Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 311/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 272 pkt 3, art. 274b § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 897/14 w sprawie ze skargi G. sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od G. sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji (k. 36 i 38-47 akt)

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 897/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji), po rozpoznaniu skargi G. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 8 stycznia 2014 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r., uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdził, że nie może być ono wykonane w całości i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

1.2. Z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd dostrzegł potrzebę uchylenia zaskarżonego postanowienia z powodów innych niż podane przez spółkę. Odnosząc się do stanowiska skarżącej sąd nie podzielił jej argumentów, zgodnie z którymi nie jest możliwe zastosowanie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.), tj. przedłużenie terminu zwrotu VAT, w przypadku, gdy podatnik wnioskuje o zaliczenie tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (art. 76 w zw. z art. 76b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: o.p.).

1.3. Przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia było stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, że organy dopuściły się nieprawidłowości niedostrzeżonych przez spółkę. Sąd zwrócił uwagę, że termin zwrotu przedłużony został ze względu na trwające czynności sprawdzające w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia transakcji przez kontrahentów spółki. Sąd podkreślił, że weryfikacja rozliczenia podatnika może być dokonywana w różnych trybach (czynności sprawdzające, kontrola podatkowa/skarbowa, postępowanie podatkowe), lecz każdy z nich realizowany jest w oparciu o inne regulacje prawne, różny też jest ich cel i zakres weryfikacji. Przywołując art. 272 o.p. sąd wskazał, że czynności sprawdzające zmierzają przede wszystkim do zbadania i ustalenia poprawności formalnej dokumentów, stanowiąc tym samym wstępną kontrolę podatkową o charakterze formalnym. Sąd zaznaczył, że dla rozstrzygnięcia istotna jest ocena, jakie kompetencje ma organ dokonując w ramach czynności sprawdzających ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Wskazując, że w art. 274 § 2, art. 275 § 1-3 i art. 276 § 1, 2 i 5 o.p. ustawodawca przewidział szereg uprawnień organów wykraczających poza zakres formalnej kontroli, mimo ich wykonywania w ramach czynności sprawdzających, sąd podkreślił równocześnie, że zakres możliwych czynności organu w tych wypadkach został wyraźnie wskazany w przepisach. W zakresie tym nie mieszczą się czynności mające na celu weryfikację prawidłowości i rzetelności rozliczenia kontrahentów podatnika, co wynika nie tylko z zakresu czynności dopuszczalnych w myśl przywołanych przepisów, ale również z art. 274c § 1 o.p. Sąd wskazał, że w tym przepisie ustawodawca dopuścił możliwość zażądania od kontrahentów podatnika przedstawienia dokumentów, w tym także w celu sprawdzenia zasadności zwrotu podatku VAT, jednak jedynie w związku z prowadzonym u podatnika postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową, czyli poza tymi postępowaniami kontrola kontrahentów nie jest dopuszczalna. Nie ma więc podstaw prawnych żądania od kontrahentów podatnika dokumentów w celu sprawdzenia zasadności zwrotu podatku VAT w ramach jedynie czynności sprawdzających, tj. bez wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Tym bardziej nie ma podstaw prawnych, by w ramach czynności sprawdzających u podatnika prowadzić czynności mające na celu weryfikację prawidłowości i rzetelności rozliczenia kontrahentów podatnika.

Sąd wskazał, że organy orzekające w sprawie nie uwzględniły charakteru czynności sprawdzających, wykładni systemowej wewnętrznej regulacji odnoszących się do takich czynności, a także treści art. 274c § 1 o.p. Pominęły też to, że organ podatkowy dysponuje różnymi instrumentami w celu sprawdzenia zasadności zwrotu podatku VAT w ramach innych postępowań niż postępowanie sprawdzające.

Podsumowując swoje stanowisko sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie narusza art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 272 pkt 3 o.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, gdyż niedopuszczalne było przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT ze względu na konieczność zweryfikowania – w ramach czynności sprawdzających prowadzonych wobec skarżącej – transakcji rozliczonych przez kontrahentów spółki.

2. Skarga kasacyjna (k. 54-58)

2.1. W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości oraz wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.2. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego, przez uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w wyniku dokonania błędnej wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 272 pkt 3 oraz art. 274b § 1 o.p., w efekcie której sąd błędnie uznał, że organ bezpodstawnie przedłużył termin zwrotu różnicy podatku VAT,

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uchyleniu zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w konsekwencji naruszenia przez sąd art. 274b § 1, art. 274c § 1 i art. 277 o.p. w zw. z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającego na wadliwym uznaniu, że nie ma podstaw prawnych, by w ramach jedynie czynności sprawdzających, bez wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, żądać od kontrahentów podatnika dokumentów, w celu sprawdzenia zasadności wnioskowanego przez podatnika zwrotu VAT, podczas gdy zgodnie z art. 277 o.p. w przypadku złożenia wniosku o zwrot VAT należy odpowiednio stosować w szczególności art. 274c § 1 o.p., umożliwiający organom żądanie od kontrahentów podatnika przedstawienia dokumentów, w zakresie objętym kontrolą u podatnika, w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną (k. 67-69)

3.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie w całości z uwagi na brak uzasadnionych podstaw, a także o zasądzenie kosztów zgodnie z przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Skarga kasacyjna organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie.

5. Kluczowymi przepisami dla rozstrzygnięcia są art. 87 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u. oraz art. 272 pkt 3 w zw. z art. 274b § 1 o.p.

Zgodnie z art. 272 pkt 3 o.p. jednym z celów dokonywanych przez organy podatkowe pierwszej instancji czynności sprawdzających jest ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami.

Z kolei w świetle art. 274b § 1 o.p. jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających.

Stosownie natomiast do art. 87 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u., będącego odrębnym przepisem, o którym mowa w art. 274b § 1 o.p., jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej.

Z powołanych przepisów, rozpatrywanych w kontekście całości regulacji dotyczącej zwrotu różnicy podatku, wynika, że w czasie pomiędzy zadeklarowaniem przez podatnika zwrotu bezpośredniego a upływem terminu do dokonania takiego zwrotu na rachunek bankowy podatnika organ jest uprawniony do podjęcia czynności mających na celu zbadanie zasadności tego zwrotu. Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u. przewiduje – w przypadku podjęcia takich czynności weryfikacyjnych – możliwość wstrzymania się przez organ z dokonaniem zwrotu przez termin dłuższy niż wynikający z przepisów (termin podstawowy zwrotu – 60 dni). Następuje to właśnie w drodze postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. prowadzi do wniosku, że takie postanowienie może zostać wydane, gdy: 1) termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął, 2) weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w przepisie (tj. w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego), 3) stwierdzenie przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach.

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 marca 2015 r., I FSK 373/14 i I FSK 435/14, przewidziany w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny (por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt III SAB/Wa 32/12). Tak więc przesłanki do wydania postanowienia w omawianym trybie nie stanowi sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale muszą istnieć "istotne wątpliwości" co do zasadności zwrotu. Na tym etapie postępowania organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Czynności organu na tym etapie nie zmierzają do wykazania, że zwrot jest niezasadny ani do wykazania, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13, w którym uznano, że nie zasługuje na aprobatę taka wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u., która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie).

Jeśli zatem postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu zostało wydane przed upływem tego ustawowego terminu, weryfikacja rozliczenia podatnika (zasadności zwrotu) odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w art. 87 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u., a postanowienie nie ma charakteru dowolnego, tj. organ przekonująco wyjaśnił przyczyny, dla których uznał, że zaszła konieczność przedłużenia terminu zwrotu (powody, które wzbudziły wątpliwości co do zasadności zwrotu skutkujące potrzebą dodatkowej weryfikacji tej zasadności), trudno uznać, by którakolwiek z powołanych norm została naruszona.

W ramach sądowej kontroli postanowienia o przedłużenia terminu zwrotu podatku ocena działań weryfikacyjnych podejmowanych przez organy może zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego być dokonywana jedynie w zakresie pozostającym w ścisłym związku z tym postanowieniem, tj. mającym bezpośredni wpływ na stwierdzenie, czy takie postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny może na przykład uznać, iż działania, konieczność przeprowadzenia których podnosi w postanowieniu organ, nie wymagały przedłużania terminu zwrotu, gdyż mogły być dokonane przed upływem tego terminu, albo sam charakter tych czynności wskazywał jednoznacznie, że były one nieprzydatne do wyjaśnienia wątpliwości organu co do zasadności zwrotu (np. organ wskazywał na konieczność wyjaśnienia okoliczności dotyczących zagranicznych kontrahentów podatnika, podczas gdy podatnik deklarował wyłącznie transakcje krajowe). W obu podanych przypadkach przedłużanie terminu zwrotu jest bezzasadne, gdyż albo nie jest konieczne (organ nie wykazał, że potrzebuje więcej czasu na przeprowadzenie weryfikacji rozliczenia podatnika niż ustawowy termin zwrotu) albo nie jest przydatne do celów zbadania zasadności zwrotu (organ nie wykazał, że działania przez niego podejmowane mogą usunąć wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia podatnika). Ocena wykraczająca poza ten zakres skutkuje wyjściem poza granice sprawy zakreślone w art. 134 § 1 p.p.s.a. Z taką właśnie sytuacją mamy natomiast do czynienia w niniejszej sprawie, sąd pierwszej instancji nie dostrzegł bowiem uchybienia samego art. 87 ust. 2 u.p.t.u. czy art. 274b § 1 o.p., tj. przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonego postanowienia (mimo nominalnego wskazania na naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 272 pkt 3 o.p. wywód sądu świadczy o uznaniu, że doszło do uchybienia innych przepisów), lecz raczej przepisów regulujących uprawnienia organów w zakresie czynności sprawdzających. Innymi słowy, sąd uczynił przedmiotem swojej kontroli podjęte przez organy czynności sprawdzające jako takie, co nie może być w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznane za mieszczące się w granicach sprawy mającej za przedmiot postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu. Należy podkreślić, że dla oceny zgodności z prawem takiego postanowienia konieczne jest stwierdzenie, czy zostało ono wydane w toku działań weryfikacyjnych w ramach jednego z postępowań wymienionych w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Badanie prawidłowości i zgodności z prawem tych działań weryfikacyjnych w oderwaniu od przepisów regulujących kwestię wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nie jest już natomiast w świetle tych przepisów usprawiedliwione.

Stąd też za zasadny należy uznać zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 272 pkt 3 oraz art. 274b § 1 o.p., sąd ten bowiem bezpodstawnie wyszedł poza wynikające z tych przepisów przesłanki wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku.

Tym bardziej jest to widoczne w realiach niniejszej sprawy, gdyż niewątpliwie przesłanki wydania zaskarżonego postanowienia zaistniały. Termin do dokonania zwrotu jeszcze bowiem nie upłynął. Weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w przepisie prawa. Wreszcie w świetle i sprawy toczącej się z udziałem skarżącej, sygn. akt III SA/Wa 956/14, nie ulega wątpliwości, że zasadność zwrotu wymagała dodatkowego zweryfikowania, które jest co najmniej uprawdopodobnione. Zaś kwestia, na której skoncentrował się sąd pierwszej instancji w okolicznościach tej sprawy jest rzeczą wtórną, niemającą istotnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

6. Z podanych względów nie ma potrzeby odnoszenia się do zarzutu kasacyjnego stanowiącego merytoryczną kontrargumentację wobec poglądu sądu pierwszej instancji o niezgodności z prawem podjętych przez organ działań w ramach czynności sprawdzających, tj. kwestii związanych z regulacją art. 274c § 1 czy art. 277 o.p. Warto jednak wskazać, że analogiczne stanowisko do zaprezentowanego przez organ w rozpatrywanej skardze kasacyjnej wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r., I FSK 1251/14.

7. Powyższe przesądza o zasadności skargi kasacyjnej i wystąpieniu podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał przy tym, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a zatem, na mocy art. 188 p.p.s.a. możliwe jest uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi.

8. Rozpatrując skargę należy w pierwszym rzędzie podkreślić, że stanowisko spółki przedstawione tym środku zaskarżenia zostało przez sąd pierwszej instancji uznane za nieusprawiedliwione.

Wywód spółki ze skargi zasadniczo sprowadzał się do tego, że nie wnosiła ona o zwrot podatku na rachunek bankowy, o którym mowa w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., tak więc przedłużenie terminu tego zwrotu było bezzasadne. Zdaniem spółki przy wniosku o zaliczenie zwrotu na poczet zaległości podatkowych oraz na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych instytucja przedłużenia terminu zwrotu podatku nie znajduje zastosowania.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji szeroko odniósł się do wskazanego stanowiska skarżącej, wykazując jego niezasadność. Podsumowując swoje rozważania w tym względzie sąd stwierdził, że nie podziela argumentów przedstawionych w skardze i zarzuty w niej zawarte uznaje za niezasadne.

Mając powyższe na względzie należy zaznaczyć, że z uwagi na to, iż spółka nie wniosła skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji, a organ odwoławczy (ze zrozumiałych względów) stanowiska sądu w przedstawionym zakresie nie kwestionował, Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie mógł tej kwestii rozważyć w sposób odmienny. Stąd warto jedynie nadmienić, że analogiczny wywód skarżącej został oceniony – i uznany za bezpodstawny – w innej ze spraw spółki, w której złożyła ona skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego jej skargę (w tym zakresie por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016 r., I FSK 1400/14).

9. W świetle przedstawionych wyżej rozważań co do wymogów, które muszą być spełnione, by postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym mogło zostać uznane za zgodne z prawem, należy uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu wymagającym usunięcia go z obrotu prawnego. Nie ulega wątpliwości ani to, że zostało ono wydane przed upływem ustawowego terminu dokonania zwrotu (deklaracja VAT-7 za lipiec 2013 r. wpłynęła do urzędu skarbowego w dniu 20 sierpnia 2013 r., a postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w dniu 17 października 2013 r.), ani to, że trwały czynności sprawdzające w przedmiocie prawidłowości rozliczenia skarżącej za badany okres rozliczeniowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego można mieć zastrzeżenia co do rzetelności wyjaśnienia przez organy działające w sprawie powodów, dla których uznano, że wystąpiły okoliczności wskazujące na wątpliwości co do zasadności zwrotu, powodujące konieczność przedłużenia terminu zwrotu, lecz pewna ogólnikowość wydanych przez organy postanowień w tym względzie nie stanowi naruszenia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. czy art. 210 § 4 bądź art. 121 lub art. 124 o.p. w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy c p.p.s.a. Mimo bowiem lakonicznego zwrócenia w uzasadnieniu postanowień uwagi na konieczność przedłużenia terminu zwrotu z uwagi na wniosek spółki o zaliczenie zwrotu na poczet zaległości podatkowych i konieczność sprawdzenia prawidłowości i rozliczenia transakcji przez kontrahentów skarżącej, akta sprawy wskazują na to, że wątpliwości co do zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku istotnie wystąpiły, a okoliczności sprawy przemawiały za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności tego zwrotu. Wystarczy wskazać na znajdujący się w aktach sprawy wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 6 listopada 2013 r. do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. o przeprowadzenie kontroli skarbowej (k. 3-4 akt adm.) – w rubryce VI (uzasadnienie wniosku) organ podatkowy wskazał, że w stosunku do spółki toczą się kontrole w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. w zakresie rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od grudnia 2011 r. do marca 2013 r. w związku z podejrzeniem udziału spółki w transakcjach karuzelowych w zakresie obrotu telefonami komórkowymi. Zwracając uwagę, że wykazana w deklaracji ujemna kwota podatku należnego wynika z faktury korygującej wystawionej dla O. Sp. z o.o., organ zaznaczył równocześnie, że wobec tego kontrahenta skarżącej również prowadzona jest kontrola UKS.

Podana argumentacja nie pozwala na uznanie, by zaskarżone postanowienie miało charakter dowolny, zwłaszcza że, co warto podkreślić, skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wyrażała wątpliwości co do powodów uznania przez organy, że konieczna jest dalsza weryfikacja zasadności zwrotu podatku.

Podsumowując powyższe należy uznać, że dokonane w rozpoznawanej sprawie przedłużenie terminu do zwrotu podatku wydane w trybie art. 272b o.p. w zw. z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. było prawidłowe i zasadne.

10. Z uwagi na bezzasadność zarzutów skargi jak i niedostrzeżenie przez Naczelny Sąd Administracyjny również innych, niezarzucanych w skardze, naruszeń przepisów, czy to postępowania, czy też prawa materialnego, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

11. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2-3 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 za zm.).