Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 121/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. j. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 464/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. j. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 464/16, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odmówił skarżącej P. Spółce jawnej w P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie opłaty paliwowej.

Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że w skardze został sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania wydanych w sprawie decyzji.

W uzasadnieniu tego wniosku strona podniosła, że łączna suma obciążeń związanych z wydanymi w sprawie decyzjami (akcyza oraz opłata paliwowa) przekracza kilkaset tysięcy. W ocenie spółki, wykonanie decyzji o zabezpieczeniu podważy wiarygodność spółki w oczach kontrahentów, co uniemożliwi wznowienie działalności gospodarczej i zdobycie środków na spłatę ewentualnego zadłużenia.

Zdaniem WSA, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Przedstawione przez wnioskującą spółkę elementy hipotetycznych okoliczności faktycznych, stanowiących uzasadnienie złożonego wniosku, zostały zgłoszone jako okoliczności mające automatycznie wypełniać ustawowe przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd stwierdził, że we wniosku wskazano przykładowy łańcuch kolejnych następstw spowodowanych wykonaniem zaskarżonej decyzji po stronie skarżącej spółki. Wykonanie decyzji narazi ją na stratę, która podważy wiarygodność spółki w oczach kontrahentów, co w efekcie uniemożliwi dalszą działalność. Sformułowania zawarte w uzasadnieniu wniosku mają wzbudzić przekonanie, że w przypadku wykonania tej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy skarżąca w rzeczywistości nie wykazała występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona powołała jedynie ciąg następstw, jakie może pociągnąć za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji, następstw, które wypełniają ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia wniosku złożonego przez skarżącą.

WSA podał, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Powoływanie się przez stronę na powyższe okoliczności mogłoby odnieść skutek w rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, w sytuacji, gdyby wnioskodawca wskazał konkretne okoliczności i sytuacje, wykazując, że okoliczności te są realne i mają miejsce w rzeczywistości. Jednakże zdarzenia hipotetyczne, posiadające nawet pewien stopień prawdopodobieństwa, nie mogą stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia wniosku. Skarżąca powołuje się bowiem na to, że wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego pociągnie za sobą niekorzystne dla niego skutki. Tymczasem ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Sąd I instancji podniósł, że jeżeli skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę. Brak również jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd zaznaczył, że w aktach niniejszej sprawy znajdują się dokumenty przedłożone przez spółkę w postępowaniu z zakresu prawa pomocy. Dokumenty te wprawdzie tylko częściowo pozwoliły zbadać sytuację finansową skarżącej, jednakże nie były wystarczające, aby pozytywnie rozstrzygnąć wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż przesłanki udzielenia prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania decyzji nie są tożsame.

P. Sp. j. w P. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji, zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ewentualnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Strona zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że nie wykazała występowania w sprawie realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie uprawdopodobniła realnego niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wydanego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu spółka stwierdziła w szczególności, że norma z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uzależnia wstrzymania wykonania decyzji od zaistnienia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a jedynie niebezpieczeństwa zaistnienia takiej sytuacji. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu. Nie jest zatem wymagane, aby w jakimś zakresie okoliczności opisane we wniosku rzeczywiście wystąpiły - wystarczy jedynie ryzyko zagrożenia ich wystąpienia. Strona nie miała zatem obowiązku udowadniać, że okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku wystąpiły w rzeczywistości, bowiem wystarczające jest "zagrożenie ich wystąpienia", które w niniejszej sprawie istnieje i zostało przywołane w uzasadnieniu wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej w kwocie 6297,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 1923,00 zł. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie wykazała wystąpienia w sprawie przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Żadne konkretne argumenty, informacje i dane nie zostały przez wnioskującą przedstawione, by można było dokonać oceny, czy - w kontekście całokształtu sytuacji majątkowej skarżącej - wykonanie wydanych w sprawie decyzji mogłoby skutkować wyrządzeniem spółce szkody, która byłaby znaczna, ewentualnie mogłoby doprowadzić do skutków, które byłyby trudne do odwrócenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. Przywołanych we wniosku okoliczności, mających wskazywać na niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania wydanych w sprawie decyzji, nie sposób zweryfikować. Wprawdzie trafnie strona stwierdza w zażaleniu, że podmiot wnioskujący o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego nie musi udowadniać wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, lecz ma jedynie uprawdopodobnić, że takie skutki wykonania zaskarżonego aktu mogą realnie w danym przypadku wystąpić. Jednakże w tej sprawie strona takiego uprawdopodobnienia nie dokonała. Ograniczenie się w tym zakresie do stwierdzenia we wniosku, że: 1) łączna suma wszystkich obciążeń określonych decyzjami przekracza kilkaset tysięcy złotych, 2) wykonanie decyzji o zabezpieczeniu podważy wiarygodność Spółki w oczach kontrahentów, co uniemożliwi wznowienie działalności gospodarczej i zdobycie środków na spłatę ewentualnego zadłużenia – w ocenie sądu kasacyjnego musi być uznane za gołosłowne. Strona nie zobrazowała bowiem swojej sytuacji majątkowej, co jest konieczne dla oceny, czy w przypadku tego konkretnego podmiotu zapłata kwoty objętej zaskarżoną decyzją (nawet w kontekście istnienia obowiązku zapłaty kwot podatku określonych w innych decyzjach wydanych w stosunku do spółki) może prowadzić do szkody, która dla spółki byłaby znaczna, bądź do skutków, które byłyby trudne do odwrócenia w przypadku ewentualnego późniejszego uwzględnienia skargi. Sama wysokość wymierzonych spółce zobowiązań podatkowych nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwoty te muszą być bowiem odniesione do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej podmiotu wnioskującego o wstrzymanie, jego płynności finansowej itp. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, przedłożone - co należy podkreślić - do postępowania prowadzonego w zupełnie innym przedmiocie, obejmującym przyznanie prawa pomocy, nie pozwalały na dokonanie koniecznej oceny. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji trafnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.