Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2295/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 273 poz 2719
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o  udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania  i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań.
article: art. 134, art. 146 ust. 1 pkt 2, art. 148, art. 149 ust. 1 pkt 3, art. 149 ust. 3, art. 154
journal: Dz.U. 2016 poz 1793
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Po 811/14 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 marca 2015r., sygn. akt II SA/Po 811/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) oddalił skargę B. B. (zwanej dalej także: skarżąca) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 30 stycznia 2014r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie w trybie konkursu ofert, o numerze [...] w sprawie zawarcia na okres od dnia 1 kwietnia 2014r. do dnia 31 marca 2017r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze zabezpieczenia do 100.000 osób – ryczałt miesięczny.

W postępowaniu złożone zostały trzy oferty: oferta A. F. prowadzącego przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [A.] z siedzibą w D., oferta B. B. prowadzącej przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [B.] z siedzibą w P. oraz oferta spółki W. Sp. z o.o. prowadzącej przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [C.] z siedzibą w W.

Oferta złożona przez B. B. została odrzucona przez Komisję Konkursową w dniu 25 lutego 2014r., a wniesiony przez nią protest został oddalony. Rozstrzygnięciem z dnia 5 marca 2014r. nr [...] wybrano ofertę A. F. prowadzącego przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [A.] z siedzibą w D.

W dniu 12 marca 2014r. do Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Narodowego Fundusz Zdrowia w Poznaniu wpłynęło odwołanie B. B.

Decyzją z dnia [...] marca 2014r. nr [...], Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu, działając w oparciu o przepisy art. 154 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniach w związku z art. 104 § 1 k.p.a., oddalił w całości odwołanie B. B. Organ wyjaśnił, że w sprawie zaistniały przesłanki do odrzucenia oferty B. B., gdyż zadeklarowała ona w nim zapewnienie gotowości wyłącznego użytkowania co najmniej jednego środka transportu sanitarnego, spełniającego cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane dla obszaru zabezpieczenia, którego dotyczy umowa. Dokonana jednak przez Komisję Konkursową ocena treści oferty oraz ustalenia poczynione w trakcie przeprowadzonej w dniu 24 lutego 2014r. kontroli wykazały niezgodność oświadczenia z formularza ankietowego ze stanem rzeczywistym. Odwołująca, wbrew udzielonej odpowiedzi ankietowej, nie zapewniła środka transportu spełniającego odpowiednie cechy techniczne i jakościowe ze względu na brak nadajnika-odbiornika radiowego zainstalowanego w pojeździe. Ustalenia w tym zakresie potwierdza podpisany przez odwołującą i przedstawicieli komisji konkursowej protokół kontroli z dnia 24 lutego 2014r. Co więcej, dokumenty załączone do protestu nie zmieniają zastanego w dniu 24 lutego 2014r. stanu faktycznego ambulansu, gdyż spełnienie normy PN-EN 1789 +A1 nie może być wiązane z zapewnieniem łączności zewnętrznej przez telefon komórkowy. Za bezpodstawny uznano więc zarzut dotyczący braku ustalenia przez komisję konkursową, czy odwołująca zapewniała gotowość wyłącznego użytkowania środka transportu sanitarnego, spełniającego cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane dla obszaru zabezpieczenia.

W trakcie kontroli prowadzonej w dniu 24 lutego 2014r. członkom Komisji Konkursowej nie został okazany/wskazany nadajnik-odbiornik radiowy zainstalowany w pojeździe, zaś karta oceny z kontroli oferenta zawiera wpis o treści "NIE" w kolumnie odnoszącej się do nadajnika-odbiornika radiowego zainstalowanego w pojeździe. W ocenie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia załączone do protestu dokumenty nie mają wpływu na ustalenia komisji konkursowej poczynione w dniu 24 lutego 2014r. Niezasadny jest więc zarzut dysponowania przez odwołującą nadajnikiem-odbiornikiem radiowym zainstalowanym w ambulansie drogowym marki [...].

Odnosząc się do zarzutu odwołania o nierównym traktowaniu przez Komisję konkursową wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz zachowania w trakcie prowadzonego postępowania zasady uczciwej konkurencji organ wskazał, że Komisja prowadząca postępowanie, przeprowadziła kontrolę wszystkich oferentów biorących udział w konkursie ofert, sprawdzając zgodność wyposażenia deklarowanego i przedstawionego do kontroli środka transportu sanitarnego, tj. posiadanie nadajnika-odbiornika radiowego zainstalowanego w pojeździe.

Odnosząc się do podnoszonego w toku postępowania zarzutu dotyczącego wyników postępowania kontrolnego nr [...] (kontroli doraźnej, związanej z wykonywaniem obowiązującego kontraktu, gdzie również stwierdzono brak nadajnika) prowadzonego przez Wielkopolski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia wyjaśniono, że w dniu 14 marca 2014r. wystosowane zostało wystąpienie pokontrolne, w którym negatywnie oceniono realizowanie łączności zewnętrznej przy użyciu telefonów komórkowych (w 2 pojazdach) zamiast nadajnika-odbiornika radiowego zainstalowanego w pojeździe, a w zaleceniach pokontrolnych wskazano zobowiązanie do posiadania w dyspozycji ambulansów do transportu sanitarnego drogowego typu A1, A+ o cechach technicznych i jakościowych oraz podstawowym wyposażeniu określonych dla środków transportu medycznego w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane, to jest Polska Norma PN-EN 1789+A1.

Wobec zarzutów podniesionych przez odwołującą dotyczących certyfikatu jakości ISO wybranego rozstrzygnięciem postępowania, wskazano, że zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c zarządzenia Nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oceny ofert dokonuje się według kryterium jakości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, ocenianej w szczególności poprzez zewnętrzną ocenę potwierdzoną między innymi certyfikatem systemu zarządzania. Przedłożony do oferty złożonej przez A. F. certyfikat ISO systemu zarządzania jakością spełniał wszystkie wymogi określone w przepisach zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014r. nr 3/2014/DSOZ. W toku postępowania uzyskano pismo z dnia 26 marca 2014r., w którym [D.] Sp. z o.o. poinformowała organ, iż podmiot leczniczy może uzyskać certyfikat Systemu Zarządzania Jakością zgodny z wymaganiami normy PN-EN ISO 9001:2009 oraz Systemu Zarządzania Środowiskowego zgodny z wymaganiami normy PN-EN ISO 14001:2005 jeżeli nie realizuje jeszcze umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z NFZ pod warunkiem prowadzenia w tej lokalizacji działalności komercyjnej. Jednocześnie wskazała, iż wydany przez nią certyfikat na rzecz kontroferenta odwołującej obejmuje swoim zakresem usługi medyczne w zakresie ambulatoryjna opieka specjalistyczna, nocna i świąteczna opieka zdrowotna oraz diagnostyka obrazowa.

Odnośnie zarzutu poświadczenia nieprawdy przez oferenta A. F. w zakresie zapewniania diagnostyki RTG ze względu na niezałączenie do oferty dokumentów potwierdzających osoby personelu obsługującego RTG i ich kwalifikacje w zakresie diagnostyki radiologicznej, wskazano, iż oferent zobowiązany był do wskazania w ofercie oraz wykazania umów z personelem udzielającym świadczeń w zakresie stanowiącym przedmiot postępowania, w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Personelem tym są lekarze oraz pielęgniarki udzielający w/w świadczeń. Co więcej, diagnostyka RTG nie jest objęta warunkiem wymaganym udziału w postępowaniu w sprawie zawarcia z NFZ umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zatem stanowi świadczenie spoza zakresu świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej wpływające jednak na ocenę oferty.

Także zarzut niezapewniania ciągłości udzielania świadczeń poprzez dostęp do badań diagnostycznych, tj. do laboratorium, uznano za niezasadny, gdyż oferent A. F. nie był i nie jest zobowiązany do zapewniania diagnostyki laboratoryjnej.

Wobec zarzutu braku dokumentów, z których wynikać ma, iż ambulans kontroferenta spełnia warunki Polskich Norm przenoszących europejskie normy zharmonizowane, organ stwierdził, że dokumenty, które należy przedłożyć wraz z formularzem ofertowym wskazano w § 13 zarządzenia Nr 57/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (zmienionego zarządzeniem Nr 74/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 12 grudnia 2013r.). Wśród tych dokumentów nie ma dokumentów poświadczających spełnianie przez ambulans sanitarny Polskich norm przenoszących europejskie normy zharmonizowane. Jest natomiast oświadczenie zgodne ze wzorem określonym w załączniku nr 2 do zarządzenia, w którym oferent oświadcza, iż zapoznał się z przepisami zarządzenia, nie zgłasza do nich zastrzeżeń i przyjmuje je do stosowania. Oświadczenie powyższe podpisał również odwołujący. Organ dodał, że w toku kontroli, która w przypadku oferenta A. F. odbyła się w dniu 24 lutego 2014r. ustalone zostało, iż przedstawiony do kontroli ambulans sanitarny, który od dnia 1 kwietnia 2014r. dostępny ma być dla realizacji umowy i udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej spełnia wymogi normy PN-EN 1789 + A1.

Odnośnie zarzutu nieprawidłowości proceduralnych w wezwaniu przez komisję konkursową A. F. do przedłożenia polisy ubezpieczenia organ wskazał, że doszło do wpisania w dwóch dokumentach zamiast prawidłowej daty 18 lutego 2014r. daty błędnej 17 lutego 2014r., jednak nie miało to najmniejszego wpływu na wynik postępowania, gdyż oferent A. F. uzupełnił braki w wyznaczonym terminie.

Odnosząc się do zarzutu braku na części dokumentów podpisu jednego z członków komisji konkursowej – B. M. wskazano, iż pracownik ten został oddelegowany na szkolenie i nie brał udziału w pracach komisji w dniach 24 – 25 lutego 2014r. Jednocześnie organ zauważył, że zgodnie z § 7 ust. 3 Regulaminu pracy komisji prowadzącej postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, komisja podejmuje decyzje w obecności co najmniej 2/3 składu.

B. B., prowadząca przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [B.] z siedzibą w P., wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2014r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu, na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach w związku z art. 104 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2014r. nr [...]. W uzasadnieniu powtórzono argumentację zawartą w poprzedniej decyzji. W szczególności powtórzono argumenty dotyczące wyboru oferty A. F. (uzyskania przez niego certyfikatu ISO oraz braku obowiązku przedstawienia dokumentów potwierdzających kwalifikację personelu) wyjaśniając dodatkowo, że podmiot ten nie był obowiązany do przedłożenia kwalifikacji lekarza radiologa oraz wyjaśniając, że w umowie zawartej przez A. F. z [E.] Sp. z o.o. zawarto zastrzeżenie, że podmiot ten może być kontrolowany przez NFZ.

Odnosząc się do zapewnianej przez A. F., za pomocą świadczenia podwykonawcy U. G., gotowości wyłącznego użytkowania co najmniej jednego środka transportu sanitarnego, spełniającego cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane dla obszaru zabezpieczenia, organ wskazał, że w trakcie kontroli powyższego oferenta w dniu 24 lutego 2014r. ustalone zostało, że pojazd o numerze VIN [...] posiada pełne wyposażenie określone w normie PN-EN 1789 + A1, w tym także w zakresie nadajnika-odbiornika radiowego zainstalowanego w pojeździe. Wobec zarzutu nieprzedstawienia w protokole świadectw homologacji ambulansu, organ wskazał, że żaden z oferentów nie był zobowiązany do przedstawiania świadectwa homologacji środka transportu sanitarnego, wobec czego brak było podstaw do posiadania powyższego świadectwa przez A. F. i jego podwykonawcy.

Organ podkreślił, że w dniu 24 lutego 2014r. odwołująca się nie przedstawiła komisji konkursowej nadajnika-odbiornika zainstalowanego w ambulansie sanitarnym. Również w trakcie kontroli w trybie art. 64 ustawy o świadczeniach takiego nadajnika-odbiornika odwołująca się nie posiadała, co uwiarygadnia, iż brak powyższego sprzętu w pojeździe nie był jednorazowy i przypadkowy. Zarówno Komisja Konkursowa, jak i Dyrektor Oddziału NFZ, podjęli samodzielne ustalenia niezależnie od postępowań dotyczących innych umów zawartych pomiędzy odwołującą się a NFZ. Jednocześnie organ zauważył, że wszyscy oferenci kontrolowani byli w takim samym zakresie i według tych samych kryteriów i żadnemu z nich nie został postawiony dodatkowy warunek wykraczający poza treść normy.

Organ zauważył również, że odwołująca się, w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sama wskazała dodatkowy, niedostrzeżony przez komisję konkursową, powód do odrzucenia jej oferty. Jak wynika bowiem z przytoczonej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy deklaracji, odwołująca się zamierzała dokonywać opisywania zdjęć RTG w drodze teleradiologii, co sprawia, iż diagnostyka RTG nie jest zapewniana w lokalizacji miejsca udzielania świadczeń. Organ stwierdził, że aby diagnostyka taka była realizowana we wspomnianej lokalizacji, całość procedury medycznej (wykonanie zdjęcia oraz jego opis) musi odbywać się w tym miejscu. Oznacza to, że oferta odwołującej się zawierała nieprawdziwe informacje.

B. B. wniosła skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 152 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tego samego uzasadnienia, co w decyzji I instancji z dnia [...] marca 2014r.; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 152 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez wadliwe przyjęcie, iż w dniu 24 lutego 2014r. skarżąca nie dysponowała nadajnikiem radiowym, pomimo iż wniosek powyższy płynie z przedstawionych przez nią dokumentów; 3) art. 136 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 152 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach polegającym na braku podjęcia dodatkowych czynności mających służyć uzupełnieniu materiału dowodowego w celu wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy nieprawdziwymi ustaleniami Komisji Konkursowej z dowodami przedłożonymi przez skarżącą oraz wyjaśnienia, czy faktycznie A. F. dysponował w dacie złożenia oferty i kontroli placówki przez Komisję Konkursową nadajnikiem radiowym w ambulansie, jak i posiadania przez niego niezbędnych dokumentów kwalifikacyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę Sąd I instancji stwierdził, że okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest to, że zarówno skarżąca jak i uczestnik postępowania A. F. udzielili odpowiedzi twierdzącej na zawarte w formularzu ofertowym pytanie, czy zapewnią gotowość wyłącznego użytkowania co najmniej jednego środka transportu sanitarnego spełniającego cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane dla obszaru ubezpieczenia, którego dotyczy umowa. Do minimalnego wyposażenia w każdym ambulansie drogowym norma PN-EN 1789+A1 "Pojazdy mechaniczne i ich wyposażenie, ambulanse drogowe" zalicza w szczególności nadajnik – odbiornik radiowy zainstalowany w pojeździe.

Sąd wskazał, że w toku postępowania konkursowego została przeprowadzona kontrola wszystkich oferentów w zakresie zadeklarowanych w ofercie ambulansów, przy czy kontrola ta obejmowała taki sam zakres u każdego oferenta, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy karty kontroli oferenta. Kontrola przeprowadzona była przez upoważnione osoby w tym samym dniu (24 lutego 2014r.) u każdego z oferentów i zgodnie z ustaleniami Komisji konkursowej z dnia 17 lutego 2014r. kontrola nie obejmowała weryfikacji funkcjonowania nadajnika – odbiornika radiowego zainstalowanego w karetce w zakresie częstotliwości przewidzianej dla ambulansów drogowych. Z karty oceny kontroli oferenta wynikało, że skarżąca nie posiada nadajnika – odbiornika zainstalowanego w pojeździe, natomiast uczestnik postępowania A. F. taki odbiornik - nadajnik radiowy zainstalował w pojeździe. W ocenie Sądu, opisany powyżej sposób postępowania, jak i zakres informacji jakimi dysponował każdy z oferentów co do wymogów jakie muszą spełniać deklarowane przez nich pojazdy, nie dają podstaw do przyjęcia, iż uczestnicy postępowania konkursowego nie byli traktowani w równy sposób, według tych samych kryteriów.

Sąd podkreślił przy tym, że § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. z 2004r. nr 273 poz. 2719) wyraźnie mówi o kontroli w toku postępowania, stąd też powtórzenie kontroli pojazdu skarżącej po zakończeniu postępowania konkursowego i po wydaniu rozstrzygnięcia nie było możliwe, wbrew zarzutom skarżącej. Powtórzenie kontroli pojazdu w trakcie postępowania konkursowego, np. po wniesieniu przez skarżącą protestu, w ocenie Sądu nie byłoby do pogodzenia również z zasadą równego traktowania świadczeniodawców w trakcie postępowania konkursowego, wyrażoną w art. 134 ustawy o świadczeniach. Otwierałoby to bowiem skarżącej możliwość, z której jej kontroferanci nie mogli skorzystać, doposażenia ambulansu zgodnie z kryteriami i uwagami wynikającymi z pierwszej kontroli, mającej przecież służyć nie usunięciu ewentualnych nieprawidłowości w złożonej ofercie, lecz potwierdzeniu prawidłowości danych zawartych w ofercie (§ 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004r.).

Odrębną natomiast kwestią jest, zdaniem Sądu, ocena przez organy Funduszu dowodów powołanych przez skarżącą na okoliczność tego, iż zgłoszony przez nią ambulans – samochód [...] nr rej. [...] był wyposażony w nadajnik – odbiornik radiowy zainstalowany w pojeździe. Do dokumentów tych organy Funduszu odniosły się kilkukrotnie, wskazując przede wszystkim, iż mowa w nich jest o możliwości zainstalowania w pojeździe radiowego odbiornika – nadajnika – ponieważ pojazd jest do tego przystosowany, gdy tymczasem obowiązująca norma PN-EN 1789+A1 "Pojazdy mechaniczne i ich wyposażenie, ambulanse drogowe" Tablica 19 - łączność do minimalnego wyposażenia ambulansu drogowego A1 zalicza w szczególności nadajnik – odbiornik zainstalowany w pojeździe. Nie jest zatem w świetle wymogów i norm wystarczające, by pojazd taki dysponował stanowiskiem i anteną umożliwiającą instalację odbiornika – nadajnika radiowego, lecz winien on być fizycznie zainstalowany w ambulansie, co w przypadku skarżącej nie miało miejsca, zgodnie z wynikami kontroli przeprowadzonej w dniu 24 lutego 2014r. Zdaniem Sądu I instancji, powyższe stanowisko przyjęte przez organy Funduszu uznać należy za prawidłowe wobec jednoznacznie określonych w powołanej normie wymogów oraz faktu, iż powołane przez skarżącą dokumenty w tym również protokół kontroli pojazdu w zakładzie [...] z dnia 27 stycznia 2014r. w żadnej mierze nie przesądzają, iż skarżąca w dniu złożenia oferty konkursowej (14 lutego 2014r.) i w dniu przeprowadzenia kontroli (24 lutego 2014r.), której celem było sprawdzenie prawidłowości i kompletności złożonej oferty zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004r., dysponowała zainstalowanym w ambulansie odbiornikiem – nadajnikiem radiowym. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że wyniki kontroli przeprowadzonej u wszystkich świadczeniodawców w tym samym dniu, tj. 24 lutego 2014r., zostały utrwalone protokolarnie w tzw. karcie oceny i protokół z kontroli został przekazany skarżącej w tym samym dniu i przez nią bez zastrzeżeń podpisany. Podobnie bez zastrzeżeń i uwag zostało podpisane przez skarżącą pismo przewodnie "Wynik Kontroli Oferenta", w którym stwierdza się, że stan faktyczny potencjału oferenta został stwierdzony w załączniku "Karta oceny z kontroli oferenta". Sąd zgodził się z organem, że złożenie przez skarżącą podpisu na powyższych dokumentach nie można odczytywać inaczej niż potwierdzenie prawidłowości ustaleń komisji konkursowej poczynionych w toku kontroli i nie do zaakceptowania jest prezentowane przez skarżącą stanowisko, iż nie miała ona świadomości jakie skutki rodzi przeprowadzona kontrola i fakt złożenia przez nią podpisu na dokumentacji pokontrolnej. Sąd uznał zatem, że odrzucając ofertę skarżącej na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, organ nie dopuścił się naruszenia prawa.

Przechodząc natomiast do kwestii związanej z ewentualnym naruszeniem przez organ funduszu zasad równego traktowania świadczeniodawców wyrażonej w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach Sąd wskazał, iż zarówno wymogi stawiane w tym zakresie obu świadczeniodawcom, jak i sposób przeprowadzenia kontroli u obu świadczeniodawców (a także jej termin) były takie same i wbrew zarzutom skarżącej w świetle dokumentacji konkursowej brak jest podstaw, by przyjąć, iż oczekiwania w stosunku do skarżącej były w tym zakresie odmienne niż w stosunku do jej konkurenta A. F. W jednym i drugim przypadku komisja konkursowa kontrolowała bowiem, czy wskazane w ofertach ambulanse są wyposażone w radiowy nadajnik-odbiornik zainstalowany w pojeździe, nie zaś czy posiadają one w dacie kontroli możliwość korzystania z częstotliwości radiowych.

W ocenie Sądu organy Funduszu kontrolując przebieg postępowania konkursowego prawidłowo uznały, iż wyniki kontroli przeprowadzonej u U. G. (podwykonawcy A. F.) na podstawie art. 64 ustawy o świadczeniach, nie podważają ustaleń komisji konkursowej dokonanych w trakcie kontroli w dniu 24 lutego 2014r., a dotyczących przedstawionego przez oferenta A. F. ambulansu ([...]). Sąd stwierdził, że wprawdzie jak wynika z protokołu kontroli Nr [...] przedstawiony do kontroli [...] nie posiadał nadajnika – odbiornika radiowego zainstalowanego w pojeździe, ale kontrola ta miała miejsce w okresie od 16 stycznia 2014r. do 31 stycznia 2014r., a oględziny pojazdu nastąpiły w dniu 16 stycznia 2014r., a więc przed złożeniem ofert w postępowaniu konkursowym i przed kontrolą pojazdu, która miała miejsce w dniu 24 lutego 2014r. Okoliczność, iż zalecenia pokontrolne w odrębnym postępowaniu Nr [...] zostały wystosowane do U. G. w dniu 10 marca 2014r., a w odpowiedzi na powyższe zalecenia (w których m.in. wskazano na konieczność posiadania łączności za pośrednictwem odbiornika/nadajnika radiowego zainstalowanego w pojeździe) U. G. wyjaśniła w piśmie z dnia 26 marca 2014r., iż podjęła działania "celem uzyskania możliwości do korzystania z łączności za pomocą nadajników – odbiorników radiowych, zainstalowanych w pojazdach, nie mogą stanowić podstawy do zdyskredytowania wyników kontroli przeprowadzonej u świadczeniodawcy A. F. w ramach postępowania konkursowego w dniu 24 lutego 2014r. Sąd nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, iż uzupełnienie tego braku w ambulansie oferowanym przez A. F. w okresie do złożenia oferty w kontrolowanym postępowaniu konkursowym nie było możliwe.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi zgłoszonych w przedmiocie wybranej oferty A. F., Sąd wskazał, iż przedłożony przez A. F. certyfikat ISO systemu zarządzania jakością i środowiskowego Nr [...], ważny w okresie od 7 lutego 2014r. do 6 lutego 2017r., wydany przez [D.] Sp. z o.o. (podmiot akredytowany przez Polskie Centrum Akredytacji) i obejmujący usługi medyczne w zakresie ambulatoryjnej opieka specjalistyczna nocna i świąteczna opieka zdrowotna oraz diagnostyka obrazowa, spełniał wszystkie wymogi.

Odnośnie podnoszonych przez skarżącą zastrzeżeń co do wydania certyfikatu obejmującego również usługi diagnostyki obrazowej nie wpisane w dacie 7 lutego 2014r. do rejestru podmiotów leczniczych, Sąd zgodził się z organem, że istotnym jest, iż certyfikat ten został wydany w przedmiocie, na który złożono ofertą, a więc w niniejszym przypadku świadczenie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej i bez znaczenia dla postępowania konkursowego jest zakres tego certyfikatu wykraczający poza świadczenia objęte postępowaniem konkursowym.

Przechodząc zaś do podnoszonego przez skarżącą zarzutu braku w wybranej ofercie A. F. dokumentów potwierdzających kwalifikacje personelu lekarskiego i pielęgniarskiego mającego realizować świadczenia Sąd wskazał, że wymogu tego nie przewidują przepisy regulujące postępowanie dotyczące zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Chodzi tu przede wszystkim o § 10 i § 13 zarządzenia Nr 57/ 2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (zmienionego zarządzeniem Nr 74/2013/DZOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 12 grudnia 2013r.).

Co do podniesionych przez skarżącą zarzutów odnośnie świadczeń związanych z diagnostyką laboratoryjną, Sąd wskazał, iż na pytanie zawarte w formularzu ofertowym "czy oferent zapewnia diagnostykę laboratoryjną" A. F. udzielił odpowiedzi "nie". Stąd też, zdaniem Sądu, zarzuty, iż umowa zawarta przez [A.] z [D.] spółka z o.o. w K. nie zapewnia ciągłości świadczeń, względnie nie przewiduje, zgodnie z wymogami określonymi w § 6 ust. 4 zarządzenia Nr 64/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 listopada 2013r., obowiązku poddania się przez podwykonawcę, kontroli Narodowego Funduszu Zdrowia, uznać należy za bezprzedmiotowe. Co do tego ostatniego zarzutu Sąd podniósł, że jest on w świetle § 19 w/w umowy nietrafny, bowiem w tym punkcie umowy zleceniobiorca wyraża zgodę na przeprowadzenie kontroli przez Narodowy Fundusz Zdrowia na zasadach określonych w ustawie o świadczeniach w zakresie wynikającym z umowy zawartej z Funduszem, a zleceniodawcą.

Sąd wskazał, że zgodnie z załącznikiem Nr 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 września 2013r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2013r. poz. 1248) do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej nie należą świadczenia z zakresu diagnostyki RTG. Stąd fakt, iż w toku postępowania organy nie żądały wykazu personelu zajmującego się diagnostyką rentgenowską, nie może być uznany za naruszenie przepisów regulujących przebieg postępowania konkursowego.

Reasumując Sąd I instancji uznał, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów regulujących przebieg postępowania w sprawie zawarcia umowy w udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a zwłaszcza art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach oraz art. 134, 152 i 154 tejże ustawy, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i 77 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że moment wniesienia odwołania w trybie art. 154 ustawy o świadczeniach wyznacza moment, w którym sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych, staje się sprawą administracyjną. Oznacza to, że w trakcie wszczętego odwołaniem postępowania organ odwoławczy zobowiązany jest do ustalenia czy złożony środek odwoławczy pochodzi od podmiotu legitymującego się przymiotem strony posiadającej interes prawny oraz do przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, w ramach którego winien dokonać oceny, czy w toku postępowania konkursowego nie naruszono zasad jego przeprowadzenia. Na tym etapie postępowania mają zastosowanie przepisy k.p.a., co oznacza, iż organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki w celu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wbrew jednak stanowisku skarżącej organ, na etapie postępowania odwoławczego, nie może ponawiać czynności dokonanych przez komisję konkursową. W ocenie Sądu, organ Funduszu dokonał kompleksowej i wnikliwej analizy przeprowadzonego postępowania konkursowego i szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącą.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wniosła B. B., prowadząca przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego pod nazwą [B.] z siedzibą w P., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonej decyzji bez dostatecznego rozważenia, czy organy orzekające w sprawie wywiązały się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. k.p.a. polegający na niedokonaniu przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i oddaleniu skargi pomimo braku podstaw do takiego działania, a to z uwagi na fakt, że decyzje organów NFZ naruszały prawo, a to powinno prowadzić do uwzględnienia skargi - wyrok jest wadliwy jako że akceptuję sytuację, w której wybór ofert nastąpił z naruszeniem art. 148 w związku z art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 w związku z art. 134 ustawy o świadczeniach polegający na niedokonaniu przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i oddaleniu skargi pomimo braku podstaw, biorąc pod uwagę, że organy naruszyły wyrażony art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach obowiązek równego traktowania oferentów, nie dokonując kontroli istotnych aspektów oferty, a skupienie uwagi wyłącznie na kwestii nadajnika radiowego w ambulansie;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 149 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach oraz w związku z art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach, poprzez przyjęcie, że podanie przez skarżącą informacji, że jej ambulans spełnia Polskie normy stanowi podstawę do odrzucenia oferty bez możliwości jej weryfikowania i poprawienia, a np. podanie przez uczestnika A. F. informacji, że zapewnia w miejscu lokalizacji diagnostykę RTG bez zapewnienia personelu medycznego - lekarza radiologa nie stanowi podstawy do odrzucenia tej oferty;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego w tym przepisów § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 października 2013r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej w związku z § 2 pkt 5 powyższego rozporządzenia oraz w związku z § 13 pkt 7 Zarządzenia Nr 57/2013/DSOZ Prezesa NPZ z dnia 2 października 2013r., poprzez przyjęcie, że diagnostyka RTG nie należy do świadczeń gwarantowanych, a diagnostyka laboratoryjna wykonywana przez podwykonawcę nie jest obarczona dodatkowymi wymaganiami w celu zapewnienia właściwej jakości wykonywania gwarantowanych świadczeń w ramach opieki zdrowotnej nocnej i w święta.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ nie jest niezgodna z prawem. Skarga kasacyjna nie została bowiem oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie opieki nocnej i świątecznej stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Według Sądu I instancji, stan faktyczny rozpatrywanej sprawy został prawidłowo ustalony. Uprawniał on organ do oddalenia odwołania skarżącej od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W rezultacie kontroli przeprowadzonej u skarżącej, jako świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, której celem było potwierdzenie prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w złożonej ofercie stwierdzono bowiem, że oferta ta nie spełniała wymaganych warunków określonych w przepisach prawa, co skutkowało jej odrzuceniem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń utrwalonych w protokole kontroli (brak nadajnika-odbiornika radiowego w ambulansie) i nie ustosunkowała się do tego zarzutu komisji konkursowej już podczas kontroli. Skoro tego nie uczyniła, to jej późniejsze działania zmierzające do wykazania spełnienia tego warunku nie mogły wpłynąć na ustalenia kontroli, a w konsekwencji na wniosek o braku spełniania przez skarżącą wymaganych warunków, co skutkowało odrzuceniem jej oferty. Za nieuzasadnione uznano też zarzuty skargi dotyczące oferty wyłonionej w toku postępowania, tj. oferty A. F.

W rozpatrywanej sprawie w skardze kasacyjnej powołano się na obydwie podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów opartych na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. przypomnieć należy, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Z punktu widzenia powyższych wymogów, za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należy podniesione w punktach 1 a-d skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 §1 lit. c p.p.s.a oraz art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia, podczas gdy doszło w sprawie do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 138 § 2 zd. 2 kpa oraz art. 148 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 2, a także art. 134 ust. 1 oraz art. 149 ust. 1 pkt 3 i art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach.

Nietrafnie zarzuca skarżąca, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 138 § 2 zd. 2 kpa. Celem i przedmiotem przeprowadzonej przez komisję konkursową trolną kontroli skarżącej oraz pozostałych oferentów, jako świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, było sprawdzenie i potwierdzenie prawdziwości oraz prawidłowości danych zawartych w złożonych przez nich ofertach, co wprost wynika z obowiązujących przepisów (rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach składania ofert i odwoływania komisji konkursowej oraz jej składu), a kontrola ta przeprowadzona została w toku regulowanego ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postępowania konkursowego, do którego przystąpiła skarżąca. Kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz legalności działań podejmowanych przez organ w postępowaniu, w którym decyzja ta została wydana, Sąd I instancji zobowiązany był zatem dokonywać z punktu widzenia adekwatnych w rozpatrywanej sprawie wzorców kontroli, w tym tych, które odnosiły się do określonych przepisami obowiązującego prawa kompetencji komisji konkursowej, co też uczynił.

Skarżąca nie kwestionowała i nie kwestionuje ustaleń zawartych w protokole kontroli dotyczących braku odbiornika radiowego w ambulansie, a jedynie uważa, że poprzez jej późniejsze działania, w tym przedłożone przez nią dokumenty, to uchybienie zostało usunięte. Należy jednak podkreślić, że postępowanie administracyjne zainicjowane odwołaniem pozostaje jedynie w funkcjonalnym związku z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które nie ma cech postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zainicjowane odwołaniem nie stanowi jednak kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy, nie jest następnym jego etapem, a organ prowadzący postępowanie nie przejmuje w nim uprawnień komisji konkursowej (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 55/14). Przepis § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. z 2004r. nr 273 poz. 2719) wyraźnie przewidywał kontrolę w toku postępowania. Powtórzenie kontroli ambulansu po zakończeniu postępowania konkursowego i po wydaniu rozstrzygnięcia nie było więc możliwe, naruszałoby wyrażoną w art. 134 ustawy o świadczeniach zasadę równego traktowania świadczeniodawców w trakcie postępowania konkursowego, poprzez otwarcie skarżącej możliwości doposażenia ambulansu, z której inni oferenci nie mogli skorzystać. Kontrola ma służyć potwierdzeniu prawidłowości danych zawartych w ofercie, a nie usunięciu ewentualnych nieprawidłowości w złożonej ofercie. Niemożliwe zatem było dokonanie przez skarżącą jako oferenta, uzupełnienia braków oferty na etapie postępowania administracyjnego zainicjowanego odwołaniem wniesionym na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach.

Skarżąca kasacyjnie, jak wynika z prezentowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji, zmierza w istocie do wykazania, że za miarodajną i istotną z punktu widzenia rezultatu postępowania prowadzonego w sprawie zawarcia umów o świadczenia zdrowotne finansowane ze środków publicznych, uznać należałoby wyłącznie okoliczność w postaci złożenia przez nią jako oferenta, oświadczenia o spełnianiu wszelkich warunków dotyczących pojazdu. Podejście to uznać należy za oczywiście nietrafne i niezasadne. Strona skarżąca kasacyjnie nie uwzględnia przede wszystkim tego, że postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, jako postępowanie swoiste, podlega szczególnego rodzaju regulacji, która zawarta została w dziale VI ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Z przyjętych rozwiązań prawnych wynika, że postępowanie to, znane tej tylko ustawie, charakteryzuje się wysokim stopniem jego sformalizowania oraz szczególnego rodzaju obligatoryjnymi wymaganiami dotyczącymi trybu przeprowadzenia tego postępowania, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia celu, w którym postępowanie to jest prowadzone. Jego realizacji towarzyszyć musi szczególnego rodzaju metodyka działania organów NFZ, która w zakresie przyznanych im przepisami prawa uprawnień, obejmuje również prawo kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2015r., sygn. akt II GSK 553/14). Z treści przywołanego powyżej obligatoryjnego oświadczenia oferenta jednoznacznie wynika, że musi być ono zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, zarówno w dniu składania oferty, jak i od początku obowiązywania umowy, co oznacza zapewnienie o trwałości spełniania warunków w tak określonej przestrzeni czasowej, a co za tym idzie również i w toku postępowania prowadzonego w sprawie zawarcia umowy o świadczenia opieki zdrowotnej, co z kolei prowadzi do wniosku, że oferta ma być aktualna w toku całego postępowania, poczynając od jej złożenia, aż do dnia rozpoczęcia obowiązywania umowy. W związku z powyższym zarzut kasacyjny i prezentowana w jego uzasadnieniu argumentacja zmierzająca do wykazania wadliwości ustalenia organu co do wyposażenia pojazdu w nadajnik-odbiornik radiowy w chwili dokonywanej kontroli, nie może być uznany za usprawiedliwiony. W świetle powyżej przedstawionych argumentów, przyjęcie tezy przeciwnej byłoby sprzeczne z wolą prawodawcy, niwecząc wynikające z przepisów obowiązującego prawa uprawnienia komisji konkursowej do kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie.

Nietrafna jest też argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że Sąd nie dokonał należytej analizy oświadczenia skarżącej złożonego w ankiecie w części VIII formularza oferty w zakresie wymagań wynikających z przepisów, skoro przepisy załącznika nr 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 września 2013r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej ani przepisy §10 i §13 zarządzenia Prezesa NFZ nr 57/2013/DSOZ nie wprowadzają obowiązku nadajnika radiowego w ambulansie. Podkreślić należy, że sama skarżąca kasacyjnie, w tym samym miejscu skargi kasacyjnej zauważa, że w formularzu ankiety (nr 6.1.1. części VIII formularza ofertowego) udzieliła pozytywnej odpowiedzi na pytanie "Czy oferent zapewnia gotowość wyłącznego używania co najmniej jednego środka transportu sanitarnego spełniającego cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane dla obszaru zabezpieczenia, którego dotyczy umowa." Zobowiązała się zatem do przestrzegania wymogów wynikających z Polskich Norm, ale tym wymogom uchybiła, nie realizując wynikającego z Normy PN-EN 1789 + A1 Tablica 19 wymogu zainstalowania w ambulansie drogowym nadajnika-odbiornika radiowego.

Mając powyższe na uwadze uznać zatem należy, że postępowanie administracyjne przeprowadzone w tej sprawie było prawidłowe, a podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie są zasadne.

W świetle powyżej przywołanych argumentów, za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należało również zarzuty naruszenia przepisów ustawy o świadczeniach, tj. zarzuty naruszenia art. 148 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 2, a także art. 134 ust. 1 oraz art. 149 ust. 1 pkt 3 i art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach.

W toku postępowania konkursowego została przeprowadzona kontrola wszystkich oferentów w zakresie zadeklarowanych w ofercie ambulansów, przy czym znajdujące się w aktach sprawy karty kontroli oferenta potwierdzają, że kontrola ta obejmowała taki sam zakres u każdego oferenta. Brak jest podstaw, by przyjąć, iż oczekiwania w stosunku do skarżącej były w tym zakresie odmienne niż w stosunku do jej konkurenta A. F. W obu przypadkach komisja konkursowa kontrolowała bowiem, czy wskazane w ofertach ambulanse są wyposażone w radiowy nadajnik-odbiornik zainstalowany w pojeździe, nie zaś czy posiadają one w dacie kontroli możliwość korzystania z częstotliwości radiowych. Sposób postępowania, jak i zakres informacji jakimi dysponował każdy z oferentów co do wymogów jakie muszą spełniać deklarowane przez nich pojazdy, nie dają podstaw do przyjęcia, iż uczestnicy postępowania konkursowego nie byli traktowani w równy sposób, według tych samych kryteriów. Wbrew też argumentom uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżąca składając na podstawie certyfikatu oświadczenie o spełnieniu przez ambulans wymogów, nie została pozbawiona możliwości wyjaśnienia tej kwestii w toku postępowania kontrolnego. Z tej możliwości nie skorzystała, nie kwestionowała bowiem ustaleń komisji kontrolnej. Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej, nie doszło do naruszenia zasady równości świadczeniodawców, wynikającej art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach.

Nie są zasadne także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące nieprawidłowej oceny wybranej oferty A. F. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej sformułowano w tym zakresie dwa zarzuty: naruszenia przepisów postępowania w zakresie braku możliwości zweryfikowania podanej przez oferenta informacji o kwalifikacjach lekarzy specjalistów (ankieta VIII poz. 3.1.2.) oraz braku możliwości zweryfikowania czy oferent zapewnił diagnostykę RTG w miejscu świadczenia (ankieta VIII poz. 6.2.2.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo ocenił Sąd I instancji, że niezasadny jest zarzucany brak w wybranej ofercie A. F. dokumentów potwierdzających kwalifikacje personelu lekarskiego i pielęgniarskiego mającego realizować świadczenia. Trafnie w sprawie uznano, że wymogu przedłożenia takich dokumentów nie przewidują przepisy regulujące postępowanie dotyczące zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w szczególności zaś wewnętrzne przepisy obowiązujące na etapie składania ofert i zawierania umów, w tym zwłaszcza §13 zarządzenia Nr 57/ 2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (zmienionego zarządzeniem Nr 74/2013/DZOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 12 grudnia 2013r.), w którym wymieniono dokumenty i oświadczenia, jakie zawierać powinna pisemna oferta. W rozpoznawanej sprawie spełniony został wymóg przewidziany w § 10 ust. 4 pkt 4 cytowanego zarządzenia Nr 57/ 2013/DSOZ, tj. obowiązek oferenta zawarcia w formularzu ofertowym między innymi wykazu personelu z opisem kompetencji i koniecznością udokumentowania gotowości udzielania świadczeń opieki zdrowotnej przez każdą z wymienionych w wykazie osób (poprzez umowę cywilnoprawną lub pisemne zobowiązanie do jej zawarcia). Niezasadny jest więc zarzut braku dołączenia do oferty A. F. dokumentów weryfikujących kwalifikacje lekarzy.

Nie ma racji skarżąca kasacyjnie także w odniesieniu do drugiego z zarzutów. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że zgodnie z załącznikiem Nr 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 września 2013r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2013r. poz. 1248), świadczenia z zakresu diagnostyki RTG nie należą do świadczeń gwarantowanych w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Skarżąca powołuje się na wymogi wynikające z Załącznika Nr 1 do tego rozporządzenia, podczas gdy ten Załącznik zawiera Wykaz świadczeń gwarantowanych lekarza podstawowej opieki zdrowotnej oraz warunki ich realizacji. W odniesieniu natomiast do nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, wykaz świadczeń gwarantowanych oraz warunki realizacji tego rodzaju opieki zdrowotnej zawiera Załącznik nr 5 do tego rozporządzenia, w którym nie przewidziano świadczeń z zakresu diagnostyki RTG. Za nieuzasadniony uznać więc należy podniesiony w punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, który przewiduje, że świadczenia gwarantowane obejmują świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przewidującego, że w zakresie koniecznym do wykonania świadczeń gwarantowanych świadczeniodawca zapewnia świadczeniobiorcy nieodpłatnie badania diagnostyczne, określone w części IV załącznika nr 1 do rozporządzenia, oraz § 13 pkt 7 Zarządzenia Nr 57/2013/DSOZ Prezesa NPZ z dnia 2 października 2013r. wprowadzającego wymóg przedłożenia wraz z ofertą kopii umowy zawartej z podwykonawcą lub zobowiązania podwykonawcy do zawarcia umowy z oferentem. Wszystkie te wymogi zostały w rozpoznawanej sprawie spełnione. W świetle przytoczonych przepisów zasadnie natomiast uznano w sprawie, że brak żądania przez organ w toku postępowania, by A. F. przedłożył wykaz personelu zajmującego się diagnostyką rentgenowską, nie może być uznany za naruszenie przepisów regulujących przebieg postępowania konkursowego.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że niezasadnie zarzuca skarżąca kasacyjnie, że w tej sprawie organy działały w sposób nierzetelny, a dokonana ocena ofert była nieobiektywna i naruszała zasadę równego traktowania stron postępowania. Należy uznać, że w sprawie prawidłowo wyjaśnione zostały przesłanki negatywne leżące u podstaw odrzucenia oferty skarżącej. Prawidłowo wyjaśniono też przesłanki pozytywne wyboru oferty A. F. i wyjaśniono, dlaczego wskazywane przez skarżącą zarzuty dotyczące jego oferty nie zasługiwały na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącej, nie zachodziły w tej sprawie podstawy do odrzucenia oferty A. F. w sposób analogiczny jak to miało miejsce w odniesieniu do oferty skarżącej. W rozpatrywanej sprawie, zważywszy na niepodważone w niej ustalenia faktyczne, nie budzi wątpliwości, że brak spełniania przez stronę skarżącą warunków, stwierdzony został w toku kontroli przeprowadzonej w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, której charakter oraz istota, w relacji do waloru oświadczenia świadczeniodawcy o spełnianiu wszelkich warunków, przedstawione zostały już powyżej. Nie ma również uzasadnionych podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy o świadczeniach w sposób, w jaki przedstawione to zostało w skardze kasacyjnej, zwłaszcza że ustalenia te nie zostały skutecznie podważone.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Z tego powodu została ona oddalona, na podstawie art. 184 p.p.s.a.