Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 694/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu w całości
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 23, art. 24, art. 27, art. 18
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz - sprawozdawca Asesor WSA, Wojciech Kręcisz, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2005 r. sprawy ze skargi B. i S. W., G. i H. G., M. i Z. J. oraz M. i C.U. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części objętej § 17.


UZASADNIENIE

W dniu 17 lipca 2003 r. Rada Gminy , działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) podjęła uchwałę Nr IX/51/2003. W § 17 tejże uchwały nie uwzględniła "protestu" B. i S. W., G. i H. G., M. i Z. J. oraz M. i C. U. wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania gminy Ż., a dotyczących zmiany linii zabudowy dla działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], [...], [...]

Skargę na tę uchwałę wnieśli B. i S. W., G. i H. G., M. i Z. J. oraz C. i M. U. domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jako wydanej z naruszeniem obowiązującego prawa.

Skarżący podnieśli, że są właścicielami działek, których dotyczy § 17 zaskarżonej uchwały, a zatem ich pismo z dnia 27 maja 2003 r. błędnie zostało zakwalifikowane jako protest a nie zarzut. Projekt planu ogranicza ich uprawnienia do wykorzystania przedmiotowych działek na cele budownictwa mieszkaniowego ze względu na nieprawidłowe określenie linii zabudowy, nie uwzględniające biegnącej przez wszystkie działki, w odległości 26 m od drogi, linii elektrycznej 15 kV.

Ponadto skarżący zarzucili, że uzasadnienie uchwały jest lakoniczne i niezrozumiałe, a uchwała nie została im doręczona i musieli dołożyć własnych starań w Urzędzie Gminy o zapoznanie się z treścią uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie.

Wyjaśniła, że pisma skarżących zostały potraktowane jako protest ponieważ ustalenia projektu planu nie naruszały interesu prawnego skarżących. Złożony przez nich wniosek o przekwalifikowanie terenów rolnych na budowlane został w projekcie uwzględniony a ustalona linia zabudowy wynikła z uwzględnienia wymogów zawartych w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 35 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ponadto projekt planu przewiduje możliwość okablowania istniejącej sieci SN w celu zlokalizowania budynków mieszkalnych w wymaganych przepisami odległościach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli w zakresie zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 11 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

Skardze nie można odmówić słuszności albowiem zaskarżona część uchwały podjęta została z naruszeniem obowiązującego prawa.

Przepisy art. 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) przewidują dwa rodzaje środków prawnych służących do kwestionowania ustaleń zawartych w projekcie planu lub projekcie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu.

Pierwszym z nich jest protest, przysługujący każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu (art. 23 ust. 1). Uchwała o uwzględnieniu lub o odrzuceniu protestu nie musi spełniać szczególnych warunków formalnych i przepisy nie wprowadzają warunku jej doręczenia wnoszącemu protest.

Drugim środkiem jest zarzut, który może wnieść jedynie podmiot szczególnie legitymowany, a mianowicie ten, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia projektu planu (art. 24 ust. 1). Uchwała o uwzględnieniu bądź o odrzuceniu zarzutu powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, powinna zostać doręczona wnoszącemu zarzut i przysługuje na nią samodzielna skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 24 ust. 4).

W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym wyraża się pogląd, że procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub zmiany tego planu) określonej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawodawca nadał wysoką rangę. Każde bowiem naruszenie tej procedury powoduje z mocy art. 27 ust. 1 u.z.p. nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Ustanowienie tej zasady jest prawidłowe, bowiem plan miejscowy jest prawem powszechnie obowiązującym, więc rygory jego stanowienia muszą być ściśle przestrzegane.

Analizując akta rozpoznawanej sprawy sąd stwierdził, że skarżący są właścicielami działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. zmiany w projekcie planu dotyczą przedmiotowych działek, a określone wnioski złożyli ich właściciele.

Przedmiotem wniosków była zmiana linii zabudowy tych działek, gdyż ich właściciele uważają, że ustalona w projekcie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego linia zabudowy naruszy ich interes prawny.

W tej sytuacji wniosek skarżących w znaczeniu prawnym jest zarzutem, a nie protestem.

W związku z tym prawnie błędne było zakwalifikowanie wniosków skarżących jako protestów i podjęcie zaskarżonej uchwały o nieuwzględnieniu tych protestów. Przedmiotowa uchwała jest w istocie rzeczy uchwałą o nieuwzględnieniu zarzutów i taką powinna mieć kwalifikację prawną.

Podejmując przedmiotową uchwałę naruszono przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym, a także naruszono procedurę przewidzianą tą ustawą (art. 18 ust. 2).

W związku z tym należy stwierdzić, że nie rozpatrzono zarzutów w sposób przewidziany prawem i naruszono przepisy postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej przez skarżących część uchwały, tj. jej § 17 na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

jp