Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 124/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5 i 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2008r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej Spółki [...] S.A. (obecnie: [...] Spółka z o.o.) z siedzibą w W., skierowanym do Urzędu Miasta K., dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzenia reklamowego w K. przy ul. [...] na działce nr [...], obręb [...] k.m. [...]. Planowany termin rozpoczęcia robót budowlanych określono na dzień [...]r. Jako podstawę prawną wskazano w zgłoszeniu przepisy art. 30 i art. 31 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm). Do zgłoszenia dołączono m.in. oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany zgłaszanego zamierzenia inwestycyjnego sporządzony przez uprawnionego projektanta. Z projektu tego wynikało w szczególności, że jego przedmiotem jest konstrukcja zamocowania naściennego banera reklamowego na elewacji budynku przy ul. [...] w K.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta K., powołując się na art. 30 ust. 5 i 7 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru zamontowania przedmiotowej konstrukcji oraz nałożył w tym zakresie obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że realizacja przedsięwzięcia tj. reklamy o konstrukcji ze stalowych belek o powierzchni ponad [...] m2, może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Projekt konstrukcji oraz nadzór nad jej montażem powinny być wykonane przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, czego nie gwarantuje procedura zgłoszenia. Dodatkowo organ podniósł, iż w pierwszym rzędzie konieczna jest ocena stanu technicznego obiektu pod kątem wytrzymałości do przenoszenia tego typu obciążeń, zaprojektowanie odpowiedniego sposobu montażu urządzenia reklamowego oraz nadzór nad poszczególnymi etapami prac montażowych.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, a ponadto art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącej Spółki zgłoszone przez nią roboty budowlane nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, zaś organ błędnie przyjął, iż ich wykonanie przez inwestora nie może zostać zrealizowane w trybie zgłoszeniowym. Skarżąca wskazała, iż organ administracji zobowiązany był zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 7 pkt 1 prawa budowlanego do wykazania, iż realizacja przedmiotowej inwestycji może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, czego nie uczynił, ograniczając się jedynie do wskazania, iż projekt konstrukcji reklamy oraz nadzór nad jej montażem powinny być wykonywane przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Organ nie wykazał w żaden sposób, że realizacja przedmiotowej inwestycji może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, nie wskazał także na czym takie zagrożenie miałoby polegać. Dodatkowo skarżąca podniosła, iż organ winien był zbadać okoliczności konkretnej sprawy, w tym załączoną do zgłoszenia dokumentację oraz przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa. Wniesienia sprzeciwu przez organ nie uzasadnia również, zdaniem skarżącej Spółki, sam rozmiar urządzenia reklamowego. Skarżąca nadmieniła również, iż projekt przedmiotowej tablicy został przygotowany przez osobę o odpowiednich umiejętnościach i kwalifikacjach, wobec czego nie może budzić wątpliwości, iż instalacja objęta zgłoszeniem tablicy informacyjnej nie należy do inwestycji, których realizacja wymaga pozwolenia na budowę.

Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie faktu, iż znaczne rozmiary przedmiotowej reklamy, jej usytuowanie oraz zaproponowany sposób montażu mogą spowodować zagrożenie dla ludzi lub mienia.

Wobec tego jedyną drogą, zdaniem organu odwoławczego, umożliwiającą nadzór nad prawidłową i zgodną z przedłożonym projektem budowlanym realizacją przedmiotowej inwestycji jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] jak i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta K. i zarzuciła naruszenie przepisu art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, a ponadto przepisów art. 107 § 3, art. 7 i art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i dodała, iż organ drugiej instancji ograniczył się do przeprowadzenia kontroli w zakresie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, a tym samym w ocenie skarżącej naruszył zasady prawdy obiektywnej i dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gdyż winien w całości rozpoznać sprawę i dopiero wówczas na podstawie poczynionych ustaleń wydać prawidłowe rozstrzygnięcie. Dodatkowo podniosła, iż organ dokonał również błędnej analizy stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, ponadto ograniczył się jedynie do powtórzenia argumentacji zawartej w decyzji organu pierwszej instancji, nie wyjaśniając przesłanek uzasadniających treść przedmiotowego rozstrzygnięcia. Wskazała przy tym na wyrok NSA z 12 grudnia 2000 r., sygn. akt V SA 359/00 oraz wyrok NSA z 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem.

Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie trybu zgłoszeniowego, instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z kolei zgodnie z przepisem art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W sprawie jest bezsporne, że zgłoszone przez skarżącą roboty budowlane zwolnione były z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż były robotami, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i nie stanowiły wskazanych w tym przepisie wyjątków. Jak wyżej wskazano, zamiar wykonania tego rodzaju robót budowlanych podlegał jednak zgłoszeniu. W postępowaniu zgłoszeniowym organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje analizy zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów i w zależności od wyników tej analizy bądź przyjmuje je bez zastrzeżeń (milcząco), uznając, że zgłoszenie wraz z załączonymi dokumentami odpowiada prawu, bądź też nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia względnie wnosi sprzeciw. Organ ma obowiązek wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki określone w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Poza tym organ ma możliwość po przeprowadzeniu analizy złożonych przez inwestora dokumentów wniesienia sprzeciwu z jednoczesnym nałożeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót w sytuacji, gdy uzna, że zachodzi chociażby jedna z przesłanek określonych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7, jak słusznie zauważa skarżąca, ma charakter decyzji uznaniowej, co oznacza, że obowiązkiem organu jest wskazanie w jej uzasadnieniu motywów, jakimi się kierował przyjmując założenie, iż zachodzi jedna z przesłanek w nim wskazanych.

Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, organ ten w oparciu o przedłożony wraz ze zgłoszeniem projekt budowlany doszedł do wniosku, iż zamierzone roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub mienia. Wbrew twierdzeniom skarżącej stanowisko takie zostało zdaniem Sądu należycie umotywowane. W szczególności podzielić należy pogląd, że instalacja nośnika reklamowego na obramowaniu stalowym o tak dużych gabarytach może spowodować ingerencje w substancję budynku, na którym ma być zamontowana. Słusznie zatem organ zauważył, że w pierwszym rzędzie konieczna jest ocena stanu technicznego obiektu pod kątem wytrzymałości przenoszenia tego typu obciążeń. Z uwagi na powyższe organ był uprawniony do uznania, że realizacja tego typu przedsięwzięcia wymaga zatwierdzenia projektu budowlanego i właściwego nadzoru nad jego realizacją. Nie sposób w takim razie zaprzeczyć twierdzeniu, że zarówno kontrola prawidłowości projektu budowlanego, jak i właściwy nadzór nad jego realizacją gwarantuje jedynie procedura uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie Sąd nie podziela zarzutu skarżącej o naruszeniu przez organ pierwszej instancji art. 107 § 3 kpa, gdyż decyzja zawiera wystarczające uzasadnienie, a wskazane w nim motywy były wystarczające do zastosowania uznania administracyjnego. Jeżeli bowiem organy administracji uznały, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, mogły nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem, uzasadniając jednocześnie podstawy do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy.

Zarzut naruszenia art. 107 § 3 jest natomiast zasadny w stosunku do decyzji organu odwoławczego. Organ ten nie wskazał w sposób wyczerpujący, dlaczego odmówił uznania za zasadne argumentów skarżącej przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Naruszenie to nie miało jednak w ocenie Sądu z przyczyn wyżej wskazanych istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku stanowiłoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a.

Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia przez organ odwoławczy w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.s.a. zasady prawdy obiektywnej oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 7 i art. 15 kpa). Organ odwoławczy w sprawie nieskomplikowanej mógł bowiem ograniczyć się do analizy zgromadzonych dokumentów bez konieczności przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, tym bardziej, iż zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do załatwienia sprawy.

Na marginesie zaznaczyć przyjdzie, iż sam inwestor miał świadomość, że realizacja zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego ma charakter szczególny z uwagi na jego parametry, o czym świadczy dołączenie do zgłoszenia projektu budowlanego mimo, iż taki obowiązek nie występuje w postępowaniu zgłoszeniowym. Projekt budowlany podlega natomiast zatwierdzeniu jedynie w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego).

Powyższe rozważania skłaniają do konstatacji, że nie doszło do naruszenia prawa przy wydawaniu kontrolowanych decyzji, w szczególności zaś, że organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego.

Mając wszystko powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 p.s.a.