Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 191/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 4, art. 14, art. 33, art. 92a ust. 1, 3 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: par. 3 ust. 1 pkt 1, par. 5
journal: Dz.U. 2007 nr 159 poz 1128
law: Rozporzadzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart  kierowców oraz warunków przechowywania tych danych.
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 15 ust. 1, 2, 5 i 6
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 2, 3 i 5
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 47-48
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 marca 2014 r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (OWITD), działając na podstawie art. 92a i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, z późn. zm.), zwanej dalej "utd", oraz lp. 6.3.7., 6.3.8., 6.3.9., 5.2.1., 5.2.2., 5.4.1., 5.4.2., 5.3.1., 5.3.2., 6.3.12., 6.3.6., 6.3.1., 6.3.2., 1.1. i 1.8. załącznika nr 3 do utd, a także opierając się o ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 25 listopada 2013 r., nałożył na przedsiębiorcę - A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwana Spółką) karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym polegające na: 1) nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; 2) okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; 3) udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy; 4) przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; 5) skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku; 6) skróceniu dziennego czasu odpoczynku; 7) naruszeniu obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego; 8) braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki; 9) braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy; 10) nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; 11) zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego; 12) wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji; 13) niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniach 30 października do 25 listopada 2013 r. przeprowadzono kontrolę działalności gospodarczej przedsiębiorcy A Sp. z o. o., reprezentowanego przez dwóch pełnomocników – A. G. i R. K. Zakresem kontroli objęto okres od 4 października 2012 r. do 25 września 2013 r. Dalej, organ podał, że po dokonaniu czynności kontrolnych pełnomocnik Spółki – A. G., po zapoznaniu się z treścią protokołu i załącznikiem, odmówił ich podpisania ze względu na nieobecność drugiego pełnomocnika, tj. R. K. - co potwierdził na protokole własnoręcznym podpisem w dniu 25 listopada 2013 r. Następnie, w dniu 26 listopada 2013 r., do OWITD wpłynęło pismo strony postępowania o cofnięciu pełnomocnictwa A. G. z dniem 25 listopada 2013 r. i wyznaczeniu jako jedynego pełnomocnika w sprawie – R. K. Organ uznał jednak, że protokół kontroli został przedłożony do podpisania właściwej osobie, ponieważ pełnomocnictwo dla A. G. zostało skutecznie cofnięte dopiero w dniu 26 listopada 2013 r. Zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego postępowania strona działająca poprzez swojego pełnomocnika - pismami z dnia 6 grudnia 2013 r., 21 stycznia 2014 r. oraz 7 lutego 2014 r. - złożyła wyjaśnienia w sprawie, jak również w dniu 13 grudnia 2013 r. R. K. zapoznał się z aktami sprawy. Odnośnie różnic na adnotacjach protokołu, które sprowadzały się do ujawnienia na jednym z egzemplarzy słowa "drugiego" po słowie "brak", organ uznał, że adnotacja mówi o braku "drugiego pełnomocnika" (na czas podpisania protokołu było ich dwóch), a nie o "nieposiadaniu pełnomocnictwa".

W dalszej kolejności organ omówił szczegółowo stwierdzone naruszenia.

1. Odnośnie naruszenia opisanego w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do utd, organ wyjaśnił, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu dla kierowcy: K. D. (za okres: 5-9, 17-19 i 21 października 2012 r. oraz 4-6, 8, 9, 15, 16 grudnia 2012 r., 29 stycznia 2013 r., 30 kwietnia 2013 r., 4 i 10 października 2013 r. i 11 lipca 2013 r.), L. Z. (za okres: 30-31 października 2012 r., 17 grudnia 2012 r., 28-29 stycznia 2013 r.), C. A. (za okres: 11 stycznia 2013 r., 22 marca 2013 r., 11 czerwca 2013 r., 26 czerwca 2013 r., 29 czerwca 2013 r., 24 lipca 2013 r. i 31 lipca 2013 r.), W. W. (za dzień 11 lipca 2013 r.) oraz A. H. (za dzień 18 lutego 2013 r.). Organ wyjaśnił, za które dni i odnośnie których kierowców postępowanie umorzył, oraz odnotował, że łącznie nie okazano dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za okres 35 dni, zatem kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi 17.500 zł (35 dni x 500 zł). Ponadto organ powołał się na art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370, s. 8, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 3821/85.

2. W zakresie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.8. zał. nr 3 do utd), organ wyjaśnił, że z karty pobrań z urządzenia rejestrującego i okazanych dokumentów wynika, że przedsiębiorca okazał do kontroli wykresówki niezawierające wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy K. D. za dni: 10, 11, 12, 15, 16 i 30 października 2012 r. oraz 10 grudnia 2012 r. i 25 lutego 2013 r. (tj. za 8 dni - za co nałożono karę w wysokości 2.400 zł) oraz L. Z. za dni: 12-16, 19-23, 26-30 listopada 2012 r. oraz 10-12, 14, 18, 18/19 i 20 grudnia 2012 r. (tj. za 22 dni - co spowodowało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6.600 zł). Łącznie okazano wykresówki niezawierające wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy za 30 dni, zatem kara pieniężna wynosi 9.000 zł (30 dni x 300 zł). Ponadto umorzono postępowanie w tym zakresie w stosunku do kierowcy R. S. co do dnia 10 i 22 października 2012 r. Odnośnie stwierdzonego naruszenia organ powołał się na art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 oraz art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102, s. 1, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006.

3. W zakresie naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, organ wyjaśnił, że z okazanych zapisów z karty do tachografu cyfrowego wynika, że przedsiębiorca okazał zapisy zawierające niepełne dane o okresach aktywności: A. H. za dzień 24/25/26 lipca 2013 r., tj. dnia 24 lipca 2013 r. od godziny 2:00 do 7:27 oraz od godziny 20:54 do 13:24 dnia 25 lipca 2013 r. oraz od godziny 14:12 dnia 25 lipca 2013 r. do 2:00 dnia 26 lipca 2013 r., oraz R. S. za dzień 26/27 sierpnia 2013 r. od godziny 18:06 dnia 26 sierpnia 2013 r. do 6:10 dnia 27 sierpnia 2013 r. Ponadto przedsiębiorca nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego rodzaj aktywności, który byłby rejestrowany poza kartą kierowcy. Powyższe stanowi naruszenie art. 15 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, za co - zgodnie z lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do utd - kara pieniężna wynosi łącznie 600 zł.

4. Odnośnie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut (naruszenie z lp. 5.2.1. i 5.2.2. zał. nr 3 do utd), organ wskazał, że z okazanych zapisów z karty z dnia 22 i 28 listopada 2012 r. oraz 10 grudnia 2012 r. wynika, że kierowca – D. J. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy odpowiednio: w dniu 22 listopada 2012 r. o 1 godzinę i 24 minuty (prowadził pojazd przez 5 godzin i 54 minuty - od godziny 03:37 do godziny 10:52 i w tym czasie odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 06:59-07:22; 07:58-08:23; 08:52-09:17), w dniu 28 listopada 2012 r. o 54 minuty (prowadził pojazd przez 5 godzin i 24 minuty - od godziny 08:46 do godziny 16:59 i w tym czasie odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 10:25-10:42; 12:32-13:01; 14:00-14:21; 16:09-16:27), w dniu 10 grudnia 2012 r. o 39 minuty, prowadząc pojazd przez 5 godzin i 9 minut - od godziny 10:26 do godziny 16:13, odbierając w tym okresie tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 13:03-13:34. Powyższe spowodowało nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 1.250 zł i oznacza, że naruszono art. 7 rozporządzenia nr 561/2006.

5. Odnośnie skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.4.1 i 5.4.2 zał. nr 3 do utd), organ wyjaśnił, że z okazanych zapisów z karty K. D. wynika, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym od 22 kwietnia 2013 r. (00:00) do 28 kwietnia 2013 r. (23:59) odebrał jedynie 16 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy winien był odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 7 godzin i 56 minut. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co spowodowało nałożenie kary w wysokości 750 zł. Powyższe świadczy o naruszeniu art. 8 ust. 6 i 9 rozporządzenia nr 561/2006.

6. Odnośnie skrócenia dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3. zał. nr 3 do utd), organ podał, że z okazanych wykresówek L. Z. z dni: 18/19 czerwca 2013 r. z pojazdu o nr rej. [...], wynika, że w dniu 18 czerwca 2013 r. o godzinie 07:43 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 16 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 15:46 w dniu 18 czerwca 2013 r. do godziny 00:02 w dniu 19 czerwca 2013 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 44 minuty, a to uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł (l.p. 5.3.1. zał. nr 3 do utd). W niniejszym przypadku dopuszczalne było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Tym samym, przejazd odbył się bez wyłączeń w zakresie stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 (art. 8 ust. 1-4 i 8). Jednocześnie organ umorzył postępowania co do dni: 25/26 czerwca 2013 r., 9/10 lipca 2013 r. i 29/30 sierpnia 2013 r.

7. Odnosząc się do naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, organ podał, że z okazanych plików z tachografu nr [...], zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], wynika, że odczytu dokonano 13 lipca 2013 r. o godzinie 09:34, zaś poprzedni odczyt został wykonany dnia 2 kwietnia 2013 r. o godzinie 07:11. Pomiędzy jednym i kolejnym sczytaniem minęło 102 dni. Zatem, maksymalny okres 90 dni na odczyt danych został przekroczony, co uzasadniało nałożenie kary z lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do utd, w wysokości 500 zł. W tym zakresie organ powołał się na art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. nr 159, poz. 1128).

8. W zakresie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że z okazanej wykreskówki K. D. z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 19 marca 2013 r. wynika, że kierowca ten nie wpisał miejsca początkowego użytkowania wykresówki. Wpis zawierał określenie "baza". Z uwagi jednak na to, że firma prowadzi prace na kilku budowach, nie można jednoznacznie stwierdzić miejsca włożenia tarczki. Zatem, kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi 50 zł (lp. 6.3.6. zał. nr 3 do utd). Organ powołał się odnośnie tego naruszenia na art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 3821/85.

9. W zakresie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce wpisu imienia lub nazwiska kierowcy, organ wyjaśnił, że z wykresówki S. R. prowadzącego pojazd o nr rej. [...] w dniach: 9, 10, 24 października 2012 r. oraz 20 lutego 2013 r. wynika brak wpisanego imienia kontrolowanego kierowcy, powyższe stanowi naruszenie z lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do utd, za co nałożono karę w wysokości łącznej 200 zł (4 x 50 zł). Organ powołał się odnośnie tego naruszenia na art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 3821/85.

10. Co do naruszenia polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, organ wyjaśnił, że w przedsiębiorstwie okazano 2 wykresówki z dnia 29 sierpnia 2013 r. L. Z. z pojazdu o nr rej. [...], których analiza wykazała, iż kierujący użył dwóch tarcz w czasie od 4:00 do 15:00 i od 15:30 do 22:00 tego samego dnia. W toku postępowania administracyjnego strona, zawiadomiona prawidłowo o jego wszczęciu, nie skorzystała z prawa do wypowiedzenia się w sprawie opisanego w protokole kontroli naruszenia. Nie ustosunkowała się także do niego w piśmie z dnia 21 stycznia 2014 r. Kara za to naruszenie, zgodnie z lp. 6.3.1. załącznika nr 3 do utd, wynosi 200 zł. Powyższe stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85.

11. Odnośnie naruszenia polegającego na zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego (lp. 6.3.2. zał. nr 3 do utd), organ podał, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano wykresówki L. Z. z pojazdu o nr rej. [...] za następujące dni: 26, 31 lipca 2013 r., 1, 2, 5-9, 12, 13, 16, 19, 20-23, 26-28, 2x29 i 30 sierpnia 2013 r., 4-6 i 9-11 września 2013 r. Analiza tarcz wykazała, że zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony lub przeznaczony dla danego typu urządzenia rejestrującego, tj. Mannesman [...], nr [...], za co nałożono karę w wysokości 2.000 zł (30 x 100 zł, nie więcej niż 2.000 zł). Co do tego naruszenia organ powołał się na art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85.

12. W zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, organ wyjaśnił, że dnia 11 styczna 2013 r. kierowca A. C. wykonywał przewóz drogowy na rzecz kontrolowanego podmiotu, nie będąc jego pracownikiem. Informację powyższą otrzymano od D. P., która oświadczyła, że kierowca ten pracuje w firmie B Sp. z o.o. i nigdy nie był zatrudniony na umowę o pracę w firmie A Sp. z o.o., a więc i w dniach: 29 czerwca 2013 r., 11 stycznia 2013 r., 11 czerwca 2013 r., 24 lipca 2013 r., 31 lipca 2013 r., 26 czerwca 2013 r. oraz 11 czerwca 2013 r., kiedy wykonywał transport drogowy łącznie z tankowaniem pojazdów. Powyższe potwierdził A. G. w trakcie przesłuchania w dniu 19 listopada 2013 r., podając, że A. C. w ww. dniach był jedynie oddelegowany do Spółki i w tym czasie - pracując na jej rzecz - nie tylko tankował pojazdy, ale również przewoził ładunki. Organ wskazał również, że z treści pisma Starosty Opolskiego z dnia 20 listopada 2013 r. wynika, że przedsiębiorstwo otrzymało licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy nr [...] w dniu 26 lutego 2013 r., natomiast fizycznie odebrano ją 27 lutego 2014 r. Do tego dnia i w okresie późniejszym, zgodnie z ww. pismem, wykonywanie uprawnień przewozowych realizowano na podstawie zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne nr: [...],[...],[...],[...] oraz [...]. W związku z powyższym organ uznał, że skoro A. C. nie był pracownikiem Spółki i tym samym nie został spełniony warunek z art. 4 pkt 4 lit. a utd, to przewóz ten nie mógł być uznany za przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 utd. Do wykonywania tego przewozu wymagane było zatem posiadanie licencji, a jej brak na dzień 11 stycznia 2013 r. uzasadniał nałożenie kary, zgodnie z lp. 1.1. załącznika nr 3 do utd, w wysokości 8.000 zł.

13. Odnośnie niezgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, organ wskazał, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie stwierdzono, iż pojazd o nr rej. [...] nie był zgłoszony do zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w wymaganym terminie. W trakcie czynności organu otrzymano umowę użyczenia ww. pojazdu, zawartą pomiędzy B Sp. z o.o. i firmą A Sp. z o.o., na okres od 15-16 lutego 2013 r. W dniu 25 listopada 2013 r. A. G. oświadczył, że w dniu 15-16 lutego 2013 r. pojazd o wskazanym numerze rejestracyjnym był wykorzystywany do przewozów drogowych w Spółce przez D. J., zgodnie z dyspozycją jego przełożonego. Organ wyjaśnił, że na dzień 15-16 lutego 2013 r. strona posiadała ważne zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, do których nie zgłoszono w wymaganym terminie przedmiotowego pojazdu. Zatem, kara za powyższe naruszenie, stosownie do lp. 1.8. załącznika nr 3 do utd, wynosi 800 zł.

Jednocześnie OWITD zaznaczył, że dokonał oceny zebranych dowodów pod kątem wymagań art. 92a i 92b utd i nie znalazł podstaw do ich zastosowania w sprawie.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Spółka zarzuciła wydanie decyzji na podstawie sfałszowanych zapisów w protokole oraz naruszenie art. 7, art. 77 §1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie:

a) niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami związanymi z czasem pracy kierowców, pomimo przedłożonych dowodów uzasadniających wyłączenie ze stosowania przepisów o czasie pracy, oraz na podstawie domniemań i przypuszczeń organu kontrolnego,

b) niezasadnego obciążenia strony naruszeniami związanymi z nieokazaniem zapisów z pamięci tachografu, pomimo że strona nie miała wpływu na powstanie tego naruszenia.

Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 77 ust. 6 i art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przez ich niezastosowanie, oraz wydanie decyzji na podstawie ustaleń poczynionych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem regulacji ww. ustawy. Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, że protokół z kontroli przedsiębiorcy z dnia 25 listopada 2013 r. jest niejednolity w swojej treści i nie został podpisany przez pełnomocnika. Informacje w kwestii pełnomocnictwa różnią się na dwóch protokołach, co pozwala sądzić, że K. P. dopisał adnotacje na protokole bez wiedzy A. G. Osoby te powinny zatem zostać przesłuchane. Dalej, Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem, że informacja o braku legitymowania się pełnomocnictwem przez A. G. dotarła do organu po 25 listopada 2013 r. Podkreśliła, że kontrolujący inspektor na żadnym etapie kontroli nie informował R. K. o przebiegu kontroli i o czynnościach wykonywanych w toku kontroli. Nie poinformował go także o terminie podpisania protokołu. Odnośnie naruszenia prawa procesowego, Spółka argumentowała, że organ kontrolny - wskazując fakty prowadzenia pojazdów przez kierowców, których nazwiska były podane na zleceniach - oparł się na przesłuchaniu osoby, która nie zna się na wykonywaniu przewozów, tj. J. L., i która dodatkowo została przesłuchana bez udziału pełnomocnika. W związku z powyższym należy ją ponownie przesłuchać, tym razem w sposób prawidłowy. Spółka dowodziła też, odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na nieokazaniu dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu z okresu kontroli, że istnieją dowody przeczące temu stanowisku co do D. K., H. A., Z. L. i R. S. Podniosła, że w dniu 11 lipca 2013 r. W. W., zgodnie z okazanymi dokumentami, nie był pracownikiem Spółki i nie wykonywał w tym dniu na jej rzecz żadnego przewozu. Zapis na dokumencie przewozowym jest błędny. Dodała również, że należąca do R. S. wykresówka z dnia 22 października 2012 r. i 23 października 2013 r. znajduje się w aktach sprawy, co zostało sprawdzone podczas zapoznania się z aktami w siedzibie organu. Powyższe podważa w całości wiarygodność kontroli i zapisów w protokole kontroli. Ponadto, w dniu 10 grudnia 2012 r. i w dniu 25 lutego 2013 r. D. K. dokonał wszystkich zapisów aktywności, które zostały odnotowane na odwrocie wykresówki. Jedynie pomyłkowo wpisał aktywność w pozycji odpoczynku. Nie stanowi to jednak żadnego naruszenia. Z kolei, w dniu 11 stycznia 2013 r. A. C. nie wykonywał przewozu na rzecz Spółki, a zapisy w dokumencie [...] były wykonywane przed przejazdem, natomiast faktycznie taki przejazd mógł się nie odbyć lub mógł być wykonany przez innego kierowcę lub innym pojazdem, jak również taki dokument wysyłki mógł zostać niezrealizowany. Zdaniem Spółki, również J. D. nie popełnił w dniu 10 grudnia 2012 r. naruszenia polegającego na przekroczeniu czasu jazdy bez przerwy, ponieważ od 13:03 do 13:05 mylnie ustawił selektor w pozycji "inne prace", a powinien w pozycji "odpoczynek". Nadto niezrozumiałe dla Spółki jest stwierdzenie przez organ, że nie były rejestrowane aktywności przez kierowcę D. K. i Z. L. Spółka uważa, że tylko w przypadku awarii polegającej na braku rejestracji jakichkolwiek danych kierowcy, ma obowiązek rejestrować je na rewersie wykreskówki w trybie awaryjnym. Spółka akcentowała również, że doszło do naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 73 utd. W tym zakresie argumentowała, że kontrolujący dokonywał swoich czynności poprzez samodzielne poruszanie się po terenie bazy przedsiębiorstwa, bez udziału pełnomocnika Spółki. Także bez udziału pełnomocnika przesłuchał J. L., co stanowi naruszenie ww. przepisów. Podobnie postąpił w przypadku kierowcy A. Dodatkowo, w dniu 18 listopada 2013 r. inspektor samodzielnie poruszał się po pomieszczeniach biurowych, próbując wymusić na pracownicach działu księgowości wydanie mu dokumentów. Jest to kolejny przykład na działania kontrole inspektora bez udziału osób wyznaczonych do reprezentowania firmy. Spółka zarzuciła, że prowadzone przez inspektora czynności ewidentnie i wielokrotnie były realizowane z pogwałceniem art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czyli bez obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej.

W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia 23 lutego 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte stanowisko, w całości podzielił ustalenia organu pierwszej instancji i - powołując się na przepisy prawa krajowego oraz unijnego - za prawidłowe uznał stanowisko co do nałożenia na Spółkę poszczególnych kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia.

Odnosząc się do naruszeń, o jakich mowa w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do utd, organ odwoławczy uznał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci karty pobrań z urządzenia rejestrującego, dokumentów dostawy/wysyłki z dnia 4 i 10 października 2013 r. oraz 22 marca 2013 r., iż w odniesieniu do kilku kierowców nie okazano wykresówek, danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego lub innych dokumentów, potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za 35 dni. Łączna kara pieniężna z tego tytułu wynosi 17.500 zł i została nałożona słusznie oraz zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia określonego w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do utd, organ odwoławczy powołał się na art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 i uznał, że wykresówki za 30 dni nie zwierają wszystkich danych o aktywności kierowcy D. K. i Z. L., a kara za to naruszenie wynosi łącznie 9.000 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.9. zał. nr 3 do utd), organ odwoławczy powołał się na art. 10 ust. 5 lit. i oraz lit. ii rozporządzenia nr 561/2006, a także art. 13 rozporządzenia nr 3821/85. Na tej podstawie stwierdził, że przedsiębiorca okazał zapisy zawierające niepełne dane o okresach aktywności kierowcy H. A. za dzień 24 lipca 2013 r. i R. S. za dzień 26/27 sierpnia 2013 r., co spowodowało nałożenie kary po 300 zł - łącznie kara pieniężna wyniosła 600 zł.

Odnośnie naruszenia podlegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.2 zał. nr 3 do utd), organ odwoławczy - powołując art. 4 lit. d i j oraz art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 i opierając się na danych cyfrowych z karty do tachografu cyfrowego okazanych przez przedsiębiorcę do kontroli - uznał, że przedsiębiorca okazał zapisy z karty do tachografu, z których wynika, że J. D. przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 24 minuty, co oznacza, że prowadził pojazd przez 5 godzin i 54 minuty, a to spowodowało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 zł. Ten sam kierowca przekroczył normy o 54 minuty w dniu 28 listopada 2012 r. i o 39 minut w dniu 10 grudnia 2012 r., co skutkowało nałożeniem kary po 350 zł. Kara pieniężna za to naruszenie wyniosła 1.250 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku (lp. 5.4 zał. nr 3 do utd), organ odwoławczy podał, że naruszenie to dotyczy D. K., który skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 7 godzin i 56 minut, stąd kara winna wynieść 750 zł (art. 4 lit. h, art. 8 ust. 1 i 6 rozporządzenia nr 561/2006).

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, określonego w lp. 5.3. załącznika nr 3 do utd, organ odwoławczy wyjaśnił, że dotyczy ono Z. L., który skrócił dzienny czas odpoczynku o 44 minuty, za co kara wynosi 100 zł (art. 4 lit. g, art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia nr 561/2006).

Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, określonego w lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do utd, organ odwoławczy uznał za udowodnione na podstawie danych z tachografu pojazdu [...], że odczytów dokonano w dniach 2 kwietnia 2013 r . o godzinie 07:11, a następnie w dniu 13 lipca 2013 r. o godzinie 09:34, czyli w odstępie 102 dni. Oznacza to, że przekroczono maksymalny okres 90 dni na odczyt danych, co skutkuje karą w wysokości 500 zł (§ 3 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r., w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie zmieniające z dnia 5 listopada 2010 r. - Dz. U. nr 215, poz. 1410).

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki, organ odwoławczy stwierdził, że na wykresówce z dnia 19 marca 2013 r. kierowcy D. K. brak jest wpisu miejsca początkowego użytkowania wykresówki, za co kara wynosi 50 zł (lp. 6.3.6.3. zał. nr 3 do utd).

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy, organ odwoławczy wskazał, że na wykresówce kierowcy R. S. z pojazdu nr [...] z dni 9, 10 i 24 października 2012 r. oraz z dnia 20 lutego 2013 r. brak jest wpisanego imienia kontrolowanego kierowcy, za co kara wynosi 200 zł (lp. 6.3.6.1. zał. nr 3 do utd).

Odnośnie naruszenia polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, organ odwoławczy podał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy Z. L., z pojazdu o nr [...], że kierowca ten w dniu 29 sierpnia 2013 r. użył dwóch wykreskówek w godzinach 04:00 do 15:00 i od 15:30 do 22:00, w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu. W tym przypadku kara wynosi 200 zł (lp. 6.3.1. zał. nr 3 do utd).

Odnośnie naruszenia polegającego na zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego, organ odwoławczy stwierdził, że doszło do niego w 30 przypadkach, za co - stosując ustawowe ograniczenie - kara wynosi 2.000 zł (lp. 6.3.2. zał. nr 3 do utd).

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, organ odwoławczy przeanalizował posiadane przez przedsiębiorstwo zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych rzeczy na potrzeby własne oraz pismo Starosty Opolskiego z dnia 20 listopada 2013 r. stwierdzające, że przedsiębiorstwo otrzymało licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy numer [...] w dniu 26 lutego 2013 r. (fizycznie odebrano ją 27 lutego 2014 r.), a także badał zeznania A. G., J. L. i D. P., i na tej podstawie stwierdził, że w dniu 11 stycznia 2013 r. kierowca A. C. wykonywał przewóz na rzecz kontrolowanego podmiotu będąc pracownikiem firmy B oraz że nigdy nie był on zatrudniony w przedsiębiorstwie strony na podstawie stosunku pracy. W związku z tym nie wykonywał przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 utd. Był to zatem transport drogowy, do którego wykonywania wymagane było posiadanie licencji, a jej brak uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł (lp. 1.1. zał. nr 3 do utd).

Odnośnie naruszenia z lp. 1.8. załącznika nr 3 do utd, za które to naruszenie nałożono karę w wysokości 800 zł, organ stwierdził, że pojazd o numerze [...] w dniach 15 i 16 lutego 2013 r. był wykorzystywany do przewozów drogowych w Spółce na podstawie umowy użyczenia. Z informacji Starosty wynika, że pojazd ten nie był zgłoszony w wymaganym terminie do zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, zatem kara pieniężna za powyższe naruszenie została nałożona zasadnie.

Następnie, GITD wyliczył, że wysokość wszystkich nałożonych kar pieniężnych za poszczególne naruszenia stwierdzone w wyniku kontroli w przedsiębiorstwie to 40.750 zł (winno być 40.950 zł - dopisek Sądu). Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie górny pułap kary wyznacza przepis art. 92a ust. 1 i ust, 3 pkt 1 - na 15.000 zł. Odnosząc się do argumentacji strony, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut sfałszowania zapisów protokołu kontroli dotyczy treści adnotacji sporządzonej przez inspektora K. P. w dniu 21 listopada 2013 r., w sytuacji, gdy pełnomocnik kontrolowanego przedsiębiorcy - A. G. odmówił podpisania protokołu kontroli. Organ dostrzegł różnice w zapisach na dwóch egzemplarzach protokołu kontroli, sprowadzające się do słowa "drugiego" (chodzi tu o pełnomocnika), co jednak - jego zdaniem - nie ma wpływu na ustalenia w zakresie istnienia naruszeń stwierdzonych w protokole. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W przedmiotowej sprawie naruszenia związane z czasem pracy kierowców zostały stwierdzone w oparciu o pełen materiał dowodowy; odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - w oparciu o zapisy danych cyfrowych z karty kierowcy J. D. dotyczące okresu 22-28 kwietnia 2013 r.; odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku - w oparciu o wykresówki kierowcy Z. L. z dnia 18-19 czerwca 2013 r. Odnosząc się do naruszenia nieokazania zapisów z pamięci tachografu, organ odwoławczy wyjaśnił, że wcześniej analizował dane cyfrowe z pamięci masowej urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe. Co do zarzutów dotyczących naruszenia ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podał, że materiał dokumentacyjny potwierdza, iż H. A. został przesłuchany w obecności pełnomocnika, zaś przesłuchiwana w charakterze świadka J. L. został pouczona o odpowiedzialności karnej, czego nie można traktować jako "szantażu odpowiedzialnością karną". W tym zakresie organ powołał się na uprawnienia do dokonywania czynności kontrolnych w pomieszczeniach firmy i w obecności innego pracownika, a także przypomniał, że strona wycofała zgodę na prowadzenie kontroli w siedzibie organu. Zdaniem GITD, dowód z przesłuchania J. L. nie miał istotnego znaczenia dla stwierdzenia naruszenia ujętego w lp. 1.1. załącznika nr 3 do utd, zaś przeprowadzenie oględzin pojazdu stanowi jeden ze środków dowodowych i jest dopuszczony przepisami utd. Końcowo, GITD nie stwierdził, by w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające zwolnienie strony z odpowiedzialności, ponieważ miała ona wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami rozporządzenia nr 561/2006.

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Spółka zarzuciła:

1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami związanymi z czasem pracy kierowców, na podstawie domniemań i przypuszczeń organu kontrolnego, oraz niezasadnego obciążenia strony naruszeniami związanymi z nieokazaniem zapisów z pamięci tachografu, pomimo że strona nie miała wpływu na powstanie tego naruszenia;

2) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się organu drugiej instancji do złożonych przez stronę dowodów oraz poprzez nieuwzględnienie istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów przedstawionych w toku kontroli w postaci dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów przez kierowców;

3) naruszenie art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a i b utd poprzez nałożenie na stronę kary administracyjnej, pomimo zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy, ogólnie wymaganych w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, i które umożliwiały przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006 i nr 3821/85, a także pomimo zapewnienia prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego;

4) naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 3821/85 polegające na niesłusznym stwierdzeniu naruszenia w postaci dopuszczenia do wykonywania przewozu pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy, poprzez nieuwzględnienie przyczyn nieleżących po stronie przewoźnika;

5) naruszenie art. 1 ust. 3 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168, s. 16), poprzez pominięcie w analizie plików z tachografów cyfrowych konieczności uwzględnienia wyłącznie dni zarejestrowanej działalności w tachografie cyfrowym;

6) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów przedstawionych w toku kontroli w postaci dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów przez kierowców;

7) liczne naruszenie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie czynności kontrolnych bez wiedzy i pod nieobecność pełnomocnika strony oraz wydanie decyzji administracyjnej na podstawie sfałszowanych zapisów w protokole z kontroli, poczynionych przez kontrolującego.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że decyzję oparto na dowodach, które w sposób oczywisty noszą ślady przerobienia. Protokół z kontroli przedsiębiorcy jest niejednolity w swojej treści i nie został podpisany przez pełnomocnika. Zdaniem Spółki, A. G. w dniu 25 listopada 2013 r. oświadczył ustnie i pisemnie, że nie ma pełnomocnictwa do występowania w imieniu Spółki, a tym samym do podpisywania protokołu z kontroli. Różnice pomiędzy protokołami w tym zakresie są na tyle istotne, że pozwalają sądzić, iż K. P. dopisał adnotacje na protokole. Na tę okoliczność strona wnioskowała o przesłuchanie pełnomocników, jednak organ nie uwzględnił tego wniosku. Spółka podkreśliła, że kontrolujący inspektor na żadnym etapie kontroli nie informował pełnomocnika o przebiegu kontroli i o czynnościach wykonywanych w toku kontroli. Nie informował pełnomocnika także o terminie podpisania protokołu z kontroli. Bagatelizowanie rozbieżności w protokołach wskazuje ewidentnie na naruszenie treści art. 8 K.p.a. Spółka nie zgodziła się z zarzutem nieokazania wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów. W tym zakresie organ oparł się na przesłuchaniu osoby, która nie zna się na wykonywaniu przewozów, czyli J. L., przesłuchanej bez udziału pełnomocnika. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami polegającymi na nieokazaniu dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu odnośnie kierowcy D. K., Z. L. i H. A., Spółka wskazywała na okoliczności podane już w odwołaniu, odnotowując przy tym, że w toku postępowania przedłożone zostały raz jeszcze zestawienia dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów. W ocenie Spółki, skoro kontrolujący nie zapisywał w karcie pobrań dokumentów odręcznych informujących o dniach, kiedy D. K., H. A. i Z. L. nie prowadzili pojazdu i wykonywali prace fizyczne lub mieli wolne, to taka karta pobrań nie może stanowić dowodu jednoznacznie wskazującego na nieokazanie przez stronę wymaganej dokumentacji. Rozbieżności w materiale dowodowym zebranym przez kontrolującego mogą być rozwiązane przez przesłuchanie osoby kontrolującej i pełnomocnika. Ponadto Spółka wskazywała na pomyłki w zakresie zapisów aktywności w przypadku D. K. i J. D., a także wyjaśniła, że A. C. nie wykonywał przewozu na jej rzecz w dniu 11 stycznia 2013 r. Poza tym Spółka stwierdziła, że nie mogło dojść do zarzuconego jej naruszenia art. 15 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 3821/85, ponieważ w dacie sporządzenia skargi i wejścia do obiegu prawego zaskarżonej decyzji nie obowiązywały już przepisy wskazane w tym akcie. Odnosi się to również do naruszenia stypizowanego na podstawie art. 15 ust. 2 i 5 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85, które obecnie nie obowiązują. Dalej, Spółka wywodziła, że nie doszło do naruszenia obowiązku pobierania w odpowiednim terminie danych z pamięci tachografu cyfrowego, ponieważ dane z tachografu [...] zostały pobrane po 68 dniach zarejestrowanej działalności. Organy obu instancji zaniechały zbadania dni zarejestrowanej działalności, co doprowadziło do błędnych ustaleń i w konsekwencji do niesłusznego ukarania strony. Dodała, że krajowe akty prawne w tej materii stoją w ewidentnej sprzeczności z rozporządzeniem nr 581/2010. Odnośnie naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 73 utd, Spółka powtórzyła argumentację odwołania związaną z przesłuchaniem J. L. i samodzielnym poruszaniem się po terenie bazy przedsiębiorstwa oraz pomieszczeniach biurowych przez kontrolującego, w celu wymuszenia na pracownikach wydania dokumentów. W tym zakresie, zdaniem Spółki, organ udzielił wymijającej odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalanie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Dodatkowo podniósł, że organizacja pracy w przedsiębiorstwie skarżącego była niedostateczna. Zatrudniając kierowcę, skarżąca Spółka winna go przeszkolić w zakresie obowiązujących przepisów, jak również zobowiązana była go nadzorować. Organ odwoławczy podkreślił, że nie stwierdził wystąpienia okoliczności uzasadniających zwolnienie strony z odpowiedzialności przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym. Ponadto zauważył, że wchodząc do pomieszczenia, w którym pracowała J. L. oraz dokonując przesłuchania bez udziału pełnomocnika, inspektor działał w ramach kompetencji przyznanych organowi kontrolnemu przez ustawę. Podkreślił także, że pełnomocnik strony zapoznał się z treścią protokołu, więc mógł odnieść się do uzyskanego w ten sposób materiału dowodowego. Poza tym w sprawie zebrano konieczne dowody, które następnie zostały ocenione, zatem wydana decyzja odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik Spółki poparł skargę w całości. Dodatkowo wyjaśnił, że pracownica Spółki, która rzekomo miała uczestniczyć w przesłuchaniu J. L., w istocie jest pracownikiem innej firmy, choć obie panie zajmują wspólny pokój. Dodał, że dokumenty, na które powołuje się Spółka w swojej korespondencji z organem, a które miałyby przeczyć ustaleniom co do wykonywania przewozów przez poszczególnych kierowców, są dokumentami, które zostały załączone do sprawy przez kontrolujących. W toku postępowania nie złożono natomiast żadnych innych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd, uwzględniając skargę, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Na wstępie przypomnieć należy, że przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 lutego 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia na A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kary pieniężnej w łącznej kwocie 15.000 zł, z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Organ stwierdził bowiem, na podstawie wyników kontroli, że w przedsiębiorstwie skarżącej Spółki doszło do 13 naruszeń polegających na: 1) nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; 2) okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; 3) udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy; 4) przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; 5) skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku; 6) skróceniu dziennego czasu odpoczynku; 7) naruszeniu obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego; 8) braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki; 9) braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów imienia lub nazwiska kierowcy; 10) nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; 11) zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego; 12) wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji; 13) niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie.

Skarżąca Spółka kwestionuje wystąpienie wskazanych naruszeń, zarzucając organom błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego i procesowego, jednak stwierdzenie przez organy tych naruszeń nie budzi - w zdecydowanej większości - zastrzeżeń Sądu.

W szczególności Sąd nie podzielił argumentów skargi zmierzających do podważenia mocy dowodowej protokołu kontroli, którego wyniki stanowiły podstawę do nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zarzuty Spółki w tym zakresie dotyczyły m.in. kwestii podpisania protokołu z przeprowadzonej kontroli, a właściwie zapoznania z protokołem końcowym osoby nieupoważnionej, tj. działającej bez umocowania, oraz prowadzenia kontroli bez wiedzy i pod nieobecność pełnomocnika strony, a także przesłuchania świadka z naruszeniem art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672, z późn. zm.) i uwzględnienia tak uzyskanych zeznań z naruszeniem art. 77 ust. 6 tej ustawy. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że z akt sprawy wynika, iż w toku prowadzonego postępowania kontrolnego Spółka A reprezentowana była przez dwóch pełnomocników, czyli A. G. i R. K., legitymujących się pełnomocnictwami z dnia 22 października 2013 r. Zakresem pełnomocnictwa objęto reprezentowanie Spółki przed OWITD, w tym w czynnościach podejmowanych w toku kontroli, tj. składaniu oświadczeń pisemnych, wydawaniu dokumentów związanych z działalnością kontrolowanej firmy, podpisywaniu stosownych dokumentów - upoważnień do kontroli, oświadczeń, wyjaśnień, protokołów itp. (k. nr 10-11 akt adm.). Z treści upoważnień nie wynikał obowiązek działania obu pełnomocników łącznie bądź ograniczenie jednego z pełnomocników do pewnych działań, czy też okres obowiązywania pełnomocnictw. A zatem, każdy z pełnomocników mógł działać w sprawie osobiście i podejmować działania mieszczące się w zakresie udzielonego upoważnienia. W związku z powyższym nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, że A. G. nie był upoważniony do podpisania protokołu kontroli w dniu 25 listopada 2013 r., wobec cofnięcia pełnomocnictwa w piśmie datowanym na ten dzień, a które wpłynęło do organu w dniu następnym. Wbrew twierdzeniu Spółki, w dniu 25 listopada 2013 r. A. G. nie poinformował organu, ani kontrolującego inspektora o nieposiadaniu pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki. Takiego wniosku nie sposób wyciągnąć z adnotacji o odmowie podpisania protokołu. W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny dopiero z chwilą uzyskania wiedzy o tym fakcie przez organ. Podkreślić należy, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada pisemności - art. 14 § 1 K.p.a. Skoro w myśl art. 33 § 2 K.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu (obecnie także w formie dokumentu elektronicznego), to zgodnie z tą zasadą, także cofnięcie pełnomocnictwa powinno przyjąć formę pisemną. Skuteczność cofnięcia takiego pełnomocnictwa będzie uzależniona, gdy chodzi o skutki prawne, dopiero od dnia powiadomienia o tym fakcie w formie pisemnej organu prowadzącego postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1739/10 - dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowe pełnomocnictwo zostało przez stronę odwołane przed 25 listopada 2013 r. Strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 26 listopada 2013 r., wskazała, że wypowiada z dniem 25 listopada 2013 r. pełnomocnictwo udzielone A. G. i upoważnia do działania w jej imieniu R. K.. W ocenie Sądu, w omawianym przypadku nie ma znaczenia fakt cofnięcia pełnomocnictwa A. G., gdyż nastąpiło to po dniu, gdy okazano mu do podpisania protokół z czynności kontrolnych, a w tym czasie był jeszcze umocowany do reprezentowania swojego mocodawcy. Dopóki bowiem wypowiedzenie pełnomocnictwa nie zostanie ujawnione na zewnątrz, dopóty jest ono skuteczne tylko w stosunku wewnętrznym pomiędzy mocodawcą a jego pełnomocnikiem. Wypowiedzenie pełnomocnictwa powinno się odbywać wedle zasad przewidzianych dla jego ustanowienia w procesie, a zatem - jak wskazano powyżej - w formie pisemnej albo poprzez fakt zgłoszenia odwołania pełnomocnika do protokołu. W niniejszej sprawie żadna z tych form nie została przez skarżącą Spółkę zachowana; oświadczenie woli nie zostało organowi zakomunikowane. W tych okolicznościach nieuprawnione jest twierdzenie, że postępowanie kontrolne nie zostało formalnie zakończone. Istotnie, z porównania dwóch egzemplarzy protokołów wynikają rozbieżności co do użycia słowa "drugiego", które to słowo odnosi się do pełnomocnika. Okoliczność ta nie świadczy jednak o fałszerstwie, zwłaszcza zapisów odnoszących się do ustaleń protokołu. Dotyczy natomiast wskazania przyczyny odmowy podpisania protokołu. Jeżeli natomiast chodzi o zarzucane naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 73 utd, Sąd miał na uwadze, że dowód w postaci zeznań J. L. nie stanowił wyłącznej podstawy dla poczynionych w ramach kontroli ustaleń faktycznych. Organy obu instancji szczegółowo opisały jeszcze inne dowody, w tym zeznania prawidłowo przesłuchanych pracowników (m.in. H. A. - w obecności pełnomocnika) i samego pełnomocnika - A. G., które legły u podstaw stwierdzonych naruszeń. Również zdaniem Sądu, pouczenia świadka o odpowiedzialności karnej nie można traktować jako "szantażu odpowiedzialnością karną". Poza tym, w świetle art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, trzeba wykazać, że dowód przeprowadzony z naruszeniem prawa miał istotny wpływ na wynik sprawy, a taka argumentacja nie została przedstawiona. Ostatnia konkluzja odnosi się również do zarzucanego samodzielnego poruszania inspektora po bazie przedsiębiorstwa i pomieszczeniach biurowych.

Dokonując dalszej oceny zaskarżonej decyzji, należało odwołać się do przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w łącznej wysokości 15.000 zł.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 cyt. wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej nadal w skrócie: "utd", podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Karę pieniężną nakłada w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6 (art. 93 ust. 1 utd). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może, w myśl art. 92a ust. 3 pkt 1 utd, przekraczać 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Wykaz naruszeń obowiązków i warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 utd, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 utd). Ponadto, stosownie do art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155, z późn. zm.), pracodawca zobowiązany jest prowadzić ewidencję czasu pracy kierowców w różnych formach i przechowywać ją przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Ww. ustawa w zakresie rejestracji norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku odsyła do rozporządzenia nr 561/2006, które to w zakresie urządzeń rejestrujących odsyła z kolei do rozporządzenia nr 3821/85. Wskazać jeszcze trzeba, na ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, wedle którego decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów regulujących sprawy transportu drogowego są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego zarówno w utd, innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest - co do zasady - oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło naruszenie przepisów, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie - nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

W przedmiotowej sprawie organy stwierdziły 13 wskazanych poniżej naruszeń w zakresie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, sankcjonowanych w załączniku nr 3 do utd odpowiednimi karami pieniężnymi. I tak:

I. Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, wyjaśnić należy, że w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Stosownie do opisanego powyżej art. 25 ustawy o czasie pracy, pracodawca zobowiązany jest prowadzić ewidencję czasu pracy w formie: zapisów na wykresówkach, wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: udostępnia kierowcy na jego wniosek, przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Z załącznika nr 3 do utd - lp. 6. 3. 7. wynika, że nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. W przedmiotowej sprawie, w wyniku analizy zapisów zawartych w przedłożonych dokumentach z okresu objętego kontrolą, stwierdzono nieokazanie dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez pięciu kierowców w konkretnych dniach (wyszczególnione wcześniej), tj. D. K. za 21 dni, Z. L. za 5 dni, A. C. za 7 dni, W. W. za 1 dzień oraz H. A. za 1 dzień - łącznie 35 dni. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym karty pobrań z urządzenia rejestrującego i dokumenty dostawy-wysyłki, potwierdza stanowisko o popełnieniu omawianego naruszenia. W wyniku analizy danych z wykresówek poszczególnych kierowców organ pierwszej instancji skierował do kontrolowanego pismo, wzywając go do przedłożenia do kontroli tarcz tachografów (wykresówek) oraz zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za okres objęty kontrolą. W karcie pobrań zapisów z urządzenia rejestrującego umieszczone zostały tylko zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu przedstawione przez pełnomocników, ponieważ na czas sporządzania karty pobrań nie okazano innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Wskazana karta pobrań została podpisana przez A. G. w dniu 30 października 2013 r. bez zastrzeżeń, podobnie nie wniósł on uwag do protokołu z okazania dokumentów. Nadto oświadczył, że okazane dokumenty zawierają pełne informacje i są zgodne ze stanem faktycznym, dodając jednocześnie, że nie posiada żadnych innych dokumentów niż przekazane na żądanie organu. Również na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczył, że dokumenty, które miałyby przeczyć ustaleniom co do wykonywania przewozu przez poszczególnych kierowców, zostały już do sprawy załączone, a innych dokumentów Spółka nie posiada. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy ustawodawca sankcjonuje karą pieniężną nieokazanie podczas kontroli stosownych dokumentów, na przedsiębiorcy ciąży obowiązek dbałości o nie, a w razie wystąpienia nieścisłości lub "braków" - dokonanie wiarygodnych wyjaśnień. Nie jest natomiast wystarczające samo twierdzenie o istnieniu pewnych dokumentów, należało je przedstawić organom. Nie sposób nie dostrzec, że w aktach sprawy znajduje się wykaz dokumentów, w tym ich ilość, która w toku kontroli i w dniu jej zakończeniu nie była kwestionowana przez A. G. W tym zakresie nie było potrzeby słuchania świadków. W świetle powiedzianego wyżej, słusznie uznał organ za niewiarygodne zarzuty dotyczące zagubienia przez kontrolującego części dokumentów. Całość materiału dowodowego oraz przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające świadczy o tym, że odnośnie dopuszczenia się przez stronę komentowanego naruszenia, zasadnie naliczono karę pieniężną w wysokości 17.500 zł (35 dni x 500 zł).

II. Odnośnie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, określonego w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do utd, wskazać trzeba, że po myśli art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Natomiast, zgodnie z art. 9 rozporządzenia nr 561/2006, czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem tego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki (ust. 2). Czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem ww. rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca" (ust. 3).

Ponadto, po myśli art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, jeśli urządzenie rejestrujące nie działa lub działa wadliwie, kierowcy zaznaczają na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinni przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu - wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące. W przypadku gdy karta kierowcy działa wadliwie, zostanie zniszczona, zgubiona lub skradziona kierowca, na koniec swojej podróży, drukuje informacje odnoszące się do okresów rejestrowanych przez urządzenie rejestrujące oraz zaznacza na tym dokumencie szczegóły, które umożliwią jego identyfikację (numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) włącznie ze swoim podpisem.

Okazane w sprawie wykresówki z pojazdu o nr rej. [...] w przypadku D. K. - za 6 dni (podane wcześniej) oraz Z. L. - za 22 (podane wcześniej) zawierały jedynie dane co do prędkości, natomiast nie zawierały zapisów drogi i aktywności kierowcy, co oznacza, że tachograf uległ awarii. Jednocześnie, wbrew ww. przepisom, na rewersie wykresówek kierowcy nie zaznaczyli właściwych aktywności, stosownie do przebytej drogi. Formułując zarzut naruszenia prawa w tym zakresie, organy prawidłowo przyjęły, po przesłuchaniu pełnomocnika strony, że w rozważanym przypadku nie wystąpiła sytuacja, w której kierowcy nie mieli obowiązku rejestracji swoich aktywności, ponieważ i na ten temat brak jest adnotacji na rewersie wykresówek. Z kolei, co do wykresówek D. K. z pojazdu o nr rej. [...] z 10 grudnia 2012 r. i 25 lutego 2013 r., Sąd zaakceptował stanowisko o konieczności zaznaczenia na ich rewersie - stosownie do art. 9 rozporządzenia nr 561/2006 - dojazdu do miejscowości, która nie jest ani bazą firmy, ani miejscem zamieszkania kierowcy. Nie jest to czas liczony jako odpoczynek lub przerwa; jest on traktowany jako "inna praca". Po myśli art. 4 lit. e rozporządzenia nr 561/2006, "inna praca" oznacza bowiem czynności zdefiniowane jako czas pracy w art. 3 lit. a dyrektywy 2002/15/WE, z wyjątkiem "prowadzenia pojazdu", włącznie z wszelką pracą dla tego samego lub innego pracodawcy, w sektorze transportowym lub poza nim. Niewątpliwie, okres takiej pracy winien być zarejestrowany na wykresówce. Organy prawidłowo zatem uznały, że na rewersie wskazanych wykresówek brak jest zapisów dotyczących aktywności w postaci oznaczenia wykonywania "innej pracy", a to świadczy o naruszeniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85. Z tej przyczyny za chybione Sąd uznał stanowisko Spółki dotyczące dokonania przez D. K. wszystkich zapisów aktywności w dniu 10 grudnia 2012 r. i 25 lutego 2013 r. Ponadto, co do wykresówek z pozostałych dni nie ma wątpliwości, że poza prędkością, nie zawierają wszystkich niezbędnych informacji dotyczących okresu, gdy dane nie były poprawnie rejestrowane. Wbrew stanowisku Spółki, obowiązek w tym zakresie nie występuje tylko w przypadku braku rejestracji jakichkolwiek danych.

Łącznie okazano wykresówki niezawierające wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy za 30 dni, zatem kara pieniężna z tego tytułu wynosi 9.000 zł (30 dni x 300 zł).

III. Odnosząc się do naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, celowe jest powtórzenie, że zgodnie z regulacją art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Tak więc, to przedsiębiorca jest zobowiązany przechowywać wszelką w tym zakresie dokumentację. Tym bardziej, że zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia (regulującego miedzy innymi czas pracy, przerwy oraz odpoczynek). Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Na przedsiębiorcy ciąży zatem powinność należytego przeszkolenia kierowców w zakresie ich obowiązków oraz dopilnowania przestrzegania przepisów, zwłaszcza że zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeżeli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Ponadto przedsiębiorstwo transportowe zapewnia wczytywanie - z odpowiednią częstotliwością - danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy (art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006), a także zapewnia poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących i karty kierowcy (art. 13 rozporządzenia nr 3821/85).

W prawie wewnętrznym, stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Z kolei, zgodnie z art. 31 ust. 1 ww. ustawy, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca: 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym; 3) miał czas wolny od pracy; 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR; 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; 6) pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1 cyt. ustawy. Poza tym z treści ust. 3 wskazanego przepisu wynika, że zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, ze zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

Dokonując analizy przedstawionych powyżej regulacji prawa unijnego oraz krajowego, stwierdzić należy, że przedsiębiorca zobligowany został do przedstawienia uprawnionym do kontroli organom dokumentów ewidencjonujących czas pracy kierowców za wszystkie dni ich zatrudnienia przez przedsiębiorstwo oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, w tym zaświadczeń, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Zaświadczenie ma uzupełnić niepełną informację wynikającą z wykresówek, kart kierowcy, które zostaną okazane przez kierowcę podczas kontroli.

Organy obu instancji ustaliły, że z okazanych zapisów z karty do tachografu cyfrowego H. A. z dnia 24 lipca 2013 r. oraz R. S. z dnia 26/27 sierpnia 2013 r., wynika, że w określonych szczegółowo w decyzji przedziałach czasowych kierowcy nie dokonali żadnego wpisu, a jednocześnie przedsiębiorca nie przedstawił dokumentu potwierdzającego rodzaj aktywności, który byłby rejestrowany poza kartą kierowcy. Jak zostało wcześniej wskazane, przedsiębiorca w toku kontroli w siedzibie swojej firmy zobowiązany jest do okazania na żądanie upoważnionego funkcjonariusza Inspekcji Transportu Drogowego wszelkich dokumentów, w tym wykresówek lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w kontrolowanym okresie. Skoro w sprawie takich dokumentów nie przedstawiono, a okazane podczas kontroli wykresówki nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, to zasadne było nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 600 zł (2 x 300 zł), zgodnie z lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do utd.

IV. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (l.p. 5.2. zał. nr 3 do utg), wyjaśnić należy, że art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, iż po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie zaś z art. 4 lit. j rozporządzenia nr 561/1006, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany:

- automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia nr 3821/85; lub

- ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85.

Podczas kontroli w przedsiębiorstwie udostępniono dane wczytane z karty kierowcy J. D. z dnia 22 listopada 2012 r., 28 listopada 2012 r. i 10 grudnia 2012 r. Dokonując analizy zapisów cyfrowych zawartych w plikach z karty kierowcy, organy prawidłowo uznały, że kierowca przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy - odpowiednio - o 1 godzinę i 24 minuty, odbierając w okresie prowadzenia pojazdu dwie przerwy minimum 15 minutowe; o 54 minuty, odbierając w okresie prowadzenia pojazdu dwie przerwy minimum 15 minutowe; o 39 minut, odbierając w okresie prowadzenia pojazdu jedną przerwę minimum 15 minutową. Powyższe uzasadniało nałożenie kary w łącznej wysokości 1.250 zł. Jednocześnie nie zostały okazane dokumenty (wykresówka, wydruk, karta dzienna) uzasadniające odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Natomiast formułowane w tym zakresie zarzuty przez Spółkę nie zostały poparte stosownymi dokumentami.

V. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku (lp. 5.4. załącznika nr 3 do utd), odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 4 lit. h oraz lit. i rozporządzenia nr 561/2006, "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku". Natomiast "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, a "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godzin, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin. Z kolei "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Stosownie zaś do art. 8 ust. 1 i 6 rozporządzenia nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.

Analiza zapisów z karty kierowcy z okresu objętego kontrolą wykazała, że D. K. po przyjętym okresie rozliczeniowym od 22 do 28 kwietnia 2013 r. odebrał jedynie 16 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:45 dnia 27 kwietnia 2013 r. do godziny 06:49 dnia 28 kwietnia 2013 r. czasu UTC+1, podczas gdy winien był odebrać minimum 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Jak słusznie odnotowały organy, kierowca skrócił więc tygodniowy czas odpoczynku o 7 godzin i 56 minut, przy czym podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki, wydruku, karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Powyższe świadczy naruszeniu art. 8 ust. 6 i 9 rozporządzenia nr 561/2006. W związku z tym za prawidłowe należy uznać stwierdzenie przez organy naruszenia z Ip. 5.4.1 i 5.4.2. załącznika nr 3 do utd. Wedle tych regulacji, kara pieniężna za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny wynosi 50 zł, a za każdą następną rozpoczętą godzinę - 100 zł. W konsekwencji, nałożona z tego tytułu kara pieniężna w wysokości 750 zł jest zgodna z prawem.

VI. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku (Ip. 5.3. zał. nr 3 do utd), wskazać należy, że określony w art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku":

- "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,

- "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin.

Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku (art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006). Jak wynika z art. 8 ust. 2-4 i ust. 8 omawianego rozporządzenia, w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Podczas kontroli w przedsiębiorstwie udostępniono wykresówki Z. L. z dni: 18/19 czerwca 2013 r., z których wynika, że kierowca w dniu 18 czerwca 2013 r. o godzinie 07:43 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Organy prawidłowo wyliczyły, że w okresie tym Z. L. odebrał jedynie 8 godzin i 16 minut nieprzerwanego odpoczynku (od 15:46 dnia 18 czerwca 2013 r. do 00:02 dnia 19 czerwca 2013 r. czasu UTC+1), a to oznacza, że skrócił wymagany dzienny czas odpoczynku o 44 minuty. Jednocześnie podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W tych okolicznościach organy zasadnie stwierdziły naruszenie z Ip. 5.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za co nałożono karę pieniężną w wysokości 100 zł (skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny).

VII. Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, o jakim mowa w lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do utd, organy obu instancji prawidłowo powołały się m.in. na przepis § 3 ust. 1 pkt 1 cyt. wcześniej rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, zmienionego od 1 grudnia 2010 r. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. Zgodnie z tą regulacją, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. Dane te podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy (§ 5 ust. 1 ww. rozporządzenia). Jednocześnie w art. 1 ust. 3 lit. a cyt. wyżej rozporządzenia nr 581/2010 określono, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej.

W przytoczonych przepisach w jednoznaczny sposób określono termin pobierania danych z tachografu cyfrowego, zaś zapis w jego pamięci stanowi dowód świadczący o ostatnio wczytywanych danych. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z tachografu nr [...] zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...], zasadnie uznały organy, że zostało udowodnione, iż odczytów dokonano w dniach 2 kwietnia 2013 r. o godzinie 07:11, a następnie w dniu 13 lipca 2013 r. o godzinie 09:34, czyli w odstępie 102 dni. Przekroczony zatem został maksymalny okres 90 dni na odczyt danych, a więc organy prawidłowo nałożyły na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 zł, na podstawie lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do utd.

VIII. Odnośnie braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - miejsca lub daty końcowej użytkowania wykresówki (lp. 6.3.6.3. załącznika nr 3 do utd), wskazać należy, że w myśl art. 15 ust. 5 lit. b rozporządzenia nr 3821/85, każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania.

W przedmiotowej sprawie, w wyniku analizy danych z wykresówki D. K. z dnia 19 marca 2013 r. z pojazdu o nr rej. [...], stwierdzono brak informacji dotyczącej miejsca początkowego użytkowania wykresówki. Sąd zgodził się z organami, że nie stanowi wypełnienia obowiązku w powyższym zakresie wpis o treści: "baza", ponieważ firma prowadziła prace na kilku budowach, więc nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie miejsca włożenia tarczki. W tych okolicznościach uprawnione było nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 50 zł, za brak wskazanej danej, na podstawie lp. 6.3.6.3. załącznika nr 3 do utd.

IX. Odnośnie braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - imienia lub nazwiska kierowcy, wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 3821/85, każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: imię i nazwisko kierowcy (na początku używania wykresówki).

Z wykresówek R. S. prowadzącego pojazd o nr rej. [...], za dni: 9, 10 i 24 października 2012 r. oraz za dzień 20 lutego 2013 r., wynika, że kierowca ten nie wpisał swojego imienia, powyższe stanowi zatem naruszenie z lp. 6.3.6.1. załącznika nr 3 do utd, za które kara pieniężna wynosi łącznie 200 zł (4 x 50 zł).

X. Odnośnie nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu (lp. 6.3.1. zał. nr 3 do utd), ponownie wskazać przyjdzie na art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 (przytoczony już wcześniej) i wynikający z niego obowiązek stosowania wykresówki każdego dnia prowadzenia pojazdu, od momentu jego przejęcia; zakaz wyjmowania wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów; sposób postępowania w przypadku, gdy w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe.

Z akt sprawy wynika, że w przedsiębiorstwie okazano 2 wykresówki Z. L. z dnia 29 sierpnia 2013 r., z pojazdu o nr rej. [...], których analiza wykazała, iż kierujący użył dwóch tarcz w czasie od 4:00 do 15:00 i od 15:30 do 22:00 tego samego dnia. Sankcją za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu jest kara pieniężna w wysokości 200 zł - za każdy dzień, nie więcej niż 2.000 zł. Nadmienić trzeba, że w toku postępowania administracyjnego strona nie skorzystała z prawa do wypowiedzenia się w sprawie opisanego w protokole kontroli naruszenia, nie ustosunkowała się także do niego w piśmie z dnia 21 stycznia 2014 r., zatem trafnie uznał organ odwoławczy, że prawidłowe było nałożenie kary pieniężnej za powyższe naruszenie w wysokości 200 zł.

XI. Odnośnie naruszenia polegającego na zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego, za które to naruszenie kara pieniężna wynosi 100 zł za każdą wykresówkę, nie więcej niż 2.000 zł (lp. 6.3.2. zał. nr 3 do utd), wskazać należy, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia nr 3821/85, pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Natomiast w myśl art. 14 ust. 1 ww. rozporządzenia, pracodawca wyda wystarczającą ilość wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, mając na uwadze długość okresu pracy, osobisty charakter wykresówki i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany w przypadku, gdy są zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Pracodawca wydaje kierowcom tylko te wykresówki, które są zgodne z zatwierdzonym wzorem i właściwe dla użycia w urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe. W przypadku gdy pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, pracodawca i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, że drukowanie na żądanie określone w załączniku IB będzie poprawnie wykonane w przypadku przeprowadzenia inspekcji.

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano wykresówki Z. L. z pojazdu o nr rej. [...] za wskazane szczegółowo w decyzji 30 dni. Dokonując analizy tarcz, organy - zdaniem Sądu - wykazały, że zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony lub przeznaczony dla urządzenia rejestrującego, zatem kara pieniężna za to naruszenie w maksymalnej wysokości 2.000 zł została nałożona przez organy zgodnie z przepisami prawa.

XII. Odnośnie stwierdzonego przez organy naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, za które - zgodnie z lp. 1.1. załączniak nr 3 do utd - kara pieniężna wynosi 8.000 zł, trafnie w zaistniałych okolicznościach sprawy organ odwoławczy powołał się na art. 33 utd, stosownie do którego przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (ust. 1). Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na czas nieokreślony (ust. 8 zdanie pierwsze).

W myśl natomiast art. 4 pkt 4 utd, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W przedmiotowej sprawie organy dostatecznie wyjaśniły, że dnia 11 styczna 2013 r. kierowca A. C. wykonywał przewóz drogowy na rzecz kontrolowanego podmiotu, nie będąc pracownikiem firmy. Stanowisko to znajduje poparcie w materiale dokumentacyjnym sprawy, w tym: dokumencie WZ stanowiącym załącznik do faktury; zeznaniach D. P., specjalisty ds. kadrowo-płacowych, która oświadczyła, że A. C. - pracownik firmy B Sp. z o.o. w [...] nie był nigdy zatrudniony na umowę o pracę w skarżącej Spółce, a więc i w dniu 11 stycznia 2013 r., kiedy wykonywany był transport drogowy łącznie z tankowaniem pojazdu; zeznaniach pełnomocnika A. G., który stwierdził, że ww. kierowca był jedynie oddelegowany do firmy A i nie tylko tankował pojazdy, ale również przewoził inne ładunki. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uznanie twierdzenie o nieprowadzeniu przez A. C. pojazdu w dniu 11 stycznia 2013 r., jako że opiera się ono jedynie na przypuszczeniach pełnomocnika R. K. i stoi w wyraźnej sprzeczności z licznymi dowodami.

Ponadto z treści pisma Starosty Opolskiego z dnia 20 listopada 2013 r. wynika, że przedsiębiorstwo otrzymało licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy nr [...] w dniu 26 lutego 2013 r., natomiast fizycznie odebrano ją 27 lutego 2013 r. Do tego dnia i w okresie późniejszym zgodnie z ww. pismem wykonywanie uprawnień przewozowych realizowano na podstawie zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...]. W związku z powyższym, zgodzić należało się z organami, że A. C. w dniu 11 stycznia 2013 r. wykonywał transport drogowy rzeczy pojazdem o nr rej. [...] na rzecz Spółki, przy czym nie był w niej zatrudniony. W związku z tym nie wykonywał przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 utd. Był to zatem transport drogowy, na wykonywanie którego wymagane było posiadanie licencji, zaś jej brak uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł.

XIII. Odnośnie niezgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, za które to naruszenie obciążono Spółkę karą pieniężną w wysokości 800 zł (lp. 1.8. zał. nr 3 do utd), wskazać należy jeszcze raz na art. 33 ust. 1 utd (przytoczony wyżej), a także ust. 6 tego przepisu, zgodnie z którym wniosek o wydanie zaświadczenia, o jakim mowa w ust. 1, zawiera informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i 6 oraz ust. 3 pkt 4 i 5, a więc m.in. oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; numer identyfikacji podatkowej (NIP); określenie rodzaju i zakresu transportu drogowego, a w zakresie transportu drogowego taksówką - także obszaru wykonywania przewozu; określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2; oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2, albo oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4; wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: markę, typ, rodzaj/przeznaczenie, numer rejestracyjny, numer VIN, wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1 pkt 2 utd, stosowanym odpowiednio (ust. 7 art. 33 utd), przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Podczas kontroli w przedsiębiorstwie stwierdzono, że pojazd o nr rej. [...] nie był zgłoszony do zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w wymaganym terminie. Organ uzyskał umowę użyczenia na ww. pojazd, zawartą pomiędzy B Sp. z o.o. w [...] a skarżącą Spółką na okres od 15-16 lutego 2013 r. Według oświadczenia A. G. wskazany pojazd był wykorzystywany w dniu 15-16 lutego 2013 r. do przewozów drogowych w Spółce przez J. D., zgodnie z dyspozycją jego przełożonego. Organ wyjaśnił również, że w tych dniach strona posiadała 4 ważne zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, zaś licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy nr [...] przedsiębiorstwo otrzymało w dniu 26 lutego 2013 r., natomiast fizycznie odebrano ją 27 lutego 2014 r. W tak ustalonym stanie faktycznym organy obu instancji uznały, że nie zgłoszono na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 utd, w wymaganym terminie.

W ocenie Sądu, zaprezentowane przez organy decyzyjne stanowisko dotyczące wystąpienia przesłanek do nałożenia na skarżącą ww. kary pieniężnej w wysokości 800 zł jest przedwczesne, a w sferze prawnej niewystarczające. Podkreślenia wymaga, że sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Wedle tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim określoną w art. 7 K.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej i realizujący tę zasadę szereg przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Zdaniem Sądu, w przypadku komentowanego obecnie naruszenia organy administracji nie wypełniły wskazanych obowiązków. Zastosowały bowiem ww. przepisy ustawy o transporcie drogowym w ich aktualnym brzmieniu, obowiązującym od 15 sierpnia 2013 r. (nadanym ustawą zmieniającą z dnia 5 kwietnia 2013 r. - Dz. U. z 2013 r., poz. 567), do stanu faktycznego związanego z wykorzystaniem w dniu 15-16 lutego 2013 r. - do przewozów drogowych w Spółce - pojazdu użyczonego od innej firmy, nie wyjaśniając przy tym, czy również w dacie tego zdarzenia obciążał Spółkę omawiany obowiązek zgłoszenia zmiany danych i czy był on wówczas sankcjonowany karą pieniężną. W orzecznictwie sądowym trafnie akcentuje się, że kara z tytułu naruszenia może być nałożona jedynie wówczas, gdy przewiduje to stan prawny z daty zdarzenia (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Op 122/15, CBOSA). W dacie tej powinien istnieć również obowiązek, którego naruszenie zarzuca organ. W realiach sprawy organy powinny zatem zbadać kwestię istnienia ewentualnego obowiązku zgłoszenia zmiany danych oraz wystąpienia podstaw prawnych do nałożenia kary za naruszenie tego obowiązku, z uwzględnieniem przepisów obowiązujących na dzień 15-16 luty 2013 r. Tylko pozytywna odpowiedź na te pytania umożliwiłaby nałożenie kary pieniężnej, o jakiej mowa w lp. 1.8 załącznika nr 3 do utd, o ile oczywiście organ wykaże stosowną argumentacją, że pozwala na to obowiązujący porządek prawny. Z zasady niedziałania prawa wstecz wynika bowiem zakaz nakładania sankcji za czyn, który w czasie jego popełnienia nie stanowił naruszenia prawa. Tymczasem, takiej oceny organy obu instancji nie dokonały, a to świadczy przede wszystkim o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej i wydaniu decyzji w omawianej części z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Pomimo takiego stanowiska, Sąd nie stwierdził jednak, by w sprawie zaktualizowała się przesłanka do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, ponieważ opisane naruszenie przepisów procedury administracyjnej nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Trzeba mieć bowiem na uwadze specyficzną konstrukcję wymierzania kar na podstawie art. 92a utd, jako ich sumy i to w wysokości, która w rozważanym przypadku - zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 utd - nie mogła przekroczyć 15.000 zł. Skoro łączna kwota kar pieniężnych za poszczególne naruszenia stwierdzone w wyniku kontroli w przedsiębiorstwie wyniosła ponad 40.000 zł, to nawet obniżenie tej kwoty o zakwestionowane 800 zł nie może wpłynąć na zmianę maksymalnej wysokości kary, czyli nie zadecyduje o jej ostatecznej wysokości. Sygnalizowano już wcześniej, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji w całości lub w części jest możliwe w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, innego niż dającego podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi więc o sytuację, w której między uchybieniem procesowym a wydanym rozstrzygnięciem zachodzi tego rodzaju związek, który może potencjalnie wpłynąć na zmianę wyniku postępowania. Jak powyżej wykazano, w kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, ponieważ po ewentualnym odjęciu kwoty 800 zł od sumy kar za poszczególne naruszenia, i tak pozostałaby kwota kar zdecydowanie wyższa niż 15.000 zł.

Odnośnie opisanych wyżej naruszeń, zdaniem Sądu, trafnie uznały organy obu instancji, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 utd.

Zgodnie z pierwszą ze wskazanych regulacji, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenia nr 3821/85, Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Stosownie zaś do art. 92c ust. 1 utd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Przytoczone regulacje stanowią wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 92a ust. 1 utd), a wystąpienie określonych w nich przesłanek powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Tymczasem, skarżąca nie udowodniła, że stosowała właściwą organizację i dyscyplinę pracy, zapewniając przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa, a także nie wykazała, że stwierdzone naruszenia mają charakter incydentalny i są zawinione wyłącznie przez kierowców. Materiał dokumentacyjny sprawy dowodzi, że w wyniku braku odpowiedniej organizacji pracy doszło do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Liczne naruszenia w tym zakresie świadczą co najmniej o braku odpowiedniego przeszkolenia kierowców i braku dostatecznej weryfikacji ich działań, czyli o niezapewnieniu przez przedsiębiorcę właściwego i skutecznego nadzoru nad zatrudnionymi pracownikami. W ocenie Sądu, Spółka nie udowodniła również, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowców pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mogła przewidzieć. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wskazane w art. 92c ust. 1 utd przesłanki odnoszą się do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, a nie do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa. Przykładowo, chodzić tu będzie o sytuacje spowodowane siłą wyższą lub działaniem osób trzecich, za których winę przedsiębiorca nie może odpowiadać, zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. Nie wystarczy więc wykazanie braku winy, lecz wymagane jest również pozytywne udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Takich dowodów odnośnie przesłanek z art. 92b i art. 92c utd strona nie przedstawiła, zaś za niewystarczające należy uznać jedynie ogólne twierdzenia o braku wpływu na powstanie naruszenia oraz o zapewnieniu właściwej organizacji i dyscypliny pracy, a także prawidłowych zasad wynagradzania. Ponadto charakter niektórych z naruszeń wyraźnie wiąże się z działaniami Spółki. Wbrew zarzutom skargi, powyższe skutkowało koniecznością obciążenia Spółki odpowiedzialnością finansową za ujawnione naruszenia.

Badając kontrolowaną decyzję w kontekście dalszych zarzutów skargi, Sąd za chybione uznał stanowisko co do jej wydania bez podstawy prawnej, wobec nieobowiązywania powołanego przez organ rozporządzenia nr 3821/85 (chodziło o art. 14 i art. 15 rozporządzenia). Skarżąca wywodziła, że wskazane rozporządzenie zostało uchylone z dniem 2 marca 2014 r., na podstawie art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60, s. 1 - dalej zwane rozporządzeniem nr 165/2014), i w związku z tym nie może stanowić podstawy do nakładania kar przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Istotnie, zgodnie z art. 47 rozporządzenia nr 165/2014 uchyla się rozporządzenie nr 3821/85, jednak Sąd miał na uwadze, że w zakresie mającym znaczenie dla sprawy - stosownie do art. 48 rozporządzenia nr 165/2014 -z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie ma zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r. Z kolei, wskazany art. 46 rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Ostatnio przytoczona regulacja wyraźnie przewiduje przejściowe obowiązywanie rozporządzenia nr 3821/85 (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 849/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 890/14, CBOSA). W związku z powyższym zarzut Spółki dotyczący wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, tj. z zastosowaniem nieobowiązującego art. 14 i art. 15 rozporządzenia nr 3821/85, nie może być uznany za zasadny.

Z kolei, odnośnie zarzucanego naruszenia art. 1 ust. 3 lit. a cyt. wcześniej rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, Sąd nie zgodził się z dokonaną przez Spółkę wykładnią pojęcia - "dni zarejestrowanej działalności", o jakim mowa w punkcie 3 preambuły tego rozporządzenia. Sąd uznał, że organy prawidłowo obliczyły maksymalny czas na wczytanie danych, przyjmując do tych obliczeń wszystkie dni tygodnia. Nie można bowiem zasadnie twierdzić, że dni wolne od pracy nie są dniami prowadzenia zarejestrowanej działalności przez przedsiębiorstwo transportowe. Przy takim rozumieniu tego pojęcia błędne jest również stanowisko Spółki co do wykazywanej w tym zakresie sprzeczności przepisów prawa krajowego z prawem unijnym. Terminy dotyczące wczytywania danych są w tych przepisach tożsame i uwzględniają dni zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy, a nie - jak tego chce skarżąca - pracy kierowcy.

Nadto na akceptację nie zasługują zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, czyli art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w zakresie, w jakim nie odnoszą się do naruszenia z lp. 1.8. załącznika nr 3 do utd. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy w sprawie był wystarczający do jej końcowego załatwienia, więc niezasadny jest argument o nieuwzględnieniu istotnych dowodów przedstawionych przez stronę, zwłaszcza że został on podniesiony w kontekście pominięcia dokumentów, których jednak strona nie złożyła. Wbrew twierdzeniu Spółki, materiał dowodowy został poddany wszechstronnej analizie, zaś jego ocena znajduje potwierdzenie w ustaleniach przeprowadzonej w Spółce kontroli, zatem nie można uznać jej za dowolną. Poza tym, stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a., organy zawarły w swoich decyzjach uzasadnienie prawne i faktyczne, w tym odniosły się do argumentacji strony. Dodać trzeba, że skarżąca nie przedstawiła dowodów podważających ustalenia dokonane przez organy, a jedynie polemizowała z rozstrzygnięciem organu.

Uwzględniając powiedziane dotąd, Sąd stwierdził, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy potwierdza wystąpienie wymienionych w decyzjach naruszeń (poza naruszeniem określonym w lp. 1.8. zał. nr 3 do utd), a kara pieniężna z tego tytułu w wysokości 15.000 zł została nałożona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, przy zastosowaniu ograniczenia wynikającego z art. 92a ust. 3 pkt 1 utd. Ponadto w sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącej z odpowiedzialności za ujawnione naruszenia.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.