Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3151/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221 w zw. z art. 219 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3151/08 w sprawach ze skarg P. Z. i D. Z. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr[...], [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę kasacyjną Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3151/08 w części dotyczącej sprawy ze skargi D. Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr[...].


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 września 2008 r. P. Z. wniósł skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Pismem z dnia 30 września 2008 r. D. Z. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Skargi te zostały zarejestrowane i oznaczone sygnaturami III SA/Wa 3151/08 i III SA/Wa 3152/08.

Na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sprawy te połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą III SA/Wa 3151/08.

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. Sąd uchylił zaskarżone indywidualne interpretacje oraz stwierdził, że uchylone indywidualne interpretacje nie mogą być wykonane w całości.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono organowi w dniu 2 marca 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 76 akt sądowych). Od wyroku tego w dniu 1 kwietnia 2009 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik organu radca prawny M. P. wniosła skargę kasacyjną, uiszczając w dniu 25 marca 2009 r. kwotę 100 zł tytułem opłaty "za wniesienie skargi kasac. od wyroku WSA Sygn. akt III SA/Wa 3151/08 z 05.02.2009".

W związku z powyższym, Sąd pismem z dnia 14 kwietnia 2009 r. wezwał pełnomocnika organu do wskazania, czy uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł odnosi się do części wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. uchylającej interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] skierowaną do P. Z., czy do części tego wyroku uchylającej interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] skierowaną do D. Z.. Sąd jednocześnie poinformował, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania uzna, iż kwota 100 zł została uiszczona jako wpis od skargi kasacyjnej od części wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. uchylającej interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr[...].

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik organu pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r. poinformował, że cały uiszczony wpis dotyczy skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym Sąd ten orzekł łącznie o wszystkich wymienionych w nim interpretacjach. Skarga kasacyjna, jak i należny od niej wpis dotyczy zatem jednego wyroku sądu administracyjnego. Wpis ten został więc prawidłowo uiszczony.

Do dnia 11 maja 2009 r. pełnomocnik organu nie uiścił należnego wpisu stałego od skargi kasacyjnej w pełnej wysokości, tj. w kwocie 200 zł, co zostało potwierdzone notatką starszego księgowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przepis ten ma zastosowanie m. in. do skargi kasacyjnej, od której uiszcza się wpis stały.

Kwestię wpisu od skargi kasacyjnej reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), powoływane dalej jako "rozporządzenie RM". Zgodnie z jego § 3 wpis od skargi kasacyjnej (...) wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Połowę wpisu, o której mowa w tym przepisie, oblicza się od kwot wymienionych w § 1 i § 2 tego rozporządzenia.

W tym miejscu należy zauważyć, że pobrane w niniejszej sprawie wpisy od skarg na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2008 r., nr[...] mają charakter wpisów stałych. Określone bowiem zostały na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia RM, który stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi 200 zł w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 § 2 rozporządzenia RM. Oznacza to, że wpis od skargi kasacyjnej w jednej sprawie wynosi 100 zł.

Zasadniczym jednak zagadnieniem wymagającym w niniejszej sprawie wyjaśnienia jest określenie zakresu sprawy sądowoadministracyjnej. Od przesądzenia tej kwestii zależy bowiem, czy pełnomocnik organu powinien był uiścić wpis stały od skargi kasacyjnej w wysokości równej kwocie tego wpisu opłaconego w jednej sprawie, czy też w dwóch odrębnych.

Badając opisane wyżej zagadnienie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt II FZ 183/07 (niepubl.) stwierdził, iż zakres sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyznacza zaskarżony akt prawny – w tym przypadku decyzja rozumiana jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. Na sprawę w znaczeniu procesowym rzutuje zatem, zdaniem NSA, jej materialnoprawny charakter. O takim ujęciu sprawy świadczy chociażby art. 3 p.p.s.a., określający właściwość rzeczową sądów administracyjnych, a więc wskazujący na przedmiot skargi i zarazem wyznaczający granice sprawy. W § 2 pkt 1 przepis ten wymienia decyzje administracyjne jako akty podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Potwierdzeniem prezentowanego stanowiska jest również, w ocenie NSA, art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. NSA zauważył ponadto, iż z powołanymi unormowaniami koresponduje także regulacja zawarta w rozporządzeniu RM, która operuje pojęciem "zaskarżonego aktu", wskazując go jako podstawę żądania uiszczenia opłaty sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, iż zastosowanie przez sąd pierwszej instancji art. 111 § 1 p.p.s.a. (w niniejszej sprawie art. 111 § 2 p.p.s.a. – przyp. Sądu) przewidującego możliwość połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, nie oznacza, że takie połączenie utworzyło z tych spraw jedną nową sprawę. Połączenie to podyktowane jest względami technicznymi oraz ekonomią procesową i nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności. Łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, str. 264).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. Sąd rozstrzygnął dwie odrębne sprawy sądowoadministracyjne. Tym samym skargę kasacyjną, o której mowa na wstępie wniesiono w istocie w dwóch sprawach – mimo że zaskarżono tylko jeden wyrok. W tej sytuacji wpis od skargi kasacyjnej powinien odpowiadać w swej wysokości kwocie wpisu stałego od środka odwoławczego wniesionego w dwóch sprawach. Zastosowanie w niniejszej sprawie art. 111 § 2 p.p.s.a., nie ma bowiem, jak wywiedziono wyżej, wpływu na wysokość wpisu, który powinien być obliczony od każdej sprawy odrębnie (por. powołane wyżej postanowienie NSA i przywołane w nim orzecznictwo).

Jako że stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia RM w sprawach skarg dotyczących m.in. interpretacji indywidualnych, bez względu na przedmiot sprawy pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł, a zgodnie z jego § 3 wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł, to w niniejszej sprawie pełnomocnik organu powinien był od skargi kasacyjnej uiścić kwotę 200 zł (2x100 zł). Skoro zaś uiścił on opłatę stałą w wysokości odpowiadającej wpisowi stałemu w jednej z dwóch spraw, przyjąć należy, że skarga kasacyjna w części dotyczącej drugiej sprawy podlega odrzuceniu. Z uwagi natomiast na to, że pełnomocnik Skarżącej – wbrew wezwaniu Sądu, nie wskazał, czy uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł odnosi się do części wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. uchylającej interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] skierowaną do P. i Z., czy do części wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. uchylającej interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] skierowaną do D. Z., Sąd uznał, iż skarga kasacyjna została prawidłowo opłacona od części wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. odnoszącej się do sprawy ze skargi P. Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r., nr[...] .

W pozostałym zakresie Sąd, na podstawie art. 221 w związku z art. 219 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.