Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 920/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: Art. 92b ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Dorota Dąbek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 553 (pięćset pięćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 maja 2013 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 – 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265), lp.5.1, lp.5.2, lp.5.3, Ip. 5.6, lp.6.3.11, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.) oraz art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r. P.0008 - 00021), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. nr [...] o nałożeniu na Z. T., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Transportowo-Handlowa Z. T., kary pieniężnej w wysokości 7400 zł. Swoją decyzję organ II instancji oparł na tych samych ustaleniach faktycznych co organ I instancji. W ślad za organem I instancji organ odwoławczy podał, że w dniach 3-12.10.2012 r. została przeprowadzona kontrola w Firmie Transportowo-Handlowej Z. T. Zakres kontroli obejmował okres od 1 października 2011 r. do 31 lipca 2012 r., a jej przedmiotem była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.), zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 874).

Organ II instancji podał, że w wyniku kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

1. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, a także za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.1.1 i 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Na podstawie analizy danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców R. C. i V. P. organ II instancji w sposób szczegółowy podał daty i godziny, w których doszło do przedmiotowych naruszeń. Organ II instancji uznał, że kara pieniężna za te naruszenia w łącznej wysokości 700 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – o czas powyżej 15 minut do 30 minut (lp. 5.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Naruszenie to zostało stwierdzone przez organ II instancji na podstawie analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy R. C. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej za to naruszenie w łącznej wysokości 300 zł.

3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, a także za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Na podstawie analizy danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców P. B., R. C. i V. P. organ II instancji w sposób szczegółowy podał daty i godziny, w których doszło do przedmiotowych naruszeń. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 2800 zł.

4. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni – o czas powyżej jednej godziny do czterech godziny (lp. 5.6.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Naruszenie to zostało stwierdzone przez organ II instancji na podstawie analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy S. T. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 100 zł.

5. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Organ odwoławczy stwierdził, że na dzień rozpoczęcia kontroli, tj. 3.10.2012 r. organ I instancji nie otrzymał od przedsiębiorcy pliku z zapisem z karty kierowcy P. B. z dni: 19.09.2011, 7.10.2011, 14.10.2011, 12.12.2011, 19.12.2011 r. i 28.01.2012 r., kiedy był pracownikiem Firmy Transportowo-Handlowej Z. T. oraz z karty kierowcy Z. T. za dni: 13.10.2011, 8.11.2011 r. oraz 8.02.2012 r. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1000 zł.

6. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd (lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Organ II instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie przedstawił kompletnych danych sczytanych z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach o numerach rejestracyjnych: [...] (pliki z dni: 1.09.2011, 07.11.2011, 5.12.2011 r., 1.03.2012 r.), [...] (pliki z dni: 8.11.2011 r., 9.02.2012 r.), [...] (pliki z dni: 7.11.2011 r., 9.02.2012 r.), [...] (pliki z dni: 10.09.2011, 7.11.2011 r., 11.02.2012 r.), [...] (pliki z dni: 10.09.2011 r., 9.10.2012 r.). Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z pisma z dnia 14.09.2012 r. przedłożonego przez Diesel-Serwis pojazd o nr rej. [...] przebywał w naprawie od dnia 19.10.2011 r. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie stwierdził, że przedsiębiorca nie przedłożył wszystkich danych cyfrowych dotyczących wymienionego wyżej pojazdu. Organ II instancji zaznaczył, że okres podlegający kontroli obejmował czas 1.10.2011 r. – 31.07.2012 r. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że przedsiębiorca nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku sczytywania danych cyfrowych z pojazdów przynajmniej raz na 90 dni, gdyż winien przed datą oddania pojazdu do serwisu sczytać dane z tachografu do dnia 19.10.2011 r., jednak tego nie uczynił. Równocześnie organ II instancji wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo określił kwotę kary pieniężnej za powyższe naruszenie, tj. na kwotę 2500 zł.

W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wskazane wyżej okoliczności wykluczają także, zdaniem organu odwoławczego, możliwość zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, gdyż organizacja i dyscyplina pracy w przedsiębiorstwie była nie wystarczająca. Podczas kontroli czasu pracy zatrudnionych kierowców wykryto bowiem liczne naruszenia czasu pracy, zaś ich ilość i rozmiar czynią niewiarygodnymi wyjaśnienia strony, iż zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w przewozach drogowych. W opinii organu odwoławczego, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ II instancji stwierdził, iż organ I instancji nie wykroczył poza zakres kontroli bowiem obejmował on okres od dnia 1.10.2011 r. do 31.07.2012 r. Dopiero w protokole kontroli organ wskazał zakres kontroli na okres krótszy, tj. do dnia 31.12.2011 r. Zdaniem organu odwoławczego, fakt ten pozostaje bez wpływu na stwierdzone naruszenia z Ip. 6.3.11 i Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy bowiem kary te są nakładane za każdego kierowcę i za każdy pojazd po 500 zł. Odnośnie wniosku strony aby organ orzekał na podstawie załącznika do ustawy, który obowiązywał w okresach w jakich miały miejsce naruszenia, organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 104 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy. Zatem prawidłowo organ orzekł mając na uwadze treść obowiązujących przepisów w dacie wydawania decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy stwierdził, że w załączniku do ustawy o transporcie drogowym obowiązującym w kontrolowanym okresie ustawodawca przewidywał karę 500 zł za naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy oraz 500 zł za naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego. Organ II instancji wyjaśnił, że powyższe kary w obowiązującym wówczas stanie prawnym podlegały sumowaniu na mocy art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy dodał, że powyższe naruszenia dotyczyły, tak jak i obecnie, każdego kierowcy i każdego tachografu cyfrowego.

W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Z. T. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji, gdyż zostały one wydane z naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2012 poz. 1265) w związku z załącznikiem nr 3 Ip. 5.3, 5.2, 5.6, 5.1, 6.3.11, 6.3.12 oraz w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), poprzez ich niezastosowanie w sprawie polegające na niedostrzeżeniu, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 92b ust. 2 w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i potwierdzające je dowody uzasadniały spełnienie wymagań. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz nie ustosunkowanie się do wszystkich jego zarzutów i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. Strona skarżąca podniosła, że organ II instancji naruszył art. 156 Kpa, gdyż nie uchylił decyzji organu I instancji mimo stwierdzenia, że organ ten błędnie określił wysokość kary pieniężnej za naruszenie lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym na kwotę 2500 zł. Skarżący uważa, że nie słusznie nałożono na niego karę za brak danych cyfrowych z okresu od 1.10.2011 r. dla pojazdu o nr rej. [...]. Skarżący wskazał, że zgodnie z protokołem kontroli [...] okres kontroli obejmował czas pomiędzy 10.10.2011 r. a 31.12.2011 r. Natomiast według organu II instancji okres ten stanowił czas pomiędzy 1.10.2011 r. a 31.07.2012 r. Skarżący wyjaśnił, że awaria pojazdu o nr rej. [...] była nagła i nieprzewidziana, pojazd znalazł się w naprawie od dnia 19.10.2011 r. i do chwili obecnej nadal tam przebywa ze względu na zbyt kosztowną jego naprawę. Skarżący wskazał, że dane z tachografu były sczytane we właściwym terminie, niemniej jednak z datą spoza wyznaczonego okresu kontroli, czyli od 10.10.2011 r. do 31.12.2011 r. Skarżący wskazał również na sprzeczność występującą w decyzji organu II. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że skarżący nie przedstawił kompletnych danych sczytanych z tachografów podając równocześnie daty ich sczytania. Niezrozumiałe dla skarżącego są więc twierdzenia organu II instancji, że nie okazał plików, które faktycznie zostały okazane i dotyczyły okresu poza kontrolą przedsiębiorstwa. Skarżący wyjaśnił, że dane cyfrowe, które posiada dla pojazdu [...] wykraczają poza okres kontroli i nie mogą stanowić dowodu w myśl przepisów Kpa, ponieważ nie dotyczą wyznaczonego okresu kontroli. Zdaniem skarżącego, dane cyfrowe z pojazdu [...] pobrane były przed 1.10.2011 r. i nie musiał ich okazać ze względu na okres obejmujący kontrolę. Poza tym wystąpiły okoliczności, o których mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r., tj. przedmiotowy pojazd był użytkowany sporadycznie. Zdaniem skarżącego, organ I instancji nie wykonał należycie starań w celu ostatecznego i obiektywnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem decyzji naruszając przepisy KPA w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego. Skarżący zarzucił, że organy administracyjne nie wzięły pod uwagę okoliczności, które wpływałyby na zakres jego odpowiedzialności. Skarżący nie miał bowiem wpływu na to, czy kierowca wydłuży czas jazdy, skróci odpoczynek, czy wydłuży czas pracy, na operowanie przez kierowcę selektorem aktywności na tachografie, ani czy kierowcy piją alkohol na parkingach, kto i kiedy przebywa w kabinie jego auta, jakimi trasami jeżdżą. Skarżący mógł jedynie ustosunkować się do naruszeń dopiero po powrocie kierowcy z trasy, co też czynił udzielając upomnień słownych i pisemnych, ewentualnie rozwiązując umowę o pracę. Organy nie odniosły się do tych kwestii ani do podnoszonych przez skarżącego w kolejnych pismach argumentów, czym pozbawiły go możliwości ustosunkowania się do dowodów i stanowiska prezentowanych przez te organy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że art. 92c ustawy o transporcie drogowym przewiduje możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, jednakże jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiedzialność zawsze bowiem ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności i gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Organ II instancji wskazał przy tym, że zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Ponadto przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także jego kierowcy. Zdaniem organu II instancji, brak jest zatem podstaw do uznania, że jedynie kierowcy powinni ponieść konsekwencje ujawnionych naruszeń. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 92b ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że liczba ujawnionych naruszeń wskazuje, że nie można uznać za wiarygodne wyjaśnienia strony, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w przewozach drogowych. Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów organ wskazał, że nie podziela stanowiska skarżącego odnośnie niezgodności zaskarżonej decyzji z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w protokole kontroli. Organ otrzymał dane cyfrowe, ale z uwagi na ich niekompletność stwierdził dane naruszenia. Mając powyższe na względzie, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i kara pieniężna za powyższe naruszenia została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Pismem z dnia 26 września 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji. Pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że w całości podtrzymuje zarzuty, dowody i argumentację podniesione w skardze. W szczególności pełnomocnik strony skarżącej uważa, że postępowanie o nałożenie kary pieniężnej w ogóle nie powinno było zostać wszczęte w świetle art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia w zakresie dokonanych przez jego pracowników przekroczeń maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdów, przekroczeń maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdów, przekroczeń maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdów bez przerw, skrócenia dziennego czasu odpoczynku, przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że naruszeń tych dopuścili się pracownicy skarżącego, zaś sam skarżący zapewnił swoim pracownikom wszelkie obiektywnie możliwe do zapewnienia warunki mające na celu przeciwdziałanie naruszeniu obowiązujących przepisów w zakresie czasu pracy kierowców. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał również, ze kary pieniężne za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku nie powinny zostać nałożone ze względu na fakt, że zaistniała okoliczność zwalniająca od odpowiedzialności, o której stanowi art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący zapewnił bowiem właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiając przestrzeganie przez kierowców wskazanych w tym przepisie aktów prawnych. Ponadto zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Sąd stwierdza z urzędu, że z zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 30.08.2012 r., znajdującego się w aktach administracyjnych na str. 1-4, wynika, że kontrola miała dotyczyć zakresu czasowego od 1 października 2011 r. do 31 lipca 2012 r., natomiast z protokołu kontroli z dnia 12.10.2012 r., znajdującego się w aktach administracyjnych na str. 396-412, wynika, że zakresem kontroli objęto okres od 10 października 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga Z. T. zasługuje na uwzględnienie.

O ile rację ma skarżący, że nie wiadomo dokładnie za jaki okres przeprowadzono kontrolę, bo w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli podano, że kontrola ma dotyczyć okresu od 1 października 2011 r. do 31 lipca 2012r., a z protokołu kontroli wynika, że zakresem kontroli objęto okres od 10 października 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., to jednak – zdaniem Sądu - okoliczność ta nie miałaby większego znaczenia z uwagi na to, że przedsiębiorca został zawiadomiony o szerszym okresie kontroli, niż wynika to z okresu wpisanego do protokołu kontroli. Z samego protokołu kontroli wynika jednak, że kontrolą objęto faktycznie większy zakres niż wynika to zarówno z protokołu kontroli jak i z zawiadomienia o wszczęciu kontroli, a to już nie może zostać nie dostrzeżone przez Sąd jako przekroczenie zakresu kontroli. Przekroczenie to ma – zdaniem Sądu – nieco mniejszy zakres niż wskazuje to skarżący, nie mniej jednak ma wpływ na wynik sprawy. Należy też zauważyć, że przekroczenie to dotyczy przekroczenia szerszego zakresu czasowego ujętego w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli.

W szczególności należy zauważyć, że opisane w pkt 6 naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd (lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) dotyczy miedzy innymi pojazdu o numerze rejestracyjnym.) [...] i plików z dwóch dni: 10.09.2011 r. i 9.10.2012 r., a wiec obu dni spoza zakresu kontroli. Skoro więc kara w wysokości 500 zł z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym dotyczy każdego pojazdu, to ten pojazd powinien być wyłączony, a więc kara może dotyczyć wyłącznie czterech, a nie pięciu pojazdów i powinna być obniżona o kwotę 500 zł, co w sposób oczywisty ma wpływ na wynik sprawy. Skarżący słusznie wskazał na to, że błąd ten został dostrzeżony przez organ II instancji, jednakże organ odwoławczy nie wywiódł z tego dostrzeżenia właściwych wniosków. Już tylko z tego powodu, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym.

Należy zauważyć, że inna sytuacja jest w przypadku pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] albowiem faktem jest, że również w wypadku tych pojazdów organ wyszedł poza okres kontrolowany (w przypadku pojazdu o nr rej. [...] chodzi o plik z dnia 1 września 2011 r., a w przypadku pojazdu o nr rej. [...] - o plik z dnia 10 września 2011 r.), nie mniej jednak organ stwierdził, że także w okresie objętym kontrolą przedsiębiorca nie przedstawił kompletnych danych sczytanych z tachografów cyfrowych zainstalowanych w tych pojazdach.

Odnośnie zarzutu skarżącego, że organy nie dostrzegły, iż zostały przez przedsiębiorcę spełnione przesłanki wynikające z art. 92b ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, Sąd zauważa, że organy zbyt lakonicznie uzasadniły tę kwestię. Co prawda, z zasady to przedsiębiorca odpowiada za działania kierowców choćby tylko z tego względu, że to on ma wpływ na taki dobór kadry, która nie dokonywałaby naruszeń czasu pracy kierowców czy naruszeń jakichkolwiek przepisów ustawy o transporcie drogowym, a nadto przedsiębiorca ma możliwość egzekwowania od pracownika odszkodowania za poniesioną z winy tego pracownika szkodę, nie mniej jednak wobec przedstawienia przez skarżącego konkretnych działań w zakresie zdyscyplinowania swych pracowników (kierowców) organy administracyjne powinny odnieść się do każdego takiego działania i albo uznać je wystarczające albo dokładnie uzasadnić dlaczego przedstawione działania nie stanowią przesłanek, o jakich mowa w art. 92b ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Skwitowanie przedstawionych działań ogólnikowymi stwierdzeniami powoduje uznanie, że organy co najmniej naruszyły przepis art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), albowiem nie wskazały konkretnych przyczyn, z powodu których odmówiły mocy dowodowej przedstawionym przez przedsiębiorcę dowodom.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę sprawy dokonaną przez Sąd i przyjętą wykładnię przepisów.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł - jak w pkt I wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł – jak w pkt II wyroku, a w przedmiocie zwrotu skarżącemu kosztów na mocy art. 200 p.p.s.a. – jak w pkt III wyroku.