Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 479/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A." Spółki z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 421/13 w zakresie odmówienia przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

A. spółka z o.o. w B. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] lutego 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej – aktualny wypis z KRS – zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Postanowieniem z 19 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13, oddalił skargę kasacyjną na powyższe postanowienie.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z 28 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 421/13, odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącej nie dochował należytej staranności przy dopełnieniu obowiązku wynikającego z wezwania. Zdaniem WSA niedopuszczalnym jest, aby profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braku formalnego skargi tylko z tego powodu, że nie zgodził się z wezwaniem Sądu, uważając je za nieprawidłowe. W tym stanie rzeczy WSA uznał, że pełnomocnik skarżącej nie dochował należytej staranności w uzupełnieniu braków formalnych skargi.

W ocenie Sądu fakt, że pełnomocnik skarżącej prezentował pogląd o niezasadności uzupełnienia braku formalnego skargi, nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia tego braku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w K.. Zarzuciła naruszenie:

1. art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a, w zw. z art. 29 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 3 i 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1203 ze zm.; dalej ustawa o KRS) poprzez nieprawidłowe uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w której skarżąca przedłożyła do akt dotyczących niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej odpowiadający odpisowi KRS wydruk stanowiący dowód umocowania organu skarżącej do udzielenia pełnomocnictwa, można przyjąć jako zawinione zachowanie przejawiające się nieprzedłożeniem po raz drugi dowodu ww. umocowania (pełnego odpisu KRS), podczas gdy w okolicznościach sprawy nie sposób przyjąć, aby po stronie skarżącej w ogóle zaktualizowała się przesłanka "winy" w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a., która uzasadniałaby odmowę przywrócenia terminu, skoro w aktach sprawy sądowej figuruje już dokument wystarczający dla celów wykazania tego umocowania, w rozumieniu art. 29 p.p.s.a., a także mając na uwadze powszechny dostęp do informacji rejestrowych poprzez bazę internetową Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, wobec regulacji art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS, zrównującego wydruki takich informacji z odpisami uwierzytelnionymi z KRS;

2. art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w realiach przedmiotowej sprawy zaktualizowała się po stronie skarżącej przesłanka "winy" w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a., podczas gdy skarżąca działała w pełni uzasadnionym przekonaniu, iż rozstrzygnięcie procesowe WSA, zarówno wzywające do "uzupełnienia braków formalnych", jak i późniejsze odrzucenie wniesionej skargi na skutek "nieuzupełnienia braków formalnych" jest błędne, co z kolei eliminuje możliwość przypisania skarżącej winy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, więc podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostało łącznie 5 przesłanek: strona uchybiła terminowi do dokonania czynności, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin, uchybienie terminowi powoduje negatywne konsekwencje dla strony. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.

Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08). W przypadku reprezentowania stron przez profesjonalnego pełnomocnika o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy pełnomocnik ten nie mógł usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB 78/05).

Zakres pojęcia wina w uchybieniu terminu obejmuje również winę osób trzecich upoważnionych przez stronę do dokonania czynności (vide M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 410), a więc także pełnomocnika strony.

W ocenie NSA nie sposób uznać, że działanie pełnomocnika skarżącej w uchybieniu terminowi nie było zawinione. Profesjonalny pełnomocnik, po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia braków skargi, powinien był – dbając należycie o interesy mocodawcy – przesłać odpis z KRS spółki. Nie można zatem uznać, że ignorowanie takiego wezwania z uwagi na to, że pełnomocnik uważa je za błędne, świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi. To na skarżącej – reprezentowanej w sprawie przez pełnomocnika – spoczywał obowiązek uzupełnienia braków formalnych skargi.

Ponadto NSA nie podziela poglądu pełnomocnika skarżącej, że WSA powinien był pobrać wydruk ze strony internetowej z Centralnej Informacji KRS. Jak twierdzi sam pełnomocnik skarżącej, dostęp do informacji rejestrowych poprzez bazę danych Centralnej Informacji KRS jest powszechny, więc nieprzedstawienie tych dokumentów obciąża skarżącą.

Wobec tego NSA uznał, że skarżąca nie spełniła przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi, więc postanowienie WSA jest zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.