Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 572/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego dla poszkodowanych w wyniku powodzi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Wójt Gminy K. odmówił przyznania J.D. zasiłku celowego specjalnego dla poszkodowanych w wyniku powodzi z maja 2010 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. Nr 175 z 2009 r., poz. 1362 ze zm.) organ podał, że według wniosku z dnia 20 lutego 2013 r. na skutek powodzi w maju 2010 r. uszkodzeniu uległ dom mieszkalny strony, która domaga się pomocy w celu usunięcia tych szkód. Jej dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Odnośnie meritum sprawy organ wskazał, że w okresie powodzi wnioskodawczyni nie zgłaszała faktu podtopienia jej posesji i Ochotnicza Straż Pożarna nie wypompowywała tam wody.

Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w trybie art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 105 i 156 § 1 pkt 3 kpa, uchyliło powyższą decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji.

Organ odwoławczy ustalił, że z takim samym żądaniem jak w niniejszej sprawie J.D. wystąpiła już w dniu 21.11,2012 r., a ten wcześniejszy wniosek został załatwiony przez Wójta decyzją z dnia [...]r. o odmowie przyznania zasiłku celowego specjalnego dla poszkodowanych w wyniku powodzi z maja 2010 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Kolegium z dnia [...]r., także zaskarżoną do sądu administracyjnego. W tej sytuacji zachodzi powaga rzeczy osądzonej, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, gdyż w obu opisanych postępowaniach administracyjnych występuje zarówno tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa, przy nie zmienionym stanie faktycznym i prawnym. Dlatego też to nowe postępowanie, jako bezprzedmiotowe winno było ulec umorzeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.D. ogólnikowo zakwestionowała poprawność i kompletność ustaleń poczynionych przez organy administracyjne.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, a właśnie pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). W niniejszym przypadku kontrolę tę Sąd przeprowadził z urzędu, gdyż skarżąca nie podniosła żadnych zarzutów związanych z charakterem zaskarżonej decyzji, która nie rozstrzygnęła sprawy merytorycznie, lecz umorzyła postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości wynikającej z uprzedniego rozstrzygnięcia tego samego żądania inną decyzją ostateczną. To stanowisko Kolegium należy w pełni zaaprobować. W szczególności trafnie dostrzegło ono identyczność przedmiotową obu wniosków skarżącej, tj. z 21.11.2012 r. i 29.02.2013 r., w których domagała się pomocy, jako poszkodowanej w wyniku powodzi z maja 2010 r.

W okresie objętym obu wnioskami skarżąca przekraczała kryterium dochodowe wyznaczone w ustawie o pomocy społecznej, w związku z czym zgłoszone żądanie prawidłowo było kwalifikowane w ramach instytucji zasiłków celowych. W odróżnieniu od zasiłku okresowego zasiłek celowy nie jest przyznawany na określony czas, lecz na zaspokojenie określonej niezbędnej potrzeby. Jeżeli więc strona zgłosiła już daną potrzebę w jednym wniosku, to uruchamia on postępowanie administracyjne, w ramach którego organ administracji publicznej ocenia tę potrzebę według stanu faktycznego istniejącego w chwili orzekania z uwzględnieniem zmian, jakie nastąpiły od chwili złożenia wniosku. Reguła ta obowiązuje również w postępowaniu odwoławczym. Dlatego też poprzednia decyzja Kolegium z dnia [...]r., odnosząca się do wniosku z 21.11,2012 r., obejmuje stan faktyczny w zakresie uprawnienia skarżącej do zasiłku celowego (ogólnie pojmowanego) na dzień wydania tej decyzji. Przed tym dniem nie można było zatem uruchamiać kolejnego postępowania administracyjnego w tożsamym przedmiocie. Tymczasem skarżąca złożyła nowy wniosek już w dniu 20.02.2013 r., który mógł jedynie zostać włączony do akt sprawy, w której Kolegium wydało decyzję z [...]r., a nie inicjować nowe postępowanie administracyjne. W tych okolicznościach można też podzielić stanowisko Kolegium, że powielenie przez skarżącą żądania opartego na tych samych okolicznościach faktycznych przy niezmienionym stanie prawnym doprowadziło do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...]r. w warunkach res iudicata z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, co uzasadniało zastosowanie rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 2 kpa – o umorzeniu postępowania I instancji.

Dodatkowo trafność zaskarżonej decyzji potwierdza jeszcze jedna okoliczność. Otóż skarżąca w obu wnioskach nawiązywała do szkody wynikłej z powodzi w maju 2010 r., domagając się w istocie pomocy, jaką objęci byli ówcześni powodzianie. Ta kwestia została już jednak przesądzona choćby w wyroku tut. Sądu z dnia 19.03.2013 r., sygn. akt IV SA/GL 23/13, w którym wskazano, że występowanie przez skarżącą z żądaniami dopiero po 2 latach od powodzi wyklucza skorzystanie przez nią ze specjalnych funduszy przeznaczonych na usuwanie skutków owej powodzi.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.

sw