Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 175/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par 1 pkt 4; art. 107 par 3; art. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 255 ust. 1 pkt 1; art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] września 2008 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej jako p.w.p.), utrzymał w mocy postanowienie z [...] lutego 2008 r. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku N. z siedzibą w B. (dalej jako wnioskodawca lub Izba) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOFIA", udzielonego na rzecz D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca).

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie sprawy.

[...] października 2006 r. do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, wpłynął wniosek N. o unieważnienie prawa ochronnego na słowny znak towarowy "SOFIA" o numerze X (dalej: sporne prawo), udzielonego na rzecz D. Sp. z o.o. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 164 i 165 p.w.p. w związku z art. 8 pkt 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm., dalej zwanej u.z.t.) w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p., a także art. 6 septies Konwencji Paryskiej (Dz. U. z 1975 r. Nr 9 poz. 51 i 52). Wnioskodawca stwierdził, iż jest osobą prawną zrzeszającą b. hodowców winogron i producentów win, powołaną do ochrony interesów swoich członków, a nadto do kontroli pochodzenia, jakości i autentyczności wytwarzanych i sprzedawanych produktów winiarskich. Sporny znak towarowy "SOFIA" jest podobny do oznaczenia "SOPHIA", którym zrzeszone w Izbie podmioty oznaczają produkowane przez siebie, powszechnie znane i cieszące się dobrą opinią w Polsce wino gronowe. Zwrócił uwagę, że Izba jest następcą prawnym b. P. [...], w skład którego wchodziły wszystkie znacjonalizowane winnice i winiarnie, i które w latach 1947 - 1998 posiadło monopol na produkcję, handel oraz eksport win i napojów spirytusowych na terytorium [...] B. Firma D. Sp. z o.o. jest natomiast następcą prawnym b. firmy V. (jedynego b. podmiotu, który w ramach monopolu państwowego był uprawniony do eksportu b. win i napojów spirytusowych), a następnie Vi. Sp. z o.o., która w dniu [...] czerwca 1994 r. dokonała w złej wierze zgłoszenia spornego znaku na swoją rzecz.

Wnioskodawca wskazał, iż udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "SOFIA" na rzecz skarżącej, naruszyło jego prawa majątkowe, wynikające z rejestracji znaku "SOFIA" na terytorium B., ograniczyło jego swobodę działalności statutowej, a oprócz tego skarżąca podjęła szereg działań ograniczających swobodę obrotu winami b. na terytorium RP przez członków Izby - zatem Izba posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa.

[...] lutego 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie lub alternatywnie jego odroczenie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA" (Sp. A), a także wnikliwe zbadanie interesu prawnego wnioskodawcy. Zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie sprawy Sp. A będzie miało decydujące znaczenie dla niniejszego postępowania, gdyż stronami w tym postępowaniu jest także D. Sp. z o.o. oraz N., które powołują się na te same dowody i okoliczności, zwłaszcza w zakresie interesu prawnego i następstwa prawnego. Pozostawienie w mocy rejestracji znaku "SOPHIA" będzie miało szczególnie istotne znaczenie, gdyż wówczas podstawowy zarzut o rejestracji znaku "SOFIA" w złej wierze okaże się całkowicie bezzasadny, ze względu na to, iż rejestracja kolejnej odmiany własnego znaku towarowego powinna być uznawana za prawidłową.

Wnioskodawca sprzeciwił się zawieszeniu postępowała powołując się na fakt, iż przedmiotem niniejszego postępowania oraz postępowania wskazanego przez skarżącą są dwa różne znaki towarowe.

Oddalając powyższy wniosek organ wskazał, że podnoszone przez uprawnionego z tytułu spornego prawa okoliczności, mające stanowić podstawę zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, nie mają charakteru prejudycjalnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dokonanie przez organ rozstrzygnięcia w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA" nie stanowi okoliczności warunkującej lub będącej jednym z warunków merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Fakt, iż sporny znak towarowy i znak będący przedmiotem wskazanego postępowania przed Urzędem Patentowym RP są podobne, nie może stanowić podstawy do uznania że spór w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na ten znak stanowi zagadnienie prawne, którego prawomocne rozstrzygnięcie jest konieczne do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Każda z tych spraw toczy się równolegle przed tym samym organem - Urzędem Patentowym RP, a pomimo tożsamości stron, przedmiot każdej z tych spraw jest różny i podlega indywidualnej ocenie ze strony Kolegium Orzekającego. Sam natomiast fakt, iż ustalenia dokonane przez Urząd Patentowy RP w sprawie Sp. A, jak twierdzi strona "będzie miało wpływ na niniejsze postępowanie" nie jest wystarczający do uznania, że sprawa ta ma prejudycjalny charakter. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem judykatury prejudycjalność zachodzi wyłącznie wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym, zaś taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Nadto organ zważył, że w obu postępowaniach właściwym do ich rozpoznania jest Urząd Patentowy, a więc nie występuje inny organ, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie została spełniona także przesłanka "innego organu lub sądu" wskazana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania, podniosła, że prawomocne uznanie, iż posiada ważne prawo ochronne na znak towarowy "SOPHIA", nr rej. Y czyni postępowanie w sprawie Sp. B bezprzedmiotowym i całkowicie obala argumentację N. W tym zakresie jest to niewątpliwie zagadnienie prejudycjalne. Zwróciła uwagę, że w chwili obecnej nie toczy się postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA", a także, że toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z 1992 r. o rejestracji znaku towarowego "SOPHIA", co oznacza, że postępowania toczą się w różnych trybach i w konsekwencji przed różnymi organami.

Ustosunkowując się do powyższego wniosku wnioskodawca, w piśmie z [...] września 2008 r., wskazał, że brak jest merytorycznych podstaw do jego uwzględnienia. W sprawie nie występuje zagadnienie prejudycjalne, a także inny organ co oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wskazanym na wstępie postanowieniem Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ uznał, że żadne z zagadnień wskazywanych przez stronę żądającą zawieszenia postępowania nie stanowi kwestii prejudycjalnej w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Pierwszą spośród wskazanych kwestii jest toczące się postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA" o numerze X, drugą - postępowanie administracyjne w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak "SOPHIA" o numerze Y na rzecz skarżącej. Jednocześnie organ wskazał, że postępowanie w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak "SOPHIA" toczy się przed Urzędem Patentowym RP pod nową sygnaturą. W dalszej kolejności organ zważył, że przedmiot postępowania wskazywanego przez wnoszącego o zawieszenie postępowania, to znaczy prawo ochronne na znak towarowy "SOPHIA" o numerze Y jest prawem całkowicie odrębnym od prawa będącego przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej - prawa ochronnego na znak towarowy "SOFIA" o numerze X. W związku z powyższym, niezależnie od tego jakie zapadnie prawomocne rozstrzygnięcie w sporze o unieważnienie prawa ochronnego na znak "SOPHIA", zdarzenie to pozostanie bez jakiegokolwiek wpływu na byt przedmiotu postępowania w sprawie niniejszej - prawa ochronnego na znak towarowy "SOFIA". Obie sprawy, jakkolwiek toczące się równolegle, w których podnoszone mogą być zarzuty o zbliżonej treści, są w stosunku do siebie całkowicie niezależne. W ocenie organu wskazywany przez stronę wpływ podjęcia określonego rozstrzygnięcia w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA" na ocenę całości lub części argumentacji wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie, z całą pewnością nie mieści się w pojęciu bezprzedmiotowości postępowania. Nadto organ zwrócił uwagę, że jest obowiązany do samodzielnego i dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy oraz do jej załatwienia, zgodnie ze swoją właściwością. Podkreślił, że niezależnie od stopnia podobieństwa znaków "SOPHIA" i "SOFIA", postępowania w sprawach o unieważnienie praw ochronnych na te znaki toczą się niezależnie od siebie i nie jest dopuszczalne automatyczne podejmowanie w jednym z nich określonego rozstrzygnięcia wyłącznie dlatego, że w drugim zapadła lub może zapaść decyzja o określonej treści. Oznacza to, że brak jest bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy postępowaniem w sprawie niniejszej a postępowaniem w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowego "SOPHIA".

Organ uznał także, że toczące się przed Urzędem Patentowym w trybie niespornym postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA", nie stanowi w przedmiotowej sprawie prejudykatu w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kwestie odnoszące się do prawidłowości decyzji administracyjnej o udzieleniu prawa niebędącego przedmiotem niniejszego sporu są całkowicie bez znaczenia dla podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Pomiędzy postępowaniem w tej sprawie, a sprawą główną nie zachodzi jakakolwiek zależność - a tym bardziej - bezpośredni związek przyczynowy, którego istnienie jest wymagane, dla stwierdzenia prejudycjalnego charakteru danego zagadnienia.

W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem skarżącej zostały naruszone przepisy: art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 255 ust. 2 p.w.p. oraz przepisy postępowania, w tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, 8, 9 i 12 k.p.a. Naruszenie wymienionych wyżej przepisów przejawia się przede wszystkim w niewłaściwie zastosowanym przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na jego błędną wykładnię w zw. z art. 255 ust. 2 p.w.p.

Zdaniem skarżącej każdą sprawę w postępowaniu spornym, choć toczącą się przez Urzędem Patentowym, rozstrzyga inny organ. Innym organem można także uznać każde kolegium orzekające w stosunku do kolegium orzekającego w innej sprawie, jeżeli skład poszczególnych kolegiów jest inny. W ocenie skarżącej poza sporem jest fakt, iż rozstrzygnięcie w sprawie pierwszej, znaku towarowego "SOPHIA", zarejestrowanego z pierwszeństwem od [...] grudnia 1990 r., z wniosku złożonego w dniu [...] lutego 2005 r., przez N. w sprawie unieważnienia znaku towarowego "SOPHIA", nr rej. Y, jest niewątpliwie zagadnieniem prejudycjalnym dla postępowania w sprawie rejestracji z 1994 roku znaku "SOFIA", nr rej. X.

Prawidłowość orzeczenia w niniejszym postępowaniu powiązana jest więc z wynikiem postępowania toczącego się przed Urzędem Patentowym w odniesieniu do unieważnienia znaku towarowego "SOPHIA". Tym bardziej w związku z twierdzeniami wnioskodawcy, iż znak towarowy "SOFIA" jest łudząco podobny do znaku towarowego "SOPHIA" i w ten sposób narusza prawa wnioskodawcy. Orzeczenie Urzędu Patentowego w postępowaniu dotyczącym znaku towarowego "SOPHIA" będzie miało bezpośredni wpływ na orzeczenie dotyczące znaku towarowego "SOFIA", ponieważ jest oczywistym, iż uprawnionemu ze znaku "SOPHIA" przysługiwało prawo do zarejestrowania na terenie Polski znaku towarowego "SOFIA", który to znak stanowi jedynie odmianę poprzedniego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zwrócił przy tym uwagę, że skarżąca nie wykazała na czym miałoby polegać naruszenie przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości poddając kontroli decyzje lub postanowienia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia.

Analizując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów uznać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.

Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Mówiąc inaczej przez zagadnienie wstępne rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji. W doktrynie przyjmuje się, że "zagadnienie wstępne" obejmuje wyłącznie zagadnienia prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (tak w orzeczeniu z 19 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1874/97, z 30 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 1982/00, z 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2314/00, z 17 lipca 2003 r. sygn. ATK I SA 427/02). W orzeczeniu z 17 lipca 2003 r. (sygn. akt II SA 427/02) NSA podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe (por. też wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 11/06).

Punktem wyjścia w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie czy w tak ukształtowanych okolicznościach jak podano powyżej, Urząd Patentowy jest "innym organem", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Urząd Patentowy uznał, że takim "innym organem" nie jest i zdaniem Sądu ocena ta jest słuszna. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż przyjęcie stanowiska, że w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pod pojęciem "inny organ lub sąd" mieści się także inne postępowanie prowadzone przed tym samym organem, prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnej interpretacji ustawy i stanowiłoby wykładnię contra legem (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK 887/04, wyrok WSA z 20 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1075/06). Powołany przepis jest w swej treści jednoznaczny. Z jego literalnej wykładni wyraźnie wynika, że nie będzie stanowiła zagadnienia wstępnego kwestia, która w danym postępowaniu wymaga rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie główne. Nie każda bowiem kwestia prejudycjalna skutkuje zawieszeniem postępowania, ale tylko kwestia zależna od rozstrzygnięcia innego organu lub sądu. Stąd też, gdy ten sam organ rozpatruje dwie związane ze sobą sprawy nie można zawiesić postępowania (por. też wyrok WSA z 20 marca 2006 r., VI SA/Wa 1747/05, wyrok NSA z 8 października 2008 r., I FSK 795/08).

Zauważyć przy tym należy, że Urząd Patentowy jest tym samym organem niezależnie od tego czy orzeka w ramach postępowania spornego (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) czy też proceduje w postępowaniu administracyjnym (art. 6 ust. 2 p.w.p.) Kolegium Orzekające do spraw spornych w żadnej mierze nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 1 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie postępowania wszczęte wnioskami o unieważnienie praw ochronnych na znaki towarowe toczą się przed tym samym organem, co w konsekwencji powoduje, że organ nie mógł zastosować przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Powyższe stwierdzenie odnieść należy również do postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji znaku towarowego "SOPHIA", które toczyło się również przed tym samym organem. Jednocześnie zauważyć trzeba, że postępowanie to zakończyło się ostateczną decyzją Urzędu Patentowego RP z [...] stycznia 2010 r., umarzającą postępowanie z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawcy.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo również przyjął, że rozstrzygnięcie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA" nie jest zagadnieniem wstępnym dla rozstrzygnięcia sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOFIA", a w konsekwencji prawidłowo ocenił, że między powyższymi sprawami nie występuje zależność o jakiej mowa powyżej, tj. określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zależność ta nie występowała również pomiędzy przedmiotową sprawą a postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji znaku towarowego "SOPHIA". Nie można bowiem uznać, że wydanie rozstrzygnięć w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA", czy też stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji znaku towarowego "SOPHIA", jest warunkiem rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie i bez takich rozstrzygnięć wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie jest niemożliwe.

W każdej ze spraw Urząd Patentowy będzie rozstrzygał kierując się odpowiednim przepisami prawa i biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny, nie będąc jednocześnie związanym rozstrzygnięciem innej sprawy. Każda ze spraw dotyczy innego znaku towarowego i jakkolwiek podnoszone są w nich zarzuty o zbliżonej treści, to jednak sprawy te są w stosunku do siebie całkowicie niezależne. W ocenie Sądu przepis art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej. Przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 7 maja 1999 r., IV SA 7444/97). Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (tak A. Wróbel /w:/ Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005).

W rozpatrywanej sprawie taka bezpośrednia zależność nie występuje, a ewentualne unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOPHIA", bądź też stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji tego znaku towarowego może stanowić jedynie jeden z elementów stanu faktycznego, nie jest natomiast zagadnieniem prawnym. Dla takiej sytuacji zawieszenie postępowania nie jest jednak przewidziane. Wszystkie okoliczności faktyczne w każdej ze spraw muszą zostać odrębnie zbadane przez organ i po ustaleniu stanu faktycznego organ w każdej ze spraw wyda decyzję opartą na poczynionych ustaleniach.

Reasumując - wydanie rozstrzygnięcia co do meritum w przedmiotowej sprawie nie jest uzależnione od tego, czy prawo ochronne na znak towarowy "SOPHIA" zostanie unieważnione, czy też wniosek w tym przedmiocie zostanie oddalony, jak również nie jest zależne od decyzji co do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji tego znaku towarowego. Nie jest ono zatem uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, które dotyczy tylko i wyłącznie kwestii prawnych. Przewidywane przez skarżącą określone skutki prawne, tj. bezprzedmiotowość postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "SOFIA" w sytuacji uznania, że skarżąca posiada ważne prawo ochronne na znak towarowy "SOPHIA" nie mieszczą się w dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie rodzą obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego.

W tych okolicznościach należy uznać, że organ przeanalizował całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, analiza ta doprowadziła go do prawidłowych wniosków, a swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu przed Urzędem Patentowym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia.