Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2122/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 i 77 i  107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi [...] Z. R. Sp. k. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [....] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącej [....] Z. R. Sp. k. w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent m.st. W. decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.)

- odmówił inwestorowi H. Z. R. Sp. komandytowa zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dwóch budynków biurowych: budynku "A" na terenie działki nr ew. [...] z wjazdami, chodnikiem na terenie działek nr ew. [...], [....] z obrębu [...] i budynku "B" na terenie działek nr ew. [...] z wjazdami, chodnikiem na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W.

Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż w dniu 12 marca 2010r. inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. W toku prowadzonego postępowania dokonano analizy złożonej dokumentacji i stwierdzono naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj. zgodności projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego U. Z. w dzielnicy U. W. - część zachodnia A, jego kompletności oraz zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z obowiązującymi przepisami. Postanowieniem nr [..] z dnia [...]kwietnia 2010r. Prezydenta W. zobowiązano wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.

W dniu 27 kwietnia 2010r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r., wydanym z up. Prezydenta W. zawieszono przedmiotowe postępowanie administracyjne.

W dniu 11 maja 2010r. wpłynął wniosek Inwestora o podjęcie postępowania w przedmiotowej sprawie. Do pisma dołączone zostało stanowisko dotyczące

-1-

nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W ocenie organu autorka projektu nie odniosła się w żaden sposób do uwag zawartych w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Dokonując analizy projektu budowlanego i rozważeniu złożonych wyjaśnień, organ stwierdził, że nie wszystkie zapisy postanowienia zostały spełnione.

Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Ursynowa Z. w dzielnicy U. W. - część zachodnia A, zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady miasta stołecznego W. z dnia 14 czerwca 2007r. działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę położone są w obszarze oznaczonym na planie symbolem UM przeznaczonym pod funkcję usługową z zachowaniem zabudowy mieszkaniowej.

Projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami planu zawartymi w § 18 pkt 7 i § 6 pkt 6. W § 18 pkt 7 plan ustala, na terenie przedmiotowej inwestycji, maksymalną wysokość zabudowy 14m. W § 2 pkt 3b plan określa, że przez maksymalną wysokość zabudowy należy rozumieć nieprzekraczalny wymiar pionowy (w metrach) mierzony od poziomu gruntu rodzimego przy głównym wejściu do budynku do górnej, najwyższej krawędzi dachu, dla budynków z dachem płaskim - do góry ścianki kolankowej (attyki). Jak wynika z projektu budowlanego, przy zastosowaniu w/w definicji, wysokość budynku "A" wynosi 17,50m a wysokość budynku "B" wynosi 17,43m, co jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Zapis § 6 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. Z. w dzielnicy U. W. - część zachodnia A określa nieprzekraczalne linie zabudowy. Budynek "A" wykracza poza ustaloną nieprzekraczalną linię zabudowy takimi elementami jak: pochylnia dla niepełnosprawnych, schodami wejściowymi do budynku oraz ich zadaszeniem. Budynek "B" wykracza poza ustaloną nieprzekraczalną linię zabudowy garażem otwartym usytuowanym w parterze budynku oraz podobnie jak w budynku "A" pochylnią dla niepełnosprawnych i schodami wejściowymi.

Usytuowanie budynków "A" i "B" nie spełnia wymogów określonych w § 12 i § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002, nr 75 poz. 690 ze zmianami). Zarówno w budynku "A" jak i Budynku "B" zaprojektowano otwarte garaże wielopoziomowe dla samochodów osobowych. Garaż otwarty na 30 stanowisk w budynku "A" zaprojektowano w odległości 2,79m -3,13m od południowej granicy działki 22/2 z obrębu 1-10-73, przy wymaganej minimalnej odległości

-2-

wynoszącej 6m. Garaż otwarty na 21 stanowisk w budynku "B" usytuowano w odległości 9,47m od okien budynku mieszkalnego usytuowanego od strony wschodniej, gdy minimalna odległość zgodnie z wyżej przytoczonym przepisem wynosi 10 m oraz 5,421X1 od granicy działki przy wymaganych 6m. Ponadto odległość budynku "A" od zachodniej granicy działki jest niezgodna z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia. Budynek usytuowano ścianą z otworami okiennymi w odległości 3,20m od zachodniej granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy wymaganej minimalnej odległości 4m.

Analiza przesłaniania oraz oświadczenie dotyczące naświetlenia i nasłonecznienia budynku projektowanego "A" oraz budynku usytuowanego na działce sąsiedniej od strony zachodniej zostały wykonane przy założeniu że pomieszczenia budynku sąsiedniego zlokalizowane na pierwszym piętrze nie są przeznaczone na pobyt ludzi, co jest niezgodne z dokumentami- znajdują się tam pomieszczenia biurowe.

Bilans miejsc postojowych wykonany został niezgodnie ze wskaźnikiem przewidzianym § 6 pkt 7 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tj. 10 miejsc postojowych na każde 300m2 powierzchni użytkowej budynków. Powierzchnie użytkowe budynków wykazane w projekcie budowlanym są zaniżone.

Z uwagi na nie usunięcie, w wyznaczonym terminie wskazanych nieprawidłowości, organ odmówił udzielenia pozwolenia na budowę..

Odwołanie od niniejszej decyzji wniósł inwestor – H. Z. R. Sp. komandytowa.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 kpa w związku z art. 82 ust.3 Prawa budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...]06.2010r.

Organ odwoławczy dokonując analizy akt sprawy stwierdził, iż w § 18 pkt 7 plan ustala, na terenie przedmiotowej inwestycji, maksymalną wysokość zabudowy - zgodnie z rysunkiem planu, czyli 14 m. W § 2 pkt 3b plan określa, że przez maksymalną wysokość zabudowy należy rozumieć nieprzekraczalny wymiar pionowy (w metrach) mierzony od poziomu gruntu rodzimego przy głównym wejściu do budynku do górnej, najwyższej krawędzi dachu:

a) dla budynków z dachem spadzistym - do kalenicy,

b) dla budynków z dachem płaskim - do góry ścianki kolankowej (attyki).

Jak wynika z akt sprawy, zarówno nad dachem budynku "A", jak i budynku "B"

-3-

zaprojektowano kotłownie gazowe. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Pomieszczenie techniczne zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 12 ww. rozporządzenia to pomieszczenie przeznaczone do urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku. Jak wynika z projektu budowlanego ww. kotłownie to pomieszczenia techniczne, które nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Wysokość projektowanej kotłowni nad dachem budynku "A", jak i budynku "B", nie powinna być uwzględniana przy obliczaniu wysokości ww. budynków. W ocenie organu odwoławczego wysokość przedmiotowej inwestycji nie narusza zatem ustaleń miejscowego planu.

Ustosunkowując się do argumentacji inwestora w przedmiocie usytuowania obiektu poza ustaloną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy organ stwierdził, iż ustalona w planie nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza, iż budynki nie mogą być poza tą linią zlokalizowane. Zgodnie z § 6 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalne linie zabudowy, nie wskazane na rysunku planu, ustala się w odległości 4,0m od linii rozgraniczającej ulicy. Według definicji zawartej w § 2 ust. 2 miejscowego planu przez nieprzekraczalne linie zabudowy należy rozumieć wyznaczone na działce linie określające najmniejszą dopuszczalną odległość budynku od ulicy, ciągu pieszego, wnętrza ogrodu lub innych obiektów.

Jak wynika z akt sprawy zarówno budynek "A" jak i budynek "B" wykraczają poza ustaloną w planie nieprzekraczalną linię zabudowy. Budynek "A" wykracza takimi elementami jak: pochylnia dla niepełnosprawnych, schodami wejściowymi do budynku oraz ich zadaszeniem, zaś budynek "B" wykracza garażem otwartym usytuowanym w parterze budynku oraz podobnie jak w budynku "A" pochylnią dla niepełnosprawnych i schodami wejściowymi, co w ocenie organu odwoławczego stanowi naruszenie ustaleń miejscowego planu.

Ustosunkowując się do zastrzeżeń dotyczących odległości budynku A od

-4-

zachodniej granicy działki niezgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ podał, iż zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub

drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub

drzwiowych w stronę tej granicy.

Usytuowanie projektowanego budynku "A" na działce o nr ew. [...] ścianą z otworami okiennymi w odległości 3,2 od granicy z sąsiednią działką o nr ew. [...] przy wymaganej odległości 4 m stanowi naruszenie powyższego przepisu.

Odnosząc się do argumentacji inwestora w przedmiocie usytuowania projektowanego garażu w budynku B względem granic działki sąsiedniej oraz okien budynków na sąsiednich działkach organ stwierdził, iż z analizy projektu budowlanego wynika, że na poziomie parteru budynku B przewidziano garaż otwarty na 9 miejsc parkingowych oraz garaż zamknięty na poziomie piwnicy na 12 miejsc parkingowych. W garażu otwartym w poziomie parteru na 9 miejsc parkingowych zachowano wymagane odległości stanowisk postojowych, to jest 6 m od wschodniej granicy działki i 10 m od okien budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce, zgodnie z § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na usytuowanie garażu otwartego w budynku A w odległości 2,79 m-3,29m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] z obrębu [...] inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od Prezydenta W. Organ I instancji po uzyskaniu upoważnienia Ministra w wydał w dniu [....] sierpnia 2010 r. postanowienie udzielające zgodę na odstępstwo od warunków technicznych - przepisów § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. umożliwiające wykonanie na działce budowlanej nr ew. [...] z obrębu [....] budynku z otwartym garażem w odległości 2,79 m-3,29m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] z obrębu [....].

Organ podniósł także, iż analiza przesłaniania została wykonana przy założeniu, że pomieszczenia budynku sąsiedniego zlokalizowane na I piętrze na działce [...] nie są przeznaczone na pobyt ludzi. Wyjaśniając powyższą sytuację w odwołaniu

-5-

stwierdzono, iż na I piętrze obecnie usytuowane są biura, które należą do inwestora i są przeznaczone do przeniesienia do projektowanego budynku "A1, po jego realizacji. Pomieszczenia te nie będą przeznaczone na pobyt ludzi - znajdą się w nich brakujące obecnie pomieszczenia techniczne (centrum monitoringu alarmów). Organ administracji architektoniczno-budowlanej, wydając decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie może jednak uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych.

W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarto wymagania dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia budynków, zatem wykazanie, że projektowana inwestycja spełnia te wymagania spoczywa na inwestorze.

Organ I instancji wskazał, iż bilans miejsc postojowych winien być wykonany zgodnie ze wskaźnikiem przewidzianym § 6 pkt 7 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tj. 10 miejsc postojowych na każde 300 m2 powierzchni użytkowej budynków. Inwestor, pomimo wezwania, nie usunął ww. nieprawidłowości, tj. nie doprowadził do zgodności przedłożonego projektu budowlanego z miejscowym planem.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji wystąpił w dniu 31 marca 2010 r. do Ministra Infrastruktury o odstępstwo po złożeniu przez inwestora wniosku w dniu 12 marca 2010 r., w ocenie organu odwoławczego, do czasu momentu uzyskania informacji od Ministra Infrastruktury, organ winien zawiesić prowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy stwierdził, iż pomimo nałożonych postanowieniem obowiązków inwestor nie usunął także innych wskazanych nieprawidłowości, stąd też zasadna była odmowa wydania pozwolenia na budowę.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. Z. R. Sp. K. wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie art. 106 § 1 kpa w związku z art. 9 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. nr [....] z dnia [...] czerwca 2010 r., podczas gdy organ obowiązany był ww. decyzję uchylić, gdyż została ona wydana bez wymaganego prawem stanowiska organu (upoważnienia

-6-

Ministra Infrastruktury do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych);

2) naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 kpa w związku z art. 35 ust. 3 i 4 Prawa

budowlanego, poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji, tj. nie

sprecyzowanie, jakich obowiązków, oprócz wymienionych w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji a nałożonych przez organ I instancji, nie wykonał inwestor

(skarżący);

3) naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

a) § 6 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ursynowa

Zachodniego w dzielnicy U. .W. - część zachodnia w związku

z § 12 i § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002

r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie poprzez niewłaściwą interpretację pojęcia "nieprzekraczalna linia

zabudowy" i przyjęcie, że jest to linia, za którą nie mogą być usytuowane takie

elementy budynku, jak pochylnia dla niepełnosprawnych, schody wejściowe do

budynku oraz ich zadaszenie, a w konsekwencji przyjęcie, że projektowane

budynki "A" i "B" wykraczałyby poza nieprzekraczalną linię zabudowy;

b) naruszenie § 13 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia

2002 r. poprzez uznanie, że inwestor nie wykazał, że pomieszczenia biurowe

położone na I piętrze budynku, posadowionego na działce [...], w świetle

projektu skarżącego nie posiadałyby wymaganego prawem naświetlenia i

nasłonecznienia oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego takiego

stanowiska organu II instancji;

c) naruszenie § 6 pkt 7 Miejscowego Planu w związku z pkt 2 załącznika do

Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów

Budowlanych z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. nr 112, poz. 1316), poprzez

zaakceptowanie stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym skarżący nie

spełnił wymogu zapewnienia bilansu miejsc postojowych przy planowanej

inwestycji, przyjmując błędną interpretację pojęcia "powierzchnia użytkowa

budynku".

W skardze podano, iż strona skarżąca złożyła do organu I instancji wniosek o wystąpienie do Ministra Infrastruktury, celem udzielenia upoważnienia do zgody na

-7-

odstępstwo od warunków technicznych w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I instancji wystąpił do Ministra w tej sprawie i uzyskał stosowne upoważnienie, a następnie w dniu [...] sierpnia 2010r. wydał w niniejszej sprawie postanowienie udzielające zgody na odstępstwo. Otrzymanie upoważnienia i wydanie przez organ I instancji zgody na odstępstwo miały jednak miejsce dopiero po wydaniu przez tenże organ decyzji odmownej w sprawie. Okoliczności tej nie wziął pod uwagę organ II instancji, przy rozpoznawaniu odwołania strony skarżącej.

W skardze zarzucono także, że organ odwoławczy wskazał jakich konkretnie obowiązków inwestor nie dopełnił. Prezydent W., jeżeli dostrzegł uchybienia w projekcie budowlanym i wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, to mógł domagać się od inwestora wykonania tylko obowiązków, nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz obowiązków wynikających z przepisów art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Nie mógł zatem nałożyć na stronę innych obowiązków, a organ II instancji nie mógł ogólnikowo, a wręcz arbitralnie postawić stronie zarzutu niedopełnienia tych "innych obowiązków".

W ocenie skarżącego organ II instancji błędnie przyjął, że zwrot nieprzekraczalna linia zabudowy" oznacza obręb, poza którym nie mogą być usytuowane takie elementy budynku, jak pochylnia dla niepełnosprawnych, schody wejściowe do budynku oraz ich zadaszenie. Konsekwencją tego było przyjęcie założenia, że obydwa projektowane budynki ("A" i "B") wykraczają poza nieprzekraczalną linię zabudowy. § 12 pkt 5 Rozporządzenia wyraźnie odróżnia odległość od budynku do granicy działki, od odległości takich elementów, jak m.in. schody, pochylnie, rampy i daszki nad wejściem, ustalając inną minimalną odległość od tych elementów do granicy działki (1,5 m). Elementy te należą do tzw. części niekubaturowych budynku (§ 3 pkt 24 Rozporządzenia) i nie powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu odległości między granicą działki a budynkiem.

W skardze zarzucono naruszenie § 13 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organy uznały, że inwestor nie wykazał, aby pomieszczenia biurowe położone na I piętrze budynku biurowego na działce [...] będą posiadały wymagane prawem naświetlenie i nasłonecznienie. Organ jedynie powołał się na numery § 13, § 57 i § 60 wspomnianego wyżej Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. § 60 Rozporządzenia w ogóle nie dotyczy budynków biurowych, lecz żłobków, przedszkoli i szkół. Wojewoda [...] naruszył przepis § 6 pkt 7 Miejscowego Planu, poprzez zaakceptowanie stanowiska organu I

-8-

instancji, zgodnie z którym skarżący nie spełnił wymogu zapewnienia bilansu miejsc

postojowych przy planowanej inwestycji. Organy przyjęły, iż powierzchnia użytkowa

budynku, o której mowa w cytowanym § 6 ust. 7 Miejscowego Planu, obejmuje także

komunikację wewnętrzną, która została pominięta przy ustalaniu powierzchni użytkowej

budynku. Stanowisko organów w tej kwestii jest nieuzasadnione. Pojęcie całkowitej

powierzchni użytkowej budynku jest pojęciem normatywnym, określonym w Polskiej

Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Zgodnie pkt 2 PKOB ("Pojęcia podstawowe"):

Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku

z wyjątkiem:

-powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;

-powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji

ogólnobudowlanych;

- powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki."

Stanowisko organów obu instancji jest w tej mierze niesłuszne i przy ustalaniu liczby

miejsc postojowych dla projektowanych budynków należało brać pod uwagę

powierzchnię obliczoną tak, jak to uczynił inwestor w projekcie budowlanym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzenie postępowania odwoławczego bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych

-9-

okoliczności powoływanych przez stronę skarżącą przed organem II instancji, obliguje Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jak podniesiono na wstępie rozważań Sądu podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę było uznanie przez organ architektoniczno - budowlany, iż inwestor nie spełnił wszystkich wymogów, które zostały na niego nałożone postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010r. Organ nakazał w powołanym postanowieniu m.in. uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu o wymiarowanie odległości budynków od granic działek oraz o opis budynków istniejących i będących w budowie. Inwestor został zobowiązany do obliczenia oraz opisu zbiorników retencyjnych dla przetrzymywania deszczu i ich konstrukcji. Prezydent uznał także, że projekt budowlany nie spełnia wymogów Inżyniera Ruchu W. zawartych w opiniach nr [...] i [...] z dnia [...] września 2009r. dotyczących geometrii ul. K. w rejonie zjazdów.

Wojewoda [....]rozpatrując odwołanie nie odniósł się do wszystkich kwestii podniesionych przez inwestora i wybiórczo potraktował jego obowiązki wskazując lakonicznie, iż nie wypełnił on wszystkich zaleceń nałożonych przez Prezydenta W. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podziela zarzut skargi, iż nieuprawnione było twierdzenie organu odwoławczego, że inwestor nie wypełnił "także innych" wskazanych nieprawidłowości, nie podając przy tym konkretnych uchybień, które zadecydowały o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

Tymczasem strona skarżąca zarówno pismem z dnia 11 maja 2010r. jak i w odwołaniu wskazała, że wszystkie nałożone obowiązki zostały spełnione w projekcie podając m.in., iż Inżynier Ruchu W. zaopiniował pozytywnie i w dniu 23 października 2009r. zatwierdził do realizacji: zatwierdzenie nr [...] - dla zjazdów z budynku "A" i zatwierdzenie nr [...] dla zjazdu z budynku "B", a ponadto inwestor uzyskał uzgodnienia projektu wjazdów z ulicy K. na teren posesji. Skarżący wyjaśnił również, iż we wszystkich egzemplarzach projektu budowlanego naniesiono odległość budynku "A" od granicy z działką nr ewid. [...] pozostałe minimalne odległości obu budynków od granic działek są pokazane na rysunku Planu zagospodarowania terenu w projekcje budowlanym. Stąd też, w ocenie inwestora, niezasadnie organ nakazał uzupełnienie dokumentacji o wymiarowania odległości budynków i ich opis. W projekcie budowlanym znajduje się również opis zbiorników retencyjnych dla przetrzymywania deszczu nawalnego, ponadto do projektu dołączono kartę katalogową zastosowanego w projekcie zbiornika.

-10-

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ sprawdza m.in. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Trzeba przy tym pamiętać, że przytoczony przepis należy interpretować łącznie z regulacjami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego.

Artykuł 35 ust. 4 Prawa budowlanego ustala jednoznacznie, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Oznacza to, że nie jest dopuszczalna jakakolwiek uznaniowość w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwość wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie takiej decyzji. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały ograniczone do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Organ administracji odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę musi precyzyjnie i bezspornie wskazać ewentualne niezgodności dokumentacji przedstawionej przez inwestora, tak aby mógł on odnieść się do uchybień i umożliwić mu ich poprawienie. Przy czym, każde żądanie organu usunięcia nieprawidłowości winno znajdować odzwierciedlenie w przepisach regulujących proces budowlany.

W rozpatrywanej sprawie obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu (por. wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1436/96). Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne powody. Nie może spełnić zatem wymagań wynikających z art. 8 kpa organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84).

Należy podkreślić, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, nie może on ograniczać się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Organ

-11-

rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] tego nie wykonał, ograniczając się tylko i wyłącznie do kontroli decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010r.

Ogólnikowe stwierdzenia Wojewody [....] zawarte w kontrolowanym orzeczeniu, nie spełniające wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji, uniemożliwiają Sądowi dokonanie pełnej oceny pod względem zgodności z prawem.

Tymczasem obowiązkiem organu orzekającego w sprawie jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji wszechstronnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, analizy argumentów wszystkich stron, a także dokonanej przez organ wykładni stosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nie może też organ administracji oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać za organ podjętych rozstrzygnięć.

Z art. 77 § 1 kpa wynika obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, czy zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy mając na względzie powyższe wskazania Sądu powinien precyzyjnie określić, które z nałożonych na inwestora obowiązków nie zostały spełnione i dlaczego. Inwestor winien wiedzieć dokładnie jakim przepisom prawa uchybił i w jakim zakresie.

Niepodjęcie przez organ administracji państwowej czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy w przedstawionym powyżej zakresie, a mającym istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze.zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.

-12-