Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1506/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi F. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 7 lutego 2013 r. o nr 91 do 96, wystawionych przez Prezydenta Miasta obejmujących należności z tytułu opłaty drogowej za brak biletu parkingowego.

Zobowiązany F. B. zgłosił zarzuty na podstawie art. 33 pkt 1, 4, 6, 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1965 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a." twierdząc, że: nie posiada zobowiązań wobec Prezydenta Miasta, postępowanie egzekucyjne w sprawie jest niedopuszczalne, gdyż tytuły wykonawcze obejmują opłatę za parkowanie na terenie Miasta, do których nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, a tytuły wykonawcze obejmują opłaty za okres 2008 – 2011 r., nie otrzymał od Prezydenta Miasta upomnień, zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, bowiem samochodem oprócz zobowiązanego porusza się jego żona, syn oraz szwagier, a po tylu latach od domniemanych zdarzeń trudno ustalić, kto był faktycznym użytkownikiem pojazdu.

Wierzyciel - Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. wydanym na podstawie art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "Kpa" w zw. z art. 18 i 34 § 1 u.p.e.a. po rozpatrzeniu, wniesionych przez zobowiązanego F. B. zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr 91-96, uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Wierzyciel stwierdził, że obowiązek uiszczenia opłaty obciąża co do zasady właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba, że udowodni, iż pojazd użyczył innej osobie (wyrok WSA w Szczecinie z 9.10.2008 r., sygn. akt II SA/Sz 471/08). Wierzyciel wyjaśnił, że zobowiązany był wzywany do dobrowolnego uiszczenia opłat za parkowanie. Upomnienia o stosownych numerach z dnia 20 marca 2012 r. zostały zobowiązanemu przesłane, ale ten pomimo udostępnienia wszystkich danych dotyczących parkowania (daty, godziny, miejsca, fotografie) nie wskazał rzekomych użytkowników pojazdu, stanowiącego jego własność. Podano, że upomnienia zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 13 kwietnia 2013 r. Zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej uznano za bezzasadny, albowiem przepisy tej ustawy nie były stosowane w niniejszej sprawie.

F. B. wniósł zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta z 21 czerwca 2013 r. zarzucając naruszenie art. 7 – 10 Kpa art. 33 pkt 4, 5 i 6 u.p.e.a. w zw. z art. 2 § 1 u.p.e.a. oraz błędne ustalenia faktyczne i błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. F. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji lub orzeczenie merytoryczne w sprawie. Zobowiązany zarzucił, że wierzyciel nie odniósł się do wszystkich zarzutów, w szczególności dotyczących niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Nadto zarzucił brak wyczerpującego wyjaśnienia wniesionych przez zobowiązanego zarzutów oraz nie zapewnienie mu czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Zobowiązany podtrzymał też zarzut, iż wierzyciel nie doręczył mu upomnień. Doręczone upomnienia były wystawione przez Zarząd Infrastruktury Miejskiej i podpisane przez Dyrektora Z. I. w imieniu własnym, a nie Prezydenta Miasta.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 2 sierpnia 2013 r. utrzymało postanowienie Prezydenta Miasta w mocy.

Organ II instancji wyjaśnił, że funkcją zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 pkt 1 – 5 u.p.e.a. jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, odnoszącego się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionych zarzutów obciążą więc wierzyciela.

Oceniając stanowisko wierzyciela w przedmiocie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów organ odwoławczy uznał, że jest ono prawidłowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, że usprawiedliwionym jest domniemanie, iż korzystającym z drogi publicznej jest właściciel pojazdu. Skoro więc F. B. jest właścicielem pojazdu zaparkowanego w strefie płatnego parkowania to on powinien być uznany za korzystającego z drogi publicznej.

Zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym jest bezpodstawny i nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. W myśl art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw; takim aktem jest ustawa o drogach publicznych. Chybiony jest również w realiach rozpoznawanej sprawy zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru upomnień nadanych do F. B. Z akt sprawy wynika, że doręczenie było skuteczne. Nadto wyjaśniono, że Zarząd Infrastruktury Miejskiej jest jednostką organizacyjną Gminy Miejskiej co wynika ze stosownej uchwały Rady Miejskiej. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Miejskiej jest osobą uprawnioną do podpisywania określonych pism z upoważnienia Prezydenta Miasta.

W ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie doszło do naruszenia art. 7 i 10 Kpa.

F. B. wywiódł skargę na wyżej opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: błędną wykładnię i zastosowanie art. 29 § 1 w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż w niniejszym postępowaniu wierzyciel nie miał prawa i obowiązku przeprowadzić postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty; błędną wykładnię i zastosowanie art. 33 pkt 4 i 7 w zw. z art. 15 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż w niniejszym postępowaniu doręczenie upomnienia wystawionego przez Dyrektora ZIM działającego w imieniu własnym, a nie z upoważnienia wierzyciela tj. Prezydenta Miasta czyni zadość obowiązkowi doręczenia upomnienia przed wystawieniem tytułu wykonawczego oraz przyjęciu, iż to skarżący był obowiązany do uiszczenia opłaty; naruszenie art. 7, 8 i 10 Kpa przez brak należytego wyjaśnienia sprawy; błędne ustalenia faktyczne i błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; braki w uzasadnieniu, które zawiera nielogiczne wnioski oparte na nieprawdziwych faktach.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienie Prezydenta Miast.

W uzasadnieniu skargi jej autor podkreśla, że nigdy nie kwestionował, iż otrzymał upomnienia. Jednakże zarzuca, iż upomnienia nie zostały wystawione przez wierzyciela tj. Prezydenta Miasta ale przez działającego w imieniu ZIM Z. I. Skarżący zauważa, iż w zażaleniu skarżył się na działanie wierzyciela – Prezydenta Miasta stąd też nie są dla niego zrozumiałe wywodu Samorządowego Kolegium Odwoławczego na temat uprawnień i obowiązków organu egzekucyjnego. Aktualny pozostaje wobec powyższego zarzut kierowany do wierzyciela w zakresie wadliwego przeprowadzenia postępowania i nie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Bezsporne jest, że w zarzutach do tytułów wykonawczych skarżący wskazał, że samochód o nr rej. [...] użytkują również inne osoby, oraz że nie może on z powodu upływu czasu wskazać kto konkretnie w danym dniu korzystał z samochodu, zwłaszcza że nie ma on obowiązku prowadzić ewidencji osób korzystających z pojazdu. Wskazanie przez skarżącego innych osób, które w danych dniach mogły korzystać z pojazdu obligowało wierzyciela do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu zweryfikowania jego twierdzeń. Wierzyciel tego nie uczynił uznając, że skarżący jako właściciel ma uiścić opłatę, co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 8 i art. 19 Kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego F. B. na podstawie tytułów wykonawczych nr 91 do 96 z dnia 7 lutego 2013 r. wystawionych przez Prezydenta Miasta obejmujących należności z tytułu opłaty drogowej za brak biletu parkingowego.

F. B., w oparciu o art. 33 pkt 1, 4, 6 i 7 u.p.e.a. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, twierdząc, że:

- nie posiada zobowiązań wobec Prezydenta Miasta,

- postępowanie egzekucyjne jest niedopuszczalne, gdyż tytuły wykonawcze obejmują opłatę za parkowanie na terenie Miasta, do których nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, a tytuły obejmują opłaty za okres 2008 – 2011,

- nie otrzymał od Prezydenta upomnień,

- zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego bowiem oprócz zobowiązanego, pojazdem porusza się jego żona, syn oraz szwagier, a po tylu latach od domniemanych zdarzeń trudno ustalić kto był faktycznym użytkownikiem pojazdu.

Organ egzekucyjny stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. wystąpił do wierzyciela – Prezydenta Miasta o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Powołany wyżej przepis stanowi bowiem, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 - 7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Stanowisko wierzyciela zostało zaakceptowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Według art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1.

Skarżący uzasadnia wniesione zarzuty przytaczając następujące argumenty. Nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odnośnie wniesionych zarzutów, wierzyciel nie ustalił osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty; poza zobowiązanym pojazd o nr rej. [...] jest użytkowany także przez inne, wskazane przez zobowiązanego osoby. Niemniej jednak ze względu na upływ czasu zobowiązany nie jest w stanie podać, która konkretnie osoba w danym dniu, czasie i miejscu użytkowała pojazd. W zakresie zarzutu braku doręczenia upomnienia skarżący wyjaśnił, iż istota tego zarzutu sprowadza się do tego, że nie otrzymał upomnienia od wierzyciela tj. prezydenta miasta. Otrzymane przez niego upomnienia zostały wydane przez ZIM.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy odnotować i zaakceptować pogląd, że obowiązkiem wierzyciela jest jedynie wyrażenie własnej oceny zasadności zarzutów zgłoszonych przez dłużnika, a nie orzekanie o ich zasadności lub nie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1890/04, LEX nr 217419). W orzecznictwie wskazuje się także, że z istoty przyjętego w art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a. rozwiązania wynika, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stanowi niezbędną informację dla organu egzekucyjnego i warunek rozstrzygnięcia postanowieniem o tych zarzutach (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 980/08, LEX nr 513118).

Przedstawione wyżej uwagi prowadzą do wniosku, że wierzyciel, który otrzymał od organu egzekucyjnego wniesione przez zobowiązanego zarzuty nie prowadzi postępowania co do istoty sprawy celem jej rozstrzygnięcia ale formułuje ocenę wniesionych zarzutów i tylko w takim zakresie może prowadzić postępowanie wyjaśniające. Zatem, ocena zarzutu, iż zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej nie może być rozumiana jako obowiązek ustalenia osoby zobowiązanej. Ustalenie tej okoliczności nastąpiło na wcześniejszym etapie postępowania; w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2013 r. wyjaśniono, że zobowiązanemu zostały przedstawione wszystkie zgromadzone w sprawie materiały dowodowe dotyczące parkowania pojazdu o nr rej. [...] tj. daty, godziny, miejsca i fotografie. Niemniej jednak zobowiązany nie wskazał rzekomych użytkowników pojazdu.

W ocenie Sądu zaakceptować należy stanowisko wierzyciela, który przyjął, że w realiach rozpoznawanej sprawy podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty będzie właściciel pojazdu. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej jako "u.d.p.", korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Według art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Z kolei stosownie do treści art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Użycie w powyższych przepisach słowa: "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. W tym zakresie nie jest zatem wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Obowiązek uiszczania określonych opłat administracyjnych płynący z mocy samego prawa nie jest zjawiskiem odosobnionym w polskim systemie prawa. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że obowiązek uiszczenia opłat, o których stanowi art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika z mocy prawa. Przyjęty natomiast przez radę gminy na podstawie art. 13b ust. 6 i art. 13f ust. 2 u.d.p. akt prawny stanowi źródło obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania tego organu i dopóki obowiązuje - musi być respektowany przez wszystkie inne organy, również prowadzące egzekucję należności (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1507/10; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 688/09; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07 - baza orzeczeń nsa.gov.pl).

Z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika ponadto, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, obciąża korzystającego z dróg publicznych. Oczywiście użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje poza właścicielem pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody. Taka wykładnia powołanych przepisów nie jest sprzeczna z poglądem, że wierzyciel ma prawo domniemywać, iż korzystającym z drogi publicznej jest z reguły właściciel pojazdu i w związku z tym to na nim spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Podzielić zatem należy pogląd, że kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał to wie, kto to uczynił (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 591/08, LEX nr 544582).

Zdaniem Sądu skuteczne podważenie przyjętego domniemania faktycznego musi polegać na wskazaniu konkretnej osoby, która w danym miejscu i czasie była użytkownikiem pojazdu a nie na wskazaniu kilku osób, które potencjalnie mogły pojazd używać. Przyjęcie argumentacji prezentowanej przez skarżącego prowadziłoby w istocie do podważenia ustawowej regulacji wprowadzającej obowiązek uiszczenia opłat z tytułu parkowania pojazdów w wydzielonych strefach parkowania.

Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że skarżącemu zostały doręczone upomnienia zawierające wezwanie do wykonaniu obowiązku – uiszczenia opłat z tytułu naliczenia opłat dodatkowych za brak biletu parkingowego. Skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia upomnień podnosząc, iż doręczone jemu upomnienia nie zostały wystawione przez wierzyciela tj. Prezydenta Miasta.

Niewątpliwe egzekucja administracyjna nie może zostać wszczęta, jeżeli wierzyciel, nie przesłał zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Należy jednak podkreślić, że upomnienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które decydowałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Ma ono jedynie przypominać o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi zatem o wadliwości upomnienia, a tym bardziej o jego braku, podpisanie upoważnienia przez osobę kierującą jednostką organizacyjną wierzyciela (Gminy Miasta); nie powoduje to nieważności upomnienia i nie stanowi przeszkody do wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Dodać także należy, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) o samorządzie gminnym, kierownicy jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej działają jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wójta. Uprawnienie do dokonywania danych czynności wynika zatem z przepisów organizacyjnych danej jednostki organizacyjnej gminy i udzielonych upoważnień, nie zaś z treści odbitej pieczęci. Skoro więc zgodnie z Uchwałą Nr VIII/71/11 Rady Miejskiej z dnia 27 maja 2011 r. Zarząd Infrastruktury Miejskiej jest jednostką organizacyjną Gminy Miejskiej, zaś przedmiot działania tej jednostki w zakresie zarządzania drogami obejmuje m. in.: pobieranie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie miasta oraz kar pieniężnych za nieuiszczenie opłaty w strefie płatnego parkowania przyjęć należy, że Dyrektor Zakładu Infrastruktury Miejskiej podpisał upomnienia w granicach upoważnienia Prezydenta Miasta.

W ocenie Sądu bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 i art. 10 Kpa. Przepis art. 7 Kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zaś art. 8 Kpa stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przedłożone akta administracyjne dowodzą, iż w toku postępowania organy administracyjne nie naruszyły wskazanych przepisów. Przepis art. 10 Kpa, jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miał zastosowania w sprawie.

Przedstawione wyżej uwagi prowadzą do wniosku, iż niezasadne są także zarzuty błędnych ustaleń faktycznych i błędnej oceny zebranego sprawie materiału dowodowego jak i braków w uzasadnieniu.

Zdaniem Sądu bezzasadny był zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym wszak nie może budzić wątpliwości, że dochodzony w postępowaniu egzekucyjnym obowiązek ma charakter pieniężny.

Błędny jest zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw; egzekucję administracyjną opłat za parkowanie przewiduje ustawa o drogach publicznych. Podniesiony w tym zakresie argument zobowiązanego "...gdyż tytuły wykonawcze obejmują opłatę za parkowanie na terenie Miasta, do których nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, a tytułu obejmują opłaty za okres 2008 – 2011" jest niezrozumiały i w żaden sposób nie przekonuje, iż w zakresie dochodzonych opłat egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna.

W ocenie Sądu należy nadto stwierdzić, iż wierzyciel odniósł się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r. Okoliczność, iż zobowiązany ze stanowiskiem wierzyciela się nie godzi nie może być rozumiana jako brak rozpatrzenia zarzutów.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.