Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3201/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2004 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Biuro "R." w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie międzynarodowej regularnej komunikacji samochodowej postanawia 1) umorzyć postępowanie; 2) zwrócić skarżącemu kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu wpisu.


UZASADNIENIE

W pismach z dnia 22 sierpnia 2003 r. skarżący A. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Biuro "R." w K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie regularnej komunikacji autobusowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...].

Na mocy w/w decyzji organ w oparciu o przepis art. 23 ust. 2 lit c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, odmówił udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym na liniach [...] oraz [...], z uwagi na nie przestrzeganie przez skarżącego warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu oraz wykonywanie przewozów bez wymaganego zezwolenia

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 19 grudnia 2003 r. skarżący złożył w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pismo procesowe, w którym oświadczył, iż cofa swoją skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] i wnosi o umorzenie postępowania przez NSA.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 22 sierpnia 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega dalszemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę.

W ocenie Sądu należy stwierdzić, iż cofnięcie skargi przez p. A. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Biuro "R." w K., jest dopuszczalne, albowiem nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Jak stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 1 sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Orzekając o zwrocie skarżącemu kwoty 100,00 złotych Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był uwzględnić dyspozycję przepisu art. 97 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym to przepisem w sprawach, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004 r., stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. W związku z tym Sąd orzekł na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.), według którego w razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu zwraca się wpis.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.