Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 574/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  151, art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 12  ust. 4 pkt. 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2015 poz 415
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 4 ust. 1 lit.h)
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Referent stażysta Monika Pasich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa J. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno - środowiskowo- klimatycznej [...] na rok 2018 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Rolne J. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (powoływana dalej jako: "Spółka", "strona", "skarżąca") reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] (powoływanego dalej jako: "organ odwoławczy", "Dyrektor OR ARiMR") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] (powoływanego dalej jako: organ pierwszej instancji", Kierownik BP ARiMR") z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach: Wariant: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne i nakładającą na stronę sankcję w wysokości 18.301,99 zł oraz odmawiającą skarżącej przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

W dniu 12 czerwca 2018 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek przedsiębiorstwa Rolnego J. sp. z o.o. o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW [...]) - zwanej dalej "płatnością PRSK," na rok 2018.

W złożonym wniosku strona wskazała, iż ubiega się o przyznanie płatności PRSK w ramach - wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne (zwany również wariantem 4.4) – powierzchnia deklarowana 20,62 ha na działce rolnej: "C1"- 9,59 ha obejmująca działkę ew. nr [...], "D1" -11,03 ha obejmująca działkę: ew. nr [...].

Jednocześnie w ww. wniosku strona wskazała, że ubiega się o przyznanie kosztów transakcyjnych w ramach pakietu 4.

Kierownik BP ARiMR dokonał kontroli administracyjnej ww. wniosku.

Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. odmówił skarżącej przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach: Wariant: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne i nałożył sankcję w wysokości 18.301,99 zł. Jednocześnie odmówił przyznania spółce kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej.

W motywach uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wskazał na treść § 2, § 5, § 11, § 12 pkt 4, § 15 ust. 3 i § 18 rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata [...] (Dz.U. z 2015r., poz. 415 ze zm.) - powoływanego dalej jako: "rozporządzenia PRSK".

Następnie wyjaśnił, że powierzchnia zadeklarowana w ramach Wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne wynosiła na działce ewidencyjnej nr [...] (działka rolna C1) 9,59 ha oraz na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna D1) 11,05 ha, co daje łącznie powierzchnię równą 20,64 ha. Na działkach zadeklarowano trwały użytek zielony (TUZ). Natomiast podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, iż w roku 2016 na działkach ewidencyjnych nr:

- [...]uprawiana była soczewica jadalna na pow. 10,98 ha

- [...]uprawiana była soczewica jadalna na pow. 9,06 ha.

Organ pierwszej instancji wskazał, że płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna w ramach Wariantu 4.4. Półnaturalne łąki wilgotne jest przyznawana do powierzchni trwałych użytków zielonych. Natomiast definicja trwałych użytków zielonych oznacza grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat. Kierownik BP ARiMR stwierdził, że nie można uznać zadeklarowanych roślin jako trwały użytek zielony. W konsekwencji wykluczył z płatności 20,04 ha.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku w ramach Wariant: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej/kontroli na miejscu wynosi 100,00%. Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/20141, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% rolnikowi nie przyznaje się żadnej pomocy. Ponadto rolnik podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Kwota ta, zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 640/20141, będzie odliczana od wszystkich płatności związanych z powierzchnią, które są obsługiwane przez ARiMR, do których rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Jeżeli odliczenie tej kwoty w ciągu trzech lat kalendarzowych nie będzie możliwe, wówczas pozostałe do spłaty saldo zostanie anulowane.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie wskazując, że w 2017r. złożyła wniosek o płatności na działki [...], wykonując na nich zabieg siewu ostropestu, nie mając przy tym świadomości, że działki te są TUZem cennym.

Wskazała, że decyzją z [...] czerwca 2017r. nr [...], nakazano jej ponowne przywrócenie ww. działek w Trwały Użytek Zielony. W konsekwencji w dniu 23 stycznia 2018r. złożono wycofanie części wniosku za rok 2017, na działki o nr [...] o powierzchni: 20,65ha. Przywrócone zostały TUZy cenne na działkach [...] w 2017r., co potrwierdzone zostało kontrolą ARiMR w lutym 2018r. Protokół z kontroli ww. działek, z dnia [...] marca 2018r. zawiera na stronie 3, pozycji A1,B, B1 stwierdzenie, iż jest to TUZ/łąka trwała,

W ocenie spółki zaistniała sytuacja dała jej podstawy do złożenia wniosku o płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, wariant 4.4 Półnaturalnełąki wilgotne. Strona zaznaczyła, że czynności te wykonała po konsultacji z ARiMR omawiając z pracownikiem agencji sposób postępowania ww. nietypowym przypadku. Pracownik agencji nie poinformował jej, że do złożenia wniosku rolno-środowiskowo-klimatycznego, istnieje wymóg 5-letniego istnienia TUZ na danej działce. Skarżąca podkreśliła, że posiadając taką wiedzę, nie składałaby wniosku narażając się tym na 3 letnie sankcje. Jednocześnie wskazała, że jest gotowa na zmianę do wniosku wycofującą działki o nr [...] z płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy, po uprzednim odwołaniu się do stosownych przepisów rozporządzenia PRSK, wskazał, że w analizowanym przypadku istotnym jest przede wszystkim ustalenie, czy obszar zgłoszony przez Spółkę do płatności PRSK na działkach ewidencyjnych nr [...] stanowi trwały użytek zielony.

Wyjaśnił, że definicja TUZ zawarta w ww. Rozporządzeniu (UE) 1307/2013 składa się z dwóch nierozłącznych elementów. Pierwszy z nich wskazuje, iż trwały użytek zielony jest to grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych). Drugi z kolei stanowi, iż jest to grunt niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej.

W ocenie organu odwoławczego, powyższe pozwala na przyjęcie, że brak któregokolwiek z tych elementów definicji stanowi, iż grunt nie jest trwałym użytkiem zielonym w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. h Rozporządzenia 1307/2013.

Odnośnie definicji płodozmianu organ odwoławczy wskazał na wyjaśnienie tego pojęcia zawarte w załączniku II do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wdrażającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (Dz. U. UE L z 2009r. poz. 329 s.l).

Następnie stwierdził, że jeżeli dany grunt nie był zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych samosiewnych lub zasianych przez pięć lat lub więcej ze względu na zmianę rodzaju uprawy na tym gruncie lub poddaniu tego gruntu zabiegom agrotechnicznym, tj. zastosowaniu płodozmianu, to taki grunt nie stanowi trwałego użytku zielonego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit h Rozporządzenia (UE)

Wobec powyższego Dyrektor OR ARiMR wyjasnił, że w przypadku deklaracji m.in. wariantu 4.4 do płatności PRSK analizie nie powinien być poddany tylko rok złożenia wniosku tj. rok 2018 ale również płodozmian na 5 lat przed deklaracją dotyczący działek zgłoszonych.

Zaznaczył, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż działki ewidencyjne nr [...] zgłaszane były do płatności w roku 2016 oraz 2017 przez Przedsiębiorstwo Rolne S. sp. z o.o. I tak :

- 17.06.2016 r. ww. spółka złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2016 w którym na powierzchni całej działki ewidencyjnej nr [...] o łącznej powierzchni 20,04 ha jako uprawę wskazuje soczewicę,

- 29.05.2017 r. ww. spółka złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2017 w którym na powierzchni całej działki ewidencyjnej nr [...] o łącznej powierzchni 20,04 ha jako uprawę wskazuje ostropest.

Tym samym, w opinii organu odwoławczego, zarówno w roku 2016 jak i 2017 zgłoszone do płatności w wariancie 4.4 działki ewidencyjne nr [...] na powierzchni 20,04 ha nie były wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych rozsiewających się naturalnie lub uprawianych (wysiewanych). Powyższy fakt prowadzi do konkluzji, iż obszarów tych nie można uznać, w odniesieniu do roku 2018 (zgodnie z wyżej przywołaną definicją), za trwały użytek zielony, ponieważ nie były wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych przez okres pięciu lat lub dłużej. Tym samym, zdaniem Dyrektora OR ARiMR, nie są spełnione przesłanki do uznania tych terenów za trwały użytek zielony, w świetle niespełnienia wymogu uprawy traw lub innych roślin zielnych przez okres pięciu lat lub dłużej.

Organ odwoławczy stwierdził, że w kontekście deklaracji w wariancie 4.4 do płatności PRSK powierzchni 20,62 ha przy stwierdzeniu, że 20,04 ha nie spełnia warunków przyznania płatności tylko powierzchnia 0,58 ha, może być uznana za trwały użytek zielony zgodnie z definicją określoną w art. 4 lit. h rozporządzenia nr 1307/2013. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowe było przeprowadzone postępowanie administracyjne przez Kierownika Biura Powiatowego (nr [...]), których powierzchnie na obszarze 20,04 ha nie spełniały definicji TUZ, do których może zostać przyznana płatność. Jednocześnie z uwagi, iż pozostała cześć dz. ew. nr [...], na której nie stwierdzono nieprawidłowości tj. 0,05 ha - zlokalizowanej na działce rolnej "C1" - nie spełnia przepisu zawartego w § 11 ust. 4 rozporządzenia PRSK stanowiącego, organ pierwszej instancji prawidłowo wykluczył z płatności całą deklarowaną działkę o powierzchni 11,03 ha.

Dyrektor OR ARiMR wskazał, że stwierdzona różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym w wariancie 4.4 wyniosła powyżej 50%. Tym samym organ pierwszej instancji w zakresie wariantu 4.4 w sposób prawidłowy zastosował dyspozycję art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014.

Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, ze beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. W przypadku środków rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z definicją określoną w art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia (UE) nr 640/2014 "obszar zatwierdzony" oznacza obszar poletek lub działek zidentyfikowanych w drodze kontroli administracyjnych lub kontroli na miejscu.

Tym samym kara administracyjna w przypadku:

- wariantu 4.4 wynosi 20.09 ha x 911,00 zł/ha = 18301,99 zł.

Gdzie 20.09 ha - stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnia stwierdzoną, a zadeklarowaną, 911,00 zł/ha - stawka płatności w wariancie 4.4 określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia PRSK,

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii, iż stwierdzenie na działkach nr [...] w wyniku kontroli na miejscu TUZ dało podstawy do złożenia wniosku o przyznanie płatności PRSK, Dyrektor OR ARiMR wskazał, że w przypadku płatności PRSK nie każdy grunt zajęty pod uprawy zielone stanowi trwały użytek zielony, lecz jedynie taki, który spełnia wszystkie warunki określone w definicji (art. 4 lit. h rozporządzenia nr 1307/2013) tj. oprócz tego, że jest zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych dodatkowo przez okres pięciu lat lub dłużej, nie był włączony do płodozmianu w gospodarstwie, a więc grunty te służyły do upraw traw lub innych upraw zielonych naturalnych, co najmniej przez pięć kolejnych lat, po ich. przekształceniu. Tym samym, w kontekście informacji, które strona sama wskazała, dotyczących płodozmianu na analizowanych działkach (2017 – zasiany ostropest), strona doskonale wiedziała podczas złożenia wniosku, że działki te nie wypełniają założeń przyznania płatności w programie rolno-środowiskowo klimatycznym PROW [...]).

Organ odwoławczy zaznaczył, że kontrola, która wskazała TUZ na ww. działkach była kontrolą sprawdzająca wywiązanie się producenta z nakazu ponownego przekształcenia gruntów zaoranych na trwałe użytki zielone wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...].06.2017 r. Wyjaśnił, iż ww. działki do roku 2015 wyznaczone były jako TUZ na podstawie art. 45 ust 1 akapit pierwszy i trzeci rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i powierzchnie tych działek nie mogły być przekształcane ani zaorane. Natomiast z akt sprawy wynika, w wtoku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono, że w roku 2016 zasiano soczewicę, a grunty wbrew przepisom prawa zostały pozbawione swojej cenności przyrodniczej. Tym samym ww. decyzją nakazano rolnikowi ponowne przekształcenie, nie później niż do 30 września 2017 r. gruntów o powierzchni 20,04 ha położonych na działkach ewidencyjnych o nr [...] w trwały użytek zielony. Kontrola w gospodarstwie strony nie analizowała zatem TUZ pod kątem spełnienia warunków przyznania płatności PRSK, a fakt, czy grunty zostały ponownie przekształcone w TUZ.

Ustosunkowując się do korzystania przez beneficjenta z pomocy osób trzecich (tj. doradca ODR czy ekspert przyrodniczy) przy wypełnianiu wniosku organ odwoławczy stwierdził, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek weryfikacji zgodności danych oraz przesłanie ich do Biura Powiatowego ARiMR. Tym samym zdaniem skutki działań i zaniedbań - tak pozytywne, jak i negatywne obciążają wnioskodawcę jako podmiot, od którego wniosek pochodzi.

Jednocześnie, odnosząc się do informacji strony, iż gotowa jest na zmianę do wniosku wycofującą działki, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazuje, iż zgodnie z art. 4 Rozporządzenia nr 809/2014, wnioski o przyznanie płatności złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem, że beneficjent działał w dobrej wierze. Organ odwoławczy wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem "błędu oczywistego", następnie stwierdził, że z taką sytuacją nie mamy w sprawie do czynienia, bowiem błędu tego nie dało się wykryć na podstawie samego wniosku lecz mógł być ujawniony dopiero po merytorycznej kontroli i zestawieniu podjętych zobowiązań na tych działkach w latach poprzednich.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ drugiej instancji oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., jak również wbrew zasadom wynikającym z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w szczególności przez:

a. uznanie, iż działka ewidencyjna nr [...] straciła charakter trwałych użytków zielonych oraz doszło w 2016 r. do płodozmianu, w przypadku gdy zasianie na gruntach tych działek soczewicy w 2016r., nie jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, czy doszło do przerwania czy zaprzestania trwałych użytków zielonych na tej podstawie, że soczewica powinna zostać zakwalifikowana jaka pastewna roślina zielona,

b. uznanie, iż skarżąca na działce nr [...] nie utrzymywała trwałych użytków zielonych oraz doszło do pomniejszenia wymogu powierzchni trwałych użytków zielonych, podczas gdy Skarżąca w 2016r. uprawiała na spornych gruntach soczewicę, co nie może stanowić podstawy do uznania, że doszło do zasiewów prowadzących do zniszczenia trwałego użytku zielonego oraz do płodozmianu, a w konsekwencji,

c. uznanie, że na działce nr [...] doszło w 2016r. do zniszczenia trwałego użytku zielonego, co stało się podstawą do błędnego ustalenia, że zaszła podstawa do zmniejszenia przyznawanego świadczenia oraz naliczania kwot sankcji za niedochowanie obowiązku utrzymywania trwałego użytku zielonego oraz braku płodozmianu,

d. uznanie, iż skarżąca nie zachowała wymaganego poziomu powierzchni trwałych użytków zielonych oraz że zawyżył powierzchnię uprawnioną do wsparcia.

2. naruszenie przepisów art. 4 ust. 1h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) m 73/2009 (dalej; rozporządzenie 1307/2013), poprzez błędną i dowolną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że Skarżąca nie utrzymywała trwałych użytków zielonych oraz doszło w 2016r. do płodozmianu, podczas gdy soczewica jest pastewną rośliną zieloną oraz sam fakt zasiania soczewicy na spornych gruntach w 2016r. nie doprowadził do zmiany trwałych użytków zielonych ani do płodozmianu.

Wobec podniesionych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt C-47/13 skarżąca stwierdziła, że dopuszcza się wykorzystywanie gruntów pod uprawę traw lub innych pastewnych roślin zielnych również wtedy, gdy grunty te były w tym okresie orane czy obsiewane inną odmianą pastewnej rośliny zielnej niż odmiana uprawiana na nich poprzednio. W ocenie skarżącej taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W 2016r. na spornych działkach została zasiana soczewica, która jest pastewną rośliną zieloną.

W ocenie skarżącej, w tym kontekście organ powinien wnikliwie ocenić charakter działań strony na spornych działkach i ich rezultat odnośnie stałej ciągłej uprawy trawy, a tego organu w sprawie nie uczyniły.

Skarżąca stwierdziła, że organ odwoławczy powołując się na fakt zasiania soczewicy na spornych działkach rolnych nie wskazał, z jakich przyczyn nie potraktował soczewicy jako pastewnej rośliny zielonej, a w następstwie tego nie uzasadnił, czy zasianie rośliny pastewnej innej niż wcześniej występująca na gruncie mogło zostać potraktowane jako dojście do płodozmianu na spornych działkach w 2016r. Zaś cały spór dotyczy wyłącznie zasiania przez skarżącą soczewicy w 2016r., poza tym skarżący wskazała, że nie dokonywała innych czynności, które zmierzałyby do zmiany terenu pod inne uprawy niż łąki czy pastewne rośliny zielone i jego przeznaczenia. Sporne działki stanowiły i nadal stanowią grunty zajęte pod uprawę użytków zielonych czy roślin pastewnych oraz w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o płatność za 2018r. nie doszło do płodozmianu na spornych gruntach.

W ocenie skarżącej dla rozstrzygnięcia zaistniałego w sprawie sporu niezbędne jest zdefiniowanie pojęcia "trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe", które to nie zostało zdefiniowane jednoznacznie w prawodawstwie krajowym i tym samym konieczne pozostaje przesądzenie, czy soczewica jest rośliną pastewną w rozumieniu przepisu art. 4 ust. 1 h rozporządzenie 1307/2013.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] maja 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2019 r. odmawiającą Skarżącej przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach: Wariantu: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne i nakładającą na stronę sankcję w wysokości 18 301,99 zł i jednocześnie odmawiającą skarżącej przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej.

Zaskarżona decyzja została wydana na skutek stwierdzenia przez organ, że zgłoszonych przez spółkę do płatności PRSK działek o nr [...] nie można uznać, w odniesieniu do roku 2018, za trwały użytek zielony, ponieważ nie były wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych przez okres pięciu lat lub dłużej.

Z wnioskami organu nie godzi się skarżąca twierdząc, że dopuszcza się wykorzystywanie gruntów pod uprawę traw lub innych pastewnych roślin zielonych również wtedy, gdy grunty te były w tym okresie orane czy obsiewane inna odmianą pastewnej rośliny zielnej niż odmiana uprawiana na nich poprzednio a w rozpoznawanej sprawie na spornych gruntach w 2016 r. została zasiana soczewica, która jest pastewną rośliną zieloną.

Spór między stronami niniejszego postępowania sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia czy zadeklarowane przez spółkę do płatności PRSK w ramach - wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne - działki o nr [...] stanowiły w 2018r. trwały użytek zielony, a w konsekwencji czy strona uprawniona była do otrzymania wnioskowanej płatności.

Skarżąca zarzuca organowi naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ drugiej instancji oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., jak również wbrew zasadom wynikającym z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz błędną wykładnię art. 4 ust. 1h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013.

W ocenie Sądu zarzuty te są chybione a analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w powiązaniu z lekturą zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że rozstrzygnięcie organu jest słuszne i nie narusza przepisów prawa nakazujących wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że z uwagi na fakt, iż skarżona decyzja dotyczy płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej realizowanej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata [...] w sprawie nie miały zastosowania przepisu ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów, wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2018 r. poz. 1936), lecz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r, poz. 627) – powoływanej dalej jako "ustawa PROW".

Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "K.p.a.") wskazać należy, że stosownie do treści art. 4 ustawy PROW z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149), chyba że ustawa stanowi inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy PROW w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 27 ust. 2 ustawy PROW).

Powyższe przepisy wskazują zatem na pewne odstępstwa, w zakresie prowadzenia postępowania, w stosunku do regulacji wynikających z K.p.a. Wyłączono wprost zastosowanie art. 79a i 81 K.p.a. Nadto ustawodawca nie przewidział obowiązywania zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 K.p.a. a następnie rozwiniętej w art. 77 tej ustawy, ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożył natomiast na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Jednocześnie przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej, w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz jednoczesny brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność, a także działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Stosownie bowiem do zasady praworządności, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, a którą należy rozumieć jako działanie organów na podstawie przepisów prawa, organ powinien wprawdzie podejmować działania zmierzające do załatwienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym, niemniej jednak, zgodnie z art. 27 ust. 2 ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Zgodnie zatem z powyższą zasadą obowiązek udowodnienia spełniania warunków do przyznania płatności lub pomocy finansowej spoczywa na stronie występującej o ich przyznanie.

Z omawianego przepisu wynika również, że ograniczona została zasada czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) i zasada udzielania informacji (art.9 K.p.a.) przez ustalenie, że organ zobowiązany jest do ich przestrzegania tylko na żądanie strony.

Wskazane wyżej odstępstwa wynikają z charakteru przyznawanych środków, które są przyznawane bezzwrotnie, jeśli beneficjenci zrealizują warunki pomocy. Z tych względów ich sytuacja prawna nie może być oceniania przez ten sam pryzmat, co adresata aktu lub czynności administracyjnej realizowanego w zakresie imperium państwa (por. wyrok we WSA we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 800/17, wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, organ przeprowadził postępowanie zgodnie z ww. zasadami. Zgromadził materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia i dokonał jego wyczerpującej analizy, nie naruszając przy tym art. 80 K.p.a. Nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 107 tej ustawy.

Wyjaśnić należy, że warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na realizację programu rolno-środowiskowo-klimatycznego reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie Szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata [...].

Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym";

3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Pakiety i ich warianty określono w § 4 omawianego rozporządzenia. Zgodnie z ust. 1 pkt 4 Pakiet 4 stanowią cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000. a zgodnie z lit.d) pkt 4 ust § 4 Rozporządzenia PRSK Wariant 4.4. to Półnaturalne łąki wilgotne.

Stosownie do § 11 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia PRSK w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana, jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez:

a) rolnika użytków rolnych lub obszarów przyrodniczych wynosi co najmniej 1 ha,

b) zarządcę obszarów przyrodniczych wynosi co najmniej 1 ha.

Z kolei w § 12 ust. 4 pkt 1 lit.a) Rozporządzenia wskazano, że w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do: trwałych użytków zielonych, na których występują: siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia, jeżeli są położone na specjalnym obszarze ochrony siedlisk albo na obszarze specjalnej ochrony ptaków, albo na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty, w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody - w przypadku wariantów 4.1.-4.6.,

Definicja trwałego użytku zielonego została określona w art. 4 ust. 1 lit.h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009. Zgodnie z omawianym przepisem pod pojęciem tym należy rozumieć grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - które nie były zaorane przez okres co najmniej pięciu lat; mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które służą do wytwarzania paszy dla zwierząt, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych zielnych roślin pastewnych.

Jak zatem słusznie zauważył organ odwoławczy dla potrzeb płatności rolnośrodowiskowej, nie każdy grunt zajęty pod uprawy zielone stanowi trwały użytek zielony, lecz jedynie taki, który spełnia wszystkie warunki określone w przytoczonej wyżej definicji tj. oprócz tego, że jest zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych dodatkowo przez okres pięciu lat lub dłużej, nie był włączony do płodozmianu w gospodarstwie, a więc grunty te służyły do upraw traw lub innych upraw zielonych naturalnych, co najmniej przez pięć kolejnych lat, po ich przekształceniu (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 113/12).

Pojęcie płodozmianu zostało zdefiniowane w załączniku II Rozporządzenia Komisji WE nr 1200/2009. Jest to praktyka polegająca na corocznej zmianie upraw na danym polu, przeprowadzanej w zaplanowany sposób lub w zaplanowanej kolejności w kolejnych latach uprawy, tak aby te same gatunki nie były uprawiane bez przerwy na tym samym polu. Zazwyczaj co roku następuje zmiana upraw, choć mogą być one zmieniane co kilka lat. Aby wprowadzić rozróżnienie między gruntami ornymi a uprawami trwałymi lub trwałymi użytkami zielonymi, stosuje się próg pięcioletni. Oznacza to, że jeśli działka jest wykorzystywana pod tę samą uprawę przez pięć lub więcej lat bez usunięcia w tym czasie uprawy poprzedniej i wprowadzenia nowej, to nie jest uważana za grunty orne.

Mając na uwadze treść wyżej wskazanych przepisów zgodzić się należy z Dyrektorem OR ARiMR, że zadeklarowane przez stronę do płatności PRSK działki należało zweryfikować pod kątem spełnienia ww. przesłanek nie tylko odnośnie roku, w którym strona domaga się płatności (2018) ale także na 5 lat wstecz.

Taka też analiza została przez organ przeprowadzona.

Organ ustalił, że do 2015 r. sporne działki wyznaczone były jako TUZ na podstawie art. 45 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Zgodnie z tymi przepisami Państwa członkowskie wyznaczają trwałe użytki zielone, które są wrażliwe pod względem środowiskowym na obszarach objętych dyrektywami 92/43/EWG lub 2009/147/WE, w tym na glebach torfowych i terenach podmokłych znajdujących się na tych obszarach, i które wymagają ścisłej ochrony, aby spełnić cele tych dyrektyw. Rolnicy nie mogą przekształcać ani zaorywać trwałych użytków zielonych położonych na obszarach wyznaczonych przez państwa członkowskie na podstawie akapitu pierwszego (...).

Natomiast w latach 2016 i 2017 działki te zgłaszane były do płatności przez Przedsiębiorstwo Rolne S. sp. z o.o. W 2016 r. na ww. działkach jako uprawę wskazano soczewicę jadalną a w 2017 r. ostropest.

Wobec tak poczynionych ustaleń organ trafnie stwierdził, że zgłoszone przez skarżącą w 2018 r. do płatności PRSK działki nr [...] nie mieszczą się w definicji trwałych użytków zielonych bowiem w przeciągu ostatnich pięciu lat doszło na nich do płodozmianu.

O ile uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji może wprowadzać w błąd co do przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji. Kierownik BP ARiMR zaznaczył w niej bowiem jedynie wytłuszczonym drukiem, że definicja trwałych użytków zielonych oznacza grunty (...) które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat. O tyle Dyrektor OR ARiMR, ponownie rozpoznając sprawę szczegółowo wyjaśnił jakie okoliczności sprawiły, że spornych działek nie można uznać ich za trwały użytek zielony a w konsekwencji przyznać stronie płatności PRSK.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego chybioną jest argumentacja skarżącej, jakoby nie dokonywała ona innych czynności, które zmierzałyby do zmiany terenu pod inne uprawy niż łąki czy pastewne rośliny zielone i jego przeznaczenia a przedmiot sporu dotyczy wyłącznie zasiania przez skarżącą soczewicy.

Skarżąca zarzuca organowi, że powołując się na fakt zasiania soczewicy na spornych działkach rolnych nie wskazał, z jakich przyczyn nie potraktował soczewicy jako pastewnej rośliny zielonej, a w następstwie tego nie uzasadnił, czy zasianie rośliny pastewnej innej niż wcześniej występująca na gruncie mogło zostać potraktowane jako dojście do płodozmiany na spornych działkach w 2016r. Przy czym i ta teza nie znajduje potwierdzenia. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji wskazał, że w 2016 r. na działkach o nr ewid. [...] uprawiana była soczewica jadalna. Ustalenia te potwierdza także decyzja Kierownika BP ARiMR z dnia [...] maja 2017 r. przyznająca Przedsiębiorstwu Rolnemu S. płatność ekologiczną na 2016 r. (zobowiązanie ekologiczne dotyczyło wariantu 2.1 Uprawy warzywne w okresie konwersji). A także decyzja Kierownika BP ARiMR z dnia [...] czerwca 2017 r. nakazująca ww. Przedsiębiorstwu ponowne przekształcenie trwałych użytków zielonych wartościowych pod względem środowiskowym.

Skoro zatem w 2016 r. na spornych działkach uprawiana była soczewica jadalna a nie soczewica pastewna to nie można przyjąć, jak tego oczekuje skarżąca, że na gruntach tych nie doszło do płodozmianu.

Sąd podziela wykładnię pojęcia trwałych użytków zielonych dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 2 października 2014 r. w sprawie C-47/13. Co prawda dotyczy ona definicji zawartej w art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników jednakże z uwagi na zbliżoną treść przepisów, uwagi tam poczynione są aktualne także do art. 4 ust. 1 lit.h Rozporządzenia nr 1307/2013

Niemniej jednak, wbrew sugestii skarżącej, wykładnia ta nie dotyczy okoliczności, które wystąpiły w niniejszej sprawie.

W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że definicję "trwałych użytków zielonych" należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona grunty rolne, które są aktualnie i od co najmniej pięciu lat wykorzystywane pod uprawę trawy lub innych pastewnych roślin zielnych, również wtedy, gdy grunty te były w tym okresie orane i obsiewane odmianą pastewnej rośliny zielnej inną niż uprawiana na nich poprzednio.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie, jak już wyżej wyjaśniono, zasiana w 2016 r. na spornych gruntach soczewica była soczewicą jadalną. Nie mogła zatem zostać, w świetle ww. wyroku, uznana za inną roślinę pastewną.

Co istotne, skarżąca składając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, pomimo nieprecyzyjnego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, nie miała wątpliwości co do okoliczności świadczących o odmowie płatności. Wskazuje na to jednoznacznie treść odwołania, w którym Spółka sama wskazała, że w 2017r. złożyła wniosek o płatności na działki [...], wykonując na nich zabieg siewu ostropestu, nie mając przy tym świadomości, że działki te są TUZem cennym. Nie bez znaczenia w tej kwestii jest także okoliczność, że w odwołaniu tym skarżąca wyraziła gotowość zmiany wniosku wycofującą działki o nr [...] z płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że organ dokonał prawidłowej wykładni mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa w tym art. 4 ust. 1h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 i zasadnie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w § 12 ust. 4 lit.a) rozporządzenia PRSK uprawniające do przyznania wnioskowanej przez stronę płatności.

Zasadnie też organ zastosował w sprawie art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 określając stronie karę administracyjna w wysokości 18301,99 zł i jednocześnie odmówił stronie przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej, o której mowa w § 18 rozporządzenia PRSK.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy.

Z tego też względu, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.