Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1321/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 170, art. 171
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sylwester Marciniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA del. Paweł Chmielecki, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej (...) Banku Spółdzielczego w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 211/05 w sprawie ze skargi (...) Banku Spółdzielczego w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 18 kwietnia 2005 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1999 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od (...) Banku Spółdzielczego w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 3.600 /słownie: trzy tysiące sześćset/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 lipca 2005 r. /I SA/Ol 211/05/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę (...) Banku Spółdzielczego w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 18 kwietnia 2005 r., (...), w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1999.

2. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji ustalił, iż zaskarżoną decyzją, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku uchylenia poprzednich decyzji z powodu uwzględnienia skargi Banku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny /1/III SA 1809/01/, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w O. z dnia 13 stycznia 2005 r., którą określono podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji stwierdził, że Bank zawyżył koszty uzyskania przychodów z tytułu wydatków na roboty ogólnobudowlane i elektryczne przeprowadzone w związku z inwestycją w wynajętym pomieszczeniu oraz amortyzacji budynku kurnika, który nie był wykorzystywany w prowadzonej działalności. Uwzględnił zaś odliczenia od dochodu z tytułu darowizn w wysokości 4.420 zł. Nadto uznał, że w świetle art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki w kwocie 78.011,93 zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, bowiem zostały sfinansowane z dochodów /przychodów/ pochodzących z wolnych od podatku /na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych/ dotacji otrzymanych z budżetu państwa. W celu dokonania, zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego, wymiaru uzupełniającego, Naczelnik Urzędu Skarbowego przyjął jako punkt wyjścia ustalenie udziału wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów w ogólnej kwocie wydatków Banku - uznanych przez podatnika za koszty uzyskania przychodów /91,80% wszystkich wydatków/ i nie uznanych za koszty uzyskania przychodów /8,20%/. Tak ustalony udział został wykorzystany w celu ustalenia wartości wydatków sfinansowanych otrzymaną w 1999 r. dotacją.

W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż (...) Bank Spółdzielczy w G. otrzymał w 1999 r. z budżetu państwa, za pośrednictwem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych na cele rolnicze w wysokości 867.834,93 zł. Dotacje te, zgodnie z art. 69 ust. 4 pkt 4 ustawy o finansach publicznych, są dotacjami budżetowymi. Przywołując art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ odwoławczy stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 21 stycznia 2004 r. /1/III SA 1809/01/ orzekł, że przedmiotowe dopłaty korzystały w 1999 r. ze zwolnienia podatkowego. Uchylając decyzję organu II instancji Sąd pozostawił temu organowi kwestię wzruszenia decyzji organu I instancji. Nieuzasadniony jest więc zarzut dotyczący braku podstaw do przekazania przez organ odwoławczy sprawy do ponownego rozpatrzenia celem określenia zobowiązania podatkowego za 1999 r. Wbrew twierdzeniom podatnika Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględnił orzeczenie Sądu z dnia 21 stycznia 2004 r. oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2003 r. Organ odwoławczy wskazał, iż otrzymane przez Bank dopłaty stanowią przychód /art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych/, jednak podlegają odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem /art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy/, są więc podatkowo obojętne /art. 7 ust. 3 ustawy/. Uwzględniając powyższe oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ uznał, że Bank prawidłowo zakwalifikował otrzymane w 1999 r. dopłaty do oprocentowania udzielonych kredytów na cele rolnicze do przychodów wolnych od podatku dochodowego, ale nieprawidłowo nie wyłączył z podstawy opodatkowania wydatków sfinansowanych otrzymanymi dopłatami /art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych/. Uznanie zwolnienia od podatku dochodowego otrzymanych przez Bank dopłat wymaga jednocześnie nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów Banku sfinansowanych środkami otrzymanymi z tych dotacji. Wzajemne powiązania art. 17 ust. 1 pkt 14 oraz art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oznacza, że przychody i koszty w opisanych tam sytuacjach wzajemnie się znoszą, przy czym ustawodawca nie wskazał żadnych ograniczeń, czy też metod ustalania wydatków nie uznanych za koszty podatkowe czy dochodów wolnych od podatku. Organ wskazał, iż z powodu braku ewidencji wydatków i kosztów sfinansowanych z dotacji w przedmiotowej sprawie nie było możliwe ustalenie, na co zostały wydatkowane pieniądze pochodzące z budżetu państwa. Jednocześnie podatnik nie przedstawił dowodów na potwierdzenie, że nie wykorzystał otrzymanych środków na sfinansowanie wydatków i kosztów.

3. W skardze na powyższą decyzję Bank wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji albo stwierdzenie nieważności decyzji w związku z naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. oraz pominięcie przy podejmowaniu decyzji w obu instancjach sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie /1/III SA 1809/01/. W przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. postępowanie zostało zakończone wymienionym, prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej przekazał natomiast sprawę do ponownego rozpoznania Naczelnikowi (...) Urzędu Skarbowego w O., który dokonał ponownych ustaleń i doszedł do takich samych wniosków jak poprzednio. Zdaniem Banku pomimo innego określenia nazwy organów podatkowych i zmiany ich struktury wewnętrznej winny one brać pod uwagę wyroki sądów, zwłaszcza że w uzasadnieniu decyzji używane są takie same argumenty jak w dotychczasowym postępowaniu.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalając skargę, wskazał, iż sądy administracyjne mają uprawnienia wyłącznie kasacyjne, co oznacza, iż nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw /art. 3 i art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Sąd zauważył, iż kwestia dotacji uznanych przez podatnika za przychody zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie /1/III SA 1809/01/, który stwierdził, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. dopłaty do kredytów preferencyjnych były wolne od podatku. Organ odwoławczy, zobligowany przez powyższy wyrok do ponownego rozpatrzenia odwołania, miał obowiązek wydania jednej z decyzji, które wylicza art. 233 Ordynacji podatkowej, między innymi decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy spełnione zostaną przesłanki z art. 233 par. 2 Ordynacji podatkowej. Uchylając zatem decyzję organu I instancji z dnia 30 marca 2001 r. i przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia Naczelnikowi (...) Urzędu Skarbowego organ nie naruszył procedury administracyjnej. W swej decyzji organ wskazał jakie okoliczności faktyczne ma zbadać organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Całkowicie chybiony jest więc zarzut pominięcia przy podejmowaniu decyzji w obu instancjach sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 stycznia 2004 r., 1/III SA 1809/01. Uchylenie decyzji nie oznaczało bowiem umorzenia postępowania. Organy nie naruszyły również art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd I instancji podkreślił też, iż w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej, gdyż powaga ta dotyczy tylko tych kwestii, co do których sąd odniósł się w ocenie prawnej. Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż organy nie kwestionowały zakwalifikowania przez skarżącego otrzymanych z budżetu państwa dopłat do oprocentowania kredytów na cele rolnicze do przychodów wolnych od podatku dochodowego na podstawie wskazanego przepisu, lecz stwierdziły, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58 tej ustawy Bank nieprawidłowo nie wyłączył z podstawy opodatkowania wydatków sfinansowanych otrzymanymi dopłatami.

5. W skardze kasacyjnej złożonej przez swego pełnomocnika - radcę prawnego Krzysztofa K. - Bank zaskarżył powyższy wyrok wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że materialną podstawę wydania decyzji stanowi art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i że organy finansowe dokonały prawidłowej wykładni tego przepisu, jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwą ocenę art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że orzeczenie z dnia 21 stycznia 2004 r. /1/III SA 1809/01/ zawierało wskazania co do dalszego postępowania organów skarbowych oraz art. 170 i 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, iż w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę w sytuacji, gdy w tym samym przedmiocie ten sam sąd wypowiedział się wcześniej w sposób zdecydowanie odbiegający od sentencji wyroku zaskarżonego.

Strona wskazała, iż z art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wydatków i kosztów sfinansowanych z przychodów /dochodów/, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy wtedy, gdy były one sfinansowane bezpośrednio z dopłat budżetu państwa. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku brak jest cechy bezpośredniości - dopłaty z budżetu, które Bank otrzymał do oprocentowania kredytów preferencyjnych do Banku wpłynęły już po poniesieniu przez niego kosztów związanych z przyznaniem i obsługą udzielonych kredytów preferencyjnych, a więc były rekompensatą finansową zwiększonych kosztów udzieloną post fatum, nie były to więc koszty pokrywane z dopłat bezpośrednio, jak wymaga tego dyspozycja art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy, ale wyrównanie poniesionych przez bank kosztów obsługi kredytu.

Strona podnosi również, iż uważna analiza wyroku z dnia 21 stycznia 2004 r. nie daje podstaw do stwierdzenia, by były tam zawarte jakiekolwiek wskazania do dalszego postępowania organów skarbowych, nie mówiąc już o tym, że winny one wiązać również sąd. Wywodzenie przez organ II instancji prawa do ponownego rozpoznania sprawy z art. 233 par. 2 Ordynacji podatkowej w sytuacji gdy orzeczenie uchylające jego decyzję stało się prawomocne, nie powinno w ocenie strony znaleźć uznania sądu.

Skarżący nie podziela też stanowiska Sądu I instancji w zakresie powagi rzeczy osądzonej. Przedmiotem postępowania w sprawie było ustalenie zobowiązania podatkowego za rok 1999 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wypowiedział się w tej kwestii w orzeczeniu z dnia 21 stycznia 2004 r., stąd została spełniona przesłanka z art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co czyni zadość spełnieniu warunków dla prawomocności formalnej jak i materialnej.

6. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o oddalenie kasacji oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Izby Skarbowej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ wskazał, iż strona powołuje nieprawidłowe brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W brzmieniu obowiązującym w roku 1999 odmawiano prawa uznania za koszty wszelkich wydatków sfinansowanych z dochodów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14, 23-25 i 27 ustawy, bez znaczenia było w tym czasie to, czy wydatki te były sfinansowane z tych dochodów bezpośrednio czy też nie.

Zaskarżony wyrok nie naruszył też art. 153, art. 170 i art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wyroku z dnia 21 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał zastosowanie w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. przepisu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - była to ocena prawna wiążąca na podstawie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ani zaskarżona decyzja ani zaskarżony wyrok nie noszą znamion naruszenia tej normy - w rozstrzygnięciach tych nie kwestionowano prawa skarżącego do uznania za przychód zwolniony dopłat uzyskanych z budżetu państwa do oprocentowania kredytów preferencyjnych. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wyrok z dnia 21 stycznia 2004 r. zamykał organowi drogę do ponownego całościowego rozpoznania sprawy. Wręcz przeciwnie - ciążył na nim obowiązek ponownego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydania na tej podstawie nowego rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem oceny prawnej odnoszącej się do art. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W świetle treści przepisu art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast w myśl art. 176 powyższej ustawy skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 omawianej ustawy stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.

Zatem do autora skargi należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd skarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. W świetle treści powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi zarówno naruszenie przepisów postępowania /art. 153 oraz art. 170 i art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, jak i prawa materialnego /art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./.

W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Rozpatrując zarzut naruszenia art. 170 i art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zauważyć przede wszystkim należy, iż autor skargi kasacyjnej zdaje się nie rozumieć specyfiki orzeczenia uwzględniającego skargę ani roli, którą pełni sądownictwo administracyjne. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem - ich uprawnienia są wyłącznie kasacyjne i nie rozstrzygają one zamiast organów. Orzeczenie uwzględniające skargę wywiera w stosunku do zaskarżonego aktu /czynności/ skutek wsteczny, co oznacza, iż w postępowaniu przed organami administracji publicznej następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem tego aktu /podjęciem czynności/. W tym skutku rozstrzygnięcia wyczerpują się w zasadzie funkcje orzeczenia sądu administracyjnego, a dalsze postępowanie w sprawie toczy się ponownie przed organem administracji, który - jeśli istnieje taka możliwość i potrzeba - wydaje nowy akt /podejmuje czynność/, zaskarżalny na ogólnych zasadach. Orzeczenie uwzględniające skargę ma charakter konstytutywny, lecz pozbawiając mocy obowiązującej akt /czynność/ wcześniej podjęty, działa ex tunc. W przypadku orzeczenia zawierającego rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonej decyzji stworzona zostaje możliwość kontynuacji postępowania administracyjnego sprawy, a w szczególności ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do jej meritum. Istotą powagi rzeczy osądzonej z art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest ostateczne zakończenie sporu między stronami postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest rozbieżność co do oceny zgodności z prawem konkretnego zaskarżonego aktu /czynności/. Powaga rzeczy osądzonej wyłącza możliwość kwestionowania danego wyroku sądowego zarówno w sposób bezpośredni - przez wnoszenie środków odwoławczych od tego wyroku, jak i pośrednio - przez wniesienie nowej skargi od tego samego aktu /czynności/ organu administracji publicznej. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż zarzuty naruszenia art. 170 i art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są bezzasadne. Wyrokiem, na który powołuje się strona, wydanym w dniu 21 stycznia 2004 r., 1/III SA 1809/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił w całości decyzję Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2001 r., (...). Powaga rzeczy osądzonej zostałaby naruszona, gdyby została ponownie zaskarżona właśnie ta decyzja lub uchylający ją wyrok. Tymczasem w sprawie niniejszej kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2005 r., (...), stąd też nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, iż skarżący kwestionuje zawartość uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 stycznia 2004 r., 1/III SA 1809/01. Wyrok ten nie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie i nie podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, stąd też nie może być przedmiotem oceny.

Ponieważ nie zakwestionowano skutecznie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny jest tak ustalonym stanem faktycznym związany.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stwierdzić należy, iż również ten zarzut jest niezasadny. W ocenie strony dyspozycja tego przepisu wymaga by koszty sfinansowane otrzymanymi dopłatami były sfinansowane bezpośrednio z dopłat, a w sprawie brak jest cechy bezpośredniości. Z twierdzeniem takim nie można się zgodzić. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną art. 16 ust. 1 pkt 58 omawianej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. nie pozwalał uznać za koszt uzyskania przychodów wszelkich wydatków /a nie tylko poniesionych bezpośrednio/ sfinansowanych z dochodów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14, 23-25 i 27 ustawy. Strona przyznaje istnieje związku przyczynowego między wydatkami i źródłem ich finansowania, stąd też wydatki te słusznie nie zostały uznane - na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy - za koszty uzyskania przychodu. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2005 r., FSK 1723/04, iż w roku podatkowym 1999 dopłaty do oprocentowania kredytów preferencyjnych były zwolnione od opodatkowania /art. 17 ust. 1 pkt 14 ustawy/, ale też nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów wydatki i koszty sfinansowane z tychże dopłat /art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy/, czyli winny być odejmowane zarówno od przychodów, jak też od dochodów.

Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 tej ustawy w związku z par. 6 pkt 6 i par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.