Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1287/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zarządzenia
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia w sprawie ze skargi A. P. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 19 sierpnia 2010r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia i podania do publicznej wiadomości ostatecznych list mieszkaniowych na rok 2010 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zarządzenia.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 28 października 2010r. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 19 sierpnia 2010r. Nr [...] w sprawie ustalenia i podania do publicznej wiadomości ostatecznych list mieszkaniowych na rok 2010, skarżąca A. P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2011r., sygn. akt III SA/Kr 1287/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. W uzasadnieniu swojego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż rodzaje aktów i czynności podlegających wstrzymaniu wyszczególnione zostały w art. 61 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, że wstrzymaniu podlegają: decyzje i postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz akty terenowych organów administracji rządowej. Zdaniem Sądu, art. 61 § 2 w/w ustawy nie przewiduje możliwości wstrzymania wykonania innych niż uchwały aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. W tym zakresie nie został on zharmonizowany z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidującym kontrolę sądu administracji aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. W związku z powyższym WSA w Krakowie uznał, iż skoro ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dopuszcza możliwości wstrzymania wykonania zarządzenia wydanego przez organ jednostki samorządu terytorialnego (w niniejszej sprawie Prezydenta Miasta) wniosek A. P. nie może zostać uwzględniony i dlatego na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia.

Po rozpoznaniu zażalenia A. P., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 września 2011r., sygn. akt I OZ 722/11 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 22 lipca 2011r., sygn. akt III SA/Kr 1287/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Uzasadniając swoje postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności stwierdził, iż podziela pogląd wyrażony w doktrynie, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej w odniesieniu do takich aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Oznacza to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ochroną tymczasową objęto wszystkie akty i czynności poddane sądowej kontroli, tj. wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż wszystkie ograniczenia w tym zakresie zostały wskazane w art. 61 § 3 w/w ustawy. Przechodząc z kolei do oceny charakteru zaskarżonego zarządzenia Prezydenta Miasta Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż stosownie do przepisu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), do sądu administracyjnego może być zaskarżona uchwała lub zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Przepis ten obejmuje zarówno uchwały i zarządzenia organów gminy stanowiące akty prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), jak i uchwały i zarządzenia podjęte przez organy gminy z zakresu administracji publicznej, które nie są aktami prawa miejscowego (akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 w/w ustawy). W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, zaskarżone zarządzenie jest rozstrzygnięciem w sprawie z zakresu administracji publicznej podjętym przez organ, a więc aktem, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył art. 61 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną wykładnię, gdyż żaden przepis tej ustawy nie ogranicza możliwości wstrzymania przez sąd aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 cyt. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny nakazał by ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji dokonał powtórnej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 201/05).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że to do obowiązków skarżącego należy wskazanie konkretnego niebezpieczeństwa lub konkretnej szkody, mogących powstać na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09).

W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia w istocie sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że jego wykonanie wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wskazała jednak na czym to niebezpieczeństwo miałoby polegać ani jakie konkretnie wiążą się z nim skutki. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę.

Skoro więc skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez zaskarżone zarządzenie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 61 § 5 tej ustawy – Sąd orzekł jak w sentencji.