Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1541/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. A. M. reprezentowana przez pełnomocnika adw. J. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Do skargi niniejszej załączony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożeniami skargi względnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1210 ze zm.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Wskazać tu należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.

Podkreślić przy tym należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.).

Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 ppsa. W sprawie niniejszej nie nastąpiły bowiem zdarzenia tego typu, których strona nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi. Podkreślenia bowiem wymaga okoliczność, iż zaskarżona decyzja zawiera jasne i jednoznaczne pouczenie przysługującym stronom prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu. Równocześnie strony wyraźnie poinformowano o trzydziestodniowym terminie wynikającym z art. 53 § 1 ppsa. Ponadto wskazać należy, że twierdzenie pełnomocnika skarżącej, iż nie wniosła ona skargi w terminie, gdyż zaskarżona decyzja była "niemalże identyczna w swej treści z decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r.", która została już wcześniej zaskarżona do sądu, nie może stanowić okoliczności uzasadniającej uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Bez względu bowiem na fakt czy w decyzjach Ministra występowały różnice w ich treści czy też nie, stanowią one dwa odrębne akty, podlegające odrębnemu zaskarżeniu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ppsa postanowił jak w sentencji.