Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 128/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16 ust. 2, art. 17
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] w L. na bezczynność [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2014 r. do Sądu wpłynęła skarga F. L. na bezczynność Prezesa Zarządu [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. (dalej także jako "Spółka") polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej – treści umów zawartych z przewoźnikami lotniczymi w latach 2013-2014.

W odpowiedzi na skargę Spółka stwierdziła, że skarga jest niezasadna, albowiem opisany wniosek strony skarżącej został załatwiony decyzją odmowną z dnia [...] lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Organ pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").

Należy podkreślić, że Spółka, co wynika z danych powszechnie dostępnych, jest osobą prawną, w której Województwo L., Gmina L., Gmina Ś. oraz Powiat Ś. – w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...] lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2015 r. poz. 184 ze zm.) – posiadają pozycję dominującą (zob. [...]). Spółka jest więc obowiązana do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Skoro zatem Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a strona skarżąca we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. zwróciła się do Spółki z wnioskiem, złożonym w trybie przepisów dotyczących informacji publicznej, należy stwierdzić, że Spółka winna załatwić powyższy wniosek w oparciu o przepisy u.d.i.p. W przypadku wiec, gdy Spółka uznała, że zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem jej było wydanie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p. (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 205 i n. wraz z powołanym tam orzecznictwem sądów administracyjnych).

W rozstrzyganej sprawie jest niekwestionowane, że strona skarżąca w dniu [...] stycznia 2016 r. złożyła (za pomocą poczty elektronicznej) opisany na wstępie wniosek o udostępnienie przez Spółkę informacji publicznej w postaci treści umów zawartych z przewoźnikami lotniczymi w latach 2013-2014. W związku z tym, że wniosek ten podpisany został przez K. J., posługującego się pod treścią wniosku pieczęcią "F. W. K. J. Prezes Zarządu", pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Spółka wezwała stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku, poprzez przedłożenie dokumentów, z których wynikać będzie, że wskazana wyżej osoba jest uprawniona do reprezentacji wnioskodawcy.

Poza sporem jest również, że w dniu [...] stycznia 2016 r. strona skarżąca przesłała odpowiedź na powyższe wezwanie, stanowiącą uzupełnienie wniosku.

Z akt sprawy wynika też, że Spółka, po rozpatrzeniu wymienionego wyżej wniosku, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: Idz. [...], odmówiła udostępnienia stronie skarżącej informacji żądanych w tym wniosku. Decyzja ta została nadana (listem poleconym, za potwierdzeniem odbioru) w dniu [...] lutego 2016 r., na adres siedziby skarżącej. Z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki, operator pocztowy w dniu [...] lutego 2016 r. pozostawił zawiadomienie informujące o złożeniu pisma w placówce pocztowej oraz o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, zaś przesyłka była przechowywana w tej placówce przez okres 14 dni. Po tym okresie, w dniu [...] lutego 2016 r. została ona zwrócona Spółce. Okoliczności te potwierdza przedstawiony przez Spółkę dokument w postaci wyciągu z książki nadawczej oraz powszechnie dostępne (na stronach internetowych) informacje, pochodzące od operatora pocztowego (zob. http://emonitoring.poczta-polska.pl/; nr przesyłki: [...]).

Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że opisana decyzja Spółki z dnia [...] lutego 2016 r. została prawidłowo doręczona stronie skarżącej – w trybie doręczenia zastępczego – w dniu [...] lutego 2016 r. Stosownie bowiem do art. 44 § 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) w związku z art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., wobec niemożności doręczenia pisma na adres siedziby strony skarżącej, operator pocztowy przechował pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając przy tym adresata o pozostawieniu pisma oraz o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. W związku z niepodjęciem przesyłki w wskazanym wyżej terminie, pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W konsekwencji zaś nieodebrania przesyłki w tych terminach, doręczenie nastąpiło z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, o którym mowa wyżej, a mianowicie z upływem dnia [...] lutego 2016 r.

Oczywiste jest więc, że prawidłowo nadano decyzję Spółki z dnia [...] lutego 2016 r. na adres siedziby strony skarżącej, ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz w opisanym wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Nie budzi również wątpliwości, że we wniosku nie zastrzeżono innego sposobu doręczenia korespondencji skarżącej Fundacji.

W tej sytuacji należało uznać, że Spółka nie pozostaje w bezczynności w niniejszej sprawie. Należy mieć przy tym na względzie, że sąd administracyjny orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu administracji publicznej, nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, a więc nie bada merytorycznej zasadności podjętego działania. Sąd w takim postępowaniu ma natomiast obowiązek dokonania oceny, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, czy rzeczywiście organ pozostaje w bezczynności (por. wyroki NSA: z dnia 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08, z dnia 15 lipca 2010 r., II OSK 2051/09, z dnia 29 września 2010 r., II GSK 827/09, niepubl., dostępne w CBOSA; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 585).

Zauważyć ponadto trzeba, że zupełnie niezrozumiały jest zarzut Fundacji, jakoby brak było podstaw do wezwania jej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, co – zdaniem skarżącej – doprowadziło do nieusprawiedliwionego przedłużenia 14-dniowego terminu do rozstrzygnięcia wniosku. Skarżąca pominęła tę okoliczność, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 2016 r. poz. 40) obowiązkiem Spółki było zbadanie, czy osoba składająca wniosek w imieniu Fundacji była uprawniona do jej reprezentowania. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w doktrynie, że podmiot zobowiązany, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ma pełne prawo badać, czy osoba podająca się za reprezentanta osoby prawnej posiada do tego prawo w świetle przepisów prawa powszechnie obowiązującego lub też przepisów o charakterze statutowym. W tej sytuacji podmiot zobowiązany powinien więc podjąć czynności zmierzające do ustalenia, czy osoba podająca się za reprezentanta osoby prawnej, w której imieniu występuje z wnioskiem, ma prawo do takiej reprezentacji (zob. D. Sitniewski, Czy podmiot zobowiązany może badać uprawnienia do reprezentacji po stronie wnioskodawcy, jeżeli wnioskodawcą jest osoba prawna?, w: Dostęp do informacji publicznej. Pytania i odpowiedzi, Warszawa 2014, SIP Lex; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie..., s. 167-168). Sąd uznaje zatem przeciwny pogląd, wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 marca 2012 r. (sygn. akt II SAB/Lu 10/12), za błędny.

Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.