Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 571/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2188
law: Ustawa z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej -  t.j.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 203
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy asesor WSA Anna Janowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. – Zarządcy Gospodarstwa Rolnego w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 28 września 2022 r., nr SKO.53.848.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

K. P. – zarządca Gospodarstwa Rolnego w R. (dalej jako: "skarżacy", "strona", "wnioskodawca", "zarządca gospodarstwa rolnego") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olszynie z 28 września 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej.

Z przedłożonych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 24 maja 2022 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) zarządca gospodarstwa rolnego złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej za okres od 1 sierpnia 2021 r. do 31 stycznia 2022 r. W dołączonym do formularza piśmie wniósł o nieuwzględnienie terminu prawa materialnego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 846), dalej: "u.z.p.a.". Wyjaśnił, że został ustanowiony zarządcą gospodarstwa rolnego postanowieniem Sądu Rejonowego z 23 lipca 2021r., sygn. akt [...], jednak sprawowanie zarządu utrudniał współwłaściciel gospodarstwa J. L., w związku z czym zarządca złożył wniosek w trybie art. 612 k.p.c. o pozbawienie J. L. prawa używania rzeczy. Utrudnianie polegało nie tylko na faktycznym przeszkadzaniu w zarządzie, ale również na nieujawnianiu istotnych dokumentów. Jak wskazano w treści pisma, dopiero w ostatnich dniach w czasie wizyty w Urzędzie Gminy zarządca powziął informację, że J. L. złożył w terminie wniosek o zwrot podatku akcyzowego, do którego dołączył oryginały faktur VAT, nie pozostawiając ich kopii zarządcy. Zdaniem zarządcy, wobec pozostawienia współwłaścicieli w posiadaniu gospodarstwa, J. L. był uprawniony do złożenia wniosku. Podatek akcyzowy nie został mu jednak zwrócony, a powodem odmowy było uznanie J. L. za osobę niebędącą stroną postępowania. W związku z tym zarządca złożył niezwłocznie wniosek, wskazując, że wcześniejsze jego sformułowanie nie było możliwe z uwagi na niedysponowanie dokumentami z przyczyn nie leżących po jego stronie. W ocenie zarządcy, możliwe jest nieuwzględnienie skutków upływu terminu prawa materialnego w sytuacji, gdy opóźnienie było niewielkie i usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami. W doktrynie prawa cywilnego przyjmuje się, że terminy zawite mogą być nie uwzględniane na podstawie art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), dalej: "k.c.", który zakazuje nadużywania prawa podmiotowego i kształtuje zasady współżycia społecznego, zaś w doktrynie prawa administracyjnego, podobnie jak w prawie cywilnym, obecna jest koncepcja nadużycia prawa. Ponadto wskazano, że norma z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", w zakresie, w jakim nakłada na organy publiczne obowiązek uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, może spełniać podobną funkcję jak klauzula generalna określona w art. 5 k.c. Powołując się zatem na słuszny interes obywateli, a w szczególności innych współwłaścicieli gospodarstwa, wskazano na uzurpowanie przez J. L. prawa do zwrotu podatku akcyzowego z wyłączeniem innych współwłaścicieli oraz zablokowanie przez niego możliwości złożenia wniosku przez zarządcę czy też pozostałych współwłaścicieli na skutek doręczenia organowi oryginałów faktur VAT i niepozostawienia ich kopii w posiadaniu zarządcy.

Postanowieniem z 7 czerwca 2022 r. Wójt Gminy, działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. W uzasadnieniu wskazał, że wnioski o zwrot podatku akcyzowego producenci rolni mogą składać w termiach od 1 lutego do ostatniego dnia lutego oraz od 1 sierpnia do 31 sierpnia danego roku. Termin do złożenia wniosku o zwrot podatku jest terminem materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu. Skoro zatem wniosek wpłynął do organu w dniu 27 maja 2022 r., należało odmówić wszczęcia postępowania i nie formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.

Utrzymując w mocy powyższe postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wskazało, że poza sporem w sprawie było to, że wniosek został złożony po terminie określonego w art. 6 ust. 1 u.z.p.a. Termin ten ma charakter terminu prawa materialnego. Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym lub wywołuje skutek prawny materialnej trwałości ukształtowanych praw przez wyłączenie dopuszczalności uchylenia (zmiany) decyzji lub wyłączenie dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji. Jedynie

w przypadku terminów procesowych możliwe jest uchronienie się przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu czynności procesowej poprzez wniosek o jego przywrócenie. Stąd też argumenty przedstawione zarówno we wniosku, jak

i w zażaleniu, nie miały prawnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepis

art. 5 k.c. nie miał w sprawie zastosowania, gdyż brak jest przepisu, który obligowałby organ czy też pozostawiał organowi swobodę oceny istniejącego stanu prawnego przy uwzględnieniu tej zasady. Brak jest również przepisu prawa, który pozwalałby organowi ocenić zaskarżone rozstrzygnięcie pod kątem jego zgodności

z zasadami współżycia społecznego, czy też słuszności. Z tego też powodu zasady współżycia społecznego nie mogły być skutecznie powoływane jako podstawa żądania uchylenia zaskarżonego aktu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarządca gospodarstwa rolnego, wnosząc o uchylenie postanowienia organu odwoławczego, podniósł zarzut istotnego naruszenia prawa, tj. art. 7 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi ponowił argumentację wniosku oraz zażalenia. Wskazał, że jako zarządca jest uprawniony do wykonywania czynności zwykłego zarządu nad rzeczą, natomiast nie ma wpływu na stan posiadania współwłaścicieli. Dopiero na mocy art. 612 k.p.c. może zostać wydane postanowienie, zgodnie

z treścią którego współwłaściciel może być pozbawiony używania rzeczy. Do dnia sporządzenia skargi takiego postanowienia nie wydano. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1

i ust. 2 u.z.p.a. zwrot podatku akcyzowego przysługuje producentowi rolnemu, za którego uważa się posiadacza gospodarstwa rolnego. W czasie wizyty w Urzędzie Gminy zarządca powziął informację, że J. L. złożył w terminie wniosek o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, do którego dołączył oryginały faktur VAT. Zdaniem zarządcy, wobec pozostawienia współwłaścicieli w posiadaniu gospodarstwa, J. L. miał uprawnienie do złożenia wniosku, jednak organ uznał go za osobę niebędącą stroną postępowania. Niezwłocznie po powzięciu o tym informacji zarządca złożył wniosek. W jego ocenie, możliwe jest nieuwzględnienie skutków upływu terminów materialnych w określonych, usprawiedliwionych okolicznościach (wyrok WSA w Lublinie z 10 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 435/10), tj., gdy opóźnienie było niewielkie i usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami. Skarżący odwołał się ponadto do art. 5 k.c. oraz art. 7 k.p.a. Wskazał na słuszny interes obywateli, a w szczególności innych współwłaścicieli gospodarstwa. Jak podniósł, z uwagi na brak współpracy jednego ze współwłaścicieli gospodarstwa, niemożliwe było wystąpienie w terminie z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r.

poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, przeprowadzona stosownie do wskazań z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), wykazała,

że zostało ono wydane z naruszeniem prawa uzasadniającym jego uchylenie.

Postanowienie podlega bowiem uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.

W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności

z prawem, stwierdzić należy, że narusza ono prawo ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 2 i art. 9 ust. 2 u.z.p.a. do postępowania w sprawach indywidualnych dotyczących ustalania i wypłaty zwrotu podatku w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie do należności wraz z odsetkami od zaległości z tytułu pobrania nienależnie lub w nadmiernej wysokości zwrotu podatku stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy – Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stworzona na potrzeby postępowania administracyjnego konstrukcja prawna strony wymaga wykazania istnienia interesu prawnego lub obowiązku. W prawie brak jest legalnej definicji interesu prawnego,

co nakazuje odwołać się do poglądów doktryny i judykatury. Ich autorzy wskazują,

że interes prawny powinien cechować obiektywizm, indywidualizm, konkretyzm,

a jego istnienie powinno być prawnie chronione oraz powinno mieć potwierdzenie

w okolicznościach faktycznych sprawy będących przesłankami stosowania danego prawa materialnego. Według obiektywnej koncepcji strony postępowania, co do której przychyla się skład orzekający w tej sprawie, o tym czy i kto posiada interes prawny można orzec wyłącznie na podstawie właściwych norm materialnoprawnych, które pozwalają na ustalenie podmiotu, którego uprawnienie bądź obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie zasadnie przyjęto, że uprawnionym do wystąpienia

z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego za okres od 1 sierpnia 2021 r.

do 31 stycznia 2022 r., którego termin złożenia upływał 28 lutego 2022 r., jest zarządca gospodarstwa rolnego. Zarządca został bowiem ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego z 23 lipca 2021 r., [...], które uprawomocniło się 29 października 2021 r. Zarządca sądowy ustanawiany jest na podstawie art. 203 k.c., przy czym stosuje się do niego odrębne przepisy proceduralne poświęcone zarządowi związanemu ze współwłasnością i użytkowaniem (art. 611-616 k.p.c.) oraz na mocy odesłania zawartego w art. 615 k.p.c. - przepisy dotyczące zarządu w toku egzekucji z nieruchomości (art. 931-941 k.p.c.). Stosownie art. 935 § 1 k.p.c., zarządca zajętej nieruchomości obowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki. Ma on prawo pobierać zamiast dłużnika wszelkie pożytki z nieruchomości, spieniężać je w granicach zwykłego zarządu oraz prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu trwałego zarządu okażą się potrzebne. W sprawach wynikających z zarządu nieruchomością zarządca może pozywać i być pozywanym. Zgodnie zaś z § 3 powołanego przepisu czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu zarządca może wykonywać tylko za zgodą stron, a w jej braku za zgodą sądu, który przed wydaniem postanowienia wysłucha wierzyciela, dłużnika i zarządcę, chyba że zwłoka groziłaby szkodą. Zatem w granicach w jakich zarządca uprawniony jest do sprawowania zwykłego zarządu, to w tym zakresie tracą te uprawniania współwłaściciele. Zarządca nie jest natomiast traktowany jako przedstawiciel współwłaścicieli, gdyż działa w imieniu własnym na podstawie umocowania sądowego (Kodeks cywilny, Komentarz, red. E. Gniewek, Warszawa 2006, s. 339).

Wskazać również należy, że ustanowienie zarządcy nieruchomości w trybie art. 203 k.c. nie podlega odmiennym normom w zakresie uprawnień i obowiązków wynikających z prawa administracyjnego ani dla zarządcy nieruchomości, ani też dla współwłaścicieli nieruchomości. Jak już wyżej wskazano, zarządca ustanowiony przez sąd występuje w obrocie cywilnoprawnym oraz w postępowaniach administracyjnych i sądowych w imieniu własnym, aczkolwiek ze skutkiem dla współwłaścicieli zastępowanych na podstawie art. 203 k.c. Zarządca nieruchomości ustanowiony przez sąd jest przykładem tzw. zastępcy pośredniego (innym przykładem jest syndyk masy upadłości), który działa w imieniu własnym ze skutkiem dla zastępowanego (art. 615 w zw. z art. 935 k.p.c. – por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 lipca 2022 r., sygn. akt VII AGa 449/21, Lex nr 3452782).

Uwzględniając powyższe, w odniesieniu do argumentacji skargi, że to nie zarządca, lecz współwłaściciele gospodarstwa rolnego byli uprawnieni do złożenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego, stwierdzić należało, że to zarządca nieruchomości był zobowiązany do złożenia tego wniosku. Wskazania przy tym wymaga, że do jego obowiązków należało takie zorganizowanie pracy, aby wszelkie informacje, deklaracje, wnioski mogły być w terminie sporządzone i złożone. Nie ulega przy tym wątpliwości, że termin określony w art. 6 ust. 1 u.z.p.a. jest terminem prawa materialnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem, wniosek o zwrot podatku składa się w terminach od dnia 1 lutego do ostatniego dnia lutego i od dnia 1 sierpnia do dnia 31 sierpnia danego roku. Jak zasadnie podniosły organy, terminy prawa materialnego nie podlegają przywróceniu, gdyż art. 58 k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie do terminów procesowych.

Odnosząc powyższe do okoliczności stanu faktycznego w sprawie, należy wskazać, że wniosek dotyczył 2 faktur z 16 września i 13 grudnia 2021 r., przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 u.z.p.a. zwrot podatku przyznaje się za okres 6 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o zwrot podatku. Zatem termin złożenia wniosku dotyczącego ww. faktur upłynął 28 lutego 2022 r. Natomiast strona złożyła wniosek 24 maja 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej). W tej sytuacji organy zasadnie wskazały doszło do oczywistego uchybienia terminu unormowanego

w art. 6 ust. 1 u.z.p.a.

Niemniej, prezentując powyższe stanowisko, organy pominęły szczególne rozwiązanie przewidziane na gruncie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawy COVID-19").

Zgodnie z obowiązującym od 16 grudnia 2020 r. przepisem art. 15zzzzzn²

ust. 1 ustawy COVID-19, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę

w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

Jednocześnie w myśl art. 15zzzzzn² ust. 2 ustawy COVID-19

w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Zaś stosownie do ust. 3 powołanego wyżej przepisu, w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Niewątpliwie celem tej regulacji była ochrona obywateli RP przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu w czasie stanu epidemii COVID-19. Mają one zastosowanie do terminów przewidzianych w prawie administracyjnym

w szerokim znaczeniu, również do przepisów prawa materialnego, w tym terminu określonego w art. 6 ust. 1 u.z.p.a., gdyż termin ustanowiony w tym przepisie stanowi zarówno termin dokonania przez stronę czynności kształtującej jej prawa i obowiązki (15zzzzzn² ust. 1 pkt 2), jak i termin zawity, z niezachowaniem którego ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 5). Ograniczenia związane

ze stanem epidemii zmotywowały ustawodawcę do wprowadzenia na ten czas szczególnych regulacji, dających obywatelom z tego tytułu ochronę, a rolą organów administracji publicznej było stosowanie tych przepisów z uwzględnieniem ich celu. Była to ochrona wyjątkowa, bowiem dotyczyła możliwości przywrócenia terminu prawa materialnego, który - co do zasady - w jakiejkolwiek innej sytuacji nie byłby przywracalny. Ustawodawca stworzył zatem stronie, która uchybiła terminu do dokonania czynności kształtującej jej prawa i obowiązki, jak w przypadku art. 6 ust. 1 u.z.p.a., możliwość jego przywrócenia. Tym samym powoływanie się przez organ na brak możliwości przywrócenia terminu materialnego jest zupełnie nieprawidłowe, gdyż powyższy przepis taką możliwość daje zarówno w odniesieniu do terminów procesowych, jak i terminów materialnych.

Ponadto z brzmienia powyższego przepisu wynika, że dotyczy on okresu obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, a okres ten trwał od 20 marca 2020 r. do 16 maja 2022 r. Jeżeli zatem w tym czasie strona uchybiła terminu prawa materialnego, organ administracji publicznej - zgodnie z powyższym przepisem - miał obowiązek zawiadomić stronę o tym uchybieniu i wyznaczyć jej

30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że organ, zauważając uchybienie terminu

do złożenia wniosku upływającego w dniu 28 lutego 2022 r., a zatem w okresie obowiązywania stanu epidemii, nie skierował do strony zawiadomienia, o którym mowa w przepisie art. 15zzzzzn² ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19, i nie wyznaczył terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Skoro

w zaskarżonym postanowieniu organ w ogóle nie odniósł się do regulacji prawnych wprowadzonych na skutek pandemii oraz nie dokonał na ich podstawie odpowiednich ustaleń, to znaczy, że nie zdefiniował w uzasadnieniu wszystkich faktycznych i prawnych motywów wydanego rozstrzygnięcia, to postanowienie nie mogło się ostać już z tej właśnie przyczyny. W tej sytuacji niezastosowanie przez organ powołanej wyżej regulacji należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, nie uwzględniając regulacji art. 15zzzzzn² ustawy COVID-19, organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), w świetle której, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli, a także naruszył zasadę prowadzenia postępowania

w sposób w sposób budzący zaufanie do organów (art. 8 § 1 k.p.a.). Ponadto omawiane zaniechanie organu stanowi uchybienie w zakresie spoczywającego na nim obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 9 zd. 1 k.p.a.)

Uwzględniając zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu, organ pierwszej instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zawiadomi stronę, że doszło

do uchybienia terminu do złożenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego, w związku z czym wyznaczy stronie przewidziany prawem termin do wystąpienia

o przywrócenie terminu do złożenia wniosku wraz ze szczegółowym uzasadnieniem przyczyn uchybienia terminu. Wprawdzie w treści złożonego dotychczas w sprawie wniosku strona wskazywała na przyczyny uchybienia terminu, jednak nie powiązała ich z przesłankami przywrócenia terminu, lecz z koncepcją dopuszczalności nieuwzględnienia skutków upływu terminu materialnego z uwagi na zasady ustanowione w art. 5 k.c. i art. 7 k.p.a. Zdaniem Sądu, rozpatrzenie sprawy wymaga zatem złożenia przez stronę prawidłowo sformułowanego wniosku o przywrócenie terminu odnoszącego się do przesłanek zastosowania tej instytucji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw.

z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie zamieścił w wyroku postanowienia o kosztach postępowania sądowego z uwagi na brak podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie (brak wniosku strony skarżącej reprezentowanej przez radcę prawnego o zwrot kosztów – art. 210 § 2 p.p.s.a.).