Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 287/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2022 r. [...] w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. J. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Komendanta Głównego Policji (Komendant) z [...] stycznia 2022 r. [...] stanowiące odpowiedź na skargę z [...] grudnia 2021 r. złożoną na postanowienie organu z [...] lipca 2021 r. nr [...] stwierdzające, że Komendant Wojewódzki Policji w K. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wspomniane postanowienie został wydane na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa.).

Komendant w odpowiedzi na skargę uznał, że winna ona ulec odrzuceniu. Stwierdził w szczególności, że Kpa. w żadnym z przypadków nie dopuszcza wniesienia zażalenia w tzw. trybie odwoławczym od postanowień wydanych na podstawie art. 37 Kpa. Dodał, że postanowienie nr [...] z [...] lipca 2021 r. było już przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2704/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a). kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768

i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W niniejszej sprawie skarga dotyczy pisma Komendanta z [...] stycznia 2022 r. [...] stanowiącego odpowiedź na skargę z [...] grudnia 2021 r. złożoną na postanowienie organu z [...] lipca 2021 r. nr [...] stwierdzające, że Komendant Wojewódzki Policji w K. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wspomniane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa.) i stało się przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2704/21.

Sąd postanowieniem z dnia 14 października 2021 r. odrzucił złożoną skargę, stwierdzając, że ww. postanowienie Komendanta z [...] lipca 2021 r. nr [...] nie zostało wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 37 § 1 Kpa. stronie służy prawo

do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Ponaglenie jest zatem środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jest to zatem środek zaskarżenia, odrębny od przewidzianego

w art. 141 – 144 Kpa. Służy on jedynie zmotywowaniu organu do załatwienia sprawy w ustawowym terminie, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 6 Kpa. Rozpoznanie ponaglenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która – nawet jeśli zostanie ujęta w formie postanowienia – nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego i nie przysługuje na nie zażalenie. Powyższe orzeczenie należy

do postanowień, o jakich mowa w art. 123 Kpa. i ma ono charakter wpadkowy (incydentalny). Nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, na które przysługuje skarga do sądu (vide wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10,

Lex nr 1145577).

Skoro na powyższe postanowienie, wydane w oparciu o art. 37 Kpa. nie przysługuje zażalenie ani nie kończy ono sprawy co do istoty, to w tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że również pismo informujące o załatwieniu skargi złożonej

na wspomniane postanowienie, nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu rozstrzygnięć, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających kognicji sądu administracyjnego.

W świetle powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.