Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 23/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 10 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art. 28a (2) b
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jan Zając, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 września 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 304/09 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 9 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 1800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 304/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. K. (dalej jako Strona lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 9 kwietnia 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu.

1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny podał, że Skarżący nabył na terytorium Francji samochód marki M. ML, rok produkcji 2004, przebieg 9.166 km.

W dniu 29 czerwca 2005 r. Skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym w P. informację VAT-23 o wewnątrzwspólnotowym nabyciu środka transportu oraz deklarację VAT-10 dla podatku od towarów i usług, w której wykazał podatek należny w wysokości 12.659 zł i tego samego dnia dokonał wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego w P. kwoty 13.410,20 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług z tytułu nabycia nowego środka transportu.

W dniu 21 lipca 2005 r. Skarżący wystąpił do Urzędu Skarbowego z wnioskiem, uzupełnionym pismem z dnia 12 września 2005 r. o stwierdzenie nadpłaty, w którym wskazywał, że nabyty pojazd nie jest pojazdem nowym, gdyż za nowy pojazd można uznać jedynie taki, który spełnia łącznie dwa warunki podane w definicji zawartej w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z ze zm., dalej jako ustawa o VAT z 2004 r.).

Decyzją z dnia 14 lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty. Decyzję tę utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 14 lutego 2006 r.

Po rozpatrzeniu skargi od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Lu 269/06, powołując przepis art. 2 pkt 10 lit. a) i art. 28 a (2) b VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa opodatkowania /77/388/EWG, dalej jako VI Dyrektywa, uznał za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, które przyjęły, że niespełnienie chociażby jednego ze wskazanych w przywołanym przepisie warunków uniemożliwia zakwalifikowanie pojazdu jako nowego środka transportu. Jednocześnie Sąd, wskazując na rozbieżności w określeniu daty pierwszej rejestracji wynikającej z dowodu rejestracyjnego – 18 sierpnia 2004 r. i z faktury zakupu pojazdu – 1 maja 2004 r., stwierdził, że nie pozwalają one na prawidłową ocenę przesłanek wynikających z art. 2 pkt. 10 lit a ustawy o VAT i w związku z tym uchylił zaskarżoną decyzję.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzja z dnia 20 listopada 2006 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania zgodnie z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w ww. wyroku.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji ustalił, że zakupiony pojazd samochodowy ma przebieg 9.166 km, a od pierwszej rejestracji nie upłynęło 6 miesięcy (pierwsza rejestracja samochodu nastąpiła 18 sierpnia 2004 r. a sprzedaż podatnikowi 20 stycznia 2005 r.) i w związku z tym uznał, że spełniony został jeden z warunków wymienionych w art. 2 pkt 10 ustawy o VAT z 2004 r. i że przedmiotowy samochód stanowi nowy środek transportu w rozumieniu przepisów ustawy o VAT z 2004 r.

O rozpatrzeniu kolejnego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał powyższą decyzję w mocy.

Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Lu 539/07 uchylił ją.

W uzasadnieniu wskazał, że dysponując dowodem ubezpieczenia samochodu o numerze rejestracyjnym [...] obejmującym okres od 30 lipca 2004 r., organ podatkowy był zobowiązany podjąć czynności dowodowe zmierzające do uzyskania źródłowych dokumentów i informacji dotyczących okoliczność pierwszej rejestracji samochodu i jego pierwszego użycia. Sąd uznał, iż organ podatkowy czynności tych nie podjął i nie uzasadnił przyczyn ich zaniechania. Organ podatkowy nie wyjaśnił, dlaczego nie zrealizował trybu wystąpienia do właściwych organów kraju nabycia samochodu o informacje źródłowe pozwalające jednoznacznie ustalić datę pierwszej rejestracji samochodu i jego pierwszego użycia. Sąd podkreślił, że obowiązek podjęcia tych czynności przez organ podatkowy w postępowaniu wyjaśniającym wynika wprost z wiążącego stanowiska wyrażonego przez Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku I SA/Lu 269/04 z dnia 28 czerwca 2006 r.

Organ podatkowy uwzględniając wytyczne Sądu pismem z dnia 5 maja 2008 r. zwrócił się do francuskich organów administracji celem ustalenia daty pierwszej rejestracji lub określenia daty, w której po raz pierwszy samochód M. ML o podanym nr rejestracyjnym podlegał obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego.

Z uzyskanym informacji wynikało, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany w dniu 18 sierpnia 2004 r. na rzecz M. C., a 22 września 2004 r. uległ wypadkowi. W dniu 24 stycznia 2004 r. został sprzedany przez firmę, od której nabył go podatnik. Wskazano również na nieprawidłowości widniejące na fakturze wystawionej przez firmę, od której Skarżący kupił samochód. Zdaniem organów francuskich mogło to mieć na celu uznanie samochodu za używany i odsprzedanie go z zastosowaniem systemu marży.

Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując sprawę z uwzględnieniem zdobytych informacji stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 i ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r. przewóz z innego państwa członkowskiego nabywanego tam nowego środka transportu na terytorium Polski - co do zasady zawsze podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z definicją nowego środka transportu spełnienie choćby jednego z warunków w niej zawartych wystarczy, aby samochód będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia uznać za nowy środek transportu.

Ponadto organ dodał, że od dnia 30 lipca 2004 r. do dnia zakupu samochodu również nie upłynęło 6 miesięcy, co wyklucza uznanie samochodu za używany. Dodatkowo francuska administracja wskazał, że data pierwszej rejestracji wskazana na fakturze jest nieprawidłowa.

Dyrektor Izby Skarbowej za bez znaczenia dla sprawy uznał pismo D. C. A. P. sp. z o.o. z dnia 29 marca 2007 r., które nie wskazywało nawet, kiedy samochód był pierwszy raz użyty, a tym bardziej kiedy został pierwszy raz zarejestrowany.

Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 2 pkt 10 lit. a) ustawy o VAT z 2004 r. za moment dopuszczenia do użytku nowego środka transportu uznaje się w pierwszej kolejności dzień, w którym został on po raz pierwszy zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego. Dopiero, gdy nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji przepis przewiduje alternatywne możliwości ustalenia daty dopuszczenia pojazdu do użytku.

Podsumowując swoje stanowisko organ odwoławczy uznał, że w związku z ustaleniem daty pierwszej rejestracji pojazdu marki M. ML na dzień 18 sierpnia 2004 r. i faktem nabycia go przez podatnika w dniu 20 stycznia 2005 r. spełniona została jedna z przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 10 ustawy o VAT z 2004 r., przesądzająca o uznaniu go za pojazd nowy, a w konsekwencji stwierdzeniu braku podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając jej naruszenie prawa materialnego polegające na sprzecznym z zasadami logiki i gramatyki interpretowaniu przez organ podatkowy art. 2 ust. 10 lit. a) ustawy o VAT z 2004 r. skutkującym błędnym uznaniem, że w świetle wskazanego przepisu nowym środkiem transportu jest także pojazd, który w sposób oczywisty nie spełnia jednej z przesłanek nim określonych (przekroczył limit przejechanych kilometrów – 9166 km), co jest sprzeczne z art. 28a (2) b VI Dyrektywy. Ponadto wskazał na naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie się przez organ drugiej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do oceny materiału dowodowego i wykładni prawa dokonanej w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o sygn. I SA/Lu 269/06 i I SA/Lu 593/07. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

2.2. W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że w jego ocenie z przeprowadzonych przez organ podatkowy dodatkowych dowodów nie wynika wprost pewna data pierwszego użycia pojazdu. Pozostaje to jednak bez znaczenia dla sprawy wobec uznania za bezsporny faktu, że przedmiotowy pojazd do dnia zakupu przejechał więcej niż 6 000 km, co przesądza, że nie może on zostać uznany za nowy.

2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, stwierdził, że skarga jest niezasadna.

3.2. Na początku Sąd stwierdził, że nie można podzielić zarzutów dotyczących niezastosowania się przez organ do oceny materiału dowodowego zaprezentowanego przez Sąd w ww. wyrokach, ponieważ Sąd w tych wyrokach oceniał tylko kompletność i ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy podatkowe.

3.3. Następnie stwierdził, że wiążąca w rozpoznawanej sprawie interpretacja art. 2 pkt. 10 lit a ustawy o VAT z 2004 r., dokonana już została przez Sąd w wyroku z dnia 28 czerwca 2006r. i uznał, że organy podatkowe trafnie wskazały na przepisy ustawy o VAT z 2004 r. definiujące nowy środek transportu.

Zdaniem Sądu w regulacji zawartej w art. 2 ust. 10 lit. a) ustawy o VAT z 2004 r. wynika, że pojazd będzie zakwalifikowany jako nowy jeżeli zajdą poniższe przesłanki, tj.:

- gdy pojazd łącznie będzie spełniał obie wynikające z niego przesłanki tj. posiada przebieg poniżej 6 000 km i będzie używany nie dłużej niż 6 miesięcy, oraz

-gdy spełni którąkolwiek ze wskazanych przesłanek oddzielnie tj.

- będzie miał przebieg poniżej 6 000 km lub

- gdy będzie używany nie dłużej niż 6 miesięcy.

3.4. Według Sądu wskazany przepis stanowi implementację do krajowego porządku prawnego art. 28a ust. 2 lit b VI Dyrektywy, który stanowi, że środków transportu nie uznaje się za "nowe" (a contrario należy uznać je za "nienowe"), jeżeli łącznie spełniają następujące warunki, tj.: 1) zostały dostarczone po upływie, w przypadku lądowych pojazdów silnikowych, sześciu miesięcy od dnia pierwszego użycia, 2) ich przebieg wynosi ponad 6 000 km w przypadku pojazdów lądowych, przy czym Państwa Członkowskie określą warunki, na jakich wyżej wymienione fakty uznają za potwierdzone.

Dokonując analizy powyższych przepisów Sąd wskazał, że nie zachodzi pomiędzy nimi sprzeczność, a wrażenie pozornej sprzeczności tych przepisów może wynikać jedynie z faktu ich odmiennej redakcji.

3.5. Na marginesie Sąd dodał, że także w świetle art. 28a ust. 2 lit. b) VI Dyrektywy samochód nabyty przez Skarżącego nie mógłby zostać uznany za nie nowy, bowiem spełnia tylko jedną z koniecznych do spełnienia łącznie dwóch przesłanek wskazanych w tym przepisie.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polegającą na sprzecznym z zasadami logiki i zasadami wykładni funkcjonalnej i celowościowej, interpretowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku normy art. 28a (2)b VI Dyrektywy (w brzmieniu uzupełnionym Dyrektywą nr 91/680 z dnia 31 grudnia 1991 r.) poprzez błędne uznanie, że konstrukcja celowościowa i logiczno-formalna powołanej wyżej normy została implementowana wprost i odzwierciedlona w polskim prawie w przepisie art. 2 ust. 10 lit. a) ustawy o VAT z 2004 r., podczas, gdy konstrukcja logiczna obu tych przepisów prowadzi do wzajemnie wykluczających się przeciwnych wniosków co jest błędnym zastosowaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyżej wskazanego europejskiego prawa materialnego, do którego stosowania wprost (z pominięciem polskiej normy) zobowiązuje art. 91 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 10 zdanie 1 i 2 Traktatu Wspólnoty Europejskiej.

4.2. Tak jak na wcześniejszych etapach postępowań sądowo-administracyjnych, powołując się na zasady logiki, przedstawiono wywód mający wykazać nieprawidłowość wykładni przepisu krajowego zastosowanego w sprawie w kontekście odpowiadającego mu unormowania VI Dyrektywy uzasadniając, że rezultat analizy zdań składowych w których ocena obu zdań jest negatywna, albo jednego ze zdań, skutkuje negatywnym wynikiem oceny całego twierdzenia. Dalej wskazano, że rozumując a contrario wskazać należy, iż hipoteza zdania przeciwnego ( za nowy może być uznany wyłącznie) może być oceniona pozytywnie tylko wtedy, gdy pojazd łącznie spełnia obie przesłanki z Dyrektywy. Koniunkcyjna forma podwójnej negacji, której użyto w przepisie implikuje koniunkcyjny rezultat wnioskowania przeciwnego przy ocenie prawdziwości twierdzenia pozytywnego, a zatem tylko wtedy pojazd będzie nowym, gdy nie przekroczył przebiegu 6000km i okres od pierwszej rejestracji nie przekroczył 6 miesięcy.

W uzasadnieniu wskazano także, że WSA orzekł inaczej niż to wskazano w wyroku o sygn. akt I SA/Lu 593/07, czym Sąd ten naruszył zasadę wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. co do związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Podkreślono także niejednoznaczność ustaleń w zakresie daty pierwszej rejestracji pojazdu, okresu jego używania.

4.3. Mając na uwadze powyższe wniesiono o zawieszenie postępowania i wystąpienie przez NSA do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z pytaniem prejudycjalnym o dokonanie wykładni normy przepisu art. 28a (2)b VI Dyrektywy (w brzmieniu uzupełnionym Dyrektywą nr 91/680 z dnia 31 grudnia 1991 r.) i zależności – hierarchii ważności w stosunku do polskiego przepisu art. 2 ust. 10 lit. a) ustawy o VAT z 2004 r.

Na wypadek nie uwzględnienia ww. wniosku wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna na uwzględnienie nie zasługuje.

5.1. Nie można bowiem zgodzić się z zarzutami wniesionego środka zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji, że doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 ust. 10 lit. a) ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię, jak i przyjęcie przez WSA, że przepis ten prawidłowo implementuje i odzwierciedla normę art. 28a (2) b VI Dyrektywy.

Koniecznym jest przywołanie treści ww. przepisów w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. I tak art. 28a ust. 2 lit. b) VI Dyrektywy postanawiał, że : środków transportu, o których mowa w punkcie a), nie uznaje się za "nowe", jeśli spełnione są łącznie poniższe warunki:

- zostały dostarczone po upływie, jak chodzi o pojazdy silnikowe zdefiniowane w punkcie a), po upływie sześciu miesięcy,

- ich przebieg wynosi ponad 6000km w przypadku pojazdów lądowych.

Natomiast przepis ustawy krajowej w art. 2 ust. 10 pkt a) stanowił: że pojazdy lądowe przeznaczone do transportu osób lub towarów, wymienione w określonych pozycjach załącznika nr 1 do ustawy, z określonym silnikiem o podanej mocy, są nowymi środkami transportu, jeżeli przejechały nie więcej niż 6000km lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy.

Zasadniczą kwestią jest, że w skardze kasacyjnej jej autor, opierając swoje uzasadnienie na zasadach i prawidłach logiki, nie zauważył, że zapis art. 28a ust. 2 lit. b) VI Dyrektywy zawiera twierdzenie w formie negacji koniunkcji. W związku z tym dalszy wywód nie ma uzasadnionych podstaw, zwłaszcza w zakresie ujętym w skardze kasacyjnej jako rozumowanie a contrario.

Omawiany przepis VI Dyrektywy zawiera, jak już powiedziano, odnośnie tych dwóch warunków tj. przebiegu i czas od dopuszczenia do użytku, związek logiczny w postaci koniunkcji poprzez zastosowanie spójnika "i" co oznacza się jako (p

q). Natomiast ustawa o VAT w art. 2 ust. 10 pkt a) określa te warunki przy użyciu spójnika "lub", a więc zdanie to wyraża związek logiczny w postaci alternatywy i to zwykłej, nierozłącznej, co wyrażamy w postaci zapisu (pvq). Wobec tego jak chodzi o VI Dyrektywę nie uznaje się za "nowe" pojazdów, gdy oba warunki wystąpią jednocześnie. Natomiast jak chodzi o ustawę o podatku od towarów i usług podstawę do uznania pojazdu za nowy daje wystąpienie jednego tylko z warunków lub obu jednocześnie.

Słusznie zauważył to Sąd pierwszej instancji, że wrażenie pozornej sprzeczności tych przepisów wynika z faktu ich odmiennej redakcji. Jest to spostrzeżenie kluczowe. VI Dyrektywa definiuje pojazdy, których nie możemy uznać za "nowe", natomiast ustawa krajowa podaje definicję pojazdu nowego. Utrzymując się w konwencji argumentacji skargi kasacyjnej posługującej się zasadami logiki należy stwierdzić, ujmując problem inaczej, że przepis ustawy o podatku od towarów i usług został prawidłowo skonstruowany, co potwierdza I prawo de Morgana, że zaprzeczeniem koniunkcji jest alternatywa negacji, co obrazuje zapis:

(p

q) <=> [

p v (

q) ]. Przyjąć zatem należy, dokonując zaprzeczenia koniunkcji według tego prawa, że nieprawdą jest, że nie są uznawane za "nowe" pojazdy, jeżeli nie zostały dostarczone po 6 miesiącach od oddania ich do użytku ( lecz wcześniej) lub

nie mają ponad 6000km przebiegu (lecz mniej).

Wobec tego w pełni uzasadnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że definicja pojazdu nowego zawarta w art. 2 ust. 10 pkt a) ustawy o VAT, jako pojazdu który przejechał nie więcej niż 6000km lub od momentu dopuszczenia go do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy, jest prawidłową implementacją przepisu art. 28a ust. 2 lit. b) VI Dyrektywy, w pełni odzwierciedlającą jego treść i sens.

5.2. W związku z tym, co stwierdzono powyżej, wniosek skargi kasacyjnej o wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny do ETS z pytaniem prejudycjalnym o dokonanie wykładni art. 28a ust. 2 lit. b) VI Dyrektywy w stosunku do polskiego art. 2 ust. 10 pkt a) ustawy o VAT należało ocenić jako nieuzasadniony.

5.3. W petitum skargi kasacyjnej jako podstawę jej wniesienia wskazano przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a jako naruszone podano ww. i omówione przepisy. Nie sformułowano w tej części skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przez WSA art. 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaś wniesionego środka zaskarżenia stwierdzono, że WSA postąpił wbrew zasadzie wyrażonej przez ten przepis procedury sądowo-administracyjnej. W zakresie tego twierdzenia powołano się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 listopada 2007r., sygn. akt I SA/Lu 593/07, z uzasadnienia którego autor skargi kasacyjnej zacytował stwierdzenie: "Przebieg samochodu przekraczający 6000km był bezspornym co w ocenie WSA wykluczałoby możliwość zakwalifikowania go do nowego środka transportu, w świetle powołanego przepis dyrektywy.", zarzucając, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku orzekł odmiennie od wcześnie wyrażonych własnych twierdzeń.

Odnosząc się do tego zarzutu, po zapoznaniu się z treścią wyroku o sygn. akt I SA/Lu 593/07 z dnia 28 listopada 2007r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odczytanie uzasadnienia tego wyroku przez autora skargi kasacyjnej nie znajduje odzwierciedlenia w jego treści, a zdanie cytowane w skardze kasacyjnej jest wyrwane z kontekstu. W wyroku tym Sąd rozpoznając po raz drugi sprawę odwołał się do związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w poprzednim wyroku z dnia 28 czerwca 2006r., sygn. akt I SA/Lu 269/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując pierwszą skargę Skarżącego, w odniesieniu do przepisu art. 2 ust. 10 pkt a) ustawy o VAT, stwierdził, że przepis ten jak chodzi o zawarte w nim warunki i posłużenie się spójnikiem "lub" "... wyraża alternatywę, możliwość wyboru jednej z dwóch możliwych sytuacji...". Następnie Sąd podał, że przepis ten stanowi implementację do krajowego porządku prawnego art. 28a ust. 2 lit. b) VI Dyrektywy i biorąc pod uwagę jego treść wyraził pogląd, że prawidłowe jest stanowisko prawne, że niespełnienie chociaż jednego z warunków określonym w tym przepisie VI Dyrektywy powoduje zakwalifikowanie pojazdu do nowego środka transportu. Dalej Sąd podał, że przebieg samochodu przekraczający 6000km był bezsporny, co w ocenie tego Sądu wykluczałoby możliwość zakwalifikowania do nowego środka transportu w świetle dyrektywy. Odnośnie drugiego warunku tj. czasu dostawy, to zdaniem WSA zachodziła konieczność wyjaśnienia w celu ustalenia, czy wystąpiła także druga przesłanka. Dopiero ustalenie spełnienia wymogów wskazanych art. 28a ust. 2 lit. b) VI Dyrektywy umożliwi ocenę interpretacji przepisów prawa krajowego.

Te stwierdzenia zamieszczone zostały w uzasadnieniu wyroku I SA/Lu 593/07, jako te, którymi Sąd administracyjny, rozpatrujący sprawę po raz drugi, był związany. W wyniku kontroli zgodności z prawem kolejnej decyzji WSA doszedł po raz drugi do wniosku, że postępowanie podatkowe przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zatem uchylono zaskarżoną decyzję i końcowo stwierdzono: " Za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie I SA/Lu 269/04 należy stwierdzić, że dopiero prawidłowe ustalenie czy spełnione zostały wymogi z art. 28a ust. 2 lit. b) VI dyrektywy umożliwi ocenę prawną interpretacji organu podatkowego art. 2 pkt 10 lit. a) ustawy o VAT, jej zgodności z przepisami prawa wspólnotowego i zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty.". Taką też ocenę przeprowadził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną wyroku. Ocena ta, co wykazano powyżej, jest prawidłowa i uzasadniona. Zatem tak postawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego przez Skarżącego skutku.

5.4. W ostatniej części uzasadnienia skargi kasacyjnej zamieszczono wypowiedź, że wcale niejednoznacznie została ustalona w sprawie data pierwszej rejestracji pojazdu wobec faktu, że w karcie pojazdu wskazano datę 18.08.2005r., ale z dowodu ubezpieczenia wynika, że pojazd ten był używany i ubezpieczony wcześniej. Pomijając już chyba omyłkowe podanie daty z karty pojazdu "18.08.2005r." skoro zakup samochodu nastąpił w styczniu 2005r., we wniesionej skardze kasacyjnej nie sformułowano żadnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania np. w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy , naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( podstawa prawna przewidziana w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.