Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1976/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skarg E. S. oraz J. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. S. i J. L. kwoty po 440 zł (czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, miało następujący przebieg.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], znak [...], Wojewoda [...], na podstawie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu wniosku J. L. oraz wniosku E. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. Prezydenta [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, wraz z elementami zagospodarowania terenu na działkach nr [...] z obrębu [...], w rejonie ul. [...] i [...] w [...] – stwierdził nieważność ww. decyzji.

W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, na decyzję kontrolowaną w postępowaniu, wszczętym w związku z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Omówił specyfikę postępowania nieważnościowego w świetle art. 156 k.p.a. oraz instytucję rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazał, na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 1935/99 w Warszawie, w świetle którego o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.

Następnie organ przywołał przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2008 r. zgodnie z którym właściwy organ, przed wydaniem decyzji, zobowiązany był sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Wojewoda [...] stwierdził, że z analizy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji wynika, iż ściana budynku nr [...] - strefa zabudowy A i B z otworami okiennymi i drzwiowymi została zaprojektowana bezpośrednio przy granicy niezabudowanej nieruchomości, stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...]. Takie usytuowanie przedmiotowego budynku jest niezgodne z regulacją prawną zawartą w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Na inwestorze ciążył, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, obowiązek usytuowania projektowanego budynku w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy działki nr ew. [...] z obrębu [...].

Organ wskazał, że z treści § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia wynika, iż jego zastosowanie jest uzależnione od łącznego spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, działka sąsiednia musi być działką budowlaną, po drugie ściana projektowanego budynku musi posiadać otwory okienne lub drzwiowe skierowane w stronę działki sąsiedniej.

Zdaniem Wojewody [...] w okolicznościach sprawy zaistniały obie z wymienionych przesłanek. I tak, świetle art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) moc wiążącą mają dane dotyczące opisu gruntów ich położenia, konkretnych granic, rodzajów użytków i ich jakości - klasy bonitacyjne. Działka nr ew. [...] wpisana jest do rejestru gruntów jako "zurbanizowany teren niezabudowany, oznaczony symbolem Bp". Zgodnie zaś z załącznikiem nr 6 pkt 3.4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454) "Do zurbanizowanych terenów niezabudowanych zalicza się grunty niezabudowane, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę, wyłączone z produkcji rolniczej i leśnej".

Ponadto, Wojewoda [...], przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2010 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1886/09) zgodnie z którym "Na potrzeby prawa budowlanego należy przyjąć, iż działka budowlana to każda nieruchomość, na której można prowadzić roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane". Zgodnie zaś z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przez roboty budowlane należy rozumieć m.in. budowę, a więc zgodnie z art. 3 pkt 6 ww. aktu wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu

Reasumując, Wojewoda [...] stwierdził, że działka o nr ew. [...] ma charakter działki budowlanej, zatem w kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym istnieje konieczność stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. Prezydenta [...].

Odnosząc się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że nie podziela stanowiska skarżącego, co do braku prawnych możliwości złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością przez pełnomocnika inwestora - C. B.. Zauważył, że z treści art. 34 ust. 4 oraz art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane nie wynika, by złożenie oświadczenia wymagało osobistego działania strony. C. B. posiadał pełnomocnictwo do prowadzenia wszystkich spraw spółki [...] Nieruchomości Sp. z o.o., związanych z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji przy ul. [...] w [...] oraz do składania w imieniu spółki pism, wniosków, oświadczeń oraz odbioru i kwitowania decyzji, korespondencji i innych dokumentów. Tak określony zakres pełnomocnictwa upoważniał C. B. do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną w niniejszej sprawie, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania cyt. "[...]Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo-akcyjna" od opisanej powyżej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Nr [...]- uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2008r., Nr [...], znak: [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przywołał przepis art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, 1118 z późn. zm.), art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Wskazał, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zostało załączone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, a decyzja o pozwoleniu na budowę została poprzedzona wydaniem decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2006r. Nr [...], znak: [...], o warunkach zabudowy. Dokonał analizy projektu budowlanego w kontekście ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i stwierdził, że projektowana inwestycja odpowiada wymogom decyzji o warunkach zabudowy.

Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał przepis § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002.75.690). Wskazał, że w świetle projektu zatwierdzonego kontrolowaną decyzją pozwolenia na budowę cyt. " budynek w jednym punkcie przylega do granicy - wierzchołka działki nr [...] o powierzchni 58 m2, mającej kształt trójkąta", zatem kwestią kluczową dla oceny, czy inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia mając na uwadze usytuowanie budynku względem działki nr [...] jest ocena charakter działki nr [...] tego, czy jest działką budowlaną.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wobec braku legalnej definicji działki budowlanej w ustawie Prawo budowlane należy posiłkowo stosować przepisy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261 poz. 2603 z późn. zm.), w których została zawarta definicja działki budowlanej. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Natomiast w myśl art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami działka budowlana oznacza zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce.

Organ drugiej instancji wskazał, że wobec rozmiaru działki nr [...], jak i kształtu należy uznać, że nie jest działką budowlaną. Brak jest bowiem możliwości zabudowania jej budynkiem, w taki sposób, aby był on zgodny z normami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W załączonej do akt sprawy ekspertyzie sporządzonej przez M. S. również nie wykazano, aby działka nr [...] miała charakter budowlany. Autor ekspertyzy wskazuje, że "Trudno jest dostrzec jakiekolwiek przeciwwskazania natury jurydycznej, czy też faktycznej, które uniemożliwiałyby posadowienie na wspomnianej działce nr [...] budynku".

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego biorąc pod uwagę wymiary działki nr [...]: 9,5m x 12m x 15m oraz odległości od granicy, w jakich należałoby usytuować ściany budynku przewidziane w § 12 ust 1 w/w rozporządzenia tj. 3m lub 4m, przy założeniu, że tylko w jednej ścianie znajdowałyby się drzwi i okna należy stwierdzić, że obszar działki przeznaczony pod zabudowę byłby nieznacznych rozmiarów. Kierując się zasadami logicznego rozumowania należy przyjąć, że taki rozmiar powierzchni pod zabudowę jest równoznaczny z nieposiadaniem przez nieruchomość charakteru budowlanego, a zaprojektowanie spornego budynku mieszkalnego w granicy nie narusza w sposób rażący § 12 ust 1 w/w rozporządzenia.

Odnosząc się do podniesionej przez [...] Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo-akcyjna kwestii, że decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2005r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na przebudowę napowietrznej linii energetycznej 110kV na linię kablową na działkach nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...], położonych w rejonie ulic [...] i [...] w [...], co skutkuje powstaniem na działce nr [...] pasa o szerokości co najmniej 4,1 m. wykluczającego zabudowę, a tym samym uniemożliwia zabudowę na wskazanej nieruchomości, organ odwoławczy wyjaśnił, że przebudowa odcinka linii 110kV w rejonie ul. [...] została zrealizowania w roku 2011 r., po częściowo zamienionej trasie, omijającej teren działki [...] zgodnie z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą zamienny projekt budowlany (pismo RWE Stoen - Operator sp. z.o.o.).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę nie doszło też do naruszenia § 13 ust 1 w/w rozporządzenia. Jak wynika z projektu budowlanego, planowany budynek wolnostojący nie jest przesłaniany przez inne obiekty budowlane, ani nie przesłania innych budynków. Część terenu rekreacyjnego stanowiącego plac zabaw dla dzieci ma zapewnione nasłonecznienie w myśl § 40 ust. 1 w/w rozporządzenia, stanowiącego, że nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 10.00-16.00. Ponadto, działka posiada dostęp do drogi publicznej - od strony ul. Kiedacza, co spełnia warunek określony w § 14 pkt 1 w/w rozporządzenia.

Dodatkowo odnosząc się do podniesionych zarzutów dotyczących braku zgodności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy, a decyzją pozwolenia na budowę polegającą na tym. że teren inwestycji w pierwszej z nich został określony w taki sposób, iż objęto nim działkę nr [...], organ odwoławczy stwierdził, że wskazana rozbieżność nie świadczy o niezgodności pomiędzy w/w rozstrzygnięciami, skoro na działce nr [...] nie zostały przewidziane żadne roboty budowlane. Ponadto brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Działka nr [...] nie była objęta wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, a tym samym inwestor nie miał obowiązku złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Reasumując organ stwierdził, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna oraz nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyli E. S. oraz J. L.. Sprawy z obu skarg zostały połączone i rozpoznane pod sygnaturą wskazana w niniejszym wyroku.

Skarżąca, E. S. zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. polegającego na wadliwym oznaczeniu stron postępowania i skierowanie postanowienia do osób nie będących stroną w sprawie tj. do [...] Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo - akcyjna (taka osoba prawna nie istnieje) i jednocześnie nie skierowanie postanowienia do [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Rezydencje Spółka komandytowo – akcyjna i na podstawie powyższego zarzutu oraz w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej ww. błąd organu polega na wadliwym określeniu firmy strony, i prowadzi do skierowania postanowienia do osoby niebędącej stroną w sprawie. Nie jest tym samym podmiotem [...] Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo –akcyjna i [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Sp. komandytowo – akcyjna. Co oczywiste, w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania norma art. 160 § 2 k.s.h. Rzeczony przepis mógłby być stosowany wyłącznie w przypadku, gdy stroną była spółka z o.o., a nie spółka komandytowo-akcyjna, której komplementariuszem jest sp. z o.o. W szczególności ze względu na art. 127 § 4 k.s.h. Na powyższe wskazuje także odpis z KRS znajdujący się w aktach postępowania administracyjnego, w dziale 1 rubryce 1 pkt 3 określono firmę strony.

Skarżąca podniosła także, że decyzja pozwolenia na budowę zapadła z rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz art. 36 ustawy Prawo budowlane, ponieważ jest niezgodna z ustaleniami wydanej dla inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji tej ustalono, że dach powinny mieć spadki w nawiązaniu do kształtu dachów zabudowy sąsiadującej od południa, a projekt zagospodarowania terenu należy dostosować do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Tymczasem zatwierdzony projekt budowlanym, nie na wszystkich dachach przewidywał spadki, a niektóre przewidziane nie odpowiadają kształtom dachów nieruchomości sąsiadujących od południa. Ponadto, zaprojektowane spadki ciągu pieszo jezdnego od strony południowej nie odpowiadają potrzebom osób niepełnosprawnych. W decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przedmiotową kwestię w całości przemilczał.

W ocenie skarżącej działka J. L. jest działką budowlaną. W ustawie prawo budowlane, ani w ww. rozporządzeniu ustawodawca nie wprowadził definicji legalnej działki budowlanej. Tym samym, konieczne jest odwołanie się do znaczenia tego terminu w oparciu o inne definicje zawarte w ustawie oraz o jego językowe znaczenie (naczelna zasada interpretacyjna). Pojęcie "działki" jest oczywiste i oznacza określony, ograniczony granicami obszar gruntu. Dodanie przymiotnika "budowlana" ogranicza zakres pojęcia działki i statuuje, iż działką budowlaną jest każda działką na które możliwe jest wykonywanie budowy. Ustawodawca wprowadził definicję "budowy" i określił ją w art. 3 pkt 6 prawa budowlanego. Tak więc działką budowlaną jest każda działka na której może być posadowiony obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt. 1 ustawy prawo budowlane.

Użycie określenia "działka budowlana" należy na tle ustawy Prawo budowlane rozumieć szeroko - jako każdą nieruchomość, na której można prowadzić "budowę" w rozumieniu art. 3 pkt. 6 (Komentarz do prawa budowlanego pod redakcją Z. N. (5 wydanie) strona 131). Ponadto, nie ma znaczenia definicja legalna zawarta w ustawie o gospodarce nieruchomościami, z tego względu że regulacja tej ustawy dotyczy innych kwestii, ustawa dotyczy działek zabudowanych.

Jednocześnie, zgodnie z zapisami ewidencji gruntów oraz treścią decyzji [...] działka nr [...] była oznaczona jako działka budowlana. Działka ma charakter działki budowlanej już choćby dlatego, że może być wykorzystana na postawienie nośnika reklamowego, a ten jest budowlą którą można wykonać tylko na działce budowlanej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt: VII SA/Wa 758/11).

Skarżąca podkreśliła, że brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek opisanych w art. 156 § 1 pkt od 1 do 7 k.p.a. powoduje, iż niemożliwe jest stwierdzenie, czy organ rozpoznał całokształt sprawy.

Dodatkowo skarżąca wskazała na modyfikowanie projektu w toku postępowania o pozwolenie na budowę. Zmian dokonywano przez naklejenie lub usunięcie części dokumentów z akt (szerzej pismo z 11 grudnia 2012 roku). Organ nie może pozwalać na modyfikowanie lub usuwanie części dokumentów z akt sprawy, jeżeli organ zaakceptował ww. działanie i pozwolił na taką modyfikację stanowiska przez wnioskodawcę, to winien sporządzić z tej czynności protokół w myśl zasady określonej w art. 67 § 1 k.p.a. Modyfikacja jakiejkolwiek części akt bez pozostawienia o tym śladu w postaci protokołu implikuje podejrzenia, że zmiany mogły nastąpić już po zapoznaniu się z aktami sprawy przez pozostałe strony postępowania, co w oczywisty sposób skutkowałoby rażącym naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a.

Skarżący J. L., wniósł o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. (nr [...]) oraz stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2008 r. ([...]) w oparciu o art. 145 § pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 145 § pkt 2 w powiązaniu z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ww. ustawy oraz o zasądzenie na podstawie art. 200 i art. 205 ww. ustawy od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego

Skarżący zarzucił naruszenie : przepisów prawa materialnego, tj.: przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż działka o nr ew. [...] z obrębu [...] nie stanowi działki budowlanej, wbrew oczywistym i jednoznacznym ustaleniom postępowania wyjaśniającego oraz zebranego w jego toku materiału dowodowego; naruszenie ww. przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 poprzez akceptację przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanu, w którym decyzja Prezydenta [...] ([...]) z dnia [...] maja 2008 r. dopuszcza możliwość, iż ściana budynku objętego pozwoleniem na budowę została zaprojektowana bezpośrednio przy granicy niezabudowanej nieruchomości, działki budowlanej o nr ew. [...] z obrębu [...], a tym, samym akceptację przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenia przez Prezydenta [...] przepisów wzmiankowanego aktu wykonawczego prawa w sposób oczywisty i jednoznaczny; naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w powiązaniu z przepisem art. 35 i 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia poprzez uznanie, iż decyzja administracyjna Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2008 r. (Nr [...]) określa prawa i obowiązki inwestora zgodnie z prawem, gdy tymczasem działania Prezydenta [...] cechowało rażące naruszenie wzmiankowanych powyżej regulacji prawnych; przepisu art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z przepisem art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez akceptację przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sytuacji, w której pozwolenie budowlane Prezydenta [...] pozostaje w oczywistej niezgodności z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2006 roku (Nr [...]) o warunkach zabudowy.

Ponadto skarżący wskazał na naruszenie przepisu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak dostrzeżenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż przy wydawaniu decyzji Prezydenta [...] nie zostały spełnione jakiekolwiek przesłanki etapowania inwestycji, albowiem ani budynki, dla których wydano decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę nie mają zdolności samodzielnego funkcjonowania, ani urządzenie związane z tym budynkiem, zostało przewidziane do zrealizowania w decyzji o warunkach zabudowy nie posiadają takiej zdolności, co stanowi o dopuszczeniu się przez Prezydenta [...] rażącego naruszenia prawa przepisu art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z przepisem art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki uchylenia decyzji administracyjnej Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., a jednocześnie uzasadniona jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji, art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. oraz art., 80 k.p.a. wobec braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydania decyzji w oparciu o ustalenia niezgodne z rzeczywistością, przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufania jego uczestników do władzy publicznej, czego wyrazem jest treść uzasadnienia skarżonej decyzji, naruszenie swobodnej oceny dowodów przejawiające się wybiórczym traktowaniem zebranego materiału dowodowego oraz przedstawieniem dowolnych (sprzecznych z zasadami logiki i racjonalnego rozumowania) wniosków, które stanowiły podstawę faktyczną skarżonej decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że kwestią kluczową jest prawidłowe zdefiniowanie terminu "działka budowlana" skoro zasadniczym warunkiem zastosowania przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia jest kwalifikowanie sąsiedniej działki jako działki budowlanej. Przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r. (II OSK 1718/06), w którym stwierdzono, iż ,,..z uwagi na brak definicji legalnej użytego w tym przepisie pojęcia "działka budowlana", zarówno w powołanym rozporządzeniu, jak i w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zawierającej delegację do wydania przedmiotowego aktu wykonawczego, dopuszczalne jest posłużenie się dla ustalenia jego znaczenia definicjami tego pojęcia przyjętymi w innych aktach prawnych zawierających regulacje o charakterze publicznoprawnym". Stwierdził, że świetle znanych z innych ustaw definicji działki budowlanej winna ona obejmować zarówno działkę, na której istnieje już obiekt budowlany, jak i taki teren, na której istnieje prawna i faktyczna możliwość usytuowania określonej budowli. Ponadto, należy przyjąć, że "działka budowlana" w rozumieniu przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia winna być rozumiana jako działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. To oznacza, iż w każdym wypadku należy zbadać, czy na danej działce możliwe jest posadowienie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa.

Skarżący stwierdził, że nie można się zgodzić z arbitralnym ustaleniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jakoby wielkość działki nr [...], jej położenie oraz kształt uniemożliwiały wzniesienie na niej budynku, który wypełniałby określone wymogi, w tym zwłaszcza spełniałby standardy opisane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia w 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew rzekomo jednoznacznym ustaleniom Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oczywiste jest, iż na działce tej może być posadowiony obiekt, który odpowiadałby definicji "budynku" z przepisu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył się w swojej argumentacji do tzw. logicznego rozumowania, bez analizy map, obliczeń, rozważenia różnych wariantów wzniesienia na działce nr [...] budynku.

Skarżący podkreślił, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że dla przypisania określonej działce waloru działki budowlanej wymagane jest jedynie ustalenie możliwości prowadzenia na tej działce robót budowlanych, bez wnikania w ich zakres i cechy, a także taki, że "działka budowlana" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów rozporządzenia wykonawczego w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1718/06 LEX nr 425345, dostępny jw.). W tym też kontekście niedopuszczalne było deprecjonowanie twierdzenia - jak uczynił to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swej decyzji administracyjnej - iż jedną z istotnych cech współkształtujących charakter budowlany działki jest możliwość prowadzenia na niej robót budowlanych, organ do kwestii tej w ogóle się nie odniósł. Wielkość działki o powierzchni 58 m² umożliwia posadowienie obiektu budowlanego przekraczającego nawet gabaryty obiektów małej architektury, czy też umożliwia prowadzenie robót budowlanych. Nie sposób abstrahować od faktu, iż działka nr [...] ma charakter zwarty, a zarazem umożliwiający posadowienie na nim obiektu budowlanego.

Następnie skarżący wskazał, że brak jest oczywistej zgodności pomiędzy decyzją Prezydenta z dnia [...] listopada 2006 roku (Nr [...]) o warunkach zabudowy, a decyzją pozwolenia na budowę Zatwierdzony został projekt budowlany odnoszący się do działek o nr: [...] z obrębu [...], gdy tymczasem decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła działek o nr ew. [...] z obrębu [...] , a w sprawie nie zostały spełnione przesłanki etapowania inwestycji określone w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Pozwolenie budowlane Prezydenta zawiera zatem w sobie naruszenie przepisu art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy oczywistym staje się również stwierdzenie, iż skoro działka nr [...] winna być objęta pozwoleniem na budowę, to tym samym inwestor miał obowiązek złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką o nr [...]) na cele budowlane, czego nie uczynił.

Kontynuując skarżący stwierdził, że decyzja administracyjna Prezydenta z dnia [...] maja 2008 r. (Nr [...]) nie tylko, że określa prawa i obowiązki inwestora niezgodnie z prawem, ale co więcej naruszenie to przybiera postać kwalifikowaną, tj. rażącego naruszenia prawa. Zachodzi obiektywną sprzeczność treści decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym tj. przepisem § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w związku z art. 35 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane Prawa budowlanego. Ponadto pozwolenie budowlane narusza rażąco także przepisy art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wywołuje skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania w państwie prawa.

Zdaniem skarżącego rażące naruszenie prawa ujawnia się ze względu na sprzeczność pomiędzy treścią przepisów, a rozstrzygnięciem objętym decyzją Prezydenta. Doszło tu do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Przepisy prawa, które winny być stosowane nie prowadzą do rozbieżności interpretacyjnych. Ponadto, skutkiem tych uchybień doszło do sytuacji, w której inwestorowi przydano uprawnienie do realizowania inwestycji budowlanej. Decyzja ta stworzyła deweloperowi warunki do oferowania na rynku nieruchomości lokalowych dotknięte wadą prawną. Co więcej, na skutek wadliwej oceny legalności inwestycji doszło do naruszeń interesów podmiotów trzecich, czyli właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem, na którym i realizowana była inwestycja.

Skarżący podtrzymał też formułowane na wstępie zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, 77 i 107 k.p.a. Podkreślił, że postępowanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego doprowadziło do powstania sytuacji, w której z jednej strony prezentowana jest w zaskarżonej decyzji opinia, co do niemożności wzniesienia na działce nr [...] budynku, z drugiej zaś strony organ administracji sam przyznaje pośrednio, iż można byłoby na rzeczonej działce wznieść budynek, lecz na niewielkiej jej powierzchni. Rozumowanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego prowadzi zatem do swego rodzaju konfuzji, gdyż nie jest wiadome, czy o braku przypisania działce nr [...] cech działki budowlanej zadecydowała w ogóle niemożność wzniesienia budynku, czy też fakt, iż budynek ten miałby niewielki rozmiar i gabaryty.

Skarżący podkreślił też, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest schematyczne i ogólnikowe, pozostające w całkowitej izolacji od stanu faktycznego i normatywnego. Ta wadliwość uzasadnienia jest szczególnie istotna, gdy zważy się, iż podstawą orzekania w sprawie był art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z uzasadnienia nie można się dowiedzieć, jakie to błędy zostały popełnione przez organ pierwszej instancji orzekający o stwierdzeniu nieważności decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa. Zapadła z naruszeniem zasad wynikających z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te są o tyle istotne, że mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym.

Organ odwoławczy miał obowiązek rozpoznania sprawy po raz drugi, a wobec przyjęcia rozstrzygnięcia odmiennego, od organu pierwszej instancji, zobowiązany był nie tylko do wnikliwego uzasadnienia własnego stanowiska, ale też wykazania że stanowisko, które legło u podstaw decyzji organu pierwszej instancji było błędne. Temu zadaniu organ drugiej instancji nie sprostał.

Kluczową w sprawie kwestią jest dokonanie prawidłowej oceny tego, czy decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym zapadła z rażącym naruszeniem prawa art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Jak stanowi przepis art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno budowlanymi. Wynikające z § 12 ww. rozporządzenia wymogi zachowania określonych odległości ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi odnoszą się do granicy z działką sąsiednią, o ile jest działką budowlaną.

W świetle projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym, istotne jest nie to, jak wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że cyt. " budynek w jednym punkcie przylega do granicy - wierzchołka działki nr [...]" , a to, że takie jego usytuowanie - ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi - nastąpiło bez zachowana odległości wynikających § 12 ww. rozporządzenia.

W tym kontekście niezbędne jest ustalenie, czy doszło do naruszenia prawa, a o tym zdecyduje, jaki charakter miała działka sąsiednia. Następnie, gdy dojdzie do ustalenia naruszenia prawa niezbędne będzie dokonanie oceny tego, czy ma ono kwalifikowaną formę, rażącego naruszenia prawa.

W ocenie Sądu, organ drugiej instancji nie uzasadnił prawidłowo przyjętej jak się wydaje tezy o tym, że sąsiednia działka nie jest działką budowlaną. Co więcej, jak słusznie zauważył skarżący, nie sposób z uzasadnienia zaskarżonej decyzji poznać jednoznacznego stanowiska organu drugiej instancji, co do charakteru działki. Z jednej strony zdaje się uznawać ją za pozbawioną przymiotu "budowlana", z drugiej zaś wskazuje na możliwość zabudowy, ale obiektem o niewielkim rozmiarze.

Jak zasadnie podkreślają i organy i skarżący, powołane wyżej rozporządzenie nie zawiera definicji legalnej użytego w jego § 12 pojęcia "działka budowlana", podobnie zresztą jak ustawa Prawo budowlane. Pojęcie to zdefiniowane zostało natomiast w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.Dz.U.2010.102.651 j.t. ze zm.) oraz w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t.). Wedle art. 4 pkt 3a pierwszego z powołanych aktów normatywnych przez działkę budowlaną należy rozumieć działce budowlanej - należy przez to rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce.

W art. 2 pkt 12 drugiej z powołanych ustaw przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Ocena przymiotu działki o nr ew. [...], jako budowlanej została w odmienny sposób dokonana przez organy obu instancji. Organ pierwszej instancji przyjął, że budowlany charakter działki wynika z jej oznaczenia w rejestrze gruntów – i podniósł, że przepisy prawa budowlanego nie określają minimalnej powierzchni działki budowlanej. Organ drugiej instancji to, że działka nie ma takiego przymiotu skwitował jej rozmiarem i poglądem, że cyt. "zgodnie z logicznym rozumowaniem taki rozmiar powierzchni pod zabudowę jest równoznaczny z nieposiadaniem przez nieruchomość charakteru budowlanego".

Zdaniem Sądu w świetle wskazanych powyżej definicji podstawowym kryterium kwalifikacji działki, jako budowlanej jest kryterium możliwości zabudowy bądź istnienia zabudowy. Przy czym działka o nr ew. [...] nie jest działka zabudowaną, zatem dla oceny jej charakteru istotna jest możliwość zabudowy.

Jak trafnie wywiedziono w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1718/06 - nie publ.), z uwagi na przyjęty na gruncie aktów prawnych zakres znaczenia tego pojęcia, przyjąć można, że "działka budowlana" w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie to każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Skoro istotna jest możliwość realizacji obiektu budowlanego, to wskazać należy, że jego legalną definicje zawiera art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiektem budowlanym jest : a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. W art. 3 znajdziemy też dalsze niezbędne definicje w pkt 2 , co do budynku - taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; w pkt 3 budowla - każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury dalej przykładowo wymienione w tym np. wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Przepis art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane definiuje zaś obiekt małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

W świetle powyższych wskazań, przyjmowane przez organ drugiej instancji, wyłącznie kryterium powierzchni i kształtu przedmiotowej działki o nr ew. [...], nie jest tym, które jednoznacznie wyklucza możliwość realizacji obiektu budowlanego, a to jak wskazano powyżej stanowi kluczową cechę działki budowlanej.

W ocenie Sądu, dla ustalenia charakteru działki, jako budowlanej można, szczególnie wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posiłkować się, jak zrobił to organ pierwszej instancji, danymi wynikającymi z ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2013r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 131/12).

Organ, dokonując oceny decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, musi mieć na uwadze to, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez uwzględnienia § 12 ww. rozporządzenia oznacza, że decyzja został wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych do tej ustawy (takich jak rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), na podstawie których wydano decyzję pozwolenia na budowę mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane.

Sąd stwierdza, że zasadne są zarzuty skargi, co do braku wnikliwego rozpoznania sprawy w świetle wszystkich przesłanek nieważnościowych wskazany w zamkniętym katalogu przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Słuszny jest też zarzut braku wyczerpującej analizy założeń projektu budowlanego i ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, w tym w zakresie konstrukcji dachów, dostępu dla niepełnosprawnych.

Błędne natomiast jest stanowisko skarżącego, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy na większą liczbę działek niż te, które obejmuje projekt, a za nim pozwolenie na budowę, wskazuje na brak tożsamości tych aktów i tym samym to, że inwestycja stanowi tylko etap większego zamierzenia, ponieważ wszystkie działki wymienione w decyzji o warunkach zabudowy muszą zostać objęte projektem budowlanym. Wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 55, 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Działka o nr ew. [...], wymieniona w decyzji o warunkach zabudowy nie musiała być objęta pozwoleniem na budowę, a tym samym inwestor nie miał obowiązek złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością – ww. działką na cele budowlane.

W tym kontekście Sąd zauważa jednak, że objęcie działki o nr ew. [...] decyzją o warunkach zabudowy, pośród innych działek przeznaczonych pod zabudowę, może rzutować na ocenę decyzji pozwolenia na budowę, kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym.

Sąd stwierdza wreszcie, że wbrew zarzutom skarżącej, zaskarżona decyzja w związku z określeniem jej adresata nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa. Podmiotem, którego dotyczy decyzja jest [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Spółka komandytowo – akcyjna i taki opis tego podmiotu, zgodny ze stanem rejestru Spółki, powinien zostać uwzględniony w kolejnym rozstrzygnięciu organu drugiej instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ dokona właściwej dla postępowania nieważnościowego, kontroli decyzji pozwolenia na budowę z uwzględnieniem powyższych wskazań Sądu.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).