Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1428/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie płatne z budżetu państwa
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.  18,  art. 19
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi P. G. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. zostało przyznane skarżącemu– A. A. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata

w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej.

Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata P. G., który reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem I instancji.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. skarżący cofnął skargę na wskazaną wyżej decyzję.

Wobec powyższego pełnomocnik pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego nieopłaconych w całości ani w części. Adwokat P. G. wskazał, że w związku ze sprawą wykonał szereg czynności, między innymi zapoznał się z aktami sprawy, pozyskał dokumenty z akt oraz wymienił ze skarżącym korespondencję, celem uzyskania informacji i oceny prawnej i faktycznej sytuacji.

Postanowieniem z dnia 11 września 2014 r. tut. Sąd umorzył postępowanie ze skargi A. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanego dalej rozporządzeniem.

Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.

W myśl § 18 ust.1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł.

Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokatowi P. G. za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem I instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.