Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1041/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 5f
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 61 par. 2, art. 63
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2009 nr 79 poz 669
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego na rzecz skarżącego K. W. kwotę 257 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r., skierowanym do Szefa Delegatury WDT w W., [...] K. W. zwrócił się z wnioskiem, na podstawie art. 80 ust. 5 f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), o przyznanie mu dodatku specjalnego dla bezpośredniej obsługi samolotów w ostatnim miesiącu służby.

We wniosku podał, że w okresie od [...] stycznia 1994 r. do dnia [...] grudnia 1999 r. pełnił zawodową służbę wojskową w jednostce lotniczej na stanowiskach, na których przysługiwał dodatek do uposażenia zasadniczego dla bezpośredniej obsługi samolotów.

Szef Delegatury Wojskowego Dozoru Technicznego w W. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., wydaną na podstawie art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1151), § 35 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił K. W. przyznania dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych w miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 1 lipca 2000 r. K. W. nie pobierał dodatku do uposażenia zasadniczego za bezpośrednią obsługę samolotów, natomiast dodatek ten w myśl decyzji nr [...] Dowódcy [...] z dnia [...] maja 2000 r., nie został zachowany, a to oznacza, że nie zaistniały przesłanki z art. 9 pow. ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw w związku z § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych w związku z § 35 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy.

Od decyzji tej K. W. odwołał się, jednakże Szef Wojskowego Dozoru Technicznego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że zgodnie z zapisem art. 9 pow. ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 5 grudnia 2013 r., żołnierz zawodowy, który do dnia wejścia w życie ustawy spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatku uzasadnionego szczególnymi warunkami lub właściwościami pełnienia służby, otrzymuje ten dodatek w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej na zasadach obowiązujących do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W razie zbiegu uprawnień do tego dodatku i do dodatku specjalnego żołnierzowi przyznaje się tylko jeden wyższy dodatek. Organ wskazał, że zapis ten zastąpił regulujący tę kwestię zapis art. 80 ust. 5b ustawy z dnia 11 września 2010 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), uchylony przez art. 1 pkt 47 lit. c ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), zmieniający ustawę pragmatyczną z dniem 5 grudnia 2013 r.

Następnie organ stwierdził, że podstawa prawna podana we wniosku przez K. W., który to wniosek zainicjował sprawę, została wskazana błędnie, bowiem, zdaniem organu, w dacie składania wniosku i rozstrzygania sprawy obowiązywały zapisy wojskowej ustawy pragmatycznej w brzmieniu z dnia 11 września 2010 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które sprawy nie regulowały, zaś przedmiotowe kwestie regulował zapis art. 9 pow. ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw.

Następnie organ podał, że zasady przywracania dodatku uzasadnionego szczególnymi warunkami i właściwościami pełnienia służby, zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Zgodnie z rozdziałem 5 – przepisy przejściowe i końcowe - § 26 ust. 1, żołnierzowi zawodowemu, który w dniu 30 czerwca 2004 r. otrzymywał dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych lub dodatek inspektorski na podstawie § 18 lub 20 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, dodatek ten przysługuje w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Natomiast w myśl ust. 3 - żołnierz zawodowy, który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatku na podstawie przepisów rozporządzenia wymienionego w ust. 1, otrzymuje te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. W związku z tym organ wskazał, że należy ustalić, jakie zasady przywracania dodatków zostały określone w rozporządzeniu z dnia 10 października 2000 r. Następnie organ przywołał treść § 35 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, zgodnie z którym – żołnierz zawodowy otrzymujący na podstawie dotychczasowych przepisów dodatek o charakterze stałym, w tym również dodatek wypłacany według stawki zachowanej, któremu w związku z wejściem w życie rozporządzenia dodatek nie będzie przysługiwał albo będzie przysługiwał w niższej kwocie miesięcznej, do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym co najmniej równego dotychczas otrzymywanemu, otrzymuje ten dodatek w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy porównywanymi uposażeniami. W zakresie przywrócenia prawa do dodatku stosuje się przepisy § 9 (żołnierzowi zawodowemu, który utracił prawo do otrzymywania dodatku, o którym mowa w § 7 ust. 1, albo otrzymuje ten dodatek na podstawie § 8 ust. 2 lub 3, w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej przywraca się ten dodatek w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3).

Organ podkreślił, że w myśl § 39 rozporządzenia - przepisy rozporządzenia mają zastosowanie do dodatków do uposażenia żołnierzy od dnia 1 lipca 2000 r., zatem do żołnierzy, którzy pobierali dodatki do uposażenia i utracili prawo do ich pobierania na zasadach określonych w zarządzeniu Ministra Obrony Narodowej nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. Rozk. MON z 1993 r., poz. 61 ze zm.) – nie mają zastosowania.

Dokonując oceny stanu faktycznego organ stwierdził, że jeżeli żołnierz miał wypłacany stały dodatek do uposażenia w dniu 30 czerwca 2000 r. – to jest podstawa prawna do odtworzenia tegoż dodatku w związku z przejściem żołnierza na emeryturę. Jeżeli natomiast żołnierz w dniu 30 czerwca 2000 r. nie miał wypłacanego dodatku uzasadnionego szczególnymi warunkami lub właściwościami pełnienia służby, to odtworzenie może być dokonane tylko wówczas, o ile żołnierz miał zachowany dodatek w stawce uposażenia, zgodnie z § 35 ww. rozporządzenia.

Organ stwierdził, że dodatek za bezpośrednią obsługę sprzętu był K. W. wypłacany do dnia [...] grudnia 1999 r., tj. do dnia rozformowania [...]. W dniu [...] maja 2000 r. oficer wystąpił z wnioskiem do Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w W. o zachowanie dodatku, jednakże w dniu [...] maja 2000 r. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego decyzją nr [...] odmówił zachowania pobieranego dodatku do uposażenia zasadniczego za bezpośrednią obsługę samolotów. Decyzja ta wobec braku odwołania zainteresowanego stała się ostateczna, a to oznacza, zdaniem organu, że w dniu 30 czerwca 2000 r. K. W. nie pobierał dodatku do uposażenia zasadniczego za bezpośrednią obsługę samolotów oraz, że dodatek ten w myśl decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. nie został zachowany.

Reasumując, organ stwierdził, że biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, zainteresowany nie spełnił przesłanek z art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r., w związku z § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia MON z dnia 30 czerwca 2004 r. w związku z § 35 rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r., do odtworzenia tego dodatku w związku z przejściem oficera na emeryturę. Oficer bowiem nie utracił pobieranego dodatku w związku z wejściem w życie rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r., ale utracił go z dniem [...] grudnia 19999 r. w związku z decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 20000 r., na mocy której został wyznaczony na stanowisko służbowe [...] Rejonowej Bazy Materiałowej w W., na którym dodatek za bezpośrednią obsługę samolotów nie przysługiwał.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. W. zarzucił jej:

1) naruszenie prawa materialnego:

– tj. art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355) w związku z 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w związku z § 35 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skoro skarżący w dniu 30 czerwca 2000 r. nie miał wypłacanego dodatku uzasadnionego szczególnymi warunkami lub właściwościami pełnienia służby, to odtworzenie tego dodatku może być dokonane tylko wówczas, o ile by miał zachowany taki dodatek w stawce uposażenia, a tym samym, że skarżący nie spełnia przesłanek do przywrócenia dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych w związku z przejściem na emeryturę,

– § 9 w związku z § 35 ust. 1 zdanie 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, poprzez jego niezastosowanie i nieprzywrócenie skarżącemu dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, mimo iż skarżący spełniał przesłanki określone w tych przepisach.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i oraz o uchylenie decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi K. W. przypomniał stan faktyczny sprawy i stwierdził, że strony zgadzają się co do tego, że w okresie od [...] stycznia 1994 r. do dnia [...] grudnia 1999 r. skarżący pobierał dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych. Następnie, przywołując treść art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw oraz treść § 26 ust. 3 rozporządzenia MON z dnia 8 czerwca 2004 r. w związku z § 9 rozporządzenia MON z 10 października 2000 r. , stwierdził, że językowa wykładnia § 9 ust. 1 pow. rozporządzenia pozwala przyjąć, iż zamiarem ustawodawcy było objęcie hipotezą tego przepisu sytuacji, w której żołnierz zawodowy otrzymywał jeden dodatek (o którym mowa w § 7 ust. 1) i z jakichkolwiek przyczyn prawo to utracił. Jednocześnie wskazał, że zgodnie z treścią § 35 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r. żołnierz zawodowy otrzymujący na podstawie dotychczasowych przepisów dodatek o charakterze stałym, w tym również dodatek wypłacany według stawki zachowanej, któremu w związku z wejściem w życie rozporządzenia dodatek ten nie będzie przysługiwał albo będzie przysługiwał w stawce w niższej kwocie miesięcznej, do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym co najmniej równego dotychczas otrzymywanemu, otrzymuje ten dodatek w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy porównywanymi uposażeniami. W zakresie przywrócenia prawa do dodatku stosuje się przepisy § 9. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, skoro uprawnienie do dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych istniało zarówno pod rządami rozporządzenia MON z 2004 r., jak i rozporządzenia MON z 2000 r., a jednocześnie strony nie kwestionują, iż skarżący pobierał taki dodatek, to winien on ulec przywróceniu w oparciu o powyższe przepisy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z argumentacją faktyczną i prawną zbieżną z przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

W swoim wniosku z dnia [...] marca 2014 r. K. W. zwrócił się do Szefa Delegatury WDT w W. o przyznanie dodatku specjalnego dla bezpośredniej obsługi samolotów w ostatnim miesiącu służby, w oparciu o przepis art. 80 ust. 5 f ustawy z dnia 11 września 2013 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Natomiast Szef Delegatury Wojskowego Dozoru Technicznego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., odmówił przyznania skarżącemu dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, w oparciu o zapis art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), a Szef Wojskowego Dozoru Technicznego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją.

Wskazać należy, że problematyka dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych została uregulowana w przepisie art. 80 ustawy z dnia 11 czerwca 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), dalej "ustawa pragmatyczna".

W myśl ust. 1 pkt 1 ww. przepisu, żołnierze zawodowi otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego:

1) dodatek specjalny – za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Wydane na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy pragmatycznej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1151), określające szczegółowe warunki otrzymywania przez żołnierzy zawodowych dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ich wysokość, do szczególnych właściwości lub warunków pełnienia służby, uprawniających żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku specjalnego, zalicza w § 4 pkt 1a wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych.

W sprawie bezsporna jest okoliczność, czego nie kwestionują organy wojskowe, iż K. W. spełniał warunki do otrzymywania dodatku specjalnego dla bezpośredniej obsługi samolotów w okresie od [...] stycznia 1994 r. do dnia [...] grudnia 1999 r.

Uprawnienie do przedmiotowego dodatku specjalnego skarżący utracił zaś z dniem [...] stycznia 2000 r., w związku z rozformowaniem Jednostki Wojskowej [...] w W., ponieważ z dniem [...] stycznia 2000 r. skarżący został oddelegowany do [...] B., celem przeniesienia na inne stanowisko służbowe.

W dniu [...] września 1999 r. oficer wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o przeniesienie do [...] Rejonowej Bazy Materiałowej w W. na stanowisko [...]. Prośba została pozytywnie rozpatrzona i został wyznaczony na ww. stanowisko

Stosownie do przepisu art. 80 ust. 5f ustawy pragmatycznej w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku tj. w dniu [...] marca 2014 r., żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatek specjalny z różnych tytułów, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek specjalny z jednego tytułu w najwyższej wysokości. Wysokość dodatku specjalnego z jednego tytułu uzależnia się od wysokości dodatku i okresu jego otrzymywania. Przepis stosuje się odpowiednio do dodatku służbowego.

Natomiast sposób ustalania wysokości tego dodatku reguluje § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia stanowiąc, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje:

1) w pełnej wysokości – jeżeli żołnierz otrzymał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat;

2) w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym – jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu skarżącemu przysługiwało prawo do przedmiotowego dodatku specjalnego w wysokości ustalonej na podstawie powołanego § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

O tym, że skarżący miał na myśli taki sposób rozstrzygnięcia sprawy świadczy jego argumentacja zawarta we wniosku o przyznanie mu tego dodatku.

W niniejszej sprawie organy wojskowe skupiły się natomiast jedynie na kwestii przywrócenia skarżącemu przedmiotowego dodatku w oparciu o przepisy art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), a także na przepisach § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2013, poz. 1151 ) oraz § 35 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), pomijając normę zawartą w art. 80 ust. 5f ustawy pragmatycznej i wskazując w uzasadnieniu decyzji, że podstawa prawna podana we wniosku przez K. W., który to wniosek zainicjował sprawę, została wskazana błędnie, bowiem, w dacie składania wniosku i rozstrzygania sprawy, obowiązywały zapisy wojskowej ustawy pragmatycznej w brzmieniu z dnia 11 września 2010 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które sprawy nie regulowały, zaś przedmiotowe kwestie regulował zapis art. 9 pow. ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw.

W tej sytuacji uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 80 ust. 5f w zw. z ust. 1 pkt 1, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i oparcie zaskarżonej decyzji na przepisach, z jednej strony, rangi podustawowej, które w dodatku nie powinny mieć w sprawie zastosowania w połączeniu z przepisem przejściowym art. 9 ustawy nowelizującej wyłącznie na przepisie art. 9 ustawy nowelizującej ustawę pragmatyczną, pomijając całkowicie przepis art. 80 ust. 5f ustawy, na który powołał się w swoim wniosku skarżący i który wbrew mylnemu stanowisku organu, obowiązywał już w dacie złożenia wniosku przez K. W..

Wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 1 kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego normują przepisy prawa materialnego. Stanowią one zatem o tym, czy postępowanie administracyjne może być wszczęte z urzędu, czy też na wniosek strony.

W sprawach wszczynanych na wniosek postępowanie uważa się za wszczęte z chwilą złożenia wniosku. Oparcie postępowania administracyjnego, w zakresie wyznaczonym w przepisach prawa materialnego, na zasadzie skargowości powoduje określone następstwa prawne dla skuteczności czynności procesowej wszczęcia postępowania.

Art. 63 kpa określa formę i treść podania o wszczęcie określonego postępowania. Jednym z wymagań formalnych jest wymaganie co do wskazania żądania. Treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania. Organ administracji publicznej nie jest władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony. W wyroku z 11 czerwca 1990 r. (sygn. akt I SA 367/90, ONSA 1990, Nr 2-3, poz. 47) NSA podkreślił, że "stosownie do art. 61 § 1 kpa żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości - sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do organu administracji".

Rozpoznając sprawę ponownie organy wojskowe będą zobowiązane rozpoznać wniosek skarżącego z uwzględnieniem wniosku skarżącego w oparciu o istniejący w dacie zarówno składania wniosku, jak i orzekania przez organ art. 80 ust. 5 f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152,

a o kosztach na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy.