Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 422/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6264 Zarząd gminy (powiatu, województwa)
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak As.sąd. Szymon Widłak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w P. sprawy ze skargi Rady Gminy Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] marca 2007r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie wygaśnięcia mandatu wójta I. uchyla rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] marca 2007 roku nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie może być wykonane. /-/Sz. Widłak /-/W. Długaszewska /-/ M. Ławniczak


UZASADNIENIE

Sygn. akt IIISA/Po 422 /07

UZASADNIENIE

Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz. U. Nr 142, poz.1591 z 2001 roku ze zm.) stwierdził nieważność uchwały Nr IV/35/07 Rady Miejskiej w Z. z dnia 26 lutego 2007 roku, podjętej w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy Z. ze względu na istotne naruszenie prawa.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Rada Gminy Z. uchwałą z dnia 26 lutego 2007 roku odmówiła stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy K.U. z powodu nie złożenia w terminie wyznaczonym przez ustawę z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym oświadczenia o działalności gospodarczej prowadzonej przez małżonka. Zdaniem organu nadzoru, uchwała jest sprzeczna z prawem, w szczególności z art. 24 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 26 ust. 1 pkt 1a i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 roku o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984 ze zm.) Jak wskazano, w związku z faktem, że Wójt Gminy złożył oświadczenie o działalności gospodarczej prowadzonej przez małżonka z przekroczeniem terminu określonego w art. 24 j ust.3 ustawy o samorządzie gminnym, rada gminy była zobowiązana podjąć uchwałę stwierdzającą wygaśnięcie mandatu. Zdaniem organu nadzoru powołana wyżej ustawa przewiduje wyłącznie obowiązek podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu, natomiast nie przewiduje, a więc i nie stanowi podstawy do podjęcia uchwały o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu.

Rada Gminy Z. wniosła skargę na wskazane wyżej rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody, zarzucając naruszenie przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1a i art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 roku bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Odnośnie wskazanego w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzutu naruszenia przepisu art. 24 j ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 26 ust. 1 pkt 1a ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza , prezydenta miasta, wskazać należy, iż wskazane wyżej przepisy zostały uznane za niezgodne, odpowiednio, z art. 2 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 oraz z art. 2 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r. (Dz.U.07.48.327) i utraciły moc z dniem 19 marca 2007 roku.

Zatem, skoro przepisy stanowiące podstawę prawną zapadłego rozstrzygnięcia nadzorczego, w dacie orzekania przez Sąd, nie posiadają już mocy obowiązującej, z przyczyn i w zakresie, które wskazane zostały we wskazanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Sąd stosując prawo, z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, wskazane zarzuty uznaje za nie znajdujące podstawy prawnej w obowiązującym stanie prawnym.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2, zgodnie z którym wygaśnięcie mandatu w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1-7 stwierdza rada gminy, w drodze uchwały, najpóźniej po upływie miesiąca od dnia wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu, organ nadzorczy stwierdził, że wskazany przepis przewiduje wyłącznie obowiązek podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu, natomiast nie przewiduje, a więc i nie stanowi podstawy do podjęcia uchwały o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu. W tym zakresie, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 17 października 2006 roku II OSK 1395/05, w którym stwierdzono, iż " (...) Oczywiste jest, ze rada gminy, wezwana przez wojewodę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta, ma prawo do odmiennej, niż dokonana przez wojewodę w wezwaniu, oceny faktów skutkujących z mocy prawa wygaśnięcie mandatu określonej osoby. Ta ocena może przybierać postać milczenia, gdy rada gminy nie podejmuje odpowiedniej uchwały bądź postać uchwały o treści odmiennej niż wyrażona w wezwaniu. Potwierdza takie uprawnienie rady gminy m.in. przepis ast.98 a ust.2, w myśl którego, po bezskutecznym upływie ustawowego terminu, wojewoda wydaje zarządzenie zastępcze Nie można jednak z tego uprawnienia rady gminy wyprowadzać wniosku o utracie przez wojewodę kompetencji do wydania zarządzenia zastępczego w sytuacji gdy ocena rady będzie odmienna i znajdzie swój wyraz w uchwale odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta. Bezskuteczny upływ terminu, o jakim mowa w powołanym przepisie u.s.g., rodzi po stronie wojewody kompetencje do wydania zarządzenia zastępczego (...). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny "Uchwała rady gminy odmawiająca, mimo wezwania wojewody, wygaszenia mandatu wójta ma charakter opinii, oświadczenia woli rady będącego wyrazem odmiennej interpretacji prawnych konsekwencji określonych faktów. Taki jej charakter sprawia, że nie można byłoby w stosunku do niej zasadnie podnieść zarzutu naruszenia prawa, a tym samym stwierdzić jej nieważności (tym bardziej, że konsekwencją bezskuteczności wezwania wojewody jest jedynie wydanie zarządzenia zastępczego".

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 148 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/ Sz. Widłak /-/ W. Długaszewska /-/ M. Ławniczak

K.P.d