Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1515/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Pozostawiono skargę kasacyjną bez rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 395/11 w sprawie ze skargi T. R. na rozstrzygnięcie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. pozostawić skargę kasacyjną bez rozpatrzenia, 2. zwrócić T. R. uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 200 (dwieście) złotych.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 395/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę T. R. na rozstrzygnięcie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

W dniu 9 czerwca 2011 r. doręczono odpis ww. wyroku pełnomocnikowi skarżącego, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 155 akt WSA). Następnie w dniu 7 lipca 2011 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (k. 14 akt NSA). Skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny przekazał do Naczelnego Sądu Administracyjnego według właściwości w dniu 12 lipca 2011 r.

W skardze kasacyjnej zaskarżono wyrok Sądu I instancji w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 248 § 1 k.p.c. mające istotny wpływ na wynik sprawy przez to, że poniechanie wnioskowanego dowodu uniemożliwiło Sądowi skontrolowanie zarzutu, iż organy administracji, przy rozpatrywaniu wniosków o udzielenie dofinansowania, traktują wnioskodawców w sposób nierówny, naruszając tym samym rażąco obowiązek identycznego traktowania stron w tożsamych sytuacjach faktycznych i prawnych. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 414), poprzez nieprawidłowe zastosowanie wymienionego przepisu, skutkujące przyjęciem, że stwarza on podstawę normatywną do odrzucenia ze względów formalnych wniosku o dofinansowanie, w którym ubiegający się zastosował obowiązujące go stawki odpisów amortyzacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne, wywołane skargami dopuszczalnymi w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie, pod wieloma względami odmiennie od ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji napotyka na pogłębione zastosowanie specyficznej terminologii trudności, wynikające w pierwszym rzędzie z przyjętej techniki legislacji polegającej na wprowadzeniu systemu odpowiedniego stosowania przepisów zarówno w obrębie omawianej ustawy, jak i w odniesieniu do przepisów p.p.s.a. (szerzej: M. Szubiakowski, Postępowanie w sprawie rozdziału środków w ramach polityki rozwoju oraz sądowa kontrola w tych sprawach, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2009, nr 4, s. 31-40).

Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna być oparta na odniesieniu się do systematyki i celów regulacji, w obrębie której ma być odpowiednio zastosowany przepis.

Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju: "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy".

Taki sposób opisania wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w cytowanym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. znajdują zastosowanie w postępowaniach sądowadministracyjnych w sprawach do jakich odnosi się ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Mimo na pozór enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych p.p.s.a. względnie powodując daleko idące modyfikacje. Nie jest również klarowny system odpowiedniego stosowania przepisów w obrębie samej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Mimo że w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ustawodawca nie wymienia jako niepodlegających stosowaniu przepisów działu IV p.p.s.a., w art. 30 d ust. 1 zdanie pierwsze wprowadza inny niż w art. 177 § 1 p.p.s.a., czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczony od dnia doręczenia rozstrzygnięcia sądu I instancji. W zdaniu drugim nakazuje odpowiednio stosować art. 30c ust. 2 omawianej ustawy regulujący kompleksowo sposób wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (pierwszej instancji). Jak z tego wynika, w pierwszej kolejności rozważać należy możność stosowania wprost lub modyfikowania art. 30c ust. 2 w ten sposób, by możliwe było jego zastosowanie do trybu i sposobu wnoszenia skargi kasacyjnej, a dopiero wtedy, gdy tego przepisu w niektórych częściach nie da się odnieść do postępowania kasacyjnego, nawet po zmodyfikowaniu, uzasadnione staje się sięgnięcie do przepisów p.p.s.a. o środkach odwoławczych.

Zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju: "Skarga, o której mowa w ust. 1 [wnoszona do sądu I instancji ], jest wnoszona przez wnioskodawcę (...) bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (...). Skarga podlega opłacie sądowej". Skoro w art. 30d ust. 2 zdanie drugie mowa o odpowiednim stosowaniu cytowanego przepisu, prawidłowo odkodowana norma prawna brzmi: "skarga kasacyjna jest wnoszona przez wnioskodawcę lub właściwą instytucję pośredniczącą lub zarządzającą bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna podlega opłacie sądowej".

Modyfikacja sformułowań dotyczących skargi przez zastąpienie ich wymienionym w art. 30d ust. 1 określeniem środka odwoławczego jest oczywista. Zastosowane w art. 30c ust. 2 wskazanie podmiotu legitymowanego do wniesienia skargi do sądu I instancji nie może natomiast być przeniesione do regulacji dotyczących postępowania kasacyjnego. Łączy się ściśle z tokiem postępowania pierwszoinstancyjnego (legitymacją do wniesienia skargi) i nie może ograniczać praw innych podmiotów do wniesienia skargi kasacyjnej. W art. 30d ust. 1 omawianego aktu prawnego ustawodawca wyraźnie wskazał, jakie podmioty są legitymowane do wniesienia skargi kasacyjnej, nie ma więc podstaw do odpowiedniego stosowania innych przepisów.

Określenie sądu, do którego należy wnieść skargę kasacyjną bez pośrednictwa innych podmiotów jest wynikiem prostego zastąpienia opisu Sądu I instancji wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Taki sposób modyfikacji odpowiada najbardziej klarownej metodzie modyfikacji odpowiednio stosowanego przepisu. Za zastosowaniem takiego rozwiązania przemawia cel, odmiennej niż w ramach p.p.s.a., regulacji postępowania sądowoadministracyjnego. Skrócenie terminów do wniesienia skargi i skargi kasacyjnej, wyłączenie pośrednictwa i autokontroli organu oceniającego projekt wnioskodawcy, wprowadzenie terminu do rozpatrzenia skargi kasacyjnej, zmierzają do uzyskania efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. Wyłączenie udziału Sądu I instancji w postępowaniu kasacyjnym sprzyja realizacji celu regulacji, w zakresie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego w wymienionych w omawianej ustawie sprawach.

Przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia prowadzi do odtworzenia pełnej normy prawnej, zgodnie z którą skargę kasacyjną w sprawach, o jakich mowa w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnosi się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie czternastu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Art. 177 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania.

W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 czerwca 2011 r. Następnego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi kasacyjnej, który upłynął 23 czerwca 2011 r. Skargę kasacyjną nadano w polskim urzędzie pocztowym w dniu 7 lipca 2011 r., a zatem po terminie. Dodać można, że na tle regulacji ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wykształcił się pogląd, że w przypadku gdy skargę kasacyjną błędnie skierowano do NSA, wywoła ona skutki prawne tylko wtedy, gdy sąd ten przekaże ją właściwemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu przed upływem terminu do jej wniesienia. Omyłkowe skierowanie skargi kasacyjnej bezpośrednio do NSA nie usprawiedliwia opóźnienia terminu (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 407-408). Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy, za datę wniesienia skargi kasacyjnej uznać należy dzień przekazania jej przez wojewódzki sąd administracyjny do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 12 lipca 2011 r. Podsumowując należy stwierdzić, że czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej został znacznie przekroczony, jednakże już na etapie wniesienia tego pisma do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

W związku z powyższym ustaleniem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaszła przesłanka do pozostawienia wniesionej skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia, stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie bowiem z art. 30d ust. 2 zdanie drugie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania kasacyjnego regulowanego tą ustawą stosuje się odpowiednio art. 30c ust. 5 tejże ustawy, zgodnie z którym m.in. wniesienie skargi do sądu I instancji po terminie powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Prosta modyfikacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że wniesienie skargi kasacyjnej po terminie wywołuje skutek w postaci pozostawienia jej bez rozpatrzenia. Art. 178 p.p.s.a. w ogóle nie ma zastosowania, skoro skargi kasacyjnej nie wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego i nie jest możliwe dokonywanie przez ten sąd jakichkolwiek czynności w postępowaniu kasacyjnym. Zmodyfikowany art. 180 p.p.s.a. rozumiany może być więc jedynie w ten sposób, że stanowi podstawę do pozostawienia skargi kasacyjnej bez rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym.

Z wymienionych przyczyn i na wskazanych podstawach prawnych pozostawiono skargę kasacyjną bez rozpatrzenia.