Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 570/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 177, art. 134, art 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 207 ust. 1 pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 2 pkt 7
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 334/15 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], 3. zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz B. P. 7750 (siedem tysięcy siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 334/15, oddalił skargę B. P. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego, na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., zmienionej aneksem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego przyznała Beneficjentowi – B. P. dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 353 940,00 PLN na realizację projektu pn. "[...]".

W dniu [...] sierpnia 2013 r. na wyodrębniony rachunek bankowy Beneficjenta została przekazana transza dofinansowania w kwocie 86 700,00 zł. W dniu [...] września 2013 r. Beneficjent przedłożył wniosek o płatność rozliczający ww. transzę. Do wniosku o płatność załączył Rachunek nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. na kwotę 42 000,00 zł oraz Rachunek nr [...] z dnia [...] września 2013 r. na kwotę 39 500,00 zł. Jako dowód poniesienia wydatków przedstawił kopię dowodu wypłaty z dnia [...] sierpnia 2013 r. KW Nr [...] na kwotę 42 000,00 PLN oraz kopię dowodu wypłaty z dnia [...] września 2013 r. KW Nr [...] na kwotę 39 500,00 PLN. Dokumenty te potwierdzają fakt dokonania płatności za ww. wydatki w formie gotówkowej. Wystawcą rachunków nr [...] oraz [...] była I. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [A], z którą Beneficjent w dniu [...] stycznia 2013 r. zawarł umowę nr [...]. Umowa dotyczyła dostawy elementów składowych oprogramowania platformy e-biznesowej i e-usług systemu etotu.com. W § 3 zawartej umowy strony ustaliły wynagrodzenie za wykonanie przedmiotu umowy w wysokości 570 000,00 PLN.

Beneficjent pismem z dnia [...] października 2013 r. poinformował IZ RPO WŁ o fakcie naruszenia art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.) poprzez dokonanie płatności gotówkowej z tytułu ww. rachunków.

W związku z powyższym, po dokonaniu analizy przedłożonych dokumentów, pismem z dnia 20 listopada 2013 r. poinformowano stronę o uznaniu wydatków w kwocie 81 500,00 PLN za niekwalifikowalne, a w związku z tym o konieczności dokonania zwrotu 85% tej kwoty wynikającej z poziomu dofinansowania, tj. kwoty 69 275,00 PLN wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych za okres od dnia przekazania transzy dofinansowania do dnia dokonania zwrotu.

W dniu [...] stycznia 2014 r. do IZ RPO WŁ wpłynęła korekta wniosku Beneficjenta o płatność, do której załączono notę korygującą nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. do rachunku nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz rachunek korygujący nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. do rachunku nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Wyżej wymienione dokumenty korygujące do rachunków zmieniały sposób i termin płatności za pierwotne dokumenty. Ponadto do korekty wniosku o płatność Beneficjent załączył dowód wypłaty gotówki z kasy [A] na rzecz Beneficjenta i dowód wpłaty gotówki w kasie Beneficjenta.

W dniu [...] maja 2014 r. Zarząd Województwa Łódzkiego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu kwoty dofinansowania, a decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. określił kwotę do zwrotu w wysokości 69 275,00 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Zarząd Województwa Łódzkiego uchylił w całości ww. decyzję, określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 69 275 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych i zobowiązał B. P. do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji kwoty 69 275 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych na rachunek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego.

W uzasadnieniu organ powołał art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, tj. są dokonywane niezgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 tej ustawy.

Wskazał, że delegacja ustawowa do nakładania korekt finansowych przez Instytucję Zarządzającą RPO WŁ została określona w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.).

Zasady wydatkowania tych środków określone są ponadto w regulacjach prawa unijnego oraz prawa krajowego. Naruszenie przy realizacji programu przepisów skutkuje zastosowaniem określonych sankcji przewidzianych w cytowanym przepisie ustawy o finansach publicznych. Również zawarta z B. P. umowa o dofinansowanie projektu, w § 19 pkt 2 i pkt 3 a, obligowała do zwrotu środków na zasadach analogicznych jak w art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Organ podkreślił, iż Komisja Europejska, jak również ETS, przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, obejmującą zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Przyjęcie takiej rozszerzającej wykładni naruszenia prawa oznacza, iż do popełnienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE. L. 210 z 31 lipca 2006 r. ze zm.), dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. Wykrycie naruszenia czy to tego prawa, czy też prawa krajowego, i uznanie go za nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, prowadzi do powstania obowiązków ustanowionych prawem unijnym, a wiążących się z wykryciem nieprawidłowości, w tym obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, poprzez nałożenie korekty finansowej (art. 98).

Wskazano, iż zgodnie z art. 98 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych.

Na podstawie art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych.

Dalej wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Z powyższego wynika, że za nieprawidłowość można uznać wszelkie odstępstwo od zapisów umowy lub naruszenie przepisów prawa krajowego i unijnego, które spowodowało lub mogło spowodować uszczerbek w budżecie ogólnym. Dlatego też wszelkie nieprawidłowości, które potencjalnie mogą skutkować wypłatą środków, które nie powinny być wypłacone w myśl warunków umowy lub przepisów prawa, są traktowane jako nieprawidłowość.

Dalej organ wskazał, że na podstawie art. 26 ust. 1 pkt. 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 opracowała wytyczne dotyczące kwalifikowania wydatków pn. "Zasady kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013" (zwane dalej Zasadami kwalifikowalności).

Zgodnie z zapisami pkt 4.2 ww. Zasad kwalifikowalności wydatkiem kwalifikowalnym jest wydatek spełniający łącznie następujące warunki:

- został poniesiony w okresie kwalifikowalności,

- jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego,

- jest zgodny z postanowieniami RPO WŁ oraz U RPO WŁ,

- jest zgodny z kategoriami wydatków wynikającymi z wniosku o dofinansowanie projektu,

- jest niezbędny do realizacji projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu,

- został dokonany w sposób oszczędny, tzn. w oparciu o zasadę dążenia do uzyskania założonych efektów przy jak najniższej kwocie wydatku,

- został należycie udokumentowany,

- nie podlega wyłączeniom określonym w niniejszych Zasadach.

Zgodnie z pkt 4.3. ww. Zasad kwalifikowalności wydatek będzie uznany za kwalifikowalny, jeśli spełnia wszystkie dotyczące go warunki określone w przedmiotowych Zasadach.

Ponadto zgodnie z zapisami punktu 8.3. Zasad kwalifikowalności wydatek musi być dokonany zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności wydatek poniesiony przez podmiot zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych musi być dokonany zgodnie z tą ustawą, a wydatek poniesiony przez przedsiębiorcę musi być dokonany zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Również w § 1 pkt 8 umowy o dofinansowanie projektu zawarto definicję wydatku kwalifikowalnego. Zgodnie z § 6 umowy o dofinansowanie Beneficjent, podpisując umowę potwierdził, iż zapoznał się z treścią dokumentów określających zasady kwalifikowalności wydatków wykazanych w § 1 pkt 8 i zobowiązał się do stosowania zawartych w nich zasad podczas realizacji projektu. Nadto zgodnie z § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z prawem.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.) dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy:

- stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

- jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji.

Zdaniem Zarządu Województwa Łódzkiego dokonana płatność gotówką stanowi naruszenie art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu późniejsze wycofanie gotówki oraz dokonanie płatności na rachunek bankowy nie konwaliduje wcześniejszej zapłaty gotówką. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie przewiduje możliwości sanowania płatności gotówkowej dokonanej niezgodnie z prawem. Fakt dokonania płatności gotówkowej, a następnie jej zwrot przez kontrahenta i ponowna zapłata już za pośrednictwem rachunku bankowego, nie powoduje automatycznego wyeliminowania naruszenia przepisów prawa krajowego, postanowień umowy o dofinansowanie i Zasad kwalifikowalności wydatków. Fakt dokonania zapłaty gotówkowej spowodował już, że wydatek został poniesiony niezgodnie z prawem, a działania Beneficjenta mają na celu obejście art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Organ powołał art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W myśl art. 207 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków w terminie 14 dni od dnia, doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

Organ podkreślił, że naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi bezwzględnie naruszenie procedur o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych.

Za niezasadne natomiast uznał zarzuty błędnej wykładni art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006 i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości.

Wskazał, że samo naruszenie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej spowodowało, iż wydatek jest niekwalifikowalny. Zatem niemożliwym jest, jak podkreślił, sfinansowanie z budżetu UE wydatku niekwalifikowalnego, stąd obowiązek dochodzenia przez IZ RPO WŁ zwrotu środków finansowych wydanych niezgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Nie zgodził się też ze stroną, że w sprawie doszło do zastosowania środka nieproporcjonalnego do celu, który ma być osiągnięty przez IZ RPO WŁ.

Na powyższą decyzję B. P. wniósł skargę do WSA w Łodzi.

Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

- art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że środki przeznaczone na realizację programu były wykorzystane przez Beneficjenta z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2;

- art. 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez jego błędną i dowolną wykładnię oraz przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości, przejawiającej się w wydatkowaniu środków unijnych z naruszeniem prawa w postaci art. 22 ust 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podczas gdy Beneficjent w okresie kwalifikowalności wydatków i przy spełnieniu reguł określonych dla realizacji projektu, poniósł wydatek w formie przepisanej prawem.

- art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ocenę zgromadzonego materiału w sposób nierzetelny, powierzchowny i subiektywny oraz nieuwzględnienie przez organ wyjaśnień udzielanych przez Beneficjenta w toku postępowania, zmierzających do usunięcia nieprawidłowości;

- zasady proporcjonalności - poprzez zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu, który ma być osiągnięty przez Instytucję Zarządzającą w szczególności, że Beneficjent realizował projekt należycie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując tezy zawarte w zaskarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił.

Przyjmując ustalony przez organ stan faktyczny wskazał, że w myśl § 1 pkt 8 postanowień zawartej z Beneficjentem umowy, przez wydatek kwalifikowalny należy rozumieć wydatek lub koszt poniesiony przez Beneficjenta w związku z realizacją Projektu, uznany za kwalifikowalny zgodnie z Krajowymi wytycznymi dotyczącymi kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013 Zasadami kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 oraz innymi dokumentami regulującymi kwalifikowalność wydatków. W myśl natomiast punktu 4.2 Zasad kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem, wydatek musi być dokonany zgodnie z obowiązującym prawem - w szczególności wydatek poniesiony przez przedsiębiorcę musi być zgodny z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego. Zgodnie z zapisami pkt 8.3 Zasad kwalifikowalności wydatek musi być dokonany zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności wydatek poniesiony przez podmiot zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych musi być dokonany zgodnie z tą ustawą, a wydatek poniesiony przez przedsiębiorcę musi być dokonany zgodnie z art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu I instancji naruszenie tego przepisu jest bezsporne między stronami.

Podpisując umowę o dofinansowanie z dnia 25 sierpnia 2011 r. strona zapoznana była z powyższymi Zasadami (§ 6 umowy), zatem nie może teraz wskazywać, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie precyzuje sankcji za dokonanie transakcji w formie gotówkowej. Taka sankcja znalazła się bowiem w Zasadach kwalifikowalności. W myśl punktu 12.3 Zasad kwalifikowalności za niekwalifikowalne będą uznane wydatki poniesione m.in. z naruszeniem prawa. Skoro strona chce skorzystać z dofinansowania, to powinna wypełnić wszystkie warunki, która nałożyła na nią umowa z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nadto zgodnie z § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z prawem.

Wobec powyższego należało, zdaniem Sądu I instancji, zaaprobować pogląd organu o obowiązku dokonywania rozliczeń za pośrednictwem rachunku bankowego. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że po dokonaniu transakcji "warunkowo" w formie gotówkowej, strona następnie dokonała przelewu środków z rachunku bankowego. Okoliczność ta nie konwalidowała wcześniejszej zapłaty w formie gotówkowej.

Zdaniem Sądu, skoro Instytucja Zarządzająca Programem Operacyjnym stwierdziła nieprawidłowość w zaliczeniu wydatku jako kwalifikowalny, miała podstawę do wydania zaskarżonej decyzji z dnia 28 stycznia 2015 r. określającej kwotę przypadającą do zwrotu wraz z odsetkami. Sąd wskazał, że zgodnie z przepisem art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są między innymi wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

Odwołując się do treści § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu, zgodnie z którym Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z prawem, naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi bezwzględnie naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych.

Na koniec Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skargi naruszenia art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90 poz. 8864/30 ze zm.) i przyjętej nim zasady proporcjonalności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył B. P.

Zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

1. prawa materialnego w postaci:

a) art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że środki przeznaczone na realizację programu były wykorzystane z naruszeniem procedur i prawa unijnego w sytuacji, gdy w sprawie doszło jedynie do naruszenia przepisu prawa krajowego nieobjętego sankcją,

b) art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez jego błędną i dowolną wykładnię i poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości przejawiającej się w wydatkowaniu środków unijnych z naruszeniem prawa w postaci art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podczas gdy Beneficjent w okresie kwalifikowalności wydatków i przy spełnieniu reguł określonych dla realizacji projektu poniósł wydatek w formie przepisanej prawem,

c) art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez niewłaściwą wykładnię zasady proporcjonalności w drodze odniesienia jej do działań Beneficjenta, a nie do działań organu, które to muszą być proporcjonalne, a więc przydatne, niezbędne i łagodne do realizacji celu,

d) art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędną wykładnię w postaci przyjęcia, że jego celem jest karanie podmiotów wbrew samej nazwie ustawy,

e) art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędną wykładnię systemową wskazującą, że naruszenia tego przepisu nie można sanować, a także, że sankcją za jego niewłaściwe zastosowanie dla Beneficjenta jest grzywna w wysokości 100% kwoty przekazanych środków.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) niezwrócenie się do Urzędu Skarbowego w Bełchatowie o przekazanie akt sprawy prowadzonej na skutek doniesienia Zarządu Województwa Łódzkiego, a dotyczącego stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy - rozliczenia podatkowego skarżącego i I. K.(osoby, która otrzymała przedmiotowe środki od Beneficjenta) za rok 2014,

b) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia bez indywidualnych rozważań prawnych w sprawie,

c) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia bez odniesienia się do zarzutów i twierdzeń podniesionych przez skarżącego w toku postępowania,

d) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia bez faktycznego merytorycznego odniesienia się do podniesionych zarzutów i wniosków skarżącego,

e) naruszenie art. 133 p.p.s.a. poprzez przedwczesne zamknięcie rozprawy i wydanie wyroku w sytuacji, gdy ujawniły się nowe okoliczności w postaci złożenia donosu do Urzędu Skarbowego w B. przez organ w zakresie podejrzeń co do prawidłowości wydatkowania środków przez Beneficjenta i dokonywanych przez niego rozliczeń,

f) naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zbadania całokształtu stanu faktycznego i prawnego sprawy poprzez stwierdzenie hipotetycznego istnienia hipotetycznego naruszenia bez zbadania, mimo takiej możliwości - czego dowiódł donos do US w B. - czy doszło choćby do potencjalnego zagrożenia dla środków budżetu Unii Europejskiej,

g) art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w drodze oceny materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie w sposób nierzetelny, powierzchowny i subiektywny, co skutkowało brakiem zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy realizacji projektu,

h) art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w drodze nieuwzględnienia wyjaśnień udzielanych przez Beneficjenta w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Zarząd Województwa Łódzkiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg. norm przepisanych.

Pismem procesowym złożonym w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, mimo że nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w sprawie niniejszej nie występują.

Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] 28 stycznia 2015 r. w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu realizacji projektu stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi B. P. na tę decyzję. W ocenie Sądu I instancji, aprobującego w całości stanowisko Instytucji Zarządzającej, naruszenie przez Beneficjenta art. 22 ust 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi bezwzględne naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, a zatem zgodnie z art. 207 ust 1 ustawy o finansach publicznych stanowi podstawę do zwrotu środków pobranych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Sąd I instancji podzielając stanowisko organu zaaprobował tym samym wyrażony w kontrolowanej decyzji pogląd, iż w sprawie doszło do nieprawidłowości, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, bowiem samo naruszenie art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej skutkuje potencjalną szkodą w budżecie ogólnym UE, poprzez finansowanie takiego wydatku (tj. poniesionego niezgodnie z tym przepisem).

Podważając zgodność z prawem zaskarżonego wyroku skarżący, stawiając zarzuty w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zmierza do wykazania naruszenia przepisów postępowania - w tym art. 134 p.p.s.a. - w powiązaniu z art. 7 i art. 8 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez zbadania całokształtu sprawy i braku ustalenia, czy w wyniku działania skarżącego doszło chociażby do potencjalnego zagrożenia budżetu Unii Europejskiej. W ramach tej podstawy podnosi również zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 p.p.s.a. oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Natomiast w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych, art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości, art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez niewłaściwą wykładnię zasady proporcjonalności w drodze odniesienia jej do działań Beneficjenta, a nie do działań organu. Skarżący kasacyjnie podważa też przyjętą w sprawie wykładnię art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Skarga kasacyjna oparta została zatem na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a.

W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe. Konieczność zachowania tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że prawidłowe odniesienie się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej.

Tak określony porządek oceny zarzutów kasacyjnych nie może być zachowany wówczas, gdy między zarzutami procesowymi i materialnymi zachodzi taki związek, że zarzuty podnoszące naruszenie prawa materialnego są nierozerwalnie złączone z zarzutami procesowymi, bo te drugie są pochodną lub konsekwencją pierwszych.

Uwzględniając zatem tak zarysowaną - w świetle stanowiska Sądu I instancji oraz stanowiska skarżącego - istotę sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, w pierwszej kolejności odnieść należy się do zasadnych, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. błędnej wykładni, a w rezultacie niewłaściwego zastosowania art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006. Zarzut ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okazał się zasadny.

W rozpatrywanej sprawie, jak już wyżej wskazano kwestię sporną stanowiło to, czy zachodziły podstawy do zwrotu przez Beneficjenta dofinansowania stanowiącego 85% kwoty wynikającej z poziomu dofinansowania poniesionych wydatków.

Z pozostających poza sporem realiów niniejszej sprawy wynika, że skarżący przedstawił do rozliczenia przekazanych mu w dniu [...] sierpnia 2013 r. przez Instytucję Zarządzającą środków, w kwocie 86 700 zł, wniosek rozliczający ww. transzę, poprzez gotówkowe dokonanie płatności w kwotach 42 000 zł i 39 500 zł na rzecz kontrahenta dostaw, gdy tymczasem umowa między stronami przewidywała za jej wykonanie wynagrodzenie w kwocie 570 000 zł. Powyższe, w świetle art. 22 ust 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i warunków zawartej z Instytucją Zarządzającą umowy o dofinansowanie projektu, zobowiązywało skarżącego do dokonywania lub przyjmowania płatności związanych z działalnością gospodarczą za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Beneficjent poinformował Instytucję Zarządzającą o fakcie naruszenia przepisu art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez dokonanie płatności gotówkowej, a pismem z [...] stycznia 2014 r. wyjaśnił, że wykonawca wystawił notę korygującą do rachunku rozliczonego uprzednio we wniosku o płatność, za pomocą której dokonał zwrotu przyjętej gotówki zmienił sposób i termin płatności. Poza sporem pozostaje również, iż skarżący ponownie dokonał płatności za rachunki wystawione przez dostawcę w formie właściwej, tj. za pośrednictwem rachunku bankowego.

Z postanowień zawartej w dniu [...] sierpnia 2011 r. między Instytucją Zarządzającą a Beneficjentem umowy o dofinansowanie projektu wynika, że w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają odpowiednie reguły i zasady wynikające z Programu, odpowiednie przepisy prawa Unii Europejskiej oraz właściwe akty prawa krajowego, w szczególności, m.in. ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz ustawa z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m.in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Procedury te to także procedury wskazane w ww. umowie o dofinansowanie projektu. Treść umowy stanowi regulację określającą jak otrzymane środki mają być wydatkowane, aby uznać je za tzw. koszty kwalifikowalne realizacji projektu.

Zgodnie natomiast z art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10 powołanego artykułu. Jednocześnie w art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych postanowiono, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 tej ustawy, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 207 ust. 9 tej ustawy, po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w przytoczonym wyżej ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków.

Postanowienia regulujące tę kwestię zawiera również zawarta w dniu [...] sierpnia 2011 r. z Beneficjentem umowa o dofinansowanie zgodnie z którą w przypadku gdy dofinansowanie jest przez Beneficjenta wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych.

Z kolei stosownie do treści art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006, do którego odsyła wprost art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach polityki rozwoju, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego.

Zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 "nieprawidłowość", to jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby powodować szkodę w budżecie UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.

Wykładnia przepisów stanowiących podstawę do stosowania korekt oraz decyzji o zwrocie winna mieć na uwadze fakt, że przesłanką żądania zwrotu jest rzeczywisty albo potencjalny nieuzasadniony wydatek z budżetu Unii Europejskiej.

Dla bytu "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady ( WE) nr 1083/2006 niezbędne jest zatem równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek, to jest naruszenia prawa i wystąpienia szkody w budżecie UE, przy czym szkoda ta może zostać uprawdopodobniona jako potencjalna i nie musi być sprecyzowana co do wysokości. Nie jest dopuszczalne przyjęcie, iżby w razie naruszenia prawa istnienie szkody było domniemane, w ten sposób, że szkoda powstaje już w momencie, gdy beneficjent otrzymujący dofinansowanie realizuje projekt niezgodnie z prawem. Wykazanie szkody choćby tylko potencjalnej jest niezbędne dla ustalenia istnienia "nieprawidłowości" w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu (M. Górski glosa do wyroku TS z 14 lipca 2016r. C-406/14 LEX /el 2016).

W przedmiocie sądowej kontroli prawidłowości ustalania i nakładania korekt finansowych oraz powiązania korekty z naruszeniami mogącymi spowodować szkodę wielokrotnie wypowiadał Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, między innymi, na uprawnienie jak i obowiązek kontroli merytorycznej prawidłowości nakładania korekt, wyjaśniając również, że powiązanie korekt, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006, z pojęciem nieprawidłowości, zdefiniowanym w art. 2 pkt 7 tego rozporządzenia sprawia, że korekty należy wiązać tylko z takimi naruszeniami, które mogłyby spowodować szkodę. Zatem szkoda nie musi być wykazana, ale powiązanie naruszenia z możliwością jej wystąpienia jest konieczne (wyrok NSA z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 613/14, LEX nr 2089890).

W myśl natomiast art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 dopiero tak rozumiana "nieprawidłowość", zarówno systemowa, jak i pojedyncza, stanowi podstawę do nakładania korekt finansowych przez państwo członkowskie, przy wzięciu pod uwagę charakteru i wagi nieprawidłowości oraz strat finansowych poniesionych przez fundusze.

W oparciu o powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego całkowicie błędny jest zatem przedstawiony przez organ, a zaaprobowany przez Sąd I instancji, pogląd, że stosowanie korekt za naruszenie przepisu art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej może obejmować również te naruszenia, które nie miały wpływu na powstanie choćby potencjalnej szkody w budżecie UE, a sam fakt naruszenia tego przepisu stanowi o nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.

W rozpatrywanej sprawie uzasadniając wysokość nałożonej sankcji Sąd I instancji zaakceptował takie działanie organu, które w praktyce nie podaje żadnego uzasadnienia dla wyjaśniania wysokości kwoty sankcji oraz samego faktu jej zastosowania.

Organ ograniczył się bowiem do poinformowania Beneficjenta o uznaniu wydatków w kwocie 81 500zł zł za niekwalifikowalne z uwagi na naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a w związku z tym o konieczności dokonania zwrotu 85% tej kwoty z uwagi na poziom dofinansowania w ramach projektu.

W uzasadnieniu decyzji organ nie wskazał też, jak ocenia wagę i charakter nieprawidłowości, jak również czy doszło do faktycznych lub mogących powstać strat finansowych i ewentualnie, czym one się przejawiały. W żaden sposób organ nie wyjaśnił też, na czym miałoby polegać oszacowanie rozmiaru szkody spowodowanej naruszeniem przepisów ustawy i w jaki sposób wpływało na wysokość zastosowanej sankcji.

Obowiązek Instytucji Zarządzającej do nałożenia sankcji, prowadzących do zwrotu środków uprzednio przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wynika, jak już wyżej wskazano, z samego faktu naruszenia przez Beneficjenta procedur, co w sprawie pozostaje poza sporem, lecz z okoliczności, że takie działanie lub zaniechanie powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. W sprawie nie zostało wykazane w żaden sposób, że poniesiony przez beneficjenta wydatek był nieuzasadniony. Działanie Beneficjenta stało w sprzeczności z przepisem prawa - art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, do stosowania którego zobowiązywała go zawarta z IZ umowa o dofinansowanie, jednakże w żaden sposób nie wykazano w sprawie, że takie działanie mogłoby spowodować szkodę w budżecie w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku.

Mieć na uwadze bowiem należy, że Beneficjent dokonując płatności w formie niezgodnej z ustawą naruszył co najwyżej obowiązek formalny, a zatem czysto techniczny.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne jest stanowisko Sądu I instancji zgodnie z którym, skoro Instytucja Zarządzająca Programem Operacyjnym stwierdziła naruszenie obowiązku formalnego (art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które w istocie nie spowodowało żadnej szkody dla budżetu ogólnego Unii Europejskiej), Beneficjent powinien zostać zobowiązany do zwrotu całej kwoty uzyskanego z tego tytułu dofinansowania.

W tym stanie rzeczy, podzielając stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd I instancji dokonały błędnej wykładni art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) oraz przepisów regulujących instytucję zwrotu, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznaje też za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art.134 p.p.s.a. w związku ze wskazanym w skardze zarzutem naruszenia zasad postępowania określonych art. 7 i 8 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaakceptowanie rozstrzygnięcia organu administracji. Usprawiedliwione stają się tym samym zarzuty, że Instytucja Zarządzająca nie rozpatrzyła materiału dowodowego, a ustalony stan faktyczny w zakresie przesłanki żądania zwrotu otrzymanego dofinansowania nie uzasadniał zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podzielając stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz prawa materialnego, a rozstrzygnięcia organów obu instancji są wadliwe z przyczyn wyżej wskazanych - uznając jednocześnie, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględniając skargę kasacyjną, uchylił wyrok Sądu I instancji oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić przedstawione powyżej argumenty oraz ocenę prawną. W szczególności winien mieć na względzie, że Beneficjent naruszył co najwyżej obowiązek w zakresie formy, w jakiej winien dokonać płatności zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, uwzględniając także fakt ewentualnego braku szkody związanej z naruszeniem obowiązku wynikającego z tego przepisu, mając też na względzie dalszą realizację projektu oraz podjęte przez Beneficjenta działania w trakcie realizacji projektu i kwalifikowalności wydatków, zmierzające do zminimalizowania negatywnych konsekwencji płatności dokonanych w niezgodnej z przepisem prawa formie.

O kosztach postępowania sądowego, na które składają się zwrot uiszczonego wpisu od skargi i skargi kasacyjnej wraz opłatą kancelaryjną i kosztami zastępstwa procesowego za obie instancje, orzeczono stosownie do treści art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i § 14 ust 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490).