Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 605/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi J. W. i W. W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymująca mocy decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] maja 2019 r. znak [...], wydaną po rozpatrzeniu wniosku W. W. i J. W., w której umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości położonych w obrębie [...], gm. M. oznaczonych jako działki nr [...], dokonanego decyzją Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] lipca 1985 r. znak [...] zezwalającej Zakładowi Energetycznemu w B. na wykonanie robót budowlano-montażowych związanych z budową linii energetycznej 110 kV relacji M.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] października 2018 r. W. W. i J. W. zwrócili się o wydanie w oparciu o art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm. – dalej: "u.g.n.") decyzji ustalającej odszkodowanie za ograniczenie prawa własności ww. nieruchomości, dokonanego decyzją Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] lipca 1985 r. Wnioskodawcy wyjaśnili, że w dacie wydania decyzji z 1985 r. właścicielem nieruchomości był brat W. W. – L. W., który umową z dnia [...] września 2018 r. dokonał cesji wierzytelności o zapłatę odszkodowania.

Starosta Powiatu B. w decyzji z dnia [...] maja 2019 r. uznał, że Skarżący nie mają legitymacji prawnej do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania i na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej: "k.p.a.") – umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Wojewoda podsumował i przedstawił ustalenia poczynione w tej sprawie, z których wynika, że decyzją z dnia [...] grudnia 1984 r. znak [...], Wojewoda B. ustalił lokalizację linii energetycznej 110 kV na trasie M. Następnie decyzją z dnia [...] maja 1985 r. znak [...], Dyrektor Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego, Główny Architekt Województwa zatwierdził pod względem urbanistycznym plan realizacyjny przebiegu linii energetycznej napowietrznej 110 kV M., gm. M. Zgodnie z wykazem właścicieli lub użytkowników gruntów nad którymi przebiegać miała linia elektroenergetyczna z dnia [...] kwietnia 1985 r. znak [...], na dzień wydania ww. decyzji właścicielem lub użytkownikiem działki nr [...] był Urząd Gminy /PFZ/ w M., zaś działki nr [...] L. W. s. K. Decyzją z dnia [...] lipca 1985 r. znak [...] Naczelnik Gminy w M. zezwolił wnioskodawcy COE PP W-Wa Zakład Energetyczny B. na wykonanie robót budowlano-montażowych związanych z budową linii energetycznej 110 kV M., gm. M. o na działkach stanowiących własność osób wskazanych w ww. wykazie.

Dalej organ wskazał, że aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2010 r. Rep. A nr [...], Skarżący nabyli od L. W. prawo własności nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. M., pow. B., woj. p. oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 15,15 ha. Kolejnym aktem notarialnym z dnia [...] listopada 2010 r. Rep. A. nr [...], Skarżący nabyli od Skarbu Państwa - Agencji Nieruchomości Rolnych prawo własności nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. M., pow. B., woj. p. oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,75 ha.

W dniu [...] września 2018 r., L. W. zbył na rzecz W. W. wierzytelność z tytułu odszkodowania za dokonane na drodze administracyjnej ograniczenie własności nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], nr [...] (umowa przelewu wierzytelności).

Przystępując do oceny zebranych dowodów Wojewoda wskazał, że decyzja Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] lipca 1985 r. wydana została na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. nr 10, poz. 64 ze zm.). Przepis art. 35 ust. 1 tej ustawy odpowiada zaś w swej treści przepisowi art. 124 ust. 1 u.g.n.

Zdaniem organu odwoławczego art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. – zgodnie

z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie – ma zastosowanie do stanów zaistniałych zarówno przed dniem wejścia jak i po dniu wejścia z życie u.g.n. Odszkodowanie należy zatem ustalić zawsze wtedy, gdy nastąpiło pozbawienie lub ograniczenie prawa własności

a odszkodowanie nie zostało wcześniej ustalone lub nawet wtedy gdy ówczesne przepisy stanowiły, że odszkodowania się nie ustala, jak to m.in. przewidywał art. 36 ust. 3 ustawy z 1958 r.

W ocenie Wojewody, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że na dzień wydania decyzji Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] lipca 1985 r. właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] był Urząd Gminy /PFZ/

w M., zaś nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] – L. W.

Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, że obecni właściciele w sytuacji nabycia nieruchomości z już wybudowaną linią elektroenergetyczną nie mają prawa do otrzymania odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W realiach niniejszej sprawy z roszczeniem tym mogli wystąpić właściciele nieruchomości, których prawo do nieruchomości zostało ograniczone w momencie budowy linii przesyłowej, lub ich spadkobiercy, którzy stali się właścicielami nieruchomości w drodze sukcesji uniwersalnej, obejmującej całość praw i obowiązków po zmarłym właścicielu. Uprawnionym

do domagania się odszkodowania nie może być natomiast osoba, która nabyła tę nieruchomość w drodze umowy sprzedaży po wybudowaniu tychże urządzeń, pomimo zawarcia, jak w niniejszej sprawie, umowy cesji wierzytelności.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Wojewoda wskazał, że w przypadku prawa do odszkodowania, o jakim mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n.,

a wcześniej także w art. 36 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - brak jest przepisu prawa, który dopuszczałby możliwość przenoszenia tego uprawnienia przez właściciela (wywłaszczonego lub jego spadkobiercę), w drodze umowy, na inny podmiot. Roszczenia odszkodowawcze o charakterze administracyjnoprawnym, nie mogą być swobodnie przenoszone w drodze czynności cywilnoprawnych (np. umowy sprzedaży, cesji lub darowizny), bez odrębnej podstawy ustawowej. Istota roszczenia odszkodowawczego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości (lub też ograniczenia prawa do nieruchomości) wyklucza bowiem możliwość jego przelewu, skutecznego względem organów administracji, orzekających w przedmiocie jego ustalenia

i wypłaty. Mówiąc inaczej, przeniesienie prawa własności na Skarżących w drodze umowy kupna sprzedaży stanowi rodzaj sukcesji pod tytułem szczególnym

i powoduje przeniesienie praw i obowiązków związanych z prawem własności nieruchomości, lecz tylko w sferze cywilnoprawnej. Natomiast obowiązujące przepisy prawa, nie przewidują, aby wraz z przejściem prawa własności, na nowego właściciela przechodziły prawa i obowiązki publicznoprawne. Obowiązek zapłaty odszkodowania wiąże się ściśle z faktem doznania uszczerbku w przysługujący m danemu podmiotowi prawie własności.

Organ stwierdził, że roszczenie o zapłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie jest skuteczne względem każdego właściciela nieruchomości, bowiem nie ma charakteru roszczenia obciążającego nieruchomość

i niedopuszczalne jest domaganie się odszkodowania przez każdego z kolejnych nabywców nieruchomości. Dlatego też Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wierzytelność o zapłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie jest roszczeniem, którym uprawniony może skutecznie rozporządzać. Istota roszczenia odszkodowawczego z tytułu wywłaszczenia lub ograniczenia prawa do nieruchomości wyklucza możliwość jego przelewu, skutecznego względem organów administracji, orzekających w przedmiocie jego ustalenia i wypłaty.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że słusznie odmówiono Skarżącym przymiotu strony, czego konsekwencją było umorzenie wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się Skarżący i w skardze złożonej do tut. Sądu zarzucili, że decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem:

1) art. 128 ust. 1w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., oraz art. 509 i art. 510 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), polegającym na ich błędnym zastosowaniu i uznaniu, iż niemożliwym jest dokonanie cesji wierzytelności w postaci roszczenia odszkodowawczego za ograniczenie

w korzystaniu z prawa własności oraz zainicjowanie postępowania o ustalenie odszkodowania przez nabywcę takiej wierzytelności, czego skutkiem było błędne zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a.;

2) art. 8 § 1 i 2 k.p.a., polegającym na wydaniu zaskarżonej decyzji

z pominięciem aktualnego dorobku sądów administracyjnych oraz doktryny prezentującego odmienne stanowisko niż zajęte przez organ, a także poprzez brak przywołania w uzasadnieniu jakichkolwiek orzeczeń lub poglądów piśmiennictwa na poparcie stanowiska organu;

3) art. 30 § 4 k.p.a. w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. polegającym na ich niezastosowaniu i utrzymaniu w mocy decyzji nieprawidłowo uznającej,

że cesjonariusze nie są legitymowani do występowania w charakterze strony

w przedmiotowym postępowaniu.

Wskazując na powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko

i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczy tego, czy Skarżący są osobami uprawnionymi do skutecznego ubiegania się o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania ze wskazanych we wniosku nieruchomości, w związku

z wybudowaniem w latach 80-tych ubiegłego wieku linii energetycznej na odcinku M.

Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że przepis ten ma zastosowanie zarówno do sytuacji pozbawienia praw do nieruchomości na skutek wywłaszczenia, jak i ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości,

o których mowa w art. 120 i art. 124 – 126 u.g.n., a odszkodowanie, o jakim w nim mowa wynikać może zarówno z przepisu art. 128 ust. 1 u.g.n. w sytuacji pozbawienia prawa, jak i z art. 128 ust. 4 u.g.n. w razie jego ograniczenia. Wskazuje się przy tym, że art. 129 ust. 5 u.g.n. ma zastosowanie także do stanów faktycznych powstałych przed wejściem w życie u.g.n., czyli do stanów faktycznych polegających na odjęciu, przejęciu lub ograniczeniu prawa własności bez ustalenia należnego odszkodowania. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 35 ustawy

z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości należy zaś kwalifikować jako jeden ze sposobów wywłaszczenia i do zagadnień odszkodowawczych powstałych na tle tego szczególnego sposobu wywłaszczenia stosować przepisy u.g.n. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

11 października 2018 r. sygn. I OSK 2899/16 oraz przywołane tam bogate orzecznictwo – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W związku z powyższym nie może budzić wątpliwości, że przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. ma zastosowanie do tych wszystkich stanów faktycznych, w których nastąpiło odjęcie lub ograniczenie prawa własności bez ustalenia należnego odszkodowania. Posadowienie linii energetycznej na cudzej nieruchomości niewątpliwie jest ograniczeniem prawa własności.

Z akt sprawy wynika, że ograniczenie praw do nieruchomości nastąpiło

w oparciu o decyzję Naczelnika Gminy w M. z dnia [...] lipca 1985 r. znak [...], zezwalającą Zakładowi Energetycznemu w B. na wykonanie robót budowlano-montażowych związanych z budową linii energetycznej 110 kV relacji M. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Z ustaleń poczynionych przez organy wynika przy tym, że w dacie ograniczenia prawa własności Skarżący nie byli właścicielami przedmiotowych nieruchomości. Na dzień wydania ww. decyzji Naczelnika Gminy w M. właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] był Urząd Gminy

w M., natomiast nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] - brat Skarżącego Pan L. W.

Własność obu wskazanych we wniosku nieruchomości Skarżący nabyli

w 2010 r. Własność pierwszej z nich o nr [...] uzyskali na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] stycznia 2010 r. z L. W. Natomiast własność drugiej nieruchomości oznaczonej nr [...] nabyli

[...] listopada 2010 r. na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego ze Skarbem Państwa. Z akt sprawy wynika ponadto, że w dniu [...] września 2018 r., L. W. zbył na rzecz Skarżących wierzytelność z tytułu odszkodowania za dokonane na drodze administracyjnej ograniczenie własności nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] (umowa przelewu wierzytelności). Uprawnienia do żądania przedmiotowego odszkodowania Skarżący wywodzą właśnie z tej czynności uważając, że na mocy dokonanej cesji wierzytelności mogą ubiegać się o odszkodowanie z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...].

Rozstrzygając powstały w sprawie spór Sąd przyznaje rację organom. Podzielić należy pogląd, że legitymację prawną do wystąpienia z roszczeniem

o odszkodowanie w sytuacji wymienionej w art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. ma przede wszystkim osoba wywłaszczona, w stosunku do której nastąpiło ograniczenie prawa do korzystania z nieruchomości. Ponadto na zasadach ogólnych, na mocy sukcesji uniwersalnej, uprawnionym do zgłoszenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczenie jest także następca prawny osoby wywłaszczonej, a więc przede wszystkim spadkobierca poprzedniego właściciela będącego osobą fizyczną. Taki krąg podmiotów legitymowanych, jest generalnie charakterystyczny dla żądań (roszczeń) powstających w związku z wywłaszczeniem nieruchomości. Stanowisko to potwierdza art. 136 ust. 3 u.g.n., który w odniesieniu do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, która stała się zbędna na cel wywłaszczenia - expressis verbis przesądza, że z takim żądaniem może wystąpić tylko poprzedni właściciel lub jego spadkobierca (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 10 listopada 2017 r. sygn. I OSK 793/17 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Bk 36/19

i z dnia 9 maja 2019 r. sygn. II SA/Bk 157/19, dostępne w CBOSA).

Tym samym należy uznać, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują, aby przejście prawa do uzyskania odszkodowania wynikało z faktu nabycia prawa własności konkretnej nieruchomości w drodze umowy cywilnoprawnej.

W orzecznictwie dominuje pogląd, który podziela również skład orzekający

w tej sprawie, że wierzytelność o zapłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie ma charakteru roszczenia obciążającego nieruchomość, albowiem nie jest roszczeniem wynikającym z zobowiązania realnego ani też nie podlega obowiązkowemu wpisowi do księgi wieczystej. Roszczenie o zapłatę odszkodowania nie jest skuteczne względem każdoczesnego właściciela nieruchomości,

a obowiązek zapłaty odszkodowania nie przechodzi na nabywcę własności takiej nieruchomości (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku z dnia 20 października 2005 r. sygn. II SA/Bk 408/05, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2018 r. sygn. I OSK 2112/17, dostępne w CBOSA). Roszczenie o zapłatę odszkodowania za ograniczenie prawa rzeczowego nie przechodzi na nabywcę własności takiej nieruchomości i nie przysługuje każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości albowiem w przypadku prawa do odszkodowania, o jakim mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., a wcześniej także w art. 36 ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, brak jest przepisu, który dopuszczałby możliwość przenoszenia tego uprawnienia przez właściciela w drodze umowy, na inny podmiot (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2019 r. sygn. I OSK 1905/17, dostępny

w CBOSA). Przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. uprawnia organ do wydania odrębnej decyzji o ustaleniu odszkodowania, w związku z uprzednim wydaniem wobec nieruchomości decyzji wywołującej skutek ograniczenia praw rzeczowych do niej przysługujących. Skutek decyzji zezwalającej na realizację linii energetycznej, a tym samym ograniczającej prawo własności nieruchomości, przez którą owa linia miała przebiegać, nastąpił w czasie wydania tej decyzji, a tym samym należy go odnieść do podmiotu, któremu przysługiwało owe prawo w czasie wydania tej decyzji. Obowiązek zapłaty odszkodowania wiąże się zatem ściśle z uszczerbkiem majątkowym w postaci ograniczenia prawa rzeczowego do nieruchomości. Uszczerbek ten ponosi podmiot legitymujący się tytułem do nieruchomości

w momencie dokonywania ograniczenia prawa rzeczowego. Późniejsi nabywcy takiej nieruchomości uzyskują prawo rzeczowe już ograniczone orzeczonym wywłaszczeniem, a tym samym dokonane wcześniej wywłaszczenie nie wyrządza szkody w ich prawach majątkowych (zob. bliżej przywołany już wyrok w sprawie

I OSK 2899/16).

Skoro prawo do odszkodowania związane jest z uszczerbkiem

w przysługującym konkretnej osobie prawie własności, to nie przechodzi wraz z jej przeniesieniem na nowego właściciela nieruchomości. Przejście uprawnienia

do uzyskania odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości, może więc być dokonane wyłącznie w drodze sukcesji uniwersalnej, w wyniku której na nabywcę przechodzi ogół praw i obowiązków zbywcy, w tym więc prawa do uzyskania odszkodowania za wywłaszczenie (względnie ograniczenie) prawa własności nieruchomości. Sukcesja syngularna nie może być źródłem przejścia tego typu roszczeń i stanowić podstawy do domagania się przez nabywcę nieruchomości ustalenia odszkodowania za ograniczenie korzystania z nieruchomości (ograniczenie prawa własności), które nastąpiło względem poprzedniego jej właściciela.

Ustalenie, że Skarżący nie są następcami prawnymi pod tytułem ogólnym podmiotu "wywłaszczonego" powoduje, że nie mają interesu prawnego w żądaniu ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania

z nieruchomości.

Zdaniem Sądu organy zasadnie nie uwzględniły złożonej w toku postępowania umowy cesji wierzytelności, z której Skarżący wywodzą podstawę roszczenia

o odszkodowanie. Skoro roszczenie o zapłatę odszkodowania za ograniczenie prawa rzeczowego nie przechodzi na nabywcę własności takiej nieruchomości i nie przysługuje każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości, bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy Skarżący zawarli umowę cesji wierzytelności. Prawo do uzyskania odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości nie wynika

z faktu nabycia konkretnej nieruchomości, czy też wierzytelności, ale wstąpienia

w ogół praw i obowiązków zbywcy - wywłaszczonego właściciela. Żądanie odszkodowania jako uprawnienie administracyjnoprawne wyklucza dopuszczalność sukcesji singularnej (cesji). Istota roszczenia odszkodowawczego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości (lub też ograniczenia prawa do nieruchomości) wyklucza możliwość jego przelewu, skutecznego względem organów administracji, orzekających w przedmiocie jego ustalenia i wypłaty.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że cesja, na którą powołują się Skarżący nie mogła obejmować nieruchomości o nr [...], ponieważ L. W. nie przysługiwało do niej prawa własności. Z akt sprawy wynika, że działka ta stanowiła własność Skarbu Państwa (również w dacie wydania zezwolenia na wykonanie robót budowlano-montażowych związanych z budową linii energetycznej), a Skarżący nabyli jej własność dopiero w 2010 r. W odniesieniu do tej nieruchomości nie mogło być w ogóle mowy o legitymacji Skarżących w złożeniu wniosku o ustalenie prawa do odszkodowania.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że decyzja z 1985 r. nie była skierowana do Skarżących, a ponadto nie są oni następcami prawnymi pod tytułem ogólnym podmiotu wywłaszczonego. Z tych przyczyn nie można przyjąć, że Skarżący są osobami uprawnionymi do skutecznego ubiegania się o ustalenie przedmiotowego odszkodowania w trybie administracyjnym, na podstawie obecnie obowiązujących przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. art. 129 ust. 5 pkt 3.

Ze względu na brak interesu prawnego po stronie Skarżących w żądaniu ustalenia i wypłaty odszkodowania organ prawidłowo umorzył postępowanie, przyjmując za podstawę art. 105 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że brak interesu prawnego po stronie podmiotu wszczynającego postępowanie stanowi o braku jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego, a mianowicie podmiotu, co musi prowadzić do rozstrzygnięcia natury wyłącznie procesowej, tzn. do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wobec tego, że stało się ono bezprzedmiotowe (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 3069/15; z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 321/11; 25 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 1663/15, dostępne w CBOSA).

Wobec powyższego Sąd nie podzielił odmiennej linii orzeczniczej, na którą powołali się Skarżący i za niezasadne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego.

Jako, że zaskarżona decyzja jest zgoda z prawem, Sąd orzekł jak w sentencji

o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).