Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 786/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c , art. 152, art. 200 w zw. z art. 210 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 110, art. 127, art. 129 § 1, art. 132 § 1 i 2, art. 133
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant specjalista Magdalena Tyniec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...], II. uchyla postanowienie Starosty Powiatu Żarskiego [...] oraz decyzję Starosty Powiatu [...], III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, IV. zasądza od Wojewody Lubuskiego na rzecz skarżącej [...] kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] Starosta Powiatu Z., powołując się na przepis art. 30 ust. 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, póz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia N. S.A. z siedzibą w Warszawie z dnia [...], zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej "O." na działce nr [...] przy ul. [...] w L..

W uzasadnieniu decyzji Starosta Powiatu Z. wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz -w zależności od potrzeb - odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

W wyniku dokonanej analizy przedłożonego zgłoszenia organ ten stwierdził, iż nie podano w nim terminu rozpoczęcia robót, a nadto, iż szkic usytuowania tablicy informacyjnej na działce nie określa odległości tejże tablicy od skrajni drogi krajowej ul. [...] w L. (działka nr [...]). Według organu z załączonego do zgłoszenia szkicu usytuowania obiektu na działce wynika, że ma on zostać usytuowany w odległości około 7m od zewnętrznej krawędzi jezdni krajowej.

Organ l instancji przyjmując takie usytuowanie tablicy reklamowej, kierując się dyspozycją przepisu art. 43 ust. 1 Ip. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, póz. 2086) - zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach krajowych powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni na terenie zabudowy miast i wsi, co najmniej 10 m - stwierdził, iż niezbędne jest uzgodnienie projektowanej inwestycji z właściwym zarządcą drogi (Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad), który w szczególnie uzasadnionych przypadkach może wyrazić zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w ww. ustawie. Z uwagi na powyższe, postanowieniem nr [...] zobowiązano inwestora do uzupełnienia złożonego zgłoszenia w terminie do dnia 8 maja 2007r.

Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu Z. zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru zainstalowania tablicy. W wyniku wniesionego odwołania inwestora od tej decyzji, organ l instancji - z uwagi na fakt odbioru przez stronę postanowienia z dnia 25 kwietnia 2007r. dopiero w dniu 16 maja 2007r. - uchylił w całości decyzję własną z dnia 10 maja 2007r.

Kolejnym postanowieniem z dnia [...] Starosta Powiatu Z. ponownie zobowiązał inwestora do uzupełnienia złożonego zgłoszenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia.

Organ l instancji wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada - w drodze postanowienia - na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2007r. N. S.A. z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewody Lubuskiego odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi l instancji naruszenie art. 30 ust. 2 i ust. 5 Prawa budowlanego oraz art. 8 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odwołaniu wskazano, iż zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, w przypadku prac budowlanych podlegających zgłoszeniu (na podstawie art. 29 ustawy Prawo budowlane), do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Podkreślono dalej, iż zgłoszenie Spółki wpłynęło do właściwego organu w dniu 16 kwietnia 2007r, zaś decyzja została doręczona stronie w dniu 10 sierpnia 2007r., a więc po upływie 30 dni. W ocenie odwołującej się nawet gdyby przyjąć, iż wskutek uchylenia własnej decyzji przez organ l instancji, termin na złożenie sprzeciwu ponownie rozpoczął swój bieg, to i tak został on przekroczony. Jej zdaniem najpóźniejszą datą, od której termin ten mógłby ponownie zacząć biec jest data wydania decyzji uchylającej wcześniej wydaną decyzję. Z tą bowiem chwilą Starosta Powiatu Z. uzyskuje wiadomość o konieczności ponownego rozpoznania złożonego przez stronę zgłoszenia. W odwołaniu zwrócono uwagę, że decyzja została wydana w dniu 21 czerwca 2007r., a 22 czerwca 2007r. - podejmując czynności w ramach ponownego rozpatrywania zgłoszenia - organ wydał postanowienie wnoszące sprzeciw.

Zdaniem N. S.A. ostateczny termin na doręczenie przez Starostę Powiatu Z. sprzeciwu minął w dniu 21 lipca 2007r., na co nie ma wpływu postanowienie wzywające inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia.

W odwołaniu wskazano dalej, iż doręczenie stronie postanowienia o wezwaniu do uzupełnienia braków zgłoszenia pozostaje bez wpływu na bieg 30-dniowego terminu do załatwienia sprawy. Dla uzasadnienia powyższego strona powołała się na dotychczasowe orzecznictwo (wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1293/05), w którym stwierdza się, iż termin przewidziany w art. 30 Prawa budowlanego jest terminem zawitym i nie jest możliwe jego przedłużenie nawet przez wydanie postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia. Literalna wykładnia powołanego przepisu nie może nasuwać żadnych wątpliwości w tym zakresie. Zadaniem organu, który zamierza wnieść sprzeciw, jest powiadomienie o tym inwestora najpóźniej 30 dnia od chwili doręczenia zgłoszenia, gdyż w przeciwnym wypadku będzie on mógł przystąpić do wykonania robót budowlanych, które nie będą mogły być uznane za samowolę budowlaną.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia określonej w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, w odwołaniu stwierdzono, że wyznaczenie stronie 7-dniowego terminu na uzupełnienie braków zgłoszenia w zasadzie uniemożliwiało wykonanie nałożonego obowiązku uzyskania zgody zarządcy drogi, zwłaszcza jeśli się zważy, że postępowanie administracyjne w tej sprawie może trwać nawet 30 dni.

W odwołaniu zwrócono także uwagę na lakoniczność uzasadnienia objętej odwołaniem decyzji.

Z uwagi na powyższe N. S.A. wniosła o uchylenie w całości decyzji Starosty Powiatu Z. nr [...].

Wojewoda Lubuski decyzją nr [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu Z..

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie, wskutek uchylenia przez organ l instancji decyzji nr [...], w której organ zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej, 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu ponownie rozpoczął swój bieg.

Wojewoda Lubuski podniósł dalej, iż w sytuacji, gdy zgłoszenie nie jest kompletne co do wymaganej dokumentacji, przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego obliguje organ do nałożenia na inwestora, w drodze postanowienia, obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w określonym terminie. Wskazał także, że wydanie przez Starostę Powiatu Z. w dniu 22 czerwca 2007r. postanowienia w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia przerywa 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, gdyż organ musi mieć czas na zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem. Termin ten biegnie po uzupełnieniu zgłoszenia w wyznaczonym w postanowieniu terminie. Zgłaszający otrzymał ww. postanowienie w dniu 10 lipca 2007r, a zatem termin uzupełnienia zgłoszenia mijał w dniu 17 lipca 2007r. W ocenie organu II instancji z uwagi na fakt uzupełnienia zgłoszenia w dniu 30 lipca 2007r., uznać należy, iż Starosta Powiatu Z. słusznie wyraził sprzeciw zaskarżoną decyzją, bowiem zobligowany był dyspozycją przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącego, iż w przypadku nie uzupełnienia brakujących dokumentów w określonym w postanowieniu terminie, organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Odnosząc się do zarzutu odwołującej się Spółki dot. wyznaczenia w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2007r. stronie zbyt krótkiego (7-dniowego) terminu na uzupełnienie braków zgłoszenia, Wojewoda Lubuski wskazał, iż "terminy do uzupełnienia dokumentów powinny być krótkie, ale realne, tak aby nie doprowadzało to do nadmiernego przedłużania postępowania". Biorąc pod uwagę, że zgłoszenie w dniu jego złożenia powinno być kompletne, organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut, że strona miała za mało czasu na wywiązanie się w terminie z nałożonego obowiązku.

N. S.A. pismem z dnia 25 października 2007r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Wojewody Lubuskiego, zarzucając organowi odwoławczemu rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 132 oraz art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, czego konsekwencją jest naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

Powołując się na dyspozycję art. 132 kpa, zgodnie z którym organ administracji uznając, że wniesione odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję, strona skarżąca wskazała, iż przepis ten nie daje organowi prerogatywy do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca podniosła m.in., iż po uchyleniu decyzji z dnia 10 maja 2007r. organ administracji nie przekazał sprawy do ponownego rozpoznania, ale jedynie uchylił zaskarżoną decyzję. W związku z powyższym, według N. SA, organ administracji nie mógł ponownie rozpoznawać zgłoszenia z dnia 16

kwietnia 2007r, gdyż sprawa została już rozpoznana i dalsze jej prowadzenie było bezprzedmiotowe. Wojewoda Lubuski powinien więc zaskarżoną decyzję Starosty Z. uchylić i postępowanie w sprawie umorzyć.

Skarżąca wskazała także, że działanie organów administracji zarówno l, jak i II instancji doprowadziło do rażącego naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem organ l instancji nie mógł żądać ponownego uzupełnienia zgłoszenia W jej ocenie żądanie - nawet jeśli było dopuszczalne - zostało dokonane po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia z dnia 16 kwietnia 2007r., zaś strona nie dokonywała nowego zgłoszenia. Ponadto, tak jak i w odwołaniu Spółka powołała się na zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

N. S.A. w założonej skardze wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Wojewody Lubuskiego, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu Z..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, póz. 1270zezm.).

Stosownie do art. 133 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w l instancji obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydawał nowej decyzji.

Kodeks postępowania administracyjnego statuuje - wynikającą z art. 110 K.p.a. -generalną zasadę związania organu l instancji własną decyzją. Od tej reguły

ustawodawca dopuścił nieliczne wyjątki, które wyznaczają granice samokontroli organu l instancji. Stosownie do art. 132 § 1 i 2 k.p.a. organ l instancji jest władny ponownie rozpoznać sprawę, jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony lub odwołanie wniosła jedna strona, a pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania. Z treści tego przepisu wynika jasno, że samokontrola organu pierwszej instancji w postępowaniu odwoławczym jest możliwa o ile łącznie zaistnieją dwie przesłanki: jedna o charakterze formalnym i druga o charakterze materialnym.

Przesłanką formalną jest wymóg wniesienia odwołania przez wszystkie strony postępowania (§ 1), lub wniesienie odwołania przez jedną ze stron, przy zgodzie pozostałych na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania (§ 2). W niniejszej sprawie warunek formalny został spełniony, gdyż skarżący jest tylko jedną stroną postępowania.

Kwestia spełnienia w niniejszej sprawie przesłanki materialnej określonej w art. 132 k.p.a. budzi w ocenie Sądu poważne wątpliwości. Przesłanka ta przybiera bowiem postać uznania przez organ pierwszej instancji, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. W doktrynie zauważa się, że do jej ustalenia organ dochodzi w dwóch fazach. Najpierw dokonuje ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem decyzji nieostatecznej - faza pierwsza, a następnie zestawienia ponownego rozstrzygnięcia z żądaniem strony - faza druga ( por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa CH. Beck. 2006, s. 593). Podkreśla się również, że czynności pierwszej fazy wymagają ścisłego przestrzegania tożsamości sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji oraz to, że brak jest podstaw do prowadzenia dopiero na tym etapie stosownego postępowania dowodowego (wyr. NSA z dnia 31 sierpnia 1999 r., l SA 2076/98, LEX nr 48664). Równie istotne są czynności drugiej fazy, gdy organ ustala żądania (zarzuty, wnioski) odwołujących się stron. Bezwzględnym warunkiem zastosowania samokontroli jest jednak uznanie przez organ, że w całości zasługują one na uwzględnienie. Jeśli organ uznaje, że w całości lub jakiejkolwiek tylko części nie mogą być one uwzględnione, przesłanka materialnoprawna nie zostaje zrealizowana. W konsekwencji, nie może sam zmienić lub uchylić własnej decyzji na podstawie art. 132 k.p.a., lecz jest obowiązany odwołanie wraz z aktami sprawy przesłać organowi odwoławczemu (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 1985 r., III SA 119/85, ONSA 1985, nr1, póz. 16).

Po wniesieniu przez N. S.A. w Warszawie odwołania od decyzji z dnia 10 maja 2007r. Starosta Powiatu Z. zobowiązany był w ramach art. 132

7

§ 2 k.p.a. dokonać wnikliwej kontroli własnego postępowania, jakie przeprowadził przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Powinien ponownie rozpoznać sprawę i ustalić, czy stanowisko zajęte poprzednio w danej sprawie może być zmienione czy nie. W kolejnej fazie powinien skonfrontować to swoje stanowisko z żądaniem skarżącego wyrażonym w odwołaniu. Jeżeli organ pierwszej instancji ustaliłby, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, czyli że żądanie skarżącego jest uzasadnione w całości, to byłby on wówczas uprawiony do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 132 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji nie może wzruszyć własnej decyzji jeżeli żądanie strony jest uzasadnione tylko w części - sprzeciwia się temu konstrukcja przepisu art. 132 § 1 i 2 k.p.a.

Z odwołania skarżącego z dnia 4 czerwca 2007r. od decyzji Starosty Powiatu Z. z dnia 10 maja 2007r. wynika, iż wnosił on o uchylenie zaskarżonej decyzji wnoszącej sprzeciw od zgłoszenia z dnia 16 kwietnia 2007r. dotyczącego zainstalowania tablicy informacyjnej przy ul. [...] w L.. W uzasadnieniu odwołania odwołujący N. SA w Warszawie zarzucił organowi l instancji rażące naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane polegające na tym, że decyzja wyrażająca sprzeciw została doręczona po upływie 30 dni, tzn. po terminie do złożenia sprzeciwu. Ponadto odwołujący podniósł zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy - Prawo budowlane, polegający na wyznaczeniu terminu do uzupełnienia brakujących dokumentów na dzień 8 maja 2007r., podczas gdy postanowienie wzywające do uzupełnienia dokumentów zostało doręczone odwołującemu w dniu 16 maja 2007r, a więc odwołujący nie miał żadnej możliwości dotrzymania terminu. Poza tym odwołujący zarzucił organowi l instancji naruszenia art. 107 § 1 kpa, bowiem w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie wskazano przepisu kompetencyjnemu, pozwalającemu organowi na jej wydanie.

Tymczasem organ pierwszej instancji uchylił w całości zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu odniósł się jedynie do drugiego zarzutu, przyznając że odwołujący nie miał fizycznej możliwości uzupełnienia w wyznaczonym terminie brakujących dokumentów. Organ l instancji w żaden sposób nie wyraził swojego stanowiska co do pozostałych dwóch zarzutów, co oznacza, że nie uwzględnił w całości odwołania. Taka zmiana przez organ pierwszej instancji decyzji, od której strona skarżąca wniosła odwołanie, zgłaszając także inne zarzuty zmierzające do definitywnego zakończenia sprawy, nie mieści się w uprawnieniach określonych w art. 132 § 1 K.p.a.

Głównym zarzutem merytorycznym skarżącego było to, że organ l instancji uchybił 30-todniowemu terminowi do zgłoszenia sprzeciwu. Skarżący wywodził, że

8

termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że obejmuje także okres doręczenia stronie decyzji. Interpretując tak w/w przepis skarżący wywiódł, że doręczenie decyzji wyrażającej sprzeciw od zgłoszenia nastąpiło już po ustawowym terminie. Organ l instancji w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu. Uchylając zaskarżoną decyzję organ l instancji doprowadził do ponownego rozpoznania sprawy, do wydania kolejnego postanowienia wzywającego do uzpełnienia brakujących dokumentów, do wydania kolejnej decyzji, w której ponownie zgłosił sprzeciw od złożonego przez skarżącego zgłoszenia dotyczącego zainstalowania tablicy informacyjnej. Organ l instancji uczynił to głównie po to, aby umożliwić skarżącemu uzupełnienie brakujących dokumentów. Poprzestając wyłącznie na uchyleniu własnej decyzji z dnia 10 maja 2007r. organ pierwszej instancji nie uwzględnił zatem w całości zgłoszonych zarzutów, a to oznacza, że nie uwzględnił w całości odwołania. Uwzględnienie odwołania w całości musi bowiem wyrażać się nie tylko w samym stwierdzeniu zawartym w uzasadnieniu decyzji, że przyznaje się słuszność tylko jednemu zarzutowi odwołania, lecz przede wszystkim w podjęciu rozstrzygnięcia uwzględniającego treść żądania zawartego w odwołaniu. Skarżącemu N. S.A. w Warszawie chodziło przede wszystkim na przyjęciu stanowiska, że Staroście Powiatu Z. minął termin do złożenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane

Powszechnie przyjmuje się, że decyzja wydana na podstawie art. 132 k.p.a. powinna być zawsze korzystna dla strony odwołującej się. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę akceptuje prezentowany w doktrynie pogląd, według którego niedopuszczalne jest wydanie, na podstawie art. 132 k.p.a., decyzji kasacyjnej, która ogranicza się tylko do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji winien uchylić swoją decyzję i orzec co do istoty sprawy, zgodnie z żądaniem odwołania lub umorzyć postępowanie, jeżeli taki był wniosek strony odwołującej się (tak: A. Wróbel Komentarz do art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.).

W zaistniałej sytuacji, gdy brak było podstaw do zastosowania przez organ l instancji samokontroli, obowiązkiem tego organu było przekazanie odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu - Wojewodzie Lubuskiemu - zgodnie z art. 133 K.p.a. W sytuacji, bowiem gdy organ pierwszej instancji uznaje, że odwołanie zasługuje

9

tylko częściowo na uwzględnienie, nie może swojej decyzji uchylić lub zmienić na podstawie art. 132 K.p.a.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że organ pierwszej instancji, podejmując decyzję z dnia 21 czerwca 2007r. naruszył przepis art. 132 § 1 i § 2 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Już tylko powyższe ustalenie przesądza o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji.

W konsekwencji uchyleniu również ulec musiały kolejne decyzje podjęte w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej i drugiej instancji (decyzja z dnia 23 lipca 2007r oraz z dnia 26 września 2007r. Załamaniu uległ bowiem ciąg decyzji, wydanych w oparciu o decyzję dotkniętą istotną wadą procesową. Naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania przez organy obu instancji, niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni przedwczesnym rozważania dotyczące zarzutów merytorycznych skargi.

Zauważyć też należy, że organ drugiej instancji rozpoznawał sprawę w postępowaniu odwoławczym zakończonym decyzją z dnia 26 września 2007r., tak jakby decyzja z dnia 10 maja 2007r. w ogóle nie istniała. Uszło uwadze organu drugiej instancji, że decyzja z dnia 21 czerwca 2007r wydana została przez Starostę Powiatu Z. z naruszeniem art. 132 k.p.a., a w konsekwencji również art. 133, art. 110 oraz przepisów dotyczących odwołań - art. 127 § 2 i 129 § 1 k.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji kierując się ww. okolicznościami ponownie rozważy, czy istnieją podstawy do zastosowania instytucji autokontroli o jakiej mowa w art. 132 k.p.a., a w przypadku ustalenia, iż brak jest przesłanek, nada bieg odwołaniu N. S.A. w Warszawie z dnia 4 czerwca 2007r.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s..a Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzji organu pierwszej instancji z dnia 23 lipca 2007r oraz decyzję Starosty Powiatu Z. z dnia 21 czerwca 2007r.

Konsekwencją uwzględnienia skargi była konieczność zamieszczenia w wyroku stwierdzenia o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku ( art. 152 ppsa).

O kosztach orzeczono na podstawie art.. 200 w zw. z art. 210 § 1 ppsa