Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 167/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Starosty z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. O.kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 18 kwietnia 2011 r. S. O. wystąpił do Wójta Gminy M. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych (każdy budynek wolnostojący, parterowy z poddaszem użytkowym, podpiwniczony) wraz z niezbędnymi przyłączami i infrastrukturą na działkach nr 575/17, 575/18, 575/19, 575/20, 575/21, 575/22, 575/23, 575/24, 575/25 i 575/26 wydzielonych z projektowanego jednocześnie podziału działki nr 575/7 położonej w miejscowości R., gmina M.

W trakcie postępowania Wójt Gminy M. na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.) przesłał Staroście B. projekt decyzji o warunkach zabudowy celem uzgodnienia.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. (wydanym po ponownym rozpatrzeniu sprawy) Starosta B. odmówił pozytywnego uzgodnienia lokalizacji wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że działka nr 575/7 o pow. 1,2358 ha, na której planowana jest inwestycja, stanowi użytki rolne sklasyfikowane jako grunty orne klasy R IVb o pow. 0,1246 ha i R V o pow. 1,1112 ha. Ochrona gruntów rolnych polega zaś na ograniczaniu przeznaczenia takich gruntów do celów innych niż produkcja rolna (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). W ocenie organu przeznaczenie zaś przedmiotowego gruntu pod projektowane skupisko 10 domów jednorodzinnych koliduje z zawartą w tym przepisie zasadą ochrony gruntów rolnych. Zaplanowane zamierzenie zmieni przedmiotowy grunt w osiedle domów jednorodzinnych i pozbawi ten teren charakteru rolnego.

Ponadto organ podniósł, iż projektowany jednocześnie podział działki nr 575/7 jest niedopuszczalny z uwagi na treść art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym podział nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W przedmiotowej sprawie wskazane warunki zaś nie zachodzą.

Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem S. O. wskazując, że Wójt Gminy M. wydał już decyzję o warunkach zabudowy dla 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i podział działki nr 575/2 na 7 działek. Z tego względu uważa, iż dalszy podział działki nr 575/7 jest słuszny. Dodał, iż na wcześniej wydzielonych działkach powstają już domy, przedmiotowa działka od kilku lat jest nieużytkiem rolnym i dlatego nie można jej nazywać gruntem rolnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy wskazując, iż nie narusza ono prawa.

Jak wskazało Kolegium ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyraźnie przewiduje, że na cele nierolnicze i nieleśne powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej (art. 6 ust. 1). W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy grunt wraz z przyległymi terenami tworzy zwarty obszar przeznaczony pod użytkowanie rolnicze, położony w otwartej przestrzeni produkcyjnej ograniczony działkami wydzielonymi od strony pasa drogowego - drogi powiatowej oraz drogi gminnej. Tym samym wprowadzenie funkcji mieszkalnej w terenie zdominowanym przez funkcję rolną (gospodarstwa rolne) i w pobliżu terenów przeznaczonych co do zasady pod zabudowę zagrodową jest sprzeczne z ogólną zasadą ochrony gruntów rolnych, zwłaszcza, że ochrona gruntów rolnych, którą realizować ma starosta, polega przede wszystkim na ograniczaniu przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Planowana inwestycja nie da się natomiast pogodzić z rolnym charakterem gruntów i spowoduje zaburzenie w istniejącym systemie gruntów rolnych. Jak wynika z map znajdujących się w aktach sprawy zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na działce nr 575/7 stanowiłaby w istocie enklawę wśród gruntów rolnych niezabudowanych. Zabudowa występuje bowiem tylko w wąskich pasach gruntów przylegających do drogi publicznej.

Ponadto Kolegium, za organem pierwszej instancji uznało, że planowana inwestycja również w zakresie zaprojektowanego podziału jest niedopuszczalna z punktu regulacji art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzja o warunkach zabudowy, określająca warunki podziału nieruchomości rolnej, podlega również uzgodnieniu z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych na takich samych zasadach, jak decyzja o warunkach zabudowy nie zawierająca warunków podziału.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu Kolegium wskazało, iż okoliczność uzyskania przez skarżącego decyzji o warunkach zabudowy na budowę kilku domów mieszkalnych nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Przedmiotem uzgodnienia jest obecnie inna inwestycja, co oznacza, że również ocena organów może być odmienna od uprzednio wyrażonej.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie S. O, zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Mianowicie zdaniem skarżącego teren, na którym planowana jest inwestycja objęty jest zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, uzyskaną przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Międzyrzecu Podlaskim z dnia 17 grudnia 1984 r., która utraciła moc. Z tego względu bezpodstawnie organ odwoławczy pominął w swoich rozważaniach dyspozycję art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

Ponadto zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że inwestycja jest planowana na terenie zdominowanym przez funkcję rolną (gospodarstwa rolne) i w pobliżu terenów przeznaczonych co do zasady pod zabudowę zagrodową. Zgodnie bowiem z planem zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc, przedmiotowy grunt przeznaczony był pod zabudowę zagrodową, jednorodzinną i usługi. Ponadto w sąsiedztwie (po obu stronach działki) realizowane są już inwestycje polegające na budowie domków jednorodzinnych, na co wyraził zgodę Starosta B. pozytywnie opiniując decyzje o warunkach zabudowy dla tych inwestycji. Przedmiotowa sprawa dotyczy natomiast tego samego pasa gruntu przylegającego do tej samej drogi powiatowej i tej samej drogi gminnej. Takie dowolne odstąpienie przez Starostę B. od wcześniej zajętego stanowiska podważa zaufanie obywatela do Państwa i stabilności prawa.

Zdaniem skarżącego błędna jest także argumentacja organów dotycząca dopuszczalności podziału przedmiotowej działki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, dopatrzył się bowiem uchybień, które musiały skutkować jej uchyleniem i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postanowienie będące przedmiotem kontroli Sądu zostało wydane w trybie przewidzianym w art. 106 k.p.a. tj. w ramach tzw. współdziałania organów. Zgodnie bowiem z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych.

W myśl art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się natomiast nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oczywiście uzgodnienie w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przywołanego art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zastępuje zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2007 r., IV SA/Wa 2069/06, Lex nr 308031), która to zgoda jest z kolei warunkiem wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, co wynika wprost z treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zgoda na zmianę przeznaczenia następuje tylko w procedurze sporządzania planu miejscowego. Dlatego też nie można utożsamiać - jak czyni to skarżący uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ze sprawą zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tym samym ustalenie, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a zatem, że planowana inwestycja spełnia warunek art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie wyłącza konieczności dokonania uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, którym jest starosta (art. 5 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Co więcej uzgodnienie to ma wiążący wpływ na treść decyzji o warunkach zabudowy (vide wyrok NSA z dnia 9 maja 2001 r., IV SA 2255/99, Lex nr 55769).

Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów działka nr 575/7 o pow. 1,2358 ha, na której planowana jest inwestycja, stanowi grunt orny – użytek klasy R IVb o pow. 0,1246 ha i użytek klasy R V o pow. 1,1112 ha. Prawidłowo więc organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy zwrócił się do Starosty B. o uzgodnienie projektu decyzji.

Zastrzec jednak należy, że zakres rozpoznania sprawy w ramach omawianej procedury uzgodnieniowej zakreśla właściwość organu - w tym przypadku powołanego do rozpoznania spraw z zakresu ochrony gruntów rolnych i leśnych. Przedmiot omawianego postępowania uzgodnieniowego jest zatem ograniczony do oceny, czy planowaną inwestycję można zaakceptować z punktu widzenia regulacji zawartych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Z tego też względu bezpodstawnie rozstrzygające w sprawie organy uznały, iż w zakresie właściwości organu uzgadniającego mieści się obowiązek oceny ustaleń projektu decyzji o warunkach zabudowy, które dotyczą warunków podziału przedmiotowej nieruchomości. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r., II OSK 1674/10 wydanym na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku WSA w Lublinie, na który powołuje się organ odwoławczy, kwestia organów administracji, które mają obowiązek zająć stanowisko w sprawie zawartych w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnięć dotyczących podziału nieruchomości uregulowana została w art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z przepisu tego wynika, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, zaś w przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Przywołane stanowisko w pełni akceptuje orzekający w niniejszej sprawie Sąd, co oznacza, iż rozstrzygające w sprawie organy bezpodstawnie dokonały rozszerzenia swoich kompetencji uznając, iż są uprawnione do dokonywania oceny, czy warunki podziału są zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, w tym chroniącymi nieruchomości rolne przed nadmiernym rozdrobnieniem (art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Odnosząc się zaś do kwestii ściśle dotyczących przedmiotowego uzgodnienia słusznie organy wskazały, że zakres oraz zasady ochrony gruntów rolnych regulują przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych.

I tak jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ochrona gruntów rolnych, polega w szczególności na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Uzupełnieniem tego przepisu jest natomiast art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej.

Nie może zatem budzić wątpliwości, iż z przywołanych przepisów nie wynika całkowity zakaz realizacji zabudowy gruntów rolnych. Gdyby tak bowiem było ustawodawca w ogóle nie dopuszczałby możliwości przekształcania gruntów rolnych na cele nierolnicze. Oznacza to, iż o tym, czy ograniczenie przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze jest uzasadnione, rozstrzyga każdorazowo organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych, uwzględniając indywidualne okoliczności rozpoznawanej sprawy, czego w przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu zabrakło. Nie można bowiem nie dostrzec, że ocena konkretnej sprawy w przedmiocie zmiany przeznaczenia gruntów nie jest rezultatem związania konsekwencją prawną wynikającą wprost z określonego przepisu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, lecz ma charakter uznania administracyjnego w zakresie wyboru rozstrzygnięcia. Jak bowiem wskazano omawiana ustawa nie zabrania co do zasady zmiany przeznaczenia jakichkolwiek gruntów. Pewnego rodzaju trudność sprawia jednak to, iż nie zawiera ona ścisłych kryteriów jakimi organ administracji ma się kierować przy wyrażaniu lub odmowie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych. Dlatego też tym bardziej wymagana jest wnikliwość i staranność organu w ocenie stanu faktycznego sprawy. Uznanie administracyjne jakkolwiek jest uprawnieniem organów administracji do kształtowania skutków prawnych w ramach pewnej swobody, którą pozostawiają jej przepisy prawa materialnego nie może jednak odbywać się z pominięciem obowiązku wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony. Na organie spoczywa bowiem obowiązek zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, a następnie wydania orzeczenia o treści przekonywującej pod względem faktycznym i prawnym (wyrok NSA z dnia 16 listopada 1999 r., III SA 7900/98, Lex nr 47243).

W ocenie Sądu rozstrzygające w sprawie organy nie w pełni sprostały tym obowiązkom.

Przede wszystkim w sprawie bezspornym jest, że przeznaczona do zainwestowania działka nr 575/7 stanowi użytek rolny klasy IV b i V, przy czym jedynie 0,1246 ha tej działki stanowi grunt klasy IVb, pozostała (a zatem dużo większa) część działki stanowi grunt klasy V. W Polsce w obrębie gruntów ornych wydziela się natomiast 6 klas bonitacyjnych, oznaczonych symbolami: I, II, III a, III b, IV a, IV b, V i VI. Przy czym klasa IV b to grunty orne średniej jakości, gorsze, zaliczane zasadniczo do kompleksu żytniego słabego. Natomiast klasa V to gleby orne słabe, które są mało żyzne, słabo urodzajne i zawodne. Już choćby z tego względu, że prawie cała powierzchnia przedmiotowej działki stanowi grunt klasy V, a zatem charakteryzuje się słabą przydatnością do produkcji rolnej niezrozumiałe jest stanowisko organu nakazujące objęcie tego gruntu szczególną ochroną przed zmianą jego przeznaczenia. Tej oceny organy w żaden sposób nie uzasadniły, tj. nie wskazały jakie okoliczności przemawiają za tym aby grunt orny klasy V w dalszym ciągu pozostał użytkiem rolnym. Nie bez znaczenia dla dopuszczalności zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze ma też ich powierzchnia. W przedmiotowej sprawie powierzchnia ta wynosi 1,2358 ha, a zatem trudno przyjąć, że zmiana przeznaczenia tego gruntu wywoła powstanie strat, czy to w rolnictwie czy też środowisku naturalnym. Dokonując oceny dopuszczalności zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze organy winny ściśle uwzględniać klasę bonitacyjną gleby oraz powierzchnię gruntu, wywodząc, że im wyższa klasa bonitacyjna gleby oraz powierzchnia gruntu, tym większa jest jej przydatność produkcyjna i silniejsza ochrona przed jego "odrolnieniem". W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu ani powierzchnia przedmiotowego gruntu ani jego klasa bonitacyjna nie uzasadniają same przez się zachowania ich dotychczasowego rolnego charakteru wolnego od zabudowy. Organy nie przedstawiły w tym zakresie żadnej przekonywującej argumentacji, w szczególności dotyczącej przydatności produkcyjnej przedmiotowej działki, która jest jedynym kryterium ustawowym, które organ winien brać pod uwagę dokonując w ramach omawianej procedury. Klasoużytek R V jest natomiast drugim w kolejności gruntem o najniższej przydatności produkcyjnej, co winno zostać uwzględnione.

Nie do przyjęcia - zdaniem Sądu - jest również stanowisko organu odwoławczego, że wnioskowany grunt wraz z przyległymi terenami tworzy rozległy i zwarty obszar przeznaczony pod użytkowanie rolnicze, położony w otwartej przestrzeni produkcyjnej ograniczony istniejącymi drogami (drogą powiatową i drogą gminną).

W tym zakresie podnieść należy, iż jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy map działka nr 575/7 od strony zachodniej graniczy z trzema przyległymi do siebie działkami, z których jedna (575/4) już jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, a dwie pozostałe (575/5 i 575/6) posiadają ostateczną decyzję o warunkach zabudowy na budowę budynku jednorodzinnego. Również od strony wschodniej działka ta sąsiaduje z dwiema działkami (575/8 i 575/9) posiadającymi decyzję o warunkach zabudowy na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Podobnie w stosunku do działek nr 575/12, 575/13, 575/15 i 575/16 została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zgodnie natomiast z przywołanym na wstępie art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nieruchomość wykorzystywana na cele rolne lub leśne, dla której ustalono warunki zabudowy, traci taki charakter. Bezspornym zatem jest, że działki położone w najbliższym sąsiedztwie działki nr 575/7 nie są nieruchomościami wykorzystywanymi na cele rolne, która to okoliczność jako istotna nie może pozostawać bez znaczenia. Organy pominęły również okoliczność, iż na północ od przedmiotowej działki, wzdłuż ul. L. położone są działki o niewielkiej powierzchni, na których znajduje się zabudowa jednorodzinna. Również tereny położone po zachodniej stronie drogi powiatowej (dz. nr 412) to tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem – B. Z tych względów za nieuprawnione należało uznać stanowisko organów, iż działka skarżącego, w skład której wchodzą grunty kl. IV b i V, znajduje się w zwartej przestrzeni gruntów wykorzystywanych rolniczo. W tej sytuacji za nie znajdujący pokrycia w aktach sprawy należy uznać pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że lokalizacja inwestycji planowanej przez skarżącego stanowiłaby w istocie enklawę wśród gruntów rolnych niezabudowanych. Po pierwsze nie jest prawdą, że zabudowa występuje jedynie w wąskich pasach gruntu przyległych do drogi publicznej, a po drugie brak jakichkolwiek podstaw do ograniczania analizy terenu jedynie do gruntów położonych pomiędzy drogą powiatową (dz. nr 412) i drogą gminną (dz. nr 586). Ponadto również z przesłanego do uzgodnienia projektu decyzji warunkach zabudowy wynika, że na terenach sąsiednich w stosunku do działki nr 575/7 znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa, oraz że wnioskowane zamierzenie nie naruszy ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury tej części miejscowości.

Wszystko to dowodzi, iż rozstrzygające w sprawie organy administracji publicznej nie działały z należytą starannością i wnikliwością, czemu służy zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 k.p.a.), jak i obowiązek sporządzenia adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), w tym wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). W szczególności pominięcie, a następnie zaniechanie oceny okoliczności wskazanych przez Sąd mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Stanowi to w konsekwencji naruszenie także art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych

Konkludując, w ocenie Sądu, organy w nieuprawniony sposób dokonały oceny planowanego zamierzenia z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie wykazały bowiem, że przedmiotowa działka jest działką o znaczącej dla danego obszaru przydatności produkcyjnej, co uniemożliwia dokonanie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy zastosują się do oceny prawnej i wytycznych sformułowanych w niniejszym wyroku, w efekcie wydadzą decyzję zgodną z prawem (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych).

Ze względu na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., Poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a."), należało orzec o uchyleniu decyzji Kolegium. Mając ponadto na względzie potrzebę przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, jak również zapewnienie skarżącemu wypowiedzi w toku instancji, Sąd stosownie do art. 135 p.p.s.a. uznał za konieczne uchylenie także decyzji organu pierwszej instancji. O kosztach (pkt II wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., biorąc pod uwagę wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu.