Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3373/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2012 r. po rozpoznaniu wniosku R. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie


UZASADNIENIE

1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne.

2) R. R., dalej jako skarżący, wnioskiem na urzędowym formularzu PPF z 30 grudnia 2012 r zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu formularza PPF skarżący wskazał, ze prowadzi wspólne gospodarstwo wraz ojcem i matką. Rodzice osiągają łącznie – z emerytury i wynagrodzenia za pracę – kwotę 3930,- zł brutto. Skarżący wskazał, ze jest osobą bezrobotna, bez prawa do zasiłku i nie ma żadnych zasobów finansowych

Wezwaniem z 3 stycznia 2012 r., doręczonym 9 stycznia 2011 r. (karta 17) referendarz sądowy wezwał skarżącego o nadesłanie dodatkowych informacji o stanie majątkowym skarżącego: wskazane zestawienia dochodów i wydatków, nadesłania deklaracji podatkowych, oznaczenia wszystkich źródeł utrzymania, udokumentowania stanu zdrowia.

Skarżący, pismem z 15 stycznia 2012 r., oświadczył że Sąd Rejonowy umorzył jego zaległości z tytułu kosztów sądowych i powody uzasadniające umorzenie nie ustąpiły do chwili obecnej.

3) Referendarz sądowy wskazuje, że jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie jest 500,- zł należne z tytułu wpisu od skargi do sądu i do tej sumy należałoby, gdyby analiza sytuacji materialnej skarżącego była możliwa, odnieść zdolność wygospodarowania wymagalnych nalezności z posiadanych przez skarżącego środków.

Niewypełnienie przez skarżącego wezwania referendarza sądowego jak też lakoniczne przedstawienie sytuacji majątkowej w formularzu PPF, uniemożliwia prześledzenie gospodarki finansowej strony i środków finansowych, którymi strona może dysponować.

Kserokopia zarządzenia Sądu Rejonowego z 9 grudnia 2011 r. (niepoświadczona za zgodność z oryginałem) o umorzeniu R.R. należności sądowych - podjętego przez inny Sąd, w innym postępowaniu i na innym etapie postępowania - może być jednym z dokumentów, na podstawie której jest oceniana zdolność strony do ponoszenia kosztów sądowych, jednakże nie może zastąpić tych materiałów, o które wezwał referendarz sądowy. Sytuacja życiowa strony pozostała nieuprawdopodobniona, ze skutkiem dla rozstrzygnięcia wyrażonego w sentencji, ponieważ referendarz sądowy nie dysponował żadnymi materiałami, z których wynikałaby ona.

4) Z tych powodów referendarz sądowy zadecydował, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.