Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1480/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 ust 1, art. 61 ust 6, art. 67, art. 88 ust 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , po rozpoznaniu wniosku H. A. dnia [...] r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie o piętro i poddasze użytkowe usługowo-mieszkalne w istniejącym budynku handlowo-usługowym na terenie działki nr [...] obr. [...] , m. N., określając między innymi:

- linie zabudowy - zgodnie z załącznikiem graficznym;

- wskaźnik wielkości powierzchni w stosunku do powierzchni działki: max. 76 %;

- szerokość elewacji frontowej – max. 12 m;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzyms lub attyka – maksymalna wysokość od poziomu terenu do okapu – max. 8,5 m, maksymalna wysokość od poziomu terenu do kalenicy – max. 9,5 m;

- geometrię dachu: kąt nachylenia dachu - 25 – 45 stopni, układ połaci dachowych – dwuspadowy lub wielospadowy, układ kalenicy – równoległy do ulicy 700-lecia, z dopuszczeniem budowy lukarn i okien połaciowych.

W uzasadnieniu swojej decyzji Burmistrz wyjaśnił, że w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalono warunki zabudowy w oparciu o wniosek wraz z załącznikami. W wyniku przeprowadzonej analizy oraz wizji lokalnej organ stwierdził, że spełnione zostały warunki niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. art. 53 ust. 3 tej ustawy, organ dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych.

Od powyższej decyzji odwołał się S. K., podnosząc, że została ona wydana z naruszeniem obowiązującego prawa a w szczególności niezgodnie

z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego, analiza która stanowi podstawę do wydania decyzji została wykonana nierzetelnie i stoi w sprzeczności z przepisami prawa i interesem strony.

Do wspomnianej analizy wytypowano najbardziej odpowiadające założenia do decyzji dla inwestora nie licząc się zupełnie z istniejącą zabudową i charakterem urbanistycznym budynku znajdującego się w bezpośredniej bliskości planowanej inwestycji zlokalizowanej przy ul. [...] . Wydając przedmiotową decyzję organ przedkłada interes ewentualnego inwestora nad ład architektoniczny w tak ważnym fragmencie miasta.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

uchyliło decyzję organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W szczególności analiza urbanistyczna nie została wykonana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na żadnym ze znajdujących się w aktach załączników graficznych autor analizy nie zakreślił granic obszaru analizowanego pomimo, że w analizie opisowej stwierdził, iż wyznaczono granice obszaru analizowanego a analizę sąsiedztwa przeprowadzono na podstawie wizji lokalnej i załączonej kopii mapy zasadniczej. Jak wynika z tej analizy ocenie poddano tylko dwie działki nr [...] , podczas gdy wszystkie działki znajdujące się w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym podlegają analizie. Organ zauważył ponadto, że analiza nie została podpisana przez osobę upoważnioną do wydawania decyzji, a przy tym brak jest analizy graficznej z zakreślonym na stosownej kopii mapy obszarem analizowanym. Wyznaczając obszar analizowany organ powinien wskazać jaką wielokrotność szerokości frontu przedmiotowej działki przyjął do zakreślenia granic obszaru analizowanego.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Burmistrz na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponownie ustalił na rzecz H. A. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku handlowo-usługowego oraz nadbudowie tego budynku o piętro usługowo-mieszkalne na terenie działki nr [...] , obr. [...] m. N., określając między innymi:

- linie zabudowy - wzdłuż elewacji fontowej istniejącego budynku, zgodnie

z załącznikiem graficznym, dopuszczono usytuowanie projektowanego budynku

w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] z zachowaniem minimalnej odległość budynku od granicy pasa drogowego drogi położonej na działce nr [...] w obrębie [...] miasta N. ;

- wskaźnik wielkości powierzchni w stosunku do powierzchni działki: 58 % do 77,1 %;

- szerokość elewacji frontowej – od 9,5 m do 15,6 m;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzyms lub attyka – wysokość od poziomu terenu do okapu – od 3,5 m do 6,60 m;

- geometrię dachu: kąt nachylenia dachu - 30 – 45 stopni, wysokość od poziomu terenu do kalenicy – od 6,5 m do 8,0 m, układ połaci dachowych – dwuspadowy lub wielospadowy, dopuszczono budowę lukarn i okien połaciowych, układ kalenicy – równoległy do ulicy [...] , działki o numerze [...] w obrębie [...] miasta N.

Do decyzji organ dołączył wynik analizy funkcji cech i zagospodarowania terenu,

w której szczegółowo określił parametry planowanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] r., nr[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Burmistrza N. z [...] r.

Dokonując ponownej oceny danych zebranych w analizie urbanistycznej Kolegium stwierdziło, że wartości wskazane w tej analizie są we właściwy sposób zebrane i prawidłowo obliczone. W związku z tym prawidłowo zostały określone w decyzji parametry planowanej inwestycji.

Organ wskazał, że nieuzasadniony jest zarzut nieuprawnionego zaliczenia konkretnego budynku do obszaru analizy bez uwzględnienia faktu, że jedynie jego narożnik wpisuje się w analizowany obszar. Zdaniem organu, granice obszaru analizy zgodnie z przepisem § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być wyznaczone w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Jeżeli obszar wyznaczony zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem obejmuje część działki zabudowanej, to nie stanowi naruszenia reguł określonych w rozporządzeniu zaliczenie tej działki do obszaru analizy i wliczenie parametrów znajdującej się tam zabudowy do obliczeń wskaźników projektowanej inwestycji.

Opisaną wyżej decyzję ostateczną zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. K., zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne przyjęcie, że spełnione są łącznie warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz poprzez błędny sposób określenia obszaru analizowanego,

2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego prowadzące do niedokładnego ustalenia stanu faktycznego, nie mając na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela,

- art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej,

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi S. K. podniósł, że przedmiotowa działka zlokalizowana jest na granicy terenu o trzech różnych funkcjach (mieszkaniowa niska i wysoka, mieszkaniowa wielorodzinna, mieszkaniowo-usługowa), stanowi wydzielony teren przewidziany pod budownictwo usługowe niskie w zawiązku z powyższym należałoby to uwzględnić w analizie terenu.

Zdaniem skarżącego, analiza do decyzji została wykonana w sposób nieprawidłowy. Organ przyjął, że wnioskowana zabudowa wielorodzinna z usługami może być kontynuacją istniejącej ponieważ na analizowanym terenie występuje taka zabudowa. Jest to nadinterpretacja stanu faktycznego i tzw. "dobrego sąsiedztwa".

W analizowanym obszarze dostępnym z tej samej drogi publicznej (ulica [...] ) przeważa zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami oraz punktowymi parterowymi budynkami usługowymi. Skarżący przyznał, że w analizowanym obszarze zlokalizowane są budynki mieszkaniowo-usługowe, ale nie są one obiektami dominującymi dla tego obszaru. W ocenie strony, w niewłaściwy sposób określone zostały parametry nowej zabudowy – zbyt duża rozpiętość stosowanych jednostek miary w przedziałach zarówno w formie zabudowy, intensywności wykorzystania terenu – wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości od poziomu terenu do kalenicy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.).

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony akt prawa nie narusza

ani w sposób zarzucany skargą, ani w żaden inny sposób uzasadniający wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Przedmiot sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej ostatecznie zaskarżoną decyzją administracyjną, stanowi ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na terenie, dla którego nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zasady ustalenia warunków zabudowy określone zostały w ustawie z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Powołany przepis statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Wobec tego wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące na konkretnym obszarze, który jest obszarem analizowanym pod kątem wymogów wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu został określony, stosownie do delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 cytowanej ustawy, w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z uregulowań zawartych w tym akcie wykonawczym wynika z kolei, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1). Analiza ta musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w formie pisemnej i graficznej, zaś waga analizy jest istotna, gdyż wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji

o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2). Część pisemna analizy powinna tworzyć spójną całość z jej częścią graficzną, zaś warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, powinny wynikać z załączonej analizy.

Stwierdzenie, że planowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej funkcji, jest podstawą do dokonania przez organ ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników zabudowy, co następuje w oparciu o przepisy wskazanego rozporządzenia.

Zdaniem Sądu, przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że spełnione zostały warunki tzw. dobrego sąsiedztwa, w świetle których ustalenie wskazanych w decyzji warunków dla inwestycji objętej wnioskiem nie narusza prawa, wbrew odmiennym wywodom skargi, jest w pełni uzasadnione wynikami analizy. Słusznie Kolegium przyjęło, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany (ustalając jego granice w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniejszej niż 50 m)., zaliczając do obszaru analizy także te budynki, których narożniki wypisywały się w tenże obszar. Trafnie też organ odwoławczy zauważył, że ewentualne pominięcie kwestionowanych przez skarżącego obiektów nie spowodowałoby istotnej różnicy w parametrach określonych dla nowej zabudowy. Z tego względu, brak jest podstaw do uznania, że korzystne z punktu widzenia inwestora rozwiązania przyjęto w oparciu o parametry charakteryzujące zabudowę zlokalizowaną na obrzeżach obszaru analizowanego, sztucznie w tym celu powiększonego.

Należy podkreślić, że ze wspomnianej analizy jednoznacznie wynika,

iż w obszarze analizowanym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowo-usługowa jak i handlowo-usługowa (np. budynek w najbliższym sąsiedztwie planowanego obiektu jest budynkiem handlowo-usługowym, zaś budynek znajdujący się na działce nr 227/21 jest budynkiem usługowo-mieszkalnym). W tej sytuacji rozbudowa istniejącego budynku handlowo-usługowego i nadbudowa tego budynku o piętro usługowo-mieszkalne będzie stanowić kontynuację wspomnianej wyżej funkcji terenu.

Za niezrozumiały należy przy tym uznać argument skarżącego jakoby przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne było zamierzeniem o dużej uciążliwości, "bowiem ma to być wielokondygnacyjny budynek wraz z funkcjami usługowymi". Podkreślenia wymaga bowiem, że przedsięwzięcie dotyczy obiektu istniejącego, który takie funkcje usługowe obejmuje już w chwili obecnej, przy czym planowana nadbudowa dotyczy jedynie piętra i poddasza usługowo-mieszkalnego zaś wysokość obiektu od poziomu terenu do kalenicy nie przekroczy ani wysokości budynku znajdującego się na działce nr [...] , ani też na działce nr [...] (czyli budynku zamieszkiwanego obecnie przez skarżącego).

Nie sposób jednoznacznie odnieść się do argumentu skarżącego, że organ "do analizy wybrał działki, na których zlokalizowano budynki, które po uśrednieniu parametrów zabudowy zgodnie z rozporządzeniem "odpowiadają planowanej rozbudowie", celowo pomijając bezpośrednich sąsiadów". Skarżący nie sprecyzował bowiem, których konkretnie "bezpośrednich sąsiadów", w jego ocenie organ pominął, ani też które parametry wspomnianej rozbudowie nie odpowiadają. Nie ulega wątpliwości, że organ dokonał szerokiej analizy funkcji cech i zagospodarowania terenu, zaś argumenty skarżącego są niezwykle ogólne i zdają się zmierzać do wykazania, że zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami (która, jego zdaniem, należy do zabudowy przeważającej na tym terenie) i zabudowa mieszkaniowo – usługowa pełnią różne funkcje, przy czym ta ostatnia nie jest dominująca dla tego obszaru.

Należy zgodzić się z poglądem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r. (w sprawie o sygn. akt II OSK 1401/06), zgodnie z którym dokonując wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym., należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1, a nie - ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi.

Jak już wskazano powyżej, regulacja zawarta w art. 61 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozwala na wydanie decyzji

o warunkach zabudowy m.in. wtedy gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Tymczasem uznanie za prawidłową, przytoczonej powyżej argumentacji skarżącego, prowadziłoby do wniosków przeciwnych – tj., że w sytuacji gdy chociażby jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej w jakikolwiek sposób odbiega od funkcji, parametrów, cech czy wskaźników kształtowania zabudowy wówczas wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwie.

Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia

16 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Po 505/12, trafnie wskazano, że "możliwość zlokalizowania inwestycji o określonym przeznaczeniu musi wynikać z całokształtu sporządzonej analizy. Ustawodawca, choć sformułował w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadę dobrego sąsiedztwa, nie przyznał prymatu kontynuacji funkcji zabudowie znajdującej się bezpośrednio przy działce, na której ma powstać nowa zabudowa, lecz nakazał organom administracji publicznej odwołać się do całości obszaru objętego analizą.". W tej sytuacji w oczywisty sposób nie można zasadnie zarzucać planowanej inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku usługowo-handlowego oraz nadbudowie tego budynku o piętro i poddasze usługowo-mieszkalne niewpisywania się w funkcję zabudowy obszaru analizowanego w sytuacji, w której zabudowa w tym obszarze ma charakter mieszkaniowo-usługowy i handlowo-usługowy.

Zdaniem Sądu nie można też uznać za trafny, argumentu skarżącego dotyczącego "zbyt dużej rozpiętości stosowanych jednostek miary w przedziałach zarówno w formie zabudowy, intensywności wykorzystania terenu – wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości od poziomu terenu do kalenicy". Wskazane w decyzji przedziały poszczególnych parametrów niewątpliwie wynikają z dużej rozpiętości parametrów obiektów objętych analizą – jednak nie ulega wątpliwości, że ich maksymalne wartości nie wykraczają poza wartości przewidziane przepisami prawa (co zresztą nie było kwestionowane przez skarżącego).

Zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 K.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestionowane w ramach tego zarzutu zawarcie w decyzji zbyt ogólnych twierdzeń nie zostało przez skarżącego sprecyzowane w stopniu umożliwiającym odniesienie się do tego rodzaju argumentów.

Podkreślenia wymaga, że jeśli wskazany we wniosku warunek zabudowy znajduje uzasadnienie w wynikach analizy urbanistycznej, a projekt decyzji zostanie uzgodniony z właściwymi wskazanymi w ustawie organami uzgadniającymi, to organ nie może odmówić jego ustalenia tylko dlatego, że jest to niewygodne, czy niekorzystne dla właściciela nieruchomości sąsiedniej ze względu na jego plany, czy z jakichkolwiek innych względów. Kwestie ochrony ewentualnych interesów osób trzecich wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane są bowiem rozstrzygane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że konkretne wytyczenie obiektu w terenie,

a co za tym i kwestie dotyczące ewentualnego zacienienia są rozstrzygane na etapie pozwolenia na budowę. Na tym też etapie badane są przepisy dotyczące warunków technicznych inwestycji. Stąd też zarzuty i argumenty skarżącego oparte na obawie przed ograniczeniem dostępu światła słonecznego i zacienieniu nieruchomości zamieszkiwanej przez skarżącego są na tym etapie postępowania przedwczesne. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nie uprawnia też do prowadzenia robót budowlanych, nie rozstrzyga kwestii usytuowania projektowanego obiektu na terenie nieruchomości, ani zagadnień techniczno-budowlanych podlegających przepisom prawa budowlanego, lecz nakłada obowiązek wykonania projektu zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Sąd również nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego. Ustalone w zaskarżonej decyzji warunki zabudowy stanowią bowiem logiczną konsekwencję prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowego zastosowania wskazanych na wstępie niniejszych rozważań norm prawa materialnego.

W tym stanie sprawy należało uznać skargę za niezasadną i na podstawie

art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę tę oddalić.