Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 359/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 359/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania spółki A. w L. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] odmawiającej im ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą budynek mieszkalno-szkoleniowo-wypoczynkowy w miejscowości B. na działce nr ew. 3004/2 – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Jako podstawę prawną powołano przepis art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm./.

Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowa działka nr 3004/2 stanowi grunt rolny klasy B/Ps V, ma dostęp do drogi publicznej do tej samej co działki sąsiadujące, które nie są zabudowane i stanowią tereny leśne.

Brak jest możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy

w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

A więc nie spełnione są okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 cytowanej ustawy.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej A. Sp. z o. o. w L. podniosła, iż narusza ona przepisy prawa, ponieważ każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Podała również, iż nie jest prawdziwe, aby prowadziła remont bez wymaganych prawem pozwoleń.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Materialno-prawną podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji stanowi ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717/.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy

w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania przestrzennego terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja występuje, albowiem dla obszaru objętego wnioskiem nie opracowano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzgodnieniu z odpowiednimi organami stosownie do art. 69 ust. 1 cyt. ustawy.

W myśl przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej rozbudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu,

w tym zabytków i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W sprawie będącej przedmiotem badania brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy na wnioskowane zamierzenie, ponieważ nie zostały spełnione łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ nie może badać celowości zamierzeń inwestycyjnych lecz jest zobligowany wyłącznie do oceny czy zostały spełnione wymogi określone stosownymi przepisami, a to przepisami art. 61 cytowanej ustawy.

Decyzję tą zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka

z o. o. A. w L., wnosząc o jej uchylenie.

W motywach skargi naprowadzono iż decyzja jest przedwczesna, chociaż zarzutu tego nie uzasadniono.

W dalszej części skarżący podnieśli iż każdy podmiot ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny. Prawo to korzysta również z ochrony konstytucyjnej.

Przedmiotowa działka przylega do drogi publicznej a ze względu na jej położenie w terenach leśnych nie ma sąsiedniej działki zabudowanej.

Trudno obwiniać stronę skarżącą za brak miejscowego planu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w decyzjach organów obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialno-prawną rozstrzygnięcia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm./.

Ustawa ta weszła w życie po upływie 2 miesięcy od jej ogłoszenia.

Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji złożony został 17 lutego 2004 r.

Zatem nie budzi wątpliwości, iż ma tutaj zastosowanie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. cytowana wyżej. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego /.../ wymaga ustalenia

w drodze decyzji warunków zabudowy.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania taka sytuacja występuje.

Natomiast wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie

w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy: a to,

1. co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy,

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu /.../ jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Badanie zatem zaskarżonej decyzji może być prowadzone jedynie pod tym kątem.

W przypadku braku spełnienia wszystkich wymienionych przesłanek łącznie odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zasadna. Nie odgrywają tutaj żadnej roli inne zasady, a mianowicie zasada celowości. To strona zainteresowana może wnioskować o opracowanie przez gminę miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Z tych względów na zasadzie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm./ Sąd skargę oddalił.

28.03.06 r., PK