Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 153/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 145 poz 1 art. 76 ust. 1 lit. b, art. 220 ust.2 lit. b, art. 221 ust. 3 i 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady  (WE) Nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny  (zmodernizowany kodeks celny
article: art. 191, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 125/19 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie cła antydumpingowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od (...) na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach kwotę 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 czerwca 2019 r. oddalił skargę (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia (...). w przedmiocie ceł antydumpingowych.

Wyrok Sądu I instancji zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach (...), działająca jako przedstawiciel bezpośredni Spółki, agencja celna (...) dokonała zgłoszeń celnych w procedurze uproszczonej na podstawie art. 76 ust. 1 lit. b WKC zarejestrowanych w ewidencji pod pozycjami numer(...) (...). Następnie (...) do powyższych zgłoszeń zostało złożone zgłoszenie celne uzupełniające, z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych, zarejestrowane w ewidencji pod pozycją numer (...). Ponieważ zgłoszenia celne uzupełniające stanowią jeden niepodzielny akt ze zgłoszeniami uproszczonymi to nabierają one mocy prawnej z dniem przyjęcia zgłoszenia uproszczonego (art. 76 ust. 3 WKC).

W poz. 1 zgłoszenia celnego, dla towaru przywiezionego z Tajwanu, opisanego jako rowery dziecięce 1500 szt., zgłaszający zadeklarował ogólną wartość towaru w kwocie 49 860,00 USD na podstawie faktury nr (...) z (...), warunki dostawy FOB Keelung, koszty transportu przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty /031W/ w łącznej wysokości 9 529,40 PLN, koszty transportu, które zostały już poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju /070P/ w kwocie 5 744,70 PLN oraz kraj pochodzenia towaru Tajwan, kod CN 8712 00 30 (kod Taric 8712 00 30 90, kod dodatkowy - B999). Kraj pochodzenia zadeklarowano na podstawie załączonego świadectwa pochodzenia nr (...) z 9...) i przyjęto stawkę celną dla krajów trzecich /erga omnes/ 14% (kwota cła 27 249,00 PLN).

Zgłoszenie celne zostało poddane kontroli formalnej, bez weryfikacji, oględzin towaru. Przyjęto dane zadeklarowane w zgłoszeniu i towar został zwolniony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu. Tym samym dług celny, powstał w dacie dokonania zgłoszeń w procedurze uproszczonej, tj.(...), tj. pod rządami WKC, który obowiązywał do 30 kwietnia 2016 r.

W dniu (...) Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach otrzymał Raport z Misji przeprowadzonej przez Europejski Urząd ds. Nadużyć Finansowych OLAF (w skrócie OLAF) zawierający wyniki dochodzenia, które przeprowadzone zostało w celu ujawnienia procederu omijania, wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych, nałożonych na import rowerów, polegającego na wysyłaniu towaru uprzednio sprowadzonego z Chin do Tajwanu, który po przepakowaniu wysyłano do odbiorców w Unii Europejskiej. Wśród załączonych materiałów znajdowały się m.in. dane dotyczące importu rowerów z Chin, a następnie ich eksportu z Tajwanu do UE (pismo z dnia (...).

Określając kwotę cła antydumpingowego organ powołał się na art.1 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L 153/17 z dnia 05.06.2013 r.). Na mocy tego przepisu nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale wyłączając rowery jednokołowe), bezsilnikowych, objętych kodami CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70 (kodami Taric 8712 00 70 91 i 8712 00 70 99), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Zgodnie natomiast z art.2 rozporządzenia nr 502/2013, w stosunku do towarów sklasyfikowanych m. in. do kodu CN 8712 00 30 Taryfy celnej, stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, które nie zostały objęte indywidualną stawką cła antydumpingowego9dodatkowy kod Taric B999) wynosi 48,5%.

Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z (...). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie nie jest negowana okoliczność zakupu towaru od tajwańskiej spółki (...) i prowadzenie współpracy handlowej z (...) czy też (...) Z dokumentacji OLAF wynika, że (...) była podmiotem wysyłającym rowery z Chin do strefy wolnego handlu na Tajwanie, zaś spółka (...) była operatorem logistycznym w tej strefie, dokonywała obsługi elektronicznych zgłoszeń celnych w systemach, jednakże nie miała fizycznego kontaktu z właścicielem towaru. Spółka (...) została natomiast zidentyfikowana jako jedna ze spółek tajwańskich, której dotyczył proceder sprzedaży rowerów pochodzących z Chin, wysyłanych następnie do krajów Unii Europejskiej jako towarów pochodzenia tajwańskiego.

Organ nie dopatrzył się również naruszenia art. 192 op i art. 22 ust. 6 UKC. Nie było też potrzeby przesłuchania skarżącego, gdyż zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla oceny wszelkich istotnych okoliczności sprawy oraz prawidłowego ustalenia stanu faktycznego na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru. Okoliczności procederu wysyłki przedmiotowych w sprawie rowerów z Tajwanu do Unii Europejskiej (w tym do Polski), z deklarowanym tajwańskim pochodzeniem nie budzący wątpliwości w związku z ustaleniami opisanymi w Raporcie z Misji OLAF na Tajwanie.

Na koniec organ podkreślił, że kwestie zwrotu bądź umorzenia należności celnych na podstawie art. 119 oraz art. 120 UKC nie mogły być rozpatrywane w kontrolowanej sprawie, gdyż nie dotyczy ona zwrotu lub umorzenia należności celnych, ale określenia i zaksięgowania niezaksięgowanej do tej pory kwoty cła antydumpingowego. W postępowaniu wymiarowym nie mogą być rozpatrywane kwestie zwrotu czy też umorzenia należności celnych. Postępowanie w tym zakresie jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE dotyczące wykładni art. 220 ust. lit. b WKC zachowuje przy tym aktualność odpowiednio do art. 119 UKC. Dalej organ wyjaśnił, że zmiana stanu prawnego spowodowała, że od 1 maja 2016 r. przepisy dotyczące odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania (art. 220 ust.2 lit. b WKC) zostały zastąpione możliwością zwrotu lub umorzenia należności celnych (art. 119 ust. 1 UKC), jeżeli w wyniku błędu popełnionego przez właściwe organy kwota odpowiadająca długowi celnemu pierwotnie podana do wiadomości była niższa niż kwota należna, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

a) w normalnych okolicznościach dłużnik nie mógł wykryć tego błędu; oraz

b) dłużnik działał w dobrej wierze.

Ponieważ UKC nie zawiera przepisów przejściowych, zdaniem organu, analogicznie jak w przypadku wprowadzenia WKC należy stosować przepisy nowe.

Podsumowując organ odwoławczy uznał, że ustalenia faktyczne, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji i zastosowane przepisy prawa były prawidłowe. Towar (rowery) pochodził z Chin i winna być stosowana stawka cła antydumpingowego 48,5%.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem WSA organ odwoławczy słusznie wskazał, że zastosowanie miały przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania długu celnego (WKC, rozporządzenie wykonawcze do WKC) oraz przepisy proceduralne ustanowione w Unijnym Kodeksie Celnym. W tej sytuacji organ odwoławczy nie mógł odstąpić od retrospektywnego księgowania, albowiem Wspólnotowy Kodeks Celny został uchylony, a przepis art. 220 ust.2 lit. b WKC o odstąpieniu od retrospektywnego księgowania jest przepisem proceduralnym.

Sąd I instancji wskazał, że dług celny powstał (...). Decyzja organu I instancji, została wydana (....) a organu odwoławczego (...), już pod rządami Unijnego Kodeksu Celnego, obowiązującego od 1 maja 2016 r. Tym samym do 30 kwietnia 2016 r., zgodnie z art. 220 ust. 2 lit b WKC - zaksięgowania retrospektywnego nie dokonywało się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Po tej dacie przepisy dotyczące odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania zostały zastąpione możliwością zwrotu lub umorzenia należności celnych (art. 119 ust. 1 UKC) jeżeli w wyniku błędu popełnionego przez właściwe organy kwota odpowiadająca długowi celnemu pierwotnie podana do wiadomości była niższa niż kwota należna, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków: a) w normalnych okolicznościach dłużnik nie mógł wykryć tego błędu; oraz b) dłużnik działał w dobrej wierze. Organem właściwym do wydania takiej decyzji w rozpoznawanej sprawie jest Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego i jest to odrębne postępowanie - niezależne od postępowania wymiarowego, które musi go poprzedzać.

W ocenie WSA organy obu instancji zasadnie zauważyły, że zaskarżona decyzja nie zamknęła drogi do złożenia wniosku o zwrot należności celnych, gdyż z wnioskiem takim można się zwrócić do właściwego organu w terminie trzech lat od dnia powiadomienia o długu celnym (art.121 ust. 1 lit. a UKC) liczonym od daty doręczenia decyzji wymiarowej (art. 102 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 4 UKC). Jednocześnie rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 nie reguluje dokładnie kwestii pochodzenia towaru. Art. 14 ust.3 tego rozporządzenia stanowi, że przepisy szczególne, w tym rozporządzenie nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, mogą zostać przyjęte na potrzeby niniejszego rozporządzenia.

Sad stwierdził, że w świetle ustaleń nie było wątpliwości, iż rowery zakupione przez skarżącą zostały wyeksportowane z Chin a na Tajwanie poddane jedynie czynnościom przeładunkowym, zatem zachowały swoje chińskie pochodzenie. Posiadane przez importera świadectwo pochodzenia towaru okazało się nieprawdziwe. Tym samym towar podlegał środkom taryfowym obowiązującym dla towarów przywożonych z Chińskiej Republiki Ludowej. Ponieważ w przedmiotowej sprawie kwestia zasadniczą było określenie faktycznego kraju pochodzenia towaru i określenie należności celnych w prawidłowej wysokości, to w związku z ustaleniem chińskiego pochodzenia towarów zasadne stało się zastosowanie stawki cła antydumpingowego oraz określenie kwoty cła antydumpingowego (A30) w wysokości 48,5 % wartości celnej towaru (zgodnie z art.1 ww. rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r.) w kwocie 94 398,00 PLN.

WSA za chybione uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego, a zwłaszcza naruszenia art. 191 op w zw. z art. 180, art. 187, art. 188, art. 197 i art. 198 op, tj. brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy. Materiał dowodowy pozyskany od OLAF, jest jednoznaczny i przekonujący. Sama skarżąca nie wskazała o jakie braki dowodowe chodzi, poza przesłuchaniem prezesa zarządu, który konsekwentnie wskazuje na brak świadomości chińskiego pochodzenia towaru, brak kontaktów ze spółkami wskazanymi w raporcie. Podkreśla natomiast negocjacje ze spółką widniejącą na fakturze, co było wynikiem oferty przedstawionej wcześniej na targach rowerowych. Okoliczności tych organy nie negują, co nie oznacza, że towar nie miał chińskiego pochodzenia. Skarżąca nie kwestionowała też wysokości określonego cła.

Zdaniem Sądu I instancji za chybione należało ocenić zarzuty obrazy art. 119 oraz art. 120 UKC, który jak wskazano wyżej nie miał w sprawie zastosowania i nie mógł mieć z racji tego, że sprawa dotyczy wymiaru cła a nie wniosku o jego umorzenie lub zwrotu należności celnych. Niniejsza sprawa dotyczy określenia i zaksięgowania niezaksięgowanej do tej pory kwoty cła antydumpingowego. W postępowaniu wymiarowym nie mogą być rozpatrywane kwestie zwrotu czy też umorzenia należności celnych. Ewentualne postępowanie w tym zakresie jest bowiem postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego i wszystkie zarzuty podniesione przez skarżącą odnoszą się do tego postępowania i dążą do zwolnienia importera z obowiązku zapłaty objętego decyzją cła antydumpingowego.

Jak wskazał organ odwoławczy dla spornego długu celnego ma zastosowanie art. 221 ust. 3 i 4 WKC, jako przepis materialny (wyrok TSUE z 23.02.2006 w sprawie C-201/04) a wystarczającą przesłanką do zastosowania jest wykazanie przez organ celny, że czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną. WSA kwestię przedawnienia badał z urzędu, gdyż skarżący nie podnosił tego zarzutu, Wprowadzenie w błąd organów celnych co do rzeczywistego pochodzenia towarów w celu uniknięcia zapłaty należności celnych samo w sobie, gdyby czyn ten był popełniony na terenie Polski przez obywateli polskich – spełniałby znamiona przestępstwa z art. 87 § 1 kks, tj. narażenia należności celnych na uszczuplenie poprzez wprowadzenie organów celnych w błąd. Z tych to powodów termin przedawnienia należności celnych objętych decyzją wynosił 5 lat. Zgodnie bowiem z art. 221 ust. 4 WKC wykazanie przez organ celny, że czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną umożliwia zawiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego po upływie trzech lat, nie później jednak niż przed upływem lat pięciu (art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 Prawa celnego). Dłużnik (tu: strona skarżąca) może zostać powiadomiony o kwocie należności celnych po upływie trzyletniego terminu nawet jeżeli dłużnik ten nie był sprawcą (tu: eksporter tajwański) zarzucanego czynu. W sprawie brak podstaw do kwestionowania zastosowania przepisu art. 65 ust. 5 Prawa celnego, który obowiązywał w dacie zgłoszenia celnego i powstania długu celnego i jako przepis materialny ma zastosowanie.

W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie importowanego towaru zostało dokonane (...)., a decyzja organu celnego została wydana (...) i doręczona (...) – a zatem przed upływem 3 letniego terminu przedawnienia. Od tej daty biegnie termin do złożenia wniosku w trybie art. 119 UKC.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka zaskarżając go w całości i wniosła o:

1) na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylenie przedmiotowego wyroku i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia (...) o nr (...), oraz utrzymanej w mocy decyzji Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach z dnia (...) o nr (...), oraz o umorzenie postępowania w sprawie,

2) ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania,

3) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego;

4) w trybie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

- art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. przez naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.

1.) art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 990/2011 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przewóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z dnia (...). - zwanego dalej OCA, w zw. z art. 1 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225 /2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej z dnia 30 listopada 2009 r. — zwanego dalej DKNC przez jego niewłaściwą wykładnie i uznanie, iż w sytuacji skarżącego mamy do czynienia z okolicznościami uzasadniającymi naliczenie cła antydumpingowego w sytuacji gdy cena nabycia rowerów od podmiotu Tajwańskiego który wystawił niezbędne dokumenty, oraz fakturę uzasadnia przekonanie jakoby stanowiła cenę dumpingową w rozumieniu regulacji art. 1 ust. 1, 2 i 3 DKNC, tj. w sytuacji, gdy cena, którą zapłacił skarżący nie była niższa od porównywalnej ceny produktu podobnego ustalonej w kraju wywozu, tj. na Tajwanie, przez który nie odbył się wyłącznie przewóz towarów, gdyż miało miejsce co najmniej również ich przepakowanie (co stwierdził w swych ustalenia OLAF, jak również który był krajem pochodzenia według wszelkiej wiedzy skarżącego. Na marginesie należy uznać, iż również na standardy krajowe - Polskie, wskazywana cena nie mogłaby zostać uznana za cenę dumpingową.

2.) Naruszenie art. 220 ust. 2 lit b WKC poprzez nieprawidłowe i nieuprawnione uznanie, jakoby przedmiotowy przepis miał charakter przepisu proceduralnego, a nie materialnego, a tym samym uznanie, że nie ma on zastosowania do przedmiotowej sprawy, pomimo, iż obowiązywał w dniu zdarzenia, a tym samym odmowa przysługującego skarżącej dobrodziejstwa nieksięgowania retrospektywnego cła antydumpingowego, pomimo, iż jeśli hipotetycznie przyjąć, że cło antydumpingowe byłoby należne, czemu przeczę z uwagi na brak materialnych przesłanek ku temu, o czym była mowa poniżej i co zostanie to jeszcze rozwinięte, kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, które miały możliwość weryfikacji przytaczanych w decyzji okoliczności, a więc błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Skarżąca otrzymała wszystkie dokumenty potwierdzające pochodzenie towaru z Tajwanu, ponadto otrzymała fakturę od podmiotu Tajwańskiego, i dokonała na jego rzecz płatności. Należy również podkreślić, że również w ramach skoordynowanych działań organów międzynarodowych, w tym samej Unii — OLAF, ustalenia w tym zakresie zajęły ponad trzy lata. Więc należałoby sobie zadać pytanie, jakimi innymi środkami, jak otrzymanie potwierdzenia pochodzenia, czy otrzymanie faktury, jak również rozmowy z kontrahentem z Tajwanu mógłby dysponować kontrahent z Polski chcący dochować należytej staranności?

3.) Naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne (tj. Dz.U.2016.1880, dalej u.p.c.), obowiązującego w 2015 r. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że obciążenie skarżącej obowiązkiem uiszczenia odsetek za zwłokę było prawidłowe, pomimo, iż skarżąca wykazała, że podanie nieprawidłowych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

- art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

4.) Naruszenie art. 191 op, w zw z art. 187 § 1 op przez pominięcie przez organy, a następnie również przez sąd okoliczności wskazywanych przez skarżącą, a nawet zaniechanie weryfikacji i zgromadzenia dodatkowych materiałów dowodowych pomimo, że strona skarżąca sygnalizowała taką konieczność, w zakresie wskazywania przez skarżącą, iż cena którą zapłaciła za zakupione rowery podmiotowi Tajwańskiemu nie stanowiła ceny dumpingowej w stosunku do cen obowiązujących w Tajwanie czy w Polsce, a więc brak było podstaw dla przyjęcia, że należnym jest naliczenie cła antydumpingowego. Należy wskazać, że Tajwan jest jednym ze światowych liderów w produkcji rowerów i skarżący kupując rowery od podmiotu Tajwańskiego, od którego otrzymał fakturę i na którego rzecz dokonał płatności, po cenie rynkowej, a nawet wyższej niż cena powszechnie uznawana za średnią w Tajwanie był przekonany i miał do tego prawo, oraz że dokonuje zakupu od podmiotu Tajwańskiego. Należy również wskazać, że organy celne w żadnym wypadku nie ustosunkowały się do kwestii dotyczącej faktu, iż to podmiot Tajwański, a nie Chiński czy inny wystawił fakturę stanowiącą podstawę płatności.

W uzasadnieniu Spółka przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Podkreślić należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków Sądu I instancji, a więc zarzuty w niej formułowane powinny być kierowane do tego Sądu. Z kolei związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, sprawia, że zakres kontroli instancyjnej jest wyznaczany przez samego autora skargi kasacyjnej przez podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, od początku, a jedynie w granicach podniesionych w zarzutach kasacyjnych. Oznacza to, że nie może uzupełniać, rozszerzać ani poszukiwać nowych zarzutów kasacyjnych, jak też przedstawiać, niejako za stronę, argumentacji służącej uzasadnieniu tych zarzutów. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać uzasadnienie podstaw kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie wykładni przepisów prawa, odmiennej niż przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu, ewentualnie wskazanie, na czym polega niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, a dodatkowo, w odniesieniu do naruszeń procesowych - uzasadnienie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o odmiennej treści. Wymogów tych nie uchyla uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 201, nr 1, poz. 15), gdyż także w świetle powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do samodzielnego konstruowania zarzutów kasacyjnych.

Poczynienie powyższych uwag było niezbędne z uwagi na konstrukcję rozpoznawanej skargi kasacyjnej.

W ramach zarzutów opartych o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie art. 220 ust. 2 lit b WKC przez nieprawidłowe i nieuprawnione uznanie, jakoby przedmiotowy przepis miał charakter przepisu proceduralnego, a nie materialnego (pkt 2. petitum skargi kasacyjnej), jednakże złożona skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia tego zarzutu. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił żadnej argumentacji dającej podstawę do uznania trafności tego zarzutu. Zatem nie zakwestionował skutecznie stanowiska organów, zaakceptowanego przez WSA, że przepis art. 220 ust. 2 lit. b WKC o odstąpieniu od retrospektywnego księgowania jest przepisem proceduralnym. W skutek czego prawidłowy jest pogląd organów i Sądu I instancji, że w sytuacji gdy dług celny powstał (...)., decyzja organu I instancji, została wydana (...) a organu odwoławczego (...), już pod rządami Unijnego Kodeksu Celnego, obowiązującego od 1 maja 2016 r., to w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy proceduralne zawarte w Unijnym Kodeksie Celnym. Uwzględnić bowiem należy, że Unijny Kodeks Celny, którym uchylony został WKC nie zawiera przepisów przejściowych.

Wskazać należy, że zarzut naruszenie art. 65 ust. 5 u.p.c. (pkt 3. petitum skargi kasacyjnej) również nie został uzasadniony, co uniemożliwia ocenę jego zasadności. Ponadto jego sformułowanie wskazuje na to, że zmierza on do zakwestionowania ustaleń dokonanych przez organy, a zaaprobowanych przez WSA. W związku z tym przypomnieć należy, że z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 601/09, LEX nr 586418, wyrok NSA z dnia 31 marca 2004 r., OSK 59/04, ONSAiWSA 2004, Nr 1, poz. 10.; wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r., FSK 548/04, LEX 147685.; wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 67; wyrok WNSA z dnia 21 lutego 2005 r., GSK 1045/04, LEX nr 187142; wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., GSK 974/04, LEX nr 186875; wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., II GSK 293/08, niepubl.). Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 654/12, LEX nr 1487732).

Z wyżej przedstawionych powodów omawiane zarzuty nie mogły przynieść efektów oczekiwanych przez Spółkę.

Zarzuty podniesione w punkcie 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej są ze sobą powiązane dlatego skład orzekający uznał, że winny być rozpoznane łącznie. Przy czym w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej zarzucono między innymi naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 990/2011 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przewóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z dnia 29 maja 2013 r., w sytuacji gdy podstawą nałożenia na Spółkę ostatecznego cła antydumpingowego był art.1 i art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust.3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L 153/17 z dnia 05.06.2013 r.). Przypomnieć zatem należy, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Jak już wyżej zaznaczono, autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia.

Odnosząc się do wyżej przywołanych zarzutów, pomimo wskazanego uchybienia skargi kasacyjnej podkreślić należy, że nie zostały zakwestionowane ustalenia organu. Organ stwierdził, że do strefy wolnego handlu na Tajwanie wprowadzonych zostało 1500 paczek/kartonów zawierających chińskie rowery na podstawie deklaracji importowej F1 (import do strefy wolnego handlu) nr (...) z (...) (deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny). Operatorem logistycznym w strefie wolnego handlu była spółka (...). Towar został zakupiony od chińskiej spółki (...) i wprowadzony został do strefy wolnego handlu w kontenerach nr (...) oraz nr (...). Następnie spółka (...) dokonała eksportu ww. towaru (1500 paczek/kartonów zawierających chińskie rowery) na podstawie deklaracji F5 (eksport ze strefy wolnego handlu) nr (...) z dnia (...). Przesyłka została wyeksportowana w kontenerach nr (...) oraz nr (...) (załadowane na statek (...)). Finalnym odbiorcą towaru w Polsce była Spółka (...), która dokonała zgłoszenia celnego (...) (...) Powiązania danych, w tym deklaracji importowych i eksportowych dokonał Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu. Organ podkreślił, że Spółka (...) świadczy wyłącznie usługi polegające na dokonywaniu zgłoszeń celnych w przywozie i wywozie towarów. Operacje dokonywane są w systemie elektronicznym, nie ma kontaktu z właścicielem towaru, jak również nie ma prawa występować o świadectwa pochodzenia. Świadczy usługi logistyczne i obsługę dokumentów dla spółek handlowych.

W stanie faktycznym sprawy, Spółka nie przedstawiła materiału dowodowego, który potwierdziłby, że importowany towar został wyprodukowany na Tajwanie lub też, aby został w tym kraju poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowałyby wytworzenie nowego produktu lub stanowiły istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu. Wręcz przeciwnie materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdził, że krajem pochodzenia towaru jest ChRL, natomiast na Tajwanie dokonano jedynie przepakowania tego towaru i wysłania do Polski. Wobec zaś braku wskazania w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych kwestionujących ustalenia faktyczne należy uznać, że stan faktyczny ustalony przez organy i zaaprobowany przez Sąd I instancji, nie został podważony.

W związku z powyższym, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, dla prawidłowego rozpoznania sprawy, nie miała znaczenia weryfikacja czy cena, którą Spółka zapłaciła za zakupione rowery podmiotowi Tajwańskiemu, nie stanowiła ceny dumpingowej w stosunku do cen obowiązujących w Tajwanie czy w Polsce. Na uwadze należy bowiem mieć przepis art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 w myśl którego - niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale wyłączając rowery jednokołowe), bezsilnikowych, objętych kodami CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70 (kodami TARIC 8712 00 70 91 i 8712 00 70 99), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Zatem, dla stwierdzenia czy na dany towar nakłada się ostateczne cło antydumpingowe, ma znaczenie, po pierwsze ustalenie kraju pochodzenia. W rozpoznawanej sprawie, jak wyżej wskazano krajem pochodzenia towaru są Chiny. Drugim istotnym ustaleniem jest to, że towar kwalifikacja należy do kodu CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70. W przypadku Spółki przedmiotem zgłoszenia celnego były rowery dziecięce klasyfikowane do kodu CN 8712 00 30 (kod Taric"8712 00 30 90) obejmującego rowery dwukołowe i pozostałe rowery (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze), bezsilnikowe - rowery z łożyskami tocznymi - - pozostałe, dla towaru którego ustalono kod dodatkowy B999. Natomiast wartość celna towaru, w tym przypadku rowerów dziecięcych, ma o tyle znaczenie, że w oparciu o jej wartość ustalana jest kwota ostatecznego cła antydumpingowego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013, stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów opisanych w ust. 1 i wytwarzanych przez niżej wymienione przedsiębiorstwa jest następująca: wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa - 48,5%. W rozpoznawanej sprawie na żadnym jej etapie wartość celna towaru nie była kwestionowana, ani prawidłowość obliczenia ostatecznego cła antydumpingowego.

Skoro Spółka nie zakwestionowała skutecznie przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych o chińskim pochodzeniu towarów, to w konsekwencji nietrafny jest zarzut sformułowany w punkcie 1. petitum skargi kasacyjnej, w którym sprowadza się twierdzenia, że bezzasadnie zastosowano przepisy dotyczące przywozu towarów z Chin.

Reasumując skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).