Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 786/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, 12, 13
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 10, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] 2011 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego P. W. kwotę [...] zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...].2011 r. Zarząd Dróg Miejskich w P. (dalej również jako – ZDM), działając w imieniu Prezydenta Miasta P., nałożył na "A" P. W. karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogi - Al. S. w P., poprzez umieszczenie reklamy, za okres od [...] 2010r. (od dnia wszczęcia postępowania) do dnia [...] 2010 r. (do dnia usunięcia nośnika reklamowego z pasa drogowego).

W sentencji decyzji wskazano zasadę wyliczenia kary oraz podstawę prawną działania organu powołując art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (1. j. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) i przepisy Uchwały Nr XL V/469/IV/2004 Rady Miasta P. z dnia [...] 2004r. Wyjaśniono, że zgodnie z zamieszczoną tabelą, za umieszczenie na okres 8 dni reklamy o łącznej pow. [...]² firma : "A" P. W. zobowiązana jest do zapłaty 10-krotnej opłaty liczonej wg stawki przewidzianej dla drogi powiatowej. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał ponadto, że w dniu [...] 2010r. podczas kontroli pasa drogowego Al. S. w P. stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez tablicę reklamową, o czym został zawiadomiony właściciel reklamy (pismo w tej sprawie odebrano w dniu [...].2010r.). W dniu [...] 2010 r. do ZDM wpłynęło pismo od strony postępowania, z którego wynika, że przedmiotowy nośnik reklamowy został usunięty z pasa drogowego Al. S. w P. w dniu [...] 2010r. W dalszej kolejności w uzasadnieniu decyzji wskazano, że kolejno w dniu [...] 2010r. odbyły się w terenie oględziny z miejsca ustawienia przedmiotowej reklamy podczas których obecni byli jedynie przedstawiciele organu I instancji. Stwierdzono wówczas, że przedmiotowy nośnik reklamowy został usunięty z pasa drogowego ulicy. Następnie, jak wyjaśniono, w dniu [...] 2010r. do ZDM wpłynęło pismo od pełnomocnika strony toczącego się postępowania administracyjnego informujące, że reklama w postaci lawety reklamowej stała w miejscu jej ustawienia tylko tymczasowo. Organ I instancji stwierdził, iż dowodem, że przedmiotowa laweta reklamowa była ustawiona w opisanym miejscu są liczne zdjęcia. Dodał także, że jego zdaniem trudno uznać, ze umieszczenie reklamy w jednej lokalizacji przez ponad tydzień miało charakter tymczasowy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. W. zamieszkały we W. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zasady oficjalności zawartej w art. 7 oraz 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: k.p.a). poprzez niedopełnienie obowiązku przeprowadzenia określonych dowodów z urzędu; naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności przez nie przeprowadzenie pomiarów dowodzących zajmowania przez lawetę dokładnie tego samego miejsca postoju; naruszenie zasady pogłębiania zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe oszacowanie interesów stron postępowania; naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego; a także wadliwą wykładnię art. 4 pkt. 23 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych w związku z art. 2 pkt. 50-51 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że przyczepa jako pojazd bez silnika może być uznana za nośnik informacji wizualnej; jak również wadliwą wykładnię art. 40 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że zaparkowanie w miejscu wydzielonym do postoju w pasie drogi publicznej pojazdu opatrzony napisami reklamowymi wymaga uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy - jak zauważono - przyczepa lekka jest dopuszczona do ruchu drogowego i jest wykorzystywana zgodnie z jej społeczno gospodarczym przeznaczeniem. W dalszej kolejności wskazano na wadliwą wykładnię art. 39 ust. 1 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że postój przyczepy lekkiej nie jest zgodny z potrzebami ruchu drogowego oraz naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności przez niewykorzystanie wszelkich dostępnych środków dowodowych takich jak przesłuchanie stron, czy zeznania świadków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając organ II instancji wskazał, iż przedmiotem postępowania jest sprawa nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej Al. S. w P. na potrzeby reklamy, bez wymaganego zezwolenia. W dalszej kolejności wskazano, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej - art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia jest kara pieniężna nakładana przez zarządcę drogi w trybie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Powołany przepis - jak wyjaśniło Kolegium - nakłada na zarządcę drogi obowiązek wymierzenia, w formie decyzji administracyjnej, kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Przepis ten, jak zauważono, odwołuje się do zasad naliczania opłat za zajęcie pasa drogowego w myśl art. 40 ust. 6 wskazanej ustawy Wyjaśniono nadto, że na podstawie delegacji ustawowej Rada Miasta P. uchwałą Nr XLV/469/IV/2004 z dnia 25 maja 2004r. ustaliła wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego przewidując dla drogi powiatowej, stawkę 1,00 zł za 1 m²/ 1 dzień. Podkreślono przy tym, że powierzchnia reklamy została ustalona poprzez dokonanie pomiarów. Wyjaśniono, że miało to miejsce podczas kontroli z dnia [...] 2010 r., a ustalona powierzchnia to 30,00m2. Obecność reklamy została także potwierdzona także podczas kontroli z dnia [...] 2010r. i [...] 2010r. Wyjaśniono, że pomiarów dokonano odbiornikiem [...] o nr fabrycznym [...], posiadającym świadectwo instrumentu z dnia [...].2009r. oraz dalmierzem laserowym [...] o numerze seryjnym [...] posiadającym certyfikat kalibracji z dnia [...] 2010 r. Podkreślono, że strona nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego te ustalenia. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dokonał prawidłowych wyliczeń kary za zajęcie pasa drogowego na potrzeby tej reklamy, a ponadto szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia kar. W dalszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę, że fakt umieszczenia reklamy w pasie drogowym drogi powiatowej Al. S. w P. wynika również jednoznacznie z mapy (podkładu geodezyjnego) załączonej do akt sprawy (zaznaczono na niej pas drogowy i miejsce umieszczenia przedmiotowej lawety reklamowej w pasie drogowym ww. drogi powiatowej).

Ustosunkowując się do argumentacji odwołania Kolegium podkreśliło, że metoda ekspozycji reklamy nie ma żadnego znaczeniu przy rozpatrywaniu spornej sprawy. Istotne jest to, jak zauważono, że umieszczono ją na osobnym urządzeniu (na przyczepie samochodowej). Zrobiono to w taki sposób, aby była ona widoczna dla użytkowników drogi. Sposób, w jaki została umieszczona ta informacja (z nazwą firmy, nr telefonów kontaktowych i adresu mailowego) przesądza o pojmowaniu przedmiotowej reklamy w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Wskazano, że przedmiotowa reklama spełnia także znamiona art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym "reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, co oznacza, że laweta wraz z tablicami reklamowymi umieszczona w pasie drogowym Al. S. w P. mieści się w tej definicji. W przepisach tej ustawy, jak zauważono, ustawodawca wprowadził pojęcie pasa drogowego, którym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią, nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1). Umieszczanie w tym miejscu reklam jest zabronione w sytuacji braku zgody zarządcy drogi, bowiem nie jest to miejsce przeznaczone do postoju jakichkolwiek pojazdów.

Poza tym, jak zauważono, zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2b Kodeksu o Ruchu Drogowym kierujący pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu silnikowego lub przyczepy z powodu uszkodzenia lub wypadku: na obszarze zabudowanym przez włączenie świateł awaryjnych, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne i umieścić ostrzegawczy trójkąt odblaskowy za pojazdem lub na nim, na wysokości nie większej niż 1m. Jak podkreślono, w toku postępowania nie stwierdzono, aby zastosowano się do tych wymogów.

W ocenie Kolegium wymierzenie kary było w pełni uzasadnione. Obowiązek nałożenia kary pieniężnej na podstawie omawianych przepisów - jak wyjaśniono - uzależniony jest wyłącznie od stwierdzenia określonego tym przepisem stanu faktycznego. Dokonując tego ustalenia, organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy. Ponadto podkreślono, że P. W. "A" był informowany o toczącym się postępowaniu w sprawie umieszczenia przedmiotowej reklamy w pasie drogowym Al. S. w P.. Nie naruszono przy tym procedury administracyjnej, a skarżący był prawidłowo informowany o czynnościach podejmowanych przez organ. Dlatego - jak zauważono - nie można było odstąpić od wymierzenia kary.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł P. W. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 7 k.p.a. poprzez niedostatecznie wnikliwe rozpatrzenie stanu faktycznego i bezpodstawne założenie, że pojazd biorący udział w ruchu drogowym parkujący w dozwolonym miejscu nie był uczestnikiem ruchu drogowego, a tym samym przyjęcie, że zajmował on pas drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych;

2) art. 77 k.p.a. poprzez nie poparte żadnym materiałem dowodowym przyjęciem, że zajęcie pasa drogowego przez pojazd miało miejsce przez cały okres ośmiu dni podczas gdy ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej i sporządzonych protokołów wynika jej czasowe parkowanie jedynie w dniach 14,15,16 i 19 kwietnia 2010 r. podczas gdy przyczepa była w tym czasie normalnie użytkowana.

3) art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, która doprowadziła do przyjęcia, że dozwolone parkowanie pojazdu bezsilnikowego jest równoznaczne z niedozwolonym zajęciem pasa drogowego oraz przyjęcie, że czas postoju pojazdu należy liczyć według pełnych dni, co wobec nie poparcia takich twierdzeń wiarygodnymi dowodami nie może być uznane za uprawnione;

4) art. 107 k.p.a. poprzez niewłaściwe oznaczenie strony - adresata zaskarżonej decyzji co prowadzi do jej błędnego skierowania, a w konsekwencji nieważności decyzji;

5) art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. i art. 21 ustawy o drogach publicznych.

6) art. 4 pkt 23 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 19 poz. 115 z późn. zm.) w związku z art. 2 pkt 50 oraz art. 2 pkt. 31 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że przyczepa dopuszczona do ruchu drogowego, której przeznaczeniem jest poruszanie się po drodze - tym samym uczestnictwo w ruchu kołowym - może być uznana za reklamę w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych;

7) art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 19 poz. 115 ze zm.) poprzez przyjęcie, że zgodny z prawem postój pojazdu wyczerpuje definicję umieszczenia w pasie drogowym reklamy i jest działaniem niezwiązanym z korzystaniem z drogi publicznej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Kolegium i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż postój spornej przyczepy, we wskazanej w dokumentacji fotograficznej lokalizacji, miał miejsce. Postój ten – jak oświadczył sam skarżący - miał charakter tymczasowy.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje jednak prawidłowość ustaleń organów co do samego faktu - zajęcia pasa drogowego - a także okresu czasu w którym zajęcie to miało miejsc; jak również trafność oceny, iż wskazywana w toku postępowania administracyjnego przyczepa stanowi reklamę. Wątpliwości skarżącego dotyczyły również właściwości Zarządu Dróg Miejskich do wydania kwestionowanej decyzji pierwszoinstancyjnej oraz adresata decyzji Kolegium.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił m.in. przepis art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. – dalej również jako udp), w myśl, którego karze administracyjnej podlega zajęcie pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi. Karę tę stosownie do brzmienia wskazanego przepisu wymierza zarządca drogi.

W świetle powyższego dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Kolegium oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd, w pierwszej kolejności, musiał mieć na uwadze jaka jest istota kary administracyjnej. W tym zakresie nie budzi wątpliwości Sądu, iż istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta jest - skutkiem zaistnienia stanu - niezgodnego z prawem (por. wyrok TK z 15 stycznia 2007 r., sygn. P 19.06). W świetle tak zdefiniowanej istoty kary administracyjnej przyjąć należy, że okoliczności faktyczne, które uzasadniać mają wymierzenie stosownej kary administracyjnej, ustalone muszą zostać w toku postępowania administracyjnego w sposób nie budzący wątpliwości. Tak jednak nie stało się w rozpoznawanej sprawie.

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że skarżącemu wymierzono karę za zajęcia pasa drogowego, tymczasem z przedstawionej Sądowi dokumentacji nie wynika, iż przyczepa samochodowa z nośnikiem reklamowym rzeczywiście znajdowała się w ustalonym przez organ terminie w pasie drogowym przy Al. S.. Jak wynika z akt sprawy twierdzenia organów obydwu instancji, co do lokalizacji przedmiotowej przyczepy wraz z ładunkiem (tablicą reklamową) w pasie drogowym w dniach od [...] 2010 r. oraz w dniu [...] 2010 r. znajdują swoje oparcie przede wszystkim w wydrukach zdjęć (datowanych odpowiednio na dni poszczególnych kontroli). Brak jest jednakże odniesienia stwierdzonej w protokołach i utrwalonej na zdjęciach lokalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego do odpowiedniego dokumentu geodezyjnego (takim dokumentem jest w pierwszej kolejności mapa zasadnicza) z naniesionymi liniami rozgraniczającymi drogę. Uwadze Sądu przy tym nie umknęło, że do akt sprawy została załączona część mapy, o której mowa w decyzji Kolegium. Analiza tego dokumentu prowadzi jednak do wniosku, że jest to fragment mapy o niewiadomym statusie, bez danych co do jej skali i aktualności, z zaznaczonym zielonym odcinkiem (bez opisu) wzdłuż Al. S.. Przedstawiony Sądowi fragment mapy nie pozwala na zweryfikowanie twierdzenia organu, co do stwierdzonej lokalizacji przyczepy samochodowej (i nośnika reklamowego) w spornym okresie. W szczególności brak jednoznacznego dowodu potwierdzającego przebieg linii wyznaczających pas drogowy Al. S. na skontrolowanym i sfotografowanym terenie oraz zaznaczenia lokalizacji przyczepy na mapie potwierdzającej linie graniczne pasa drogowego tej ulicy. Sąd dostrzega oczywiście naniesione na przedłożony fragment mapy adnotacje "reklama NOVA N1 i N2", jak również w innej części tego dokumentu znak "X". Nie sposób jednak, na podstawie tego dokumentu, stwierdzić, które uwagi określać mają położenie spornej przyczepy. Brak bowiem legendy tych oznaczeń.

W następnej kolejności zwrócić należy uwagę na niedbałość z jaką sporządzono protokoły z przeprowadzonych kontroli pasa drogowego. Jak wynika z akt sprawy kontrole przeprowadzono - przed wszczęciem postępowania – tj. w dniach [...] 2010 r., [...] 2010 r. oraz jak należy przypuszczać [...] 2010 r. (bowiem pracownik dokumentujący czynności kontrolne wskazał, że protokoły te sporządzono [...] 2011 r.). Wskazane nieścisłości na żadnym etapie postępowania nie zostały przez organ I instancji ani sprostowane, ani omówione, jak również uchybienia te umknęły uwadze Kolegium.

W świetle przedstawionej przez organy dokumentacji nie sposób odmówić racji twierdzeniom skarżącego, iż w toku postępowania administracyjnego obecność spornej przyczepy, w miejscu sfotografowanym przez Zarząd Dróg Miejskich w P. udokumentowana została wyłącznie w odniesieniu do dni [...] 2010 r. Brak natomiast dokumentacji, która potwierdzałaby w sposób niewątpliwy, że sporny obiekt pozostawał we wskazanym miejscu również w dniach [...] i [...] 2010 r.

W dalszej kolejności wskazać należy, że decydujące w kwestii nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (art. 40 ust. 12 pkt 1 udp) jest ustalenie kto zajmuje pas drogowy w sposób niedozwolony i przez jaki czas. W aktach sprawy okoliczność ta w żaden sposób nie została udokumentowana (por. wyrok NSA z 26 marca 2009 r., sygn. II GSK 832/08).

W konsekwencji ustalenia organów w omawianym zakresie wymykają się spod merytorycznej kontroli Sądu. Ustalenia w tym zakresie należało więc uznać za dowolne. Jako dowolne, bowiem należy traktować ustalenia faktyczne nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). W niniejszej sprawie, nie sposób przyjąć, aby organy w sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz by wyczerpująco zebrały materiał dowodowy. Jednocześnie, podkreślenia wymaga, ze obowiązkiem organów administracji publicznej jest takie prowadzenie akt postępowania administracyjnego, by należycie odzwierciedlały one przebieg postępowania. Dopiero, bowiem takie akta pozwalają przyjąć, że utrwalone w nich czynności procesowe należycie oddają przebieg postępowania, a nadto upoważniają do dokonania oceny, czy ustalenia oparte na utrwalonych w aktach dowodach są prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi wskazać należy, że niezasadnie skarżący podnosi wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów o właściwości. Wyjaśnienia, bowiem wymaga, że Miasto P. jest miastem na prawach powiatu w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz.U. z 1998 r. 105, poz. 652). Jednocześnie, z mocy art. 19 ust. 5 udp w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Jak natomiast wynika ze Statutu Zarządu Dróg Miejskich w P., stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miasta P. z 11 lipca 2006 r. nr XCIX/1130/2006 Zarząd Dróg Miejskich jest jednostką organizacyjną, prowadzoną w formie jednostki budżetowej (§ 1), a dyrektor Zarządu Dróg Miejskich jest upoważniony m.in. do wydawania decyzji w pierwszej instancji na podstawie odrębnych upoważnień. Na wezwanie Sądu przesłano imienne upoważnienie, które stanowiło upoważnienie Prezydenta Miasta P. do wydania decyzji w dniu [....] 2011 r. W świetle tych ustaleń zarzut skargi we wskazanym zakresie uznać należało za nieuprawniony.

W następnej kolejności odmówić należy racji stanowisku skarżącego, iż sporna, przedstawiona na dokumentacji fotograficznej przyczepa nie stanowi reklamy. Podkreślić, bowiem należy, że przepis art. 4 pkt 23 udp definiuje na użytek tej ustawy pojęcie reklamy uznając za nią: "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". W realiach rozpoznawanej sprawy, uwzględniając wymiary reklamy umieszczonej na przyczepie do przewozu, jej ustawienie w znacznej odległości od siedziby przedsiębiorstwa należącego do skarżącego, miejsce, w którym przyczepa - reklama była ustawiona, (ruchliwe skrzyżowanie), trzeba uznać, że spełnione zostały przesłanki z art. 4 pkt 23 udp i słusznie organy uznały, że należy potraktować sporną przyczepę jako reklamę w rozumieniu tego przepisu (por. wyrok NSA z 26 października 2006 r., sygn. I OSK 1408/05).

Odnosząc się z kolei do zarzutu błędnego wskazania adresata decyzji II-instancyjnej wskazać należy, że wadliwość decyzji w tym zakresie nie może budzić wątpliwości. Ustosunkowując się jednak do argumentacji skargi wskazać należy, że w ocenie Sądu nie budzi też wątpliwości, że wskazany błąd jest wynikiem oczywistej omyłki, która z niezrozumiałych względów nie została sprostowana przez Kolegium z urzędu. Zwrócić jednak należy uwagę, że również sam skarżący mógł wystąpić z wnioskiem o sprostowanie wskazanej wady decyzji. Nie ulega, bowiem wątpliwości, ze skarżący był adresatem uchylonej decyzji Kolegium. Wskazują na to, bowiem dane adresata wskazane w sentencji decyzji, które w sposób niewątpliwy identyfikują decyzję jako skierowaną do skarżącego. Jak słusznie podnosi skarżący w rubrum decyzji Kolegium zamiast prawidłowego brzmienia jego nazwiska "W." wpisano "W". Zauważyć jednak należy, że prawidłowo wskazano adres odwołującego się "W., ul. Z." a także fakt, że skarżący pozostaje reprezentowany przez adwokata M. H. z Kancelarii Prawnej H. i P. Spółka Partnerska Adwokatów i Radców Prawnych, W. ul. Św. M., co zgadza się z treścią załączonego do akt pełnomocnictwa. Nie ulega też wątpliwości, że skarżący był jedyną stroną postępowania administracyjnego i jako jedyny był uprawniony do wniesienia do Kolegium odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. W aktach sprawy znajduje się ponadto odwołanie, które zainicjowało postępowanie odwoławcze, które wniósł właśnie skarżący legitymujący się w postępowaniu administracyjnym adresem "W., ul. Z." i reprezentowany przez wymienionych adwokatów. Skoro natomiast skarżący był jedynym legitymowanym do wniesienia odwołania podmiotem w rozpoznawanej sprawie, wniesienie odwołania przez osobę trzecią musiałoby prowadzić do stwierdzenia niedopuszczalności tego odwołania w trybie art. 134 kpa. Podkreślenia wymaga, że dokonując kontroli legalności Sąd jest zobowiązany - każdorazowo brać pod uwagę okoliczności konkretnej, rozpoznawanej sprawy – i mając powyższe na uwadze nie sposób zgodzić się z argumentacją skargi, iż wskazana wadliwość decyzji Kolegium nie stanowiła podlegającej sprostowaniu omyłki.

Ustosunkowując się natomiast do podnoszonej przez skarżącego w uzasadnieniu skargi kwestii naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania, z uwagi na zaniechanie przesłuchania świadków, wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika, aby na którymkolwiek etapie postępowania skarżący wskazywał nazwiska, bądź wnosił o przesłuchanie świadków. Podkreślić należy, że skarżący został pouczony w trybie art. 10 kpa, a jednocześnie w stanie prawnym obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r. (a więc jeszcze przed dniem wydania decyzji Kolegium) zmianie uległo brzmienie przepisu art. 7 kpa. Aktualnie przepis ten zmierza do zaktywizowania stron. Chodzi o to, żeby nie przerzucały one całego ciężaru postępowania na organ prowadzący postępowanie, z drugiej zaś strony ustawodawca przyznał stronom również prawo do aktywnego wpływania na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Skoro zatem skarżący korzystając wówczas z profesjonalnego pełnomocnika stosownego wniosku nie zgłosił, nie sposób uznać zasadności podniesionego w skardze zarzutu.

Reasumując, zaskarżoną decyzję Kolegium oraz decyzję ją poprzedzającą wydano z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego też powodu stwierdzić należy naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 udp. Stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego w znacznej mierze stanowią rezultat uchybienia przepisom postępowania. Stosownie, bowiem do treści art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności, podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwienia sprawy, a także są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaniechanie ustaleń istotnych dla wyniku sprawy narusza wykazane wyżej normy procedury.

Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: ppsa) i dlatego orzeczono jak w pkt. I wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie zastosowanie się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności poprzez ponowne rozpoznanie sprawy w oparciu o ustalenia faktyczne, poczynione na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału. W tym celu organy zobowiązane będą do udokumentowania faktu zajęcia pasa drogowego poprzez wskazanie na aktualnej mapie (z oznaczeniem jej rodzaju i skali) przebiegu linii rozgraniczających pasa drogowego Al. S. oraz miejsca położenia spornej przyczepy z reklamą. Udokumentowania wymagać będzie również, że skarżący faktycznie dokonał zajęcia pasa drogowego i w konsekwencji jest podmiotem kary pieniężnej wymierzonej za samowolne zajęcie pasa drogowego. W razie stwierdzenia, że ziściły się przesłanki do nałożenia kary pieniężnej organy zobowiązane będą ponadto do przywołania materiału dowodowego na poparcie ustaleń, iż przyczepa stała we wskazanym miejscu w okresie czasu określonym decyzją.

O zwrocie kosztów orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. III sentencji wyroku w oparciu o art. 152 ppsa.

MZ