Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 613/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1, art. 135, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 2b
journal: Dz.U. 1997 nr 121 poz 770
law: Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 24 kwietnia 2017r. nr [...] w przedmiocie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Prezydenta Miasta O. kwotę 100,00 zł (sto złotych 00/100) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Sygn. akt: I SA/Kr [...]

Uzasadnienie

I.

Zaskarżonym postanowieniem z 24 kwietnia 2017r. sygn.akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia P. O. na postanowienie Wójta [...] z 28 lutego 2017r. znak: [...] uznające zgłoszone zarzuty egzekucyjne za nieuzasadnione-działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 23 ze zm. dalej-k.p.a.) w zw z art. 27§1 pkt 3, art. 34§5, art. 33§1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 599 dalej-u.p.e.a.), art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U z 2015r. poz. 1659), §1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 17 listopada 2003r.w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U z 2003r. Nr 198, poz. 1925)- utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z 17 sierpnia 2016r. nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art.9 ust. 2b i 2 ustawy z 20 sierpnia 1997r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, stwierdził, że Skarb państwa z dniem 1 stycznia 2016r. nabył nieruchomość o pow. 0,42 ha , działka nr [...] położoną w L. dla której urządzona jest księga wieczysta [...] Nieruchomość była własnością O. " Sp z o.o. w O..

23 listopada 2016r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należności od 1 września 1997r. do 31 grudnia 2000r.

Pismem z 20 lutego 2017r. znak: [...],Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. przekazał Wójtowi Gminy L. M. odpisy pism P. O. z 16 lutego 2017r. zawierające zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne.(art. 27§1 pkt 6, art. 33§1 pkt 4,6 i 10 u.p.e.a.). Prezydent Miasta O. zarzucił, że wystawiony tytuł wykonawczy ( [...] z 23 listopada 2016r. obejmujący należności od 1 września 1997r. do 31 grudnia 2000r.) na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne nie spełnia wymogów z art. 27 u.p.e.a. Wierzyciel nie wskazał podstawy prawnej na jakiej wysuwa swoje żądania względem Prezydenta Miasta O.. Zobowiązany może jedynie domniemywać, że wierzyciel opiera swoje roszczenia o przepisy ustawy wprowadzającej ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, jednakże przepisy tej ustawy nie zostały powołane w tytule wykonawczym. Prezydent Miasta O. zarzucił błąd co do osoby zobowiązanego, wskazując, iż wierzyciel powinien wystawić tytuł wykonawczy na Skarb Państwa jako podmiot zobowiązany nie zaś na Prezydenta Miasta O.. Dochodzona należność przedawniła się.

Postanowieniem z 28 lutego 2017r. znak: [...], Wójt Gminy L. M. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia podał, że przepisy ustawy wprowadzającej ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym nie stanowią podstawy prawnej egzekwowanej należności. Jako zobowiązanego wskazano Prezydenta Miasta O. bowiem tytuł wykonawczy musi zawierać imię nazwisko, firmę zobowiązanego, NIP, PESEL. Zobowiązanie nie uległo przedawnieniu bowiem wedle art. 70§8 O.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Prezydent Miasta O. , podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie zarzutów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pisemnych motywach rozstrzygnięcia przypomniało treść art. 27§1, art. 33§1, art. 34§1 u.p.e.a. W dalszej kolejności podniesiono, że jako prawidłową podstawę prowadzenia egzekucji podano decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Brak wpisania w tytule art. 9 usta. 2a ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym nie narusza art. 27 u.p.e.a.

Stosowanie do art. 9 ust. 2a ustawy wprowadzającej ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do KRS zgodnie z przepisami ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2015r. i które do 31 grudnia 2015r. nie złożyły wniosku o wpis do rejestru, uznaje się za wykreślone z rejestru z dniem 1 stycznia 2016r. Wedle art. 9 ust. 2b cyt. ustawy z dniem 1 stycznia 2016r. Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie podmiotów o których mowa w ust. 2a. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania pomiotów, o których mowa w ust. 2a.

Stosownie do art. 11 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 2147 ze zm.) z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów ustawy, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.

Egzekucja administracyjna w przedmiotowej sprawie dotyczy zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, należących do Skarbu Państwa a nabytych z dniem 1 stycznia 2016r. Nieruchomości te uprzednio były własnością O. Sp z o.o. w O.. Reprezentantem Skarbu Państwa odnośnie nabytego mienia od Spółki jest Prezydent Miasta O. i to on został wskazany w tytule wykonawczym jako podmiot zobowiązany. Odpowiedzialność Skarbu Państwa jest ograniczona wyłącznie do nabytego mienia czyli tzw. cum viribus patrimoni zatem sprowadza się do odpowiedzialności dłużnika do pewnej masy majątkowej wyodrębnionej z jego majątku jako odrębna całość.

Zarzut przedawnienia był niezasadny bowiem z zawiadomienia z 31 maja 2016r. Sądu Rejonowego w B. Wydział V Ksiąg Wieczystych, wynika, że ustanowiono hipotekę na nieruchomości gruntowej zabudowanej, oznaczonej jako działka ewid. nr [...] o pow.0,42 ha położonej w L. dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]

II.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie, P. O. zarzucił naruszenie art. 34§5 u.p.e.a. w zw z art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 k.p.a. w zw z art. 27§1 i art. 33§1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wierzyciela w sprawie zarzutów opartych odpowiednio na art. 33§1 pkt 4, 6 i 10 u.p.e.a pomimo nieprawidłowości stanowiska wierzyciela i trafności tych zarzutów.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę jej autor podniósł, że z wyraźnego brzmienia art. 9 ust. 2f ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, wynika, ze tytuł wykonawczy powinien być wystawiony na Skarb Państwa. Argumentacja dotycząca posiadania nr NIP jest niezasadna bowiem Prezydent Miasta O. nie posiada odrębnego nr NIP. Zobowiązanie są częściowo przedawnione art. 70§8 O.p jest niekonstytucyjny (wyrok z 9 marca 2017r. sygn. akt: I SA/Gl 1375/16, wyrok SN z 17 marca 2016r. sygn. akt: V CSK 377/15).

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze niosło o jej oddalenie.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 718 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów z art. 33§1 pkt 1 w zw z art. 33§1 pkt 6 u.p.e.a. które okazały się zasadne.

Art. 70§8 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. wprowadzono poprzez art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002r., Nr 169, poz. 1387). Zgodnie z zawartą w art. 20§1 tej ustawy regulacją intertemporalną do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem §2. Wspomniany §2 stanowi natomiast, że jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszych sprawach taka sytuacja nie wystąpiła.

Podkreślania wymaga, że art. 70§6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998r. do 31 grudnia 2002r., który stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki został uznany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013r., sygn. akt: SK 40/12, za niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Z kolei aktualnie obowiązujący art. 70§8 O.p., na którego nieznowelizowanie, czy też nieuchylenie przez ustawodawcę powoływał się organ I instancji stanowi, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Na tle wyroku TK mogą pojawić się wątpliwości, czy jego skutki, dotyczące niezgodności art. 70§6 O.p. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, przekładają się również na treść przepisu art. 70§8 O.p. w brzmieniu, który nie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego.

Należy w pierwszym rzędzie wskazać, że w podanym wyroku Trybunał podkreślił, że choć zakwestionowany przepis od 1 stycznia 2003r. nie miał już zastosowania do nowych zabezpieczeń należności podatkowych z uwagi na utratę mocy obowiązującej, zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona (o zastaw skarbowy) w art. 70§8 O.p. W uzasadnieniu wyroku TK stwierdził, że ten ostatni przepis nie był wprawdzie formalnie przedmiotem orzekania, lecz w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w tym wyroku. Z punktu widzenia Konstytucji, podczas kontroli podatkowej nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Zdaniem Trybunału, uzasadnia to konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji wyroku pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70§8 O.p.

Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70§8 O.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień ustanowienia hipoteki przymusowej. Można więc w tej sytuacji mówić o oczywistej niezgodności z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej także art. 70§8 O.p. w zakresie, o którym mowa w podanym orzeczeniu Trybunału.

Warto również zwrócić uwagę, że w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013r., sygn. akt: SK 40/12 również w piśmiennictwie został wyrażony pogląd, zgodnie którym, utrzymywanie w nieskończoność zobowiązania podatkowego oznacza permanentne utrzymanie rozbieżności między stanem prawnym a faktycznym oraz nie prowadzi do stabilizacji stosunków społecznych (S. Bogucki, K. Winiarski, Instytucja przerwania biegu terminu przedawnienia w ordynacji podatkowej (ewolucja poglądów judykatury), [w:] Ordynacja podatkowa. Stan obecny i kierunki zmian, (red.) R. Dowgier, Białystok 2015, s. 121).

W świetle powyższego, wyrok TK wydany na tle art. 70§6 O.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r. powinien stanowić swego rodzaju wskazówkę interpretacyjną w zakresie, w jakim Trybunał stwierdził, że w stosunku do art. 70§8 O.p.-"w sposób oczywisty mają odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w niniejszym wyroku" (por. wyrok NSA z 16 września 2014r. sygn. akt: I FSK 317/14 publ. CBOSA).

Sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne (zob. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie..., s. 32). Tego typu założenie występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (zob. M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2011, s. 266-268).

W orzecznictwie ukształtował się pogląd, do którego Sąd orzekający się przychyla, że brzmienie obu wskazanych przepisów oraz zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego konstatacje, uzasadniają wniosek, że także - obowiązujący od 1 stycznia 2003r. art. 70§8 O.p. nie spełnia standardów konstytucyjnych (por. wyrok NSA z 16 września 2014r., sygn. akt: I FSK 317/14, wyrok NSA z 18 lipca 2014r., sygn. akt: I FSK 1176/13, wyrok NSA z 12 kwietnia 2016r., sygn. akt: II FSK 330/15, wyrok NSA z 20 kwietnia 2016r., sygn. akt: II FSK 320/14, wyrok WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2015r., sygn. akt: I SA/Gl 619/14).

W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2007r., sygn. akt: SK 36/06 (OTK-A z 2007r. Nr 6, poz. 50) wskazano, że stwierdzenie przez TK niekonstytucyjności określonej normy prawnej nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy zamieszczonej w przepisie tożsamym. W takim przypadku dochodzi bowiem do obalenia domniemania konstytucyjności przepisu, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem. Także sądy administracyjne opowiedziały się za koniecznością przeprowadzenia prokonstytucyjnej wykładni, stosownie do zaleceń opisanych w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego (por. wyroki NSA: z 1 października 2012r., sygn. akt: II FSK 302/11, z 18 grudnia 2013r., sygn. akt: I FSK 36/13, z 16 kwietnia 2013r., sygn. akt: I FSK 787/12 publ. CBOSA).

Celem zastosowania wykładni prokonstytucyjnej, jest zapobieżenie sytuacji, w której doszłoby do zróżnicowania uprawnień lub obowiązków podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej.

Zatem Sąd rozpoznający niniejsze sprawy, dokonując zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji wykładni ustawy w zgodzie z Konstytucją, jest zobowiązany do stwierdzenia za Trybunałem Konstytucyjnym, że przepis art. 70§8 O.p. - skoro została w nim powtórzona norma prawna zawarta w art. 70§6 O.p. - pozbawiony jest waloru konstytucyjności, a to w konsekwencji oznacza brak możliwości wywodzenia w oparciu o niego, że zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulegają przedawnieniu. Innymi słowy także na gruncie art. 70§8 O.p. ustanowienie hipoteki przymusowej, nie wyklucza przedawnienia zabezpieczonego w ten sposób zobowiązania, przy czym termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych, określonych w art. 70§1-7 O.p., a więc, o ile nie zaistniały okoliczności skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia danego zobowiązania (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015r., sygn. akt: II FSK 1764/14, wyrok WSA w Krakowie z 14 stycznia 2015r., sygn. akt: I SA/Kr 1758/14 publ. CBOSA).

Oznacza to, że w okresie zabezpieczenia hipoteką zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości (po okresie przerwania na podstawie art. 70§4 O.p.) biegł dalej termin ich przedawnienia, i jeżeli upłynął w tym okresie, to zobowiązania te wygasły z mocy prawa, zgodnie z art. 59§1 pkt 9 w zw z art. 70§1 O.p.

Konkludując tę część rozważań: organ podnosząc w zaskarżonym postanowieniu, że zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu dlatego, że zostały zabezpieczone hipoteką, bazując przy tym wyłącznie na literalnej-a więc niezgodnej z Konstytucją-wykładni art. 70§8 O.p. dopuścił się naruszenia tego przepisu prawa materialnego. W toku postępowania organy ustaliły, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu właśnie z uwagi na zabezpieczenie hipoteką. Ta okoliczność następnie stanowiła jeden z motywów wydania zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji należy stwierdzić, że błędna interpretacja art. 70§8 O.p. wpłynęła na rozstrzygnięcie sprawy.

W kwestionowanym tytule wykonawczym wskazano Prezydenta Miasta O. jako podmiot zobowiązany. Takie oznaczenie jest nieprecyzyjne.

po pierwsze-oznaczenie ,,Prezydent Miasta O." może sugerować, że mamy do czynienia z organem gminy w oparciu o art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 446) a tak nie jest ponieważ Prezydent nie występuje w takim charakterze w tej sprawie.

po wtóre-zgodnie z ustawą art.9 ust. 2b ustawy z 20 sierpnia 1997r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U z 1997r. Nr 121, poz. 770 ze zm.), z dniem 1 stycznia 2016r. Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 2a (podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy z 20 sierpnia 1997r. Przepisy wprowadzające ustawę o KRS i które do dnia 31 grudnia 2015r. nie złożyły wniosku o wpis do rejestru uznaje się za wykreślone.) Skarb Państwa nabywszy takie mienie ponosi odpowiedzialność z nabytego mieni za zobowiązania tych podmiotów. Zgodnie z art.9 ust. 2i, nabycie przez Skarb państwa własności nieruchomości stwierdza w drodze decyzji Starosta właściwy ze względu na położenie nieruchomości. Wedle art.9 ust. 2j, w postępowaniach dotyczących mienia i zobowiązań, Skarb Państwa jest reprezentowany przez Starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, właściwy ze względu na ostatnią siedzibę podmiotu. Ostatnią siedzibą O. Sp z o.o. było O..

po trzecie-zgodnie z art.11 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U z 2016r. poz. 2147), organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest Starosta.

po czwarte-O. jest miastem na prawach powiatu, zatem Prezydent O. wykonuje zadania przypisane w ustawie o samorządzie powiatowym –staroście.

W kwestionowanym tytule wykonawczym podmiot zobowiązany powinien być tak określony by wiadomym było w jakiej roli występuje, przykładowo: np. ,,Skarb Państwa-Prezydent Miasta O.".

Co do zarzutu naruszenia art. 33§1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27§1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez wskazanie wadliwej podstawy prawnej, to również i ten zarzut zasługiwał na uwzględnienie.

Sprawa będąca przedmiotem kontroli sądowej jest sprawą specyficzną w aspekcie podmiotowym (co przedstawiono powyżej) ale i przedmiotowym. Na podstawie ustawy z 20 sierpnia 1997r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, Skarb Państwa nabył mienie określonych podmiotów czyli nieruchomość, która uprzednio była własnością O. Sp z o.o. w O.. Egzekucja w tej sprawie dotyczy zaległych podatków i opłat lokalnych (podatku od nieruchomości). Jako podstawę prowadzenia egzekucji wskazano przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jednakże zdaniem Sądu, takie określenie wymaga uzupełnienia.

Strona skarżąca zasadnie podniosła, że po lekturze tytułu wykonawczego musiała domyślać się co legło u podstaw wystawienia tegoż tytułu przeciwko Prezydentowi Miasta O. . Szczególny charakter sprawy, wymaga w ocenie Sądu podania, co w istocie stanowi źródło obowiązku nałożonego na podmiot zobowiązany. Zdaniem Sądu, podstawą zastosowania egzekucji był art. 9 ust.2b ustawy z 20 sierpnia 1997r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym i przepis ten powinien być również wymieniony jako podstawa prawna prowadzonej egzekucji chociażby z tego względu, że zdeterminował on stronę podmiotową czyli podmiot zobowiązany w tej sprawie.

Zdaniem Sądu, wymienione uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145§1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 935 ).

W ponownym postępowaniu organ będąc związany stanowiskiem Sądu, dokona prawidłowej interpretacji art. 70§8 O.p. i zbada czy doszło do przedawnienia egzekwowanej należności z tytułu podatku od nieruchomości a także prawidłowo określi podmiot zobowiązany i podstawę prawną egzekwowanego obowiązku uwzględniając przepisy ustawy z 20 sierpnia 1997r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym.

O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200 w zw z art. 205§1 p.p.s.a. Na kwotę 100,00 zł składa się zwrot wpisu uiszczonego od skargi.