Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 506/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53a ust 1
journal: Dz.U. 2005 nr 25 poz 202
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [..] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 506/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].01.2013 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].12.2011 r., znak: [...] w sprawie wymierzenia D. M. , prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] , kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł, za dokonywanie poza stacją demontażu wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach 10.03.2010 r., 24.03.2010 r.. 29.03.2010 r. i 22.04.2010 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stwierdzono, że na działce nr [...], stanowiącej własność D. M. , magazynowane były pojazdy uszkodzone, pochodzące z N. i A. Pojazdy nie nadawały się do dalszego użytkowania, zostały sprowadzone z przeznaczeniem na części. Część pojazdów była już zdemontowana, wymontowano z nich części, które nadawały się do ponownego użycia. Pojazdy magazynowane były bezpośrednio na ziemi, na nieutwardzonym placu. Na placu oraz w budynku z płyt betonowych zgromadzone były także części do sprzedaży, sprowadzone z zagranicy bądź wymontowane z pojazdów. Zidentyfikowano 12 pojazdów, na które D. M. posiadała dowody zakupu oraz 3 pojazdy bez dowodów zakupu. Z przedstawionych umów kupna sprzedaży pojazdów wynikało, iż sprzedawane były one przez ich właścicieli z przeznaczeniem na części. Wśród tych pojazdów były również pojazdy ponad dwudziestoletnie (przykładowo: pojazd marki [...] - rok produkcji 1988, pojazd marki [...] - pierwsza rejestracja w 1989 r.). Z dokumentacji fotograficznej, stanowiącej załącznik do protokołu kontroli wynikało, że zmagazynowane pojazdy były w znacznym stopniu zdekompletowane. Stan faktyczny i miejsce przechowywania ww. pojazdów (wystawienie ich na wpływ warunków atmosferycznych na nieutwardzonej powierzchni) potwierdzają fakt, że zostały one zakupione z przeznaczeniem na części. Ponadto z analizy dokumentów zakupu pojazdów wynikało, że właściciele wyzbyli się ich za niewielkie kwoty.

Na terenie działki nr [...] w S., na terenie nieutwardzonym, zgromadzone były ponadto części samochodowe sprowadzone z zagranicy oraz wymontowane ze zużytych pojazdów (zawieszenia, drzwi, karoserie, opony, szyby). W budynku z płyt betonowych, na regałach i na gołej ziemi, magazynowane były inne części (silniki samochodowe, rozruszniki, lampy, alternatory, fotele samochodowe). W związku z tym, że uszkodzone pojazdy oraz części samochodowe magazynowane były w miejscach nie utwardzonych, bez kanalizacji i separatora substancji ropopochodnych, istniało zagrożenie zanieczyszczenia gleby. Z ustaleń kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynikało zatem, iż D. M. prowadziła działania polegające na zbieraniu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a następnie na wymontowaniu z tych pojazdów przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia. D. M. nie posiadała odpowiedniej decyzji w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu.

Teren, na którym dokonywano ww. działań, nie spełniał minimalnych wymagań, przewidzianych dla stacji demontażu w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206, z późn. zm.), tj. nie był wyposażony w separator substancji ropopochodnych o przepustowości dostosowanej do wielkości powierzchni objętej systemem odprowadzania ścieków przemysłowych; nie był wyposażony w wagę lub urządzenie z wbudowaną wagą o skali ważenia nie mniej niż 3,5 Mg; nie posiadał wyodrębnionych sektorów (tj. przyjmowania pojazdów, magazynowania przyjętych pojazdów, usuwania z pojazdów elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, demontażu z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia oraz elementów, w tym odpadów, nadających się do odzysku lub recyklingu albo unieszkodliwienia, magazynowania wymontowanych z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, magazynowania odpadów pochodzących z demontażu pojazdów), a także nie spełniał podstawowych wymagań przewidzianych dla tych sektorów.

Plac, gdzie magazynowano uszkodzone pojazdy oraz dokonywano ich demontażu, nie był utwardzony i szczelny, przez co ścieki wsiąkały bezpośrednio do ziemi. Teren nie był skanalizowany, nie zainstalowano separatora substancji ropopochodnych. Zgromadzone uszkodzone pojazdy narażone były na działalnie czynników atmosferycznych. Wszystkie procesy związane z demontażem wykonywane były na wolnym powietrzu. Na terenie nieruchomości nie było obiektu budowlanego przeznaczonego do demontażu pojazdów.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska obiekt, który był wykorzystywany do działalności, ze względu na brak wymaganej infrastruktury, nie mógł być traktowany jako stacja demontażu. Z zeznania D. M. wynikało, iż przywoziła ona pojazdy pozbawione silników oraz płynów eksploatacyjnych z zagranicy w celu pozyskania z nich części do ponownego użycia. Fakt wyzbycia się tych pojazdów przez ich poprzednich posiadaczy (dopiski na umowach kupna-sprzedaży, potwierdzające sprzedaż tych pojazdów z przeznaczeniem na części) oraz możliwość zaliczenia ich do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. l|r 39, poz. 251, z późn. zm.), tj. kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym świadczył o tym, iż pojazdy te były odpadami. Biorąc pod uwagę fakt, iż pojazdy te były pozbawione płynów eksploatacyjnych oraz niebezpiecznych elementów należało je uznać za odpady o kodzie 16 01 06 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...].05.2010 r. zawiadomił D. M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...].06.2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył D. M. karę pieniężną w wysokości 30 000 zł za dokonywanie poza stacją demontażu na działce nr [...] w S., gm. G., wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia.

D. M. pismem z dnia 13.07.2010 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji.

GIOŚ po rozpatrzeniu odwołania Pani D. M. uznał, iż [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo uznał, iż prowadziła ona działania niezgodnie z art. 5 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, tj. demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu i zasadnie wymierzył jej karę pieniężną wynikającą z art. 53a ust. 1 tej ustawy. W związku z tym GIOS decyzją z dnia [...].09.2010 r., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].06.2010 r.

Wyrokiem z dnia 07.02.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2145/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi D. M. na decyzję GIOŚ z dnia [...].09.2010 r., uchylił zaskarżoną decyzję GIOŚ oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].06.2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż ustalony w sprawie stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, iż Skarżąca prowadziła działania niezgodne z art. 5 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, tj. działania polegające nazbieraniu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a następnie na wymontowaniu z tych pojazdów, poza stacją demontażu, przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia. Również teren, na którym Skarżąca dokonywała ww. działań nie spełniał minimalnych wymagań przewidzianych dla stacji demontażu w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej powyższe potwierdziła przesłuchiwana w toku postępowania administracyjnego D. M. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż stosownie do treści art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, kto poza stacją demontażu dokonuje wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia podlega karze pieniężnej od 10 000 do 300 000 zł. Nadana organom administracji w przytoczonym przepisie tak duża uznaniowość w wysokości nakładanej kary administracyjnej, w żadnym razie nie może prowadzić do dowolności w jej wymierzaniu. Dlatego też organy administracji nakładając przedmiotową karę powinny wyjaśnić, czym się kierowały ustalając jej wysokość. Natomiast w przedmiotowej sprawie zarówno Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzając Skarżącej karę w wysokości 30 000 zł, jak i utrzymujący w mocy tę decyzję Główny Inspektor Ochrony Środowiska, nie odnieśli się do kwestii jej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł także, iż art. 53a ust. 4 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowi przepis szczególny w stosunku do § 2 art. 107 kpa określający elementy decyzji administracyjnej. Stosownie bowiem do treści ww. § 2 art. 107 kpa decyzja oprócz oznaczenia organu administracji publicznej, daty wydania, oznaczenia strony lub stron, powołania podstawy prawnej, rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i prawnego, pouczenia oraz podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, powinna zawierać jeszcze inne składniki określone w przepisach szczególnych. A więc - jak wskazuje ustęp 4 art. 53a ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, decyzja wydana przez organy administracji rozstrzygająca przedmiotową sprawę, powinna dodatkowo uwzględniać stopień szkodliwości dokonanego czynu, w szczególności zakres naruszeń, ilość odpadów, rodzaj stwarzanego zagrożenia dla środowiska oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów o odpadach.

W związku ze wskazówkami, zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przeprowadzonego postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...].12.2011r., wymierzył D. M. karę pieniężną w wysokości 30 000 zł za wymontowywanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, poza stacją demontażu. Zebrany podczas kontroli materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że D. M. dokonywała ww. działań, dopuszczając się tym samym czynu zabronionego określonego w art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 01.2013.

Ostatnio wymieniona decyzja została zaskarżona w całości przez D.M. Na podstawie art.57 § 1 p.p.s.a. zarzucono jej naruszenie przepisów w postaci: 1) art. 7 kpa poprzez błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą przyjęcia, iż odwołująca prowadzi działalność poza stacją demontażu w rozumieniu art. 5 ust 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji; 2) art. 58a ust 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w zw. z art. 53a ust 1 pkt 3) tejże ustawy poprzez wymierzenie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł, podczas gdy właściwe uwzględnienie stopnia szkodliwości dokonanego czynu, zakresu naruszeń, ilości odpadów, rodzaju stwarzanego zagrożenia dla środowiska oraz okoliczności braku uprzedniego naruszenia przepisów o odpadach pozwalało na orzeczenie kary w jej dolnym wymiarze, tj. w wysokości 10.000 zł.

W uzasadnieniu skargi zarzucono niezasadne ustalenie, iż odwołująca prowadzi działalność polegającą na zbieraniu i demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albowiem z zebranej dokumentacji wynika iż odwołująca prowadzi działalność jedynie w zakresie sprzedaży pojazdów kompletnych oraz części do tych pojazdów bez dokonywania ich demontażu, wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji jakichkolwiek części i przedmiotów wyposażenia w celu ponownego użycia oraz jakiegokolwiek odzyskiwania rozumieniu ustawy o odpadach. Niesprawne części samochodowe będące częściami składowymi pojazdów są odłączne jedynie na potrzeby ich konserwacji i ponownego trwałego zespolenia z rzeczą główną (pojazdem). Działalność ta jest jednak zgodna z profilem prowadzonej działalności (dowód: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej) a także nie obejmuje swym zakresem stosowania powołanej ustawy o recyklingu pojazdów. Wobec faktu, iż odwołująca nie prowadzi działalności podlegającej przepisom ustawy o recyklingu pojazdów tym samym bezzasadny pozostaje argument w zaskarżonej decyzji o prowadzeniu działalności bez minimalnych wymagań dla stacji demontażu. Dowolność ustaleń przyjętych przez organ pierwszej instancji w zakresie uznania, iż odwołująca prowadzi działalność recyklingu pojazdów poza stacją demontażu winna skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do wysokości nałożonej kary skarżąca zarzuciła nie zastosowanie się przez organy do wskazówek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odnosząc się do dalszych przesłanek mających wpływ na wysokości kary skarżąca wskazała, iż przedmiotowe postępowanie jest pierwszym jakie toczyło się w stosunku do skarżącej a wcześniej nie stwierdzono jakichkolwiek naruszeń przepisów o odpadach, co winno skutkować przyjęciem kary w jej najniższym wymiarze a niej nie jak przyjął to organ w wysokości 30.000 zł

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi Sąd uznał, iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2013 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że orzekające w sprawie organy były związane wskazówkami, zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 07.02.2011. Dlatego antycypując dalsze uwagi za całkowicie bezzasadne należy uznać zarzuty, zawarte w punkcie 1 skargi, gdyż stanowią one nieuprawnioną polemikę z wiążącymi organy ustaleniami Sądu, zawartymi w ww. wyroku. Sąd ten ustalił, że działalność prowadzona przez skarżącą wyczerpała przesłanki nałożenia kary, a organom nakazał jedynie rozważyć ponownie i uzasadnić wysokość kary. Zatem tylko w zakresie punktu 2 skargi możliwe jest badanie zaskarżonej decyzji, gdyż ustaleniem zaistnienia przesłanek do jej wymierzenia związany jest również Sąd, orzekający w składzie niniejszym.

Zgodnie z brzmieniem art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, każdy kto poza stacją demontażu dokonuje:

usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów,

wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia,

wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu

- podlega karze pieniężnej od 10.000 do 300.000 zł.

Nie budzi wątpliwości, że ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji zakłada uznaniowość w zakresie wysokości nakładanej kary pieniężnej. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił wysokość kary na 30000 zł. Wskazał, że stwierdzony w trakcie kontroli stan faktyczny, tj. skala naruszeń, nie pozwala na zastosowanie najniższego wymiary kary, tj. 10 000 zł. Nie ma również podstaw do zastosowania wymiaru najwyższego, tj. 300 000 zł, ponieważ nie stwierdzono w czasie kontroli zanieczyszczenia gleby substancjami ropopochodnymi.

Uszczegóławiając powyższe argumenty [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że przy ustalaniu wymiaru kary pieniężnej wziął pod uwagę stopień szkodliwości dokonanego czynu, a w szczególności ilość zgromadzonych uszkodzonych pojazdów i części oraz rodzaj stwarzanego zagrożenia dla środowiska. Podczas kontroli zidentyfikowano 15 szt. uszkodzonych pojazdów nie nadających się do dalszego użytkowania, bez płynów eksploatacyjnych i silników. Pojazdy były w znacznym stopniu zdekompletowane. Nie stwierdzono na placu silników i innych odpadów niebezpiecznych, stwierdzono jednak dużą ilość zgromadzonych części pochodzących z demontażu, co świadczy o skali prowadzonej nielegalnie działalności. Na terenie prowadzonej działalności miało również miejsce cięcie blachy w pojazdach oraz wypalanie wnętrza pojazdów, co spowodowało nie zorganizowaną emisję zanieczyszczeń do powietrza. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznał, iż zastosowany wymiar kary w wysokości 30 000 zł jest właściwy ze względu na wielkość i skalę popełnionego naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji i określił taki wymiar kary w swojej decyzji z dnia [...].12.2011 r.

Wymiar kary oraz jej podstawy został zaakceptowany przez organ II instancji. W uzasadnieniu decyzji GIOŚ stwierdzono, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał bowiem jednoznacznie, iż D. M. prowadziła poza stacją demontażu działania polegające na wymontowaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia.

Orzekający w sprawie Sąd podziela stanowisko organów, że sugerowanie przez skarżącą, iż niesprawne części samochodowe będące częściami składowymi pojazdów, są odłączane jedynie na potrzeby ich konserwacji i ponownego trwałego zespolenia z rzeczą główną (pojazdem), ma na celu tylko uniknięcie odpowiedzialności za popełnione czyny. Organy, orzekając w sprawie ponownie, były związane wytycznymi, zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie ustalenia istnienia podstawy prawnej do nałożenia kary na skarżącą. Przyczyną uchylenia decyzji były tylko wątpliwości Sądu co do wysokości nałożonej kary. W zakresie wysokości wymierzonej skarżącej kary pieniężnej, organ II instancji w pełni zgodził się z ustaleniami [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, iż kara pieniężna w wysokości 30 000 zł jest adekwatna do stopnia szkodliwości popełnionego przez skarżącą czynu.

Sąd podziela stanowisko GIOŚ, iż wysokość wymierzonej D. M. kary pieniężnej została właściwie uzasadniona. Organy wzięły bowiem pod uwagę zakres naruszeń (wymontowywanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia), ilość odpadów (15 szt. uszkodzonych, zdekompletowanych pojazdów nie nadających się do dalszego użytkowania, bez płynów eksploatacyjnych i silników, duża ilość zgromadzonych części pochodzących z demontażu), rodzaj stwarzanego zagrożenia dla środowiska (nie stwierdzono w czasie kontroli zanieczyszczenia gleby substancjami ropopochodnymi, stwierdzono jednak wypalanie wnętrza pojazdów, co spowodowało niezorganizowaną emisję zanieczyszczeń do powietrza), a także to, iż nie stwierdzono wcześniej naruszenia przez D. M. przepisów o odpadach.

Trafnie –według Sądu- GIOŚ zauważył, iż stopień szkodliwości czynu, popełnionego przez D. M. nie jest nieznaczny, przez co nie może być mowy o wymierzeniu kary pieniężnej w najniższej przewidzianej wysokości. Wymierzona skarżącej kara pieniężna jest co prawda subiektywnie dotkliwa, jednakże jest ona adekwatna do stopnia szkodliwości popełnionego przez nią czynu. Celem ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest m.in. przeciwdziałanie nielegalnemu demontażowi pojazdów wycofanych z eksploatacji, tj. demontażowi prowadzonemu poza stacją demontażu, zagrażającemu środowisku. Zatem wymierzane kary pieniężne powinny mieć również charakter odstraszający od prowadzenia nielegalnej działalności.

Zdaniem orzekającego w sprawie Sądu, powyżej zaprezentowane ustalenia i uzasadnienie wysokości nałożonej kary w pełni spełniają wytyczne, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którymi orzekające w sprawie organy były związane. W tej sytuacji, uznając, że organy należycie sprostały obowiązkowi wyjaśnienia wysokości nałożonej kary, orzekający w sprawie niniejszej Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie budzi wątpliwości co do swej prawidłowości.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.