Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 378/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 16 ust.1
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w Ś. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 23 września 2015 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w [...], działającego z upoważnienia Ministra Finansów wpłynął wniosek [...]

z siedzibą w [...] –dalej jako: "wnioskodawca", o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca realizuje na terenie [...] inwestycję polegającą na budowie, a w przyszłości eksploatacji terminalu do odbioru i regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego. Budowa terminalu [...] została uznana przez polski rząd za inwestycję strategiczną dla bezpieczeństwa energetycznego i gospodarczego kraju oraz dla dywersyfikacji źródeł i dróg dostaw gazu ziemnego do Polski.

Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności operacyjnej do czasu zakończenia inwestycji i oddania terminalu [...] do eksploatacji. Obecnie aktywność wnioskodawcy skoncentrowana jest na sfinalizowaniu realizacji inwestycji.

Wnioskodawca mając świadomość wpływu realizowanej inwestycji na otoczenie zewnętrzne, a także wpływu jaki wywierać będzie na otoczenie eksploatacja terminali [...], zamierza realizować działania w ramach "Polityki zrównoważonego rozwoju

i odpowiedzialnego biznesu w [...]" i wpisanej w tą strategię społeczną odpowiedzialność biznesu ([...]) – dalej jako: "[...]". Działania realizowane będą w ramach czterech głównych celów:

1) zaangażowanie interesariuszy zewnętrznych i wewnętrznych projektu w drodze dialogu społecznego;

2) wspieranie rozwoju miasta [...] i jego społeczności lokalnych;

3) troska o środowisko naturalne i promowanie zachowań proekologicznych;

4) bezpieczne i przyjazne miejsce pracy.

W związku z ww. działalnością wnioskodawca ponosi i będzie ponosił

w przyszłości wydatki związane w szczególności z:

a) realizacją projektu [...] [...] SA;

b) działalnością powołanego z inicjatywy wnioskodawcy Funduszu Wspierania Inicjatyw Lokalnych, który dysponuje budżetem przeznaczanym na dofinansowanie ważnych przedsięwzięć na rzecz mieszkańców [...];

c) realizacją Programu Bezpieczne Miasto, który obejmuje:

- wyposażenie placówek oświatowych w sprzęt do udzielania pierwszej pomocy oraz zestawy sprzętu do nauczania pierwszej pomocy,

- organizację mistrzostw pierwszej pomocy dla uczniów,

- organizację szkoleń dla personelu szpitala, ratowników medycznych oraz strażaków ze [...] w szczególności w zakresie zagrożeń związanych z poszczególnymi etapami budowy jak również eksploatacji terminalu [...];

- organizację cyklu pokazów ratownictwa wodnego wraz z pokazami pierwszej pomocy;

d) wspieraniem wydarzeń kulturalnych, działalności kulturalnej, edukacyjnej oraz proekologicznej w [...] (w szczególności: [...], konkursów dla dzieci

i młodzieży organizowanych w [...], m.in. konkursu matematycznego czy ogólnopolskiego dyktanda języka polskiego, polsko-angielskiego portalu edukacyjnego poświęconego w całości [...] -www.[...].edu.pl);

e) wspieraniem wydarzeń sportowych (w szczególności: turnieju piłkarskiego "[...] [...] CUP" organizowanego dla dzieci w wieku szkolnym z województwa [...], klubu siatkówki młodzieżowej - Miejski Międzyszkolny Klub Sportowy "[...][...]" oraz klubu piłkarskiego - Uczniowski Klub Sportowy "[...][...]").

Wnioskodawca przewiduje, że w przyszłości w dalszym ciągu będzie podejmować działania w ramach działań z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu oraz ponosić związane z nimi koszty, w tym w zakresie umów sponsoringowych. Umowy te są zawierane przez wnioskodawcę z podmiotami prowadzącymi działalność lub realizującymi projekty zgodnie z założeniami społecznej odpowiedzialności biznesu. Wnioskodawca weryfikuje oraz zamierza weryfikować

w przyszłości działania, które są podejmowane przez stronę umowy w związku

z realizacją ww. działań (raporty wraz z dokumentacją zdjęciową).

Działania podejmowane przez wnioskodawcę nie są i nie będą realizowane na podstawie umów darowizny.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

– czy wydatki, które wnioskodawca ponosi/poniesie w związku z działaniami z zakresu społecznej działalności biznesu stanowią i będą stanowić dla wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów?

Zdaniem wnioskodawcy wydatki, które ponosi/poniesie w związku z działaniami

z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu stanowią i będą stanowić dla niego koszty uzyskania przychodów. W uzasadnieniu powołał się na brzmienie art. 15 oraz art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.) – dalej jako: "u.p.d.p.". Wnioskodawca wskazał, że definicja legalna wyrażenia "koszty uzyskania przychodów" zawarta w przepisach ustawy, ma charakter ogólny. Tym samym, każdorazowy wydatek poniesiony przez niego powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego prawidłowej kwalifikacji podatkowej.

Zdaniem wnioskodawcy, wydatki związane z działaniami podejmowanymi

w zakresie społecznej odpowiedzialności biznesu, które są i będą przez niego ponoszone w przyszłości spełniają przesłanki umożliwiające zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki, które poniósł/poniesie w związku z przedmiotową działalnością są i będą pokryte z zasobów majątkowych wnioskodawcy, ponadto przedmiotowe wydatki mają i będą mieć charakter definitywny (wartość poniesionych wydatków nie zostanie wnioskodawcy, w jakikolwiek sposób zwrócona). Ponoszone wydatki są i będą właściwie udokumentowane.

Wnioskodawca podkreślił, że przedmiotowe wydatki nie zostały wymienione

w katalogu wydatków, które nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, tj. w art. 16 ust. 1 u.p.d.p.

W dalszej części uzasadnienia wnioskodawca odwołał się do istoty i definicji CSR, stosowanych w różnych źródłach. Zdaniem wnioskodawcy w praktyce CSR oznacza budowanie pozytywnych i trwałych relacji zarówno z partnerami społecznymi,

jak i z biznesowymi, zarówno z otoczeniem zewnętrznym, jak i wewnętrznym. CSR podnosi wiarygodność firmy w oczach jej pracowników, partnerów handlowych,

jak i władz i społeczności lokalnych. W obecnych realiach gospodarczych podejmowanie działań w zakresie CSR staje się wymaganiem społeczeństw na całym świecie, a nie jest tylko sprawą wyboru. Wskazał także na zasady i zakres raportowania oraz prowadzenia działalności CSR.

Zdaniem wnioskodawcy postrzeganie go, jako przedsiębiorcy społecznie odpowiedzialnego oraz jego rzeczywiste działania w zakresie społecznej odpowiedzialności mają i mogą mieć wpływ, m.in. na:

– płynne i bezkonfliktowe realizowanie inwestycji, zaś w przyszłości niezakłócone prowadzenie działalności operacyjnej,

– reputację wnioskodawcy,

– zdolność pozyskiwania i zatrzymywania kontrahentów,

– zdolność pozyskiwania i zatrzymywania pracowników,

– morale, zaangażowanie i wydajność pracowników,

– opinie instytucji finansujących,

– relacje wnioskodawcy z innymi przedsiębiorstwami, instytucjami rządowymi, mediami, organizacjami pozarządowymi oraz społecznością, w obrębie której wnioskodawca funkcjonuje.

Wnioskodawca wskazał, że działania CSR z jednej strony mają na celu budowanie długotrwałych, konstruktywnych i trwałych relacji z interesariuszami (w tym społecznością lokalną), a z drugiej strony umożliwiają płynne i bezkonfliktowe realizowanie inwestycji, zaś w przyszłości pozwolą na niezakłócone prowadzenie działalności operacyjnej.

W związku z powyższym wnioskodawca uważa, iż wydatki na działania CSR są uzasadnione, celowe i racjonalne w kontekście realizowanej inwestycji i planowanej działalności gospodarczej, a w konsekwencji stanowią koszty uzyskania przychodów. Dodatkowo, wnioskodawca powołał się na interpretacje indywidualne, które zostały wydane przez organy podatkowe i potwierdzają, że wydatki poniesione w związku

z działaniami CSR stanowią koszty uzyskania przychodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...], działający w imieniu Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 14 grudnia 2015 r. nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny wskazał, że zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 u.p.d.p. W związku z ogólnym charakterem definicji ustawowej, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Obowiązkiem podatnika jest wykazanie, w oparciu

o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie

z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Odwołując się do treści art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p. organ podkreślił, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Ponadto przeanalizował znaczenie pojęcia "reprezentacja, powołując się przy tym na wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2013 r.,

sygn. akt II FSK 702/11.

Uwzględniając przedstawiony w uzasadnieniu wniosku o wydanie interpretacji zakres działalności prowadzonej przez wnioskodawcę, organ interpretacyjny wskazał, że nie istnieje ustawowa definicja pojęcia "reprezentacja". Jednakże okoliczność ta, nie uprawnia jednak do dowolnego określania zakresu znaczeniowego ww. terminu. Za wydatki na reprezentację należy bez wątpienia uznać te koszty, których wyłącznym bądź dominującym celem jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy (czy działalności), a zatem, wykreowanie pozytywnych relacji z obecnymi czy też potencjalnymi kontrahentami (klientami). Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu.

W związku z powyższym wydatki, których głównym celem jest budowanie (pozytywnego) wizerunku wnioskodawcy (który w przyszłości podejmie się eksploatacji terminalu do odbioru i regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego), nawet jeśli potencjalnie mogą mieć wpływ na możliwość "kreowania" przychodów, gdyż działania CSR mogą wpływać na dokonywany przez interesariuszy wybór partnerów biznesowych i ocenę wnioskodawcy, przyczyniają się do zdobycia i utrzymania zaufania oraz przychylności lokalnych władz, instytucji i organizacji pozarządowych, należy uznać za wydatki o charakterze reprezentacyjnym, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p. Dodatkowo organ podkreślił, że nie wszystkie wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet marketingowo, ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów - bowiem takiego rozwiązania ustawodawca nie zdecydował się wprowadzić do ustawy podatkowej.

Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Organ interpretacyjny, w odpowiedzi z dnia 3 lutego 2016 r. nr [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Zarzucił organowi interpretacyjnemu:

1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, tj.:

błędną wykładnię przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.p., poprzez uznanie, że w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, wydatki, które skarżąca ponosi/poniesie w związku z działaniami CSR nie stanowią i nie będą stanowić dla niej kosztów uzyskania przychodów,

niewłaściwą ocenę, co do zastosowania przepisu prawa materialnego,

tj. art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p., poprzez uznanie, że przepis ten znajdzie zastosowanie w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, pomimo, że treść tego przepisu oraz jego wykładnia wykluczają taką możliwość, a w konsekwencji poprzez uznanie, że wydatki, które skarżąca ponosi/poniesie w związku z działaniami CSR stanowią i będą stanowić wydatki

o charakterze reprezentacyjnym;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ordynacji podatkowej, poprzez działania organu naruszające zasadę pogłębiania zaufania podmiotów do organów podatkowych, ze względu na nieuwzględnienie przez organ stanowiska prezentowanego dotychczas przez inne organy podatkowe działające w imieniu Ministra Finansów i w konsekwencji wydanie interpretacji zawierającej rozstrzygnięcie odmienne od rozstrzygnięć

zawartych w licznych interpretacjach przepisów prawa podatkowego wydawanych

w analogicznych stanach faktycznych i zdarzeniach przyszłych,

art. 14c § 1 i § 2 ordynacji podatkowej, poprzez wystąpienie poza zakreślony przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opis stanu faktycznego

oraz zdarzenia przyszłego i dokonanie nadinterpretacji w tym zakresie,

a w konsekwencji uznanie, że głównym celem ponoszonych przez skarżącą wydatków w zakresie CSR jest budowanie pozytywnego wizerunku skarżącej.

W uzasadnieniu skargi powtórzony został opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i argumentacja zawarta przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Ponadto skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie nie została wypełniona hipoteza normy prawnej wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p., a w konsekwencji przepis ten nie powinien znaleźć zastosowania. Z uwagi na fakt, iż podczas wspierania wydarzeń dystrybuowane są materiały informacyjne opatrzone logotypem skarżącej,

a informacje o wspieraniu poszczególnych projektów/instytucji oraz logotyp skarżącej są zamieszczane na stronie internetowej skarżącej, portalu edukacyjnym stworzonym przez skarżącą oraz na stronach internetowych wspieranych instytucji, wydatki związane z działaniami CSR powinny być oceniane jako mające charakter reklamowy,

a nie reprezentacyjny.

Organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w wydanej interpretacji, uznając zarzuty podniesione przez skarżącą za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga spełnia wymogi z art. 57a p.p.s.a., jako że zarzuca zaskarżonej interpretacji naruszenie wymienionych w zarzutach przepisów ustawy o podatku rolnym poprzez niewłaściwe w ocenie skarżącej rozumienie pojęcia działalności rolniczej.

Orzekając w niniejszej sprawie sąd oparł swoje rozstrzygnięcie o stan faktyczny wynikający z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przyjęty również przez organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Powyższe wiąże się z tym, że w przypadku wydawania interpretacji organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności i stanowiska prawnego podanych we wniosku. W konsekwencji kontrola interpretacji indywidualnych przez sąd administracyjny zasadniczo sprowadza się do oceny, czy podstawą udzielonej interpretacji podatkowej był stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji, czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa, mające zastosowanie do okoliczności wskazanych we wniosku oraz czy wyczerpująco uzasadnił ocenę stanowiska wnioskodawcy, zwłaszcza negatywną. Realizując powyższe kompetencje, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ poddana kontroli zmieniająca interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej: czy w stanie faktycznym sprawy można uznać, że wydatki, które skarżąca ponosiła dotychczas

i będzie ponosić w przyszłości w związku z działaniami CSR ([...]) stanowią dla niej będą koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej jako: "u.p.d.p." kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W związku z powyższym za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszystkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione oraz definitywnie poniesione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, o ile nie zostały one wymienione w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Katalog kosztów (wydatków, odpisów, rezerw) nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymieniony został w art. 16 ust. 1 u.p.d.p. Oznacza to, że przy ustalaniu dochodu, stanowiącego podstawę opodatkowania, podatnik nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów takich kosztów, które zostały enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Głównym kryterium wykładni ww. art. 15 ust. 1 u.p.d.p. jest więc kryterium celu poniesionego kosztu. Związane to jest z zamiarem działania podatnika nakierowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, a więc z istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. Wobec powyższego istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy

o związkach przyczynowych polegających na tym, że dany wydatek może przyczynić się do realizacji pożądanego celu (osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła).

Wskazać także należy, że nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o wpływie poniesionego wydatku na osiągnięcie przyszłych przychodów. Przy interpretacji

art. 16 ust. 1 u.p.d.p. należy mieć również na uwadze, że każdy wchodzący

w rachubę, jako koszt uzyskania przychodów wydatek (koszt), powinien być rozpatrywany indywidualnie.

Z katalogu omawianych wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów

w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma wyłączenie zamieszczone

w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od

1 stycznia 2007 r. i mającym zastosowanie w sprawie stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Przepis ten zlikwidował limit wydatków na reklamę niepubliczną zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym wydatki na reklamę zostały zaliczone do kosztów podatkowych w pełnej wysokości, bez względu na charakter reklamy, natomiast wydatki na reprezentację nie stanowią kosztu podatkowego. Zasadniczego znaczenia nabrało zatem rozróżnienie wydatków na reprezentację od wydatków na reklamę.

Zdaniem sądu wydatki ponoszone przez skarżącą na działania CSR mają charakter oficjalny, kształtują wizerunek firmy, powodujący pozytywne postrzeganie przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne i jako wydatki reprezentacyjne na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p. objęte są wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów. Podzielić zatem należy stanowisko organu interpretacyjnego, zgodnie z którym koszty

i wydatki związane z realizacją pożytecznych dla lokalnego społeczeństwa programów dokonywane w ramach tzw. społecznej odpowiedzialności biznesu (tzw. programów społecznościowych), nie podlegają zaliczeniu do reprezentacji, o której mowa w ww. przepisie, o ile nie są ponoszone w celu budowania wizerunku. Jak wskazano wyżej przyjmuje się, że wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu, jeżeli służy osiągnięciu jakiegoś celu gospodarczego związanego z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarcza i został poniesiony w sposób racjonalny, tzn. stwarzający szansę na pozytywny wynik ekonomiczny. Zdaniem sądu nie można uznać, że wskazane przez skarżącą wydatki poniesione na organizację przedsięwzięć opisanych we wniosku

o interpretację posłużą do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Nie zmienia powyższego zastrzeżenia okoliczność, iż działania te podejmowane są jak obszernie przedstawiała to skarżąca w ramach przyjętej strategii biznesowej określanej, jako społeczna odpowiedzialność biznesu (CSR). Nie ulega wątpliwości, iż przywołana strategia ma na celu stworzenie i utrwalenie wizerunku skarżącej, tj. dobrego obrazu firmy, działalności, w tym wykreowanie pozytywnego komunikatu skierowanego do kontrahentów i społeczności lokalnej. Istotną rolę odgrywa, w tym wypadku cel dla jakiego dane koszty zostały poniesione. Budowanie pozytywnego wizerunku przedsiębiorstwa to inaczej mówiąc reprezentacja.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt

II FSK 702/11, że z uwagi na brak ustawowej definicji pojęcia "kosztów reprezentacji" zawartego w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p. oraz zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą, przy ocenie kwalifikacji wydatków w okolicznościach konkretnej sprawy posłużyć się należy nie tylko wykładnią gramatyczną, ale również dynamiczną wykładnia funkcjonalną. W związku z tym wydatki, które nie pozostają w jakimkolwiek związku z przychodami podatnika, nie mieszczą się w kategorii kosztów uzyskania przychodów, nie mogą być w ogóle rozważane ze względu na kryteria wskazane

w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p.

Zdaniem sądu nie ma podstaw do stwierdzenia, że podejmowane przez skarżącą działania w ramach przyjętej strategii biznesowej i reguł CSR pozostają w związku z jej przychodami, z uwagi na ewentualną możliwość zawarcia umów związanych

z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą (przewidywaną działalnością operacyjną). Skarżąca jest podmiotem, którego zadaniem będzie zapewnienie niezawodnego funkcjonowania terminalu [...] stanowiącego element europejskiego systemu przesyłowego gazu ziemnego. Głównym celem działalności skarżącej jest więc strategiczne zabezpieczenie bezpieczeństwa energetycznego kraju, co przy uwzględnieniu takich cech ogranicza możliwości zdobywania kontrahentów na zasadach konkurencji rynkowej. W związku z tym działania skarżącej w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu nie będą stanowić impulsu skłaniającego ewentualnych kontrahentów do zawarcia umów umożliwiających osiąganie przez skarżącą przychodów. Nie będą zatem stanowiły wydatków na reklamę, których istotą jest pozyskiwanie klientów. Ponadto wydatki te nie są ponoszone w celu zachowania albo zabezpieczenia ich źródła.

Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że działania podejmowane obecnie, ale również planowane w przyszłości przez skarżącą, w zakresie CSR (o których mowa we wniosku o interpretację) mają charakter reprezentacji, w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p.

W związku z powyższym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.p. i art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.p.

Niezasadność powyższego zarzutu przesądza o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 121 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako: "O.p.". Podkreślenia przy tym wymaga, że organ dokonujący interpretacji, w oparciu o konkretne przepisy prawa, zawarł ocenę stanowiska skarżącej wraz z uzasadnieniem. Organ interpretacyjny dokonał także kompleksowej wykładni przepisów prawa, w zakresie przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego. Tym samym wypełnione zostały obowiązki, jakie nakłada na organ interpretacyjny dokonujący interpretacji art. 14b O.p. i art. 14c O.p, Przepisy te stanowią realizację zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie doszło więc wbrew twierdzeniom skarżącej do naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p.

Zdaniem sądu organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie dokonał nadinterpretacji w zakresie przestawionego stanu faktycznego, a w sposób odmienny dokonał oceny charakteru wydatków przedstawionych przez skarżącą jako wydatków na reprezentację.

Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.