Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 153/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 200, art. 205 par. 2 i 4,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 3 ust. 1 pkt 1 lit. e, par. 2 ust. 1 pkt 2 lit. g
journal: Dz.U. 2018 poz 1687
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi
article: art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, 4,
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 47
journal: Dz.U. 2019 poz 1145
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tj
article: art. 122, art. 191, art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a, par. 2, art. 210 par. 4, art. 124,
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej kwotę 12 941,- zł (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset czterdzieści jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Po 153/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019r r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2019 r określającą firma A sp.z o.o. siedzibą w W. wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. na kwotę [...]zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia.

W dniu [...].02.2014 r spółka firma A złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości na 2014 r., w której zadeklarowała do opodatkowania [...] m 2 powierzchni gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wyliczając na tej podstawie podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł. Do deklaracji dołączono zestawienie lokalizacji 3 tablic reklamowych, ich numery, rodzaj i powierzchnie dzierżawionego gruntu. Niezależnie, w dniu [...]02. 2014r., firma B" sp. z o.o., której następcą prawnym jest firma A sp. z o.o., zgłosiła grunty o łącznej powierzchni [...] m2 związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wyliczając na tej podstawie podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł. Do deklaracji dołączono zestawienie lokalizacji [...] tablic reklamowych, ich numery, rodzaj i powierzchnie dzierżawionego gruntu. Z zestawienia wynikało, że wszystkie obiekty znajdują się na gruntach będących w gestii Zarządu Dróg Miejskich.

Prezydent Miasta P. nie zgodził się ze złożoną deklaracją i postanowieniem z dnia [...] 10.2018r r., wszczął postępowanie podatkowe wobec firma A sp.z o.o. dotyczące wysokości podatku od nieruchomości za 2014r. Organ ustalił, że na dzień 01.01.2014r. spółka posiadała na terenie miasta P. [...] wolnostojące nośniki reklamowe, z czego [...] posadowione na gruntach miejskich będących w trwałym zarządzie ZDM, [...] było na gruntach prywatnych. [...] nośników oznaczone przez spółkę jako posadowione na gruntach miejskich nie znajdowało się w pasie drogowym, nie były w administracji ZDM-u, ale grunty stanowiły własność osoby fizycznej, prawnej lub Miasta P. bądź były w trwałym zarządzie innego podmiotu. Organ uznał, iż nośniki reklamowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle stanowiące własność spółki oraz grunty Miasta P. lub Skarbu Państwa znajdujące się w posiadaniu zależnym spółki.

Decyzją z dnia z [...].09.2019r Prezydenta Miasta P. określił spółce

wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 w kwocie [...]zł. Organ I instancji wskazał, że terenie miasta P. spółka posiada tablice należące do kat. A, B i C - tablice mocowane do podłoża za pomocą stalowych śrub (tablice przykręcane), tablice mocowane do betonowej podstawy położonej na podłożu (tablice na podstawach) oraz tablice wmurowane. Organ uznał, że te trzy kategorie tablic spełniają warunki uznania ich za wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, muszą bowiem być na tyle związane z gruntem żeby były w stanie oprzeć się działaniom siły przyrody. Temu bowiem służy mocowanie do podłoża stalowymi śrubami oraz mocowanie do betonowej podstawy.

Odnośnie gruntów przyjął łączną powierzchnię gruntów deklarowaną zarówno przez spółkę oraz jej poprzednika prawnego.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, spółka wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 1a ust 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) dalej u.p.o.l.) w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7.7.1994 r. Prawo budowlane (Dz, U. z 2010 Nr 243, poz. 1623 dalej u.p.b.), poprzez określenie spółce zobowiązania podatkowego od tablic reklamowych wykazanych w ewidencji spółki, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie są budowlami z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, a zatem nie stanowią przedmiotu opodatkowania ww. podatkiem;

- art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12.1.1991 r. u.p.o.l poprzez uznanie, iż doszło do powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, także w przypadku tablic zlokalizowanych na gruntach prywatnych, pomimo iż w takiej sytuacji podatnikiem jest właściciel lub posiadacz samoistny nieruchomości, a nie spółka.

Ponadto decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu

mającym istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 122 i 187 o.p. przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz zignorowanie wyjaśnień spółki co do stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego co do tego czy tablice reklamowe wykazane w ewidencji spółki są trwale związane z gruntem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. wskazało, że spór pomiędzy organem podatkowym a spółką dotyczy sposobu związania nośników reklamowych z gruntem w kontekście definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 u.p.b., a odnoszącej się do przykładowo tam wskazanego obiektu – wolnostojącego, trwałe związanego z gruntem urządzenia reklamowego. W ocenie Kolegium te nośniki reklamowe należy traktować jako wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, a więc jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez spółkę. Z tego tytułu nośniki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości W toku postępowania Spółka złożyła kilka wykazów oraz oświadczenia, z których wynika, iż nośniki reklamowe zostały zaliczone do dwóch kategorii, których rozróżnienie opiera się na sposobie posadowienia na gruncie. W kategorii A znalazły

się nośniki przykręcane na śruby do fundamentu zazębionego w gruncie, w kategorii B nośniki przykręcane na śruby do betonowych podstaw, których ciężar zapewnia stabilne posadowienie konstrukcji na gruncie, bez mocowania do gruntu, a w kategorii C tablice mocowane w gruncie poprzez umieszczenie słupa nośnego w fundamencie zagłębionym w podłożu. W celu zbadania konstrukcji nośników oraz sposobu posadowienia i związania nośników z gruntem organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny czterech wybranych nośników, po dwa nośniki z grup wyróżnionych przez spółkę (A i B). Z oględzin spisano protokół oraz wykonano zdjęcia tych obiektów. Oględziny potwierdzają sposób mocowania nośników do gruntu polegający na przymocowaniu metalowego słupa stanowiącego nośnik dla tablicy lub tablic reklamowych stalowymi śrubami do podłoża w postaci betonowej podstawy zagłębionej na mniejszej lub większej głębokości w gruncie. Technologia posadowienia nośników wynika także z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli skarbowej obiektów należących do spółki oraz z materiałów złożonych przez spółkę wraz z odwołaniem za lata ubiegłe (opinie techniczne dołączone do odwołania za 2013r.). Zdaniem Kolegium gabaryty nośników reklamowych, w tym powierzchnia tablic reklamowych i sposób montowania tablic kilka metrów nad ziemią, wymagają tego by każdy z nośników były trwale związany z gruntem, gdyż jako obiekty wolnostojące muszą być bezpiecznie ustabilizowane na gruncie w warunkach działania czynników zewnętrznych, przede wszystkim wiatru. W tym sensie należy zatem kwalifikować nośniki jako budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Kolegium oparło swoje rozstrzygnięcie na poglądach Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W świetle powyższego organ odwoławczy uznał stanowisko prezentowane przez podatnika w toku postępowania jak i zarzuty odwołania za nieuzasadnione. W ocenie organu unormowania zawarte w art. 47 kc nie mogą mieć zastosowania w sprawie, gdyż zgodnie z oświadczeniami podatnika wszystkie nośniki z grupy A i B (a te w ocenie organu były sporne) są posadowione na gruntach z woli podatnika czasowo i po zakończeniu umów najmu będą przeniesione w inne miejsce lub zdemontowane łącznie z fundamentami. Tym samym nie ma tutaj mowy o kwalifikowaniu nośników jako części składowych gruntu, gdyż takimi nie mogą być przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku (art. 47 § 3 kc.). Powyższe nie oznacza jednak, iż nośniki nie są budowlami w rozumieniu powołanych przepisów u.o.p.l. i u.p.b Opodatkowaniu podlegają bowiem zarówno budowle będące częścią składową gruntu, jak również nią niebędące. Co do zasady, podatek od budowli stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty, natomiast jeśli nie stanowią one części składowej gruntu, podatnikiem jest ich właściciel. Nośniki reklamowe posiadane przez podatnika są przykręcone śrubami do fundamentów, stanowią całość techniczno-użytkową, a ich konstrukcja uniemożliwia przesunięcie lub przewrócenie na skutek działania siły wiatru. Należy je zatem traktować jako budowle w rozumieniu u.o.p.l., które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 1 u.p.o.l., czyli uznanie, iż doszło po stronie spółki do powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, w odniesieniu do tablic reklamowych kategorii C, pomimo że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.o.p.l, w odniesieniu do urządzeń reklamowych (budowli) zlokalizowanych na gruntach prywatnych, podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel lub posiadacz samoistny danego urządzenia (budowli), a nie spółka - posiadacz zależny takiego urządzenia.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie:

a) art. 122, art. 187 oraz art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. - zwanej dalej o.p.) – poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, błędne ustalenie stanu faktycznego i brak rozpatrzenia odwołania spółki w części dotyczącej podmiotowego zakresu opodatkowania tablic reklamowych kategorii C,

b) art. 121 § 1 o.p. - poprzez uzasadnienie przez SKO swojego rozstrzygnięcia fragmentami uzasadnienia innej decyzji, które odnosiły się do innego stanu faktycznego, a tym samym nie rozpatrzenie części odwołania dotyczącej podmiotowego zakresu opodatkowania tablic reklamowych kategorii C,

c) art. 124 oraz art. 210 § 4 o.p. - poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego i brak uzasadnienia podstaw prawnych tej części rozstrzygnięcia, która dotyczyła podmiotowego zakresu opodatkowania tablic reklamowych kategorii C,

d) art. 200 w związku z art. 123 § 1 o.p. - poprzez wydanie Decyzji SKO bez wyznaczania spółce siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, pozbawiając spółkę możliwości zweryfikowania kompletnego materiału dowodowego i wypowiedzenia się w jego sprawie w sytuacji, gdy naruszenie to - w okolicznościach niniejszej sprawy - miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu spółka wskazała, że z przepisów 3 ust. 1 pkt 1 i 4 u.o.p.l. wynika jasno, że w odniesieniu do budowli posadowionych na gruntach prywatnych (czyli innych niż grunty Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) podatnikiem podatku od nieruchomości - podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku - jest właściciel lub posiadacz samoistny takiej budowli. W okolicznościach każdej sprawy konieczne jest zatem ustalenie, który podmiot jest właścicielem danej budowli w dniu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Kwestia ta wymaga pogłębionej analizy w sytuacji, gdy określony podmiot instaluje dane urządzenie (stanowiące budowlę, np. tablicę reklamową) na gruncie będącym własnością innego podmiotu. Określenie danemu podatnikowi zobowiązania podatkowego od danej budowli (np, tablicy reklamowej), zlokalizowanej na gruncie prywatnym, możliwe jest tylko w przypadku, gdy dowiedzione zostanie, że podatnik ten jest właścicielem danej

budowli. W ocenie spółki w momencie powstania obowiązku podatkowego czyli 1 stycznia 2014 r. spółka nie była właścicielem tablic kategorii C zlokalizowanych na gruntach prywatnych. Prezydent i SKO nie zgromadzili w trakcie postępowania podatkowego jakichkolwiek dowodów, z których wynikałoby, że spółka była właścicielem tablic kategorii C. Kwestia ta została szeroko podniesiona w odwołaniu. SKO w swojej decyzji całkowicie ją pominął. W jednym fragmencie uzasadnienia SKO, odniósł się jedynie do tablic kategorii A i B (które, jako rzeczy ruchome w rozumieniu k.c., pozostają własnością spółki), a w ogóle nie odniósł się do kwestii właściciela tablic kategorii C. W ocenie spółki fakt wykazania w ewidencji tablic w żadnej mierze nie stanowi dowodu na to, że tablice kategorii C były (1 stycznia 2014 r.) własnością spółki. Pomimo odrębnego i szczegółowego opisania w odwołaniu problemu zakresu podmiotowego opodatkowania tablic kategorii C oraz stwierdzenia w odwołaniu, iż spółka nie jest właścicielem tablic kategorii C, (co ma decydujące znaczenie dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku od tych tablic), SKO nie podjęło jakichkolwiek czynności, mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, weryfikację stwierdzeń spółki lub Prezydenta w tym zakresie. SKO nie zebrało nowych, ani nie rozpatrzyło ponownie jakichkolwiek istniejących dowodów w tej kwestii. Takie działanie naruszyło zasadę dwuinstancyjności (art. 127 o.p.), oraz zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), a także art. 187 § 1 o.p.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że spór pomiędzy organem podatkowym a spółką dotyczy sposobu związania nośników reklamowych z gruntem w kontekście definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 u.p.b., a odnoszącej się do przykładowo tam wskazanego obiektu - wolnostojącego trwałe związanego z gruntem urządzenia reklamowego. W ocenie Kolegium te nośniki reklamowe należy traktować jako wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, a więc jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez spółkę. Jak wynika z treści skargi strona skarżąca zgodziła się z tym stanowiskiem, a ostatecznie zakwestionowała swój status jako podatnika podatku od nieruchomości w części dotyczącej tablic kategorii C. Już w odwołaniu podniosła zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 3 pkt 1 u.p.o.l., poprzez uznanie, iż doszło do powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, także w przypadku tablic zlokalizowanych na gruntach prywatnych, pomimo iż w takiej sytuacji podatnikiem jest właściciel lub posiadacz samoistny nieruchomości, a nie spółka.

Na wstępie należy wskazać, że nie budzi zastrzeżeń Sądu stanowisko organów podatkowych, że będące przedmiotem sporu tablice reklamowe wszystkich kategorii stanowią budowle trwale związane gruntem i jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Przedmiotem sporu pozostaje jednak podmiot opodatkowania. Organ odwoławczy nie odniósł się bowiem zupełnie do podmiotowego aspektu opodatkowania podatkiem od nieruchomości tablic reklamowych kategorii C położonych na gruntach prywatnych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości w odniesieniu do obiektów budowlanych są właściciele oraz posiadacze samoistni takich obiektów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, posiadacze zależni obiektów budowlanych są podatnikami wyłącznie, jeżeli obiekty te stanowią własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W innych przypadkach, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 wskazanej ustawy, obowiązek podatkowy obciąża właścicieli lub samoistnych posiadaczy nieruchomości albo obiektów budowlanych. Ustalenie podmiotu opodatkowania wymagało poczynienia w tym zakresie konkretnych ustaleń i rozważań, a organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu. Jak podniosła w odwołaniu spółka, tablice wmurowane kategorii C są trwale związane z gruntem, a w związku z tym, takie budowle dzielą los prawny gruntu. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło w tej części jej sądową kontrolę, a tym samym nie pozwoliło na ocenę prawidłowości określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2014 r. W ocenie organu odwoławczego sporne były tylko nośniki z grupy A i B, które zgodnie z oświadczeniami podatnika są posadowione na gruntach z woli podatnika czasowo i po zakończeniu umów najmu będą przeniesione w inne miejsce lub zdemontowane łącznie z fundamentami. Dlatego, według organu, unormowania zawarte w art. 47 kc nie mogły mieć w sprawie zastosowania gdyż nie ma tutaj mowy o kwalifikowaniu nośników jako części składowych gruntu, gdyż takimi nie mogą być przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku (art. 47 § 3 kc.). Taka argumentacja w istocie w żaden sposób nie odpowiada na zarzuty spółki, która podnosi, iż nie jest właścicielem wskazanych tablic "wmurowanych" znajdujących się na prywatnym gruncie. Organ – niezależnie od tego czy jego stanowisko okaże się słuszne czy też nie – z góry, bez żadnego wytłumaczenia przyjął, iż spółka jest właścicielem tablic wmurowanych, a spór dotyczy tablic reklamowych będących własnością spółki, nie przeprowadzając żadnego wywodu pozwalającego wyjaśnić dlaczego zdaniem organu tak jest.

W tym miejscu przypomnieć należy, że organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.), dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przez pierwszą instancję. Odnosząc się z kolei do ustawowego modelu postępowania odwoławczego podkreślić należy, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Druga instancja postępowania podatkowego to także instancja merytoryczna, co wynika z treści art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., zgodnie z którym, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu I instancji w całości lub części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Organ odwoławczy może też uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. (art. 233 § 2 o.p.) Stanowisko organu odwoławczego, zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winno – zgodnie z art. 210 § 4 o.p. - znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 o.p., zgodnie z którymi organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że naruszenie w/w przepisów postępowania, brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutu dotyczącego zakresu podmiotowego podatku od nieruchomości i niepoczynienie w tej kwestii żadnych ustaleń jest naruszeniem, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło w tej części jej sądową kontrolę, a tym samym nie pozwoliło na ocenę prawidłowości określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2014 r. Sąd uznał za konieczne uzupełnienie przez organy postępowania dowodowego w celu ustalenia kto jest właścicielem tablic kategorii C i przeprowadzenia m. inn. dowodów z umów zawartych przez skarżącą spółkę z właścicielami gruntów aby rozpoznać zarzut skarżącej dotyczący powstania po jej stronie obowiązku podatkowego z uwagi na fakt posadowienia wmurowanych tablic reklamowych na gruntach prywatnych. Celem uzupełnienia postępowania dowodowego będzie prawidłowe, zgodne z rzeczywistością ustalenie stanu faktycznego w kontekście normy prawa materialnego - art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Z tego powodu Sąd uchylił również decyzje organu pierwszej instancji uznając, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. i § 3 ust.1 pkt 1 lit. e w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 pkt 1 lit g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).