Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 660/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Środki unijne
Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 379 poz 5 art.87 i 88
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis.
article: art.72 §1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015r. sprawy ze skargi Spółki A na interpretację indywidualną Burmistrza z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ol 660/15

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia "[...]" D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w (zwana dalej jako spółka, skarżąca, strona, wnioskodawca) zwróciła się do Burmistrza, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej interpretacji zapisów Uchwały Nr "[...]"Rady Miejskiej z dnia "[...]"., w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis, od podatku od nieruchomości gruntów, budynków lub ich części oraz budowli zajętych naprowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców, którzy wybudują na gruntach będących własnością gminy drogę ogólnodostępną.

We wniosku wskazano, że D. Spółka z o.o. prowadzi działalność w zakresie produkcji mebli tapicerowanych w szczególności w zakładzie głównym Spółki w D. W dniu "[...]"Rada Miejska podjęła uchwałę nr "[...]"w sprawie zwolnienia, w ramach pomocy de minimis, od podatku od nieruchomości gruntów, budynków lub ich części oraz budowli zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców, którzy wybudują na gruntach będących własnością gminy drogę ogólnie dostępną.

Spółka własnym staraniem i na własny koszt wybudowała drogę ogólnie dostępną na terenie należącym do Gminy D. Koszt budowy wyniósł ok. 890 000 zł netto.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała pytania:

1. czy rzeczywiście została jej udzielona pomoc de minimis?

2. Czy spółka korzysta ze zwolnienia z podatku od nieruchomości za okres od dnia zrealizowania inwestycji i poniesienia jej kosztów do dnia odliczenia z kwoty podatku puli stanowiącej równowartość kosztów budowy drogi pokrycia kwoty (po 170 000zł rocznie) w ramach pomocy de minimis?

3. Czy spółka może odliczać podatki lokalne, a w szczególności podatek od nieruchomości, bez ograniczenia kwotowego do 170 000zł rocznie?

Zdaniem Spółki nie korzysta ona z pomocy de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis ( Dz.Urz. UE L 379 z 28.12.2006r.) jak również w rozumieniu art.107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ( Dz.U z 2004r. Nr 90, poz. 864/2 ze zmianami), ponieważ nie została jej udzielona żadna korzyść jako pomoc publiczna;

Spółka nie korzysta również ze zwolnienia z podatku od nieruchomości za okres od dnia zrealizowania inwestycji i poniesienia jej kosztów do dnia odliczenia z kwoty podatku puli stanowiącej równowartość kosztów budowy drogi pokrycia kwoty 890000zł netto (po 170 000zł rocznie) w ramach pomocy de minimis; koszty poniesione na budowę drogi stanowiącej własność Gminy D. powinny zostać zaliczone na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu podatków lokalnych, w tym podatku od nieruchomości; zdaniem Spółki a takim stanie faktycznym występuje nadpłata podatku do gminy.

Spółka może odliczać podatki lokalne, a w szczególności podatek od nieruchomości, bez ograniczenia kwotowego do 170 000zł rocznie.

W ocenie Spółki nie zostały zrealizowane przesłanki pomocy de minimis, ponieważ nie występuje po jej stronie przysporzenie z tego tytułu. Zdaniem Spółki korzyści ze zrealizowanej inwestycji odniosła jedynie Gmina D. ponieważ w krótkim czasie uzyskała własność drogi dojazdowej, przy której znajdują się wielkopowierzchniowe zakłady produkcyjne; zrealizowała zadania własne na koszt podatnika przy użyciu jego środków i sił; uzyskała faktycznie nieoprocentowaną pożyczkę rozłożoną na kilka lat.

Burmistrz w interpretacji indywidualnej z "[...]". uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W ocenie organu spółka otrzymała pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej –wsparcie zostało udzielone przez państwo lub ze środków publicznych, a w wyniku udzielonego zwolnienia podatkowego nastąpiło uszczuplenie wpływów z tytułu podatku od nieruchomości; spółka uzyskała korzyść ekonomiczną w postaci zmniejszenia ciężaru daniny publicznej; nastąpiło uprzywilejowanie spółki jako przedsiębiorcy; spółka eksportuje towary do innych krajów Unii Europejskiej, zatem nastąpiło zakłócenie konkurencji. Organ wskazał również, że spółka korzysta ze zwolnienia w podatku od nieruchomości w granicach określonych uchwałą Rady Miejskiej z "[...]" i poprzez uzyskanie korzyści przez Gminę w postaci drogi wybudowanej kosztem i staraniem spółki nie powstała nadpłata w podatku od nieruchomości. W ocenie organu spółka nie może skonsumować kosztów poniesionych – wybudowania drogi ok. 890 000 zł. poprzez potrącenie z pełnym rocznym podatkiem od nieruchomości za dany rok, a jedynie do wysokości 170 000 zł rocznie zgodnie z treścią uchwały Rady Miejskiej w "[...]"z dnia "[...]". Spółka nie może również korzystać z innego zwolnienia jak tylko w podatku od nieruchomości.

Skarżąca wezwała organ do stwierdzenia bezskuteczności czynności odmowy potwierdzenia prawidłowości stanowiska spółki wyrażonego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej.

Organ nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że wybudowanie przez spółkę drogi istotnie wpłynęło na poprawę infrastruktury drogowej, ale również umożliwiło spółce wykonanie inwestycji i dalszy rozwój zakładu produkcyjnego. Podkreślono również, że istniała konieczność wybudowania przez spółkę drogi, przez co wybudowana byłaby ona w innym miejscu na gruntach kupionych lub własnych bez możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Wskazano również, że spółka złożyła wniosek o udzielenie zwolnienia z podatku od nieruchomości powołując się na zapisy Uchwały Rady Miejskiej Nr "[...]"z dnia "[...]". w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis od podatku od nieruchomości gruntów, budynków lub ich części oraz budowli zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców, którzy wybudują na gruntach będących własnością gminy drogę ogólnie dostępną, a udzielenie zwolnienia z podatku od nieruchomości zostało poprzedzone procedurą przewidzianą w § 3 tej uchwały. Zdaniem organu okoliczności te wskazują, że spółka jako przedsiębiorca świadoma była postanowień uchwały Rady Miejskiej i związanych z nią procedur oraz warunków i zakresu pomocy.

Na powyższą interpretację indywidualną Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności rozporządzenia komisji Wspólnot Europejskich nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art.87 i 88 Traktatu pomocy de minimis ( Dz. Urz, UE L 379 z dnia 28 grudnia 2006r); art.107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U z 2004r. nr 90 poz 864/2 ze zm.); art. 59 § 1 pkt 4 oraz art.72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2015r. poz. 613 ze zmianami) poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania art.187 w zw. z art.191 ustawy ordynacja podatkowa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i uznanie stanowiska skarżącej za prawidłowe.

W odpowiedzi na skargę, Burmistrz wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zakwestionowanej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że uregulowana przepisami art.14 b – 14 p Ordynacji podatkowej instytucja interpretacji przepisów prawa podatkowego oznacza stosowanie tego prawa bez prowadzenia postępowania dowodowego przez organ uprawniony do wydania aktu administracyjnego. Stosownie do art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej na podmiocie ubiegającym się o interpretację ciąży obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast rola organu podatkowego sprowadza się, co do zasady, do zaakceptowania przedstawionej oceny bądź do jej zanegowania. W tym drugim przypadku powinnością organu jest dokonanie właściwej wykładni normy prawnej na którą powołuje się wnioskodawca oraz wskazanie czy i jakie skutki wynikają z jej zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego.- art. 14 c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw i obowiązków wnioskodawcy. Pełni funkcję ochronną, jeżeli podatnik się do niej zastosuje. Jednocześnie wydana interpretacja nie wywołuje "powagi rzeczy osądzonej" co wynika z treści art.14e.

Na gruncie niniejszej sprawy zgodnie ze wskazanym przez skarżącą spółkę stanem faktycznym, powstał spór na tle rozumienia określenia pomocy de minimis.

Jedną z podstawowych zachęt inwestycyjnych dostępnych dla przedsiębiorców w gminach jest zwolnienie z podatków i opłat lokalnych. Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej U.p.o.l) przyznaje radom gmin uprawnienia w zakresie kształtowania stawek podatkowych i ustanawiania przedmiotowych zwolnień od przewidzianych w niej podatków i opłat. Podstawowe znaczenie dla przedsiębiorców ma zwolnienie z podatku od nieruchomości.

Rada gminy w drodze uchwały może ustanowić zwolnienie od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców, jako jedną z form pomocy publicznej.

Pomoc powstająca przy zastosowaniu zwolnienia z podatku od nieruchomości odpowiada wartości zwolnienia podatkowego. Co warte podkreślenia pomoc podatkowa na podstawie uchwał rad gmin jest tzw. "pomocą automatyczną", co oznacza, że zwolnienie przysługuje z mocy samego prawa, po spełnieniu przez przedsiębiorcę przesłanek ustalonych w uchwale rady gminy. Wymogiem jest jednak zawsze zgłoszenie zamiaru korzystania z pomocy, zgodnie ze wzorem zgłoszenia, który powinien być określony w uchwale rady gminy. Rada gminy może wprowadzić w formie uchwały stanowiącej program pomocowy zwolnienia podatkowe z zachowaniem rozwiązań opartych na wspólnotowych przepisach o pomocy de minimis. Podstawowym aktem prawnym regulującym udzielanie pomocy de minimis jest Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U.UE.L.06.379.5), które umożliwia udzielanie pomocy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Rada Miejska korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. podjęła uchwałę "[...]"z dnia "[...]"w sprawie zwolnienia w ramach pomocy de minimis od podatku od nieruchomości gruntów, budynków lub ich części oraz budowli zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorców, którzy wybudują na gruntach będących własnością gminy drogę ogólnie dostępną , określając jednocześnie warunki jakie podmiot musi spełnić ubiegający się o pomoc de minimis.

Wskazać należy, że podatek od nieruchomości jest daniną publiczną należną z tytułu posiadania nieruchomości. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obejmuje wszystkich posiadaczy nieruchomości lub ich części. Powinni oni wnosić podatek w należnym wymiarze do właściwego organu podatkowego, wójta, burmistrza lub prezydenta, w terminach określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, tj. w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. Wyżej wymienione przepisy narzucają organom gmin rygory do wydawanych uchwał w sprawie pomocy w podatku od nieruchomości udzielanej przedsiębiorcom, w tym pomocy de minimis, tak dalece, że projekt uchwały rady gminy, która nie uwzględnia warunków określonych w tych szczególnych regulacjach, podlega obowiązkowo notyfikacji Komisji Europejskiej. Notyfikacja to nic innego jak uzyskanie oceny zgodności z normami wspólnego rynku danej uchwały rady gminy w sprawie pomocy indywidualnej jej beneficjentowi, czyli przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą, któremu udzielana jest pomoc. Z przedstawionych wyżej przepisów wynika, że z takiej pomocy publicznej nie mogą skorzystać wszyscy przedsiębiorcy, gdyż jej podstawową kanwą jest art. 87 i 88 Traktatu i rozporządzenia Komisji WE.

Postanowienia art. 87 Traktatu WE stanowią generalne zastrzeżenie dla udzielania przez państwa członkowskie pomocy publicznej niezgodnej z celami wspólnego rynku, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Natomiast traktat o Wspólnocie Europejskiej nie zwiera precyzyjnie określonej definicji pomocy publicznej. Zgodnie z treścią art.107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej o pomocy publicznej można mówić gdy wsparcie udzielone przedsiębiorcy spełnia łącznie warunki: udzielone jest ono przez państwo lub ze środków publicznych; pomoc stanowi korzyść ekonomiczną; wsparcie ma charakter selektywny; pomoc finansowa zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

Sąd podzielił argumentację organu, że w wyniku udzielonego zwolnienia od obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości nastąpiło udzielenie skarżącej pomocy de minimis, ale podkreślić należy - zgodnie z zasadami wskazanymi w uchwale Rady Miejskiej z "[...]". nr "[...]". Jak już wyżej wspomniano pomoc powstająca przy zastosowaniu zwolnienia z podatku od nieruchomości odpowiada wartości zwolnienia podatkowego i taka pomoc została skarżącej udzielona. We wskazanej uchwale Rady Miejskiej dokładnie ustalone zostały warunki zarówno dotyczące wybudowania drogi jaki i zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Podkreślić należy, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości wychodzące w skład majątku skarżącej niezależnie od kosztów poniesionych na budowę drogi, co również wyraźnie wynika z treści uchwały. Prawidłowo organ przyjął, że brak jest podstaw do dokonania rozliczenia kosztów poniesionych przez spółkę na budowę drogi przez zaliczenie ich na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu podatków lokalnych w tym podatku od nieruchomości. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej nie jest bowiem spełniona żadna z przesłanek art.72 §1 Ordynacji podatkowej by uznać koszty budowy drogi poniesione przez skarżącą jako nadpłatę w podatku od nieruchomości.

Sąd również podzielił stanowisko organu co do możliwości odliczania podatków lokalnych, a w szczególności podatku od nieruchomości bez ograniczenia kwotowego do 170 000zł. rocznie. Jak już wcześniej podkreślono, zwolnienie w podatku od nieruchomości z tytułu wybudowania przez skarżącą drogi, rozpatrywać należy ściśle według postanowień uchwały Rady Miejskiej z "[...]"nr "[...]"ponieważ zwolnienie to i jego warunki zastosowania wynikają ściśle z tejże uchwały. Wskazać należy, że uchwała powyższa dotyczy jedynie podatku od nieruchomości. Prawidłowo więc organ przyjął, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca korzystając z pomocy de minimis w ramach wskazanej uchwały może korzystać ze zwolnień w innych podatkach lokalnych niż podatek od nieruchomości. Składając wniosek skarżąca zgodnie z postanowieniami uchwały nabyła prawo do zwolnienia w podatku od nieruchomości w wysokości określonej również uchwałą, która stanowi, że zwolnienie nie może przekroczyć 170 000zł rocznie.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, skoro zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa obowiązujących w chwili jej wydania.

Z przyczyn wyżej wywiedzionych, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.