Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1825/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 68
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej " [...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia części budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], na podstawie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...] opróżnienie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] obejmującej lokale [...], [...] oraz drugi poziom lokalu nr [...] oraz zarządził umieszczenie zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania lokali oraz ze względu na stwierdzone zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia na podstawie art. 108 K.p.a. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że na skutek zawiadomienia Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Komisariatu Policji w [...] o "sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa zagrażającego życiu i zdrowiu wielu osób (...) w postaci zawalenia się budowli przy ul. [...] w [...]" przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] przeprowadzili w dniu 27 lutego 2009 r. oględziny. W ich wyniku ustalono, że na nieruchomości przy ulicy [...] w [...] znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny podpiwniczony, czteropiętrowy z poddaszem mieszkalnym. W lokalach nr [...], [...] i [...], znajdujących się na najwyższej kondygnacji – poddaszu stwierdzono, że widoczne elementy konstrukcyjne noszą ślady degradacji biologicznej, zaś pozostała część ww. elementów jest zabudowana.

Organ pierwszej instancji podniósł, że z przedłożonej przez prokuratora opinii biegłego sądowego w specjalności budownictwo mgr inż. J. K. wynika, że "dach budynku przy ul. [...] w [...] zagraża życiu i zdrowiu wielu osób oraz mienia w wielkich rozmiarach". Według biegłego przyczyna takiego stanu rzeczy są: zastosowanie drewna porażonego przez owady, nie zabezpieczenie w sposób skuteczny środkami ognioochronnymi drewnianej konstrukcji dachu oraz nie połączenie w sposób trwały, zgodnie z projektem, drewnianej konstrukcji budynku.

Z oceny zawartej w przeglądzie pięcioletnim budynku sporządzonym przez mgr inż. R. L. Mgr inż. A. G. oraz B. M. wynika, że "Ogólnie obiekt spełnia wartości użytkowe" a "stwierdzone uszkodzenia biologiczne w konstrukcji dachu (...) mogą spowodować katastrofę budowlaną. Konieczne jest wykonanie zaleceń wynikających z ekspertyzy mykologicznej".

Natomiast ekspertyza mykologiczna sporządzona przez dr inż. P. W. zawiera stwierdzenie, że "(...) zachodzi realne zagrożenie nośności prażonych elementów, a tym samym więźby dachowej" oraz że więźba dachowa w tym stanie nie może być pozostawiona do dalszej eksploatacji, a przebywanie osób w tych pomieszczeniach może mieć wpływ na ich zdrowie. Z zaleceń ekspertyzy wynika, że "z uwagi na zbyt silne zniszczenie licznych elementów więźby dachowej grożące katastrofą budowlaną należy rozważyć wymianę całej konstrukcji dachowej i stropu na nową konstrukcję".

Organ pierwszej instancji stwierdził, że zachodzą przesłanki do nakazania opróżnienia wymienionych lokali w trybie art. 68 Prawa budowlanego.

Nadto wskazał, że dla wykonania robót związanych z wymianą więźby dachowej właściciel budynku winien sporządzi projekt i w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego wystąpić o pozwolenie na budowę nowej więźby dachowej.

Od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2009 r. odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]". Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że wydana została na podstawie ustaleń protokolarnych, które były odmienne niż treść tej decyzji oraz, że organ nie uwzględnił zmiany wniosków opinii przez mgr inż. J. K. z kategorycznych w zakresie możliwości zaistnienia katastrofy budowlanej na fakultatywne. Obrazę art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nie zarządzenie usunięcia stwierdzonego zagrożenia dla osób i mienia oraz nie wyznaczenie terminu do wykonania decyzji przez odwołującego. Ponadto zaskarżoną decyzją nie objęto lokalu mieszkalnego nr 24, którego drugi poziom również znajduje się w strefie określonej przedmiotową decyzją.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., po rozpoznania odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji podejmując rozstrzygnięcie nie poprzedził go prawidłową oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał, iż w aktach sprawy znajdowała się przedłożona przez prokuratora opinia biegłego sądowego o specjalności budownictwo, z której wynikało, że dach budynku przy ulicy [...] w [...] zagraża życiu i zdrowiu wielu osób oraz mieniu w wielkich rozmiarach. Według biegłego przyczyną takiego stanu rzeczy jest: zastosowanie drewna porażonego przez owady, nie zabezpieczenie w sposób skuteczny środkami ognioochronnymi drewnianej konstrukcji dachu, nie połączenie w sposób trwały (zgodnie z projektem) drewnianej konstrukcji budynku.

Z kolei z oceny zawartej w przeglądzie pięcioletnim budynku wynika, że obiekt spełnia wartości użytkowe, a stwierdzone uszkodzenia biologiczne w konstrukcji dachu mogą spowodować katastrofę budowlaną. Jeśli chodzi natomiast o ekspertyzę mykologiczną to zawiera ona stwierdzenie, iż zachodzi realne zagrożenie nośności porażonych elementów a tym samym więźby dachowej. To zaś grozi katastrofą budowlaną. W tym stanie rzeczy autor tej opinii sugeruje rozważenie wymiany całej konstrukcji dachowej oraz stropu.

Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 66 Prawa budowlanego i wywiódł, iż nakaz opróżnienia lokali wskazanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydany w oparciu o art. 68 Prawa budowlanego należy uznać za nietrafny, albowiem w toku kontroli przeprowadzonej przez ten organ (w dniu 27 lutego 2009 r.) nie stwierdzono zagrożenia dla ludzi i mienia. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądowym przesłanką uzasadniającą wydanie decyzji o opróżnieniu budynku na podstawie art. 68 Prawa budowlanego nie jest zły stan techniczny budynku, ani nawet taki stan, który grozi zawaleniem w bliżej nieokreślonym czasie, lecz bezpośrednia groźba zawalenia się budynku. Taka groźba w przedmiotowej sprawie nie ma jednak miejsca.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy zgodził się z odwołującym i przyznał, iż także jego zdaniem doszło do błędnej subsumpcji stanu faktycznego dokonanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Uznał jednak, iż nie ma podstaw do nakładania obowiązku sporządzenia kolejnej opinii (oceny technicznej) albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający.

Reasumując [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części co wypełnia dyspozycję art. 138 § 2 K.p.a. i uzasadnia uchylenie rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2084/09 uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd stwierdził, że "(...) Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie tylko nie uzasadnił, z jakich przyczyn odstąpił od możliwości jakie daje art. 136 kpa ale i nie wyjaśnił dlaczego rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Mało tego nie wskazał choćby jednej czynności, którą organ I instancji winien podjąć przed ponownym rozstrzygnięciem sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika wręcz, iż zgromadzony dotychczas materiał dowodowy jest wystarczający, albowiem organ zanegował potrzebę uzyskania kolejnej opinii w przedmiocie stanu technicznego spornego obiektu. Podkreślił iż w aktach sprawy znajdują się trzy takie opinie, a w związku z tym kolejna jest zbędna. Lektura uzasadnienia kwestionowanej decyzji prowadzi do wniosku iż nie zawiera ono żadnych zaleceń (wskazówek) kierowanych pod adresem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. W istocie więc organ ten nie uzyska wiedzy co do tego w jakim zakresie należy przeprowadzić postępowanie przed tym organem, tak aby uczynić zadość wymogowi przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W ocenie Sądu rozważania poczynione przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia jednoznacznie wskazują na konieczność wydania przez ten organ decyzji reformatoryjnej. Organ ten prezentuje bowiem stanowisko, iż zebrany materiał dowodowy (który jest wystarczający) winien zostać poddany ponownej analizie i ocenie. Zdaniem Sądu takiej analizy i oceny może dokonać organ odwoławczy zważywszy dodatkowo na przedmiot postępowania i charakter sprawy, które wymagają szybkich i stanowczych rozstrzygnięć. Podjęcie decyzji kasacyjnej z pewnością temu nie służy. Niejako na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, iż organ II instancji nie odniósł się do wszystkich kwestii podnoszonych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z tego też względu uznać należy, iż także zarzut opisany w pkt. 1 skargi jest uzasadniony".

W związku z powyższym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w celu uzupełnienia materiału dowodowego, postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] nakazał przeprowadzenie kontroli w budynku przy ul. [...] w części obejmującej lokale nr [...] i [...] oraz drugi poziom lokali nr [...] i [...] w celu stwierdzenia, czy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia poprzez ryzyko zawalenia się konstrukcji dachu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w dniu 24 czerwca 2010 r. przeprowadził oględziny, z których protokół przesłał przy piśmie z dnia 28 czerwca 2010 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po ponownym rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w części dotyczącej pominięcia drugiego poziomu lokalu [...] i w tej części na podstawie art. 68 Prawa budowlanego nakazał dodatkowo opróżnienie drugiego poziomu lokalu nr 24, tak, że rozstrzygnięcie decyzji ma następujące brzmienie: "na podstawie art. 68 ustawy Prawo budowlane nakazuje Wspólnocie Mieszkaniowej [...] opróżnienie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] w części obejmującej najwyższą kondygnację budynku (poddasze), czyli lokale [...], [...] oraz drugi poziom lokalu nr [...] i lokalu [...]" oraz zarządził umieszczenie zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania lokali.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny w związku z zagrożeniem katastrofą budowlaną, spowodowanym przez silne zniszczenie licznych elementów konstrukcyjnych więźby dachowej, niemniej jednak rozstrzygnięciem decyzji z dnia [...] maja 2009 r. nie objął lokalu nr [...], którego drugi poziom, jak wskazał skarżący, jest zagrożony w takim samym stopniu, jak lokale wymienione w tej decyzji.

W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla oceny zagrożenia katastrofą budowlaną ze względu na to, że autorzy opinii i ekspertyz zebranych w sprawie zgodni są w kwestii dużej skali uszkodzeń biologicznych w konstrukcji dachu i wskazują, że zachodzi realne zagrożenie nośności porażonych elementów więźby dachowej, co powoduje, że zagrożenie katastrofą budowlaną jest realne i bezpośrednie. Z protokołu kontroli (przeglądu) stanu technicznego obiektu budowlanego z dnia 19 kwietnia 2010 r., wykonanej przez mgr inż. R. L. wynika, że ponieważ na etapie wykonawstwa nie wykonano, zgodnie z dokumentacją techniczną mocowania belek podwalinowych, co może powodować, że podczas silnego wiatru dach zostanie zerwany.

Ponadto organ wskazał, że to Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w zawiadomieniu z dnia 18 lipca 2008 r., skierowanym do Prokuratury Rejonowej [...] podkreślił istnienie groźby katastrofy budowlanej, określonej jako "bezpośrednie niebezpieczeństwo zdarzenia zawalenia się budowli, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób i mieniu w wielkich rozmiarach".

Ponowne oględziny przeprowadzone przez przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] również wykazały, że elementy konstrukcyjne więźby dachu są zdegradowane przez owady, widoczne są poziome rozwarstwienia drewnianych elementów konstrukcyjnych, a także występują nieprawidłowości w ich mocowaniu.

Biorący udział w oględzinach R. B., członek Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", poinformował, że zabezpieczono elementy drewniane konstrukcji dachu środkami owadobójczymi, a ponadto wykonano wentylację poddasza, jednakże degradacja więźby dachowej jest wyraźna i w ocenie organu odwoławczego zagrożenie katastrofą budowlaną istnieje w dalszym ciągu.

W nawiązaniu do zarzutu odwołania, że nie zarządzono usunięcia zagrożenia organ stwierdził, że w decyzji z [...] maja 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wyraźnie, jego zdaniem, wskazał, że właściciel budynku powinien zniszczoną więźb dachową wymienić na nową. Ponieważ wymiana taka zalicza się zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego do robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, wobec tego właściciel budynku winien sporządzić projekt i wystąpić o pozwolenie na budowę nowej więźby dachowej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nie wyznaczenia terminu do wykonania decyzji, organ wskazał, że zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2009 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast decyzja organu drugiej instancji jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, co powoduje, że podlega wykonaniu i wiąże stronę z chwilą doręczenia jej tej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. obrazę art. 68 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nie wykazanie przesłanki bezpośredniości zawalenia się konstrukcji więźby dachowej budynku mieszkalnego przy ulicy [...] w [...];

2. obrazę art. 32 w zw. z art. 79 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe powiadomienie pełnomocnika strony o planowanej czynności oględzin obiektu budowlanego w dniu 24 czerwca 2010 r.;

3. obrazę art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego wynikającego z nieuwzględnienia treści oświadczenia złożonego przez członka Zarządu Wspólnoty "[...]" R. B. o podjętych zgodnie z zaleceniami zabezpieczenia konstrukcji dachu środkami owadobójczymi.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wskazać, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2084/09. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd stwierdził, "(...) W ocenie Sądu rozważania poczynione przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia jednoznacznie wskazują na konieczność wydania przez ten organ decyzji reformatoryjnej. Organ ten prezentuje bowiem stanowisko, iż zebrany materiał dowodowy (który jest wystarczający) winien zostać poddany ponownej analizie i ocenie. Zdaniem Sądu takiej analizy i oceny może dokonać organ odwoławczy zważywszy dodatkowo na przedmiot postępowania i charakter sprawy, które wymagają szybkich i stanowczych rozstrzygnięć. Podjęcie decyzji kasacyjnej z pewnością temu nie służy. Niejako na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, iż organ II instancji nie odniósł się do wszystkich kwestii podnoszonych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z tego też względu uznać należy, iż także zarzut opisany w pkt. 1 skargi jest uzasadniony".

Stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji przepis art. 68 Prawa budowlanego odnosi się do stanu budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, stwarzającego bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa, którego konsekwencją może być zawalenie budynku.

Przesłanką uzasadniającą wydanie nakazu opróżnienia budynku w oparciu o ten przepis nie jest tylko zły stan techniczny budynku ani też nawet taki stan, który grozi zawaleniem w bliżej nieokreślonym czasie, lecz bezpośrednie zagrożenie zawalenia się budynku.

Orzeczenie o nakazie opróżnienia budynku z uwagi na konsekwencje takiej decyzji musi być poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym.

Ocena stanu technicznego budynku i ustalenie zakresu prac zabezpieczających należy do organów nadzoru budowlanego, które winny dokonać oględzin budynku.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że organ naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone przez przedstawicieli Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] w dniu 27 lutego 2009 r. oraz ponownie w dniu 24 czerwca 2010 r. oględziny przedmiotowego budynku potwierdziły jedynie, że część budynku jest w złym stanie technicznym, gdyż elementy konstrukcyjne więźby dachu są zdegradowane przez owady, widoczne są poziome rozwarstwienia drewnianych elementów konstrukcyjnych, a także występują nieprawidłowości w ich mocowaniu, nie stwierdzając w protokołach z oględzin zagrożenia dla ludzi i mienia.

Z protokołu kontroli (przeglądu) stanu technicznego obiektu budowlanego z dnia 19 kwietnia 2010 r. (kontrola okresowa/roczna), sporządzonego przez mgr inż. R. L. wynika, że "(...) na etapie wykonawstwa nie wykonano również zgodnie z dokumentacją techniczną mocowania belek podwalinowych, co może powodować, że podczas silnego wiatru dach zostanie zerwany". Stan dachu został oceniony jako zły i zalecono "Zastosować się do zaleceń wynikających z ekspertyzy mykologicznej dotyczących uszkodzeń konstrukcji. Wykonać otwory do wentylacji strefy dachu nad ociepleniem. W sposób trwały (zgodnie z projektem) zamocować belki podwalinowe w wieńcach stropu".

Z oceny zawartej w przeglądzie pięcioletnim budynku sporządzonym przez mgr inż. R. L. Mgr inż. A. G. oraz B. M. wynika, że "(...) 3. W trakcie przeglądu stwierdzono uszkodzenia biologiczne w konstrukcji dachu, które w okresie kilku lat mogą spowodować katastrofę budowlaną. Konieczne jest wykonanie zaleceń wynikających z ekspertyzy mykologicznej (...). 4. Ogólnie obiekt spełnia wartości użytkowe".

Natomiast ekspertyza mykologiczna sporządzona przez dr inż. P. W. zawiera stwierdzenie, że "(...)posuwające się zniszczenia drewnianych elementów konstrukcji mogą zagrażać jej nośności, a w konsekwencji grozić katastrofą budowlaną (...)".

Z opinii biegłego sądowego w specjalności budownictwo mgr inż. Janusza Kochanowskiego wynika, że "(...) w ocenie biegłego stwierdzenie to oznacza, że konstrukcja więźby dachowej budynku jest zniszczona przez owady w takim stopniu, że stwarza ona potencjalne zagrożenie katastrofą budowlaną konstrukcji dachu wraz z deskowaniem, warstwami pokrycia papowego, obróbkami blacharskimi. (...)".

Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ odwoławczy z zaleceń i wniosków zawartych w powyższych opiniach, ekspertyzach i protokołach wywiódł bezpośrednie zagrożenie zawalenia się dachu. Z tym stanowiskiem trudno się zgodzić, niewątpliwie stwierdzają one zły stan techniczny konstrukcji dachu, jednakże nie wypowiadają się one w kwestii zaistnienia przesłanki z art. 68 Prawa budowlanego, tj. bezpośredniego zagrożenia zawalenia się dachu.

Niewątpliwie postępowanie prowadzone w trybie art. 68 Prawa budowlanego jest postępowaniem szczególnym, wymagającym szybkiej reakcji organu w sytuacji bezpośredniej groźby dla życia i zdrowia ludzi, jednakże nie zwalnia to organu od przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Zgromadzony materiał dowodowy musi bowiem w sposób niewątpliwy uzasadniać zastosowanie wobec właściciela budynku najdalej idącego instrumentu, jakim jest pozbawienie go możliwości korzystania z całości, lub z części budynku.

Także w tym postępowaniu obowiązują wszelkie reguły postępowania administracyjnego, a to: art. 7 K.p.a, który statuuje zasadę prawdy obiektywnej polegającą na tym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; art. 77 § 1 K.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, a nadto art. 80 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ponownie rozpatrując sprawę organ weźmie pod uwagę wskazówki zawarte w powyższym uzasadnieniu oraz dokona oceny czy materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że w tej sprawie zachodzi przesłanka z art. 68 Prawa budowlanego tj. czy istnieje bezpośrednie zagrożenie zawalenia budynku (dachu), bowiem samo stwierdzenie nawet bardzo złego stanu technicznego budynku (dachu), ale bez wykazania, że jest to stan bezpośrednio grożący zawaleniem się budynku (dachu) nie uzasadnia wydania decyzji o jego opróżnieniu w całości lub części. Ponadto organ winien odnieść się do zarzutów i wniosków zawartych w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. (DZ. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.