Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2155/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi X Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17 stycznia 2008 r. (uzupełnionym pismem z dnia 5 lutego 2008 r.) P. G. i A. W., – z upoważnienia spółki X Sp. z o.o. działający w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...], zwrócili się do [...] Konserwatora Zabytków o wydanie pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego położonego w W. przy ul. [...] poprzez podwyższenie strychu o dwa metry. We wniosku powołano się na zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu.

Następnie pismem z dnia 15 lutego 2008 r., P. G. zwrócił się do organu o zawieszenie postępowania w sprawie, na okres dwóch tygodni, w celu rozszerzenia zakresu powyższego wniosku oraz uzupełnienia dokumentacji.

[...] Konserwator Zabytków przychylając się do wniosku strony, postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. zawiesił postępowanie do czasu uzupełnienia dokumentacji projektowej związanej z rozszerzeniem zakresu w/w wniosku o prace polegające na remoncie elewacji.

W dniu [...] kwietnia 2008 r. pełnomocnik spółki X Sp. zo.o. złożył wniosek o wydanie zaleceń konserwatorskich określających sposób korzystania z zabytku zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zalecenia niniejsze zostały wydane w dniu [...] kwietnia 2008 r.

W związku z powyższym pismem z dnia [...] maja 2008 r. Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] (dalej Wspólnota) wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 organ podjął postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] wydał pozwolenie na termorenowację elewacji przedmiotowego budynku zgodnie z projektem z dnia [...] czerwca 2008 r. wykonanym przez "A" M. W. oraz odmówił pozwolenia na nadbudowę – podwyższenie kondygnacji strychu budynku o dwa metry a także wykonanie nowego pokrycia dachowego. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na montaż szybów windowych i renowację holi wejściowych.

W związku z taką decyzją organu pismem z dnia 14 sierpnia 2008 r. spółka X Sp. z o.o. złożyła, jako Inwestor (w imieniu własnym) odwołanie od w/w. decyzji. Natomiast pismem z dnia 21 stycznia 2010 r. T. K. działający jako pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej wycofał powyższe odwołanie.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] odmówił uwzględnienia wycofania odwołania wskazując, że odwołanie od decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2008 r. złożyła spółka X w imieniu własnym a nie w imieniu Wspólnoty.

Po rozpatrzeniu odwołania X Sp. zo.o. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że odwołująca się Spółka posiada tytuł prawny do zabytku. Odwołująca się nie jest co prawda współwłaścicielem nieruchomości, jednak zdaniem organu na mocy udzielonego pełnomocnictwa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 21 sierpnia 2007 r., powstał stosunek zobowiązaniowy na mocy którego Spółka, w zakresie przedmiotowej inwestycji, zyskała tytuł prawny do części przedmiotowego budynku. Jednocześnie Minister wskazał, że z akt postępowania wynika, iż możliwość dysponowania przedmiotową nieruchomością ograniczona była czasowo do dnia 21 sierpnia 2009 r. co oznacza, że na dzień składania przez nią odwołania nie posiadał już żadnego tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości.

Na decyzję powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła X Sp. zo.o. W skardze zarzucono naruszenie przez organ administracji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w tym m.in. art. 6, art. 35 § 1 i art. 36 kpa.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

Z uwagi na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd administracyjny, sprawuje, w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna przesądza, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd administracyjny nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy też , czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy czym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy , kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

W sprawie niniejszej poza sporem jest okoliczność , że skarżąca spółka X spółka z o.o. wystąpiła do [...] Konserwatora Zabytków z wnioskiem o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie opisanej we wniosku inwestycji w budynku przy ul. [...] w dniu [...].01.2008r. w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w W. W dacie złożenia wniosku legitymowała się stosownym pełnomocnictwem od Wspólnoty oraz dokumentem z dnia [...].08.2007r., poprzedzonym uchwałą Wspólnoty z dnia [...].05.2007r. , który upoważniał skarżącą spółkę do dysponowania nieruchomością na czas trwania inwestycji budowlanej tj do dnia 21.08. 2009r. [...] Konserwator Zabytków rozstrzygnął żądanie wniosku decyzją z dnia [...].07.2008r. od, której skarżąca, jako inwestor, w imieniu własnym wniosła odwołanie.

Stosownie do treści art. 36. 1. ustawy z dnia 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga podejmowanie przy zabytku wpisanym do rejestru działań , które prowadzić mogą do zmiany jego wyglądu lub substancji. Słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji , że Pozwolenie takie wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego( art. 36.ust.5)

Nie ulega wątpliwości, iż w dacie orzekania w sprawie niniejszej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniu [...].08.2010r. X spółka z o.o. nie miała tytułu prawnego do dysponowania zabytkiem, co do którego toczyło się postępowanie. Uprawnienie prawno rzeczowe, które nabyła z mocy cywilnoprawnej umowy ze Wspólnotą z dnia [...].08.2007r. wygasło, a nie zostało wykazane aby w to miejsce weszło jakiekolwiek inne upoważnienie przewidziane przepisami prawa.

Powyższe przesądza o tym , że postępowanie wywołane wnioskiem z dnia 14.08.2008r. stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa sądownictwa administracyjnego , utrata statusu strony i legitymacji do występowania w tym charakterze w trakcie postępowania, uzasadnia przyjęcie poglądu , że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza zatem brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania administracyjnego stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zatem, w oparciu o treść art. 105. § 1. , który stanowi , że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego orzekł jak w treści zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do zarzutów skargi wskazać wypada że, Sąd podziela pogląd skarżącej spółki, iż decyzja z dnia [...].08.2010r. zapadła z naruszeniem przepisów prawa art. 35 i 36 k.p.a., w warunkach bezczynności w postępowaniu administracyjnym. Okoliczność ta pozostaje jednakże bez wpływu na prawidłowość dokonanego w sprawie rozstrzygnięcia . Rozpoznanie sprawy po upływie ok. 2 lat jest uchybieniem proceduralnym ale nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Zważyć należy, że skarżąca nie złożyła w tym przedmiocie skargi ani nie wyczerpała przewidzianego prawem trybu postępowania.

Z tych przyczyn brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja uchybia obowiązującym przepisom prawa.

Ponieważ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono naruszeń przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) oddalił skargę.