Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 35/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.67 a par.1 pkt 30
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 kwietnia 2015r. A.M. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: naczelnik US) z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 48.275,00 zł, ustalonym decyzją tego organu z dnia 2 września 2014 r., wraz z odsetkami w wysokości 2.124,00 zł.

Uzasadniając wniosek zobowiązany podał, że wymiar podatku przekracza jego aktualne możliwości finansowe. Ponadto "cały spadek powstał wyłącznie z jego środków finansowych".

Naczelnik US zwrócił się do Wójta Gminy o zajęcie stanowiska w sprawie. Wójt Gminy postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej.

Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. Naczelnik US odmówił podatnikowi umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.

Organ pierwszej instancji rozpatrzył wniosek w trybie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zwanej dalej "O.p.", i po analizie zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego nie znalazł wystarczających przesłanek do zastosowania wnioskowanej ulgi w spłacie.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A.M. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 67a O.p. poprzez nieuznanie istnienia ważnego interesu podatnika uzasadniającego udzielenie mu wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, sprzeczność ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, w zakresie ustalenia możliwości płatniczych podatnika. Strona podkreśliła, że w Polsce brak jest przepisów normujących związki partnerskie, co prowadzi do dyskryminacji związków homoseksualnych, nie dając im możliwości skorzystania z praw, które zwyczajowo działają na korzyść osób bliskich spadkodawcy. Stąd przedmiotową decyzją organ mógł uczynić zadość zasadom szeroko pojętej sprawiedliwości oraz spowodować uniknięcie dyskryminacji i swoistej penalizacji obranej postawy życiowej wnioskodawcy.

Decyzją z dnia 16 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn w kwocie 48.275 zł i umorzył postępowanie odwoławcze w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek w wysokości 2.124,00 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. umorzenie zaległości podatkowych na wniosek podatnika jest możliwe w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Przez interes publiczny należy rozumieć dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów. Natomiast przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga ustalenia aktualnej sytuacji finansowej, majątkowej podatnika i jego rodziny oraz okoliczności, na które nie miał wpływu.

W toku postępowania ustalono, że podatnik osiąga miesięczny średni dochód w wysokości 1.898,29 euro, tj. 8.071,53 zł według kursu NBP z dnia 23 października 2015r., oraz ponowi wydatki w łącznej wysokości 7.429,39 zł. Nadwyżka dochodów nad wydatkami wynosi 642,14 zł. Na majątek strony składają się nieruchomości położone w C., tj. niezabudowana nieruchomość o powierzchni 19.100 m2, nieruchomość o powierzchni 2.900 m2 zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni 230 m2 oraz samochód osobowy marki Toyota rok produkcji 2008. Ponadto podatnik na dzień złożenia wniosku posiadał środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym w wysokości 3.858 zł, 135 euro, 983,40 euro.

Analizując powyższe organ odwoławczy stwierdził, że egzystencja strony nie jest zagrożona. Aktualna sytuacja finansowa strony nie jest na tyle wyróżniającą się czy też nadzwyczajnie trudną, aby uzasadniała zastosowanie wnioskowanej ulgi. Podatnik posiada ponadto nieruchomości, które wprawdzie nie przynoszą mu dochodu, niemniej jednak dobrowolna rezygnacja przez niego z takiej możliwości nie może przemawiać za uwzględnieniem jego wniosku.

Końcowo organ wskazał, że kwestie związane z brakiem prawnej regulacji dotyczącej związków partnerskich nie podlegają rozważaniu w niniejszym postępowaniu, nie wpisują się bowiem w przesłanki, o których mowa w art. 67a O.p.

W świetle powyższego organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika bądź interesu publicznego, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 O.p.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.M. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając jej naruszenie art. 67a § 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie i nieuznanie istnienia ważnego interesu podatnika oraz naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie okoliczności faktycznych oraz braku wszechstronnej ich oceny poprzez pryzmat całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i zasad doświadczenia życiowego oraz ogólnych zasad postępowania ujętych w szczególności w art. 121 i 122 O.p.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że obowiązek zapłaty podatku jest następstwem nabycia przez podatnika w drodze dziedziczenia testamentowego spadku po zmarłym partnerze życiowym skarżącego. Majątek będący przedmiotem dziedziczenia w dużej mierze wypracowany został ze środków skarżącego, działającego dla dobra wspólnego partnerów. Ponadto skarżący podkreślił, że chybiona jest dokonana przez organy ocena jego sytuacji finansowej. Część zobowiązań kredytowych przejęta została w drodze spadkobrania, stąd nietrafny jest argument, że skarżący uznaje pierwszeństwo zobowiązań osobistych przed zaspokojeniem należności publicznoprawnych. Podobnie nietrafny jest argument dotyczący rezygnacji przez niego z dochodów z nieruchomości. Biorąc pod uwagę jej lokalizację oraz konieczność wynajmu całej nieruchomości, ewentualna cena, jaką można by realnie uzyskać za najem domu, o ile w ogóle pojawiłaby się taka możliwość, byłaby nieadekwatna do nakładów, a następnie kosztów remontu tej nieruchomości. W obecnej sytuacji życiowej podatnika utrudnione byłoby też sprawowanie właściwego nadzoru nad nieruchomością.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP zasady przyznawania ulg i umorzeń winny być uregulowane w ustawie. Konstytucja, na co wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny, daje ustawodawcy znaczną swobodę w kształtowaniu tych zasad, nie wskazując przesłanek ich udzielania. O kształcie przyjętych rozwiązań decydują bowiem w tym przypadku nie tyle przesłanki o charakterze prawnym, co przesłanki ekonomiczne i społeczne (por. choćby orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 maja 1996 r., sygn. akt K 22/95, opubl. w OTK z 1996r., nr 3,poz. 21, tak też W.Nykiel [w:] Ulgi i zwolnienia w konstrukcji podatku, Dom Wydawniczy ABC 2002, s. 78). Dokonując wykładni przepisów, regulujących umorzenia zaległości podatkowych należy zatem mieć na względzie, iż mają one na celu m.in. uwzględnienie sytuacji majątkowej, rodzinnej, ekonomicznej podatnika i w konsekwencji faktyczną realizację równości podatkowej (rozumianej jako ustalenie właściwej miary opodatkowania w zależności od zdolności gospodarczej podatnika, por. W.Nykiel, op. cit. s. 78) poprzez uwzględnienie tych okoliczności, które nie mogą być uwzględnione w konstrukcji podatku, mają bowiem charakter wyjątkowy.

Art. 67 a § 1 pkt 3 i § 2 O.p. daje organowi podatkowemu na wniosek podatnika możliwość umorzenia zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Przesłanki umorzenia zostały zatem sformułowane poprzez odwołanie się do klauzul generalnych, odsyłających do ocen pozaprawnych, umożliwiających odwołanie się do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (klauzula interesu publicznego) oraz uwzględnienie w każdym przypadku indywidualnej sytuacji konkretnego podatnika, ubiegającego się o umorzenie zaległości podatkowej (klauzula ważnego interesu podatnika).

Z powyższego przepisu wynika, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionej w nim ulgi podatkowej jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. W postępowaniu w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej organ podatkowy winien w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzi jedna z przesłanek, uzasadniających umorzenie zaległości podatkowej. Brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek pozytywnych uzasadnia odmowę umorzenia zaległości podatkowej. Stwierdzenie, iż choć jedna z nich zachodzi, również daje organowi prawo wyboru konsekwencji prawnych. Nawet więc w przypadku zajścia jednej z przesłanek, od których mowa w art. 67a § 1 O.p., organ podatkowy może, w ramach przysługującego mu uznania administracyjnego, odmówić uwzględnienia wniosku. Uznanie takie nie może jednak być dowolne, winno być w sposób logiczny i przekonujący uzasadnione. Na tym etapie organ może uwzględnić ewentualne okoliczności (w tym przyczynienie się podatnika do powstania zaległości podatkowej), które w jego ocenie, mimo spełnienia ustawowych przesłanek, przesądzają o odmowie umorzenia zaległości podatkowej (rozważyć, czy respektowanie jednej z powszechnie akceptowanych wartości nie jest możliwe z uwagi na naruszenie innej z nich w sposób, który nie może być zaakceptowany, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1104/06, dostępny w internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, jeżeli nawet zaistnieją przypadki uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy może, ale nie musi umorzyć należnych kwot (por. S. Presnarowicz [w:] C. Kosikowski et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 255; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1995, s. 270 i 271).

Uznanie administracyjne nie oznacza wprawdzie zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Kontrola Sądu sprowadza się w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2001 roku, I S.A./Ka 498/00, PP z 2001 r. Nr 45, s. 14; tak też R. Mastalski [w:] B. Adamiak et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005, Wrocław 2005, s. 308).

Podkreślić należy, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 1991 roku, SA/Gd 295/91, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego z 1994 r. Nr 1, poz. 7). Wierzyciel podatkowy, w przeciwieństwie do wierzyciela w cywilnoprawnych stosunkach zobowiązaniowych, nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością publicznoprawną. Z punktu widzenia zasady równości i powszechności opodatkowania, kryteria prawne rezygnacji z wierzytelności podatkowej przez jej umorzenie są szczególnie istotne (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2000 r., I SA/Ka 598/99, OSSG 2001, nr 12, poz. 135).

Z uwagi na nieostrość pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przeglądu i analizy części poglądów judykatury w tej kwestii dokonał WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 marca 2013 r., (sygn. akt I SA/Lu 612/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a jej wynikiem jest możliwość wskazania na kilka głównych tez precyzujących te niedookreślone pojęcia. Zatem w świetle orzecznictwa "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Interes publiczny to z kolei sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ponadto przesłanki umorzenia (a więc ważny interes podatnika i interes publiczny) należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Sądy administracyjne wskazują także, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Istotne też jest, że "ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, iż to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p.

Odnośnie pojęcia "interesu publicznego" analiza orzecznictwa pozwala na sformułowanie jednolitego poglądu, według którego pojęcie to należy rozumieć jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych.

Właściwa ocena występowania bądź braku przesłanek zastosowania ulgi podatkowej w konkretnej sprawie może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych (art. 121 Ordynacji podatkowej).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Zbadały bowiem sprawę wszechstronnie, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego. Zdaniem Sądu ocena ta, dokonana przez organy podatkowe w aspekcie przyznania ulgi podatkowej (umorzenia), nie wykracza poza granice przyznanego organom uznania administracyjnego, nie nosi cech dowolności i znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Przede wszystkim słusznie organ przyjął, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowej ma jego sytuacja majątkowa. Wynika to z art. 67a § 1 O.p. i sposobu rozumienia pojęcia "ważnego interesu podatnika", co wyjaśniono wyżej. Natomiast okoliczności, na które powołał się skarżący, związane z dziedziczeniem po partnerze życiowym, w sytuacji, w której obowiązujące przepisy prawne nie przewidują żadnych ulg ani zwolnień podatkowych z tym związanych, nie mogły w kontekście wskazanych wyżej przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. stanowić podstawy do zastosowania ulgi podatkowej.

Badając sytuację majątkową podatnika organ odwoławczy ustalił, że nadwyżka dochodów nad wydatkami skarżącego wynosi około 642 zł, ponadto podatnik posiada majątek nieruchomy w postaci niezabudowanej nieruchomości o powierzchni 19.100 m2 oraz nieruchomości o powierzchni 2.900 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni 230 m2. Skarżący posiada również samochód osobowy marki Toyota rok produkcji 2008. Ponadto na dzień złożenia wniosku skarżący posiadał środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych w wysokości 3.858 zł, 135 euro, 983,40 euro.

Słusznie stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, że uzyskiwane przez skarżącego dochody oraz posiadany przez niego majątek, pozwalają mu na uiszczenie należności publicznoprawnych bez żadnego zagrożenia dla jego egzystencji. Należy podkreślić, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest umorzenie zaległości podatkowej. Powtórzyć należy, że ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to, jak wyżej wskazano, między innymi utrata losowa majątku, nagła utrata możliwości zarobkowania, nieporadność życiowa związana z nagłym pogorszeniem się zdrowia podatnika; będzie to więc wyjątkowa sytuacja, w której podatnik znajduje się i to niezależnie od świadomej swej woli. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, iż sytuacja taka nie miała miejsca w przypadku skarżącego. Posiada on bowiem majątek pozwalający na uiszczenie zaległości podatkowej, nawet jeżeli będzie to dla niego znaczne obciążenie.

Jako uzasadnione Sąd uznaje także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej odnośnie braku wystąpienia interesu publicznego. Jak już wskazano wyżej, konstytucyjną zasadą jest równość i powszechność opodatkowania. Oznacza to konieczność zapłaty należnych podatków wynikających z przepisów prawa i obowiązek organów podatkowych do ich egzekwowania. Nie budzi wątpliwości, że w interesie publicznym jest by wszyscy podatnicy wywiązywali się z nałożonych na nich obowiązków dotyczących zapłaty podatków. Instytucja ulg podatkowych, określonych w art. 67a § 1 O.p. nie może stanowić powszechnego środka służącego uregulowaniu zaległości na dogodniejszych, niż obowiązujących wszystkich podatników, warunkach. Uiszczenie przez skarżącego zaległości podatkowej nie spowoduje także konieczności sięgnięcia przez niego po pomoc społeczną we własnym utrzymaniu. Udzielenie wnioskowanej ulgi stawiałoby zatem skarżącego w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podatników, znajdujących się w gorszej sytuacji zdrowotnej i majątkowej, a mimo to regulujących swoje zobowiązania publicznoprawne.

Podsumowując stwierdzić należy, że organy szczegółowo oceniły sytuację podatnika i odniosły się do jego argumentów i to zarówno w aspekcie "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego". Prawidłowo organy podatkowe uznały, że o przesłance umorzenia decydują zobiektywizowane kryteria. "Ważnego interesu" podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym odczuciem, przekonaniem o potrzebie skorzystania z ulgi, w tym spowodowanym dolegliwością płacenia podatków. Należy także wskazać, że nie istnieje zamknięty katalog zdarzeń i sytuacji, które mogą być oceniane w kategoriach ważnego interesu podatnika. Umorzenie zaległości podatkowych nie może jednak prowadzić do korzystniejszego traktowania podatników korzystających ze zwolnień. Umorzenie zaległości nie stanowi przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo w wyjątkowych sytuacjach.

Odnosząc się do argumentów skarżącego, że przyczynił się on do powstania majątku będącego przedmiotem dziedziczenia, należy wskazać, że kwestia wartości nabytego spadku i związana z tym wysokość należnego podatku pozostaje poza granicami niniejszego postępowania toczącego się w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, a więc instytucji prawnej, o której mowa w art. 67a O.p. W postępowaniu tym nie weryfikuje się poprawności wydanej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a jedynie bada, czy ważny interes podatnika bądź interes publiczny przemawia za umorzeniem tejże zaległości.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę.