Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 365/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 17 ust.1, art. 25 ust. 2, art. 26-29, art. 32 ust.1,2, art. 26-42
journal: Dz.U. 1997 nr 114 poz 740
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.
article: art. 12, art. 229 par. 1,
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art.7, art. 77, art. 80, art. 313,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Sędzia del. WSA Krystyna Józefczyk Protokolant Paulina Piasecka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 908/09 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S. Z. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) zł. kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 908/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Sąd pierwszej instancji uwzględnił następujący stan sprawy.

Od dnia [...] października 1999 r. skarżący jest posiadaczem licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydanej przez Komendanta Stołecznego Policji.

Pismem z dnia [...] października 2007 r. Komenda Stołeczna Policji poinformowała skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w kierunku zawieszenia przysługujących mu praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym przez Zarząd Operacyjno - Śledczy CBA o czyn z art. 229 § 1 ustawy kodeks karny (Dz. U. 1997, Nr 88, poz. 553 ze zm.)

W toku postępowania administracyjnego organ dołączył do akt sprawy. Postanowienie Prokuratury Okręgowej w W. z dnia [...] września 2007 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 229 § 1 k.k.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Stołeczny Policji zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. uchylił powyższą decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. w całości.

Prokuratura Okręgowa w W. skierowała akt oskarżenia przeciwko skarżącemu (o czyn z art. 229 § 1 k.k.) do Sądu.

W akcie skarżący jest oskarżony o to, że prowadząc własną działalność gospodarczą pod nazwą A. O. O. i M "Z." obiecał pełniącemu funkcję Dyrektora Naczelnego COS w W. utrzymanie tej funkcji oraz korzyść majątkową w postaci pieniędzy za podpisanie umowy na wykonywanie usług ochrony osób i mienia wraz z monitoringiem we wszystkich ośrodkach COS. Ponadto udzielił korzyści majątkowej Zastępcy Dyrektora Naczelnego COS w W. w zamian za podpisanie umowy na wykonywanie usług ochrony osób i mienia wraz z monitoringiem we wszystkich ośrodkach COS.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną na podstawie art. 30 ust. 1, art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 104 i art. 268 k.p.a., Komendant Stołeczny Policji zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Zdaniem organu, skierowany do Sądu przeciwko skarżącemu akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz art. 229 § 1 k.k. jest poważnym argumentem do zawieszenia stronie praw wynikających z licencji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania S. Z., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż przeciwko skarżącemu w dniu [...] września 2008 r. sporządzono akt oskarżenia o czyn z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz czyn z art. 229 § 1 k.k. polegający na obietnicy udzielenia pełniącemu funkcję Dyrektora Naczelnego COS w W. korzyści osobistej w postaci utrzymania tej funkcji w razie zmiany na stanowisku Ministra Sportu oraz korzyści majątkowej w zamian za podpisanie umowy na ochronę COS przez firmę skarżącego, jak również wręczenie korzyści majątkowej.

Przepis art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia nie ustala - dla jego zastosowania - wymogu skazania strony za przestępstwo, a organ administracji nie bada przesłanki winy lub niewinności strony, a więc czy faktycznie popełniła zarzucany jej w postępowaniu karnym czyn. Swoją decyzję wydaje na podstawie ustalonego stanu faktycznego, znajdującego odzwierciedlenie w normie prawa materialnego (w tym postępowaniu jest to art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia), uwzględniając przy tym także zasadę celowości i słuszności rozstrzygnięcia wyrażoną w art. 7 k.p.a., nakazującym wyważenie interesu indywidualnego (słusznego interesu strony) i interesu społecznego.

Rodzaj i okoliczności czynów, o które strona została oskarżona świadczą bowiem, że dla ochrony interesu społecznego należało skorzystać z możliwości zawieszenia jej praw wynikających z licencji pracownika ochrony.

Skutkiem zawieszenia praw z licencji będzie odsunięcie strony od bezpośredniego prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Z tego tytułu nie nastąpi natomiast na tym etapie cofnięcie koncesji, a więc zagrożenie dla firmy są iluzoryczne.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, polegające na przyjęciu, iż podejrzenie popełnienie przestępstwa niebędącego przestępstwem przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu może być okolicznością wystarczającą do zastosowania przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia i to bez konieczności zbadania całokształtu postępowania, poprzedzającego decyzję o zawieszeniu praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia;

II. rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., przez oparcie wydanej decyzji, na zasadzie dowolności, pozbawionej oparcia w materiale dowodowym, z pominięciem dowodów przemawiających na korzyść strony;

2) art. 107 § 3 k.p.a., przez brak dostatecznego uzasadnienia decyzji, zawierającego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Pismem z dnia [...] września 2009 r. skarżący uzupełnił zarzuty skargi wskazując na błędną, w jego ocenie, interpretację organu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając skargę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 32 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o ochronie osób i mienia. Przepis ten jest w swojej treści jednoznaczny. Stanowi bowiem, że Komendant Wojewódzki Policji może, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikom ochrony o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1, zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie.

W ust. 1 powołanego przepisu ustawodawca określając przesłanki obligatoryjnego zawieszenia praw z licencji wskazał na przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu.

Zatem tylko te przestępstwa zostały wyłączone z ust. 2 cyt. przepisu to ta okoliczność oznacza, iż przesłanką fakultatywnego zawieszenia praw z licencji stanowi wszczęcie postępowania karnego o każde inne przestępstwo wymienione w kodeksie karnym bądź przepisach szczególnych. Nie ma zatem, wbrew przekonaniu skarżącego, żadnych podstaw do przyjęcia, iż warunkiem zastosowania powołanego przepisu jest postępowanie karne o przestępstwo zbliżone w charakterze do przestępstw, o których mowa w ust. 1. Taka wykładnia powołanego przepisu, w świetle jego literalnego brzmienia jest wykładnią nieuprawnioną.

Przesłanką zastosowania art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie mienia jest fakt toczącego się postępowania karnego, a nie, jak twierdzi skarżący inne negatywne okoliczności uzasadniające zawieszenie, co jednak nie oznacza, iż w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie zawieszenia licencji na podstawie powołanego przepisu, a następnie w podjętym w tej sprawie rozstrzygnięcia organ może ograniczyć się wyłącznie do ustalenia, iż toczy się postępowanie karne i tylko na podstawie tego ustalenia zdecydować o zawieszeniu praw z licencji.

Skoro bowiem z przepisu wynika, że organ może zawiesić prawa wynikające z licencji (a nie ma takiego obowiązku) to organ realizując to uprawnienie powinien przeprowadzić postępowanie z zachowaniem zasady celowości i słuszności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zakres swobody organu wynikający z przepisów prawa materialnego jest ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego w szczególności ta, o której w powołanym przepisie mowa. Tym samym więc rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego ustalenia szeregu okoliczności pozwalających na ocenę zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela.

Organ, dokonał ustaleń i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Każdy z organów nie tylko ustalił bezsporny fakt toczącego się postępowania karnego, ale również odniósł się do treści przedstawionych w tym postępowaniu zarzutów i dokonał ich oceny w aspekcie prowadzonej przez skarżącego działalności, a także, co strona pomija uwzględniły w tej ocenie fakt pozytywnej opinii o skarżącym tyle, że przyznając prymat interesowi społecznemu uznał, iż ta opinia w okolicznościach rozstrzyganej sprawy nie wyłącza możliwości skorzystania przez organ z uprawnienia, o którym mowa w art. 32 ust. 2 powołanej ustawy.

Okoliczność ta nie uzasadnia zarzutu dowolności dokonanej przez organy oceny zaistniałego stanu rzeczy i naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. Zdaniem Sądu ta ocena znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, a wydane na tej podstawie decyzje zostały podjęte bez naruszenia art. 32 ust. 2 powołanej ustawy.

Licencja pracownika II stopnia uprawnia osobę ją posiadającą do wykonywania zadań określonych przepisami ustawy, w tym do kierowania zespołami pracowników ochrony i jest podstawą uzyskania i posiadania koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Specyfika wykonywanej przez pracownika ochrony funkcji wiąże się zatem z dużą odpowiedzialnością i ryzykiem. Stąd też konieczność zagwarantowania zaufania publicznego i szczególnej przejrzystości wykonywania tego zawodu. W takim też kontekście należy dokonywać oceny decyzji w przedmiocie czasowego zawieszenia praw wynikających z licencji pracownikowi, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne o przestępstwo.

Na skarżącym ciąży zarzut udzielenia obietnicy korzyści osobistej i majątkowej i udzielenia korzyści majątkowej w celu uzyskania zleceń na prowadzenie ochrony w ramach posiadanej przez niego koncesji. Zarzucany czyn pozostaje zatem w ścisłym związku z prowadzoną przez niego w ramach koncesji działalnością gospodarczą, której specyfika wymaga szczególnej transparentności działań koncesjobiorcy bez jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie. W interesie społecznym leży zatem, aby osoba, co do której, istnieją tego rodzaju zarzuty nie wykonywała zadań przypisanych ustawą dla osób, które licencją pracownika II stopnia się legitymują.

Zdaniem Sądu, z uwagi na charakter zarzucanych czynów i ich związek z prowadzoną przez skarżącego działalnością należy uwzględniając ochronę interesu społecznego prawo z licencji zawiesić do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej.

Sąd podkreślił, iż organ stosując określony przepis prawa winien wykazać spełnienie przesłanek do jego zastosowania i na tej kwestii się w uzasadnieniu koncentrować, a nie na skutkach, jakie podjęcie określonej decyzji wywoła. Ocena tych skutków w rozpoznawanej sprawie nie mieści się, zdaniem Sądu, w ocenie zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia celowości i słuszności rozstrzygnięcia i interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). W tym postępowaniu, wbrew przekonaniu skarżącego nie może podlegać rozważeniu kwestia, czy i na ile czasowe zawieszenie praw z licencji oznacza pozbawienie prawa do wykonywania zawodu przez skarżącego. W przeciwnym razie mogłoby to prowadzić do zniweczenia celu, jaki powołany przepis realizuje. Kwestia dolegliwości skutków podjętych decyzji dla osobistych interesów skarżącego, jego zobowiązań płynących z kontraktów i szkód związanych z ich niezrealizowaniem, a także kwestia skutków ew. cofnięcia koncesji dla zatrudnionych przez skarżącego pracowników również nie podlega w ramach rozpoznawanej sprawy ocenie organu. Nie było zatem potrzeby czynienia ustaleń, czy zawieszenie licencji spowoduje cofnięcie koncesji i jakie skutki tego rodzaju rozstrzygnięcie spowoduje.

Zdaniem Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z rygorami procedury administracyjnej i prawidłowym zastosowaniem prawa materialnego zaś ocena czy rozstrzygnięcie jest celowe i słuszne nie należy do Sądu. Sąd dokonuje bowiem oceny decyzji pod względem legalności, a w tym zakresie Sąd nie stwierdził wadliwości, która w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowiłaby podstawę do uwzględnienia skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik Skarżącego zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1/ prawa materialnego tj. art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu, polegające na przyjęciu, iż wystarczającą okolicznością dla zawieszenia praw z licencji pracownika ochrony drugiego stopnia jest fakt, iż Pan S. Z. stoi pod zarzutem udzielenia korzyści majątkowej w celu uzyskania przez niego zleceń na prowadzenie ochrony w ramach posiadanej przez niego koncesji i nie wskazanie związku przyczynowego między zarzucanymi mu czynami w postępowaniu karnym a realizowanymi przez skarżącego uprawnieniami wynikającymi z licencji pracownika ochrony drugiego stopnia;

2/ przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ administracji przepisów 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, polegających na oparciu wydanej decyzji, na zasadzie dowolności, pozbawionej oparcia w materialne dowodowym, z pominięciem dowodów przemawiających na korzyść strony.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.;

względnie – w razie niestwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny naruszeń przepisów postępowania uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. i decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r.

Ponadto wniósł o orzeczenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna znajduje usprawiedliwione podstawy.

S. Z. oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., to jest naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania.

Skarga kasacyjna została skonstruowana w ten sposób, że wnosząca ją strona w istocie wywiodła, że skutkiem błędnej wykładni art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia wadliwie określono zakres niezbędnych w sprawie ustaleń i zastosowano wskazany przepis prawa materialnego mimo braku dostatecznych podstaw faktycznych do przeprowadzenia subsumcji. Tak rozumiane zarzuty są zasadne.

Ustawodawca w art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia określił okoliczności, których ziszczenie się uzasadnia wydanie przez komendanta wojewódzkiego Policji decyzji w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony.

Wszczęcie postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu jest przesłanką obligatoryjnego zawieszenia praw wynikających z licencji (art. 32 ust. 1 omawianej ustawy). Ustalenie, że przeciwko pracownikowi ochrony wszczęto postępowanie karne o wskazane w ustawie przestępstwa jest źródłem powstania po stronie organu administracji publicznej obowiązku wydania decyzji związanej w przedmiocie zawieszenia praw z licencji . Organ nie ma możliwości wydania decyzji o innej treści.

Wszczęcie postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1, jest przesłanką fakultatywnego zawieszenia praw wynikających z licencji, co oznacza, że komendant wojewódzki Policji może zawiesić prawa wynikające z licencji (art. 32 ust. 2 omawianej ustawy). Decyzje wydawane na podstawie tego przepisu mają charakter decyzji swobodnych (uznaniowych) opartych o uznanie administracyjne. Organ administracji publicznej ma w tym przypadku możliwość wyboru dopuszczalnego rozstrzygnięcia.

Wydawanie decyzji w oparciu o uznanie administracyjne nie oznacza dowolności w stosowaniu prawa materialnego. Konkretyzacja określonej normy prawa materialnego stanowiącej podstawę wydania decyzji swobodnej wymaga oparcia się , poza wskazanymi przez ustawodawcę przesłankami pozwalającymi na rozpoczęcie procesu wyboru dopuszczalnego rozstrzygnięcia na kryteriach uznania, że właściwe będzie zastosowanie określonego środka prawnego.

Ustawodawca w art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia nie określił wyraźnie kryteriów uznania administracyjnego. Kryteriów o najogólniejszym charakterze doszukiwać się należy w wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie brania pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Bardziej szczegółowe kryteria wynikają z celów regulacji odnoszącej się do fakultatywnego zawieszenia praw wynikających z licencji w powiązaniu z celami ustawy o ochronie osób i mienia .

Ustawa o ochronie osób i mienia zawiera regulacje odnoszące się odmiennie do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wymagającej uzyskania koncesji, określającej zakres i formy prowadzenia tych usług (art. 15 ust. 1 ustawy) oraz do wykonywania czynności pracowników ochrony fizycznej dwóch stopni i pracowników zabezpieczenia technicznego dwóch stopni, wykonywanie których to czynności wymaga licencji (art. 25 ust. 2 ustawy). Posiadanie licencji pracownika ochrony drugiego stopnia jest warunkiem uzyskania przez osobę fizyczną koncesji zezwalającej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia (art. 17 ust. 1 pkt 1). Wykonywanie czynności pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego nie jest jednak istotą prowadzenia przez przedsiębiorcę koncesjonowanej działalności gospodarczej, zwłaszcza jeśli zważyć, że taka działalność może być prowadzona także przez osoby prawne. Wynikające z licencji uprawnienia pracownika ochrony nie obejmują prowadzenia wymagającej koncesji działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, co potwierdza fakt, że ich zakres jest identyczny w przypadku pracowników wewnętrznych służb ochrony jak i osób zatrudnionych przez posiadających koncesję przedsiębiorców.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest odmienne uregulowanie przesłanek stałego lub czasowego pozbawienia praw wynikających z koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia i licencji pracownika ochrony. Przyczyny obligatoryjnego i fakultatywnego cofnięcia koncesji ustawodawca wymienił w art. 22 ustawy o ochronie osób i mienia. Zawieszenia uprawnień z koncesji nie przewidział. Powody cofnięcia i zmiany zakresu licencji określił natomiast inaczej w art. 31 ust. 2 omawianej ustawy i wprowadził instytucję zawieszenia praw z licencji w art. 32 ust. 1 i ust. 2 określając przesłanki obligatoryjnego i fakultatywnego zawieszenia praw .

Wymienione regulacje stanowią o odrębności uprawnień wynikających z koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia i z licencji pracownika ochrony. Wobec tego zdarzenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie odnoszą się wprost do sfery regulowanej przepisami dotyczącymi pracowników ochrony.

Organy Policji i Sąd pierwszej instancji uznały, że zarzucany S. Z. czyn pozostaje w ścisłym związku z prowadzoną przez niego działalnością. Rzecz jednak w tym, że opis czynu wskazuje, iż pozostaje on przede wszystkim w związku z działalnością gospodarczą. Związek z czynnościami wykonywanymi przez pracownika ochrony nie jest oczywisty.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 17 grudnia 2003 r., sygn. SK 15/02 (OTK-A 2003/9/103) stwierdził, że "Ochrona osób i mienia realizowana jest bowiem w formie bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego. Pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań ochrony przysługuje szereg praw w tym m.in. prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycie broni palnej (art. 36). Ochronie mogą też podlegać obiekty ważne dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa (art. 5). Z tego punktu widzenia nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu, nie tylko w postaci posiadania odpowiednich kwalifikacji, weryfikacji ich zdolności do pracy na podstawie badań lekarskich i psychologicznych, ale przede wszystkim niekaralności za przestępstwa umyślne. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być transparentne i uczciwe. Służy temu m.in. wymóg uzyskania licencji pracownika ochrony pierwszego i drugiego stopnia (art. 26-29 ustawy). W tym też kontekście należy rozpatrywać czasowe zawieszenie praw wynikających z licencji pracownikowi ochrony, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu (a więc zgodnie z art. 313 k.p.k. przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa). Ograniczenie wolności działalności gospodarczej należy bowiem uznać nie tylko za dopuszczalne ze względu na ważny interes publiczny, ale również za konieczne dla ochrony wartości wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, a przede wszystkim wolności i praw innych osób".

Aczkolwiek w cytowanym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny badał zgodność z Konstytucją art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, cele regulacji zawartej w art. 32 ust. 2 omawianej ustawy określać należy podobnie. Ustawodawca zmierzał w tym przypadku również do czasowego zapobieżenia wykorzystywaniu uprawnień z licencji przez osoby podejrzane lub oskarżone o popełnienie przestępstwa, którego charakter może pozostawać w kolizji z wykonywaniem takich czynności jak legitymowanie osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, użycie broni palnej.

W niniejszej sprawie nie rozważono należycie czy sam charakter zarzucanego S. Z. czynu, mającego stanowić przestępstwo z art. z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 229 § 1 k.k., spełnia przedstawione kryterium. Jak dotąd wykazano jedynie związek czynu z prowadzoną działalnością gospodarczą. Brak natomiast przekonywującego wyjaśnienia wpływu zarzucenia popełnienia opisanego w akcie oskarżenia czynu na powstanie w konkretnym stanie faktycznym stanu zagrożenia dla prawidłowości działań pracownika ochrony, uprawnienie do których wynika z licencji (art. 26 – art. 29 oraz art. 36 – art. 42 ustawy o ochronie osób i mienia) a nie z koncesji na prowadzenie określonej działalności gospodarczej. Nie bez znaczenia jest i to, że nie rozważono czy zachodzą szczególne okoliczności (np. przyznanie się do winy czy też oczywistość popełnienia przestępstwa) pozwalające na ograniczenie elementu konstytucyjnego domniemania niewinności, którego funkcjonowanie sprzeciwia się rozszerzającej wykładni i nadmiernemu (wykraczającemu poza konieczne przypadki) stosowaniu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia.

Nie jest jasne czy i ewentualnie w jaki sposób S. Z. jako osoba fizyczna wykonywał uprawnienia z licencji pracownika ochrony. Zaniechano również, mimo zgromadzenia dowodów, dokonania na podstawie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. ustaleń dotyczących właściwości osobistych S. Z. zakładając, że nawet gdyby udowodnione zostały podnoszone przez niego okoliczności dotyczące jego dotychczasowej postawy i społecznie użytecznej aktywności na różnych polach, nie zmieniałoby to oceny, że jego indywidualny interes musiałby ustąpić interesowi społecznemu. Tymczasem nie można wyłączyć właściwości osobistych pracownika ochrony jako kryterium uznania administracyjnego, w oparciu o które wydawana jest decyzja na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Wskazane cele omawianej regulacji wiążą się bowiem z sytuacją konkretnego pracownika ochrony , którego właściwości osobiste mogą potwierdzać lub podważać celowość czasowego zawieszenia uprawnień.

Zaskarżony wyrok z wymienionych powodów uchylono na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekając w przedmiocie kosztów postępowania na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm. ).