Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 483/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek, , Protokolant : starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 320/12 w sprawie ze skargi J.D. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 320/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę J. D. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizację zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. [...] w zakresie objętym projektem zamiennym – dz. nr [...] i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił Spółdzielni [...] z siedzibą w G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. Następnie Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. przeniósł w/w decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. na rzecz T. M.

Dnia 5 maja 2006 r. B. i J. D. złożyli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego we wszystkich sprawach, w których wydane zostały decyzje Prezydenta Miasta Gdańska zatwierdzające projekty budowlane i udzielające pozwoleń na budowę na działkach sąsiadujących z działką nr [...], położoną w . przy ul. [...] (w szczególności na działce nr [...] i na działkach powstałych z jej podziału) oraz wszystkich sprawach dotyczących działek sąsiadujących z działką nr [...], w których wydane zostały decyzje administracyjne umożliwiające Prezydentowi Miasta Gdańska wydanie decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr Prezydent Miasta Gdańska na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. [...] w G. zmienioną – w zakresie działki nr [...] decyzją [...] z dnia [...] października 2005 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zmienioną decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w zakresie objętym projektem zamiennym; – w zakresie działki nr [...] decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową; – w zakresie działki nr [...],[...] decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej; – w zakresie działki [...] decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego; – w zakresie działki nr [...] decyzją [...] z dnia [...] lutego 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. wydaną na podstawie art. 104, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wyżej opisanego wniosku o wznowienie postępowania we wszystkich sprawach, w których wydane zostały decyzje Prezydenta Miasta Gdańska zatwierdzające projekty budowlane udzielające pozwolenia na budowę na działkach sąsiadujących z działką nr [...] położoną w G. przy ul. [...], odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] maja 2005 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Pomorskiego decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2006 r. wnieśli B. i J. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 688/06 uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2006 r., nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] i postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] wznawiające postępowanie. We wskazaniach co do dalszego postępowania sąd wyjaśnił, że w celu prawidłowego rozpoznania wniosku skarżących o wznowienie postępowania należy mieć na uwadze treść wniosku. Wniosek ten powinien być rozpoznany oddzielnie w każdej sprawie, w której wydana została ostateczna decyzja administracyjna w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działkach powstałych z podziału działki nr [...].

Prezydent M. Gdańska postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji Prezydenta Miasta Gdańska nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Gdańska nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. [...], w zakresie objętym projektem zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Spółdzielni [...] z siedzibą przy ul. [...] w G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w G. (dz. nr [...]) a przeniesionej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. z Spółdzielni [...] z siedzibą przy ul. [...] w G. na rzecz T. M.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] podjętą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Prezydent Miasta Gdańska odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Gdańska nr [...] z dnia v lutego 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że stronami w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. uznano wszystkie strony biorące udział w postępowaniu przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] zmienionej w części decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Jako strony postępowania uznano między innymi poprzednich właścicieli nieruchomości – B. i M. Z. figurujących w tym czasie w dokumentach ewidencji nieruchomości. Przy czym działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...] nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], która nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji prowadzonej na działce nr [...]. Na podstawie wniosku zainteresowanych oraz stanowiącej załącznik do wniosku kopii zawiadomienia Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ II Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 11 lipca 2005 r. o wpisaniu do ksiąg wieczystych nowego właściciela nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] dz. [...] obr. [...] B. i J. .D, którzy nabyli ją aktem notarialnym z dnia 30 marca 2005 r., uznano że w dniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Spółdzielni [...] z siedzibą przy ul. [...] w G. pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. [...] w G., właścicielami działki nr [...] obr. [...] byli B. i J. D.

B. i J. D. pismem z dnia 12 lipca 2011 r. wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] czerwca 2011 r.

Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], na podstawie 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta Miasta Gdańska nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] ze względu na brak uczestnictwa B. i J. D. jako stron postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro organ pierwszej instancji ustalił, iż w dniu wydania decyzji z dnia [...] maja 2005 r. właścicielami działki nr [...] byli B. i J. D., którzy powinni być stronami tego postępowania, a nie byli, to potwierdziwszy istnienie podstawy do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mógł wydać decyzji o odmowie jej uchylenia w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił, przywołując treść art. 146 § 1 k.p.a., że zaistnienie jednej ze wskazanych przesłanek nie wyłącza obowiązku organu do wznowienia postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że nawet gdyby organ stwierdził naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, nie może jej uchylić lub zmienić z powodu upływu okresu przedawnienia, lub z powodu tego, że w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca treścią decyzji dotychczasowej. Z tych przyczyn organ odwoławczy uznał, że skoro upłynął termin określony w art. 146 § 1 k.p.a., nie jest możliwe uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]. Wojewoda stwierdził, że w decyzji organu pierwszej instancji nie przywołano prawidłowej podstawy prawnej dla rozstrzygnięcia wydanego po wznowieniu postępowania administracyjnego, unormowanego w art. 151 k.p.a. Wobec tego zasadnym było przeprowadzenie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy we wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zakresie w odniesieniu do inwestycji zrealizowanej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w G., zarówno ze względu na wieloletnie toczące się postępowanie administracyjne w trybie zwykłym, wznowieniowym i sądowoadministracyjnym, jak również ze względu na brak konieczności gromadzenia nowego materiału dowodowego przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej i zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 7, art. 12 k.p.a.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2012 r. wniósł J. D.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 320/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż zaistniała negatywna przesłanka określona w art. 146 § 1 k.p.a. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie - ze zwrotnych potwierdzeń doręczenia decyzji wynika, że ostatnie doręczenie stronom postępowania decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. nastąpiło w dniu 14 lutego 2006 r. – J. i E. G., natomiast w dniu 13 lutego 2006 r. doręczono decyzję B. i M. Z. Wprawdzie organ odwoławczy nie ustalił w zaskarżonej decyzji daty początkowej biegu terminu przedawnienia, ale uchybienia tego nie można zakwalifikować jako wywierającego istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przedmiotowa data wynika wprost z zebranego materiału dowodowego. Przedmiotowa decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. została doręczona stronom biorącym wówczas udział w postępowaniu, a niewątpliwie od dnia 14 lutego 2006 r. do dnia zaskarżonego rozstrzygnięcia upłynęło ponad 5 lat, co nakładało na organ administracji publicznej obowiązek ograniczenia się do stwierdzenia wydania decyzji, której dotyczy postępowanie w sprawie wznowienia, z naruszeniem prawa. Sąd wskazał, że termin pięcioletni, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., musi być liczony od daty doręczenia decyzji stronom, biorącym udział w postępowaniu (podkreślenie sądu). W rezultacie, zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy co do jej istoty, a na przeszkodzie uchyleniu decyzji naruszającej prawo stanęła negatywna przesłanka przedawnienia. W sytuacji, gdy strona bez swojej winy nie uczestniczy w postępowaniu administracyjnym, a zachodzi przesłanka negatywna w postaci przedawnienia, musi dojść do wznowienia postępowanie, jednakże w następstwie wydaje się decyzję odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej, w trybie art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. Nie można jednak wydać decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., gdy taka podstawa zaistniała, jak w niniejszej sprawie. Tym samym, w przedstawionych okolicznościach sprawy decyzja organu pierwszej instancji była wadliwa i zasadnie organ drugiej instancji, stosując prawidłowo art. 151 § 2 k.p.a. i przyjmując wystąpienie przesłanki określonej w 145 § 1 k.p.a., wydał decyzję merytoryczno-reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd wskazał, że decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w postępowaniu wznowieniowym nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, ale stanowić ona może podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym, przed sądem powszechnym i na zasadach określonych w prawie cywilnym.

Zdaniem Sądu kwestionowane rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania w sposób istotny, a pozostałe zarzuty skargi również nie są uzasadnione. Wbrew treści skargi organy nie naruszyły zasady związania wytycznymi sformułowanymi w sprawie przez sąd administracyjny wynikającej z przepisu art. 153 p.p.s.a. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 780/09, na który powołuje się skarżący, dotyczył sprawy pozwolenia na budowę muru oporowego na działce nr [...], a nie pozwoleń objętych decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. W konsekwencji wytyczne sądu sformułowane w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 780/09, nie wiązały organów w przedmiotowej sprawie. Natomiast przyznać należy, że organy administracji prawidłowo rozpoznawały sprawę w trybie wznowienia postępowania według wytycznych sformułowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 688/06.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. D. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 146 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej ocenie Sądu I instancji, iż upłynął pięcioletni termin umożliwiający uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lutego 2006 r. ze względu na brak uczestnictwa B. i J. D. jako strony postępowania administracyjnego, skutkujące błędem polegającym na bezzasadnym nieuwzględnieniu skargi.

Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art.138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że organ odwoławczy błędnie uznał, iż nie jest możliwe uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lutego 2006 r. ze względu na upływ pięcioletniego terminu przedawnienia liczonego od daty doręczenia, podczas gdy w ocenie strony skarżącej termin przedawnienia w niniejszej sprawie nie upłynął, a tym samym uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. było możliwe;

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku w którym Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością poprzez akceptację ustalenia Wojewody Pomorskiego, iż upłynął pięcioletni termin umożliwiający uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lutego 2006 r. ze względu na brak uczestnictwa B. i J. D. jako strony postępowania administracyjnego;

4. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku w którym Sąd I instancji sformułował błędną ocenę prawną, iż w przedmiotowej sprawie Wojewoda Pomorski wydając decyzję z dnia [...] marca 2012 r. zasadnie ograniczył się do stwierdzenia, że decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] lutego 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa ze względu na brak uczestnictwa B. i J. D. jako strony postępowania administracyjnego, podczas gdy w ocenie strony skarżącej zaistniały podstawy do uchylenia powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r.;

5. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia wyroku, w którym Sąd nie rozpatrzył wszystkich zarzutów skargi, przez co skarżący został pozbawiony informacji o przesłankach orzeczenia.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do tego, że zdaniem pełnomocnika w rozpoznawanej sprawie, nie upłynął pięcioletni termin od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. W związku z tym przepis art. 146 § 1 k.p.a. został niewłaściwie zastosowany, były bowiem podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji, a nie tylko do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

Wątpliwości budzi też w ocenie strony skarżącej, sposób liczenia pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a.

Bezspornym jest, że w postępowaniu, w którym została wydana kwestionowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja Prezydenta M. Gdańska, skarżący J. D. powinien być stroną tego postępowania. Ponieważ nie brał udziału w tym postępowaniu i nie została doręczona mu decyzja administracyjna, organ wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednak nie mógł zakończyć postępowania wznowieniowego wydaniem decyzji i na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., bowiem nie pozwalał na to art. 146 § 1 k.p.a., należało więc wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed upływem pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., jednak data złożenia wniosku przy obliczaniu powyższego terminu, nie ma decydującego znaczenia. Z brzmienia art. 146 § 1 k.p.a. bowiem wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a., nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Ponieważ skarżący nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy i nie doręczono mu ani nie ogłoszono kwestionowanej decyzji Prezydenta M. Gdańska, to termin pięcioletni, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., należy liczyć od daty doręczenia decyzji innym stronom, które brały udział w tym postępowaniu (patrz: R. Stankiewicz, w: M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, KPA. Komentarz, Warszawa 2011, s. 841).

Zgodnie z powyższym w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznano, że w niniejszej sprawie, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, upłynął już termin 5 lat, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., chociaż nie wskazano jak oblicza się ten termin. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd sprawdził, czy rzeczywiście miał miejsce upływ ww. terminu, wskazując konkretne daty doręczenia kwestionowanej decyzji innym stronom, które brały udział w postępowaniu i od których to dat należy liczyć termin pięcioletni.

Tak więc nietrafny, jest zarzut skargi kasacyjnej wskazujący naruszenie art. 146 § 1 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit. a/ p.p.s.a., bowiem w stanie faktycznym niniejszej sprawy właściwe było zastosowanie tego przepisu.

W związku z powyższym, iż właściwe było zastosowanie art. 146 § 1 k.p.a., skutkiem czego nie było możliwe uchylenie kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji Prezydenta M. Gdańska, nietrafny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej, bowiem zasadne było oddalenie skargi. Przekonanie strony skarżącej, że termin pięcioletni przedawnienia w niniejszej sprawie nie upłynął, jest pozbawione jakichkolwiek racjonalnych podstaw.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza też postanowień art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem przedstawia stan faktyczny zgodnie z rzeczywistością, prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez Wojewodę Pomorskiego, gdyż jak powyżej wykazano w niniejszej sprawie upłynął pięcioletni termin uniemożliwiający uchylenie kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska. Natomiast brak uczestnictwa B. i J. D. jako strony w postępowaniu, stanowił podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest prawidłowe, podobnie jak rozstrzygnięcie odpowiadające prawu, oparte na właściwej ocenie prawnej znajdującej odzwierciedlenie w aktach sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Autor skargi kasacyjnej w pkt 3, 4 i 5 wskazując na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., nie wskazał żadnych konkretnych zarzutów oprócz tych omówionych na wstępie, które nie były trafne, jak wykazano wcześniej. Podnosząc, że Sąd I instancji nie rozpatrzył wszystkich zarzutów skargi, nie wskazano też, które zarzuty nie zostały rozpatrzone.

Ponieważ żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie był uzasadniony, nie było podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.