Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1121/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w części, w pozostałym zakresie oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 156 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 2 , art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w P na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu handlowego produktów I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymuje w mocy punkt pierwszy decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2013 r., znak [...] w zakresie słów: "oraz innych produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi", oraz nieważność decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2013 r., znak [...] w zakresie słów: "oraz innych produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi", II. oddala skargę w pozostałym zakresie, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz strony skarżącej A Sp. z o.o. z siedzibą w P kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 czerwca 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 27c ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn., Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm., zwanej dalej ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitarnej) oraz art. 44b i 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 124, zwanej dalej ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2013 r., znak: [...], którą:

1) wycofano z obrotu ze sklepu w N ul. J należącego do A Sp. z o.o. z siedzibą w P produkty o nazwie: a) [...] I, b) [...] P, c) [...] J, d) [...] M na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy oraz wstrzymano wprowadzanie do obrotu ww. produktów oraz innych produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi;

2) zatrzymano produkty o których mowa w pkt 1 lit. a – d;

3) nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 18 lutego 2013 r. uzyskał od Kierownika Domu Dziecka informację o nietypowym zachowaniu jednego z jego wychowanków po spożyciu nieokreślonych substancji, zakupionych przez niego w sklepie w N

przy ul. J.

Uzyskanie powyższej informacji stanowiło dla Powiatowego Inspektora Sanitarnego przesłankę do uzasadnionego podejrzenia, że prowadzona w sklepie działalność jest czynem zabronionym zgodnie z art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a sprzedawane produkty podejrzane jako środki zastępcze mogą stanowić realne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi (art. 79 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm., zwanej dalej ustawą o swobodzie działalności gospodarczej ).

Wobec powyższego, w dniu 18 lutego 2013 r. organ I instancji przeprowadził we wskazanym sklepie kontrolę interwencyjną, w trakcie której ustalono,

że do sprzedaży eksponowane są w dwóch oszklonych gablotach produkty takie jak: gliniane i drewniane figurki, świeczniki, biżuteria, kadzidełka zapachowe indyjskie oraz produkty w opakowaniach jednostkowych o nazwach: "J", "I", "M", "P".

W trakcie kontroli zabezpieczono (poprzez zapakowanie produktu i jego zarekwirowanie) następujące produkty:

- "I" produkt w opakowaniu foliowym w środku saszetka z suszem

- 11 sztuk,

- "P" produkt w opakowaniu foliowym w środku saszetka z białym proszkiem - 9 sztuk,

- "J" produkt w opakowaniu foliowym w środku saszetka z suszem

- 11 sztuk,

- "M" produkt w opakowaniu foliowym w środku saszetka z białym proszkiem - 11 sztuk.

Na oznakowaniu ww. produktów brak było informacji dotyczących opisu produktu (m.in. składu ilościowego i jakościowego, przeznaczenia i pochodzenia),

a przede wszystkim informacji dla konsumentów o ewentualnych zagrożeniach związanych z nieprawidłowym użyciem produktu, do czego zobowiązane są wszystkie podmioty wprowadzające do obrotu produkty, w myśl przepisów ustawy

z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2003 r.

Nr 229 poz. 2275, ze zm.), oraz art. 20 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej).

Tego samego dnia Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję znak: [...], którą:

1) wycofano z obrotu ze sklepu w N przy ul. J należącego do A Sp. z o.o. z siedzibą w P produkty o nazwie: a) [...] I, b) [...] P, c) [...] J, d) [...] M na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy oraz wstrzymano wprowadzanie do obrotu ww. produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi,

2) zatrzymano ww. produkty,

3) nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A Sp. z o.o. z siedzibą w P (zwana dalej skarżącą Spółką) zarzucając decyzji naruszenie:

- art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz niezasadne odstąpienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego od obowiązku zapewnienia stronie prawa do wypowiedzenia się w sprawie oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów,

- art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej,

- art. 7, art. 11 art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji zarówno

na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności poprzez niewskazanie faktów i dowodów, na podstawie których organ uznał, że istnieje "zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi", a także nie wyjaśniono zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności,

- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieprecyzyjne określenie treści rozstrzygnięcia

w zakresie czasu, na jaki mają obowiązywać nakazy zawarte w dyspozycji zaskarżonej decyzji

- art. 108 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku do tego podstaw faktycznych

i prawnych,

- art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie mimo braku "uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą, decyzją Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał,

że wyniki badań zatrzymanych produktów w kierunku ustalenia składu jakościowego (identyfikacja substancji aktywnych), przeprowadzonych w Narodowym Instytucie Leków potwierdziły, iż w badanych próbkach stwierdzono obecność analogów strukturalnych substancji wymienionych w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii: UR-144, pentedron, izo-pentedron, 3,4-DMMC. Wszystkie te substancje wykazują działanie psychoaktywne i są środkami zastępczymi w rozumieniu powyższej ustawy.

Wobec wyżej przedstawionych, organ odwoławczy uznał, że Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził w należącym do skarżącej Spółki sklepie w N prawidłowe oraz zgodnie z ustawowymi uprawnieniami postępowanie kontrolne, a ze względu na ochronę życia i zdrowia ludzi miał prawo do zastosowania przepisów, których naruszenie zarzuciła Spółka w odwołaniu.

W ocenie organu odwoławczego, w przypadku stwierdzenia na podstawie wiarygodnych informacji, że wprowadzane na rynek produkty mogą stwarzać realne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zobligowane są do podjęcia odpowiedniej interwencji i zastosowania środków przewidzianych w ustawie, w tym także działań o charakterze przyspieszonym

i nadzwyczajnym.

Prowadzenie w takim przypadku przez organy indywidualnego, niejednokrotnie długotrwałego postępowania administracyjnego, ze skrupulatnym wypełnieniem wszystkich jego warunków formalnych związanych chociażby

z doręczeniem pisma informującego o wszczęciu tego postępowania, możliwością wypowiedzenia się przez stronę, co do zebranych dowodów, czy też rozpatrywania wniosków o zawieszenie postępowania na czas przedstawienia przez stronę odpowiedniej dokumentacji w istocie niweczyłoby sens nie tylko ustanowienia części przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ale wręcz podstaw funkcjonowania Inspekcji jako takiej.

Z materiału dowodowego sprawy wynikało, że przeprowadzone czynności kontrolne przez organ I instancji, w sklepie w N miały związek z uzasadnionym podejrzeniem, że sprzedawane w nim produkty są środkami zastępczymi, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu jest zabronione.

W sytuacji podejrzenia realnego, bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia

i życia ludzi, organ I instancji nie tylko miał ustawowe prawo, ale i obowiązek przeprowadzenia szybkiej interwencji bez powiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że istniało uzasadnione podejrzenie, że w kontrolowanym sklepie prowadzona jest działalność, która jest działaniem opisanym w art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Organ I instancji nie naruszył wobec powyższego przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Decyzja pierwszoinstancyjna została wydana na podstawie protokołu z kontroli interwencyjnej przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 18 lutego 2013 r.

w związku z otrzymaną informacją, że sklep w N sprzedaje tzw. "dopalacze", czyli produkty, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu jest zakazane przepisem art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W czasie kontroli stwierdzono, że faktycznie sklep sprzedaje produkty,

co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi,

czyli tzw. "dopalaczami", za czym przemawiała forma handlowa tych produktów,

brak prawidłowego oznakowania (składu, przeznaczenia i pochodzenia produktu),

a informacje zawarte na naklejkach mogły sugerować używanie ich jako środków zastępczych.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że zawarte w uzasadnieniu sformułowanie "Informacja zawarta na naklejkach produktów może sugerować używanie ich zamiast środków odurzających lub substancji psychotropowych" na tym etapie postępowania jest wystarczająca jako uzasadnienie faktyczne. Art. 27 c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jest uprawnieniem o charakterze prewencyjnym do podejmowania przez organy inspekcji sanitarnej działań w przypadku stwierdzenia uzasadnionego podejrzenia, iż wytwarzany

i wprowadzany do obrotu produkt stwarza zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi.

W istocie produkty, których dotyczy omawiany przepis, nie muszą posiadać faktycznie przymiotu "stwarzające zagrożenie życia lub zdrowia", a tylko w momencie wydawania decyzji wzbudzać podejrzenie (uzasadnione), że taki przymiot (cechę) posiadają.

Z dyspozycji przepisu art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wynika obowiązek natychmiastowego wykonania decyzji wydanej w oparciu o ten przepis, a zatem zgodnie z treścią art. 108 k.p.a. organowi państwowej inspekcji sanitarnej przysługuje prawo nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy uzna, iż jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego,

co w sprawie niniejszej nastąpiło.

Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A Sp. z o.o. z siedzibą w P.

W skardze podniesiono zarzuty tożsame ze zgłoszonymi w odwołaniu

od decyzji organu I instancji.

Dodatkowo wskazano, że doszło do naruszenia przepisu art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez niewstrzymanie czynności kontrolnych po złożeniu zawiadomienia o złożeniu sprzeciwu w trybie art. 84c tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę

do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie,

lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga jedynie w części zasługiwała na uwzględnienie, ale nie z przyczyn

w niej wskazanych.

W ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że w świetle art. 27 c ust. 1 z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn., Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm., zwanej dalej ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitarnej) w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu

lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

Prawidłowo, zdaniem Sądu, odczytują organy w rozpatrywanej sprawie,

że zgodnie z ust. 3 ww. przepisu w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny:

1) zatrzymuje produkt;

2) nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach

lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu

na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące.

W tym więc względzie nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Ustalenia dokonane przez organy orzekające w tej sprawie nie budzą wątpliwości. Nie mogą bowiem takich nasuwać okoliczności zawarte w piśmie Kierownika Domu Dziecka z dnia 18 lutego 2013 r. (k. 1 akt adm.), że wychowanek tego domu po zakupieniu we wskazanych przez niego sklepie, należącym do strony skarżącej, określonych w decyzji produktów i ich zapaleniu, źle się poczuł, dziwnie się zachowywał, był pobudzony oraz miał trudności z koncentracją i rozpoznawaniem osób. Brak jest również zastrzeżeń w odniesieniu do dokonanych ustaleń podczas przeprowadzonej kontroli, które znalazły swoje potwierdzenie, co do stwarzania przez wprowadzone do obrotu przedmiotowe produkty, zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, w protokole z badań Narodowego Instytutu Leków (k. 11 akt adm.). Wobec tego nieuzasadnione jest więc twierdzenie strony skarżącej, że brak było podstaw do stwierdzenia przez organy, iż przedmiotowe produkty wprowadzone do obrotu stwarzają uzasadnione zagrożenie dla życia i zdrowia.

Nie doszło więc zdaniem Sądu do uchybienia zasadom wynikającym z art. 7

i 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie

– k.p.a.).

W żaden sposób nie można też dopatrzeć się, by organy zebrały dowody

w sposób naruszający prawo, czego konsekwencją byłaby ich dyskwalifikacja, stosownie do postanowień art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm., zwanej dalej ustawą o swobodzie działalności gospodarczej). Z faktu podjęcia niezwłocznych

i bez zawiadomienia strony skarżącej czynności kontrolnych nie można jeszcze wyciągać negatywnych konsekwencji.

Z tym wiąże się aspekt respektowania postanowień art. 10 i 81 k.p.a.

W obliczu istnienia uzasadnionego podejrzenia, że objęte decyzją produkty, które strona skarżąca wprowadziła do obrotu, stwarzają zagrożenia dla życia

i zdrowia, potwierdzone dodatkowo przeprowadzonymi badaniami przez Narodowy Instytutu Leków, w żaden sposób nie mogą być uznane za zasługujące

na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 10 i 81 k.p.a.

Zarówno jeden, tak i drugi ze wskazanych przepisów postępowania administracyjnego przewidują odstępstwo od bezwzględnej zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w toku postępowania i uznania wówczas

za udowodnionych okoliczności faktycznych, gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Organ administracji może odstąpić od omawianej zasady tylko wówczas, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki właśnie ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.),

a przyczyny odstąpienia od tej zasady organ powinien utrwalić w formie adnotacji

w aktach sprawy (art. 10 § 3). Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w tym konkretnym przypadku, co uzasadniało odejście od bezwzględnego wymogu wynikającego z art. 10 § 1 i 81 k.p.a. Fakt ten znalazł swoją adnotację w protokole

z kontroli przeprowadzonej niezwłocznie po uzyskaniu informacji od Kierownika Domu Dziecka i w związku z podejrzeniem wprowadzenia do obrotu produktów, które są środkami zastępczymi. Realność i niezbędność działania uzasadniała także nadanie decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności, zgodnie z postanowieniami art. 108 k.p.a. oraz odejście od obowiązku zawiadomienia strony skarżącej jako przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia w tym zakresie kontroli, o którym jest mowa w art. 79 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.). Trafnie zatem na te aspekty zwrócił uwagę organ odwoławczy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraźnie wskazuje jaka informacja i przekazująca jakie konkretnie okoliczności była podstawą

do stwierdzenia przez organy Inspekcji Sanitarnej uzasadnionego podejrzenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Stąd, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 11 k.p.a., w sytuacji, gdy organ podał racjonalną argumentację zarówno

o podstawach swoich działań podejmowanych w postępowaniu, jak i rozstrzygnięciu z wyjaśnieniem zastosowanych przepisów. W konsekwencji nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. skoro uzasadnienie kwestionowanej decyzji obejmuje część faktyczną i prawną.

W takim stanie rzeczy, za nieuzasadnione należało uznać postawione

w skardze organom zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu,

który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W zakresie zatem, jakim rozstrzygnięcia organów obu instancji w pkt 1 nakazują wycofanie z obrotu ze sklepu w N ul. J należącego do strony skarżącej produktów o nazwie: a) [...] I, b) [...] P, c) [...] J, d) [...] M na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy oraz wstrzymują wprowadzanie do obrotu ww. produktów, są zgodne z prawem materialnym i procesowym.

W tym więc zakresie Sąd skargę oddalił.

Sąd z urzędu jednakże zauważa, że w decyzjach poddanych kontroli w tej sprawie tkwią kwalifikowane wady, skutkujące stwierdzeniem ich nieważności

w części, w jakiej zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy pkt 1 decyzji organu

I instancji w zakresie słów: "oraz innych produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi" oraz decyzji organu I instancji w zakresie słów: "oraz innych produktów co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi".

Zawarcie tego rodzaju treści w orzeczeniach decyzji obu instancji stanowi naruszenie art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie

– k.p.a.), o którym mowa w § 1 pkt 5 tego przepisu.

Jakkolwiek dyskusyjną kwestią jest w literaturze o jaką tak naprawdę niewykonalność chodzi w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., czy prawną, czy też faktyczną,

to niewykonalność ta musi istnieć nie tylko w dniu wydania i powinna mieć charakter trwały.

W tym przypadku oba te wymogi są spełnione. Nie jest bowiem obiektywnie rzecz biorąc możliwe w ocenie Sądu wykonanie wydanych decyzji i urzeczywistnienie zakazu wprowadzenia do obrotu oprócz produktów wymienionych w pkt 1 lit. a do d decyzji "innych produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi." Bez cienia wątpliwości niewykonalność decyzji w tym zakresie nie tylko istniała w dacie ich wydania, ale istnieje w dalszym ciągu i jest nieusuwalna,

a więc ma charakter trwały.

Tego rodzaju dopuszczalny przepisami prawa materialnego zakaz zawarty

w orzeczeniu decyzji musi bowiem obejmować identyfikowalne produkty co do rodzaju, a także z uwagi na ich cechy – negatywne oddziaływanie na życie i zdrowie ludzi, które musi być obiektywnie sprawdzalne. Przy tak w części określonym obowiązku w kontrolowanych decyzjach, dotyczącym ""innych produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi." nie jest możliwe wskazanie, które to konkretnie " inne produkty" są tymi, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi, a nadto niewiadomym jest, jaki podmiot miałby dokonywać ich identyfikacji i oceny ze względu na ich specyficzne negatywne cechy, czy też właściwie rzecz ujmując negatywne oddziaływanie. W tym więc zakresie kontrolowane decyzje są niewykonalne w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł,

na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jak w punkcie

III sentencji wyroku.