Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 66/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 1  ust. 1i2
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] przedmiocie baku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] Nr [...]; II. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Kolejowy Inspektor Sanitarny we W. decyzją z [...] Nr [...], wydaną na podstawie § 10 ust. 1 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu (pozycja 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do powołanego rozporządzenia). W uzasadnieniu wskazał, że w związku ze zgłoszeniem braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu - u J. S. przez Kolejowy Zakład Medycyny Pracy we W. zostało wszczęte w sprawie postępowanie. W toku badania środowiska pracy ustalono, że J. S. podczas swojej pracy w charakterze maszynisty nie był narażony na ponadnormatywny hałas. Poziom dźwięku na lokomotywach spalinowych nie przekracza wartości dopuszczalnych.

W odwołaniu J. S. podniósł, że Kolejowa Komisja Lekarska w Poradni Medycyny Pracy w W., której posiedzenie odbyło się [...] orzekła niedosłuch obustronny typu odbiorczego, co należy uznać za chorobę zawodową. Od 1992 r. ma stwierdzoną II kategorię słuchu.

D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. decyzją z [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), utrzymał w mocy, zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że J. S. przepracował 32 lata w A, w Zakładzie Taboru we W.:

- od 09.11.1967 r. do 31.12.1967 r. - jako robotnik wyspecjalizowany,

- od 01.01.1968 r. do 30.04.1971 r. - jako palacz parowozu,

- od 01.05.1971 r. do 03.12.1971 r. i od 11.09.1972 r. do 31.07.1974 r. - jako pomocnik maszynisty,

- od 01.08.1974 r. do 31.12.1988 r. - jako maszynista parowozu,

- od 01.01.1989 r. do 30.06.1993 r. - jako maszynista trakcji spalinowej,

- od 01.07.1993 r. do 30.11.1999 r. - jako maszynista trakcji elektrycznej.

Niemniej analiza kart pomiarów na stanowisku maszynisty z lat 1984, 1985, 1988, 1989, 1992, 1996, 1997, 1998 i 1999 wskazuje, iż zainteresowany nie był narażony na działanie ponadnormatywnego hałasu. Wobec tego brak jest związku przyczynowego między warunkami wykonywanej pracy a stwierdzoną chorobą u J. S.

Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 10 lutego 2004 r. (sygn. akt. 3 II SA/Wr 63/2001), uchylili powyższą decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją organy I i II instancji naruszyły przepisy prawa materialnego i przepisy prawa procesowego. Organy orzekające dokonały wadliwej wykładni § 1 powołanego rozporządzenia z 1983 r. w sprawie chorób zawodowych przez wprowadzenie przesłanki ponadnormatywnego hałasu, która nie jest przewidziana w tym przepisie prawa, ani przepis ten nie odsyła do ustalenia warunków pracy w oparciu o inne przepisy. Zdaniem Sądu naruszone zostały też przepisy prawa procesowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Powołane rozporządzenie z 1983 r. w sprawie chorób zawodowych przyjmuje, że stwierdzenie choroby zawodowej jest uzależnione od ustalenia rodzaju choroby, która mieści się w wykazie chorób zawodowych. Jednostkami właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzących w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych (§7 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Orzeczenie właściwej jednostki służby zdrowia jest dokumentem urzędowym, zgodnie z art. 76 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalając stan faktyczny organ związany jest mocą orzeczenia, co nie oznacza, że nie może mu odmówić mocy dowodowej. Odstąpienie od mocy dowodowej wymaga jednak przeprowadzenia przeciwdowodu, który obali moc dokumentu urzędowego.

W ocenie Sądu, nie uznanie mocy dowodowej orzeczenia Kolejowego Zakładu Medycyny Pracy w W. mogło nastąpić tylko w wyniku przeprowadzenia przeciwdowodu, który obaliłby treść orzeczenia o chorobie zawodowej J. S. Złożenie od decyzji organu I instancji odwołania przez J. S., który kwestionował rozstrzygnięcie negatywne, powodowało obowiązek skierowania na badania do instytutu naukowego, właściwego do rozpoznania chorób zawodowych. Organy orzekające w I i II instancji nie zapewniły realizacji tego prawa skarżącemu, co stanowi naruszenie zasady domniemania załatwienia sprawy na korzyść jednostki, której podstawą jest art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, nakładający na organ orzekający uwzględnienie z urzędu słusznego interesu strony. W uzasadnieniu Sąd wskazał także, że organy orzekające w I i II instancji naruszyły zasadę prawdy obiektywnej przez nie ustalenie narażenia na hałas w okresie od 1968 do 1984 r., a oparcie się wyłącznie na badaniach od 1984 r. Nie obejmuje to zatem całego okresu pracy skarżącego, co zarzucał skarżący już w odwołaniu. Takie wadliwe ustalenie działania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy nie dawało podstawy do odstąpienia od związania mocą jednoznacznego orzeczenia jednostki powołanej do rozpoznania chorób zawodowych.

W ramach ponownego rozpatrywania sprawy skierowano zainteresowanego na badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., przesyłając karty pomiarów natężenia dźwięku jedynie z lat 1984 - 1999, wobec braku dokonywania wcześniejszych pomiarów.

Dnia [...] wpłynęło orzeczenie lekarskie z dnia [...] Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W. o rozpoznaniu choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu u zainteresowanego.

W dniu [...] Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zawodowego uszkodzenia słuchu /poz. 15/ u J. S. Placówka II stopnia diagnostycznego uzasadniła podjęte stanowisko tym, iż "w trakcie konsultacji laryngologicznej stwierdzono w badaniu otoskopowym obustronnie błony bębenkowe bladoszare, bez refleksu, lekko pogrubiałe, przeprowadzona obecnie diagnostyka audiologiczna objęła audiometrię tonalną progową i impedancyjną (obiektywną) oraz audiometrię odpowiedzi elektrycznych - ABR. Przesuniecie progu słuchu określone dla częstotliwości 1000, 2000, 4000 Hz po odjęciu poprawki na wiek wynosi dla UP - 35 dB, dla UL - 40 dB. Wykonana audiometria tonalna (2-krotnie, powtarzalna) wykazuje ubytki słuchu obustronnie szczególnie w zakresie wysokich częstotliwości, typowe dla zaburzeń odbioru. Wielkość rezerwy ślimakowej wyklucza komponent mieszany niedosłuchu. Próba lokalizacyjna SISI osiąga wysokie wartości wskazuje na lokalizację ślimakową niedosłuchu. W audiometrii impedancyjnej uzyskano obustronnie prawidłowe tympanogramy oraz zarejestrowano odruchy z mięśni strzemiączkowych, co świadczy o braku patologii ucha środkowego obustronnie oraz potwierdza ślimakową lokalizację niedosłuchu. W badaniu odpowiedzi elektrycznych ABR zarejestrowane progu, słuchowe są zgodne z uzyskanymi w audiometrii tonalnej. Analiza przedstawionej dokumentacji lekarskiej wykazuje, że u badanego stwierdzono niedosłuch obustronny od 1992 r. w czasie badań okresowych. Badanie audiometryczne wykonane dnia [...] (rok przed zakończeniem pracy zawodowej) potwierdza niedosłuch obustronny typu odbiorczego o średnich ubytkach słuchu dla UP - 41 dB, dla UL - 44 dB. Z analizy karty pomiarów poziomu dźwięku z lat 1984 - 1988 wykonanych na stanowisku maszynisty lokomotyw spalinowych i elektrycznych wyprodukowanych w latach 1963 - 1981 (uzupełnione dochodzenie epidemiologiczne PPIS we W. - pismo znak [...] z dnia [...]) wynika, że natężenie hałasu nie przekraczało dopuszczalnych normatywów higienicznych w całym okresie zatrudnienia. Brak potwierdzonego narażenia badanego na hałas o natężeniu przekraczającym dopuszczalne normatywy higieniczne przez okres stwarzający ryzyko uszkodzenia narządu słuchu nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu".

Mając na względzie powyższe orzeczenie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. wydał w dnia [...] decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu /poz. 15/ u J. S./

Od powyższej decyzji odwołał się zainteresowany nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. przed rozpatrzeniem odwołania, w dniu [...] zwrócił się o wydanie przez Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. opinii uzupełniającej uwzględniając następujące dowody w sprawie:

- orzeczenie lekarskie z dn. [...] (nr [...]) Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W. o rozpoznaniu choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu,

- odwołanie zainteresowanego wraz z wynikiem badania okresowego z dn. [...],

- stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Dnia [...] Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał uzupełniające orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u J. S. W uzasadnieniu wskazano, że badania audiometryczne wykonane w 2004 r. w trakcie hospitalizacji w tutejszym Szpitalu wykazały istnienie u badanego obustronnego niedosłuchu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej. Niemniej analiza danych o narażeniu zawodowym wykazała, że badany nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko występowania uszkodzenia narządu słuchu, dlatego też brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. decyzją z dnia [...], na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 1998 r., nr 90, poz. 575 z 1998 r. ze zm.) oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu /poz. 15/.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na ustalenia Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. uznał, iż brak potwierdzonego narażenia na hałas o natężeniu przekraczającym dopuszczalne normatywy higieniczne przez okres stwarzający ryzyko uszkodzenia narządu słuchu nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu u J. S.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że w narażeniu na hałas przepracował ponad 31 lat. W 1994 r. lekarz orzecznik Medycyny Pracy we W. stwierdził drugą kategorię słuchu. Podniósł, że przeanalizowano karty pomiarów hałasu i drgań na stanowisku maszynisty z okresu 1984 do 1999 r. i to jedynie 15% losowo wybranych pojazdów z posiadanego w zakładzie taboru, natomiast brak kart pomiarów z okresu od 1 stycznia 1968 r. do 1984 r., tj. z okresu 16 lat pracy. Zdaniem skarżącego przez cały okres jego pracy nie było przeprowadzone badania na lokomotywie czy parowozie. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wskazał, że rozporządzenie z 1983 r. nie przewiduje pojęcia narażenia na hałas ponadnormatywny. Natomiast w jego sprawie, pomimo braku pomiarów z lat 1968 - 1984 jednoznacznie uznano, że nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko wystąpienia uszkodzenia słuchu. Skarżący podniósł także, że winien być przebadany przez właściwy Kolejowy Ośrodek Medycyny Pracy we W. a następnie skierowany do Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W. a nie do Instytutu Medycyny w S.

Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, przetaczając argumenty wcześniej wskazane w zaskarżonej decyzji. Z medycznego punktu orzeczenie kolejowej jednostki medycznej jest zgodne z orzeczeniem jednostki medycznej w S. co do charakteru jak i wielkości ubytków słuchu, jednakże ze względu na brak potwierdzonego ponadnormatywnego natężenia na hałas, brak związku między chorobą słuchu a warunkami na stanowisku pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym również na decyzje wydawane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż - stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. - rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpatrując ponownie sprawę, należy przede wszystkim zauważyć, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną wcześniej w tej sprawie przez sąd. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia." Ta ostatnia dyspozycja oznacza, że orzekające organy winny były bezwzględnie zastosować się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2004 r. (sygn. akt 3 II SA/Wr 63/2001). Z drugiej strony, również skład Sądu orzekający obecnie w sprawie ze skargi na decyzję tegoż organu z dnia [...] jest związany stanowiskiem zawartym w tamtym wyroku, co oznacza obowiązek zweryfikowania wykonania wspomnianych zaleceń przez organ w toku ponownego rozpatrywania sprawy.

Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

W wyroku z dnia 10 listopada 2005 r. WSA we Wrocławiu dopatrzył się naruszenia przez orzekające organy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Nastąpiło to przez dokonanie przez organy sanitarne wadliwej wykładni § 1 powołanego rozporządzenia, poprzez wprowadzenie przesłanki ponadnormatywnego hałasu, która nie jest przewidziana w tym przepisie prawa, ani przepis ten nie odsyła do ustalenia warunków pracy w oparciu o inne przepisy.

Sąd w wyroku z dnia 10 listopada 2005 r. dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1 k.p.a.) w zakresie ustalenia stanu faktycznego. I tak: złożenie od decyzji organu I instancji odwołania przez J. S., który kwestionował rozstrzygnięcie negatywne, powodowało obowiązek skierowania na badania do jednostki medycznej drugiego stopnia, właściwej do rozpoznania chorób zawodowych, organy sanitarne tego nie uczyniły. Ponadto wadliwe ustalenie działania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, poprzez nie ustalenie narażenia na hałas w całym okresie pracy skarżącego, nie dawało podstawy do odstąpienia od związania mocą jednoznacznego orzeczenia jednostki powołanej do rozpoznania chorób zawodowych.

W aktualnym stanie rozpatrywanej sprawy ustalenia jednostek medycznych: Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W. z dnia [...]; Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], są zgodnie co do charakteru jak i wielkości ubytków słuchu u skarżącego. Jest to niedosłuch obustronny typu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej o średnich ubytkach słuchu dla Up.: 41 - 42 dB, dla Ul.: 44 - 45 dB. W tym stanie Centrum Medyczne Kolejowe stwierdziło zawodowe uszkodzenie słuchu. Jednostka medyczna z S. natomiast wykluczyła istnienie choroby zawodowej, ze względu na brak potwierdzonego ponadnormatywnego natężenia hałasu w okresie zatrudnienia strony. Organ drugiej instancji w decyzji z dnia [...], jak i organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...], powołując się na ustalenia tej jednostki medycznej - o braku potwierdzonego narażenia na hałas o natężeniu przekraczającym dopuszczalne normy higieniczne przez okres stwarzający ryzyko uszkodzenia narządu słuchu - stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: uszkodzenia słuchu wywołane hałasem u J. S.

W toku ponownego postępowania zakwestionowana została więc, zarówno w orzeczeniach lekarskich Instytutu Medycyny z S. jak i zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ocena prawna wyrażona w wyroku WSA we Wrocławiu z 10 lutego 2004 r. Natomiast przy ponownym rozpatrywaniu sprawy - w świetle powołanego na wstępie art. 153 p.p.s.a. - nie może być kwestionowana w orzeczeniach lekarskich jak i orzeczeniach organów sanitarnych ocena prawna wyrażona w wyroku WSA we Wrocławiu wydanym w tej sprawie, odnośnie braku podstaw prawnych do przyjęcia ponadnormatywnego hałasu jako normatywnej przesłanki warunkującej uznanie choroby zawodowej z tego tytułu.

W rozpoznawanej sprawie nadal budzą wątpliwości niektóre ustalenia stanu faktycznego. Wykonując zalecenia sądu organy sanitarne uzyskały orzeczenie lekarskie jednostki medycznej drugiego stopnia. Niemniej nadal mamy do czynienia z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej przez organy orzekające w pierwszej i drugiej instancji przy ustalaniu narażenia na hałas w okresie od 1968 r. do 1984 r. Niemożność ustalenia działania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy w tym okresie nie dawała podstawy do uznania jednoznacznego orzeczenia jednostki medycznej o braku pracy w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia narządu słuchu.

Wskazać należy, że dla spełnienia przesłanki § 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów, wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm. Wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy tylko dla jednego pracownika, z uwagi na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok z dnia 4 lipca 2001 r.,I SA 2244/00, LEX nr 53801; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 1998 r. I SA 1029/97, LEX nr 45829; wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1994 r., I SA 1640/93, ONSA nr 1/1995 poz. 28).

W tym stanie rzeczy, organy orzekające w I i II instancji naruszyły przepisy prawa materialnego oraz przepisy prawa procesowego (art. 7, art. 76 § 1 i § 3, art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Stwierdzone przez Sąd naruszenia procesowe mogły mieć - z oczywistych racji - istotny wpływ na wynik sprawy. Z powołanych względów - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny wyeliminować w toku prowadzonego postępowania stwierdzone powyżej uchybienia procesowe oraz o charakterze materialnoprawnym.