Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3119/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2638/17 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Zaskarżony wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] stycznia 2013 r. A. C. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską M. C. z d. [...]. Wniosek został złożony przez stronę do Wojewody [...] w czasie pobytu na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu przez Wojewodę [...], decyzją z dnia [...] marca 2012 r. w trybie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), z zachowaniem 45-cio dniowego terminu określonego w art. 61 ust. 1 tej ustawy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że A. C. w części E formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podał, iż miejscem zamieszkania jego żony jest lokal przy ul. [...], natomiast z przeprowadzonych ustaleń jednoznacznie wynika, iż są to fałszywe informacje. Cudzoziemiec, składając zeznania w sprawie w dniu [...] lutego 2013 r., kolejny raz świadomie wprowadził w błąd Wojewodę [...] odnośnie wspólnego zamieszkiwania z małżonką. Zdaniem organu, tym samym spełniona została przesłanka wynikająca z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach, która daje podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewoda [...] stwierdził, że materiał dowodowy nie wskazuje jednoznacznie, iż związek małżeński aplikującego został zawarty w celu obejścia przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające daje jednak podstawy do stwierdzenia, że małżeństwo A. C. i M. C. istnieje aktualnie jedynie formalnie, a jego kontynuacja ma służyć aplikującemu wyłącznie do zalegalizowania pobytu w Polsce. Małżonkowie nie wypełniają żadnych prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa, a M. C. pozostaje na utrzymaniu rodziców. Obecny pobyt strony na terytorium Polski nie jest integralnie związany z faktem zawarcia przez niego związku małżeńskiego z obywatelką polską. Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że pomiędzy małżonkami nie istnieje więź psychiczna, fizyczna, ani gospodarcza, która pozwalałaby realizować nałożone na nich obowiązki, wynikające z faktu zawarcia małżeństwa. W sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, gdyż małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa i nie zamieszkują wspólnie. Okoliczność określona w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach nie może być więc podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tym samym spełniona została przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Cudzoziemiec na tę decyzję nie wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu [...] września 2016 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynął wniosek A. C. o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji z dnia [...] września 2013 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku cudzoziemiec podniósł, że decyzja organu II instancji spowodowała, iż jego pobyt stał się nielegalny w momencie jej odbioru. Automatycznie przestał mieć prawo do pracy w Polsce, w związku z czym posiadana przez niego umowa o pracę na czas nieokreślony została rozwiązana przez pracodawcę. Cudzoziemiec ponadto zarzucił decyzjom rażące naruszenie art. 8 § 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; art. 15 k.p.a.; art. 18 i art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 53 - 53b oraz 57 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach; dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz. U. UE L 348 z 20 grudnia 2008r., str. 98).

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2017 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] września 2013 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie udzielenia A. C. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zdaniem organu analiza akt wskazuje, że nie zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., po rozpatrzeniu wniosku A. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2017 r. Zdaniem organu, decyzje, których stwierdzenia nieważności żąda cudzoziemiec zostały wydane na podstawie przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, a także przepisów k.p.a. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy stwierdziły, że w sprawie zachodzą przesłanki obligujące do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określone w art. 57 ust. 1 pkt 1 i 6 lit. a) i b) w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Powody stwierdzenia tych przesłanek zostały przytoczone w uzasadnieniach wydanych w obu instancjach decyzji, a organ odwoławczy dodatkowo w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2013 r. odniósł się do zarzutów odwołania. Nie zaistniała zatem sytuacja, w której treść obu decyzji pozostawałyby w oczywistej sprzeczności z treścią prawa i charakter tej sprzeczności powodowałby, że decyzje nie mogłyby być akceptowane, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że okoliczność podania przez stronę w części E pkt II wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jako adresu zamieszkania żony [...] uzasadnia stwierdzenie, iż złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe informacje, wypełniając tym samym przesłankę z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b) ustawy o cudzoziemcach. Okoliczność złożenia wniosku zawierającego fałszywe informacje stanowi przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia określoną w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o cudzoziemcach. Charakter powyższego uchybienia, wskazujący na oczywistą omyłkę organu w przytoczeniu w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji przepisu prawa materialnego, któremu przyporządkowany zostaje ustalony w toku postępowania stan faktyczny, nie wyczerpuje okoliczności wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy prawidłowo powołał art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o cudzoziemcach, przytaczając jednocześnie jego treść w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśniając natomiast powołane przesłanki odmowy udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia organ odwoławczy, jak wynika z treści decyzji omyłkowo wskazał, że okoliczność podania przez stronę we wniosku o udzielenie zezwolenia nieprawdziwych informacji wypełnia przesłankę z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b) ustawy o cudzoziemcach. Uchybienie to, zdaniem organu, nie posiada jednak cech rażącego naruszenia prawa kwalifikowanego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a charakter oczywistej omyłki.

W ocenie organu brak jest również podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia art. 18 i 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ nadzoru wyjaśnił, że art. 2-8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, pracować, leczyć się. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. W orzecznictwie brak jest jednolitego stanowiska co do tego, czy decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, taka jak decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., wydane w oparciu o inne przesłanki niż względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej (por. art. 57 ust. 1 pkt 5 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach) może stanowić ingerencję w prawo do życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji. Decyzja taka nie rozstrzyga bowiem kwestii możliwości dalszego pobytu cudzoziemca w Polsce, a jedynie prawną możliwość udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w oparciu o obowiązujące przepisy, w stwierdzonym stanie faktycznym.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 15 k.p.a, organ stwierdził, że materiał dowodowy, a także treść decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. nie dają podstaw do uznania, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem zasady dwuinstancyjności.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odniesieniu do zarzutu rażącego naruszenie art. 53 - 53, a także art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, wyjaśnił, że organy obu instancji badały przede wszystkim, czy okoliczność pozostawania przez cudzoziemca w związku małżeńskim z obywatelką polską uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Polski. W sytuacji, w której zachodziła obligatoryjna przesłanka odmowy udzielenia stronie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określona w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach prowadzenie czynności dowodowych zmierzających do stwierdzenia, czy wobec cudzoziemca nie zachodzą inne niż powołana przez niego przesłanka udzielenia zezwolenia byłoby niecelowe. Stwierdzenie bowiem okoliczności z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach obligowało organy do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, niezależnie od ewentualnego spełniania wymogów określonych w art. 53 - 53b ustawy o cudzoziemcach. Uwzględniając powyższe okoliczności, zdaniem organu nadzoru, nie sposób dopatrzeć się w działaniach organów obu instancji w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a także w decyzjach wydanych w dniu [...] czerwca.2013 r. i w dniu [...] września 2013 r. rażącego naruszenia art. 53 - 53b oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz. U. UE L 348 z 20 grudnia 2008r., str. 98) organ nadzoru wyjaśnił, że powołanie przez stronę powyższej dyrektywy w kontekście postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest chybione. Dyrektywa ta bowiem określa wspólne normy i procedury, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, zgodnie z prawami podstawowymi jako zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego oraz prawa międzynarodowego, w tym z obowiązkami w zakresie ochrony uchodźców oraz praw człowieka (art. 1) i nie ma zastosowania do postępowań dotyczących udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, które nie kończą się decyzją zawierającą nakaz opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Polski.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, uznał, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] września 2013 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., bowiem badane decyzje nie są obarczone żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru prawidłowo uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji wydając kwestionowane decyzje zasadnie przyjęły, iż zostały spełnione przesłanki określone w 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6, jak również z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a) i b) ustawy 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia wnioskowanego w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym wynika bowiem jasno, że skarżący podał nieprawdziwe dane co do miejsca zamieszkania jego i jego żony M. C. We wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r., jak i w trakcie składanego zeznania w dniu [...] lutego 2013 r. oświadczył, że wraz z żoną nieprzerwanie mieszkają w wynajętym mieszkaniu przy [...]. M. C. oświadczyła natomiast w dniu [...] lutego 2013 r., że mąż mieszka przy [...], ona zaś wraz z rodzicami i bratem mieszka przy [...]. Sąd I instancji wskazał, że żona skarżącego jest na utrzymaniu rodziców, męża odwiedza od 3 - 5 razy w tygodniu, faktycznie na stałe z nim nie mieszka i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Zdaniem Sądu I instancji kwestionowanym decyzjom organów obu instancji z dnia [...] czerwca 2013 r. i z dnia [...] września 2013 r. nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W skardze kasacyjnej od wyroku skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i:

- ustalenie, że nie ma podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji;

- dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, wyprowadzenie wniosków z niego niewynikających, nienadających się pogodzić z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń w sprawie w postaci stwierdzenia, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się żadnych, kwalifikowanych uchybień, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji,

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku do szeregu zarzutów skarżącego, co znacznie utrudnia kontrolę kasacyjną tego wyroku.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 188 p.p.s.a. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie dają podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył wskazane w podstawach kasacyjnych przepisy art. 145 §1 pkt 2 i art. 141 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski. Wbrew zarzutom podnoszonym przez skarżącego, prawidłowa jest wyrażona w zaskarżonym wyroku ocena, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców miał podstawy do przyjęcia, iż kwestionowane decyzje nie naruszają rażąco prawa.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). W postępowaniu tym, mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, organ nadzoru nie rozpatruje sprawy tak, jak w postępowaniu zwykłym, ale w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść zatem wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Rażące naruszenie prawa to kwalifikowane naruszeniem prawa. Dochodzi do niego, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie każde jednak, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej powinna służyć zatem jedynie eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie polega na ponownym zbadaniu sprawy pod względem faktycznym. Służy jedynie sprawdzeniu, czy w sprawie nie zaistniała którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określona w przepisach k.p.a. Oznacza to, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawę co do jej istoty, tak jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skarżącego sprowadzają się do naruszenia prawa w zakresie dokonania ustaleń faktycznych. Podkreślić należy, że ewentualne naruszenia w zakresie ustaleń faktycznych mogą służyć jedynie do wzruszenia decyzji, ale w trybie zwykłym. Kwestia istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności jest wyłącznie kwestią oceny prawa a nie oceny dowodów. Naruszenie prawa w zakresie ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a. (por. wyrok NSA z 8 maja 2018 r. sygn. akt II GSK 1501/16, LEX nr 2503297).

Podkreślić należy, że skarżący podał nieprawdziwe dane co do miejsca zamieszkania jego i jego żony M. C. We wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r., jak i w trakcie składanego zeznania w dniu [...] lutego 2013 r. oświadczył, że wraz z żoną mieszkają w wynajętym mieszkaniu przy [...]. Żona skarżącego, podczas przesłuchania w dniu [...] lutego 2013 r., oświadczyła natomiast, że jej mąż mieszka przy [...], ona zaś wraz z rodzicami i bratem mieszka przy [...]. Z wywiadów środowiskowych również wynika, że małżonkowie nie mieszkają razem i nie prowadzą wspólnie gospodarstwa domowego. Żona skarżącego oświadczyła również, że męża odwiedza od 3 - 5 razy w tygodniu, faktycznie na stałe z nim nie mieszka i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców słusznie przyjął w zaskarżonej decyzji, co zostało prawidłowo zaakceptowane przez Sąd I instancji, że w nie było podstaw do udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Dokonując oceny, czy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców miał podstawy do przyjęcia, że kwestionowane decyzje o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nie naruszają rażąco prawa Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż brak jest przesłanek wskazujących na to, że odmowa stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji była wadliwa. Takich przesłanek nie wskazał również wnoszący skargę kasacyjną.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim zarówno dotychczasowy przebieg postępowania, jak i stan faktyczny, który przyjął za podstawę wyrokowania. Wyraźnie zaakcentował istotę sporu, przedstawiając zarówno zarzuty skargi, jak i stanowisko organu. Wskazał także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił znaczenie zastosowanych przepisów. Na podstawie uzasadnienia można prześledzić tok rozumowania Sądu, który doprowadził go do podjęcia rozstrzygnięcia. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zatem nie można było w tym przypadku mówić o istotnym naruszeniu tego przepisu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną