Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 1512/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], Nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie może być wykonana, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 (dziesięć) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powicie [...], działając na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz § 6 i 7 ust. l rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub niewykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47) nakazał dokonanie rozbiórki budynku stodoły znajdującej się na działce Nr [...] we wsi N. Orzekł, iż rozpoczęcie rozbiórki winno nastąpić w dniu 25 czerwca 2003 r., a jej zakończenie wraz z uporządkowaniem terenu do dnia 30 października 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku stodoły zostało wszczęte z urzędu po zapoznaniu się ze zgłoszonym przez mieszkańców wsi [...] (na zebraniu wiejskim odbytym w dniu 26 lutego 2000 r.) wnioskiem informującym o zagrożeniu, jakie stwarza stan techniczny przedmiotowego obiektu. W wyniku przeprowadzonych oględzin w dniu 30 maja 2001 r., przez pracownika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, przy udziale właściciela, ustalono, że obiekt stodoły nie jest użytkowany, a jego stan techniczny stwarza zagrożenie dla życia osób mogących w nim przebywać. Ponadto organ obszernie opisał zastany stan obiektu. W ścianie szczytowej południowej od strony wschodniej na poziomie klepiska stwierdzono znaczne ubytki cegieł, cegła spróchniała (rozlasowana), występują prześwity na całej grubości muru oraz znaczne ubytki zaprawy. W ścianie podłużnej od strony zachodniej słup drewniany w części górnej odchylony w kierunku zewnętrznym o około 30 cm. Stwierdzono brak górnej płatwi bramowej (nadproża nad otworem bramowym od strony zachodniej). Nad tą częścią obiektu uległa zawaleniu na całej szerokości klepiska konstrukcja dachowa wraz z pokryciem. Pozostałe wiszące łaty oraz "luźne" dachówki grożą upadkiem. Od strony wschodniej uległy złamaniu, w miejscu oparcia na płatwi, trzy krokwie i przy braku płatwi kalenicowej stwarza to groźbę zawalenia dachu. Organ stwierdził, że przy takim stanie technicznym obiektu nie nadaje się on do remontu. Dodał, że na odbytej w dniu 13 lipca 2001 r. rozprawie administracyjnej W. W. nie podał przyczyn nie przeprowadzenia w odpowiednim czasie remontu stodoły oświadczając, że nie zamierza dokonywać tego i obecnie, zobowiązując się do dokonania rozbiórki budynku wraz z uporządkowaniem terenu do dnia 31 grudnia 2002 r., przy czym zadeklarował usunięcie elementów budynku stwarzających zagrożenie dla ludzi i mienia w terminie do dnia 28 lipca 2001 r. Po upływie wskazanych terminów, organ przeprowadził w dniu 29 kwietnia 2003 r. kontrolę, która potwierdziła, iż stan techniczny obiektu pogorszył się w stosunku do stanu technicznego opisanego w protokóle z dnia 30 maja 2001 r., bowiem właściciel stodoły nie dokonał jej rozbiórki ani też nie usunął elementów budynku grożących zawaleniem. Organ potwierdził, umieszczenie (opasanie) na obiekcie stodoły taśmy koloru czerwono białego oraz na budynku mieszkalnym tablicy o treści "Teren prywatny, wstęp wzbroniony i na działkę zabroniony właściciel". W. W. oświadczył do protokółu, cyt. "rozbiórki nie dokonał z uwagi na brak finansów - wysokie koszty tego przedsięwzięcia", a ponadto i to, że cyt. "nikomu nie zagraża ponieważ jest oddalony od drogi ponad 20,0 m". Organ uznał, że stan techniczny stodoły jest zły i nie nadaje się do remontu, co w pełni wyczerpuje przesłanki do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu.

W odwołaniu W. W. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i umożliwienie dokonania remontu w odpowiednim czasie. Podniósł, że na rozprawie administracyjnej w dniu 13 lipca 2001 r., zadeklarował się do uporządkowania i zabezpieczenia terenu, a nie do rozebrania stodoły. Z tym, że oświadczył, iż kopii protokołu z przywołanej rozprawy nie otrzymał. Ponadto podał, że prawdą jest, iż na posesji nikt nie mieszka, znaczna część stodoły została wymontowana i wyniesiona przez sąsiadów, natomiast nieprawdą jest, aby budynek zagrażał bezpieczeństwu. Opisując lokalizację stodoły stwierdził, że wejście na podwórko i do zabudowań jest zagrodzone, obiekt oznaczony biało-czerwoną taśmą a w widocznym miejscu umieszczono tablicę ostrzegawczą. Zaakcentował, że obiekt nikomu nie zagraża i jest przeznaczony do remontu w odpowiednim czasie, do którego bez żadnych wątpliwości nadają się ściany szczytowe i konstrukcja nośna stodoły. Wymieniony zostanie dach oraz uzupełnione ścianki drewniane stodoły.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzje w części dotyczącej terminów przystąpienia do rozbiórki i jej zakończenia i w tym zakresie orzekł, że termin przystąpienia do rozbiórki jest z dniem 4 sierpnia 2003 r., termin zakończenia oraz uporządkowania terenu - 4 listopada 2003 r. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Akcentując wywody zawarte w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym dotyczącym obiektu i w świetle art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub niewykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, póz. 47), nakaz dokonanie rozbiórki stodoły był właściwy. Organ bowiem I instancji wykazał, że budynek stodoły jest nieużytkowany i nie nadawał się do remontu lub odbudowy, a ponadto jego stan techniczny stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa. Wskazuje na to protokół oględzin, którego ustaleń nie kwestionuje W. W., a do protokołu z przeprowadzonej rozprawy administracyjnej wniósł oświadczenie, że nie zamierza remontować obiektu stodoły, oraz że rozbiórkę obiektu wraz z uporządkowaniem terenu wykona w terminie do 31 grudnia 2002 r. Organ odwoławczy, przesłał skarżącemu protokoły oględzin i rozprawy, podając, że ich treść była znana skarżącemu, bowiem brał czynny udział we wszystkich podejmowanych przez organ czynnościach dowodowych, a ponadto do ustaleń nie wnosił zastrzeżeń, akceptując ich wynik składał podpisy. Organ wskazał, że zarzut odwołania w przedmiocie braku deklaracji skarżącego o rozbiórce nie polega na prawdzie, gdyż potwierdzają tę okoliczność ww. protokoły oględzin i rozprawy administracyjnej. Twierdzenie zawarte w odwołaniu, że zamierza wykonać remont stodoły, organ odwoławczy uznał za dążenie do przewlekania i odsunięcia w czasie konieczności wykonania nakazanej rozbiórki. Zdaniem organu, jasno wskazuje na to również nieokreślenie w odwołaniu terminu rzekomo planowanego remontu, bowiem zdaniem organu nadzoru budowlanego jest – technicznie, praktycznie niemożliwe a ekonomicznie w ogóle nieuzasadnione. Na rzeczywistą wolę podjęcia tego remontu wskazywałaby stosowna dokumentacja budowlana, przewidująca możliwość remontu tego budynku. Wówczas nie będzie przeszkód do zmiany niniejszej decyzji (ostatecznej) lub jej uchylenia na podstawie art. 154 lub 155 kpa. Organ odwoławczy stwierdził, że czasokres prowadzonego postępowania odwoławczego spowodował, że z uwagi na zachowanie przepisu § 7 ust. l rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47) należało zaskarżoną decyzję uchylić w części terminów przystąpienia do rozbiórki i jej zakończenia i orzec nowe terminy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, W. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 2 pkt l i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r. Nr 10 poz. 47). Wniósł również o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Przywołując treść art. 67 Prawa budowlanego, skarżący wskazał dwie przesłanki, które upoważniają organ do nakazania rozbiórki. Po pierwsze nieużytkowany obiekt budowlany nie może nadawać się do remontu. Po drugie, nieużytkowany obiekt budowlany nie może nadawać się do odbudowy. Z materiału dowodowego w sprawie nie wynika, czy rzeczywiście przedmiotowy obiekt budowlany nie nadaje się do remontu lub odbudowy. Nie została sporządzona ekspertyza potwierdzająca konieczność rozbiórki, czym naruszono przepis § 2 pkt 2 wskazanego rozporządzenia. Skarżący podniósł, że jego zdaniem obiekt budowlany może zostać wyremontowany. Pozwala na to jego stan techniczny. Rozbiórka pozbawiona jest racji i sprzeczna z interesem skarżącego. Dodał, że decyzję o rozbiórce należało poprzedzić nałożeniem na właściciela obiektu obowiązku jego wyremontowania, lub odbudowy, oraz ustaleniem przyczyn niewykonania obowiązku. Organ pierwszej jak i drugiej nie nałożyły na skarżącego ani obowiązku wyremontowania, ani obowiązku odbudowy.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz podnosząc, iż argumenty przedstawione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

Postanowieniem z dnia 8 października 2003 r., Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy odnotować, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.

Na zasadzie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). Sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, przy czym rozważa prawo obowiązujące w dniu jej wydania jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Organy nadzoru budowlanego, przedmiotową sprawę prowadziły z urzędu, w oparciu o przepis art. 67 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), który stanowił, że "Jeżeli nie użytkowany lub nie wykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich ukończenia".

Bezsporną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest właściwość organów wydających zaskarżone decyzje, w przedmiocie nakazu rozbiórki, oraz to, iż nakaz dotyczył budynku stodoły, a zatem obiektu budowlanego, którego właścicielem jest W. W. Przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego umożliwia nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego, jeżeli znajduje się on w nieodwracalnym złym stanie technicznym (tak J. Siegień, Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2002, s. 300). W związku z powyższym należy przyjąć, że przywołany przepis stanowi podstawę prawną wydania decyzji najbardziej wpływającej na dalsze istnienie obiektu budowlanego, stąd nakaz rozbiórki powinien być traktowany jako ultima ratio. Dlatego też, organy orzekające nie mogą poddać rozszerzającej interpretacji przepisu art. 67 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, a w szczególności zawartego w nim zwrotu "..nie nadaje się do..", który odnosi się nie tylko do obiektywnej niemożności przeprowadzenie remontu, odbudowy lub wykończenia, ale przede wszystkim do braku "zamiaru usunięcia istniejącego stanu naruszenia porządku prawnego w budownictwie" przez właściciela lub zarządcę danego obiektu budowlanego (zob. L. Bar, E. Radziszewski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszaw 1999, s. 152-153). Przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego i uporządkowanie terenu organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego, w toku którego powinien ustalić, że jest nieużytkowany lub niewykończony i nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Szczegółowe przepisy w tej materii zawierał akt prawny rangi podustawowej wydany na podstawie art. 67 ust. 2 tj. rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r. Nr 10 poz. 47). Na mocy § 2 rozporządzenia, organ nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji o rozbiórce był zobligowany do ustalenia: przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązku wyremontowania, odbudowy lub wykończenia obiektu budowlanego; do dokonania oględzin; do oceny stanu technicznego; do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

Przenosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji dokonał dwukrotnie, w obecności skarżącego oględzin stodoły, co potwierdzają protokoły z dnia 30 maja 2001 r. i 29 kwietnia 2003 r. Przeprowadzona została rozprawa administracyjna w dniu 13 lipca 2001 r. Organy nadzoru budowlanego, orzekające w sprawie dokonały również oceny stanu technicznego, przy czynnym udziale skarżącego. Zauważyć należy, że w sytuacji gdyby w wyniku oględzin powstały uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego obiektu, wówczas organ może w drodze postanowienia nakazać w formie postanowienia sporządzenie ekspertyzy. Organ nakazuje sporządzenie ekspertyzy "w miarę potrzeby" (§ 2 pkt. 2 rozporządzenia), a zatem zarzut skarżącego podniesiony w skardze, w przedmiocie braku ekspertyzy, jako bezwzględnej okoliczności przy orzekaniu o rozbiórce należało uznać za bezpodstawny. Organy orzekające rozbiórkę nie ustaliły w sposób jednoznaczny przyczyny niewykonania przez właściciela obowiązku wyremontowania lub odbudowy obiektu budowlanego – stodoły (§ 2 pkt. 1 rozporządzenia). Organ I instancji na tą okoliczność przywołuje zapis z protokółu rozprawy administracyjnej (z 2001 r.), "..nie zamierza remontować obiektu stodoły", natomiast pomija zamiar remontu, odbudowy stodoły w dokonanych oględzinach z 2003 r., poprzedzających wydanie nakazu rozbiórki. Organy obu instancji oświadczenie o braku zamiaru dokonania rozbiórki stodoły, błędnie oceniły i przyjęły jako oświadczenie w przedmiocie braku zamiaru remontu, a zatem wbrew zapisom § 2 pkt. 1 rozporządzenia i art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdzić zatem należy, że organy w sposób nie budzący wątpliwości nie ustaliły przyczyny niewykonania remontu lub odbudowy spornej stodoły, na co wskazywał skarżący w odwołaniu, akcentując zamiar remontu stodoły. Warto w tym miejscu podkreślić, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 kpa). Do istoty zasady dwuinstancyjności postępowania należy nakaz dwukrotnego rozpatrywania sprawy rozumiany jako konieczność dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego. Organ odwoławczy, wyraźnego oświadczenie o zamiarze remontu stodoły zawartego w odwołaniu, nie rozważył w świetle przepisów art. 67 ust. 1 ustawy i § 2 pkt. 1. rozporządzenia, lecz wbrew woli W. W. uznał wyrażony zamiar remontu za dążenie do przewlekania i odsunięcia w czasie konieczności wykonania nakazanej rozbiórki, a ponadto technicznie i praktycznie niemożliwy a ekonomicznie w ogóle nieuzasadniony. Sąd zwraca uwagę, że o kosztach (ekonomicznych względach) zamierzonego remontu może decydować jedynie właściciel obiektu budowlanego, a nie organ administracji publicznej. Nie można w postępowaniu wyjaśniającym pominąć praw właścicieli obiektów związanych z konstytucyjną ochroną własności. Stąd, zanim organ podejmie rozstrzygnie o rozbiórce, powinien w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalić, czy i w jaki sposób właściciel obiektu ma zamiar usunąć istniejący stan naruszenia porządku prawnego w budownictwie. Jeżeli w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego złożą oświadczenia, co do zamiaru odremontowania, odbudowania lub wykończenia obiektu, to brak jest podstaw do nakazania przez organ nadzoru budowlanego rozbiórki obiektu budowlanego, czyli jego likwidacji w trybie art. 67 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Uprawdopodobnienie możliwości przeprowadzenia remontu, przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, czyli podmiotu władnego do rozporządzania obiektem, zgodnie z jego przeznaczeniem, może stanowić podstawę wydania decyzji na podstawie art. 66 Prawa budowlanego.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji bezspornie wykazuje, że obiekt stodoły nie jest użytkowany, natomiast brak jednoznacznego wskazania przyczyny niewykonania przez właściciela obiektu stodoły obowiązku jego wyremontowania lub odbudowy, pozbawia organ podstawy prawnej z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, do przyjęcia, że obiekt ten nie nadaje się do remontu lub odbudowy. W decyzji organu odwoławczego, zamiar remontu stodoły organ zinterpretował w celu podtrzymania nakazu rozbiórki spornej stodoły, a zatem wbrew postanowieniu art. 67 ust. 1 ustawy i § 2 pkt. 2 rozporządzenia. Warto w tym miejscu zauważyć, że aktualne pozostaje stanowisko judykatury w odniesieniu do art. 47 ustawy z dnia 27 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), którego treść była taka sama jak omawianego art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (zob. wyrok NSA z dnia 18 października 1983 r., I SA 852/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 89). Z tego wyroku można wyciągnąć wniosek, że uznanie przez organ nadzoru budowlanego budynku za nienadający się do remontu, celem zobowiązania właściciela tego budynku do jego rozbiórki, może być skutecznie zakwestionowane przez właściciela budynku, jeżeli zamierza budynek wyremontować. W decyzji będącej przedmiotem weryfikacji sądowej organy dokonały niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, oraz zastosowały ten przepis bezpodstawnie, w sytuacji gdy właściciel planuje remont, co pozbawia organ zastosowanie nakazu rozbiórki. W takiej sytuacji organ powinien wydać decyzję na podstawie art. 66 Prawa budowlanego.

Wskazania dla organu, do dalszego postępowania wynikają wprost z dokonanych wyżej rozważań, bowiem są one aktualne również do znowelizowanych przepisów art. 67 i 66 Prawa budowlanego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i dlatego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcia w punkcie drugim i trzecim wyroku dokonano na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).