Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 840/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie specjalizacji w zakresie anestezjologii i intensywnej terapii I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowej Komisji Specjalizacji w Dziedzinie Anestezjologii i Intensywnej Terapii; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. O. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) oraz § 19 ust. 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów ( Dz. U. z 2005 r., Nr 213, poz. 1779 ze zm. ) utrzymał w mocy decyzję Państwowej Komisji Specjalizacyjnej "o nieprzyznaniu szkoleniowego etatu rezydenckiego lek. M. O. i możliwości podjęcia specjalizacji w zakresie anestezjologii i intensywnej terapii".

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w dniu 21 maja 2007 r. Państwowa Komisja Specjalizacyjna powołana przez Wojewodę zarządzeniem Nr 81 z dnia 19 maja 2007 r., przeprowadziła, na podstawie rozporządzenia, Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów rozmowę kwalifikacyjną dla kandydatów ubiegających się o rozpoczęcie specjalizacji w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii. Dla postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w okresie od 1 maja do 30 czerwca 2007 r. w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii Ministerstwo Zdrowia przyznało dla województwa podkarpackiego ogółem 8 miejsc, w tym 4 miejsca rezydenckie, 3 pozarezydenckie po stażu oraz 1 pozarezydenckie po I stopniu. Do postępowania kwalifikacyjnego przystąpiło 6 osób: 3 osoby na etat rezydencki, 3 po stażu. Państwowa Komisja Specjalizacyjna zakwalifikowała w trybie rezydentury 2 osoby, w trybie pozarezydenckim 3 osoby. Do odbywania specjalizacji nie został dopuszczony jedynie M. O. Z protokołu końcowego postępowania konkursowego wynika, iż z rozmowy kwalifikacyjnej M. O. uzyskał 1,98 punktów na 15 możliwych, zaś z Lekarskiego Egzaminu Państwowego 120 punktów tj. ogółem 121,98 punktów. Swoje negatywne stanowisko Państwowa Komisja Specjalizacyjna uzasadniła niskim poziomem przygotowania merytorycznego kandydata, który zdecydowanie odbiega od poziomu między pozostałych kandydatów oraz brakiem predyspozycji do specjalizacji w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii, biorąc pod uwagę negatywnie ocenianą jego pracę tak w Szpitalu Wojewódzkim Nr 2 w R., jak i Szpitalu Wojewódzkim w S.

Oryginał wniosku o rozpoczęcie specjalizacji w dziedzinie anestezjologii

i intensywnej terapii wraz z adnotacją o negatywnej decyzji Komisji, liczbą uzyskanych punktów w postępowaniu kwalifikacyjnym oraz decyzja, zostały wysłane M. O. listem zwykłym w dniu 28 czerwca 2007 r. ( pismo P. Centrum Zdrowia Publicznego w R. z dnia 25 lipca 2007 r. )

W 12 lipca 2007 r. M. O. złożył odwołanie, wskazując, iż dotyczy ono decyzji wydanej w dniu [...] maja 2007 r., nieopatrzonej datą ani numerem, domagając się jej zmiany poprzez przyznanie miejsca rezydenckiego do odbywania specjalizacji w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii.

Rozpoznając to odwołanie Wojewoda, wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że dokonana przez Państwową Komisję Specjalizacyjną ocena meritum odpowiedzi znajduje odzwierciedlenie w ilości przyznanych punktów, a organowi odwoławczemu trudno podnosić wadliwość decyzji wydanej przez ekspertów. Rozmowa kwalifikacyjna w oparciu, o którą wydano zaskarżoną decyzję pozwoliła Komisji oprócz stanu wiedzy kandydata, sprawdzić także umiejętność jej praktycznego zastosowania, zbadać czy lekarz posiada cechy pozwalające mu w przyszłości jak najlepiej wykonywać zawód lekarza specjalisty w danej dziedzinie.

Z tych też względów organ nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na powyższą decyzję z dnia [...] września 2007 r. M. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie § 19 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów poprzez przyjęcie, że niezakwalifikowanie się przez skarżącego w ubiegłych latach do odbywania specjalizacji może mieć wpływ na obecną decyzję, niezastosowanie w sprawie § 19 ust. 6 w sytuacji gdy wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie było więcej niż kandydatów, obrazę art. 11 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ administracji wydając zaskarżoną decyzję, naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji i jej uzasadnienie w oderwaniu od kryteriów, które powinna ona spełniać, art. 6 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa i w sprzeczności ze słusznym interesem obywateli, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów przez organ pierwszej instancji oraz nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że skarżący ma negatywną opinię w środowisku lekarskim, naruszenie § 22 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia poprzez nieudostępnienie do wglądu w siedzibie Centrum Zdrowia Publicznego w R. zatwierdzonej przez Wojewodę listy lekarzy zakwalifikowanych do odbywania specjalizacji. Skarżący w obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi podniósł błędne w jego ocenie doręczenie decyzji I instancji za pomocą listu zwykłego, co w konsekwencji mogło uniemożliwić dochowanie terminu do wniesienia środka odwoławczego. Niezrozumiała jest dla niego również treść rozstrzygnięcia, a mianowicie użyte sformułowanie "nieprzyznanie szkoleniowego etatu rezydenckiego i możliwości podjęcia specjalizacji w zakresie anestezjologii i intensywnej terapii" w sytuacji gdy rozporządzenie Ministra Zdrowia stanowi, że Państwowa Komisja Specjalizacyjna została powołana do zakwalifikowania bądź niezakwalifikowania kandydatów do odbywania specjalizacji. Nieprzyznanie zaś możliwości podjęcia specjalizacji rodzi, zdaniem skarżącego, obawy co do skutków prawnych w przyszłości.

Ponadto decyzja Państwowej Komisji Specjalizacyjnej nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, takich jak chociażby wskazania podstawy prawnej. Została podpisana jedynie przez jednego członka trzyosobowej Komisji, a ponadto zawiera błędne pouczenie o środku zaskarżenia. W uzasadnieniu decyzji organ nie wskazał, faktów które uznał za udowodnione , dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżącemu nie są znane jakiekolwiek negatywne opinie o jego pracy, na jakie powołuje się organ, a nieprzeprowadzenie na tę okoliczność postępowania dowodowego uniemożliwia mu odniesienie się do nich. Na przeciw tym ustaleniom skarżący podaje, że posiada pozytywną opinię w środowisku medycznym.

W dalszej kolejności skarżący zarzuca organom naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia, a to § 19 ust 6, zgodnie z którym do odbywania specjalizacji kwalifikuje się lekarzy, w liczbie odpowiadającej liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne, w danej dziedzinie medycyny, w danym województwie. W związku z powyższym, skoro w niniejszej sprawie było więcej miejsc niż kandydatów, należało przyjąć wszystkie osoby, zwłaszcza, że przepisy nie określają limitu punktów, poniżej którego można niezakwalifikować lekarza do odbywania specjalizacji, pomimo istnienia wolnych miejsc. Zastosowanie przez organ dodatkowych pozaustawowych kryteriów takich jak: wiek, predyspozycje psychiczne, współpraca, opinia, akceptacja współpracowników czy też liczba wcześniej odbytych rozmów kwalifikacyjnych narusza zasadę równości obywateli. Wydanie decyzji w oparciu o uznanie administracyjne, gdy przepisy wyraźnie precyzują kryteria, którymi organy powinny się kierować, było w ocenie skarżącego, bezzasadne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów wskazał, że fakt istnienia wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne nie może automatycznie przesądzać, iż każdy z kandydatów zostanie przyjęty, w przeciwnym razie byłoby to zaprzeczeniem postępowania kwalifikacyjnego i idei konkursu. Podstawowym kryterium, jakim kierowała się Państwowa Komisja Specjalizacyjna był wynik rozmowy kwalifikacyjnej, który w stosunku do skarżącego był znacznie niższy niż u pozostałych kandydatów. Wbrew podnoszonym przez skarżącego zarzutom przeprowadzono wnikliwe postępowanie wyjaśniające.

Organ przyznaje, że decyzja I instancji zawierała błędne pouczenie o możliwości wniesienia środka zaskarżenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji podczas gdy zgodnie z § 19 ust 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia termin ten rozpoczyna swój bieg od zakończenia postępowania kwalifikacyjnego. Ustosunkowując się do zarzutu doręczenia decyzji listem zwykłym podał, że o ile przepisy wskazują na doręczanie przesyłek za pokwitowaniem, to jednak naruszenie tego wymogu w niniejszej sprawie nie prowadziło do zagrożenia interesów strony, skoro termin wniesienia odwołania biegnie od dnia zakończenia postępowania kwalifikacyjnego.

Również bez znaczenia dla oceny zapadłego rozstrzygnięcia, pozostaje zdaniem organu podnoszona przez skarżącego kwestia nieudostęopnienia do wglądu, w siedzibie Centrum Zdrowia Publicznego w R., zatwierdzonej przez Wojewodę, listy lekarzy zakwalifikowanych do odbywania specjalizacji w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii.

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu skarżącego odnośnie niezrozumiałej treści rozstrzygnięcia – nieprzyznanie szkoleniowego etatu rezydenckiego jest równoznaczne z niezakwalifikowaniem do odbywania specjalizacji i tak też należy je rozumieć.

W piśmie z dnia 6 marca 2008 r. pełnomocnik organu II instancji przedstawiła wyjaśnienie dotyczące wpisywania do protokołu końcowego z postępowania konkursowego średniej liczby punktów uzyskanych podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Do powyższego pisma została dołączona uchwała nr 615/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. Okręgowej Rady Lekarskiej w R. w sprawie zawieszenia lek. medycyny M. O. w prawie wykonywania zawodu lekarza.

Skarżący M. O. w piśmie z dnia 20 marca 2008 r. dodatkowo zarzucił naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów /Dz.U. Nr 73, poz. 763/, tj. art. 3, 8, 12 ust. 1, art. 13 ust. 1, a także ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych /Dz.U. Nr 12, poz. 136 ze zm./, tj. art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1, art. 1, 7, 24 i 27 oraz art. 31, 39, 47 i 51 Konstytucji R.P. art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka /Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolowana zatem przez sąd działalność administracji publicznej to zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji, jak i postępowanie poprzedzające podjęcie tegoż rozstrzygnięcia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Kontrola zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie wykazała, że nie odpowiada ona prawu.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że w prowadzeniu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją organy administracji wykazały się brakiem należytej staranności, wyrażającej się naruszeniem obowiązków proceduralnych. Przykładem jest tu bez wątpienia nieprawidłowe – w ocenie Sądu – określenie przedmiotu postępowania administracyjnego przez organ I instancji, którego decyzja została utrzymana w mocy, a więc i identyczne zaniedbanie w tym zakresie musi być przypisane organowi odwoławczemu.

Otóż przedmiotem postępowania administracyjnego jest konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której organy administracji na podstawie obowiązujących przepisów prawnych władne są podjąć decyzję administracyjną – orzekając w niej o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu, albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania. Pojęcie sprawy indywidualnej, czyli dotyczącej indywidualnej osoby fizycznej /osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej/ oraz odnoszącej się do indywidualnie oznaczonego uprawnienia lub obowiązku, jest pojęciem prawnym /art. 1 § 1 pkt 1 K.p.a./. W świetle powyższego decyzje organów obu instancji rozstrzygające "o nieprzyznaniu szkoleniowego etatu rezydenckiego lek. M. O. i możliwości podjęcia specjalizacji w zakresie anestezjologii i intensywnej terapii", skoro jednocześnie obowiązujące przepisy prawne, tj. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów /Dz.U. Nr 213, poz. 1779 ze zm./ uprawniały te organy wyłącznie do orzekania o zakwalifikowaniu lub niezakwalifikowaniu do odbywania specjalizacji z wybranej dziedziny medycyny, zostały wydane z wadliwym skonkretyzowaniem sprawy. Nie zasługuje też na akceptację pogląd organu odwoławczego, iż "nieprzyznanie szkoleniowego etatu rezydenckiego..." jest równoznaczne z niezakwalifikowaniem do odbywania specjalizacji, bowiem organy administracji działają na podstawie przepisów prawa /art. 6 K.p.a./. Wprawdzie oba te rozstrzygnięcia w swej istocie są negatywne dla skarżącego, to samo przez się nie oznacza to przyzwolenia na zamienne ich stosowanie, skoro – jak wyżej wspomniano – obowiązujący przepis prawny zezwala na podejmowanie tylko rozstrzygnięć o zakwalifikowaniu lub niezakwalifikowaniu lekarza do odbywania specjalizacji z wybranej dziedziny medycyny.

Z lektury akt administracyjnych i treści skargi wynika, że skarżący ubiegał się o odbywanie specjalizacji w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii w ramach rezydentury. Regulacje odnoszące się do tej materii zawarte są w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów, które wymienione zostało w podstawie prawnej wydanych w niniejszej sprawie decyzji.

Zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 powyższego rozporządzenia lekarz może rozpocząć specjalizację w wybranej specjalności, jeżeli posiada prawo wykonywania zawodu lekarza i został zakwalifikowany do jej odbywania w wyniku postępowania kwalifikacyjnego.

W celu przystąpienia do postępowania kwalifikacyjnego lekarz składa wniosek o rozpoczęcie specjalizacji w danej dziedzinie medycyny do Wojewódzkiego Centrum Zdrowia Publicznego /znanego dalej WCZP/, na którego obszarze zamierza odbywać specjalizację, w terminie do dnia 30 kwietnia lub do dnia 30 listopada każdego roku /§ 18 ust. 2 rozporządzenia/.

Lekarz ubiegający się o odbywanie specjalizacji może być w danym terminie dopuszczony do postępowania kwalifikacyjnego tylko w jednej dziedzinie medycyny i tylko w jednym WCZP /§ 18 ust. 7/, składa też oświadczenie, iż złożył wniosek o rozpoczęcie specjalizacji tylko w jednym WCZP /§ 18 ust. 8/, którego wzór określa załącznik nr 4 do rozporządzenia /§ 18 ust. 9/.

Z treści § 19 cyt. rozporządzenia wynika, że postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza WCZP dwa razy do roku w terminach: od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca oraz od dnia 1 grudnia do dnia 31 stycznia /nr 1/, obejmuje ono ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie specjalizacji oraz postępowanie konkursowe /ust. 2/, a to z kolei – w przypadku lekarza ubiegającego się o rozpoczęcie specjalizacji w ramach rezydentury – obejmuje i uwzględnia: rozmowę kwalifikacyjną oraz wynik Lekarskiego Egzaminu Państwowego /ust. 3 pkt 1 lit. a/. Wynik postępowania kwalifikacyjnego stanowi procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych z rozmowy kwalifikacyjnej i LEP /ust. 4 pkt 1/, przy czym maksymalna liczba punktów z rozmowy kwalifikacyjnej wynosi 15 punktów /ust. 5 pkt 1/.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzają powoływane i odwoływane przez właściwego wojewodę Państwowe Komisje Specjalizacyjne /§ 19 ust. 8/, a w jej skład wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej postępowaniem kwalifikacyjnym, a w szczególności właściwy konsultant wojewódzki lub jego przedstawiciel, jako przewodniczący komisji, przedstawiciel właściwej ORL i przedstawiciel właściwego towarzystwa naukowego /§ 19 ust. 10/.

WCZP kieruje lekarza ubiegającego się o rozpoczęcie specjalizacji do odpowiedniej komisji na podstawie losowania przeprowadzonego w obecności przedstawiciela właściwej Okręgowej Rady Lekarskiej /§ 19 ust. 9/.

Od decyzji Państwowej Komisji Specjalizacyjnej lekarz może się odwołać do właściwego wojewody w terminie 14 dni od dnia zakończenia postępowania kwalifikacyjnego /§ 19 ust. 11/.

Trzeba stwierdzić, że postępowanie kwalifikacyjne jest postępowaniem administracyjnym, którego wynik przesądza o tym, czy lekarz ubiegający się o rozpoczęcie specjalizacji z wybranej dziedziny medycyny zostanie zakwalifikowany do jej odbycia, czy też nie i rozstrzygnięcie w tym zakresie jak wynika wprost z § 19 ust. 11 cyt. rozporządzenia zapada w formie decyzji. Zdaniem też Sądu, brak w powyższym rozporządzeniu odesłania do regulacji proceduralnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, nie zwalnia organów orzekających /PKS i wojewody/ od przestrzegania przepisów tego kodeksu. Stąd też również wydawane przez te organy decyzje winny odpowiadać warunkom określonym w art. 107 § 1 K.p.a.

Lektura akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji uchybiono przepisom powoływanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r., a także przepisom o postępowaniu administracyjnym.

W świetle przepisów powyższego rozporządzenia, jak wcześniej wspomniano, postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza PKS powołana przez właściwego wojewodę, do której WCZP kieruje lekarza ubiegającego się o rozpoczęcie specjalizacji na podstawie losowania przeprowadzonego w obecności przedstawiciela Okręgowej Rady Lekarskiej.

Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest zarządzenia Wojewody o powołaniu PKS, protokołu z losowania, a także wniosku skarżącego o rozpoczęcie specjalizacji i jego oświadczenia, że złożył taki wniosek tylko w jednym WCZP. Skoro w tych aktach brak jest przedmiotowego wniosku, to nie można też stwierdzić, czy przeprowadzono jego ocenę formalną, jak tego wymaga stosowny przepis cyt. rozporządzenia.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że decyzja PKS nie odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Jeżeli zaś decyzja wydawana jest przez organ kolegialny, wówczas podpisują ją wszyscy członkowie tego organu. Warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie decyzji – faktyczne i prawne określa szczegółowo ust. 3 art. 107 K.p.a.

Wydana w pierwszej instancji decyzja, jak zauważył skarżący, nie zawiera daty wydania decyzji, nadto wymienia jedynie tytuł rozporządzenia przyjętego za podstawę prawną rozstrzygnięcia, co nie spełnia warunku przytoczenia przepisów prawa, o jakim mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie faktyczne tej decyzji jest lakoniczne, a przede wszystkim koncentruje się na powołaniu faktów sprzed kilku lat, tj. negatywnej oceny pracy skarżącego w Szpitalu Wojewódzkim Nr 2 w R. i Szpitalu Wojewódzkim w S., które nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Nie daje on żadnej podstawy do przyjęcia, że praca skarżącego w tych szpitalach została negatywnie oceniona przez "grono współpracowników /lekarzy i pielęgniarek/". Nie wyjaśnia przy tym z jakiego okresu ta ocena miałaby pochodzić, a więc czy zachowała aktualność i może być wykorzystana w postępowaniu kwalifikacyjnym [przeprowadzonym w okresie 1.05. – 30.06.2007 r.].

Uchybienia powyższe nie zostały usunięte przez organ odwoławczy, który w uzasadnieniu swej decyzji niewątpliwie uzupełnił argumentację rozstrzygnięcia /omawiając chociażby szczegółowo wynik postępowania kwalifikacyjnego, a więc rozmowy kwalifikacyjnej i LEP/.

Słusznie też zauważył skarżący, że decyzja wydana przez PKS została podpisana tylko przez jedną osobę.

Otóż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że w podjęciu decyzji przez PKS brali udział: konsultant, Członek Towarzystwa Naukowego, specjalista /bez podania ich imienia i nazwiska/. Nie może też budzić jakichkolwiek wątpliwości, że PKS jest organem kolegialnym /§ 19 ust. 10 rozporządzenia/.

Zasadą jest, że decyzja organu kolegialnego powinna być podpisana przez wszystkich członków organu kolegialnego biorących udział w podjęciu decyzji. Decyzja zaś podpisana przez niektórych tylko członków składu orzekającego rażąco narusza prawo /art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 K.p.a./.

Zaskarżona decyzja z dnia 12 września 2007 r. została wydana z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Taka decyzja może być wydana wówczas, gdy zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe z punktu widzenia zgodności z prawem, jak również pod względem celowości.

W sytuacji zatem, gdy w wydaniu decyzji przez PKS brały udział trzy osoby, a decyzja ta została podpisana tylko przez jedną osobę /i to bez podania stanowiska służbowego, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wydania, co przesądza o istotnej wadze tej decyzji/, skorzystanie przez organ odwoławczy z trybu przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. nie było, co oczywiste, prawidłowe.

W konsekwencji więc wydana przez ten organ decyzja – co najmniej przedwcześnie, bo bez wyjaśnienia i ustaleń w tej kwestii – powoduje uzasadnione wątpliwości co do jej zgodności z prawem.

Błędnie natomiast zarzucono w skardze naruszenie § 19 ust. 3, § 22 ust. 2, a w szczególności też § 19 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. i nie zasługuje na akceptację pogląd skarżącego, że skoro było więcej miejsc niż kandydatów, należało przyjąć wszystkie osoby do odbywania specjalizacji.

Zgodnie z § 19 ust. 6 powyższego rozporządzenia do odbywania specjalizacji kwalifikuje się lekarzy, w liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w danej dziedzinie medycyny w danym województwie, w kolejności od najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu kwalifikacyjnym, z wyjątkiem lekarzy, których komisja o której mowa w ust. 8, nie zakwalifikowała do jej odbywania.

Zdaniem Sądu nieuprawniona jest prezentowana przez skarżącego interpretacja powyższego przepisu – w razie wolnych miejsc PKS zobowiązana jest do zakwalifikowania wszystkich lekarzy ubiegających się o odbywanie specjalizacji – gdyż z treści tegoż przepisu wynika w sposób wyraźny właśnie możliwość do niezakwalifikowania do odbywania specjalizacji. Nadto, jak trafnie zauważa organ odwoławczy, aprobata poglądu skarżącego oznaczałoby zaprzeczenie postępowania kwalifikacyjnego i idei konkursu, czyniąc go w istocie zbędnym.

Nadto należy zauważyć, że w złożonym do akt sądowych piśmie z dnia 20 marca 2008 r., skarżący koncentrował swe zarzuty na kwestii przeprowadzenia przez PKS "badania psychologicznego" /bez uprawnienia ustawowego, wiedzy i zgody skarżącego/, sformułowaniu błędnej diagnozy psychologicznej i jej rozpowszechniania oraz związanym z tym naruszeniem szeregu przepisów ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów, ustawy o ochronie danych osobowych, a także Konstytucji RP /art. 31, 39, 47 i 51/ i Konwencji o ochronie praw człowieka /art. 8/.

Stanowisko skarżącego i podnoszone przez niego w w/w piśmie zarzuty są, w ocenie Sądu, całkowicie chybione. Materiał zebrany w sprawie nie daje żadnych podstaw do uznania, że Państwowa Komisja Specjalizacyjna ds. anestezjologii i intensywnej terapii przeprowadziła jakiekolwiek badanie skarżącego. Zawarte zaś w uzasadnieniu wydanej przez ten organ decyzji stwierdzenie o "podtrzymaniu opinii o braku predyspozycji do specjalizacji w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii" w żadnym przypadku nie może być utożsamione z "diagnozą psychologiczną", którą sporządza psycholog, nie zaś wspomniany wyżej organ.

Nie znajduje też Sąd jakiegokolwiek uzasadnienia dla trafności podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia wymienionych przez niego przepisów Konstytucji RP, a także Konwencji o ochronie praw człowieka.

Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i 200 cytowanej ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji.

Wskazania dla organu administracji w dalszym postępowaniu wynikają wprost z powyższych rozważań, jednocześnie winien mieć na uwadze uchwałę nr [...] z dnia [,,,] grudnia 2007 r. Okręgowej Rady Lekarskiej w Rzeszowie i wywołane przez nią skutki prawne.