Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 586/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 252 par. 1, art. 255, art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2008r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K.Witkowicz-Dwornicka


UZASADNIENIE

Skarżący M.K. złożył oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, w którym wskazał, że posiada dom z 8 mieszkaniami w [...] przy ul. [...] o powierzchni [...] m², który obciążony jest hipoteką na sumę 629.500 zł i hipoteką kaucyjną na sumę 138.490 zł na rzecz banku PKO BP, w którym zaciągnął kredyt na remont domu i "upadłą działalność gospodarczą". Prócz tego podał, że jest właścicielem gruntu rolnego klasy VI i V o powierzchni [...] ha położonej w [...] koło [...] oraz 8-letniego samochodu osobowego marki [...]. Wskazał, że dochody stanowi jego wynagrodzenie z umowy o pracę w wysokości [...] zł brutto miesięcznie oraz [...] zł brutto miesięcznie z tytułu czynszu najmu.

Z uwagi na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarżący został zobowiązany do przedłożenia wniosku o prawo pomocy na formularzu PPF właściwym dla postępowania sądowoadministracyjnego, którego kopię załączono do wezwania.

We wniosku skarżący domagał się zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, ale w małżeństwie obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej. W części dotyczącej posiadanego majątku podał, że jest właścicielem kamienicy czynszowej przy ul. [...] w [...] o powierzchni [...] m² obciążonej hipoteką, a do spłacenia pozostaje kwota 500.000 zł. z tytułu zaciągniętego kredytu, mieszkania o powierzchni [...] m² oraz [...] ha ziemi V i VI klasy w [...]. Wnioskodawca oświadczył, że jego jedyny dochód stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości [...] zł netto miesięcznie.

W oparciu o przepis art. 255 powyższej ustawy wnioskodawca został zobowiązany do osobistego uzupełniania wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. W odpowiedzi skarżący wskazał, że w zakreślonym terminie nie ma możliwości zgromadzenia stosowanych dokumentów i zwrócił się z prośbą o przesunięcie terminu uzupełnienia wniosku o 14 dni. W związku z tym wnioskodawca został ponownie wezwany o uzupełnienie wniosku o prawo pomocy, a zarządzenie zostało mu skutecznie doręczone (k. 40 akt). Zobowiązanie pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że jego sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wszystkich wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów sądowych (art. 245 §3 powyższej ustawy). Wobec powyższego, w celu wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa nie pozwala na uiszczenie kosztów sądowych, chociażby w części wnioskodawca był zobowiązany do szczegółowego opisania na urzędowym formularzu PPF swojej kondycji majątkowej, finansowej i rodzinnej (art. 252 §1 powyższej ustawy). Oświadczenia w nim zawarte okazały się jednak niepełne i niewystarczające dla oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego. Wskazane przez wnioskodawcę we wniosku o prawo pomocy dane pozostawały w sprzeczności z innymi informacjami dotyczącymi stanu jego dochodów znajdującymi się w aktach sądowych (k. 17, 18 i 31 akt). Wezwano, więc skarżącego w trybie art. 255 powyższej ustawy do złożenia dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie. W ten sposób wnioskodawca miał dodatkową możliwość uzupełnienia swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa.

Tymczasem, wnioskodawca mimo powtórnego wezwania zaniechał udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi. Nie podał żadnych informacji, co do rzeczywistej sytuacji finansowej i nie przedłożył dokumentów umożliwiających ich weryfikację.

Nie podał wszystkich źródeł, z których czernie dochody, podczas gdy z akt sądowych wynikało, że jest ich kilka (k. 18, 36). Brak zeznania podatkowego PIT skarżącego uniemożliwia zweryfikowanie oświadczenia o wysokości uzyskiwanych dochodów. Zaniechanie przedłożenia posiadanych wyciągów z rachunków bankowym uniemożliwia dokonanie oceny jakimi środkami w rzeczywiści wnioskodawca dysonuje. Z oświadczenia wnioskodawcy zawartego we wniosku wynika, że jest jedynym właścicielem majątku nieruchomego o znacznej wartości w postaci kamienicy czynszowej w centrum [...], mieszkania i gruntu rolnego. Brak szczegółowego opisu tego majątku, sprecyzowania w jaki sposób jest wykorzystywany, jakie wnioskodawca ponosi koszty jego utrzymania i jakie przynosi on dochody, również uniemożliwia ocenę rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącego, tym bardziej, że korzysta z bankowego kredytu hipotecznego.

W tym stanie rzeczy złożone przez wnioskodawcę oświadczenie majątkowe uniemożliwia ustalenie rzeczywistej jego kondycji finansowej i pozbawia możliwości zweryfikowania udzielonych informacji. W konsekwencji nie można dokonać jednoznacznej oceny jego możliwości płatniczych i przyjąć, że zasługuje na zwolnienie od kosztów sądowych, chociażby w części zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 powyższej ustawy.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.

/-/ K.Witkowicz-Dwornicka

MK