Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 997/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 11 pkt 4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Spółki B. z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Spółki B. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Spółka A pismem z dnia 9 października 2017 r. złożyła do spółki B wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

umowy zawartej między spólką B i C w 2016 r. na

realizację dokumentacji przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego BB20p położonego na terenie zakładu produkcyjnego spółki B wraz z załącznikami,

opisu przedmiotu zamówienia dla realizacji dokumentacji przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego 8820p położonego na terenie zakładu produkcyjnego spółki B,

dokumentacji przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego BB20p, położonego na terenie zakładu produkcyjnego spółki B będącej przedmiotem umowy zawartej między spółka B a C na realizację dokumentacji przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego BB20p położonego na terenie zakładu produkcyjnego B,

opracowania nr "[...]" z grudnia 2009 r. pn.: "Koncepcja zabudowy bloku energetycznego o mocy 20 MWe opalanego peletami ze słomy", wymienione w Projekcie Podstawowym sporządzonym przez Centrum Projektowe A w styczniu 2010 r.

Decyzją z dnia "[...]" spółka A odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Podmiot zobowiązany wskazał odnośnie do pkt 2 wniosku, że informacja, o którą zwrócił się wnioskodawca, została już udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej grupy kapitałowej, do której należy podmiot zobowiązany. Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza zaś obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w skrócie u.d.i.p.

Odnośnie zaś do pkt 4 wniosku, odmowa udzielenia informacji publicznej znajduje zdaniem podmiotu zobowiązanego oparcie w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. Stosownie do tego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie rozróżnia sposobu odmowy udostępnienia informacji publicznej w zależności od tego, czy tajemnica przedsiębiorcy dotyczy podmiotu wydającego decyzję, czy też powiązanego z nim kontrahenta. Wskazano, że w szczególności opracowanie nr "[...]" z grudnia 2009r. zawiera nie ujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne i technologiczne przedsiębiorstwa wykonawcy przedmiotowego opracowania, zawiera też inne informacje wykonawcy posiadające wartość gospodarczą.

Natomiast w kontekście punktu 1 wniosku i punktu 3 wniosku podano, że podmiot zobowiązany nie jest stroną umowy z C zawartej w 2016 r. na realizację dokumentacji przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego BB20p położonego na terenie zakładu produkcyjnego spółki B, jak również nie posiada egzemplarza ani kopii tej umowy. Nie dysponuje także dokumentacją przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego BB20p położonego na terenie zakładu produkcyjnego spółki B będącej przedmiotem tej umowy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji. Jeżeli adresat wniosku nie posiada żądanej informacji, załatwia wniosek poprzez poinformowanie o tym fakcie wnioskodawcy.

Skargę na ww. decyzję wywiodła spółka A, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

naruszenie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publiczne zwalnia podmiot zobowiązany z obowiązku jej udostępnienia na wniosek podmiotu zainteresowanego, również w sytuacji, gdy na dzień wystąpienia z wnioskiem nie była ona dostępna,

naruszenie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie polegające na odmowie udostępnienia informacji publicznych wnioskowanych przez skarżącego, pomimo ciążącego na podmiocie zobowiązanym obowiązku ich udostępnienia,

naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez błędne jego zastosowanie wskutek wadliwego uznania przez podmiot zobowiązany, że w niniejszej sprawie informacja, której żąda skarżący, objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy,

naruszenie art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak sporządzenia należytego uzasadnienia decyzji, odpowiadającego wymogom ustawowym, a jednocześnie brak uzasadnienia zasadności przesłanek, jakimi podmiot zobowiązany kierował się uznając opracowanie nr "[...]" z grudnia 2009r., za informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorcy, co przeczy zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do podmiotu zobowiązanego,

naruszenie art. 8 i 11 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stronie przyczyn, z powodu których nie posiada informacji objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła w kontekście odmowy udostępnienia wnioskowanego opisu przedmiotu zamówienia, że w jej ocenie rozstrzygnięcie to zostało wydane wskutek błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej dokonanej w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z wiedzą posiadaną przez stronę skarżącą nabytą na podstawie licznych poszukiwań wnioskowanej informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej grupy kapitałowej, do której przynależy podmiot zobowiązany, na dzień złożenia wniosku o udostępnienie opisu przedmiotu zamówienia żądana informacja nie znajdowała się na stronie BlP, co zresztą stanowiło przyczynę wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżąca nie podzieliła również stanowiska podmiotu zobowiązanego w przedmiocie odmowy udostępnienia opracowania nr "[...]" z grudnia 2009 r. z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. Zdaniem strony skarżącej wadliwość uzasadnienia sporządzonego przez podmiot zobowiązany powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego przedmiotowej decyzji, gdyż w sposób istotny narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące zagadnienie uzasadnienia decyzji administracyjnej, które w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. w z w z art. 16 ust. 2 u.d.i.p .znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie.

Ponadto w ocenie skarżącej poczynione przez podmiot zobowiązany wyjaśnienia w zakresie nieposiadania pozostałych informacji objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej budzą poważne wątpliwości w kontekście okoliczności niniejszej sprawy. Zamawiającym w postępowaniu o udzielenie zamówienia dla realizacji dokumentacji przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego BB20p położonego na terenie zakładu produkcyjnego spółki B był podmiot zobowiązany. W związku z czym w ocenie strony skarżącej, trudno jest uznać za wiarygodne twierdzenie, że podmiot zobowiązany nie jest stroną umowy zawartej w związku w wyniku przeprowadzonego zamówienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty zaprezentowane w skardze za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w rzeczonej sprawie jest zasadna.

Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy ppsa, jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, u.d.i.p. (Dz. U. z 2016r., poz. 1764 j.t.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy).

Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.

Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02).

W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02).

Podmiot zobowiązany rozpatrzył na gruncie niniejszej sprawy wniosek strony skarżącej w ten sposób, że wydał decyzję w której rozstrzygnął, że co do pkt 1 i 3 wniosku (umowa zawarta pomiędzy spółką B a C na realizację dokumentacji przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego BB20p oraz dokumentacja przebudowy lub modernizacji kotła parowego bloku biomasowego BB20p położonego na terenie zakładu produkcyjnego spółki B) nie posiada żądanych informacji. Odnośnie do punktu 2 wniosku stwierdził, że wnioskowane informacje znajdują się na stronie BIP. Natomiast co do pktu 4 wniosku wskazał, że informacja nie może być udostępniona z uwagi na istnienie przesłanki ochrony tajemnicy przedsiębiorcy.

Przede wszystkim należy wskazać, że wniosek strony skarżącej co do pkt 1 i 3 został rozpatrzony przez podmiot zobowiązany w nieprawidłowy sposób. Jak już bowiem wspomniano, w sytuacji gdy określony podmiot nie posiada wnioskowanej informacji zobowiązany jest o tym fakcie poinformować wnioskodawcę pisemnie. Tymczasem podmiot zobowiązany zawarł taką informację w swojej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Taka forma rozstrzygnięcia przypisana jest takim sytuacjom, w których podmiot zobowiązany odmawia udzielenia informacji publicznej z uwagi na wystąpienie którejś z przesłanek ograniczających jej udostępnienie. Skoro zatem spółka nie posiadała żądanych informacji co do pkt 1 i 3 wniosku, to powinna w tym zakresie poinformować wnioskodawcę na piśmie ale nie w formie decyzji administracyjnej. Taki sposób rozpoznania wniosku strony jest niezgodny z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, regulującymi sposób rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nadmienić również należy, że Sąd nie jest władny weryfikować tego czy określony podmiot rzeczywiście nie dysponuje wnioskowaną informacją. Jeśli zaś wnioskodawca jest przekonany, że podmiot zobowiązany dysponuje wnioskowanymi informacjami a celowo nie chce ich ujawnić, to może ewentualnie rozważyć możliwość wystąpienia do organów ścigania o zweryfikowanie tej kwestii.

Odnośnie do pktu 2 wniosku wskazano, że żądana informacja została już udostępniona na stronie BIP. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 10 ust. 1 rzeczonej ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (PIP) lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Ponadto informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (ust. 2).

Przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji publicznej. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, wyłącznie wówczas, gdy została ona udostępniona w BIP. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP. Zawiadomienie to następuje w formie pisemnej ale nie w decyzji administracyjnej, jak to uczynił w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany. Ponadto co istotne, żądana informacja powinna być aktualnie dostępna na stronie Biuletynu Informacji Publicznej. Nieskuteczne jest zatem odesłanie do strony BIP, w sytuacji gdy pewne dane były tam umieszczone ale już aktualnie nie są. Ponadto odesłanie takie musi być precyzyjne, tak żeby zainteresowana strona w sposób łatwy mogła dotrzeć do interesujących ją informacji. Tymczasem podmiot zobowiązany wskazał jedynie ogólnie, że informacja, o którą zwrócił się wnioskodawca, została już udostępniona w BIPie. Takie postepowanie nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie jest skutecznym odesłaniem. Na marginesie nadmienić należy, że publikacja informacji na innej stronie internetowej nie mającej statusu strony BIP, nie powoduje jej skutecznego udostępnienia. Tym samym w takiej sytuacji można o taką informację zwrócić się w trybie wnioskowym.

Podmiot zobowiązany wydając zaskarżoną decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji powołał się również na zaistnienie, co do pktu 4 wniosku, przesłanki negatywnej jej udzielenia w postaci tajemnicy przedsiębiorcy.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2143/13 (LEX nr 1505074) tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński, "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz"; LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01; LEX nr 583717). Innymi słowy na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tegoż podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. Jednakże samo zastrzeżenie nie jest przesłanką wystarczającą, jeżeli informacja nie spełnia kryterium posiadającej waloru wartości gospodarczej, technologicznej czy organizacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wcześniej wyroku w sprawie I OSK 2143/13 wskazał, że niewystarczającym jest powołanie się jedynie na tajemnicę przedsiębiorcy, bez szczegółowego rozwinięcia, w jakim aspekcie tajemnicę tę należałoby oceniać. Podobnie w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13, NSA orzekł, że aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa.

Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny - wola konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji. Tak więc, aby podmiot obowiązany mógł odmówić udostępnienia konkretnej informacji, musi zachodzić koniunkcja elementów: materialnego i formalnego tajemnicy przedsiębiorcy. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.

W zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wykazano, że materia, której dotyczy wniosek objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy. Spółka B nie uzasadniła zatem, że zaistniała w sprawie przesłanka, która uprawniałaby ją do odmowy udzielenia wnioskowanych informacji. Dla skutecznego ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na zaistnienie rzeczonej tajemnicy, nie wystarczy samo ogólne wskazanie takiej tajemnicy. Niezbędne jest wykazanie jej zaistnienia, czyli uzasadnienie i wykazanie zasadności objęcia żądanych informacji statusem tajemnicy przedsiębiorcy. W tym celu niezbędne jest przeanalizowanie aspektu materialnego żądanych danych w kontekście wskazywanej tajemnicy. Innymi słowy w uzasadnieniu decyzji podmiot zobowiązany musi wykazać zaistnienie takiej tajemnicy w stosunku do wnioskowanych danych. Tego w zaskarżonej decyzji nie uczyniono. Powołano się jedynie w sposób ogólnikowy na tą przesłankę. Nie wystarczające jest zaś ogólne wskazanie objęcia określonych we wniosku informacji tajemnicą przedsiębiorcy. Nawet samo objęcie tych danych klauzulą tajemnicy przedsiębiorcy nie stanowi samoistnej negatywnej przesłanki ich udostępnienia. Powołując się na tą negatywną przesłankę udostępnienia informacji publicznej trzeba wykazać również aspekt materialny objęcia tą tajemnica określonych danych. Należałoby zatem wskazać jakiego rodzaju dane (dokumenty) objęte są tajemnicą przedsiębiorcy i wykazać, że dotyczą one materii szczególnie istotnej dla interesów gospodarczych spółki oraz to, że ich ujawnienie mogłoby spowodować dla spółki ewentualne szkody o charakterze gospodarczym i ekonomicznym.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w pkt I wyroku uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w pkt II wyroku stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.