Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1352/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 pkt 8, ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4 lit. g i lit. k, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi H. W. i D. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących H. W. i D. W. kwotę 645 (sześćset czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa.), art. 92 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 11.4 ust. 1, lp. 11.2 ust. 4, Ip. 11.4 ust. 7 lit. a, d i f, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.4 ust. 2, lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 4 lit. g i lit. k, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 ze zm.), art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] grudnia 2009 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] o nałożeniu na H. W. i D. W. wspólników spółk cywilnej P.T.U.H. " [...]" (dalej także jako skarżący), kary pieniężnej w wysokości 21.500 zł - utrzymał w całości w mocy powyższą decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Podczas kontroli przeprowadzonej w siedzibie spółki cywilnej P.T.U.H. " [...]" prowadzonej przez skarżących, którą objęty był okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] lutego 2007 r. stwierdzono:

• nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie;

• nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem);

• okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów;

• nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - wykresówka zapisywana była za długo;

• okazanie do kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy;

• skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego;

• przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego;

• przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Powyższe naruszenia zostały przedstawione w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r.

W oparciu o stwierdzone naruszenia, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 21.500 zł.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżących Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozstrzygając skargę, wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt. VI SA/Wa 823/08, uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2007 r. Sąd wskazał w uzasadnieniu, iż decyzja organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2008 r. nie zawierała odniesienia się do zarzutów strony. Ponadto Sąd podkreślił, iż niedopuszczalne było w świetle obowiązujących przepisów prawa prostowanie protokołu kontroli po jego podpisaniu. Sąd zaznaczył, iż jedyną właściwą metodą sprostowania protokołu jest sporządzenie nowego protokołu z określonej czynności lub jej fragmentu, przy czym sprostowanie protokołu musi zostać uczynione w taki sposób, aby sporządzony protokół był zgodny z przepisem art. 68 § 2 kpa. Sąd stwierdził ponadto, iż organ I instancji naruszył przepisy o sporządzeniu protokołu, dokonując sprostowania w sposób nieprzewidziany przepisami prawa. Sąd zaznaczył również, iż organy obu instancji nie omówiły wad protokołu polegających na błędnych zapisach w ilości pobranych wykresówek i zaświadczeń. Wskazano również, iż przesłanie stronie sprostowania bezsprzecznie wadliwego protokołu nie czyni zadość wymogowi określonemu w art. 68 § 2 kpa.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał w dniu [...] marca 2009 r. decyzję nr [...], którą nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 21.500 zł.

Od powyższej decyzji skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. wnieśli odwołanie, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 kpa i art. 68 § 2 kpa oraz wskazując, iż nie zostało w sposób jasny i jednoznaczny określone, jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i jaki materiał dowodowy stanowi podstawę orzeczenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, iż organ I instancji nie zastosował się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji kolejno rozpatrując przedmiotową sprawę powinien dokonać konwalidacji czynności polegającej na sporządzeniu protokołu kontroli. Organ odwoławczy podkreślił, iż faktycznie czynność ta będzie polegała na sporządzeniu nowego protokołu kontroli, ponieważ przepisy procedury administracyjnej nie przewidują instytucji uzupełnienia lub sprostowania protokołu.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego sporządzono nowy protokół kontroli nr [...] w dniu [...] września 2009 r. Zgodnie z informacją zawartą w protokole pobrano 143 sztuki wykresówek oraz 30 zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu z kontrolowanego okresu. Karta pobranych wykresówek została podpisana przez skarżących w dniu [...] kwietnia 2007 r.

Pismem z dnia [...] września 2009 r. skarżący zostali poinformowani o wszczęciu ponownego postępowania administracyjnego oraz zostali wezwani do złożenia wyjaśnień odnośnie stwierdzonych w protokole naruszeń.

W dniu [...] września 2009 r. w siedzibie organu I instancji skarżący zostali przesłuchani w charakterze stron na okoliczność stwierdzonych naruszeń. W toku przesłuchania skarżący zeznali do protokołu przesłuchania, iż nie pamiętają ile wykresówek zostało okazanych w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] listopada 2009 r. decyzję nr [...], na mocy której nałożył na skarżących karę pieniężną w łącznej wysokości 21.500 zł z tytułu:

1. nieokazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie;

2. nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem);

3. okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy;

4. okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki;

5. okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu;

6. nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego - wykresówka zapisywana była za długo;

7. okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy;

8. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę;

9. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut;

10. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę.

W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:

• art. 156 § 1 kpa - poprzez wydanie rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa;

• art. 113 § 2 kpa - polegające na sprostowaniu błędu rachunkowego poprzez konwalidację protokołu kontroli;

• art. 10 kpa - poprzez brak należytej dbałości o to, aby skarżący nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa;

• art. 68 § 2 kpa - poprzez wydanie decyzji na podstawie nieprawidłowo sporządzonego protokołu kontroli.

W ocenie skarżących, podjęta decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem pomimo trzech toczących się postępowań administracyjnych w niniejszej sprawie nie zostało w sposób jasny i jednoznaczny wskazane jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i jaki materiał dowodowy stanowi podstawę podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto, zdaniem skarżących, organ w sposób nierzetelny prowadził postępowanie. Na poparcie tego stanowiska skarżący wskazali błędy zawarte w protokole kontroli. Nadto podnieśli, iż organ I instancji przystępując do ponownego rozpoznania niniejszej sprawy ograniczył się jedynie do wezwania skarżących w celu przesłuchania ich w charakterze strony, a dokonana przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie konwalidacja protokołu kontroli w rzeczywistości polegała jedynie na usunięciu błędów rachunkowo-pisarskich. Zdaniem skarżących dokonanie przez organ I instancji konwalidacji protokołu kontroli w taki sposób oraz skorygowanie jego podstaw prawnych czyni te czynności prawnie nieskutecznymi. Podsumowując skarżący zaznaczyli, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w oparciu o wadliwy protokół, sprostowanie którego również było nieskuteczne z punktu widzenia prawa. Skarżący zarzucili również inne uchybienia proceduralne, wskazując m.in. na nieprawidłowości dotyczące przesłuchania wspólników spółki cywilnej w charakterze stron.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr nr [...], utrzymał w całości w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego naruszenia wskazanych w lp. 11.4 ust. 1, Ip. 11.2 ust. 4, lp. 11.4 ust. 7 lit. a, d i f, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.4 ust. 2, lp.10.2, lp. 10.3, lp. 10.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i rzetelny. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdził wszelkie ustalenia dokonane w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa skarżacych. Zdaniem organu odwoławczego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadził właściwą konwalidację protokołu kontroli, kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt. VI SA/Wa 823/08 oraz w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2009 r., co znalazło potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Za prawidłową uznał organ czynność konwalidacji protokołu kontroli, której istota polegała na wskazaniu badanego stanu faktycznego pod kątem określonego naruszenia, przypisanego właściwemu przepisaowi załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji precyzyjnie bowiem określił, jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i jaki materiał dowodowy stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących licznych nieprawidłowości protokołu kontroli, organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż odnoszą się one do omyłek pisarskich, które w żaden sposób nie wpłynęły na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem protokół kontroli stanowi jedynie czynność dokonaną w związku z określoną kontrolą, nie stanowi natomiast jedynego i wystarczającego dowodu w sprawie. Organ odwoławczy uznał, że ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, organ I instancji prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, a także nie naruszył fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ II instancji wskazał również, że skarżący nie przedstawili w toku postępowania administracyjnego dowodów potwierdzających, że nie mieli wpływu i nie mogli przewidzieć zaistniałych naruszeń.

W dniu [...] maja 2010 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucili naruszenie:

1. art. 156 § 1 kpa - poprzez wydanie deczyji z rażącym naruszeniem prawa, tj. w oparciu o nieokreślony w precyzyjny, jednoznaczny i rzetelny sposób materiał dowodowy, co de facto powoduje brak ustalenia podstawy faktycznej orzekania,

2. art. 113 § 2 kpa a contrario - polegające na sprostowaniu błędu rachunkowego poprzez konwalidację protokołu,

3. art. 10 kpa - polegające na braku dbałości o to, aby skarżący nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa,

4. art. 68 § 2 kpa - poprzez wydanie decyzji na podstawie nieprawidłowo sporządzonego protokołu,

5. art. 77 kpa, a tym samym art. 7 kpa - poprzez wydanie orzeczenia na podstawie dokumentów i faktów, które nie zostały w toku czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie ujawnione, zabezpieczone i odzwierciedlone w protokole.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymali wcześniejsze stanowisko, iż podjęta decyzja została wydana z rażącym naruszenie prawa, bowiem z całości akt postępowania administracyjnego w sposób jasny i jednoznaczny nie wynikało, jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i jaki materiał dowodowy stanowił podstawę podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto zdaniem skarżących, organ w sposób nierzetelny prowadził postępowanie. Na poparcie tego stanowiska skarżący wskazali na konkretne błędy zawarte w protokole kontroli. Nadto podnieśli, iż w niniejszej sprawie istnieje tylko jeden protokół kontroli sporządzony w trakcie kontroli w przedsiebiorstwie skarżących. Protokół ten został sporządzony wadliwie, niejasno i nieprecyzyjnie. Zdaniem skarżących pomimo wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Sądu, organy obu instancji naruszyły obowiązek rzetelnego zebrania materiału dowodowego, poprzestając jedynie na matematycznym zsumowaniu ilości pobranych do kontroli wykresówek oraz skorygowaniu części podstaw prawnych stwierdzonych naruszeń, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek czynności procesowych, mających doprowadzić do usunięcia wad postępowania i wątpliwości dotyczących ilości zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ uznał, że podniesione przez skarżacych zarzuty są bezzasadne, albowiem organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wnikliwy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, ustosunkowując się do poszczególnych naruszeń. W odniesieniu do zarzutu przeprowadzenia konwalidacji protokołu kontroli, organ stwierdził, że jej istotą jest prawidłowe wskazanie poszczególnych elementów czynnosci, co wiąże się z usunieciem błędów i nieprawidłowosci. W ocenie organu w toku postępowania nie ograniczono również praw przysługujacych stronie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, wydając zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów dotyczących treści protokołu kontroli.

Podstawę materialną decyzji z zakresu transportu drogowego stanowi z założenia ustalenie stanu faktycznego, dokonanego w wyniku przeprowadzonej kontroli (na drodze lub w przedsiębiorstwie). Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzany jest następnie protokół, który kontrolowany może podpisać bądź odmówić jego podpisania; kontrolowany może również wnieść do protokołu kontroli swoje zastrzeżenia. Protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny, ale przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnego stanowiska. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 kpa dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941) znaczenia dowodowego protokołu kontroli nie sposób przecenić, gdyż obrazuje on stan faktyczny, który później nie sposób jest już odtworzyć.

Przechodząc do oceny niniejszej sprawy należy wskazać na wstępie, iż - wbrew zarzutom skarżących - organ I instancji przeprowadził prawidłową konwalidację protokołu kontroli, kierując się odpowiednimi wytycznymi wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt. VI SA/Wa 823/08 oraz w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2009 r. Istota konwalidacji protokołu kontroli polegała na wskazaniu badanego stanu faktycznego pod kątem określonego naruszenia, przypisanego właściwemu lp. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu organ I instancji precyzyjnie określił, jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i jaki materiał dowodowy stanowi podstawę rozstrzygnięcia. W związku z tym całkowicie nie można zgodzić się z twierdzeniami strony, która kwestionowała ważność przeprowadzonej czynności konwalidacji protokołu kontroli.

W konsekwencji należy uznać, iż sporządzony protokół kontroli mógł, co do zasady, stanowić pełną podstawę do dokonania ustaleń w przedmiocie stwierdzonych naruszeń.

W tej sytuacji Sąd, nie uwzględnił zarzutów strony skarżącej dotyczących kwestionowanego przez nią pobrania wykresówek, mając na względzie przede wszystkim fakt, iż w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajdują się kserokopie poświadczone za zgodność z oryginałem powyższych dokumentów, załączone do protokołu kontroli z dnia [...] września 2009 r.

Niemniej wskazać należy, iż pomimo prawidłowej konwalidacji protokołu kontroli organ odwoławczy dopuścił się naruszeń przepisów postępowania.

Otóż zauważyć trzeba, że zarówno w skardze, jak i wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2009 r., skarżący podnosili te same, konkretne zarzuty dotyczące nieprawdłowości zapisów protokołu kontroli, wskazując na określone błędy w protokole (vide: strona 11 odwołania oraz strona 4 skargi).

Główny Inspektor Transportu Drogowego, jako organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie i odnosząc się do zarzutów w nim podnoszonych, stwierdził jedynie w sposób lakoniczny, iż organ I instancji przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i rzetelny, a zebrany materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdził ustalenia pierwszoinstancyjne.

Tymczasem, organ II instancji ma za zadanie nie tylko ponowne merytoryczne zbadanie sprawy, ale również ocenę zarzutów strony zawartych w odwołaniu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy w żaden sposób nie ustosunkował się do konkretnych zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących nieprawidłowości zapisów zamieszczonych w protokole kontroli.

Nieodniesienie się przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego do powyższej kwestii spowodowało, że w postępowaniu odwoławczym doszło do naruszenia art. 77 i 80 kpa. Uzasadnienie decyzji zaś zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 kpa.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego do kwestii szczegółowo podnoszonych przez stronę, istotnych dla oceny prawidłowości ustaleń kontroli, nie dało stronie skarżącej możliwości właściwego ustosunkowania się do zarzutów organu. W konsekwencji uchybienie to nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności spornej decyzji.

W ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, trzeba dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących ustaleń kontroli, na które zwracała uwagę strona skarżąca.

Należy zauważyć bowiem, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ rozstrzygający sprawę.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę proceduralną zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji.

Wobec powyższego należy uznać, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego, niezależnie od uchybienia normom zawartym w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., dopuścił się w toku postępowania administracyjnego istotnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84 (ONSA z 1984 r., nr 2, poz. 117), podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Ponadto w ocenie Sądu zasada wynikająca z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Należy wskazać, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego, rozstrzygając sprawę ponownie, zobowiązany będzie dokładne ustosunkować się do zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniu od decyzji I instancji, a odnoszących się do kwestionowanych zapisów protokołu kontroli.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylona decyzja organu odwoławczego nie podlega wykonaniu.

Zasądzając od organu na rzecz skarżących zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.