Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 339/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 par. 1, art. 15 par. 1 i par. 1a, art. 26 par. 5, art. 26c par. 1 i par. 2, art. 27 par. 1 pkt 3, art. 33 par. 1, par. 2 i par. 5, art. 54 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 148
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 61 par. 6 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 18 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Asesor WSA Paweł Dańczak Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi W N na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. a.l.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...], nr [...], wydanym m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), art. 18 i art. 33 § 2 pkt 4, 5 i 6 lit. c ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów W. N. w sprawie egzekucji administracyjnej.

Jak wynika z akt sprawy, tytułem wykonawczym z 8 października 2020 r. nr [...] skierowano do egzekucji należność pieniężną stanowiącą jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Opłata została ustalona decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. i gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U.2020.1990) - utrzymaną następnie w mocy decyzją SKO w [...] z [...] nr [...]. Osobami wskazanymi w tytule wykonawczym jako zobowiązane do wykonania obowiązku zostali P. N. i W. N.

W dniu 20 października 2020 r. wystawiono zawiadomienie nr [...] o zajęciu wierzytelności pieniężnych przysługujących P. N. od Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. Zawiadomienie doręczono Naczelnikowi w dacie wystawienia, z użyciem środków komunikacji elektronicznej (ePUAP). Dnia 2 listopada 2020 r. doręczono zobowiązanemu odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Wskazana w zawiadomieniu dochodzona należność wraz z odsetkami, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnym wynosiła w dacie wystawienia zawiadomienia 10 174,60 zł.

Następnie, dnia 28 października 2020 r. wystawiono dwa zawiadomienia o nr [...] i [...]. Dokonano nimi zajęcia rachunków bankowych - prowadzonych przez Bank [...] na rzecz, odpowiednio P. N. i W. N. Wskazana w zawiadomieniach należność wraz z odsetkami, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnym wynosiła w dacie wystawienia zawiadomienia 10.206,52 zł. Zawiadomienia zostały doręczone do Banku w dacie wystawienia, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Bank w realizacji zajęcia nr [...] przekazał 5 listopada 2020 r. łącznie 10 216,50 zł. Wpłaty zostały przekazane z dwóch rachunków bankowych P. N. nr [...] (6 564,54 zł) i nr [...] (3 651,96 zł). Środki te wpłynęły na rachunek organu egzekucyjnego dnia 6 listopada 2020 r. Po stwierdzeniu ww. wpłat organ sporządził i przekazał do Banku zawiadomienie z 9 listopada 2020 r. o wycofaniu z realizacji za zajęcia dokonanego zawiadomieniem nr [...].

W dniu 27 listopada 2020 r. W. N. wniosła pismo, w którym podniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W treści pisma wskazała, że dnia 24 listopada 2020 r. otrzymała zawiadomienie o zajęciu wierzytelności i w tej dacie dowiedziała się o wszczęciu egzekucji administracyjnej i pobraniu środków pieniężnych z rachunków na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], na kwotę 8 130,00 zł z tytułu wydanej przez Prezydenta Miasta [...] decyzji nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej oraz 1 450,50 zł z tytułu odsetek. Strona podniosła, że nie uchyla się od spłacania swoich zobowiązań i że działa zgodnie z obowiązującym prawem. W jej ocenie, takich cech nie można przypisać działaniom Urzędu Miasta [...]. Zdaniem strony oczywistym jest, że Miasto [...] od stycznia 2011 roku zajęło nieruchomość skarżącej na cel publiczny, po tym jak wykonawcy ŁZUK nielegalnie wtargnęli na jej nieruchomość z robotami ziemnymi, dokonując znacznej szkody, czego dowodzi wydany wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w [...] z dnia 13 czerwca 2018 r. o sygn. akt [...]. Strona stwierdziła, że pismem z dnia 21 lutego 2020 r. złożono wniosek o potrącenie kwoty wynikającej z decyzji Nr [...] z kwotą należną właścicielom za korzystanie z ich nieruchomości na cele publiczne oraz o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, które miało nie zostać podjęte. Ponadto jako istotne strona uznała, że pismem z dnia 23 lipca 2020 r. wszczęto postępowanie o umorzenie opłaty wynikającej z decyzji nr [...], które nie zostało zakończone, a także, że nie zostało zakończone postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją.

Postanowieniem z [...] organ egzekucyjny - Prezydent Miasta [...] oddalił zarzuty w sprawie egzekucji, która była prowadzona wobec W. N. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 października 2020 r. nr [...].

Na powyższe postanowienie zobowiązana złożyła zażalenie wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego wraz z uchyleniem dokonanych czynności egzekucyjnych, zwrot pobranych środków finansowych oraz wstrzymanie wykonania egzekucji. W ocenie zobowiązanej, organ zataił fakt, że osobie, której dotyczyła decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] nie doręczono upomnienia z 12.08.2020 r. wraz z pouczeniem. Fakt ten miał istotny wpływ na brak możliwości przeprowadzenia egzekucji, o czym dowodzi art. 15 § 1 u.p.e.a., co stanowiło o uniemożliwieniu obrony praw. W świetle obowiązujących przepisów prawa, doręczenie upomnienia wyłącznie jednemu z dwóch zobowiązanych nie jest równoznaczne ze skutecznym doręczeniem wszystkim zobowiązanym. Organ nie dostarczył również zobowiązanym do dnia wszczęcia egzekucji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności oraz tytułu wykonawczego. Egzekucję przeprowadzono w dniu 28 października 2020 r. poprzez blokadę środków na rachunkach bankowych, w wysokości ponad dwukrotnie wyższej od wynikającej z tytułu wykonawczego oraz dokonano bezprawnego pobrania środków w dniu 5 listopada 2020 r., w związku z tym, że tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności doręczono dopiero w dniu 24 listopada 2020 r. Czynem tym, organ rażąco naruszył art. 26 § 5 ust. 1 u.p.e.a. Strona podniosła także, iż organ wydał tytuł wykonawczy z 8 października 2020 r. i przeprowadził egzekucję w dniu 28 października 2020 r. w przypadku, gdy:

1. niezakończone zostało postępowanie administracyjne o umorzenie obowiązku zapłaty określonego decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...], na podstawie złożonego wniosku z dnia 23.07.2020 r.

2. niezakończone zostało postępowanie administracyjne z dnia 12.08.2020 r. w sprawie wstrzymania wykonania zobowiązania nr [...] na podstawie złożonego wniosku z 10.09.2020 r.,

3. niezakończone zostało postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...].

4. niezakończone zostało postępowanie prowadzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] oraz decyzją znak: [...] z [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w wyniku wniesionego zażalenia, powołując brzmienie art. 33 § 1 u.p.e.a. wskazało w zaskarżonym postanowieniu, że treść pisma strony z dnia 27 listopada 2020 r. nie pozostawia wątpliwości, iż jego przedmiot stanowi zarzut w sprawie egzekucji, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 4, 5 i pkt 6 lit. c u.p.e.a. Podstawą tych zarzutów było brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, wygaśnięcie obowiązku w całości lub części i brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny braku wymagalności niż odroczenie terminu wykonania obowiązku i rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. Zarzuty zostały wniesione w terminie ustawowym.

Organ II instancji odwołując się do treści art. 15 § 1 u.p.e.a. podniósł, że doręczenie zobowiązanym upomnienia z 12.08.2020 r. w jednej przesyłce pocztowej stanowiło naruszenie art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., co jednak nie oznacza automatycznie, że takie doręczenie było nieskuteczne wobec jednego z małżonków (skarżącej). W każdej konkretnej sprawie uchybienie związane z doręczeniem upomnienia musi być oceniane na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, a przede wszystkim przy uwzględnieniu celu upomnienia, jakim jest nakłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania ciążącego na nim obowiązku, a w konsekwencji niewszczęcie postępowania egzekucyjnego. Kolegium podniosło, iż z uzasadnienia postanowienia organu egzekucyjnego wynika, że dokonał on rzetelnej analizy przebiegu postępowania egzekucyjnego, a dokonane ustalenia dawały podstawę do stwierdzenia, że chociaż przesyłkę zawierającą upomnienie, zaadresowaną do obojga małżonków, odebrał P. N., to w rezultacie było ono skuteczne także wobec zobowiązanej. Taki sposób doręczenia upomnienia nie uniemożliwił skarżącej, czy obojgu małżonkom, ochrony swoich praw we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym. Z działań podejmowanych przez skarżących wynika, że oboje zapoznali się z treścią upomnienia, a tym samym znane im były skutki niewykonania ciążącego na nich obowiązku. Organ II instancji wskazał dalej, że treść upomnienia z dnia 12 sierpnia 2020 r. nr dotarła do obojga zobowiązanych. Państwo W. i P. N. w reakcji na upomnienie, pismem z 10 września 2020 r. wystąpili z wnioskiem o wstrzymania wykonania zobowiązania wskazanego w upomnieniu, powołując się na datę i numer tego upomnienia. Pismo zostało podpisane przez oboje zobowiązanych.

Organ II instancji za niezasadny uznał także zarzut wykonania obowiązku. Egzekwowany obowiązek został wykonany dopiero w efekcie podjętej egzekucji administracyjnej. Bank w realizacji zajęcia nr [...] przekazał dnia 5 listopada 2020 r. z dwóch rachunków bankowych środki w wysokości 6.564,54 zł oraz 3.651,96 zł i w obu przypadkach wskazano, że pochodzą z rachunku zobowiązanego (nazwa zleceniodawcy: P. N.). Zobowiązana powołuje się zatem jedynie na roszczenie.

W zakresie zarzutu braku wymagalności obowiązku organ II instancji uznał, że jest on niezasadny, wskazując, że obowiązek wymagalny to taki, którego wykonania może żądać wierzyciel, a w przypadku braku jego wykonania skierować sprawę do egzekucji administracyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. W chwili wystawienia tytułu wykonawczego (8.10.2020 r.) wykonanie decyzji nie było wstrzymane żadnym orzeczeniem. Na wymagalność obowiązku nie mają też wypływu powołane przez zobowiązaną toczące się postępowania w sprawie wniosku o umorzenie egzekwowanej opłaty i wniosków o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia tej opłaty. Nawet częściowe uregulowanie zobowiązania, jak i złożenie wniosku o zastosowanie ulgi nie stanowi obligatoryjnej przesłanki odstąpienia od podjęcia przez wierzyciela działań, o których mowa w art. 6 § 1 u.p.e.a., jak również nie wpływa na dopuszczalność postępowania egzekucyjnego. W związku ze złożonymi wnioskami o wznowienie postępowania nie wstrzymano wykonania decyzji stanowiących podstawę egzekwowanego obowiązku. Zobowiązana rozbudowała zarzut braku wymagalności obowiązku, ale nie przytoczyła żadnych nowych, istotnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Organ II instancji wyjaśnił dalej, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10, skoro ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. Co prawda w treści art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. znajduje się odesłanie do przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w innych ustawach, jednak celem ustawodawcy było odesłanie do uregulowań szczególnych, nie zaś k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1591/16). W aktach sprawy znajduje się kopia pisma z dnia 12 października 2020 r. nr [...] stanowiącego odpowiedź Prezydenta Miasta [...] na pismo zobowiązanych z dnia 10 września 2020 r. o braku podstaw prawnych dla żądania wstrzymanie wykonania zobowiązania.

Organ II instancji wskazał końcowo, że w myśl art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Doręczenie zajęcia przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej albo za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zawsze będzie miało miejsce szybciej niż doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego za pośrednictwem operatora pocztowego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. N. zaskarżyła powyższe postanowienie organu w całości, zarzucając mu:

- rażące naruszenie art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a., poprzez nierozpoznanie sprawy w oparciu o brak doręczenia zobowiązanej tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przed wszczęciem egzekucji lub w jej dniu, co stanowi, że brak było podstaw do przeprowadzenia egzekucji. Zgodnie bowiem z adnotacją na kopertach pocztowych doręczenie dla zobowiązanej ww. dokumentów nastąpiło w dniu 24.11.2020 r., tj. prawie miesiąc po przeprowadzeniu egzekucji i zablokowaniu środków na rachunkach bankowych dokonanych w dniu 28.10.2020 r., a następnie ich pobrania.

- naruszenie art 15 § 1 oraz art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., poprzez przedstawienie nieprawdy w tytule wykonawczym, że organ doręczył w dniu 03.09.2020 r. zobowiązanej W. N. upomnienie z dnia 12.08.2020 r., w przypadku, gdy upomnienie zobowiązanej nie zostało doręczone. Tym samym przeprowadzono postępowanie egzekucyjne w postaci nieistnienia obowiązku oraz braku doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

- naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez brak podstawy prawnej w tytule wykonawczym. W tytule wykonawczym przyjęto jako podstawę prawną decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] Nr [...], w przypadku, gdy podstawę prawną egzekucji stanowi decyzja ostateczna, w tym przypadku decyzja Kolegium Odwoławczego w [...] znak: [...] z [...].

- rażące naruszenie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, tj. bezprawne zajęcie na rachunkach bankowych należności pieniężnych o dwukrotnie większej kwocie, niż wynika z tytułu wykonawczego, wynoszącej łącznie 20 456,96 zł., co uniemożliwiło właścicielom rachunków wykonania innych zobowiązań finansowych.

- naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a., z uwagi na nieistnienie części obowiązku objętego tytułem wykonawczym i określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...], z uwagi na błędy tytułu wykonawczego, co do okresu naliczania kwoty odsetek za 2015 rok w związku z tym, że wykonanie decyzji z dnia [...] z mocy prawa wynikającego z art. 9 u.o.g.n. powinno być wstrzymane,

- naruszenie art. 10 § 1, 97 § 1 pkt 4, 145 § 1 pkt 4, 263 § 2 k.p.a., poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia prowadzonych postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych oraz prowadzenie czynności administracyjnych i egzekucji bez udziału stron postępowania (zobowiązanej),

- naruszenie art. 266 k.p.a., poprzez naliczenie odsetek od dnia 31.07.2015 r. do dnia 26.11.2015 r., w przypadku gdy winę za to ponosi pracownik SKO w [...] -przewodnicząca składu, gdyż z mocy prawa nie wstrzymała wykonania decyzji z [...], co potwierdza wydane postanowienie WSA w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 853/15 z dnia 26 listopada 2015 r.

W oparciu o wskazane zarzuty strona wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...], umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych w związku z nie doręczeniem aktu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przed wszczęciem egzekucji, wstrzymania wykonania egzekucji, stwierdzenie nieważności egzekucji, przywrócenia terminu do możliwości działania w związku z niedoręczeniem upomnienia z dnia 12.08.2020 r., zwrot pobranych środków finansowych w wyniku przeprowadzonej egzekucji, przeprowadzenie rozprawy, zwrot kosztów postępowania.

Ponadto strona wniosła o zobowiązanie organu administracyjnego do dostarczenia wszystkich dokumentów, z których wynikało przedmiotowe zobowiązanie, w tym dokumentów świadczących o skutecznym doręczeniu zobowiązanej – W. N. upomnienia oraz tytułu wykonawczego, jak i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, w szczególności zwrotek pocztowych, z których będzie wynikała data wysłania (nadania w placówce pocztowej) ww. dokumentów, co wyjaśni czy pracownicy dokonywali manipulacji stanu faktycznego przedstawionego w zaskarżonych postanowieniach stwierdzając, że zgodnie z prawem nastąpiło doręczenie ww. dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W pismach z 1 lipca 2021 r. i 16 sierpnia 2021 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi.

Postanowieniem z 29 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek W. N. o wstrzymanie egzekucji administracyjnej.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III WSA w Łodzi z 1 lipca 2021 r., ze względu na wniosek skarżącej, sprawę przekazano do rozpoznania na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - zwanej w skrócie "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, w wyniku kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, nie stwierdził, aby postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...], nr [...] i utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji prowadzonej wobec W. N. na podstawie tytułu wykonawczego z 8 października 2020 roku nr [...], zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zgodnie z art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:

- w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

- do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

- w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

Skarżąca w niniejszej sprawie w piśmie z 27 listopada 2020 r. zgłosiła zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego podnosząc, że nie istnieje obowiązek określony w decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej oraz brak jest wymagalności obowiązku wskazując na inne przyczyny braku wymagalności niż odroczenie terminu wykonania obowiązku i rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, a także wskazała na brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia - a zatem zarzuty określone w art. 33 § 2 pkt 1, 4 pkt 6 lit. c u.p.e.a.

W powyższych okolicznościach należało w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym po 30.07.2020 r.) zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych.

W niniejszej sprawie organ trafnie stwierdził, że przedmiotowa należność została wyegzekwowana z datą przekazania środków z rachunku P. N. z dniem 5 listopada 2020 r., a zatem zarzuty strony wskazane w piśmie z 27 listopada 2020 roku, należało uznać za wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a.

W ocenie Sądu, organ II instancji odnosząc się do podniesionych przez stronę zarzutów art. 33 § 2 pkt 1, 4 i pkt 6 lit. c u.p.e.a. trafnie uznał je za nieuzasadnione. Zadaniem Sądu zaprezentowana przez organy ocena w powyższym zakresie była prawidłowa i brak jest podstaw do jej kwestionowania.

Organy rozstrzygające w niniejszej sprawie słusznie wskazały, że postępowanie egzekucyjne nie jest miejscem, w którym może być prowadzony spór, co do okoliczności przytoczonych przez zobowiązaną, a dotyczących nieuprawnionego korzystania z nieruchomości zobowiązanej na cele publiczne przez Miasto [...] i ustalenia odszkodowania z tego tytułu. Ponadto organ I instancji zasadnie stwierdził, że egzekwowany obowiązek został wykonany dopiero w efekcie podjętej egzekucji administracyjnej. Odszkodowanie wynikające z powołanego przez stronę wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w [...] z [...] o sygn. akt [...] zostało wypłacone 16 października 2018 r. Natomiast podaniem z 21 lutego 2020 r. zobowiązani wnieśli o potrącenie należności wynikającej z decyzji nr [...] z kwotą roszczenia podnoszonego przez zobowiązanych z tytułu bezumownego korzystania z ich nieruchomości, opiewającego w ich ocenie na kwotę 150 000 zł. Pismem z 3 marca 2020 r. Wydział Gospodarki Komunalnej poinformował o braku wymagalnego zobowiązania na taką kwotę, a tym samym, braku, możliwości dokonania potrącenia. Należało zgodzić się z twierdzeniem organu, że zarówno na gruncie prawa cywilnego jak i podatkowego potrącenie może dotyczyć tylko wymagalnych wierzytelności (zob. art. 498 § 1 Kodeksu cywilny oraz art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej). Wymagalny, to z kolei taki obowiązek, którego wykonania może żądać wierzyciel, a w braku jego realizacji skierować sprawę na drogę postępowania egzekucyjnego. Wskazana przez stronę kwota 150 000 zł stanowi roszczenie o odszkodowanie za korzystanie nieruchomości. Należało zgodzić się z organem, że zobowiązana nie przedstawiła natomiast żadnego dokumentu, w którym uznano takie roszczenie. Powołanym zaś wyrokiem o sygn. akt [...] zasądzono na rzecz P. N. kwotę 8.910 zł wraz z ustawowymi odsetkami, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Kwota ta została wypłacona zobowiązanemu przed wystąpieniem z żądaniem potrącenia, a więc w dniu 21 lutego 2020 r. i jak słusznie wskazał organ, nie istniała już możliwość potrącenia jej z egzekwowaną opłatą. Brak jest bowiem prawomocnego wyroku sądowego, prawomocnej ugody sądowej albo decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta [...], która orzekałaby o odszkodowaniu na rzecz zobowiązanej w kwocie 150 000 zł, a zatem nie istniały podstawy do dokonania potrącenia.

Organ odwoławczy prawidłowo wskazał także, że wymagalny obowiązek to taki, którego wykonania może żądać wierzyciel, a w przypadku braku jego wykonania skierować sprawę do egzekucji.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja ustalająca egzekwowaną opłatę stała się ostateczna z dniem [...], a więc 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 148 u.g.n. upłynął z dniem 30 lipca 2015 r. Strona zobowiązania, po tym czasie nie uiściła opłaty. W wyniku wniesienia skargi do sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II SA./Łd 853/15, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Skarga została prawomocnie oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2018 r. (I OSK 1719/16). W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 8 października 2020 r., a więc już po czasie, w którym wykonanie decyzji było wstrzymane. W chwili wystawienia tytułu wykonawczego wykonanie decyzji SKO w [...] z [...] nie było zatem wstrzymane żadnym orzeczeniem organu ani sądu.

Prawidłowe było również stwierdzenie organu, że na wymagalność obowiązku nie mają wypływu powołane przez zobowiązaną toczące się postępowania o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia przedmiotowej opłaty adiacenkciej. W związku ze złożonymi wnioskami o wznowienie postępowania nie wstrzymano bowiem wykonania decyzji stanowiących podstawę egzekwowanego obowiązku. Na wymagalność obowiązku nie mają wypływu również powołane przez stronę toczące się postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie egzekwowanej opłaty. Orzecznictwo sądów w tym zakresie jest zgodne co do tego, że złożenie przez zobowiązanego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania (np. wniosku o rozłożenie zobowiązania podatkowego na raty, wniosku o odroczenie terminu płatności i.t.p.) nie powoduje utraty wymagalności obowiązku ani niedopuszczalności egzekucji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia takiego wniosku. Złożenie takiego żądania przez zobowiązanego nie może uchylać obowiązku wierzyciela określonego w art. 6 § 1 u.p.e.a. czyli obowiązku podjęcia odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku. W każdym przypadku gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania wierzyciel ma obowiązek podjąć czynności, o których mowa w art. 6 § 1 u.p.e.a. Jedynie pozytywne rozstrzygnięcie wniosku zobowiązanego o udzielenie ulgi w płacie zobowiązania może mieć wpływ na postępowanie egzekucyjne a nie sam fakt złożenia wniosku w tym przedmiocie. W przeciwnym wypadku oznaczałoby to, że zobowiązany mimo uchylania się od wykonania obowiązku mógłby skutecznie bronić się przed stosowaniem wobec niego środków egzekucyjnych składając różne wnioski o udzielnie ulg w spłacie zobowiązania. Wierzyciel w takim przypadku byłby pozbawiony możliwości dochodzenia realizacji obowiązku do czasu ostatecznego zakończenia wszystkich postępowań zainicjowanych przez zobowiązanego. Nie ulega wątpliwości, że byłoby to dla zobowiązanego skutecznym sposobem uchylania się od podjęcia przeciwko niemu środków egzekucyjnych. Dlatego też w orzecznictwie przyjmuje się, że samo złożenie przez zobowiązanego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania nie ma wpływu na wymagalność zobowiązania ani też nie powoduje niedopuszczalności egzekucji. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 19 listopada 2010 r. w spr. II FSK 1957/10, z 14 lipca 2016 r. w spr. II FSK 1637/14, z 3 sierpnia 2018 r. w spr. II FSK 2180/16 i z 21 grudnia 2010 r. w spr. II FSK 1722/09. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach.

O ile zatem został złożony wniosek o umorzenie należności w postaci opłaty adiacenckiej, to okoliczność ta nie powoduje utraty wymagalności obowiązku ani nie skutkuje niedopuszczalnością egzekucji do czasu rozstrzygnięcia tego wniosku. Prezydent Miasta [...], jako wierzyciel, jest zobowiązany do podjęcia czynności określonych w art. 6 § 1 u.p.e.a. i z obowiązku tego nie zwalnia go fakt złożenia wniosku o umorzenie należności. Wobec tego, złożenie takiego wniosku nie obligowało organu egzekucyjnego do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organy administracji obu instancji trafnie odmówiły zatem uwzględnienia zarzutu w tym zakresie.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę uznał za prawidłową również ocenę organów w zakresie podniesionego przez stronę zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia, opartego na twierdzeniu, że doręczenie upomnienia wyłącznie jednemu z dwóch zobowiązanych nie jest równoznaczne ze skutecznym doręczeniem względem wszystkich zobowiązanych.

Zgodnie z zasadą zagrożenia (upomnienia) wyrażoną w art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

W niniejszej sprawie prawidłowo ustalono, że 12 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta [...] wystawił upomnienie nr [...], które zostało skierowane do małżonków W. i P. N. na ich wspólny adres w [...] przy ul. [...]. Organ wezwał do uregulowania w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia upomnienia, należności z tytułu opłaty adiacenkiej dotyczącej nieruchomości w [...] przy ul. [...] ustalonej w 2015 r. wraz z odsetkami i kosztami upomnienia. Wysokość tych należności została określona na datę wystawienia upomnienia. Wskazano również rodzaj i wysokość odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności pieniężnej, naliczonych na dzień wystawienia upomnienia oraz stawkę tych odsetek obowiązującą na ten dzień, według której należy obliczyć dalsze odsetki do dnia wpłaty. Jednocześnie pouczono, że w przypadku niewykonania obowiązku w całości w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, wskutek czego powstanie obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych, które są zaspokajane w pierwszej kolejności. Jak słusznie wskazał organ I instancji, upomnienie nie zawierało pouczenia, że w przypadku niewykonania w całości obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia zobowiązany ma obowiązek zawiadomienia wierzyciela, a po doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego - również organu egzekucyjnego, o zmianie adresu jego miejsca zamieszkania oraz że w razie niewykonania tego obowiązku doręczenie pisma wierzyciela lub organu egzekucyjnego pod dotychczasowym adresem będzie skuteczne (art. 15 § 1a i art. 36 § 4 u.p.e.a.). Organ trafnie uznał jednak, że brak tego pouczenia nie wpływa na skuteczność realizacji zasady zagrożenia. Została ona zrealizowana, ponieważ upomnienie spełnia wymogi art. 15 § 1 u.p.e.a. Skutkiem braku pouczenia o obowiązku informowania o zmianie adresu jest brak możliwości przyjęcia skuteczności doręczania pod dotychczasowym adresem, jeżeli zobowiązany go zmienił i nie poinformował o tym wierzyciela lub organu egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że przesyłka pocztowa zawierająca ww. upomnienie została doręczona 3 września 2020 r., zaś odbiór pisma został potwierdzony przez zobowiązanego P. N. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał w rozpatrywanej sytuacji, że nie może budzić wątpliwości, że zasada zagrożenia została zrealizowana, co do obojga zobowiązanych.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, iż doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka, chyba że zakwestionuje on i podważy sposób doręczenia (por. wyroki NSA: z 9 grudnia 2010 r., II OSK 1862/09 Lex nr 1413141; z 17 maja 2012 r. I OSK 764/11 Lex nr 1218899; z 27 marca 2015 r. II OSK 1753/13; z 15 grudnia 2016 r. I OSK 2555/15; z 11 grudnia 2018 r. II OSK 115/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 kwietnia 2017 r., I SA/Po 1487/16, Lex numer 2287054). Tymczasem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by skarżąca kwestionowała sposób doręczenia skierowanej do niej korespondencji.

Wskazać także należy, że w każdej konkretnej sprawie uchybienie związane z doręczeniem upomnienia musi być oceniane na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, a przede wszystkim przy uwzględnieniu celu upomnienia, jakim jest nakłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania ciążącego na nim obowiązku, a w konsekwencji niewszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu dokonane przez organ egzekucyjny ustalenia dawały podstawę do stwierdzenia, że chociaż odbiór przesyłki zawierającej upomnienie, zaadresowanej do obojga małżonków, pokwitował podpisem tylko P. N., to w rezultacie doręczenie to było skuteczne także wobec zobowiązanej, a przede wszystkim taki sposób doręczenia upomnienia nie uniemożliwił skarżącej, czy obojgu małżonkom, ochrony swoich praw we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym. Z działań podejmowanych przez skarżących wynika, że oboje zapoznali się z treścią upomnienia, a tym samym znane im były skutki niewykonania ciążącego na nich obowiązku. W. i P. N. w reakcji na upomnienie, pismem z dnia 10 września 2020 r. wystąpili do Wydziału Finansowego Urzędu Miasta [...] z wnioskiem r. o wstrzymanie wykonania zobowiązania wskazanego w upomnieniu, powołując się na datę i numer tego dokumentu. Pismo zostało podpisane przez oboje zobowiązanych. Tym samym organy słusznie argumentowały, że z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego niemożliwa do przyjęcia jest teza, że zobowiązana działając w bezpośredniej reakcji na upomnienie nie wiedziała, do jakiego pisma się odnosi. Tym samym należało zgodzić się ze stanowiskiem organów, że powołane przez zobowiązaną okoliczności nie stanowiły przeszkody do wszczęcia i prowadzenia egzekucji.

Organ II instancji słusznie wskazał także, że zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (pkt 1); doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (pkt 2). Kwestia prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego podlega badaniu na każdym etapie postępowania i brana jest pod uwagę z urzędu.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zacytowany wyżej art. 26 § 5 u.p.e.a. przewiduje dwa możliwe momenty wszczęcia egzekucji administracyjnej. Decyduje tu reguła wyprzedzenia, która z czynności, określonych w pkt 1 oraz w pkt 2, została dokonana wcześniej. Oznacza to, że przepis ten stwarza alternatywę rozłączną i wystarczy spełnienie jednego z tych warunków aby doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z przepisu tego wynika, iż w przypadku, m.in. egzekucji z rachunku bankowego, możliwe jest zastosowanie środka egzekucyjnego przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z 20 października 2006 r., II FSK 952/06, opubl. www.nsa.gov.pl).

Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zostały sporządzone w wersji elektronicznej i doręczone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł. – P. na pośrednictwem platformy ePUAP, natomiast do Banku zawiadomienia doręcza się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ognivo. W niniejszej sprawie wszczęcie egzekucji z rachunku bankowego nastąpiło w dniu 28 października 2020 r. wraz z doręczeniem dłużnikowi zajętej wierzytelności tj. Bankowi [...] - zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, a więc na podstawie art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a.

Organ II instancji słusznie zaznaczył, że doręczenie zajęcia przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej albo za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zawsze będzie miało miejsce szybciej, niż doręczenie zobowiązanemu informacji o podjętej czynności za pośrednictwem operatora pocztowego. Doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu, jak i odpisu tytułu wykonawczego już po dokonaniu zajęcia należało zatem uznać za zgodne z prawem. Wskazać należy, że ustawa nie wyznacza terminu, w którym należy doręczyć zobowiązanemu tytuł wykonawczy. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozwala zaś na skuteczne zastosowanie środka przed zawiadomieniem dłużnika o tym, że środek ten ma być zastosowany, a nawet (w przypadku egzekucji z zajętej wierzytelności) przed doręczeniem mu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 2 ustawy).

Reasumując należy stwierdzić, że w aktach rozpoznawanej sprawy znajdują się niebudzące zastrzeżeń dokumenty potwierdzające zarówno doręczenie stronie zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego, jak też doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności i brak było podstaw do kwestionowania skuteczności wszczęcia egzekucji w stosunku do strony.

Odnosząc się do podniesionych przez stronę zarzutów skargi w postaci naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez wskazanie nieprawidłowej podstawy prawnej w tytule wykonawczym, a także błędne przyjęcie terminów, od których można było liczyć odsetki i tym samym egzekwowanie zawyżonej kwoty odsetek w tytule wykonawczym oraz naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. w postaci zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego wskazać należy, że jak już wcześniej podniesiono, zgodnie z art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym po 30.07.2020 r.) zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych. W niniejszej sprawie należność została wyegzekwowana z datą przekazania środków z rachunku P. N. z dniem 5 listopada 2020 r., a zatem zarzuty strony podniesione w skardze do Sądu oraz w pismach procesowych z 1 lipca 2021 r. i 16 sierpnia 2021 r., jak również zażaleniu z 11 stycznia 2021 r., należało uznać za wniesione z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a. i jako takie za bezskuteczne. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie można uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując się na nowe ich podstawy. Ani organy odwoławcze, ani sądy administracyjne nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy (odpowiednio) w zażaleniu, skardze, czy skardze kasacyjnej. Uznanie za dopuszczalne uzupełnienie wcześniej zgłoszonych zarzutów czy zmiany podstawy prawnej zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego po terminie do jego złożenia nie tylko powodowałoby obejście przepisów dotyczących terminu na dokonanie czynności procesowej, ale także przerzucałoby konieczność rozpoznawania tego zarzutu po raz pierwszy przez organ odwoławczy albo przez sąd administracyjny.

Termin do wniesienia zarzutu jest terminem procesowym zawitym, którego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego. Jak wynika z akt sprawy należności wynikające z tytułu wykonawczego z 8 października 2020 r. zostały wyegzekwowane z dniem 5 listopada 2020 r. Tym samym zarzuty zgłoszone w dopiero w skardze do Sądu oraz w pismach procesowych z dnia 1 lipca 2021 r. i 16 sierpnia 2021 r., jak również zażaleniu z dnia 11 stycznia 2021 r., dotyczące m. in. błędnie wskazanej podstawy prawnej w tytule wykonawczym, błędnego przyjęcie terminów, od których można było liczyć odsetki i tym samym egzekwowanie zawyżonej kwoty odsetek, czy zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. należało uznać za spóźnione.

Wyłącznie na marginesie trzeba zaznaczyć, iż zgodnie również z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymogi formalne tytułu wykonawczego nie są przewidziane same dla siebie, ale w celu zagwarantowania zobowiązanemu, iż prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne znajduje podstawy prawne i że zostanie wyegzekwowany obowiązek, do wykonania którego jest on rzeczywiście zobowiązany. Naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego, musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania innego obowiązku niż obciążającego zobowiązanego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który tę gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2017 r., sygn. II FSK 2222/15). Może bowiem zdarzyć się sytuacja, w której dostrzegalne są pewne braki bądź niedokładności tytułu wykonawczego, jednak ich nieistotność nie zagraża naruszeniu zasad legalizmu i prowadzenia przez organy postępowania w sposób budzący zaufanie (zob. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. II FSK 2389/16,). Przykładowo można tu wskazać na wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1419/10, gdzie stwierdzono, że powołanie w tytule wykonawczym jako podstawy prawnej postępowania egzekucyjnego decyzji nieostatecznej zamiast ostatecznej, jeśli ta ostatnia utrzymuje w mocy tę pierwszą, nie decyduje o niedopuszczalności egzekucji i nie stanowi zarazem przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 461/10).

W zakresie natomiast podniesionego zarzutu art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. zważyć również należy, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 29 lipca 2020 r. w związku z nowelizacją przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego stanowi podstawę skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a).

Jeżeli chodzi o wnioski dowodowe zawarte w skardze, zmierzające do wykazania wadliwości działania organów w toku postępowania ustalającego wysokość opłaty adiacenckiej oraz niedoręczenia skarżącej upomnienia i tytułu wykonawczego to podlegały one oddaleniu.

Wierzyciel rozpatrując zarzut, nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania jurysdykcyjnego, jak np. zarzut nieprawidłowości obciążenia zobowiązanego podatkiem od nieruchomości z uwagi na jej zbycie (wyrok NSA z 07.12.2000 r., III SA 1902/99, LEX nr 47235). Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 27.10.1999 r., IV SA 1104/96). Zasadność ustalenia opłaty adiacenckiej i jej wysokość nie może podlegać weryfikacji w postępowaniu egzekucyjnym, jak również w postępowaniu sądowym ze skargi na postanowienie w przedmiocie wniesionych zarzutów egzekucyjnych. Jak ponadto wyżej zaznaczono, decyzja ustalająca wysokość opłaty adiacenckiej, a będąca podstawą do prowadzenia egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie, była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które nie dopatrzyły się nieprawidłowości w działaniu Prezydenta Miasta [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...].

Natomiast wniosek dowodowy o zobowiązanie organu do dostarczenia zwrotek pocztowych potwierdzających doręczenie W. N. upomnienia, tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności został oddalony z uwagi na to, iż ww. zwrotki pocztowe bądź ich kopie znajdują się w aktach sprawy i nie jest przy tym sporne, że doręczenie obojgu zobowiązanym upomnienia z dnia 12.11.2020 r. nastąpiło w jednej przesyłce, na wspólny adres zamieszkania, a odbiór upomnienia potwierdził podpisem wyłącznie P. N., natomiast doręczenie W. N. tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności nastąpiło w dniu 24.11.2020 r. Z akt sprawy wynika również, że doręczenie obojgu zobowiązanym zawiadomienia o zajęciu przesłanego do banku [...] poprzez system OGNIVO, dokonane zostało w formie wydruku zawiadomienia sporządzonego w wersji elektronicznej. W treści zawiadomień doręczonych zobowiązanym znajduje się informacja, że zostały sporządzone w wersji elektronicznej i podpisane zgodnie z art. 26c § 1 i 2 u.p.e.a.

Reasumując, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji trafnie odmówiły uwzględnienia zarzutów strony skarżącej. Ustalenia organów obu instancji znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy i wyciągnięte na jego podstawie wnioski Sąd uznał za prawidłowe. Brak było zatem podstaw do uwzględniana żądania strony o załączenie przez organ dokumentów na okoliczności wskazane w skardze, albowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wymagał w tym zakresie uzupełnienia.

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.

R.T-M.