Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 382/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.4 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 87, 92a ust 2, art. 92a ust. 10, art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1 i art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. z w zw. z art. 135, art. 200 i art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...], numer [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Ł. W. kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., numer [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1 - 3, art. 39m, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 zwana dalej: "utd") oraz lp. 1.2 oraz lp. 4.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nr [...] o nałożeniu na Ł.W. kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 4 października 2019 r. w R. przy ul. A. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki SKODA o nr rej. [...], którym kierował S.P. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca przewoził dwóch pasażerów w R. na trasie z ul. B. na ul. A. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji BOLT. Stwierdzono, że wykonawcą przewozu jest przedsiębiorca Ł.W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą C. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z 4 października 2019 r.

Decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.500 zł (tytułem popełnienia naruszeń z lp. 1.2 i lp. 4.2 załącznika nr 4 do utd. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o umorzenie postępowania. Wydanej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń niemających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy, a także naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z 391 ust. 1 pkt 1b utd poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą D. Sp. z o.o. sp. k., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenie o braku przeciwskazań zdrowotnych.

Organ II instancji po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w pierwszej kolejności powołując treść art. 189a § 2 k.p.a. wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. W odniesieniu zaś do wysokości kary, art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji wyjaśnił także, że w sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92 b ust. 1 utd. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

Organ II instancji powołał następnie treść art. 4 pkt 22 lit. 1 utd, art. 39a utd, art. 39j ust. 1, ust. 2, 3 i 4 utd, art. 39m utd, art. 87 ust. 1 pkt 1 utd, art. 92a ust. 2 i ust. 4 ww. ustawy, art. 92a ust. 8 utd oraz lp. 4.2 załącznika nr 4 do utd zgodnie z którym wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych. Z kolei w myśl lp. 1.2 załącznika nr 4 do utd niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 złotych.

Odnośnie naruszeń organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec Ł.W. jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 utd (zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym). W omawianym przypadku doszło bowiem do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez Ł.W. nie jako wykonawcy przewozu, lecz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym.

Organ odwoławczy wskazał, że 4 października 2019 r. w R. przy ul. A. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki SKODA o nr rej. [...]. Ww. pojazdem kierował S.P. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z 4 października 2019 r. Kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną przedsiębiorcy Ł.W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą C. W protokole kontroli stwierdzono, że powyższe ustalenia potwierdziła do protokołu pasażerka M.K. Podczas kontroli przesłuchano kierowcę, S.P., w charakterze świadka, który zeznał, że wykonuje przewozy za pomocą aplikacji Bolt (kilkadziesiąt przewozów), nawiązał kontakt przez Internet drogą e-mailową z firmą C., od której otrzymał umowę, nie otrzymał ani licencji ani wypisu licencji, zdjęcie licencji nr [...] dla C. pobrał ze strony partnera, co tydzień otrzymuje pieniądze od partnera C. za wykonywanie przewozów osób, a zatem organ II instancji uznał, że bezspornym jest, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był przedsiębiorca C. Dodatkowo organ wskazał, że na podstawie pisma informacyjnego ze Starostwa Powiatowego w T. z dnia 15 października 2019 r. wynika, że przedsiębiorca C. posiada ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 2 lipca 2018 r. przez Starostę [...] do dnia 1 lipca 2028 r., a także, że osobą zarządzającą transportem na podstawie zawartej umowy jest M.A. posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych nr [...].

Organ odwoławczy ustalił dalej, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prowadził postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowej kontroli wobec M.A., jednak decyzją z dnia [...] r. przedmiotowe postępowanie zostało umorzone, ponieważ w toku postępowania organ I instancji stwierdził, że M.A. nie była odpowiedzialna za stwierdzone naruszenia podczas przedmiotowej kontroli, a ponadto pełnomocnik strony pismem z dnia 3 stycznia 2020 r. poinformowała, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie C. jest Ł.W.

Organu II instancji stwierdził, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza wykonywanie przez ww. przedsiębiorcę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. W toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie informacji ze Starostwa Powiatowego w T., że C. posiadał uprawnienie w zakresie transportu drogowego osób wynikające z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Organ odwoławczy powołując następnie treść art. 87 ust. 1 pkt 1 utd wskazał, że w toku kontroli kierowca nie okazał kontrolującym wymaganego wypisu z licencji. Z powyższego wynika, że strona skarżąca nie dopełniła swoich obowiązków w zakresie wyposażenia kierowcy w wypis z licencji. Uwzględniając powyższe w ocenie organu II instancji, organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.2.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że 4 października 2019 r. kierujący pojazdem S.P. nie okazał orzeczeń lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto, pismem z 16 stycznia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Ł.W. jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 utd (zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym) o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu z tytułu stwierdzonego w protokole kontroli naruszenia lp. 1.2 i 4.2 załącznika nr 4 do utd. Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pouczył stronę o prawie złożenia wyjaśnień i dowodów w sprawie oraz treści art. 92c utd. Jednocześnie pełnomocnik ani strona nie złożyli żadnych dodatkowych wyjaśnień w sprawie. Do dnia wydania niniejszej decyzji strona ani jej pełnomocnik nie przedłożyli dowodów na okoliczność posiadania ważnych badań lekarskich.

Uwzględniając powyższe organ II instancji uznał, że organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy o transporcie drogowym i lp. 4.2 załącznika nr 4 do tej ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest wobec strony jako zarządzającego transportem, za naruszenia określone w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Wszczęcie postępowania w sprawie nie wykluczało możliwości wszczęcia postępowania za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ww. ustawy, odnoszących się do podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, argumentując, że znowelizowana ustawa o transporcie drogowym przewiduje odrębną odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy, zarządzającego transportem oraz podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Mianowicie w załączniku nr 3 został zamieszczony wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych, które nakładane są na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Załącznik nr 1 stanowi natomiast wykaz wykroczeń oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia, których dopuścił się kierujący. Zaś w załączniku nr 4 do ww. ustawy ustawodawca przewidział wykaz naruszeń i wysokość kar nakładanych na osobę zarządzającą przedsiębiorstwem lub transportem. Ukaranie osoby zarządzającej przedsiębiorstwem za naruszenia określone w załącznika nr 4 ustawy o transporcie drogowym w żadnej mierze nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec strony za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ww. ustawy. Organ podkreślił, że niniejsze postępowanie odnosi się tylko do nałożonej kary administracyjnej na zarządzającego.

Mając na uwadze powyższe w ocenie organu II instancji organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł stosownie do lp. 1.2 i 4.2 załącznika nr 4 do utd.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu uznał je za niezasadne, stwierdzając, że bezspornym jest, że S.Z.P. wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy C. Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługa przewozu osób została zamówiona przez pasażerów za pośrednictwem aplikacji Bolt a także jej odpłatny charakter. Z uwagi na powyższe w ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo stwierdził, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był C., w imieniu którego przewóz okazjonalny osób wykonywał kierowca, za co miał otrzymać od strony wynagrodzenie. Wskazuje to jednoznacznie na fakt wykonywania ww. przewozu w imieniu i na rzecz C., gdzie skarżący jest osobą zarządzającą transportem, co nie było co do zasady kwestionowane przez stronę.

Organ powołał następnie treść art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 utd, art. 39j ust. 1 utd oraz art. 39m utd oraz fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 listopada 2019 r. (sygn. akt III SA/Lu 300/19).

Za niezasadny organ II instancji uznał także zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wskazując, że bezspornym jest, że na dzień kontroli, tj. 4 października 2019 r., kierowca nie posiadał i nie okazał podczas kontroli ważnych badań lekarskich stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ wyjaśnił także, że jego ocenie podlega stan faktyczny z chwili przeprowadzenia kontroli drogowej, stwierdzając, że zmiana rozstrzygnięcia mogłaby nastąpić wtedy, gdyby strona w toku postępowania przedstawiła dowód na posiadanie przez kierowcę stosownych badań lekarskich ważnych na dzień kontroli drogowej, co jednak nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Natomiast to, na jakiej podstawie kierowca współpracował z przedsiębiorcą nie jest przedmiotem badania organu administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego wszczętego ze względu na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Ze względu na powyższe ustalenia organ stwierdził, że nie doszło również do naruszenia art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 39¹ ust. 1 pkt 1 utd, ponieważ strona przedmiotowego postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo. Co więcej, odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem nie jest oparta na zasadzie winy. Za naruszenia popełnione podczas działalności przedsiębiorstwa, w którym dana osoba pełni obowiązki zarządzającego transportem, to ta osoba ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego czy była winna powstania tego naruszenia. Dodatkowo organ wskazując na wybrane orzecznictwo sądowoadministracyjne podniósł, że sądy podkreślają wymogi, jakie muszą być spełnione, aby przewozy okazjonalne były wykonywane zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd. Organ wskazał, że z literalnego brzmienia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 utd wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd spoczywa na stronie postępowania. W omawianym przypadku strona nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie przedmiotowego naruszenia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Ł.W. zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając jej:

- naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ;

- naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust 1, art. 92a ust 6 utd w zw. z Ip. 4.2, załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 92a ust 10 utd, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 w/w ustawy, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 9.300 zł zgodnie z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...];

W oparciu o wskazane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia, a także zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i skutkowała uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, choć nie wszystkie zarzuty należało uznać za zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Ocena ta jest dokonywana zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r., o nałożeniu na Ł.W. kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.500 zł, tytułem popełnienia naruszeń z lp. 1.2 i lp. 4.2 załącznika nr 4 do utd. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 1 utd, krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju.

Art. 5 ust. 1 utd stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Z kolei warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 utd, według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 utd, jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 utd.

Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 utd, w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 utd).

Zgodnie z art. 92a ust. 2 utd zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. (art. 92a ust. 4 utd).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 utd).

Z kolei zgodnie z art. 92a ust. 10 utd jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.

Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 utd przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Stosownie do art. 39j ust. 1 utd kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Według art. 39j ust. 2 badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962), zwanej dalej "Kodeksem pracy". Wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy (art. 39m utd).

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności nałożenia na skarżącego, jako zarządzającego transportem, kary pieniężnej w kwocie 1500 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. określonego w Ip. 1.2 oraz lp. 4.2 załącznika nr 4 tej ustawy, dotyczącego niewyposażenia kierowcy w wypis licencji oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Jako podstawę faktyczną orzekania Sąd przyjął ustalenia, co do stanu faktycznego przedstawione w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że zostały poczynione prawidłowo. Z ustaleń tych wynika, że 4 października 2019 r. w R. przy ul. A. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki SKODA o nr rej. [...], którym kierował S.Z.P. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca przewoził dwóch pasażerów w R. na trasie z ul. B. na ul. A. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji BOLT. Stwierdzono, że wykonawcą przewozu jest przedsiębiorca Ł.W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą C. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z 4 października 2019 r.

W ocenie Sądu, organ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalił podmiot odpowiedzialny za stwierdzone naruszenia z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu przedmiotowej kontroli drogowej S.Z.P. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Ł.W. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca pojazdu – S.Z.P. zeznał, że wykonuje przewozy osób za pomocą aplikacji BOLT. O możliwości współpracy przy użyciu aplikacji dowiedział się ze strony internetowej. Po znalezieniu informacji w internecie skontaktował się z firmą C. drogą mailową poprzez kontakt podany na stronie BOLT. Z zeznań świadka wynika także, że od Ł.W. otrzymał umowę, która została podpisana z firmą jego ojca – Dr. Z.Z.P., u którego świadek jest zatrudniony. Żadnych innych dokumentów nie otrzymał - ani licencji, ani wypisu z licencji. Posiada tylko pobrane ze strony partnera zdjęcie licencji nr [...] dla C. Jednocześnie świadek zeznał, że co tydzień otrzymuje pieniądze za wykonywanie przewozów osób. Pieniądze przekazuje mu firma C. Nie ulega także wątpliwości, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych badań lekarskich i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Organ w toku postępowania prawidłowo ustalił, że Ł.W. posiada ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 2 lipca 2018 r. przez Starostę [...] do dnia 1 lipca 2028 r.

Z akt sprawy wynika również, że prowadzone w stosunku do M.A. postępowanie zostało umorzone wobec uznania, iż nie jest ona odpowiedzialna za stwierdzone naruszenia podczas przedmiotowej kontroli. Z akt sprawy tj. z pisma M.A. z 5 listopada 2019 r. oraz załączonej przez nią umowy zawartej 20 czerwca 2018 roku wynika, że kontrakt menedżerski, na podstawie którego M.A. świadczy usługę zarządzania firmą skarżącego w zakresie wykonywania transportu drogowego w krajowym transporcie drogowym osób dotyczy jedynie samochodu osobowego marki Skoda Fabia o nr rej. [...]. Jednocześnie M.A. oświadczyła, że nie świadczy żadnej usługi zarządzania transportem w zakresie pojazdu wskazanego w protokole kontroli.

Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo pełnomocnika skarżącego Ł.W. z 3 stycznia 2020 roku, w którym pełnomocnik strony poinformował, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie C. jest Ł.W.

W powyższych okolicznościach faktycznych prowadzone przez organ postępowanie słusznie zostało skierowane wobec skarżącego jako zarządzającego transportem w oparciu o art. 92a ust. 2 utd.

Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował ustaleń co do swojego statusu, tj. osoby zarządzającej firmą, ani ustaleń co do braku wyposażenia kierowcy w wypis licencji oraz nieposiadania przez kierowcę orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w dniu kontroli.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, Ł.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C. Skarżący zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to kierowca wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. Zatem to na skarżącym, jako zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie spoczywała odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań dotyczących wyposażenia kierowcy w stosowne dokumenty i to niezależnie od formy jego zatrudnienia. Wskazać należy, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego odpowiada przede wszystkim podmiot wykonujący przewóz drogowy, a więc przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność faktyczną prowadzenia pojazdu. Ponadto, jak słusznie wskazał organ II instancji, kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa zlecenie czy zasada samozatrudnienia), wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym w rozumieniu ustawy, za które (jako całość) odpowiada przedsiębiorca, czy osoba w jego imieniu zarządzająca transportem i to na nich spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności przedsiębiorca się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Odpowiedzialność kierowcy została uregulowana w ustawie odrębnie i jest objęta innymi sankcjami. Stanowisko takie znajduje aprobatę w orzecznictwie - por. np. wyroki WSA w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 204/13, WSA w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt II SA/Go 497/20, WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 826/20, WSA w Lublinie sygn. akt III SA/Lu 252/20 oraz powoływane tam wyroki NSA w sprawach sygn. akt: II GSK 716/10, II GSK 685/15 oraz II GSK 1985/17 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA".

Nieuzasadniony jest także zarzut skargi, że nie zostało wyjaśnione czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy.

Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach, 4 października 2019 r. na ul. A. w R. S.Z.P. wykonywał przewóz osoby samochodem Skoda o numerze rejestracyjnym [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Ł.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C., o czym świadczy treść zeznań świadka S.Z.P., w których przyznał on, że przewozy wykonuje na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorstwem C., które m.in. przekazuje mu pieniądze za wykonane przewozy. Nie ma natomiast żadnego znaczenia okoliczność czy Ł.W. był przedsiębiorcą i czy prowadził on działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3, 4 i 5 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018r. poz. 646 ze zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wykonywanie przewozu osób lub rzeczy z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym podlega sankcji przewidzianej w tej ustawie bez względu na to czy podmiot ten posiada status przedsiębiorcy i czy jego działalność spełnia wymogi definicji prowadzenia działalności gospodarczej. Istotne znaczenie ma jedynie to czy dana osoba wykonuje przewóz osób, a sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie (por. wyroki NSA z 20 stycznia 2009 r. w spr. II GSK 670/08, z 3 kwietnia 2019 r. w spr. II GSK 701/18 i z 4 listopada 2009 r. w spr. II GSK 166/09, wyrok WSA w Szczecinie z 12 marca 2020 r. w spr. II SA/Sz 1106/19). Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu fakt, że usługi przewozu nie wykonała osobiście strona skarżąca pozostaje bez wpływu na ocenę zdarzenia, bowiem kierowca wykonał przewóz w jej imieniu i na jej rzecz, a to skutkowało zasadnym obciążeniem odpowiedzialnością za wykonanie usługi przewozu w sposób niezgodny z utd. Okoliczność, że kierowca działał na rzecz skarżącego i z wykorzystaniem przysługującej mu licencji nie zostało skutecznie podważone.

W ocenie Sądu skarżący zasadnie natomiast podnosi, że zaskarżona decyzja narusza dyspozycję art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie strony wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 w/w ustawy jest błędne albowiem za wskazane naruszenia udokumentowane w jednym protokole kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 9.300 zł, zgodnie z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r., nr [...].

Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że w tym przypadku nie zachodzą okoliczności z art. 92a ust. 10 u.t.d. wyłączające w przypadku zbiegu naruszenia określonego w załączniku nr 4 z naruszeniem określonym w załączniku nr 3 możliwość nałożenia kary dla zarządzającego transportem. Organ argumentował, że wszczęcie postępowania w sprawie nie wykluczało możliwości wszczęcia postępowania za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ww. ustawy, odnoszących się do podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, argumentując, że znowelizowana ustawa o transporcie drogowym przewiduje odrębną odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy, zarządzającego transportem oraz podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Mianowicie w załączniku nr 3 został zamieszczony wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych, które nakładane są na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Załącznik nr 1 stanowi natomiast wykaz wykroczeń oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia, których dopuścił się kierujący, zaś w załączniku nr 4 do ww. ustawy ustawodawca przewidział wykaz naruszeń i wysokość kar nakładanych na osobę zarządzającą przedsiębiorstwem lub transportem. Ukaranie osoby zarządzającej przedsiębiorstwem za naruszenia określone w załącznika nr 4 utd w żadnej mierze nie wyklucza, w ocenie organu, możliwości wszczęcia postępowania wobec strony za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ww. ustawy. Organ podkreślił, że niniejsze postępowanie odnosi się tylko do nałożonej kary administracyjnej na zarządzającego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że jak już wyżej cytowano, zgodnie z przepisem art. 92a ust. 10 utd, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Zatem, w takim przypadku nakłada się wyłącznie karę pieniężną dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy, o której mowa w art. 92 a ust. 1 utd.

Poprzez ten sam czyn w rozumieniu przepisu art. 92a ust. 10 ustawy należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Tak ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 ustawy protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił jest podmiotem wykonującym przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 92a ust. 1 ustawy), i jednocześnie zarządzającym transportem (art. 92a ust. 2 ustawy), to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy za naruszenia określone w załączniku nr 3. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 i ust. 8 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2008 r. (sygn. II GSK 29/08, zgodnie z którym: "analizując treść art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stwierdzić należy, że wypełnienie dyspozycji tego przepisu następuje w wypadku wykonywania przewozu drogowego lub innych czynności związanych z przewozem z naruszeniem określonych obowiązków lub warunków, wynikających z wymienionych w nim ustaw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, chodzi tu o jeden czyn (podjęte działanie) podmiotu wykonującego przewóz drogowy, sprzeczny z prawem, którego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą się składać kary za poszczególne naruszenia. Za przyjęciem takiej wykładni omawianego przepisu przemawia także art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który ogranicza sumę kar pieniężnych nakładanych podczas jednej kontroli. Zważywszy, że ustawodawca nie przewidział żadnego trybu ustalania "łącznej kary pieniężnej", to przy założeniu wielości spraw administracyjnych załatwianych odrębnymi decyzjami przestrzeganie zakazu przekroczenia określonej w art. 92 ust. 2 sumy kar pieniężnych byłoby w praktyce niemożliwe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z unormowania art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli. NSA dalej zauważył przy tym, że w Kodeksie postępowania administracyjnego nie przewidziano możliwości prowadzenia jednego postępowania w kilku sprawach dotyczących tego samego podmiotu. Skoro ustawodawca nie dopuścił takiej możliwości w przepisie szczególnym - ustawie o transporcie drogowym, jak również nie stworzył instrumentu pozwalającego na ograniczanie, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, sumy kar pieniężnych nałożonych decyzjami podjętymi w odrębnych sprawach, to należy przyjąć, że jego wolą było takie ukształtowanie postępowania, by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2010 r., sygn. II GSK 597/09 stwierdzając, że "w przepisie art. 92 u.t.d. chodzi o jeden czyn (podjęte działanie) podmiotu wykonującego przewóz drogowy sprzeczny z prawem, którego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. W przypadku nałożenia obowiązku uiszczenia sumy kar pieniężnych podczas jednej kontroli drogowej organ administracji publicznej działa w ramach jednego stosunku administracyjnoprawnego i jednej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Przedmiotem sprawy są wyniki jednej kontroli drogowej i nałożenie sumy kar pieniężnych za wszystkie stwierdzone naruszenia. Wynika to z regulacji zawartej w art. 92 ust. 2 u.t.d., odwołującej się do jednej kontroli i sumy kar, a nie poszczególnych naruszeń (por. ww. wyroki NSA dostępne w cbois.nsa.gov.pl, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2009 r., II GSK 9/09).

W przedmiotowej sprawie, poza sporem są dokonane ustalenia faktyczne zawarte w protokole kontroli drogowej przeprowadzonej na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 89 ust. 1 utd z 4 października 2019 r. W protokole tym kontrolujący stwierdzili naruszenie przepisów ustawy, określonych w załączniku nr 3 - lp. 2.11 oraz lp. 1.12 (załącznik numer 1 do protokołu kontroli [...] z 4 października 2019 r.) oraz w załączniku nr 4 - lp. 4.2 oraz lp. 1.2 (załącznik numer 2 do protokołu kontroli [...] z 4 października 2019 r.).

Jak wynika z akt sprawy zawiadomieniem z 26 stycznia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w związku z naruszeniami stwierdzonymi w protokole kontroli z 4 października 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez przedsiębiorcę Ł.W. w zakresie naruszeń wskazanych w załączniku nr 2 do protokołu kontroli nr [...].

Sądowi wiadomym jest przy tym z urzędu, na co wskazuje także pełnomocnik skarżącego, że w zakresie naruszeń wskazanych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął odrębne postępowanie i wydał wobec skarżącego decyzję z [...] r. nakładając na Ł.W. karę pieniężną w wysokości 9.300 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. za każdy dokument (kara w wysokości 500 zł za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym - lp. 1.12 zał. nr 3 do utd); niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę (kara 800 zł za brak zgłoszenia danych pojazdu - lp. 1.5 zał. nr 3 do utd) oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (kara w wysokości 8000 zł - lp.2.11 zał. nr 3 do utd). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. numer [...], a w następstwie złożenia przez Ł.W. skargi, podlegała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 2 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 570/20 skargę tę oddalił.

W powyższych okolicznościach faktycznych sprawy, wszczęcie przez organ na podstawie jednego protokołu kontroli drogowej dwóch postępowań administracyjnych i wydanie wobec skarżącego dwóch decyzji, którymi nałożył na przedsiębiorcę kary pieniężne Sąd uznał za nieprawidłowe. Takie działanie organu narusza zasady postępowania w stopniu, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący był zarówno podmiotem wykonującym przewóz, jak i zarządzającym transportem, co nie oznacza możliwości przyjęcia przez organ dopuszczalności podziału jednej sprawy na dwie lub więcej spraw. W kodeksie postępowania administracyjnego nie przewidziano bowiem możliwości prowadzenia jednego postępowania w kilku sprawach dotyczących tego samego podmiotu. Takiej możliwości ustawodawca nie dopuścił także w przepisie szczególnym - ustawie o transporcie drogowym, jak również nie stworzył instrumentu pozwalającego na ograniczenie stosowania do art. 92 ust. 2 tej ustawy sumy kar pieniężnych nałożonych decyzjami podjętymi w odrębnych sprawach. Należy zatem przyjąć, że jego wolą było takie ukształtowanie postępowania, aby nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej.

W państwie prawa, w którym organy działają na podstawie przepisów prawa, nie jest dopuszczalne prowadzenie dwóch postępowań w jednej sprawie przez ten sam organ w stosunku do tej samej osoby zakończonych odrębnymi decyzjami nakładającymi kary pieniężne. Takie postępowanie narusza zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., a także zasadę pogłębiania zaufania obywateli, o której stanowi art. 8 k.p.a.

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w wyrokach wskazanych przez organ w odpowiedzi na skargę.

Skoro organ pierwszej instancji ostateczną decyzją z [...] r. nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenia określone w art. 92a ust. 1 utd oraz lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3, tj. polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 utd za każdy dokument (brak wyposażenia kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym), niezgłoszenie w formie papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd w wymaganym terminie – za każdą zmianę oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 b tej ustawy, to brak było podstaw do wszczynania kolejnego postępowania dotyczącego tego samego zdarzenia i w dodatku wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za to samo naruszenie w oparciu o załącznik nr 3 i załącznik nr 4 do utd - tj. brak wyposażenia kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w przypadku skarżącego naruszenia wymienione w załączniku nr 3 pochłaniają naruszenia wymienione w załączniku nr 4, tj.: brak dokumentu w postaci licencji stwierdzony podczas kontroli – l.p. 1.12 załącznika nr 3 oraz niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji – l.p. 1.2 załącznika nr 4. W tej sytuacji jeden czyn wypełnia jednocześnie naruszenie z dwóch załączników w rozumieniu art. 92a ust. 10 utd.

Z podanych wyżej przyczyn zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Wobec powyższego słuszne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 10 utd. Dlatego też Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji.

Organ będzie miał na uwadze przedstawioną ocenę prawną oraz rozważy zasadność umorzenia postępowania wszczętego 26 stycznia 2020 r.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w związku z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 387 zł, na którą składał się wpis sądowy w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - adwokata w wysokości 270 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 8 września 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że strony pomimo wezwania nie potwierdziły możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 6 października 2021 roku. Odpis przedmiotowego zarządzenia został doręczony pełnomocnikom stron postępowania 12 października 2021 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 8 września 2021 r.). Z możliwości tej strony postępowania nie skorzystały.

is