Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3090/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 2015 poz 139
law: Ustawa z dnia  7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity
article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Po 363/17 w sprawie ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą Ś na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 363/17 oddalił skargę Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] utrzymującą w mocy postanowienie Starosty Średzkiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego i prawnego.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], Starosta Średzki na podstawie art. 113 § 2 i 3 oraz art. 126 k.p.a. wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego [...] Spółdzielni [...] w Ś. na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, w następujący sposób: zobowiązanie Spółdzielni do "zainstalowania do dnia 30 września 2016 r. urządzenia pomiarowego (miernika ilości ścieków) posiadającego zakres pomiarowy odpowiedni do ilości (natężenia przepływu) odprowadzanych ścieków i posiadający monitoring online oraz całodobowy automatyczny pobierak prób, pobierający próbki ścieków proporcjonalnie do ich przepływu" (pkt II ppk 3 powyższej decyzji) nie oznacza, że Spółdzielnia została zobowiązana do przekazywania wymienionych informacji

z urządzenia pomiarowego w czasie rzeczywistym do przedsiębiorstwa wodociągowego.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że w piśmie z dnia 29 grudnia 2016 r. Miejskie Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w Ś. zwróciło się w trybie art. 113 § 2 k.p.a. o wyjaśnienie treści opisanej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Spółdzielnia wskazała, że domaga się interpretacji wyrażenia "monitoring online", jakie zostało użyte w wymienionym rozstrzygnięciu. Miejskie Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w Ś. wywodziło w tej mierze, że powyższe postanowienie nakłada na Spółdzielnię obowiązek przekazywania bieżących informacji z urządzenia pomiarowego do przedsiębiorstwa wodociągowego. Spółdzielnia uznała natomiast, że wykonała nałożone na nią obowiązki, do których nie zalicza się wspomniane przekazywanie danych w czasie rzeczywistym. Organ I instancji wskazał, że zobowiązanie Spółdzielni do zainstalowania urządzenia pomiarowego online wynikało z uzgodnienia MPECWiK z dnia [...] września 2015 r., znak [...]., potwierdzonego przez Spółdzielnię w piśmie z dnia 2 grudnia 2015 r. i na rozprawie administracyjnej w dniu 14 stycznia 2016 r. Starosta Średzki podkreślił, że w przedmiotowej decyzji nie zobowiązał Spółdzielni do przekazywania bieżących informacji z urządzenia pomiarowego w czasie rzeczywistym do przedsiębiorstwa wodociągowego, a jedynie do zainstalowania miernika ilości ścieków posiadającego monitoring online.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r., [...]., Miejskie Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w Ś. wniosło zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując

w uzasadnieniu, że wyjaśnienie sformułowania "posiadający monitoring online" jest nieprecyzyjne i nie odpowiada na pytanie o istotę tego obowiązku. Miejskie Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w Ś. wywodziło przy tym, że dane gromadzone przez urządzenie monitorujące powinno być przekazywane drogą teleinformatyczną do przedsiębiorstwa wodociągowego. Za takim stanowiskiem przemawia bowiem art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę

i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139 z późn. zm., dalej: "u.z.z.w."), według którego ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych. Podobnie art. 10 pkt 6 u.z.z.w. wskazuje, że dostawca ścieków przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych zobowiązany jest do zainstalowania urządzeń pomiarowych służących do określenia ilości i jakości ścieków przemysłowych na żądanie właściciela urządzeń kanalizacyjnych, jeżeli takie wymaganie jest uzasadnione możliwością wystąpienia zagrożeń dla bezpieczeństwa lub zdrowia osób obsługujących urządzenia kanalizacyjne lub bezpieczeństwa konstrukcji budowlanych i wyposażenia technicznego urządzeń kanalizacyjnych lub procesu oczyszczania ścieków. Z kolei art. 10 pkt 5 u.z.z.w. nakłada na dostawcę ścieków obowiązek udostępniania wyników kontroli wewnętrznej przestrzegania ilości i natężenia dopływu ścieków przemysłowych oraz ich wskaźników zanieczyszczeń. Kluczowa jest przy tym możliwość żądania wspomnianych danych przez przedsiębiorstwo wodociągowe. Przedsiębiorstwo zaznaczyło przy tym, że dane z urządzenia pomiarowego Spółdzielni są mu niezbędne do ustawienia pracy oczyszczalni i kontroli dopływu ilości ścieków przemysłowych.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r, nr [...], Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Starosty Średzkiego z dnia [...] stycznia 2017 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji przytoczył treść art. 113 § 2 k.p.a. i wyjaśnił, że celem tego przepisu jest usunięcie niejasności, co do treści decyzji administracyjnej, a nie prowadzenie postępowania wyjaśniającego. Organ administracji publicznej ma w konsekwencji obowiązek jedynie określić żądanie strony i skonfrontować je z treścią wydanego rozstrzygnięcia, by w ten sposób zbadać, czy rzeczywiście zachodzą sygnalizowane wątpliwości. Zdaniem Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu należało podzielić stanowisko organu

I instancji. Postanowienie nakładające na Spółdzielnię obowiązek zainstalowania miernika ilości ścieków dysponującego monitoringiem online nie jest bowiem równoznaczne z przekazywaniem danych zbieranych przez to urządzenie do podmiotu zewnętrznego. Starosta Średzki wyjaśnił przy tym, co należy rozumieć przez zwrot "posiadający monitoring online". Organ ten nie wyszedł również poza ramy stanu faktycznego i prawnego zakreślonego w decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r.

Miejskie Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w Ś. zaskarżyło powyższe postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając swoją argumentację zawartą w zażaleniu z dnia 23 stycznia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Powołanym we wstępie wyrokiem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 363/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w Ś., wskazując w uzasadnieniu, że w doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że wyjaśnienie treści decyzji dotyczy jedynie przypadków, gdy jest ona zawiła i niejednoznaczna, wobec czego trudno zrekonstruować sens wydanego rozstrzygnięcia. Tak zakreślony cel instytucji, o jakiej mowa w powołanym przepisie, sprawia, że wyjaśnienie treści aktu administracyjnego nie może prowadzić do ponownego rozpatrzenia sprawy,

a w szczególności do wydania nowego rozstrzygnięcia merytorycznego lub uzupełnienia dotychczasowego rozstrzygnięcia (zob. wyrok WSA w Białymstoku

z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/ Bk 678/14, wyrok WSA w Białymstoku

z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Bk 40/09, wyrok NSA oz. w Krakowie z dnia 20 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 2144/98). Nie powinno ono również pozostawać w sprzeczności z pozostałymi elementami decyzji. Rola organu administracji publicznej dokonującego wyjaśnienia treści decyzji sprowadza się przede wszystkim do klarowniejszego wyrażenia myśli, która już została zawarta w podjętym akcie administracyjnym.

Sąd wskazał, że specyfika postanowienia wymienionego w art. 113 § 2 k.p.a. przekłada się również na zakres badania tego orzeczenia przez sąd administracyjny. Zaznaczył, że kontrola legalności postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji obejmuje w pierwszej kolejności zweryfikowanie, czy treść danego aktu administracyjnego jest rzeczywiście wieloznaczna, zawiła lub niejasna. Następnie niezbędne jest zbadanie, czy stanowisko organu administracji publicznej nie narusza definicji legalnych albo powszechnie przyjętych definicji sformułowanych w doktrynie lub judykaturze. Sąd powinien poza tym ustalić, czy przedstawiony przez organ administracji publicznej sens wyrażenia budzącego wątpliwości odpowiada znaczeniu, jakie ten zwrot ma w języku powszechnym lub ewentualnie w języku specjalistycznym. Sąd powinien również zbadać, czy wywody organu administracji publicznej są spójne, kompletne i logiczne.

Oceniając z tej perspektywy kontrolowane rozstrzygnięcia, Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. Przede wszystkim przyjął, że wyrażenie "posiadający monitoring online", użyte w pkt II, ppkt 3 decyzji Starosty Średzkiego

z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] (k. 171-174 akt adm. organu

I instancji), mogło budzić wątpliwości z uwagi na swoją nieostrość. Okoliczność ta nie była kwestionowana również przez Miejskie Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w .. Skarżący wywodził w tej mierze jedynie z analizowanego sformułowania, że nakłada ono na [..] Spółdzielnię [...] w Ś. obowiązek nie tylko dysponowania określonym urządzeniem pomiarowym, lecz także przekazywania danych gromadzonych przez to urządzenie.

Uwzględniając wcześniejsze uwagi Sąd zauważył, że wyrażenie "posiadający monitoring online" nie występuje w języku prawnym. Zwrot ten nie jest bowiem używany w aktach normatywnych, w szczególności w przepisach ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139 z późn. zm.) lub przepisach ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm.). Zdaniem Sądu nie można zatem wskazać jego definicji legalnej. Powyższe sformułowanie nie stanowi także elementu języka prawniczego, gdyż nie ma ono znaczenia ustalonego w wypowiedziach doktryny lub judykatury. Trudno natomiast przyjąć, że zwrot "posiadający monitoring online" w języku powszechnym oznacza nie tylko dysponowanie urządzeniem pomiarowym działającym w trybie ciągłego dostępu do sieci teleinformatycznej, lecz także przekazywanie danych gromadzonych przez to urządzenie do osoby trzeciej, w szczególności do przedsiębiorstwa wodociągowego. Zdaniem Sądu do podobnego wniosku prowadzi również analiza wypowiedzi sformułowanych w języku specjalistycznych, w których zwrot "monitoring online" rozumiany jest jako "ciągła kontrola jakości ścieków realizowana przez specjalistyczne urządzenia (analizatory i inne) dokonujące ciągłych pomiarów fizycznych i chemicznych".

Sąd uznał, że Starosta Średzki nie przekroczył kompetencji do wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, wydając postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...]. Interpretacja przedstawiona w powyższym postanowieniu nie narusza bowiem definicji legalnych oraz definicji sformułowanych w doktrynie

i orzecznictwie, a także odpowiada znaczeniu, jakie analizowany zwrot posiada

w języku powszechnym i języku specjalistycznym. Organy administracji publicznej zaprezentowały przy tym swoje stanowisko w sposób czytelny, jasny i zrozumiały, tłumacząc motywy, jakimi się kierowały.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego Miejskie Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w Ś., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, który na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzucił:

1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 113 ust. 2 k.p.a., poprzez błąd

w ustaleniach faktycznych, a przez to uznanie, że w ramach tego przepisu organ

I instancji miał prawo prowadzić postępowanie wyjaśniające, co wynika

z uzasadnienia postanowienia, będącego przedmiotem wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji;

2/ naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych zarzutów i argumentów podniesionych w skardze, dotyczących materialnego charakteru art. 10 pkt 5 oraz art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych oraz celu monitorowania monitoringu on-line,

- art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi

w całości, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał, że Sąd bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwe postępowania organów administracji co do wyjaśniania wątpliwości decyzji Starosty Średzkiego na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. Nie wziął bowiem pod uwagę, że organ I instancji przed wydaniem postanowienia prowadził de facto w sposób nieuprawniony postępowanie wyjaśniające. Wynika to z uzasadnienia postanowienia Starosty Średzkiego z dnia [...] stycznia 2017 r., że po wystąpieniu z wnioskiem o wyjaśnienie treści decyzji organ wziął pod uwagę kserokopie pism [...] Spółdzielni [...], kierowanych do skarżącej, w których odnosiła się m.in. do kwestii dotyczących monitoringu, złożone wraz z jej pismem z dnia 3 stycznia 2017 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie powinien prowadzić postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. Zaś organ administracji, co wynika

z przywołanego uzasadnienia postanowienia Starosty Średzkiego, w sposób naruszający przepis art. 113 § 2 k.p.a., przywołał w nim pisma złożone przez [...] Spółdzielnię [...] już po złożeniu wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, powołując w uzasadnieniu jakie jest stanowisko Spółdzielni. Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do tego istotnego naruszenia przepisu art. 113 § k.p.a.

W ocenie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie odniósł się - w sposób wystarczający - w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych zarzutów i argumentów podniesionych w skardze, dotyczących materialnego charakteru art. 10 pkt 5 oraz art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych oraz celu monitorowania monitoringu on-line. Skarżący podniósł, że w świetle art. 10 pkt 5 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków dostawca ścieków przemysłowych zobowiązany jest udostępniać wyniki wewnętrznej kontroli ilości

i natężeń dopływu ścieków właścicielowi urządzeń kanalizacyjnych. Na podstawie art. 27 ust. 4 ww. ustawy ilość ścieków wprowadzanych do kanalizacji sanitarnej określana powinna być za pomocą urządzenia pomiarowego. Podniósł, że zgodnie

z art. 129 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo wodne, będącej podstawą prawną wydanej decyzji, o której wyjaśnienie treści wnosiła skarżąca, w decyzji tej powinien być określony sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych. A zatem jeśli ten sposób został określony w decyzji za pomocą urządzenia pomiarowego posiadającego monitoring on-line, należało je rozumieć jako przekazanie w czasie rzeczywistym informacji

o ilości wprowadzanych ścieków do urządzeń kanalizacyjnych, i takie też powinno być wyjaśnienie treści decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Sąd I instancji do tych zarzutów i ich wyczerpującego rozwinięcia w uzasadnieniu skargi nie odniósł się praktycznie wcale, a jeśli już to w sposób bardzo lakoniczny, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., a w konsekwencji także art. 151 p.p.s.a

Zdaniem pełnomocnika skarżącego zaakceptowanie przez Sąd I instancji wadliwych ustaleń co do stanu faktycznego, spowodowało w konsekwencji aprobatę dla niewłaściwego zastosowanie art. 113 ust. 2 k.p.a., a przez to uznanie, że

w ramach tego przepisu organ I instancji miał prawo prowadzić postępowanie wyjaśniające, co wynika z uzasadnienia postanowienia, będącego przedmiotem wyjaśnienia, które to postępowanie wyjaśniające poprzez przyjęcie argumentów [...] Spółdzielni [...] doprowadziło do błędnego i sprzecznego z przepisami prawa materialnego wyjaśnienia treści decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Nadto należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 194, zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Przytoczony przepis, przewiduje możliwość dokonania przez organ administracji na wniosek strony objaśnienia treści decyzji budzącej wątpliwości. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, przedmiotem wyjaśnienia mogą być w szczególności niejednoznaczne lub niejasne sformułowania zawarte w rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji, które utrudniają jednoznaczne ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Podkreślić jednak należy, iż wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie treści decyzji nie może być bowiem wykorzystywane przez stronę w celu kwestionowania samej zasadności decyzji.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w świetle art. 113 § 2 k.p.a., stronie, jeśli ma wątpliwości co do treści decyzji, przysługuje prawo do żądania wyjaśnienia treści tej decyzji przez organ, który ją wydał. W niniejszej sprawie, skarżący skorzystał z tego prawa, wnosząc o wyjaśnienie treści decyzji Starosty Średzkiego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego [...] Spółdzielni [...] w Ś. na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego w zakresie rozumienia użytego przez ten organ w rozstrzygnięciu sformułowania "posiadający monitoring online". Starosta Średzki wyjaśnił, że zobowiązanie Spółdzielni do "zainstalowania do dnia 30 września 2016 r. urządzenia pomiarowego (miernika ilości ścieków) posiadającego zakres pomiarowy odpowiedni do ilości (natężenia przepływu) odprowadzanych ścieków i posiadający monitoring online oraz całodobowy automatyczny pobierak prób, pobierający próbki ścieków proporcjonalnie do ich przepływu" (pkt II ppk 3 powyższej decyzji) nie oznacza, że Spółdzielnia została zobowiązana do przekazywania wymienionych informacji z urządzenia pomiarowego w czasie rzeczywistym do przedsiębiorstwa wodociągowego".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku skarżącego, ocena Sądu I instancji co do zgodności z prawem postanowień organów obu instancji wydanych w wyniku rozpoznania złożonego wniosku jest prawidłowa. Organy te uczyniły bowiem zadość wymaganiom wynikającym z art. 113 § 2 k.p.a., wskazując w jaki sposób rozumieć należy obowiązki Spółdzielni [...] dotyczące zainstalowania miernika ilości ścieków. W tym ostatnim zakresie organy nie wykroczyły poza granice decyzji i jej rozstrzygnięcia. Nie prowadziły również - wbrew twierdzeniom skarżącego - postępowania wyjaśniającego w sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żądanie skarżącego, mimo że oparte na art. 113 § 2 k.p.a. zmierza w istocie do zobowiązania organów administracji do interpretacji przepisów art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.

z 2015 r., poz. 139 z późn. zm., dalej: "u.z.z.w.") w zw. z art. 10 pkt 5 i pkt 6 u.z.z.w. zgodnie z żądaniem skarżącego. Jednak zdaniem Sądu, jeśli w ocenie skarżącego przy wydawaniu decyzji doszło do niewłaściwego zastosowania przez ten organ przepisów prawa materialnego, czy też błędnej ich wykładni, to powinna on uruchomić tryb odwoławczy, a nie tryb rektyfikacyjny, który służy jedynie wyjaśnieniu treści decyzji, a nie ocenie jej zasadności. Uwzględnienie wniosku skarżącego, prowadziłoby zatem w warunkach niniejszej sprawy do naruszenia art. 113 § 2 k.p.a., gdyż działając na podstawie tego przepisu organ nie może dokonywać nowej oceny stanu prawnego i dostosowywać treści decyzji do uznawanej za właściwą przez stronę wykładni prawa.

Słusznie wskazał Sąd I instancji, że wobec braku definicji ustawowej trudno uznać aby zwrot "posiadający monitoring online" oznaczał nie tylko dysponowanie urządzeniem pomiarowym działającym w trybie ciągłego dostępu do sieci teleinformatycznej, lecz także przekazywanie danych gromadzonych przez to urządzenie do osoby trzeciej (przedsiębiorstwa wodociągowego). Spółdzielnia [...] została zobowiązana do zainstalowania urządzenia pomiarowego (miernika ilości ścieków), funkcjonującego w systemie stałego dostępu do sieci, a nie przekazywania zebranych danych do Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ś.

w czasie rzeczywistym.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż podstawa kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania nie jest uzasadniona. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, uzasadnienie wyroku, zawiera wszystkie elementy ustawowe określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jego treść odzwierciedla przyjętą przez Sąd I instancji argumentację prawną. Za nieuzasadnioną uznać należy argumentację dotyczącą braku odniesienia się do przepisów prawa materialnego - art. 10 pkt 5 oraz art. 27 ust. 4 u.z.z.w., gdyż przy wyjaśnianiu treści decyzji nie dochodzi do ponownej merytorycznej oceny sprawy. Wyjaśniając treść decyzji, organ administracji publicznej nie dokonuje nowej wykładni przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji i nie ocenia kompletności przepisów zastosowanych w sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.