Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1962/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzeni zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżąca, w rezultacie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zaległość podatkowa powstała w wyniku sprzedaży jej domu obciążonego kredytem, celem spłaty zadłużenia. Obecnie wynajmuje mieszkanie, a w płatnościach ma zaległości. Nie ma gdzie mieszkać. Emerytura strony wynosi 2.300 zł, z czego potrącane jest 750 zł w związku z zajęciem egzekucyjnym. Córka, która pozostaje ze skarżącą we wspólnym gospodarstwie domowym, jest bezrobotna z zasiłkiem w kwocie 563 zł, przyznanym do lutego 2016 r. Ojciec dwojga wnuków skarżącej, które również z nią mieszkają, nie płaci alimentów, a MOPS wstrzymał wypłatę z funduszu alimentacyjnego z powodu zaległości podatkowej. W rezultacie jedyny dochód w 4-osobowym gospodarstwie to emerytura skarżącej wynosząca 1.625 zł.

W oświadczeniu o majątku strona podała, że posiada działki budowlane, które są obciążone hipoteką bankową i zajęciem egzekucyjnym. Posiada też wierzytelność na kwotę 500.000 zł, która okazała się nieściągalna – umorzono postępowanie egzekucyjne w tej sprawie. Strona ma również samochód osobowy marki VW Golf, o wartości 14.000 zł. Córka nie ma żadnego majątku.

Jako zobowiązania i stałe wydatki wymieniony został czynsz i opłaty za media w łącznej kwocie 2.700 zł kredyt odnawialny, kredyty z ratami 475 zł i 220 zł, pożyczka z Provident z ratą 364 zł oraz dług wobec Vivus Finance. Wszystkie wymienione zobowiązania nie są obecnie spłacane.

Dokumenty przedłożone w wyniku wezwania potwierdzają złożone oświadczenia na urzędowym formularzu wniosku. Ponadto wynika z nich, że córka skarżącej obecnie została skierowana przez Urząd Pracy na płatny staż, przy czym odmówiono jej przyjęcia z powodu uwarunkowań zdrowotnych. Obecnie utrzymuje siebie i dwójkę dzieci z wypłaconych w listopadzie 2015 r. zaległych alimentów.

W ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek jest zasadny.

Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Skarżąca powyższe wykazała. Za uwzględnieniem wniosku przemawia fakt uzyskiwania przez skarżącą emerytury w kwocie niewiele ponad 1.600 zł, z której musi utrzymać siebie oraz córkę i wnuki. Wprawdzie zgodnie z oświadczeniem jej córki, posiada ona środki z wypłaty zaległych alimentów, kwota ta jednak jest niezbędna na zabezpieczenie wydatków na podstawowe potrzeby rodziny. Zwłaszcza, że mieszkanie, które zajmują, jest wynajmowane, a sam czynsz najmu jest wyższy od kwoty emerytury skarżącej.

Strona nie ma również majątku, z którego mogłaby pozyskać dodatkowe środki finansowe.

W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako uzasadniony i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.