Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 629/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-08-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 maja 2015 r., znak: [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o. w likwidacji, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 22 stycznia 2015 r. znak: [...] wymierzającą karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych poza kasynem na automatach: Magnat nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], oraz American Poker nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], w łącznej kwocie 24.000 zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przedmiotowe automaty do gier nie mieszczą się w kategorii automatów o niskich wygranych, a Spółka nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry. Oznacza to, że Spółka urządzała gry hazardowe bez zezwolenia oraz organizowała gry niezgodnie z art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej "ugh". W konsekwencji podlega karze na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ww. ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, E. Sp. z o.o. w likwidacji wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia art. 2 ust. 2b Ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 i 3 ugh, naruszenia art. 191 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, naruszenia § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, naruszenia art. 194 Ordynacji podatkowej, art. 7, art. 75, art. 76 § 2, art. 79, art. 80 i art. 84 § 1 w zw. z § 14 ust. 4 ww. rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2003 r., naruszenia art. 127 Ordynacji podatkowej i art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 24 ust. 1 Ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne, a także naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (por. postanowienia NSA: z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09 z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 Ppsa [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 Ppsa. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08).

W sprawie niniejszej Sąd wziął pod uwagę okoliczność przedstawienia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?".

W dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w powyższej sprawie (sygn. P 4/14), stwierdzając, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji RP oraz art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. umorzył z kolei postępowanie w sprawie P 10/14. Przede wszystkim jednak w ocenie tut. Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy o sygn. akt. II GSK 686/13, po okresie zawieszenia podjętej postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. i wpisanej pod nowy numer: II GSK 1296/15. W sprawie tej NSA wyrazi swój pogląd prawny w kwestii, czy przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego i czy wymagały uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej według art. 8 ust. 1 tej dyrektywy.

Pogląd ten będzie miał istotne znaczenie w sprawie niniejszej i nie tylko w tej sprawie. Należy bowiem odnotować bardzo dużą liczbę postępowań o analogicznym stanie prawnym i faktycznym, toczących się przed sądami administracyjnymi, a przede wszystkim znaczną rozbieżność w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tej kwestii. W ocenie Sądu, zachowanie jednolitości orzecznictwa w tej fundamentalnej kwestii jest niezwykle istotne. Mając zatem na uwadze, że pogląd prawny, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej sprawie będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie kwestii legalności zaskarżonej decyzji także w niniejszej sprawie, Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa.

Z tych względów, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej doszedł do przekonania, że należy orzec jak w postanowieniu – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa.