Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1897/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz WSA Przemysław Żmich Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 1975 r. Naczelnik Gminy [...] (Naczelnik) orzekł o przejęciu od M. i M. małż. [...] na własność Państwa gospodarstwa rolnego w skład którego wchodziły działki o numerach ewidencyjnych [...] o łącznej pow. [...] ha. położonego we wsi [...], gmina [...].

Podstawę prawną decyzji Naczelnika stanowił art. 9 ustawy z dnia 29 maja 1974 roku o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz, U. Nr 21. poz. 118, dalej : "ustawa z 29 maja 1974 roku").

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika z [...] kwietnia 1975 roku wystąpił A. K. (Skarżący) będący następcą prawnym dawnych właścicieli.

Decyzją z [...] lipca 2016 roku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Minister) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika.

Po rozpoznaniu wniosku Skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister decyzją z [...] lipca 2018 roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji,

Minister wyjaśnił, że art. 9 ustawy z 29 maja 1974 roku przewidywał możliwość przejęcia gospodarstwa rolnego na własność Państwa za rentę z dwóch powodów. Pierwszy z nich obejmował swym zakresem sytuacje, gdy wszczęcia postępowania w sprawie przejęcia domagał się właściciel gospodarstwa (art. 9 ust. 1), natomiast drugi dotyczył sytuacji, w której wszczęcie postępowania w sprawie przejęcia następowało z urzędu, z uwagi na wykazywanie przez gospodarstwo niskiego poziomu produkcji rolnej (art. 9 ust. 2). W realiach sprawy ustalenie tego, który z przepisów stanowił podstawę przejęcia, nie było jednoznaczne.

Organ wskazał, że decyzja wydana została na druku, zatem zawarte w niej stwierdzenie "po rozpoznaniu wniosku" nie mogło stanowić podstawy dla uznania, że wniosek rzeczywiście został złożony. Minister wyjaśnił również, że oświadczenie woli przekazania gospodarstwa rolnego na własność Państwa z dnia 14 lutego 1975 r. nie może być uznane za skuteczne, nie zostało bowiem przez dawnych właścicieli podpisane. Pisma M. K. z dnia 10 marca 1974 roku 8 lipca 1974 roku i 13 sierpnia 1974 roku (dwa ostatnie zostały złożone przez obydwoje małżonków K.), dotyczyły jedynie części gruntów wchodzących w skład ich gospodarstwa, tj. gruntów o pow. [...] ha, tymczasem art. 9 ust. 1 przewidywał konieczność przekazania wszystkich nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa.

Po przeanalizowaniu zgromadzonych dokumentów organ uznał, że decyzja Naczelnika z [...] kwietnia 1975 r. nie została wydana w trybie wnioskowym, tylko z urzędu, z uwagi na fakt, że w aktach administracyjnych brak było wniosku o przejęcie gospodarstwa rolnego.

Minister podzielił dokonane przez Naczelnika ustalenie, że gospodarstwo stanowiło własność M. i M. małżonków K.

Minister ustalił następnie, że z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 1975 roku znak: [...] wynika, że M. K. urodził się [...] września 1924 roku, natomiast M. K. urodziła się [...] października 1924 roku. Dawni właściciele w dniu wydania decyzji o przejęciu mieli zatem ukończone po 50 lat. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Zgromadzona dokumentacja wskazuje bowiem, że M. K. spełniała alternatywną (w odniesieniu do wieku) przesłankę, o której mowa w art. 9 ust. 2 ustawy z 29 maja 1974 roku, gdyż posiadała przyznaną trzecią grupę inwalidzką co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej z [...] grudnia 1974 roku znak: [...]. W tej sytuacji prawo do renty przysługiwało obydwojgu małżonkom zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 roku stanowiącym, że jeżeli gospodarstwo stanowi współwłasność małżonków, jak również gdy objęte jest wspólnością ustawową, renta za gospodarstwo rolne przysługuje łącznie obydwojgu małżonkom, choćby warunki do renty spełniało tylko z nich.

Przechodząc do zbadania, czy gospodarstwo M. i M. małż. K. faktycznie wykazywało niski poziom produkcji rolnej, organ zwrócił uwagę, że wyrażenie "niski poziom produkcji rolnej" nie zostało zdefiniowane zarówno w przepisach ustawy z 29 maja 1974 roku jak i w przepisach wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 31 maja 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. Nr 2. poz. 125, dalej "Rozporządzenie"). Ustawa ta oraz rozporządzenie nie zawierały równocześnie uregulowania, które nakazywałoby stosowanie w zakresie dokonywanej kwalifikacji, przepisów albo definicji zawartych w odrębnych aktach normatywnych. Dyspozycja zawarta w § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia z dnia 31 maja 1974 roku przewidywała jedynie, że poziom produkcji danego gospodarstwa ustalał naczelnik gminy po zasięgnięciu opinii właściwej komisji gminnej rady narodowej. Przyjąć zatem należy, że ocena gospodarstwa w zakresie jego produktywności należała do naczelnika gminy oraz komisji gminnej rady narodowej. Przepisy nie przewidywały jednak, aby opinia komisji była dla naczelnika wiążąca.

Minister wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że Naczelnik zakwalifikował gospodarstwo M. i M. małż. K. do kategorii gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji rolnej z powodu jego zaniedbania. W aktach sprawy znajdują się równocześnie protokoły lustracyjne z dnia [...] lutego 1974 roku i [...] lutego 1975 roku z których wynika, że lustrowane gospodarstwo, którego powierzchnia pierwotnie wynosiła [...] ha, a następnie [...] ha (zmiana powierzchni gospodarstwa nastąpiła na skutek przeprowadzonego postępowania scaleniowego), było prowadzone w sposób ekstensywny. Wchodzące w skład tego gospodarstwa grunty orne były w znacznej części (ok. 3,5 ha) wydzierżawiane. Dzierżawcami były jednak osoby niepracujące w rolnictwie, co skutkowało obniżeniem wydajności produkcyjnej całego gospodarstwa. Wysokość plonów zbóż wykazana w protokole z dnia 7 lutego 1975 roku, który (biorąc pod uwagę datę jego sporządzenia) dotyczył zbiorów uzyskanych w 1974 roku była wprawdzie wyższa od tej, która została odnotowana w protokole z dnia 14 lutego 1974 roku (obejmującym plony z 1973 r.), gdyż w 1973 roku plony zbóż wyniosły 12 q na 1 ha użytków rolnych, natomiast w 1974 roku ich wysokość kształtowała się na poziomie 29 q na 1 ha użytków rolnych. Zarówno jednak w 1973 roku, jak iw 1974 roku plony te były niższe od średniej uzyskiwanej w gminie na podobnych glebach. Gospodarstwo posiadało również niską obsadę inwentarza żywego. Dawny właściciel w 1973 roku hodował bowiem 4 sztuki trzody chlewnej, zaś w 1974 roku 2 sztuki trzody chlewnej i jedną krowę. Z ustaleń dokonanych w toku prowadzonego postępowania wynikało, że M. K. pracował poza rolnictwem, co wpłynęło ujemnie na racjonalne prowadzenie gospodarstwa i jego produktywność. Z kolei M. K. z uwagi na zły stan zdrowia, nie była w stanie sprostać prowadzeniu gospodarstwa.

Organ zwrócił uwagę, że wśród zgromadzonego materiału dowodowego znajdują się pisma z 10 marca 1974 roku i 2 maja 1974 roku w których dawny właściciel kwestionował zasadność zakwalifikowania jego gospodarstwa do kategorii gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji rolnej.. Do drugiego z pism. tj. do pisma z dnia 2 maja 1974 roku załączone zostały oświadczenia podpisane przez 20 mieszkańców wsi [...] oraz tzw. aktyw społeczno-polityczny wsi [...], informujące o tym, że produktywność w przejmowanym gospodarstwie nie była niska. Dokumenty te nie mogły jednak w ocenie organu zostać potraktowane jako dowód świadczący o rżącym naruszeniu prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że wyjaśnienia dawnego właściciela oraz załączone przez niego dowody były weryfikowane - przez Urząd Powiatowy w [...] - o czym świadczy przeprowadzenie w sprawie drugiej lustracji (tj. lustracji z dnia [...] lutego 1975 roku). Ustalenia dokonane przez komisję {podczas tej lustracji) wykazały wprawdzie, że w gospodarstwie nastąpił wzrost produkcji rolnej (por. dane dotyczące plonów zbóż zawarte w protokołach z dnia [...] lutego 1974 roku i [...] lutego 1975 roku). Pomimo tego, wysokość uzyskiwanych w gospodarstwie plonów, jak i stan inwentarza żywego w dalszym ciągu odbiegały od średniej w gminie, tj. były niższe (wysokość plonów w gospodarstwie wynosiła w odniesieniu do zbóż 29 q z 1 ha użytków rolnych, natomiast w przypadku ziemniaków 200 q z 1 ha, podczas gdy w gminie plony, te na 1 ha użytków rolnych wynosiły odpowiednio 32 q i 240 q). Obsada inwentarza żywego w przejmowanym gospodarstwie wynosiła - bydło 0.1 sztuki przeliczeniowej, trzoda chlewna 0,2 sztuki przeliczeniowej, natomiast w gminie stan bydła wynosił 0,85 sztuki przeliczeniowej, zaś trzody chlewnej 1.8 sztuki przeliczeniowej). W tej sytuacji, brak było dostatecznych podstaw aby stwierdzić, że Naczelnik kwalifikując gospodarstwo do kategorii niskoproduktywnych naruszył prawo, a tym bardziej, aby naruszenie to miało charakter rażący. Jeśli bowiem ustawa z dnia 29 maja 1974 roku oraz wydane na jej podstawie Rozporządzenie nie uzależniały faktu zakwalifikowania gospodarstwa do kategorii gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji od spełniania przez to gospodarstwo szczególnych kryteriów, to uznać należy, że samo ustalenie przez Naczelnika, że poziom produkcji w gospodarstwie był niższy od średniej w gminie, mogło stanowić podstawę do jego przejęcia z urzędu na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z 24 maja 1974 roku.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł do tutejszego sądu skargę zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Naczelnika nie została wydana z rażącym naruszenie prawa.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że do wydania decyzji o przekazaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne niezbędne było - na podstawie § 2 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa z 26 marca 1968r. w sprawie zaliczenia gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalenia wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów - przeprowadzenie lustracji gospodarstwa rolnego przez zespół specjalistów (§ 2 ust. 2 w/w Rozporządzenia) oraz sporządzenie protokołu z opinią, czy gospodarstwo kwalifikuje się do zaliczenia go do kategorii wykazującej niski poziom produkcji wskutek zaniedbania - stosowanego pomocniczo. Protokół ten w ocenie Skarżącego został sporządzony r z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżący wskazał że organ wydając przedmiotową decyzję nie wziął pod uwagę opinii wielu mieszkańców wsi [...] potwierdzającej prawidłowy sposób prowadzenia i zdolności produkcyjnej gospodarstwa rolnego M. i M. K. Skarżący wskazał, że organ prawidłowo ustalił, iż grunty były zagospodarowane i nie wymagały nakładów, co potwierdzał protokół i oświadczenia mieszkańców, jednak wyciągnął z tego materiału nielogiczne wnioski.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zaskarżona do tutejszego sądu decyzja wydana została w postępowaniu nadzorczym. Jej podstawę prawną przepisy ustawy z 29 maja 1974 roku i wydane na jej podstawie Rozporządzenie wykonawcze.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko Ministra, że decyzja z [...] kwietnia 1975 roku wydana została na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z 29 maja 1974 roku. Przepis ten przewidywał, że gospodarstwo rolne może być przejęte na własność Państwa za rentę również z urzędu, jeżeli wykazuje niski poziom produkcji rolnej, a rolnik osiągnął wiek 60 lat mężczyzna, a 55 lat kobieta lub zaliczony został do jednej z grup inwalidów.

Jak słusznie zwrócił uwagę organ nadzoru, decyzja z [...] kwietnia 1975 roku wydana została na formularzu, zatem zawarte odwołanie do wniosku rolników nie mogło być uznane za wiążące, jeżeli pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdzał jego złożenia. Organ dokonał również oceny kolejnych pism znajdujących się w aktach sprawy i uznał, że nie mogą być one uznane za wniosek o przejęcie gospodarstwa, nie obejmują bowiem całej powierzchni gospodarstwa, ewentualnie nie są podpisane przez oboje małżonków – współwłaścicieli nieruchomości. Sąd takie stanowisko organ i dokonaną przezeń ocenę zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego w pełni podziela, została ona bowiem dokonana z uwzględnieniem wytycznych wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem decyzji Ministra wskazać należy, że przedmiotem postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jedynie kwestia, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie, Minister był zatem zobowiązany do oceny zgromadzonego materiału dowodowego w celu stwierdzenia tylko i wyłącznie tego, czy przy wydaniu przez Naczelnika decyzji z [...] kwietnia 1975 roku, wystąpiła którakolwiek z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ nadzoru oceniając, że badana decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad z art. 156 § 1 pkt 1, 3-7 k.p.a., prawidłowo poddał szczegółowej analizie wadę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc rozważył, czy decyzja Naczelnika nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa z punktu widzenia przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 roku w kontekście wskazanych w nim przesłanek.

Organ nadzoru przeanalizował szczegółowo, czy w sprawie zakończonej wydaniem decyzji przez Naczelnika zaistniał stan faktyczny uzasadniający zastosowanie art. 9 ust. 2 ustawy z 29 maja 1974 roku.

Skarżący w toku postępowania administracyjnego wskazywał, że M. i M. K. w dacie wydania decyzji nie osiągnęli wieku wskazanego w art. 9 ust. 2 ustawy z 29 maja 1974 roku. Rzeczywiście, okolicznością niesporną i przyznaną przez Ministra jest fakt, że właściciele gospodarstwa mieli ukończone po 50 lat w chwili wydawania decyzji.

Jak jednak wynika z akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] kwietnia 1975 roku M. K. uzyskała orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej z [...] grudnia 1974 roku o przyznaniu trzeciej grupy inwalidzkiej. Sąd podkreśla w tym miejscu, że wbrew argumentacji skarżącego wyrażanej w toku postępowania administracyjnego uznać należy, że orzeczenie to wydane zostało przed wydaniem decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego. Orzeczenie wydane zostało bowiem [...] grudnia 1974 roku, zaś decyzja o przejęciu gospodarstwa – [...] kwietnia 1975 roku. Dodatkowo, jak słusznie zwrócił uwagę Minister, zgodnie 17 ust. 1 ustawy z 29 maja 1974 roku, jeżeli gospodarstwo rolne stanowiło współwłasność małżonków renta w zamian za gospodarstwo rolne przysługiwała łącznie obydwu małżonkom, choćby warunki do renty spełniał tylko jeden z nich.

Skarżący podkreślał, że organ nadzoru wadliwie przyjął, iż spełniona została przesłanka niskiego poziomu produkcji rolnej. W tym zakresie Skarżący podnosił zarzut naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Rolnictwa z 26 marca 1968 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o rentach i innych świadczeniach dla rolników przekazujących nieruchomości rolne na własność Państwa (Dz. U. Nr 11, poz. 59).

Powyższe zarzuty sąd uznaje za niezasadne.

Ustawa z 29 maja 1974 roku nie definiowała określenia "niskiego poziomu produkcji rolnej". Wydane na jej podstawie Rozporządzenie również nie precyzowało tego pojęcia oraz nie określało trybu kwalifikowania gospodarstw rolnych, jako wykazujących niski poziom produkcji rolnej. Skutkowało to przyznaniem organom administracji pewnej swobody przy kwalifikacji gospodarstw rolnych do grupy tych o niskim poziomie produkcji rolnej. W związku z powyższym w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 9 ust. 2 cyt. ustawy organ mogły posiłkowo stosować przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 1968 roku. Był to jednak akt wykonawczy do innej ustawy. Skoro zatem w ustawie z 29 maja 1974 roku nie zawarto przepisów nakazujących stosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 1968 roku, to ewentualnych błędów polegających na braku zastosowania wprost wszystkich reguł wynikających z tego rozporządzenia nie można kwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa może się bowiem odnosić do tych przepisów, które miały zastosowanie w danym postępowaniu. Nie można też mówić o rażącym naruszeniu prawa przez niezastosowanie w drodze analogii przepisów powyższego rozporządzenia

W konsekwencji oznacza to, że na potrzeby postępowania toczącego się w oparciu o art. 9 ust. 2 cyt. ustawy nie było konieczne, aby przeprowadzono całą procedurę określoną w tym rozporządzeniu, ponieważ jej przeprowadzenie nie było prawnie wymagane w ramach postępowania o przejęcie gospodarstwa rolnego.

Rozpoznając sprawę Minister słusznie zwrócił uwagę na brzmienie § 4 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego do ustawy z 29 maja 1974 roku, zgodnie z którym poziom produkcji danego gospodarstwa ustala naczelnik gminy po zasięgnięciu opinii właściwej komisji gminnej rady narodowej. W aktach administracyjnych postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] kwietnia 1975 roku znajduje się protokół z [...] lutego 1975 roku sporządzony przez komisję w skład której wchodziły Kierownik Gminnej Służby Rolnej, referendarz rolny, sołtys wsi [...] oraz Instruktor Rolny. Protokół ten uznać można za opinię właściwej komisji gminnej rady narodowej.

W protokole jako podstawę jego sporządzenia powołano przepisy Rozporządzenia wykonawczego do ustawy z 29 maja 1974 roku

W protokole wskazano jaki jest średni poziom produkcji zbóż i ziemniaków a następnie wskazano, jaki był poziom produkcji w przedmiotowym gospodarstwie. Z tych ustaleń wynika, że poziom produkcji w przedmiotowym gospodarstwie był niższy niż średni poziom produkcji na podobnych glebach. W gospodarstwie była również wielokrotnie niższa od średniej ilość bydła i trzody chlewnej.

W aktach administracyjnych zakończonych wydaniem decyzji z [...] kwietnia 1975 roku znajduje się powołane przez Skarżącego pismo z 2 maja 1974 roku zatytułowane "Zaświadczenie" podpisane przez mieszkańców wsi [...] oraz opinia aktywu społeczno-politycznego wsi [...]. Z pism tych wynika, że w ocenie jego autorów, przedmiotowe gospodarstwo rolne jest uprawiane należycie i wydaje plony nie mniejsze jak innych rolników w tej wsi.

Pisma te sporządzone zostały w toku postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Powiatu [...] z [...] kwietnia 1974 roku, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Gminy [...] z [...] marca 1974 r. o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu na rzecz Państwa od małżonków M. i M. K. nieruchomości rolnej położonej we wsi [...].

Decyzje te wydane zostały na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. - o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 3, poz. 14 ze zm.),

Jak wynika z akt administracyjnych przedstawionych sądowi, Minister decyzją z [...] marca 2017 roku stwierdził nieważność tych decyzji. Wyjaśnił, że przepisy ustawy z 24 stycznia 1968 roku nie przewidywały możliwości wydania decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie przymusowego wykupu nieruchomości rolnej w stosunku do nieruchomości nabytych w drodze nadania na podstawie przepisów o osadnictwie rolnym. Taką zaś nieruchomością było gospodarstwo rolne małżonków K.

Zatem przywołane przez Skarżącego pisma nie dotyczyły postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] kwietnia 1975 roku. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że protokół, na podstawie którego uznano, że gospodarstwo wykazuje niski poziom produkcji rolnej sporządzony został rok po dacie podpisania powyższych pism.

Oznacza to, że organ wydający decyzję na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z 29 maja 1974 roku dysponował oświadczeniami z lutego 1974 roku wskazującymi, że gospodarstwo wykazuje prawidłowy poziom produkcji rolnej. Jednocześnie jednak, organ ten przeprowadził postępowanie dowodowe i uzyskał protokół z [...] lutego 1975 roku wskazujący jaki był poziom produkcji w gospodarstwie.

Sąd podkreśla w tym miejscu, że wbrew stanowisku wrażonemu w skardze, Minister rozpoznając sprawę nie pominął dokumentów sporządzonych w lutym 1974 roku, odnosząc się do nich szczegółowo w uzasadnieniu swojej decyzji (str. 6 -7 uzasadnienia decyzji)

W takiej sytuacji, w ramach postępowania nadzorczego nie można postawić Naczelnikowi zarzutu rażącego naruszenia art. 9 ust. 2 ustawy z 29 maja 1974 roku. Organ zgromadził bowiem materiał dowodowy, w tym dokumenty potwierdzające wykazywanie niskiego poziomu produkcji rolnej, który pozwalał na poczynienie ustaleń uzasadniających zastosowanie art. 9 ust. 2 powołanej ustawy i wydanie decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego na własność Państwa.

Końcowo sąd wskazuje, że kwestionowana przez Skarżącego decyzja wydana została przeszło czterdzieści lat temu. Funkcjonowała ona w obrocie prawnym, stanowiąc m.in. podstawę do wypłaty renty na rzecz właścicieli przejętego gospodarstwa rolnego jak również podstawę do wyznaczenia byłym właścicielom działki gruntów do bezpłatnego, dożywotniego użytkowania. Następnie, na skutek wydania tej decyzji Skarżącemu przekazano nieodpłatnie na własność działkę gruntu opisaną szczegółowo w decyzji Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lutego 1994 roku.

Podsumowując, podnoszone w skardze zarzuty sprowadzające się do kwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika.

W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.