Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 911/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10, art. 134, art. 129 par. 1-2, art. 57 par. 5 pkt 2 i 3, art. 40 par. 4-5, art. 44 par. 4, art. 10, art. 69, art. 77 art. 8, art. 9
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 78 ust. 2, art. 74
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 4, art. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 931
law: Ustawa z dnia 7 października 1999 r.o języku polskim - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi B. L. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego ("GITD" lub "organ") z [...] grudnia 2020 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez B. L. ("Strona" lub "Skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ("[...]WITD") z [...] listopada 2019 r. nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Skarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "kpa").

W skarżonym postanowieniu GITD wskazał, że [...] listopada 2019 r. [...]WITD wydał decyzję o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych). Decyzja została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z uwagi na niewskazanie pełnomocnika do doręczeń.

Pismem z 12 lutego 2020 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 13 lutego 2020 r. listem poleconym Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Organ podniósł, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja [...]WITD z [...] listopada 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych) została wydana na Stronę (obywatela Ukrainy). W toku kontroli drogowej, w której Skarżący uczestniczył osobiście, ustalono następujący adres strony: [...], Ukraina. Pismem z 9 lipca 2019 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania z urzędu, a także o treści art. 40 § 4 i 5 kpa. Zawiadomienie zostało wysłane na powyższy adres i uznane za doręczone na podstawie art. 44 § 4 kpa. Po upływie terminu, w którym Strona mogła odebrać korespondencję, operator pocztowy ukraiński rozpoczął procedurę jej zwrotu, co znajduje odzwierciedlenie w zapisach znajdujących się na kopercie, na której zaznaczono pole "non eclame" (nie podjęto). Strona ani podczas kontroli drogowej, ani w toku postępowania nie wskazała adresu do doręczeń na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie wskazała pełnomocnika do doręczeń. Z uwagi na powyższe stosownie do art. 40 § 5 kpa decyzja została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

GITD podkreślił, że odwołanie od decyzji [...]WITD zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 13 lutego 2019 r. Zatem strona uchybiła 14-dniowemu terminowi do złożenia odwołania. Organ wskazał ponadto, że Strona ani jej pełnomocnik nie złożyli wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. środka prawnego, o którym mowa w art. 58 kpa.

Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe postanowienie GITD, zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów art. 10, 69 i 77 kpa poprzez brak przywołania przez funkcjonariuszy ITD tłumacza z języka ukraińskiego, pomimo iż Strona nie włada językiem polskim, co Skarżący sygnalizował inspektorom w dacie zatrzymania, a co doprowadziło do całkowitego pozbawienia Skarżącego możliwości czynnego udziału w sprawie i obrony jego praw, w tym w szczególności podania swojego adresu zamieszkania w Polsce i zweryfikowania, czy taki został wpisany do protokołu kontroli,

2. naruszenie przepisu art. 40 par. 4 i 5 kpa poprzez jego niezasadne zastosowanie w sytuacji, gdy Skarżący miał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a mianowicie przy ul. [...],[...], o czym świadczą załączone do skargi dokumenty, a mianowicie:

a) powiadomienie o nadaniu numeru PESEL z dnia 30 września 2019 r.,

b) zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt czasowy z dnia 30 września 2019 r.,

c) dowód potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej z dnia 30 września 2019 r.,

a z których to dokumentów wynika, iż Strona była zameldowany pod adresem: ul. [...],[...].

3. naruszenie przepisu art. 42, 43 i 44 par. 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 57 par. 5 pkt 2 i 3 kpa i art. 129 kpa poprzez uznanie, iż odwołanie od decyzji MWITD z [...] listopada 2019 r. zostało złożone z uchybieniem terminu, podczas gdy zaskarżona decyzja miała zostać wysłana przez [...]WITD na adres zamieszkania Skarżącego: tj. [...],[...] w dniu 16 stycznia 2020 r., doręczona w trybie tzw. podwójnej awizacji (art. 44 par. 1 pkt 1 Kpa) w dniu 7 lutego 2020 r., zaś odwołanie od ww. decyzji złożono w dniu 13 lutego 2020 r., zatem z zachowaniem 14 dniowego terminu przewidzianego w art. 129 par. 2 KPA, o czym świadczy wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, z którego Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 par. 3 PPSA na okoliczność doręczenia Skarżącemu decyzji na adres jego zamieszkania w Polsce, a nie w trybie art. 40 par. 4 i 5 KPA względnie wiedzy Organu o tym, iż Skarżący mieszka w Polsce.

Skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Wskazać też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17).

Skarga okazała się bezzasadna.

Odnosząc się do treści skargi inicjującej postępowanie, na wstępie zaznaczyć trzeba, że w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, kontroli sądowej podlega wyłącznie postanowienie rozstrzygające tę formalnoprawną kwestię. Sąd nie jest natomiast uprawniony, mimo podniesionych w skardze zarzutów, odnosić się do kwestii merytorycznych stanowiących przedmiot decyzji, od której wniesiono odwołanie z uchybieniem terminu. Dotyczy to w szczególności zarzutu naruszenia art. 10 kpa.

Z tych przyczyn analizie Sądu poddane zostały wyłącznie kwestie związane z legalnością zastosowania przez organ odwoławczy, w stanie faktycznym sprawy, regulacji prawnej zamieszczonej w art. 134 kpa.

Skarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 134 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Termin wniesienia odwołania określony jest w art. 129 § 2 kpa. W myśl tego przepisu: "Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie".

Zgodnie z art. 129 § 1 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.

Stosownie do art. 57 § 5 pkt 2 i 3 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub złożone w polskim urzędzie konsularnym.

Stosownie do art. 40 § 4 kpa strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej, innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Zgodnie z art. 40 § 5 kpa w razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem.

W związku z powyższym Sąd wskazuje, że w toku kontroli drogowej, która odbyła się 11 czerwca 2019 r., w której Skarżący uczestniczył osobiście, ustalono następujący adres strony: [...], Ukraina. Kierowca (Strona) odmówił podpisania protokołu kontroli, ponieważ oświadczył, że nie zna języka polskiego i nie wie, co on zawiera (k. 22 akt adm., s. 2 protokołu kontroli).

Sąd zwraca przy tym uwagę na fakt, iż protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny.

Z protokołu kontroli jednoznacznie wynika ustalony przez tego funkcjonariusza stan faktyczny, w tym adres Strony, nie budzi on także wątpliwości Sądu. Skarżący też nie zakwestionował skutecznie ustalonego przez [...]WITD i GITD stanu faktycznego odnośnie podania przez niego swojego adresu zamieszkania w dniu kontroli ani przed tymi organami, ani przed sądem administracyjnym. Twierdzenia Strony mają w tym zakresie jedynie walor polemiczny. To, że Skarżący odmówił podpisania protokołu kontroli, było jego prawem, zostało to odnotowane w samym protokole, na s. 2 protokołu wyjaśnione zostały także przyczyny braku podpisu Skarżącego (tym samym wypełniono wymóg z art. 78 ust. 2 utd), natomiast brak podpisu Strony nie pozbawia mocy dowodowej ani samego protokołu, ani załącznika do niego jako dokumentu urzędowego.

Sąd podkreśla, że przy wszystkich czynnościach kontrolnych podczas kontroli drogowej obecny był Skarżący, który nie zgłosił żadnych uwag odnośnie ewentualnych nieprawidłowości, jedynie odmówił podpisania protokołu, korzystając z uprawnienia przysługującego mu na podstawie art. 74 utd. W protokole znajduje się także pouczenie, że będzie wobec Strony wszczęte postępowanie wyjaśniające na podstawie przepisów utd.

Pismem z 9 lipca 2019 r. Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie nałożenia kary, a także o treści art. 40 § 4 i 5 kpa. Zawiadomienie zostało wysłane na powyższy adres i uznane za doręczone na podstawie art. 44 § 4 kpa, tj. w trybie tzw. doręczenia zastępczego.

Po upływie terminu, w którym Strona mogła odebrać korespondencję, operator pocztowy ukraiński rozpoczął procedurę jej zwrotu, co znajduje odzwierciedlenie w zapisach znajdujących się na kopercie, na której zaznaczono pole "non eclame" (nie podjęto). Strona ani podczas kontroli drogowej, ani w toku postępowania nie wskazała adresu do doręczeń na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie wskazała pełnomocnika do doręczeń. Z uwagi na powyższe stosownie do art. 40 § 5 kpa zasadnie w ocenie Sądu decyzja [...]WITD została pozostawiona przez ten organ w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 21 listopada 2019 r.

Wniesienie odwołania przez Skarżącego nastąpiło bezsprzecznie 13 lutego 2020 r., a zatem po czternastodniowym terminie wynikającym z art. 129 § 2 kpa. W tej sytuacji organ zobligowany był na mocy art. 134 kpa stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zaznaczyć przy tym należy, że przyczyny uchybienia terminu odwołania nie są przedmiotem niniejszej sprawy, ale ewentualnej sprawy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast przedmiotem badania niniejszej sprawy jest prawidłowość doręczenia skarżonej odwołaniem decyzji [...]WITD. Jeśli bowiem decyzja została doręczona nieprawidłowo, to wówczas Stronie nie rozpoczął się i nie biegł termin do wniesienia odwołania.

W tym miejscu warto wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt: II GSK 2235/16, w którym NSA wskazał: "Po wydaniu decyzji w okolicznościach określonych w art. 40 § 5 kpa organ nie ma obowiązku dodatkowego informowania strony lub jej pełnomocnika o fakcie pozostawienia decyzji w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Powoływanie się w skardze kasacyjnej na art. 8 i 9 KPA nie może być skuteczne, jeżeli strona pomimo prawidłowego pouczenia nie dopełniła obowiązków wynikających z art. 40 § 4 KPA i swoich obowiązków procesowych nie dopełnił również profesjonalny pełnomocnik strony". Sąd pogląd ten podziela w całości.

Uwzględniając powyższe regulacje, Sąd podnosi, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Strony związane z nieskutecznym doręczeniem decyzji [...]WITD. [...]WITD słusznie wydał w niniejszej sprawie decyzję w okolicznościach wskazanych w art. 40 § 5 kpa i nie miał obowiązku dodatkowego informowania Strony o wydaniu tej decyzji.

Złożenie odwołania po terminie jest sytuacją obiektywną. Organ musi w tym przypadku skorzystać z rozwiązania przewidzianego w art. 134 kpa, nie może, kierując się błędnie rozumianym "miłosierdziem" dla strony, rozpoznać tego odwołania merytorycznie, choćby nawet wydana przez organ niższego stopnia decyzja była nieprawidłowa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 10, 69 i 77 kpa poprzez brak przywołania przez funkcjonariuszy ITD tłumacza z języka ukraińskiego, pomimo iż Strona nie włada językiem polskim, co Skarżący sygnalizował inspektorom w dacie zatrzymania, a co doprowadziło do całkowitego pozbawienia Skarżącego możliwości czynnego udziału w sprawie i obrony jego praw, w tym w szczególności podania swojego adresu zamieszkania w Polsce i zweryfikowania, czy taki został wpisany do protokołu kontroli, Sąd wskazuje, że uznaje go za niezasadny.

W myśl art. 4 ustawy o języku polskim język polski jest językiem urzędowym:

1) konstytucyjnych organów państwa;

2) organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne;

3) terenowych organów administracji publicznej;

4) instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych;

5) organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne;

6) organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne.

Art. 5 tej ustawy wskazuje jednocześnie, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Oznacza to, że podczas kontroli drogowej inspektorzy ITD mają wręcz obowiązek posługiwania się językiem polskim jako językiem urzędowym i dokonywania wszelkich czynności w tym języku. Przepisy prawa nie zobowiązują organu kontrolnego do powoływania tłumacza podczas wykonywanej kontroli drogowej. Należy podnieść w tym miejscu, że byłoby to faktycznie niemożliwe. Trudno jest bowiem przewidzieć, z jakiego kraju będzie pochodził podmiot, poddany zatrzymaniu i kontroli drogowej.

Jak słusznie zatem stwierdził tutejszy Sąd w wyroku z 6 listopada 2012 r. sygn. VI SA/Wa 1707/12, LEX nr 1451547 - wyrok z dnia 6 listopada 2012 r. "Organ kontrolny nie jest zobowiązany do powoływania tłumacza podczas wykonywanej kontroli drogowej. (...) Nieznajomość języka polskiego nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa".

Odnosząc się do kwestii rzekomego posiadania przez Skarżącego miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, czyli drugiego zarzutu, wskazać należy, że również jest on bezzasadny. Skarżący nie przedstawił bowiem takich informacji w toku czynności kontrolnych ani też w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Jednocześnie należy zauważyć, że załączone do skargi zaświadczenie o zameldowaniu strony na pobyt czasowy wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy [...], na które powołuje się Strona w skardze, w żaden sposób nie potwierdza, że Skarżący posiadał w dniu kontroli adres zamieszkania na terenie Polski. Zgodnie z powołanym zaświadczeniem B. L. posiadał meldunek czasowy przy ul. [...],[...] w okresie od dnia 30 września 2019 r. do dnia 30 listopada 2019 r., kontrola drogowa została natomiast przeprowadzona w dniu 11 czerwca 2019 r., a więc na ponad trzy miesiące przed wydaniem ww. zaświadczenia. Dodatkowo zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało wysłane na adres Strony także przed tym zameldowaniem, bo 9 lipca 2019 r., przesyłka zwrócona do [...]WITD 21 września 2019 r. (por. reklamacja pocztowa k. 34 akt adm.). Ponadto, uzyskując meldunek na terenie Polski (nawet czasowy), Strona powinna poinformować o tym organ prowadzący postępowanie.

Zgodzić należy się także z GITD, iż żadnego potwierdzenia w zgromadzonym w przedmiotowej sprawie materiale dowodowym nie znajdują twierdzenia Skarżącego, jakoby decyzja organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej miała zostać wysłana przez [...]WITD na adres zamieszkania Skarżącego w dniu 16 stycznia 2020 r. i doręczona w trybie art. 44 § 4 kpa w dniu 7 lutego 2020 r. W żadnym wypadku za dowód powyższego nie może zostać uznany załączony do skargi wydruk z udostępnionego przez operatora pocztowego systemu elektronicznego systemu śledzenia przesyłek, albowiem z jego treści nie wynika w żaden sposób, co było przedmiotem śledzonej przesyłki, nie zawiera ono także żadnych danych nadawcy oraz odbiorcy przesyłki. GITD twierdzi w odpowiedzi na skardze, że organ I instancji nie posiadał danych o ewentualnym adresie zamieszkania skarżącego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Twierdzenia tego Skarżący skutecznie nie obalił. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów potwierdzających rzekome nadanie przesyłki zawierającej decyzję o nałożeniu kary pieniężnej drogą listowną. Tym samym zarzut nr 3 także okazał się bezzasadny.

Sąd uznał zatem, że organ w sposób prawidłowy stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania. Podjęte rozstrzygnięcie organ uzasadnił w sposób prawidłowy. Postępowanie nie naruszyło tym samym zasad określonych w art. 8 i 9 kpa.

Z powodów wskazanych wyżej Sąd za niezasadne uznał zarzuty podniesione w skardze oraz nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.