Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1021/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2005r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w M. na Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1021/04

Uzasadnienie

P. Sp. z o/o w M. wniosło skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 04. 2004r. Nr [...] wydane w trybie art. 134 kpa stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 08. 2003r. Nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w kwocie 500,00 zł za wykonywanie przewozu z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 14.08.2003 r. w miejscowości C.zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] należący do skarżącego. Kierowca tego pojazdu J. Z. nie okazał wykresówki z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w wyniku czego doszło do nałożenia na skarżącego, decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, kary pieniężnej.

P. Sp. z o/o w M. w odwołaniu od tej decyzji zwróciło się o anulowanie nałożonej kary pieniężnej podnosząc, że kierowca J. Z., który kierował pojazdem w czasie kontroli, w tygodniu poprzedzającym kontrolę przebywał na urlopie wypoczynkowym, a pojazdem w tym czasie kierował inny kierowca.

Pismem z dnia 10. 11. 2003r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia braków odwołania poprzez złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu, z którego wynikałoby, że dyrektor J. D., który podpisał odwołanie jest umocowany do działania w imieniu Spółki, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone skarżącemu w dniu 20. 11. 2003r.

W dniu 07. 04. 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał na podstawie art. 134 kpa postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dn. [...] 04. 2004r. z powodu nieuzupełnienia przez skarżącego braków odwołania.

W skardze na to postanowienie P. Sp. z o/o w M. wniosło o jego uchylenie, z powodu rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i merytoryczne rozpoznanie odwołania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący na wezwanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 04. 09. 2003r., doręczone skarżącemu w dniu 10. 09. 2003r., złożył odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Następnie na wezwanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10. 11. 2003r., doręczone skarżącemu w dniu 20. 11. 2003r., ponownie złożył odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.

Skarżący nie przedstawił jednak na potwierdzenie tych faktów dowodu doręczenia przesyłki, ani [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego, ani Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Adnotacje sporządzone przez skarżącego na pismach z dnia 12.09.2003 r. i z dnia 21. 11. 2003r. odnośnie wysłania przesyłek poleconych nie mogą stanowić takiego dowodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. NR 153, poz. 1270 z późn. zm) – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona przez P. Sp. z o/o w M. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 04. 2004r. zasługuje na uwzględnienie ale z innych względów niż podniesione w skardze.

Skarżący P. Sp. z o/o w M. zostało zobowiązane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego do uzupełnienia braków odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w trybie art. 64 § 2 kpa, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Nie uzupełnienie przez skarżącego braków powinno więc skutkować taką właśnie sankcją, czyli pozostawieniem odwołania bez rozpoznania. Brak było podstaw do wydania w tej sytuacji postanowienia w trybie art. 134 kpa.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyroku z dnia 04. 01. 2000r. I SAB 133/99 pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna, o której należy poinformować stronę.

Podobny pogląd wyraził także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 08. 06. 2000r. III ZP 11/00.

Przepisy prawa procesowego nie przewidują bowiem wydania orzeczenia o pozostawieniu podania (odwołania) bez rozpoznania. Pozostawienie bez rozpoznania nie jest aktem administracyjnym i nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

Nieusunięcie przez skarżącego braków formalnych odwołania spowodowało więc, że nie było ono zdolne do wywołania skutku prawnego wszczęcia postępowania odwoławczego, a więc nie zrodziło konieczności wydania orzeczenia kończącego to postępowanie.

Pozostawienie odwołania bez rozpoznania nie pozbawiłoby jednocześnie skarżącego P. Sp. z o/o w M. możliwości obrony jego praw, gdyż w takiej sytuacji przysługiwałaby mu skarga do Sądu na bezczynność organu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.