Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1634/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. J. i H. J. - wspólników M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w takim samym zakresie; 2. stwierdza, że decyzje w zakresie opisanym w pkt. 1 nie podlegają wykonaniu; 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na M. M. J., H. J. s.c. karę pieniężną w łącznej kwocie 8.100 zł w tym 100 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne i 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] sierpnia 2005 r. w miejscowości W. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] należący M. J. i H. J. prowadzących spółkę cywilną M.

Pojazdem kierował Pan W. Ś. Kierowca okazał do kontroli wykresówki z dni: [...]/[...] sierpnia 2005 r., [...] sierpnia 2005 r., [...]/[...] sierpnia 2005 r., [...]/[...] sierpnia 2005 r., [...] sierpnia 2005 r. Analiza wykresówki z dnia [...] sierpnia 2005 r. wykazała, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę 36 minut. Dzienny czas odpoczynku wyniósł 7 godzin 24 minuty. Kierowca odbył go od godziny 17:50 dnia [...] sierpnia 2005 r. do godziny 1:15 dnia [...] sierpnia 2005 r. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2, ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 P. 0001-0007), w każdym 24 -godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego, co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. W dni, kiedy odpoczynek jest nie skrócony, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać, co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim przypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin. Naruszono przepis art. 8 ust. 1 i 2, ust. 7 art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 (Dz. Urz. WE L370 z 01.12.1985 P. 0001-0007). fart. 8 ust. 1-2 i ust.7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31. S 2.1985).

Do kontroli kierowca przedstawił nadto wypis Nr [...] z licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydany dla H. J. wspólnika spółki cywilnej M. Organ I instancji uzasadniając swoją decyzję stwierdził, iż w przypadku spółki cywilnej licencję na wykonywanie transportu drogowego musi posiadać każdy ze wspólników i na tej podstawie stwierdził wykonywanie transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji. Organ podniósł, iż w przypadku wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej mamy do czynienia z wykonywaniem tego rodzaju działalności gospodarczej wspólnie przez wszystkich wspólników spółki, co oznacza, iż każdy ze wspólników powinien legitymować się licencją. Licencja na wykonywanie transportu drogowego uprawnia do wykonywania tego rodzaju przewozów tylko tego przedsiębiorcę, któremu została udzielona. Tym samym licencja udzielona jednemu wspólnikowi spółki cywilnej nie uprawnia pozostałych wspólników tej spółki do wykonywania transportu drogowego. Wobec powyższego i z uwagi na fakt, iż transport drogowy wykonywany był w ramach spółki cywilnej działającej pod nazwą M. M. J., H. J. oraz mając na względzie brak uprawnień do wykonywania transportu drogowego przez jednego ze wspólników, tj. M. J. organ stwierdził, że wyżej wymieniony przedsiębiorca wykonywał w dniu [...] sierpnia 2005 r. transport drogowy bez wymaganej licencji.

W tym stanie rzeczy organ uznał, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie usług transportowych przez M. J. i w konsekwencji nałożył karę pieniężną w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Kara za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne została nałożona w wysokości 100 zł.

W odwołaniu od tej decyzji M. J. i H. J. podnieśli, iż nie zostały naruszone przepisy ustawy o transporcie drogowym, gdyż akt ten nie nakłada wprost w żadnym z artykułów obowiązku posiadania indywidualnych licencji przez każdego ze wspólników spółki cywilnej. Ponadto informacje o konieczności uzyskania licencji tylko przez jednego ze wspólników spółki cywilnej uzyskali z Urzędu Miasta Ł. - Delegatura [...]. Naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego skarżący tłumaczyli koniecznością terminowego dostarczenia towarów spożywczych w konsekwencji czego przekroczenie zostało dokonane w sposób nieumyślny.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., art. 5, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i lp. 1.1.1 i lp. 1.11.1 załącznika do tej ustawy oraz art. 8, art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985) Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł na M. M. J., H. J. s.c. i nałożył na M. J. wspólniczkę spółki cywilnej M. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż stosownie do art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Powyższe uprawnienie udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy.

Stosownie do art. 8 ust. 1 i 2 powoływanego rozporządzenia w każdym 24 -godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego, co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. W dni, kiedy odpoczynek jest nie skrócony zgodnie z pierwszym akapitem, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać, co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim przypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest przepis lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Konsekwencją tego rozwiązania jest także treść lp. 1.11.1. załącznika do w/w ustawy, zgodnie z którą skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny sankcjonowane jest kara pieniężną w wysokości 50 złotych, a za każdą rozpoczętą kolejną godzinę również w wysokości 50 złotych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na transport drogowy. W trakcie kontroli ustalono, iż pojazdem wykonywany był transport drogowy rzeczy przez przedsiębiorców H. J. i M. J. działających w ramach spółki cywilnej.

Podczas kontroli kierowca okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanego dla H. J. wspólnika spółki cywilnej M. Nie okazał natomiast żadnego dokumentu uprawniającego drugiego ze wspólników do wykonywania tego rodzaju usług.

Mając powyższe na uwadze organ zauważył, iż z powyżej przytoczonych przepisów wynika, iż przedsiębiorca ma obowiązek uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego.

Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004r. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest każdy ze wspólników spółki cywilnej, w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Należy zauważyć, iż statusu takiego nie posiada spółka cywilna, która nie ma podmiotowości prawnej, jest ona bowiem jedynie umową cywilnoprawną, zawartą przez wspólników na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. W konsekwencji, w rozpatrywanym przypadku, gdy transport drogowy rzeczy wykonywany jest w ramach spółki cywilnej, każdy ze wspólników winien uzyskać licencję transportową. Licencja udzielona jednemu ze wspólników spółki cywilnej (H. J.), nie uprawnia drugiego wspólnika (M. J.) do wykonywania tego rodzaju transportu. W związku z tym organ II instancji postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w stosunku do wspólnika spółki cywilnej M. J.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą również przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza okazanych do kontroli wykresówek z dni: [...]/[...],[...],[...]/[...],[...]/[...] i [...] sierpnia 2005 r. wykazała, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 36 minut. Ustalono to w oparciu o zapisy na wykresówkach z dni [...] i [...]/[...] sierpnia 2005 r. Najdłuższy odpoczynek wyniósł 7 godzin i 24 minuty i trwał od godz. 17:50 dnia [...] sierpnia 2005 r. do godz. 01:15 dnia [...] sierpnia 2005 r.

Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że nie stanowią one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji - tylko jeden ze wspólników spółki cywilnej M. legitymował się wymaganą licencją, podczas gdy przepisy wymagają aby wszyscy przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy posiadali licencję transportową. Art. 5 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że licencji udziela się na indywidualny wniosek przedsiębiorcy, a w przypadku spółki cywilnej, każdy ze wspólników jest odrębnym przedsiębiorcą.

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, jako działalność profesjonalną, zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. Sprawą skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Rolą organów Inspekcji jest kontrola ich przestrzegania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nadto wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Strona w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 6, poz. 54) - wystąpić ze stosownym wnioskiem w tym trybie.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję M. J. i H. J. wnieśli o uchylenie ww. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz przyznanie prawa pomocy, obejmującego całkowite zwolnienie od kosztów sądowych.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204 z 2004 r., poz. 2088 ze zm.), przez błędną jego wykładnię, tj. przyjęcie, iż z powyższego przepisu wynika bezpośredni obowiązek posiadania licencji przez każdego ze wspólników;

2. art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204 z 2004 r., poz. 2088 ze zm.), przez błędną jego wykładnię, tj. przyjęcie, iż strona skarżąca naruszyła obowiązki lub warunki określone w przepisach ujętych w ust 1 i w związku z powyższym podlega karze, o której mowa w punkcie 6 ust. 1 art. 92 ustawy;

3. art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173 z 2004 r., poz. 1807), przez błędną jego wykładnię, tj. przyjęcie, iż w zakresie uzyskiwania licencji indywidualnymi przedsiębiorcami są wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

- przepisów prawa procesowego tj.:

1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), przez nie podjęcie przez stronę przeciwną wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy oraz nie uwzględnienie słusznego interesu obywatela;

2. art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, przez brak pieczy ze strony organu, aby strona skarżąca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (różnej interpretacji organów administracji w zakresie przedmiotu sporu);

3. art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, przez nie dopuszczenie, jako dowodu pism Urzędu Miasta Ł. mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie zajęcie w tej sprawie żadnego stanowiska;

4. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, przez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

5. art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, przez nie przeprowadzenie dowodu z pism Urzędu Miasta Ł., pomimo zgłoszenia przez stronę skarżącą w sytuacji, gdy dowodem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy;

6. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, przez nie podanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn z powodu, których strona przeciwna odmówiła innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Dnia 27 lutego 2006 r. na posiedzeniu jawnym, na którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznawał przedmiotową sprawę skarżący M. J. i H. J. cofnęli skargę w zakresie nałożenia kary pieniężnej przez organ w kwocie 100 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola w świetle § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwaną dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Obie decyzje w zakresie jakim rozstrzygają o nałożeniu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie w tej części.

Obowiązująca w dacie kontroli i w dacie wydawania decyzji ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 281, poz. 2777 ze zm.) w art. 4 ust. 1 określiła, iż przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Z art. 4 ust 2 tej ustawy wynika, że za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Tym samym przedsiębiorcą nie jest, wbrew przekonaniu skarżących, spółka cywilna lecz jej poszczególni wspólnicy, z których każdy może rozpocząć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Realizując działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej jej wspólnicy mimo, że prowadzą wspólne przedsięwzięcie to występują jednak jako odrębni przedsiębiorcy.

Tak też, odwołując się do powołanej ustawy uznał Główny Inspektor Transportu Drogowego (a także organ I instancji) tyle, że przyjął, iż w świetle powołanej ustawy o transporcie drogowym wymogiem jest posiadanie licencji na wykonywanie transportu drogowego w ramach spółki cywilnej przez każdego z jej wspólników.

Uznanie, iż każdy ze wspólników spółki cywilnej zobowiązany jest do posiadania licencji, a jej brak chociażby przez jednego ze wspólników stanowi naruszenie ustawy o transporcie drogowym nie może być jednak zdaniem Sądu akceptowane w świetle wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady praworządności.

Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej stanowi w art. 75 ust. 3 pkt 1, iż uzyskanie licencji wymaga wykonywania działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek taki ustanawia art. 5 ust 1 tej ustawy. Warunki udzielenia licencji zostały określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 - 5 cyt. ustawy. Licencji udziela się na rzecz przedsiębiorcy, a więc m.in. osobie fizycznej prowadzącej przedsiębiorstwo w ramach spółki cywilnej (art. 8 ust. 1 ustawy). Wydana licencja, w której organ określa m.in. przedsiębiorcę, jego siedzibę, adres, zakres i rodzaj przewozów uprawnia do wykonywania przewozów na obszarze, na który została udzielona. Z punktu widzenia celów ustawy, a także w związku z jej literalnym brzmieniem licencja obejmuje podjęcie i wykonywanie przez przedsiębiorcę transportu drogowego we wskazanej przez niego formie prawnej, a więc również w formie spółki cywilnej. Ta forma prawna znana jest organowi licencyjnemu bowiem znając REGON i NIP wnioskodawcy organ wie, że udziela licencji wspólnikowi spółki cywilnej, który będzie działać w spółce a nie samodzielnie. Przedsięwzięcie gospodarcze w istocie będą prowadzić wszyscy wspólnicy.

Z brzmienia art. 5 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy wynika, że w razie ubiegania się o licencję przez "innego przedsiębiorcę" tj. na przykład wspólnika spółki cywilnej -"osoby prowadzące działalność gospodarczą" tj. pozostali wspólnicy spółki cywilnej, muszą spełniać wymogi dobrej reputacji. Z analizy pozostałej części tego przepisu wynika natomiast (ust. 3 pkt 2), że certyfikatem kompetencji zawodowych musi się legitymować, co najmniej jeden ze wspólników spółki cywilnej, niekoniecznie występujący o wydanie licencji, bowiem w umowie spółki strony mogą wyznaczyć zadania dla każdego z jej wspólników w tym "dla zarządzania przedsiębiorstwem" oraz "zarządzania w przedsiębiorstwie transportem drogowym." Sytuacja finansowa, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy dotyczy w istocie majątku wspólników spółki (cywilnej), bowiem "majątek przedsiębiorstwa" stanowi współwłasność łączną. Nie ma również sprzeczności w regulacji zawartej w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy albowiem warunki wymienione w tym przepisie mają spełniać albo "przedsiębiorcy osobiście" tj. każdy ze wspólników albo "zatrudnieni przez przedsiębiorcę" (...), a jak wspomniano wyżej spółka cywilna, na gruncie Kodeksu Pracy jest przedsiębiorcą. Natomiast warunek z art. 5 ust. 3 pkt 5 powołanej ustawy dotyczący posiadania tytułów prawnych do dysponowania pojazdami, którymi transport drogowy ma być wykonywany będzie spełniony zarówno w razie posiadania przez wnioskodawcę takich pojazdów na własność, użyczonych etc. jak i w przypadku, gdy samochód został wniesiony aportem do spółki cywilnej przez któregokolwiek z jej wspólników.

Ustawodawca w odniesieniu do przedsiębiorcy prowadzącego działalność w formie spółki cywilnej, ubiegającego się o licencję uwzględnia zatem jego specyficzną sytuację prawną, bowiem z jednej strony nakłada obowiązek na wszystkich wspólników (dobra reputacja z art. 5 ust. 3 pkt.1 ustawy) a z drugiej respektuje specyficzne kwestie własnościowe (art. 5 ust. 3 pkt 3 - 5).

Jednocześnie żaden przepis ustawy nie mówi o mnogości licencji koniecznych do prowadzenia jednego wspólnego przedsięwzięcia ani też żaden przepis nie mówi, że działalności w zakresie transportu drogowego nie można podejmować w ramach spółki cywilnej. W tym stanie rzeczy, wobec faktu, iż przepisy o konieczności posiadania licencji ograniczają swobodę działalności gospodarczej, w ocenie Sądu, uznać należy, że nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Wymaganie licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, od każdego z przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną, mającą za przedmiot swojej działalności transport drogowy rzeczy nie ma zatem umocowania w obowiązujących przepisach a dokonaną przez organy interpretację przepisu art. 5 ustawy o transporcie drogowym należy uznać za błędną skutkującą w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. wadliwością decyzji organu II instancji w zaskarżonej części jak i w takiej też części decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...].

W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do wyżej powołanego przepisu orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 stosownie do art. 152 p.p.s.a. oraz w pkt 3 na podstawie art. 161 § 1 p.p.s.a.