Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2998/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./ Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

E. O. jako pełnomocnik J. A. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]sierpnia 2002 r. Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktów własności ziemi z dnia [...]listopada 1972 Nr [...] i z dnia [...]grudnia 1972 r. Nr [...].

W postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji E. O. występował osobiście, a następnie złożył odwołanie powołując się na pełnomocnictwo J. A. umocowujące go do zastępowania mocodawczyni "we właściwych sądach i urzędach, w sprawach o rozgraniczenie".

Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy umarzając postępowanie stwierdziły, iż E. O. nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Pełnomocnictwo złożone do postępowania odwoławczego, z uwagi na zakres umocowania, jak i fakt posiadania służebności mieszkania, nie zmieniały tego stanu.

Składając skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. O. przedłożył pełnomocnictwo J. A. umocowujące go także do reprezentowania mocodawczyni przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie rozstrzyga czy umorzenie postępowania, z uwagi na brak interesu prawnego E. O. i przez to

uznanie, iż nie jest on stroną postępowania administracyjnego, było zasadne, albowiem odrzucając skargę Sąd stwierdził, iż skarżąca - J. A. -nie spełniła wymagań z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)-dalej p.s.a. Przepisy te stanowią, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1). Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

Jak wynika z akt sprawy w postępowaniu administracyjnym występował

wyłącznie E. O., albowiem jego umocowanie złożone od J. A. w II instancji nie upoważniało go do reprezentowania siostry.

Skarga do sądu administracyjnego została faktycznie złożona przez J. A. (reprezentowaną już prawidłowo przez E. O.). Jednakże J. A., z przyczyn podanych wyżej, nie brała udziału w postępowaniach administracyjnych i w konsekwencji nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w wymienionym wyżej przepisie. Natomiast zawarty w pełnomocnictwie, skierowanym do Sądu, zapis o konwalidacji czynności dokonanych przez brata w postępowaniu administracyjnym, nie można uznać za skuteczny.

Z tych względów, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. - jeżeli wniesienie skargi z przyczyn wymienionych w art. 52 § 1 p.s.a. było niedopuszczalne - Sąd skargę odrzuca.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak wyżej.