Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SO/Wr 7/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 2,  art. 246 par. 1  pkt 2,  art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

D. P. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata uzasadniając, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką w wieku szkolnym. Posiada 2/3 udziału w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 i nieruchomość rolną ([...] m2), poza tym nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro.

Córka jest od urodzenia niepełnosprawna. Wnioskodawczyni również choruje od wielu lat, a koszty leczenia i lekarstw przewyższają jej możliwości. Dochody uzyskuje z tytułu zasiłków (rodzinnego, alimentacyjnego i pielęgnacyjnego) z Ośrodka Opieki Społecznej w łącznej wysokości 840 zł. Strona zaznaczyła, że często jest pozbawiana środków do życia. Straciła mieszkanie, obecnie korzysta z ubezpieczenia babci będącej na emeryturze.

Na wezwanie, zgodnie z zarządzeniem Referendarza sądowego, do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego, skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wnioskodawczyni nie udzieliła odpowiedzi.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r. Referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., zakwalifikowanym jako sprzeciw od powyższego orzeczenia, strona podniosła, że obecnie nie ma żadnego dochodu, zaś córka otrzymuje z GOPS 500 zł alimentów i 108 zł zasiłku rodzinnego, co nie wystarcza na wyżywienie, nie wspominając o wykupieniu leków (strona choruje na [...]). Od października 2013 r. zatem ich dochody wynoszą 608 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W świetle powyższego, Sąd ponownie rozpoznał wniosek strony o przyznanie prawa pomocy i stwierdził, że należy go ocenić jako zasadny.

Stosownie do treści z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W takiej sytuacji niewątpliwie znajduje się wnioskodawczyni, która samotnie wychowuje niepełnosprawną córkę, a jedyny dochód pochodzi z Pomocy Społecznej. Już ten fakt – kwalifikacja strony do przyznania tego rodzaju wsparcia finansowego – wskazuje, że nie ma ona możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów swego udziału w sprawie.

Wyjaśnić trzeba, iż wnioskodawczyni nie wskazała w sposób jednoznaczny pełnomocnika z urzędu, zaznaczając na urzędowym formularzu wniosku radcę prawnego lub adwokata. W związku z tym wyboru dokonał Sąd w zakresie żądania wniosku.

Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz 260 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.