Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 497/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
6145 Sprawy dyrektorów szkół
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Katarzyna Korycka ( spr ) Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2019r. sprawy ze skargi G. W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. M. K. we [...], ul. [...], Prezydenta Miasta W. na podstawie m.in. art. 36a ust. 1, 2 i 13 ustawy z dnia 7 września1991 r. o systemie oświaty t.j. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1943 ze zm., dalej powoływanej jako "u.s.o.") powierzył w wyniku rozstrzygnięcia konkursu A. J. stanowisko dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. M. K. we [...], ul. [...] od dnia [...] września 2017 r. do [...] sierpnia 2022 r.

Powyższe zarządzenie, w związku z wnioskiem Wojewody, działającego w trybie art. 86 i art. 88 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 506, dalej powoływanej jako "u.s.g." lub "ustawa o samorządzie gminnym"), Prezydenta Miasta W. przesłał do organu nadzoru w dniu [...] marca 2019 r. (data wpływu pisma do organu nadzoru), w następstwie czego organ nadzoru zawiadomieniem z dnia [...] marca 2019 r. wszczął postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia.

Rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Wojewoda, na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., stwierdził nieważność ww. zarządzenia Prezydenta Miasta W. nr [...].

Organ nadzoru wskazał, że przedmiotowe zarządzenie jest sprzeczne z prawem, gdyż zostało wydane w następstwie zrządzenia Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie powołania komisji konkursowych, w celu przeprowadzenia konkursu na wyłonienie kandydatów na dyrektorów szkół i placówek, dla których organem prowadzącym jest Gmina Miasto W., które to zarządzenie nr [...] zostało uznane prawomocnie za nieważne na skutek rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody nr [...] stwierdzającego nieważność zarządzenia nr [...] z uwagi na niezgodny z ustawą skład komisji konkursowej. Legalność rozstrzygnięcia nadzorczego nr [...] została potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Bydgoszczy z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 944/17 oddalającego skargę Prezydenta Miasta W. na rozstrzygnięcie nadzorcze nr [...] i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia [...] czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 708/18 oddalającego skargę kasacyjną Prezydenta Miasta W. od wyroku Sądu I instancji z dnia 18 października 2017 r. W tych okolicznościach, zdaniem organ nadzoru, zarządzenie Prezydenta Miasta W. nr [...], będące chronologicznym i logicznym następstwem zarządzenia nr [...], zostało wydane bez podstawy prawnej, gdyż zostało wydane na podstawie ściśle powiązanego z nim zarządzenia uznanego za nieważne. Nieważność zarządzenia nr [...] nastąpiła ze skutkiem ex tunc, co oznacza, że jest ono nieważne od chwili jego podjęcia, a zatem prawnie bezskuteczne, i jako takie nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a te zaś które powstały muszą zostać unieważnione. Organ nadzoru podkreślił także, że przedmiotowe zarządzenia zostało podjęte w wyniku przeprowadzenia konkursu przez komisję, której skład był niezgodny z ustawą oraz, że narusza ono także powołane w jego podstawie prawnej przepisy art. 36a ust. 1, ust. 2 i ust. 13 w zw. z art. 5c pkt 2 u.s.o.

Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina Miasta W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa tj.:

- art. 7, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.g. polegające na pominięciu wniosków Gminy Miasto W. o zorganizowanie spotkania z Wojewodą w celu omówienia propozycji działań będących konsekwencją wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 708/18, niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w pominięciu przez organ nadzoru argumentów przedstawianych przez Gminę;

- art. 8 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.g. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia dokonanie oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia;

- art. 91 ust. 1 u.s.g. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy Wojewoda uchybił terminowi do wydania rozstrzygnięcia określonemu w przepisie, gdyż posiadał wiedzę o zarządzeniu będącym przedmiotem rozstrzygnięcia nie później niż w lipcu 2017 r.;

- art. 91 ust. 4 u.s.g. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ewentualne naruszenie prawa przez Prezydenta Miasta W. ma charakter nieistotny, tym samym organ nadzoru nie powinien stwierdzać nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., a winien ograniczyć się do wskazania, iż zarządzenie wydano z naruszeniem prawa;

- art. 94 ust. 1 u.s.g. poprzez stwierdzenie nieważności zarządzenia 134/2017 Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2017 r. po upływie jednego roku od dnia jego podjęcia w sytuacji, gdy organ posiadał wiedzę o zarządzeniu będącym przedmiotem rozstrzygnięcia nie później niż w lipcu 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalanie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Dodatkowo organ nadzoru podkreślił, że podstępowanie nadzorcze nie jest klasycznym postępowaniem administracyjnym i przepisy k.p.a. mają do niego jedynie odpowiednie zastosowanie, że dopiero po wydaniu ww. wyroku przez NSA organ nadzoru miał podstawę do podjęcia działań zmierzających do skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego przedmiotowego zarządzenia, które to organ nadzoru otrzymał w dniu [...] marca 2019 r. oraz, że mając na uwadze treść ww. wyroków NSA i WSA brak jest podstaw do uznania, że w sprawie miało miejsce nieistotne naruszenie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in., stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddano rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r. stwierdzające nieważność w trybie art. 91 ust. 1 u.s.g. zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta W. w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego we [...].

Na wstępie należy wskazać, że spełnione zostały wymogi formalne i zachowany został termin do wniesienia skargi do sądu.

Rozstrzygnięcia organu nadzoru podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone, a podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (art. 98 ust. 1 i 3 u.s.g.).

W rozpatrywanej sprawie poddane kontroli Sądu rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] kwietnia 2019 r., a skarga Prezydenta Miasta została złożona osobiście za pośrednictwem Wojewody w dniu [...] maja 2019 r. (vide: pismo procesowe Wojewody - k. 13 akt sądowych).

Przechodząc do oceny merytorycznej zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w świetle zarzutów zawartych w skardze jak i rozstrzygając w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) skonstatować należy, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, a organem nadzoru nad tą działalnością jest m.in. wojewoda. Ustawa o samorządzie gminnym stanowi z kolei, że nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 85 u.s.g.). Organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa (art. 86 u.s.g.). Ponadto, jak określa art. 87 u.s.g., organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami.

Z brzmienia przywołanego art. 171 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 85 u.s.g. wynika, że ocena działalności jednostki samorządu terytorialnego jest dokonywana przez wojewodę wyłącznie w oparciu o kryterium zgodności z prawem, a więc legalności. Organ nadzoru nie może zatem dokonywać tej oceny z innych punktów widzenia, to jest sprawności, celowości działania czy gospodarności. Pomimo tego, że nadzór sprawowany nad działalnością gminną przez wojewodę obejmuje wszystkie aspekty funkcjonowania samorządu terytorialnego, organ nadzoru może wkraczać w działalność gminy tylko w przypadkach określonych w ustawie.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy trybem i skutkami przedkładania/nieprzedłożenia aktów organów gminy organowi nadzoru, w trybie art. 90 u.s.g., od przedłożenia tych rozstrzygnięć na żądanie organu nadzoru, o którym mowa w art. 88 u.s.g. Zgodnie z przepisem ust. 1 art. 90 u.s.g., wójt obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. Akty ustanawiające przepisy porządkowe wójt przekazuje w ciągu 2 dni od ich ustanowienia. Z kolei po myśli art. 88 u.s.g. organy nadzoru mają prawa żądania informacji i danych, dotyczących organizacji i funkcjonowania gminy, niezbędnych do wykonywania przysługujących im uprawnień.

W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g., wskazanego jako podstawa prawna skarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Jak jednak wynika z cytowanego art. 90 ust. 1 w jego trybie wójt (burmistrz, prezydent miasta) obowiązany jest przedkładać jedynie uchwały rady gminy (w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia) oraz przepisy porządkowe, którymi mogą być uchwały rady bądź zarządzenia organu wykonawczego (w ciągu 2 dni). Oznacza to, że obowiązujące przepisy nie kreują obowiązku przedkładania wojewodzie w tym konkretnym trybie żadnych innych zarządzeń wójta.

Po doręczeniu uchwał i zarządzeń w trybie art. 90 ust. 1 wojewoda ma zatem kompetencję do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego o stwierdzeniu nieważności w terminie 30 dni. Po upływie tego terminu, wojewoda traci tę kompetencję nadzorczą i nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.). Jest to termin materialnoprawny, gdyż z jego upływem następuje wygaśnięcie kompetencji organu nadzoru do stwierdzenia nieważności (wyrok NSA z 30 października 1996 r., III SA 838/96, LexisNexis nr 327666, Pr.Gosp. 1997, nr 5, s. 33).

Zdaniem Sądu, wykładnia systemowa i celowościowa przepisów rozdziału 10 ustawy o samorządzie gminnym regulującego zasady i tryb sprawowania nadzoru nad legalnością działalności gminnej prowadzą do stwierdzenia, iż nadzorowi o którym mowa w art. 90 i art. 91 u.s.g. podlegają nie tylko wymienione wprost akty organów gminy, ale także inne zarządzenia organu wykonawczego gminy, poza przepisami porządkowymi (zatem i zarządzenie prezydenta w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie). Zgodnie bowiem z art. 88 u.s.g. organ nadzoru może wezwać do ich przedłożenia, w celu wykonania kontroli ich zgodności z prawem. W takiej sytuacji analogicznie termin do zastosowania przez wojewodę tego szczególnego środka nadzorczego, jakim jest rozstrzygnięcie nadzorcze (lub wskazanie, że uchwałę, zarządzenie podjęto z naruszeniem prawa), wynosi wyłącznie 30 dni od dnia przedłożenia kwestionowanego aktu organowi nadzorczemu. Pogląd taki jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwie.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, tak rozumiany termin 30 dni, od dnia przedłożenia na wezwanie w trybie art. 88 u.s.g. - zarządzenia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły – Wojewoda zachował. Niesporne w sprawie pozostaje i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, że przedmiotowe zarządzenie Prezydent Miasta W. doręczył Wojewodzie w dniu [...] marca 2019 r. Wojewoda zawiadomił następnie organ gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego i [...] kwietnia 2019 r. wydał skarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nr [...].

Niezasadne jest zatem, w ocenie Sądu, stanowisko skarżącej gminy, o uchybieniu tego terminu z powodu rzekomego posiadania wcześniej (w lipcu 2017 r.) wiedzy na temat wydania zarządzenia. Dla rozpoczęcia biegu omawianego terminu znaczenie ma data formalnego faktycznego przedłożenia aktu organu gminy - organowi nadzoru, a nie bliżej niesprecyzowane ogólnikowe twierdzenie o dowiedzeniu się o wydaniu zarządzenia przez organ nadzoru przy okazji innego postępowania. Nadto stwierdzić należy, iż wbrew temu twierdzeniu strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność daty wcześniejszego przedłożenia organowi nadzoru zarządzenia Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Bezzasadność tego zarzutu pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy.

Niezależnie bowiem od powyższego, na gruncie okoliczności niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że przepisy ustawy o samorządzie gminnym określają również końcowy termin do stwierdzenia nieważności zarządzenia wójta gminy (prezydenta miasta), które nie zostało wojewodzie w ogóle przedłożone z uwagi na brak ustawowego wymogu.

Stosownie do treści art. 94 ust. 1 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Odstąpienie, od wskazanego w cytowanym wyżej przepisie, terminu jednego roku do stwierdzenia nieważności aktu organu gminy możliwe jest więc wyłącznie w sytuacji, gdy mamy do czynienia z aktem prawa miejscowego lub jeżeli uchybiono obowiązkowi przedłożenia aktu w terminie wynikającym z art. 90 ust. u.s.g. Skoro jednak nie wszystkie zarządzenia wójta (prezydenta) podlegają obowiązkowi ich przedłożenia organowi nadzoru, to w przypadku takich aktów nie można mówić o uchybieniu obowiązkowi przedłożenia w wyznaczonym terminie. Jeżeli natomiast nie uchybiono terminowi, to w takiej sytuacji organ nadzoru nie ma kompetencji do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego po upływie 1 roku od dnia podjęcia zarządzenia wójta. Jest to bowiem termin materialnoprawny. Stanowisko to znajduje oparcie w wykładni powyższych przepisów, w szczególności art. 91 ust. 1, art. 93 ust. 1 i art. 94 u.s.g. Pogląd taki zaprezentowany został również w komentarzu: "Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz" pod red. Pawła Chmielnickiego (LexisNexis wyd. IV str. 758). W tezie 17 do art. 91 ustawy o samorządzie gminnym wskazano, iż: "Termin do stwierdzenia nieważności zarządzenia wójta może być określony na rok od daty wydania, jeżeli zarządzenie nie zostanie organowi nadzoru w ogóle przedstawione. Jeżeli natomiast zarządzenie wójta zostanie przedstawione, to termin do stwierdzenia jego nieważności powinien wynosić - zasadniczo - 30 dni, ale upływać najpóźniej z ostatnim dniem rocznego terminu do stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Jeżeli jednak zarządzenie jest aktem prawa miejscowego, ten ostatni termin nie będzie limitował w czasie stwierdzenia nieważności (art. 94 ust. 1 in fine)".

Oznacza to, że po upływie jednego roku od dnia wydania zarządzenia wójta (burmistrz, prezydenta), które nie podlegało obowiązkowi przedłożenia organowi nadzoru, wojewoda traci kompetencję do zastosowania przedmiotowego instrumentu nadzorczego – wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność zarządzenia. W przypadku gdy organ nadzoru stwierdzi jednak istotne naruszenie prawa, to po upływie powyższego terminu, w ramach sprawowanego nadzoru nad działalnością gminną uprawniony jest do zastosowania innego środka nadzorczego – a mianowicie uprawniony jest do wniesienia skargi na sporny akt do sądu administracyjnego. Przy czym podkreślenia wymaga, iż w takiej sytuacji mimo poddania oceny legalności aktu organu samorządu gminnego sądowej kontroli, ustawodawca jednocześnie zastrzegł, w art. 94 ust. 2 u.s.g., że jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że ustawodawca regulując zasady nadzoru i kontroli legalności aktów organów gminy zakreślił jednoznacznie ramy czasowe i przedmiotowe dopuszczalnej ingerencji w trwałość tych aktów, zarówno organów nadzoru, jak również sądu administracyjnego. Wynika to wprost z przepisów art. 93 ust. 1 i art. 94 ust. 1 i 2 u.s.g. W konsekwencji nie tylko organ nadzoru, ale także sąd administracyjny, nie posiada kompetencji do stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia, jeżeli nie stwierdzono ich nieważności z powodu upływu rocznego terminu od ich podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkowi ich przedłożenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1 albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. W takiej sytuacji, o ile sąd administracyjny, na skutek skargi organu nadzoru lub innego uprawnionego podmiotu, stwierdzi że istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności zarządzenia (uchwały) – orzeka wyłącznie o ich niezgodności z prawem. Przy tym w zdaniu 2 art. 94 ust. 2 u.s.g. ustawodawca określił wprost skutki prawne orzeczenia o niezgodności z prawem – uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. To orzeczenie zatem wywołuje skutek ex nunc, w odróżnienia od skutku prawnego orzeczenia o stwierdzeniu nieważności uchwały lub zarządzenia – które powoduje utratę bytu prawnego od samego początku (ex tunc).

Z tych powodów rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda jako organ nadzoru wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze istotnie naruszył powyższe przepisy ustawy o samorządzie gminnym, a w szczególności art. 87, art. 91 ust. 1 zw. z art. 90 ust. 1 i art. 93 ust. 1 oraz art. 94 ust. 1 u.s.g. Stwierdził bowiem nieważność przedmiotowego zarządzenia po upływie roku od dnia jego podjęcia.

Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości to, że zarządzenie objęte zaskarżonym do Sądu rozstrzygnięciem nadzorczym nie należy do kategorii zarządzeń porządkowych, których treść musi być udostępniona organowi nadzoru w terminie określonym w art. 90 § 1 u.s.g. Powyższe zarządzenie nie podlegało zatem obowiązkowi doręczenia z urzędu organowi nadzoru, ani nie jest aktem prawa miejscowego według art. 41 u.s.g., a co za tym idzie roczny termin do stwierdzenia nieważności tego zarządzenia należało liczyć od dnia jego podjęcia.

W poddanej kontroli sprawie organ nadzoru wydał rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność zarządzenia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2017 r. w dniu [...] kwietnia 2019 r. - a więc z uchybieniem rocznego terminu liczonego od dnia podjęcia zarządzenia, o którym mowa w art. 94 ust. 1 u.s.g.

Powyższe uchybienie organu czyni niemożliwym odniesienie się do meritum sprawy i pozostałych zarzutów skargi.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa, Sąd, działając na podstawie art. 148 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.