Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 308/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] w sprawie określenia A. w K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie 4.826,90 złotych, w części dotyczącej 419m2 powierzchni budynków oraz w kwocie 5.234,40 złotych w zakresie gruntów o powierzchni 10905 m2.

Od powyższej decyzji Wójta A. wniosła odwołanie podnosząc, iż Wójt nie dokonał analizy kiedy dokładnie nastąpiło zdarzenie uzasadniające zmianę stawki podatku a także, że Wójt w rzeczywistości w ogóle nie ustalił z jakim to zdarzeniem należy wiązać określenie nowej wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości. W ocenie A. w 2003r. w ogóle nie nastąpiło zdarzenie mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, albowiem złożenie samej deklaracji przez skarżącą nie może być zaliczane do zdarzeń mających wpływ na wysokość opodatkowania. W związku z powyższym A. wniosła o zmianę pkt 1 i 2 decyzji, w ten sposób, że przyjmuje się stawkę opodatkowania budynków w wysokości 4,53 złotych a stawkę opodatkowania gruntów w wysokości 0,06 złotych za 1 m w całym roku podatkowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę podało, iż A. jest właścicielem nieruchomości – działek o numerach [...], [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 15107m2 położonych w M. oraz budynków o łącznej powierzchni użytkowej 419m2. W październiku 2003r. A. złożyła korektę deklaracji, w której wskazała, iż z uwagi na zły stan techniczny budynków nieruchomość w M. nie jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z powyższym A. wniosła o dokonanie korekty podatku od nieruchomości za 2003r. poprzez zmianę stawki podatku za 1m2, tj. ustalenie stawek jak dla nieruchomości nie wykorzystywanych na prowadzenie działalności gospodarczej (stawka dla budynków 4,53 złotych za 1m oraz dla gruntów 0,06 złotych za 1m). Strona w trakcie postępowania utrzymywała, iż działalność gospodarcza w budynkach nie była prowadzona już od początku 2003r.

Wójt Gminy określił wysokość zobowiązania podatkowego A. przyjmując, że za okres od 1 stycznia do 30 września 2003r. stawka podatku od budynków o powierzchni 419m2 wyniesie 13,85 zł za 1m2 zaś za grunty 0,62 za 1m2 (tj. jak za budynki oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej). Stawki zaś za budynki i grunty niezwiązane z prowadzeniem działalności (odpowiednio: 4,53 złotych oraz 0,06 zł) obowiązują A. za okres od 1 października 2003r. do 31 grudnia 2003r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy wskazało przede wszystkim na skutek złożonej dopiero w październiku 2003r. korekty deklaracji podatkowej. Stosownie do treści art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zdarzenie to nastąpiło. A. we wrześniu 2003r. wykazała, iż nie może prowadzić działalności gospodarczej w budynkach o powierzchni 419m2 z uwagi na stan techniczny budynków a także gruntów o powierzchni 10950 m2. W październiku 2003r. korektą deklaracji podatkowej przedstawiła zaś ten fakt organowi I instancji.

Kolegium zaznaczyło, iż A. miała możliwość uwzględnienia stanu technicznego budynków i możliwość ich wyłączenia jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za 2003r. już w deklaracji podatkowej składanej do 15 stycznia 2003r. Ustawa bowiem z dnia 30 października 2002r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw (DZ. U. 200, poz. 1683) wprowadzająca art. 1 a pkt 3, który stanowi o wyłączeniu gruntów, budynków i budowali z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jeżeli nie mogą one być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2003r. A. złożyła natomiast stosowny wniosek o zwolnienie nieruchomości w M. z opodatkowania z uwagi na zły stan techniczny dopiero we wrześniu 2003r. Dlatego też organ I instancji słusznie, w myśl art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uznał, iż zdarzeniem powodującym zmianę stawki podatkowej jest złożenie korekty deklaracji podatkowej, będącej konsekwencją dokonania operatu technicznego stanu budynków. SKO podkreśliło nadto, iż postępowanie podatkowe w przypadku ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest sformalizowane o tyle, że osoba prawna będąca podatnikiem jest zobowiązana do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości w przypadku zaistnienia zdarzenia, które w myśl ustawy może stanowić o zmianie wysokości podatku. Zatem skoro to na A. spoczywa obowiązek składania korekt deklaracji, złożenie takowej dopiero w październiku 2003r. umożliwia zmianę stawki podatkowej przez organ I instancji dopiero od października 2003r.

Na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając błędną interpretację ustanowionego prawa. Wniosła o zmianę pkt 1 i 2 decyzji Wójta Gminy z [...]. A. zarzuciła, iż orzeczenie SKO stoi w sprzeczności z tzw. prawda materialną, która winna dominować w podejmowanych przez organy decyzjach. Strona wskazała także, iż od początku 2003r. nie posiadała wiedzy w kwestii możliwości jakie dała zmiana ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zmiana ustawy wprowadziła bowiem warunki na jakich można żądać zmiany wysokości podatku, warunki te zaś są techniczne, a nie formalne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej i utrzymanie w mocy skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270) sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga A. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie ustaliło, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, skuteczność złożonej w październiku 2003r. przez skarżącą korekty deklaracji na podatek od nieruchomości, na określenie przez Wójta Gminy wysokości podatku od posiadanych przez A. nieruchomości za rok 2003r.

Zgodnie bowiem z art. 6 ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 3 w/w ustawy jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Podkreślić należy, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nakłada na osoby prawne (w tym zatem m.in. na skarżącą A. w K.) obowiązek składania, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy oraz odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w art. 6 ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia. Osoba prawna jest nadto zobowiązana, w myśl art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.

Skarżąca A. jest zatem obowiązana składać coroczne deklaracje na podatek do nieruchomości do 15 stycznia każdego roku, w których wykazuje wysokość należnego podatku.

Wskazać należy, iż od 1 stycznia 2003r. weszła w życie zmiana ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprowadzona ustawą z dnia 30 października 2002r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw (DZ. U. 200, poz. 1683) wprowadzająca przepis art. 1 a ust 1 pkt 3, który stanowi o wyłączeniu gruntów, budynków i budowali z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jeżeli nie mogą one być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na zły stan techniczny nieruchomości.

A. we wrześniu 2003r. na podstawie dokonanego operatu wykazała zły stan techniczny budynków położonych w M., w świetle którego nie ma możliwości wykorzystywania ich na działalność gospodarczą. Jednocześnie zarzucała, iż stan techniczny budynków utrzymywał się już od początku 2003r. – nie było to jednakże poparte treścią operatu. W związku z powyższym, z uwagi na obowiązującą od 1 stycznia 2003r. treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, skarżąca A. miała nie tylko możliwość złożenia już od początku 2003r. korekty deklaracji w związku ze złym stanem technicznym budynków położonych w M., ale także uwzględnienia tego faktu w corocznej deklaracji składanej w styczniu 2003r. W konsekwencji czego zastosowania też niższych stawek podatku z uwagi na cytowaną treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W ocenie Sądu powyższe pozwala stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo, w myśl art. 6 ust. 3 ustawy w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 i 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustaliło, że do zmiany stawki podatku od nieruchomości, która nie może być wykorzystywana na działalność gospodarczą z uwagi na zły stan techniczny budynku, konieczne było złożenie korekty deklaracji. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wprowadza bowiem dla osoby prawnej tzw metodę samoobliczeniową podatku od nieruchomości. Zatem to A. jako podatnik obowiązana jest wyliczyć, złożyć deklarację i wpłacić kwotę należnego podatku. Również to A. obowiązana jest na gruncie obowiązujących przepisów do złożenia korekty deklaracji w razie zaistnienia zdarzenia stanowiącego podstawę do obniżenia bądź podwyższenia podatku, w ciągu 14 dni od zaistnienia takiego zdarzenia. Dopiero na skutek złożonej korekty może być wydana decyzja określająca nową wysokość podatku. Nieuprawnione jest zatem stanowisko skarżącej jakoby sama zmiana przepisów, tj. wprowadzenie w art. 1 a ust.1 pkt 3 możliwości wyłączenia z kategorii gruntów i budynków przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków których stan techniczny uniemożliwia ich wykorzystanie do działalności, była zdarzeniem uzasadniającym zmianę stawki podatku i że winno to nastąpić niejako ex lege. Skoro bowiem stan techniczny budynków uniemożliwiał prowadzenie w nich działalności gospodarczej już od początku 2003r. A., stosownie do art. 6 ust. 9 pkt 2 winna była w ciągu 14 dni od zaistnienia takiego zdarzenia złożyć korektę deklaracji. Niezbędnym bowiem na gruncie procedury administracyjnej w określaniu wysokości podatku jest złożenie przez podatnika będącego osobą prawną deklaracji, w którym ustalono należny podatek. Zaniechanie zaś powyższej czynności w całości obciąża A. w postaci obowiązku zapłaty podatku w ustalonej wcześniej wysokości.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.