Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1232/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Bartłomiej Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2007 r. sprawy ze skargi R. S. i K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5, 11, 14, 87, 92 ust.1, ust.4 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm., powoływanej dalej jako: "utd"), lp. 1.10.1. lita i b , lp. 1.7 załącznika do utd, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98 oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r. po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez przedsiębiorców K. S. i R. S. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą S. s.c., utrzymał mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] o nałożeniu na ww. kary pieniężnej w wysokości 2950 złotych.

Podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej, na którą składały się trzy kary jednostkowe za :

1) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (50 złotych)

2) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (2400 złotych)

3) za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (500 złotych).

Uzasadniając kary pieniężne wymienione w pkt 1 i 2 organ stwierdził, że w trakcie kontroli drogowej, która odbyła się na drodze krajowej w dniu 23 lipca 2006 r., skontrolowanym pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy artykułów spożywczych. Kierowca pojazdu, co ustalono na podstawie okazanych wykresówek z dni od 17 do 23 lipca 2006 r., był w trakcie siódmego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Zdaniem organu z analizy danych zawartych na tarczce tachografu wynika, iż kierowca skrócił wymagany okres tygodniowego odpoczynku o 25 godzin (licząc do 36 godzin) co wskazuje na naruszenie art. 8 ust. 3-6 Rozporządzenia nr 3820/85. Organ podnosi, że powyższa okoliczność została potwierdzona przez kierowcę w toku jego przesłuchania oraz przedsiębiorcę (w piśmie z dnia 1 sierpnia 2006 r.). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, iż z siedziby firmy kontrolowanym pojazdem wyjechał inny kierowca, który poprosił poddanego przedmiotowej kontroli I. K. o wykonanie kursu, na co firma nie miała żadnego wpływu organ stwierdził, że podniesione argumenty nie zasługują na uwzględnienie. GITD zaakcentował, iż za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca, zgodnie z zasadą ryzyka pracodawcy.

Uzasadniając natomiast nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty GITD podniósł, iż w trakcie kontroli okazano wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy natomiast skontrolowany pojazd nie został zgłoszony do tej licencji. Organ podkreślił, iż w toku dalszego postępowania administracyjnego strona wyjaśniła, że kierowca omyłkowo okazał licencję krajową zamiast międzynarodowej, do której przedmiotowy pojazd był zgłoszony. Ponieważ twierdzenia strony zostały potwierdzone przez Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego zasadnym było, zdaniem GITD, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty tj. w wypis z licencji wspólnotowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na omówioną wyżej decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego podniesiono zarzut naruszenia prawa poprzez "niewłaściwą ocenę zdarzeń (...) i nieuznanie, iż pojazd którym był wykonywany transport posiadał licencję wspólnotową a tym samym był również uprawniony do wykonywania transportu krajowego". Ponadto zarzucono, iż organ nie uwzględnił wyjaśnień strony co do nieprzewidzianej przez przedsiębiorcę rotacji kierowców. Skarżący akcentują, że nie mieli wpływu na postępowanie kierowców zatem nie powinni ponosić odpowiedzialności za to, że "właściwy" kierowca nie przekazał licencji zmiennikowi. W rezultacie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.

Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. W toku kontroli prowadzący pojazd okazał wykresówki za okres od 17 lipca 2006 r. do 23 lipca 2006 r., na podstawie których stwierdzono, że kierowca był w trakcie siódmego dziennego okresu prowadzenia pojazdu oraz skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 25 godzin (licząc do 36 godzin, gdyż odbierał odpoczynek w miejscu swojego zamieszkania). Najdłuższy okres odpoczynku wyniósł 11 godzin i był zawarty pomiędzy godz. 22 min 15 (21 lipca 2006 r.) a 9 min 15 dnia 22 lipca 2007 r. Okres ten został zarejestrowany na tarczy tachografu z dnia 21-22 lipca 2006 r. W myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 kierowca musi, po nie więcej niż sześciu dziennych okresach prowadzenia pojazdu odebrać tygodniowy okres odpoczynku określony w art. 8 ust. 3 ww. rozporządzenia, który co do zasady wynosi minimum 45 godzin, ale w sytuacji gdy jest odbierany w miejscu zamieszkania (a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie) może być skrócony do 36 godzin. Skoro zatem skrócono tygodniowy okres odpoczynku o 25 godzin, prawidłowe było ustalenie wysokości kary zgodnie z lp. 10.1 lit. a) załącznika do utd za pierwszą godzinę, oraz lp. 10.1 lit. b) za każdą rozpoczętą kolejna godzinę. W sumie wysokość kary z tego tytułu wyniosła 2450 złotych a zatem organ nałożył ją w prawidłowej wysokości. W obowiązującym na dzień wydania decyzji stanie prawnym, za działania firmy i jej pracowników a także osób, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu działalności odpowiedzialność ponosi tenże przedsiębiorca. Przedmiotowa kara administracyjna zgodnie z art. 92 ust. 1 jest nakładana na podmiot wykonujący transport drogowy. W rozpatrywanej sprawie tym podmiotem są obydwaj przedsiębiorcy tj. K. S. i R. S., którzy prowadzą działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa poprzez "niewłaściwą ocenę zdarzeń (...) i nieuznanie, iż pojazd którym był wykonywany transport posiadał licencję wspólnotową a tym samym był również uprawniony do wykonywania transportu krajowego" należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, iż zarzut ten polega na nieporozumieniu, gdyż kara pieniężna w wysokości 500 złotych została nałożona za niewyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty tj. wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego (skoro skontrolowany pojazd był do takiej licencji zgłoszony). Organ nie zarzuca, co sugeruje strona, iż przedmiotowym pojazdem nie można było wykonywać krajowego transportu drogowego. Obowiązek posiadania i okazywania w trakcie kontroli wypisu z licencji wynika z art. 87 ust. 1 utd natomiast jej nieokazanie jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych zgodnie z lp. 1.7 załącznika do utd w zw. z art. 92 ust. 1 ww. ustawy. Podnoszona w tym zakresie argumentacja skarżących o braku wpływu na to, że kierowca który wyjechał z bazy nie przekazał wypisu z tejże licencji ustanowionemu przez siebie (bez wiedzy przedsiębiorcy) zmiennikowi również nie może zostać uwzględniona z powodów, które już wyżej podano.

Rekapitulując należy stwierdzić, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji tego stanu pod wskazane w decyzji przepisy prawa materialnego, a także zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoje rozstrzygniecie. W toku postępowania nie zostały również naruszone przepisy procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieznajdującą usprawiedliwionych podstaw.