Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1109/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 70 § 6 pkt 4, 121, 122, 187 § 1, 191, 2a,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: 96 ust. 13, 88 ust ust. 3a pkt 4 lit. a,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (dalej: NUS/organ pierwszej instancji) z dnia [...] listopada 2020 r., w przedmiocie określenia A.N. (dalej: Strona/Skarżący) zobowiązanie podatkowe podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2015 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za styczeń, kwiecień, lipiec i sierpień 2015 r.

1.2. Z akt sprawy wynika, że po przeprowadzeniu wobec Skarżącego postępowania podatkowego w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od stycznia do grudnia 2015 r., NUS decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2015 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za styczeń, kwiecień, lipiec i sierpień 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji NUS wskazał, że F. Sp. z o.o.; L. s.c. H. ; E. ; Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. ; [...] ; O. , nie były dostawcami usług wymienionych w zakwestionowanych przez organ fakturach. Transakcje handlowe odzwierciedlone zostały jedynie w fakturach, nie posiadając przy tym strony materialnej, co pozbawiło Skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornych faktur. Zdaniem NUS, Stronie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur, z uwagi na wyczerpanie kwalifikacji przepisu art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 685, ze zm., dalej: u.p.t.u.).

1.3. Pismem z dnia 26 listopada 2020 r., Strona wniosła odwołanie od decyzji NUS żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie.

1.4. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję NUS z dnia [...] listopada 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji DIAS w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia wskazując, że w odniesieniu do zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, wrzesień, październik i listopad 2015 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za styczeń, kwiecień, lipiec i sierpień 2015 r., ustawowy termin przedawnienia upływa, co do zasady z dniem 31 grudnia 2020 r., natomiast w stosunku do zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., ustawowy termin przedawnienia upływa, co do zasady z dniem 31 grudnia 2021 r.

Jednakże, zdaniem DIAS, w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT za ww. okresy rozliczeniowe na skutek wydania przez NUS wobec Skarżącego decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r., w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług poszczególne okresy 2015 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 999/19 oddalił skargę Strony. DIAS dodał, że zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] września 2018 r. doręczono w dniu 15 października 2018 r.

Nadto, zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpiło także wskutek tego, że Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. wszczął postępowanie karne skarbowe z art. 56 § 2 w zb. z art. 61 § 1 w zb. z art. 62 § 2 w zw. z art. 7 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r., Kodeks kamy skarbowy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 19 ze zm.) przeciwko Skarżącemu, o czym zawiadomiono pełnomocnika Strony w dniu 9 września 2020 r. oraz Strona w dniu 10 września 2020 r.

W tych okolicznościach DIAS stwierdził, że możliwa jest w dalszym ciągu weryfikacja przez organy podatkowe dokonanego przez Stronę rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe 2015 r..

DIAS wskazał, że Strona w 2015 r. prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą [...] Jako adres głównego miejsca wykonywania działalności oraz adres do doręczeń Strona wskazała: [...] O. , ul. [...] . W okresie objętym postępowaniem podatkowym Strona była zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, składała deklaracje VAT-7, nie zatrudniała pracowników. Z wyjaśnień udzielonych przez Stronę w dniu 30 stycznia 2018 r. oraz zeznań złożonych do protokołu przesłuchania Strony z dnia 19 kwietnia 2018 r. wynika, że w 2015 r. faktyczny zakres działalności gospodarczej obejmował usługi szkoleniowo-doradcze, konsultingowe oraz marketingowe. Ponadto Skarżący działał jako [...] oraz świadczył usługi na rzecz P. Sp. z o.o. jako konsultant finansowy.

W toku kontroli podatkowej, pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r. NUS wezwał Skarżącego do dostarczenia dokumentacji podatkowej dotyczącej podatku od towarów i usług za 2015 r. W odpowiedzi Skarżący poinformował o niemożności dostarczenia dokumentów z uwagi na fakt, że komputer na którym Skarżący przechowywał dokumentację został uszkodzony. Z uwagi na niedostarczenie przez Stronę dokumentacji podatkowej NUS postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. włączył do akt kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie podatku od towarów i usług cały materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli podatkowej prowadzonej wobec Skarżącego w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r., tj. m. in. zgromadzone faktury sprzedaży za 2015 r, informację dla agenta oraz historię rachunku bankowego z [...] S.A. za 2015 r.

W dniu 4 lipca 2018 r. do NUS wpłynął wniosek pełnomocnika Strony o przedłużenie terminu na złożenie dokumentów i wyjaśnień przez Skarżącego. Pełnomocnik powołał się na fakt kradzieży Stronie komputera, na którym przechowywana była dokumentacja księgowa, którą Skarżący kończył odtwarzać w związku z prowadzoną kontrolą podatkową. Do dnia zakończenia kontroli podatkowej Skarżący nie przedłożył do NUS żadnej dodatkowej dokumentacji podatkowej, poza okazaną do kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, mającej wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r.

W toku postępowania podatkowego przeprowadzonego w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji pismami z dnia 13 marca 2019 r., dnia 19 kwietnia 2019 r. oraz z dnia 30 maja 2019 r., wzywał Stronę do przedłożenia wszelkiej dokumentacji mającej wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r. W odpowiedzi na wymienione wezwania Strona każdorazowo przedkładała do organu pierwszej instancji podatkową księgę przychodów i rozchodów za 2015 r.

Wobec braku ewidencji, którą zgodnie z art. 109 ust. 3 O.p. Skarżący zobowiązany był prowadzić, NUS ustalił na podstawie złożonych przez Skarżącego deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2015 r. wartości sprzedaży i podatku należnego. Nadto, NUS wezwał kontrahentów Strony do dostarczenia dokumentów potwierdzających wszystkie transakcje handlowe zawarte w 2015 r. z A. .

W dniu 9 lutego 2018 r. do NUS wpłynęła odpowiedź od J. Sp. z o.o., z której wynika, że Strona wystawiła na jej rzecz piętnaście faktur na łączną kwotę netto 401.991.96 zł, podatek VAT 92.458.16 zł. Strona zaś przedłożyła do NUS jedynie 8 szt. faktur wystawionych na rzecz J. Sp. z o.o. na łączną kwotę 212.601,62 zł netto, podatek VAT 48.898,38 zł. DIAS podał, że z porównania treści faktur przedłożonych przez kontrahenta z historią rachunku bankowego Strony wynika, że spośród piętnastu faktur jedynie na trzech z nich (nr [...] , z dnia 18 maja 2015 r., Nr [...] z dnia 1 czerwca 2015 r. i Nr [...] z dnia 15 czerwca 2015 r.) zawarto zapis o gotówkowym sposobie zapłaty oraz adnotację: "zapłacono gotówką". Pozostałe faktury zawierały natomiast zapisy o wymaganej zapłacie w formie przelewu, a wskazany na nich termin zapłaty wynosił od 30 do 35 dni. Faktury z określonym sposobem zapłaty "przelew" zostały przez J. sp. z o.o. opłacone. Powyższe potwierdzają wpływy pieniężne zaksięgowane na rachunku bankowym Strony. Do ww. pisma J. sp. z o.o. dołączyła wyjaśnienia dotyczące swej współpracy z A. , a także 8 duplikatów potwierdzeń wykonania przelewów oraz kopię umowy o zobowiązaniu do zachowania poufności, zawartej pomiędzy Skarżącym a J. sp. z o.o. w dniu 26 lutego 2015 r. Z pisma J. Sp. z o.o. wynika, że Skarżący świadczył na rzecz J. sp. z o.o. usługi szkoleniowe oraz marketingowe. Usługi szkoleniowe prowadzone były w siedzibie firmy szkolonej w formie warsztatowej. Z kolei zakupione od Skarżącego usługi marketingowe związane były z efektywnym poszukiwaniem klientów. Usługi były świadczone przez Skarżącego kilkakrotnie, lecz współpraca została zakończona z uwagi na brak oczekiwanych efektów i brak przełożenia nabytych usług na odpowiednio wartościowe kontrakty.

Z kolei firma S. , przy piśmie z dnia 6 lutego 2018 r. przesłała kopię faktury VAT nr [...] z dnia 20 marca 2015 r. wystawioną przez A. na kwotę netto 3.000,00 zł, podatek VAT 690,00 zł. Faktura dotyczyła konsultingu biznesowego, zaś sposób rozliczenia powyższej transakcji został określony jako gotówkowy. Według wyjaśnień kontrahenta kontakt ze Stroną został nawiązany telefonicznie, po uprzednich rekomendacjach. Z A.N. J.G. nie podpisywał żadnej umowy, do podjęcia współpracy ze Stroną przekonały go ustne rekomendacje. Wszelkie uzgodnienia dotyczące współpracy ustalane były przy osobistym spotkaniu oraz telefonicznie. Zakupiona usługa dotyczyła doradztwa biznesowego w poszukiwaniu klientów w Warszawie i okolicach.

Natomiast C. Sp. z o.o., przy piśmie z dnia 25 lutego 2018 r., przesłała kopie faktur wystawionych przez A. . Sposób zapłaty na powyższych fakturach został określony jako: "gotówka". C. Sp. z o.o. wyjaśniła, że kontakt z A. nawiązany został podczas jakiegoś spotkania biznesowego w W. , umowa między podmiotami gospodarczymi zawarta została w formie ustnej, Skarżący wywiązał się z zawartej umowy, za co otrzymał wynagrodzenie. Kontrahent nie posiada żadnej korespondencji ze Stroną, ponieważ wszystko było załatwiane osobiście. C. Sp. z o.o. prowadzi biznes międzynarodowy od 2014 r. na przestrzeni tego czasu współpracowała z wieloma podmiotami, osobami i nie jest w stanie wskazać dokładnie, czego dotyczyła świadczona przez Skarżącego usługa, zgodnie z zapisem na fakturze usługa consultingowa dotyczyła przygotowania jakiejś analizy rynkowej. Kontrahent w piśmie wyjaśnił również, że nie archiwizuje niepotrzebnej mu dokumentacji.

Z kolei w dniu 16 kwietnia 2018 r. do NUS wpłynęła kserokopia faktury [...] z dnia 23 września 2015 r. przesłana przez firmę K. , dotycząca sprzedaży przez Skarżącego firmie K. na kwotę netto 243.90 zł, podatek VAT 56,10 zł, sposób płatności na fakturze został określony jako "przelew".

W dniu 12 lutego 2018 r. do NUS wpłynęło pismo od P. Sp. z o.o., w którym poinformowano, że Skarżący współpracował z P. Sp. z o.o., na zasadach Umowy o świadczenie usług w okresie od 18 listopada 2014r. do 31 sierpnia 2015 r., jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] . Przedmiotem umowy było wykonanie przez Skarżącego czynności agencyjnych, polegających m. in. na pozyskiwaniu klientów i wykonywaniu czynności zmierzających do zawierania umów ubezpieczenia na życie. W związku z faktem, iż Strona w dniu 18 listopada 2014 r. udzieliła pełnomocnictwa do zatwierdzania faktur, faktur korygujących i duplikatów wystawionych przez P. Sp. z o.o. w imieniu i na rzecz Skarżącego, P. Sp. z o.o. w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. w imieniu kontrahenta, wystawiła elektronicznie faktury, które zostały opłacone przelewem na wskazany przez Skarżącego rachunek bankowy.

Z kolei [...] w W. , pismem z dnia 27 marca 2018 r. poinformowała, że Skarżący współpracował z nią w ramach umowy o dzieło w semestrze letnim roku akademickiego 2014/2015. W związku z przeprowadzeniem zajęć dydaktycznych z przedmiotu Biznesplan zgodnie z umową o dzieło nr [...] w dniu 8 maja 2015 r. została wystawiona przez Skarżącego faktura VAT nr [...] na kwotę netto 693,00 zł, podatek VAT 0,00 zł, opłacona w dniu 20 maja 2015 r. zgodnie z załączonym wyciągiem z rachunku bankowego.

Natomiast z pisma P. S.A. Centrala Biuro Polityki Podatkowej, z dnia 30 kwiecień 2018 r. wynika, że na podstawie zawartej umowy agencyjnej na wyłączność nr [...] z dnia 4 maja 2015 r. A. dokonał sprzedaży produktów ubezpieczeniowych, za które na podstawie not prowizyjnych otrzymał wynagrodzenie prowizyjne oraz wynagrodzenie premiowe za realizację określonych celów sprzedażowych. Powyższe prowizje i premie zostały przekazane na rachunek bankowy. Wpłaty te w łącznej kwocie 7.693,01 zł potwierdza weryfikacja +wpływów na rachunek bankowy Strony.

Reasumując DIAS wskazał, że Strona w 2015 r. wystawiła faktury na rzecz J. Sp. z o.o., S. , C. Sp. z o.o., K. , P. Sp. z o.o., [...] w W. . Ponadto, Skarżący otrzymał wpłaty na rachunek bankowy w związku z otrzymanym przez Stronę wynagrodzeniem prowizyjnym z tytułu świadczenia usług agenta ubezpieczeniowego na rzecz P. S.A.

DIAS podkreślił, że Strona zarówno w toku kontroli podatkowej jak i postępowania podatkowego, pomimo wielokrotnych wezwań organu, nie okazał żadnych nowych dowodów w postaci dokumentacji księgowej (oprócz dokumentacji zgromadzonej w toku kontroli podatkowej z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r.). Z tego względu NUS, dla potrzeb ustalenia ilości oraz wartości zawartych w 2015 r. transakcji handlowych wystąpił z zapytaniami do kontrahentów Strony.

W ocenie DIAS, NUS zasadnie ustalił wartość dokonanej sprzedaży i wynikającego z tego tytułu podatku należnego na podstawie wystawionych przez Stronę faktur sprzedaży, otrzymanych wpłat na rachunek bankowy Strony, z tytułu wypłaconych prowizji przez firmy ubezpieczeniowe ustalając za moment powstania obowiązku w przypadku wystawionych faktur sprzedaży dokumentujących usługi szkoleniowe, marketingowe lub konsultingowe datę wykonania usługi wynikającą z wystawionej faktury sprzedaży zgodnie z art. 19a ust. 1 u.p.t.u., a w przypadku otrzymanych kwot na rachunek bankowy z tytułu wpłaconych prowizji przez firmy ubezpieczeniowe, podlegające zwolnieniu z podatku VAT na podstawie art. 43, z chwilą otrzymania zapłaty zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e) u.p.t.u.

DIAS wskazał, że ze złożonych przez Skarżącego deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2015 r. wynikają również wartości nabyć i podatku naliczonego. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie wynika, że Strona w 2015 r. dokonała zakupu usług m. in. od F. Sp. z o.o., L. s.c., H., E. , Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. , [...] , O. .

Z uwagi na fakt, że Strona nie okazała kompletnej dokumentacji podatkowej, NUS wezwał ww. kontrahentów Strony do dostarczenia wszelkiej dokumentacji odzwierciadlającej transakcje handlowe zawarte ze Skarżącym, a w przypadkach wymagających dodatkowych wyjaśnień zostały skierowane wnioski do właściwych dla tych kontrahentów naczelników urzędów skarbowych z prośbą o przeprowadzenie czynności sprawdzających.

Następnie DIAS omówił ustalenia odnoszące się do wszystkich wskazanych wyżej kontrahentów Strony.

Materiał dowodowy zgromadzony w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu F. Sp. z o.o. wskazuje, że Skarżący został przesłuchany w dniu 19 kwietnia 2018 r. w charakterze Strony na okoliczności i sposób nawiązania kontaktu z firmą F. Sp. z o.o. DIAS przytoczył poszczególne fragmenty zeznań Skarżącego. Organ odwoławczy przywołał również wskazywane przez Skarżącego okoliczności współpracy z F. Sp. z o.o. zawarte w zastrzeżeniach do protokołu kontroli podatkowej. DIAS podkreślił, że Skarżący zarówno w toku kontroli podatkowej jak i postępowania podatkowego nie przedłożył żadnych dokumentów, potwierdzających prowadzoną współpracę z ww. firmą. Wskazał jedynie, że potwierdzeniem faktu nawiązania współpracy z wystawcami faktur, uzyskiwania od nich baz danych oraz przekazywania im gotówki będą zeznania Pana B.P. .

DIAS podał ponadto, że w toku kontroli podatkowej, tj. w dniu 22 sierpnia 2018 r. został przeprowadzony dowód z zeznań świadka B.P. . Przesłuchany w charakterze świadka B.P. zeznał, że zna Skarżącego, bo był jego sąsiadem i wie, że ma on firmę, ale nie wie, że ta firma nazywa się A. . Zapytany, jaką posiada wiedzę na temat działalności prowadzonej przez Skarżącego i czym ta firma się zajmowała zeznał: "Wiem tyle, że poszukiwał baz danych, coś w tym stylu, ale szczegółów nie znam", Na pytanie, jakie relacje łączyły świadka z firmą Skarżącego zeznał: "Z firmą - żadne. Sąsiad to sąsiad, relacje koleżeńskie, ale z firmą żadne". Świadek wskazał, że nie ma wiedzy o spotkaniach networkingowych, w których uczestniczył Skarżący, sam nigdy w tego rodzaju spotkaniach nie brał udziału, nie wie zatem, co firma Skarżącego oferowała uczestnikom takich spotkań. Świadek zeznał, że nie był pełnomocnikiem firmy Skarżącego, nigdy jej nie reprezentował. Nie ma wiedzy o kontrahentach świadczących usługi na rzecz A. w roku 2015, jedynie może powiedzieć, że dał namiary do kilku firm, z którymi współpracowała firma, w której wówczas był zatrudniony. Nazw tych firm nie pamięta. Na pytanie, czy świadek w 2015 r. uczestniczył w jakichkolwiek czynnościach związanych z transakcjami zawieranymi przez firmę A. z kontrahentami B.P. zeznał, że nie pamięta. Wie jedynie, że czasem przekazywał korespondencję, lecz nie bardzo jest w stanie powiedzieć, co to było, gdyż korespondencja była w kopertach. Świadek nie ma wiedzy na temat wystawianych przez Skarżącego faktur sprzedaży usług ani nie ma wiedzy o nabytych przez ww. usługach w 2015 r. Na pytanie, czy świadkowi znana jest firma F. Sp. z o.o., B.P. zeznał, że ww. firma jest mu znana - pracował w dużej firmie budowlanej, która miała wielu podwykonawców (około 150), więc nie jest w stanie zapamiętać kogo, kiedy i w jakich okolicznościach poznał. Wie jedynie, że z całą pewnością ta firma jest mu znana. Przypuszcza, że firma ta zajmowała się jakimiś wykończeniami budowlanymi. Świadek nie zna i nie słyszał o osobie S.L.. Nie ma wiedzy o szczegółach transakcji handlowych zawartych pomiędzy A. a F. Sp. z o.o. Wie jedynie, że się kontaktowali, gdyż to świadek przekazał kontakt. W ramach transakcji zawartych pomiędzy A. a firmą F. świadek nie wykonywał żadnych czynności. Nie uczestniczył w przekazywaniu gotówki pomiędzy ww. firmami. Nie wie również w jakim okresie trwała współpraca pomiędzy firmami.

DIAS wskazał, że korespondencja, skierowana przez NUS w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. do F. Sp. z o.o., wróciła z adnotacjami "zwrot do nadawcy" i "zwrot - nie podjęto w terminie". W związku z powyższym do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla ww. kontrahenta skierowano wniosek o przeprowadzenie czynności sprawdzających. Organowi temu, pomimo podjętych prób nie udało się przeprowadzić czynności z udziałem wskazanego podmiotu. Z odpowiedzi udzielonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w piśmie z dnia 2 stycznia 2018 r. wynika, że F. Sp. z o.o., figurowała w ewidencji podatników podatku od towarów i usług w okresie od 22 lutego 2006 r. do 1 kwietnia 2009 r. oraz od 1 stycznia 2011 r. do 21 listopada 2014 r., przy czym wykreślenia dokonano z urzędu z uwagi na "wątpliwe istnienie" podmiotu. W okresie od 1 kwietnia 2015 r. do 30 września 2015 r. została odnotowana ze względu na konieczność obsługi deklaracji VAT-7K. Spółka pozostaje w kręgu zainteresowania urzędów skarbowych z terenu całej Polski, jednak czynności sprawdzających nigdy nie udało się przeprowadzić z uwagi na bezskuteczne próby kontaktu z osobą upoważnioną do reprezentowania Spółki. W wyniku podjętych czynności wyjaśniających ustalono, że od 2006 r. lokal wskazany jako siedziba jest własnością prywatną, a Spółka nie posiada tam siedziby ani miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto w dniu 4 kwietnia 2013 r. w KRS wykreślono adres siedziby Spółki. W celu ustalenia stanu faktycznego wezwano wspólników Spółki do okazania dokumentów i złożenia stosowanych wyjaśnień. W odpowiedzi uzyskano informację, że w dniu 17 września 2009 r. udziały w Spółce zostały zbyte na rzecz osoby S.L. - do ww. osoby wystosowano wezwanie do złożenia wyjaśnień, lecz przesyłki zostały zwrócone jako nie podjęte w terminie. Ustalono osoby obecnie zamieszkujące pod wskazanym adresem. Z informacji przez nie udzielonych wynika, że S.L. nie przebywa i nigdy pod tym adresem nie przebywał. W dniu 18 kwietnia 2017 r. wykreślono Spółkę z KRS. Data uprawomocnienia się orzeczenia 31 maja 2017 r.

W tych okolicznościach DIAS uznał, że zeznania B.P. nie uwiarygodniły w żaden sposób transakcji wynikających z kwestionowanych faktur, oraz nie wniosły do sprawy żadnych nowych, istotnych szczegółów. Świadek przekazywał informacje w sposób bardzo ogólnikowy i nieprecyzyjny, często zasłaniał się niepamięcią, podkreślał swoją niewiedzę na temat działalności prowadzonej przez Skarżącego. Nie potwierdził w złożonych zeznaniach ani faktu przekazywania baz danych osobowych potencjalnych klientów, ani udziału w przekazywaniu gotówki - nie pamiętał od jakich firm przekazywał korespondencję Skarżącemu lub odwrotnie. Zdaniem DIAS, opisane wyżej okoliczności jednoznacznie podważają wiarygodność ww. kontrahenta jako firmy prowadzącej rzeczywistą działalność gospodarczą. Na skutek dokonanych ustaleń stwierdzono, że faktury, na których jako ich wystawca figuruje spółka F. Sp. z o.o. stwierdzają czynności, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Przedstawiając materiał dowodowy zgromadzony w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do L. s.c. H. , DIAS przytoczył zeznania Skarżącego przesłuchanego w charakterze Strony w dniu 19 kwietnia 2018 r. Wynika z nich m.in., że kontakty ze spółką L. Skarżący nawiązał poprzez jednego z uczestników spotkań networkingowych, w których uczestniczył oraz przez sąsiada B.P. . Według zeznań Strony, firma ta zajmowała się budownictwem i usługami, ale nie pamiętał jakimi, nigdy nie był w siedzibie firmy, zawsze spotykali się przez B.P. , były to spotkania "kawowe". Spółka ta pozyskiwała Skarżącemu klientów dla J. . Gdy dochodziło do jakiegoś kontraktu z firmą J. to J. płaciło Skarżącemu, a Skarżący firmie L. . J. Sp. z o.o. ustaliło procent od wartości kontraktu zawartego z pozyskaną firmą. Skarżący zeznał, że nie ma wiedzy kto wystawił faktury w imieniu L. s.c. DIAS podał ponadto, że w toku przesłuchania B.P. w charakterze świadka zadano pytanie, czy świadkowi znana jest firma L. s.c. H. . Świadek zeznał, że ww. firma jest mu znana, tyle że nie pamiętam, kto był przedstawicielem tej firmy. Świadek nie ma wiedzy o szczegółach transakcji handlowych zawartych pomiędzy A. a L. s.c. Świadek przekazał jednej ze stron numer telefonu do drugiej, szczegółów nie zna. W ramach transakcji zawartych pomiędzy A. a L. s.c. świadek nie wykonywał żadnych czynności, nie był w siedzibie lub miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez tę firmę, niewykluczone, że przekazywał korespondencję pomiędzy firmami. Nie uczestniczył w przekazywaniu gotówki pomiędzy ww. firmami. Nie wie również, w jakim czasie trwała współpraca pomiędzy firmami.

DIAS wskazał ponadto, że wezwanie NUS z dnia 18 grudnia 2017 r. do L. s.c. zostało zwrócone nie podjęte, z adnotacjami: "zwrot do nadawcy", "adresat nieobecny" i "zwrot nie podjęto w terminie". Dążąc do ustalenia przebiegu oraz sprawdzenia poprawności transakcji, w dniu 18 grudnia 2017 r. NUS skierował wniosek do właściwego organu podatkowego o przeprowadzenie w ww. firmie czynności sprawdzających. Jednakże pismem z dnia 08 stycznia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. poinformował, że nie przeprowadził we wskazanej firmie czynności sprawdzających gdyż podmiot ten od 2003 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Ustalono, że L. s.c. ostatnie zgłoszenie aktualizacyjne złożył w dniu 27 września 2002 r. Podmiot nie składał deklaracji podatkowych od grudnia 2002 r., a obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług posiadał w okresie od dnia 21 września 1995 r. do dnia 8 grudnia 2008 r., kiedy został wykreślony z urzędu z rejestru podatników VAT. Wspólnicy spółki nie figurują w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. nie wpłynęły inne dokumenty świadczące o prowadzeniu działalności gospodarczej przez tę spółkę.

W dniu 16 kwietnia 2018 r. wpłynęło do NUS kolejne pismo od Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. wraz z oświadczeniem wspólnika L. s.c. - S.L. , z którego wynika, iż w dniu 9 kwietnia 2018 r. został on zapoznany z przesłanymi kopiami faktur, na których jako wystawca figuruje Spółka L. . S.L. stwierdził, że nigdy nie pracował dla firmy Skarżącego, okazanych faktur nie wystawił, a podpis na fakturach nie jest jego podpisem. S.L. wyjaśnił również, że drugi wspólnik od kilku lat mieszka w Anglii i nie ma z nim kontaktu.

W ocenie DIAS, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika zatem, że L. s.c. w 2015 r. nie prowadziła działalności gospodarczej i nie wystawiła faktur na rzecz Strony. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo NUS za niewiarygodne uznał zeznania Strony oraz zeznania świadka B.P. , bowiem z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Skarżący nie dokonał nabycia usług wymienionych w kwestionowanych fakturach od podmiotu, który na tych fakturach figuruje jako wystawca, tj. L. s.c.

W zakresie materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do E. , DIAS wskazał, że NUS pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. wezwał E. , do przesłania dokumentów oraz wyjaśnień, związanych z transakcjami zawartymi ze Stroną w 2015 r. Z uwagi na fakt, że korespondencja nie została podjęta w terminie, w celu przeprowadzenia weryfikacji poprawności ww. transakcji organ zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o przeprowadzenie czynności sprawdzających. Weryfikacja danych kontrahenta – E.K. wykazała, że podatnik zmarł w dniu [...] czerwca 2008 r.

DIAS podał, że w czasie przesłuchania w charakterze strony Skarżący zeznał, iż kontakt z firmą E. nawiązał w marcu 2015 r. Firma została polecona Stronie przez B.P. , od niego również dostał numer telefonu do firmy E. . Kontaktował się wyłącznie z właścicielem, mężczyzną około pięć lat starszym od siebie, nie potrafił wskazać jego danych. Wg zeznań Strony faktura nr 9/2015 wystawiona została za wykonane prace remontowe w pawilonie usługowym w W. na B. , który to lokal miał być wynajęty przez Skarżącego na biuro. Z kolei faktura nr [...] dotyczyła szkolenia z ekoenergetyki wykonanego w ramach podwykonawstwa.

Z kolei przesłuchany w charakterze świadka B.P. stwierdził, że firma E. , jest mu znana, gdyż współpracowała z firmą, w której świadek był zatrudniony. Wg zeznań świadka, firma ta zajmowała się pracami wykończeniowymi, ale jakimi, świadek nie pamięta. Świadek nie ma wiedzy o szczegółach transakcji handlowych zawartych pomiędzy Stroną a E. . Jednej ze stron przekazał jedynie numer telefonu. Firmę E. reprezentował, wg zeznań świadka, Pan K. - ten sam, o którym świadek wspominał, kiedy mówił o spółce F. . To z nim ewentualnie kontaktował się B.P. , ale nie był w siedzibie tej firmy ani miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Możliwe, że uczestniczył w przekazywaniu faktur, ale nigdy faktur nie odbierał z firm, mogło to mieć miejsce albo w biurze tej firmy, w której świadek pracował albo na budowie. Faktury przekazywał przedstawiciel firmy, a świadek przekazywał je Skarżącemu. Faktury były zawsze zapakowane w koperty i świadek nie miał wglądu w ich treść. Na pytanie, skąd świadek wiedział, gdzie nastąpi przekazanie faktur między firmami oraz od kogo należy je odebrać lub komu przekazać B.P. zeznał: "Nigdy nic nie wiedziałem. Dostawałem kopertę do przekazania Panu N. albo na budowie albo w biurze". Świadek zaprzeczył, że uczestniczył w przekazywaniu baz danych osobowych potencjalnych klientów pomiędzy firmami. Nigdy nie uczestniczył też w przekazywaniu gotówki. Nie wie również, w jakim okresie trwała współpraca pomiędzy firmami.

W ocenie DIAS, powyższe okoliczności (tj. śmierć E.K. w roku 2008) wykluczają fakt wykonania usługi przez podmiot widniejący na kwestionowanych fakturach, zasadnie zatem NUS za niewiarygodne uznał zeznania Strony oraz zeznania świadka w zakresie transakcji zawartych z E. .

Przedstawiając materiał dowodowy zgromadzony w odniesieniu do Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego G. , DIAS podał, że NUS pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. wezwał ten podmiot do przesłania dokumentów oraz wyjaśnień, związanych z transakcjami zawartymi ze Stroną w 2015 r., a ze względu na brak odpowiedzi, w dniu 31 stycznia 2018 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z prośbą o przeprowadzenie czynności sprawdzających. Z odpowiedzi udzielonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 12 marca 2018 r. wynika, że podmiot G. od dnia 31 grudnia 2015 r. jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT. W związku z przeprowadzonymi czynnościami sprawdzającymi D.Z. złożył pisemną informację, z której wynika, iż nie wystawił i nie posiada żadnych faktur wystawionych na podmiot A. , nie wystawiał i nie posiada żadnych faktur korygujących, dowodów zapłaty, nie zna A.N. i nie prowadził jakiejkolwiek korespondencji z tym podmiotem. Przedmiotem działalności D.Z. w tamtym okresie była głównie wymiana i serwis opon. Nigdy nie zajmował się szkoleniami, consultingiem itp. Ponadto D.Z. przesłał wzór faktury z 2015 r. w celu porównania oraz dodatkowo wyjaśnił, z jakiego programu i z jakiej drukarki są drukowane jego faktury. Porównanie wzoru faktury przesłanej przez D.Z. z fakturami znajdującymi się w dokumentacji Skarżącego wykazało istotne różnice. Faktury różnią się między innymi: szatą graficzną, stosowaną numeracją, pieczęcią firmy wystawiającej fakturę, danymi sprzedawcy, rodzajem świadczonych usług.

DIAS podał, że Skarżący przesłuchany w charakterze strony w dniu 19 kwietnia 2018 r. zeznał, że kontakt z firmą P.H.U. G. nawiązał przez B.P. . Natomiast przesłuchany w charakterze świadka B.P. zeznał, że firma P.H.U. G.. jest mu znana. Wszystko, co może powiedzieć na temat tej firmy jest analogiczne do tego, co mówił wcześniej odnośnie do firm F. i L. .

Zdaniem DIAS, zasadnie NUS nie uznał za wiarygodne zeznań Strony oraz zeznań świadka, bowiem przedstawione powyżej okoliczności wskazują, że okazane przez Skarżącego i uwzględnione w deklaracjach VAT-7 za 2015 r. faktury wystawione przez P.H.U. G.. na rzecz Skarżącego nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych, nie stanowią zatem podstawy do obniżenia podatku należnego.

Przechodząc do oceny materiału dowodowego zgromadzonego w odniesieniu do [...], DIAS podał, że organ pierwszej instancji pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. wezwał ten podmiot do przesłania dokumentów oraz wyjaśnień, związanych z transakcjami zawartymi ze Stroną w 2015 r. Z uwagi na fakt, że korespondencja nie została podjęta w terminie, NUS zwrócił się do urzędu skarbowego właściwego dla ww. kontrahenta Strony o przeprowadzenie czynności sprawdzających w zakresie transakcji zawartych ze Stroną w 2015 r. W odpowiedzi, pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. poinformował, że Pan R. S. był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w okresie od dnia 14 lipca 1995 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. Uzyskano ponadto pisemne oświadczenie R.S. , z którego treści wynika, że nigdy nie współpracował ze Skarżącym, a w 2015 r. nie prowadził działalności gospodarczej.

Natomiast w toku przesłuchania w charakterze Strony w dniu 19 kwietnia 2018 r. Skarżący zeznał, że kontakty z firmą [...] nawiązał na jakiejś budowie przy udziale B.P. . Nie wie, czym ta firma się zajmowała poza budowlanką. Z zeznań B.P. , przesłuchanego w charakterze świadka wynika, że firma [...] , jest mu znana. Świadek zeznał jednak, że nie ma wiedzy na temat okoliczności i szczegółów transakcji handlowych zawartych pomiędzy Stroną a tym kontrahentem.

W tych okolicznościach, zdaniem DIAS, NUS zasadnie za niewiarygodne uznał zeznania Strony w zakresie transakcji zawartych z firmą [...] , a także zeznania świadka, które również nie uwiarygodniły w żaden sposób transakcji wynikających z kwestionowanych faktur. Były bowiem przekazane w sposób ogólnikowy, zaś świadek często zasłaniał się niepamięcią, podkreślając swoją niewiedzę na temat współpracy Strony z kontrahentami. Zdaniem organu odwoławczego, zasadnie NUS uznał, że faktury wystawione przez [...] nie dokumentowały rzeczywistych transakcji.

Dalej DIAS wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w odniesieniu do O. wynika, że NUS pismem z dnia 1 lutego 2018 r., wezwał O. do przesłania dokumentów oraz wyjaśnień, związanych z transakcjami zawartymi ze Stroną w 2015 r. Z uwagi na fakt, iż korespondencja nie została podjęta w terminie, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o przeprowadzenie czynności sprawdzających wobec O. w zakresie transakcji zawartych ze Stroną w 2015 r. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 4 lipca 2018 r. poinformował, że czynności sprawdzające we wnioskowanym zakresie nie zostały przeprowadzone z uwagi na brak kontaktu z podatnikiem. Firma O. , miała otwarty obowiązek podatkowy w podatku VAT od dnia 6 marca 2015 r. do dnia 26 stycznia 2016 r. Ostatnią deklarację VAT firma złożyła za I kwartał 2015 r. W związku z brakiem kolejnych deklaracji VAT, w dniu 26 stycznia 2016 r. została wykreślona z ewidencji podatników podatku od towarów i usług.

Skarżący, przesłuchany w charakterze Strony w dniu 19 kwietnia 2018 r. zeznał zaś, że rozmowy prowadził z właścicielem D.S. z którym widział się tylko raz, gdzieś w lokalu na ulicy [...] ale nie w siedzibie firmy. Od D.S. dostał kontakty w formie wydruku komputerowego. Wg zeznań Skarżącego O. wykonywała dla niego usługę pozyskiwania kolejnych firm na audyty, szkolenia. Skarżący nie potrafił przypisać faktur dokumentujących podwykonawstwo firmy O. do faktur dokumentujących sprzedaż usług. Na pytanie, kto wystawił faktury na których jako wystawca widnieje O. , Skarżący zeznał: "Chyba Pan D. wystawiał, bo z tego co widzę to jest jego podpis na fakturze. Faktura nie została wystawiona w mojej obecności. Ja skontaktowałem się z Panem D. w sprawie przekazania tej faktury. Wszyscy podwykonawcy, większość, chcieli płatności gotówkowe, więc płaciłem im gotówką. Nawet jeżeli to była jakaś osoba, to miała paczkę i w paczce była gotówka. Nie było reklamacji jeśli chodzi o gotówkę, więc prawdopodobnie dotarła. Pieniądze były pakowane w dwie koperty, szara koperta, zaklejona, więc nie było możliwości podejrzeć co się w nich znajdowało".

Zdaniem organ odwoławczego, prawidłowo NUS za niewiarygodne uznał zeznania Strony w zakresie transakcji zawartych z firmą O., kwestionowana faktura wystawiona przez ww. podmiot jest bowiem dokumentem nierzetelnym, gdyż dokumentuje czynność, która faktycznie nie została dokonana.

Reasumując DIAS stwierdził, że całokształt zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wskazuje na to, że Strona w kontrolowanym okresie została wykorzystana w procederze oszustwa podatkowego, polegającego na wyłudzeniu podatku od towarów i usług, bowiem transakcje zakupu towarów przez Stronę z podmiotami wystawiającymi faktury VAT na jej rzecz, nie miały w rzeczywistości miejsca.

DIAS podał, że organy kontroli skarbowej i organy podatkowe przekazały do wykorzystania w postępowaniu kontrolnym protokoły i decyzje podatkowe wydane wobec ww. podmiotów. Oprócz decyzji podatkowych wydanych przez inne organy wobec kontrahentów Strony, do akt postępowania kontrolnego włączono także otrzymane od organów kontroli skarbowej faktury zakupu towarów u dostawców Strony oraz dowody przeprowadzonych czynności kontrolnych.

Zdaniem DIAS, zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na dokonanie ostatecznych ustaleń zawartych w decyzji. Ustalenia powyższe, dokonane wobec kontrahentów Strony wykazują zaś, że sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, o czym świadczą np.: ustanie bytu prawnego podmiotu w 2008 r. z uwagi na zgon podatnika E.), nieprowadzenie przez podmiot działalności gospodarczej w 2015 r. (L. s.c., [...] ) bądź prowadzenie działalności o zupełnie innym profilu (PHU G. ), brak siedziby podmiotu, brak osób upoważnionych do reprezentacji, niewypełnianie obowiązków aktualizacyjnych, fakt zaniechania składania deklaracji, wykreślenie z rejestru podatników podatku od towarów i usług (F. Sp. z o.o., O. ).

Nadto, ani w toku kontroli podatkowej, ani w toku postępowania podatkowego Strona nie przedstawiła jakiegokolwiek innego (poza fakturami) udokumentowania przebiegu zdarzeń gospodarczych, których dotyczył wydatek (np. umów określających zakres usług, sposób ustalania wynagrodzenia, sposób zlecania i odbierania usługi, żadnej korespondencji, zleceń, negocjacji warunków współpracy itp.). Ponadto Strona nie wskazała żadnych konkretnych czynności, które były podejmowane w ramach świadczenia usług i żadnych konkretnych efektów tej pracy. Wyjaśnienia na temat współpracy z poszczególnymi kontrahentami były udzielone w sposób bardzo ogólnikowy. Skarżący nie wiedział, czym zajmowały się poszczególne firmy, bo żadnej z nich nie sprawdzał, nie znał nazwisk ani numerów telefonów osób, które miały rzekomo przekazywać dane. Nie był w stanie przyporządkować faktur dotyczących nabyć do zrealizowanej sprzedaży. Wszystkie transakcje były rozliczane gotówkowe.

Przesłuchany w charakterze świadka B.P. mający, wg Strony, potwierdzić fakt nawiązania współpracy z wystawcami faktur, uzyskania od nich baz danych oraz przekazywania tym firmom gotówki również złożył zeznania w sposób bardzo ogólnikowy, stwierdzając wręcz, że ze Stroną łączyły go jedynie relacje koleżeńskie i że nie ma wiedzy na temat szczegółów dotyczących firmy Skarżącego. Nie ma też wiedzy o kontrahentach świadczących usługi na rzecz Strony w 2015 r., jedynie "dał może namiary" do kilku firm, lecz ich nazw nie pamięta. Czasem przekazywał korespondencję, przeważnie w kopertach. Nie pamięta nazw firm ani danych i adresów osób, których czynności te dotyczyły. Nie ma wiedzy na temat wystawionych przez Stronę faktur sprzedaży usług ani nie ma wiedzy o nabytych przez ww. usługach w 2015 r. Nigdy nie uczestniczył w przekazywaniu gotówki pomiędzy firmami. Zeznania świadka, w ocenie organu, są niewiarygodne.

W ocenie DIAS, zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy wyklucza fakt wykonania usług przez podmioty widniejące na kwestionowanych fakturach. W opisanych powyżej transakcjach Strona nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a jedynie posiadała faktury nie odzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych. Mając na uwadze powyższe okoliczności występujące w spornych transakcjach, zdaniem DIAS, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że sporne faktury nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Odnosząc się do kwestii dobrej wiary, organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że Strona działała z należytą starannością i nie wiedziała lub co najmniej nie mogła przypuszczać, że uczestniczy w nierzetelnej transakcji. DIAS zwrócił uwagę, że w pierwszej kolejności Strona mogła wystąpić do właściwego urzędu skarbowego na podstawie art. 96 ust. 13 u.p.t.u. z wnioskiem o potwierdzenie statusu kontrahenta. Wprawdzie złożenie wniosku w trybie art. 96 ust. 13 u.p.t.u. nie dałoby gwarancji, że kontrahent działa legalnie w obrocie gospodarczym, jednak uchroniłoby Stronę od negatywnych konsekwencji ewentualnego nielegalnego działania takiego kontrahenta, w postaci odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego, jak to miało miejsce w sprawie. DIAS dodał, że weryfikacji statusu formalnego dostawców Strona mogła dokonać również we własnym zakresie sprawdzając dane w ogólnodostępnych rejestrach, tj. CEiDG, KRS, w których widniały informacje, że np. podmioty: Skład Materiałów Budowlanych i Wykończeniowych H. , czy L. s.c. H. , nie prowadziły działalności gospodarczej. Strona miała również możliwość zasięgnięcia opinii o kontrahentach w Internecie, sprawdzenia czy firma posiada własną stronę internetową, bądź też mogła udać się do siedziby kontrahenta. DIAS podkreślił, że Strona zaniechała jakiejkolwiek weryfikacji kontrahentów, co sama przyznała. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje również, że Strona nie zadbała o to, by dokonywane przez nią transakcje nabycia były należycie udokumentowane i nie budziły wątpliwości co do podmiotów biorących w nich udział. Nadto, wszystkie kwestionowane transakcje dotyczące nabycia usług rozliczane były w formie gotówkowej. DIAS zauważył, że dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą winno następować za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy, co stanowi w obrocie gospodarczym powszechnie uznawaną formę płatności. Zaniechanie dokonywania płatności w drodze przelewów bankowych uniemożliwia pozytywne zweryfikowanie stanowiska Strony o rzeczywistym obrocie w sytuacji, gdy Strona nie potrafi przedstawić żadnych innych, poza fakturami, dowodów rzeczywistej realizacji transakcji. Sam fakt posiadania faktury nie uprawniał Strony do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z powyższych faktur. Podobnie przywoływany przez Stronę fakt dokonywania wypłat z rachunku bankowego dużych kwot gotówki i twierdzenie, że były one dokonywane w związku z zapłatą zobowiązań kontrahentom, nie świadczy o tym, że środki były przeznaczane właśnie na ten cel - historia rachunku bankowego potwierdza jedynie fakt wypłaty pieniędzy i nic ponadto. Strona nie wykazała zainteresowania wiarygodnością dostawców, a jej działania wskazują na brak jakiejkolwiek weryfikacji ww. podmiotów. Powyższe okoliczności, zdaniem DIAS, świadczą o zbyt daleko idącej "ufności" w stosunku do kontrahentów w obliczu dopiero co rozpoczętej współpracy. Ponadto gotówkowa forma płatności ewidentnie koresponduje z brakiem jakichkolwiek dodatkowych dokumentów, poza fakturami, potwierdzających dokonanie transakcji, a także bardzo ograniczoną wiedzą Strony co do dostawców usług.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego, zasadnie NUS zakwestionował na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. prawo Strony do obniżenia w okresie luty-grudzień 2015 r. podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez ww. kontrahentów.

Ponadto DIAS zauważył, że Strona w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych przedłożyła do NUS jedną fakturę wystawioną przez S. Sp. z o.o. o z dnia 13 lutego 2015 r. na kwotę netto 12,19 zł, podatek VAT 2,80 zł dotyczącą usługi mycia pojazdu o nr rej [...] . W toku prowadzonych czynności kontrolnych NUS pismem z dnia 18 grudnia 2017 r., wezwał kontrahenta Strony do przesłania dokumentów bądź sporządzenia ich wykazu potwierdzających transakcje zawarte ze Stroną. W odpowiedzi C. Sp. z o.o. poinformowała NUS, że w okresie objętym postępowaniem podatkowym miało miejsce 5 transakcji handlowych ze Stroną, udokumentowanych fakturami.

W trakcie przesłuchania w charakterze Strony Skarżący zeznał, że do prowadzonej działalności wykorzystywał samochód [...] , rok produkcji 2004, benzyna z gazem. DIAS przywołał treść art. 86a ust. 1 pkt 1 i ust. 2, u.p.t.u. i uznał, że Stronie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur w wysokości 50% kwoty podatku wynikającej z faktury, za wyjątkiem wydatku wynikającego z faktury nr [...] z dnia 9 marca 2015 r. dokumentującej zakup gazu do samochodu osobowego.

DIAS podał ponadto, że na wezwanie NUS Strona przedłożyła m.in. dokumenty potwierdzające zakup usług telekomunikacyjnych oraz zakup drukarek, kubka, zakwaszarki, filiżanki i spodka szt. 2 oraz [...] . Zdaniem organu odwoławczego, NUS zasadnie uznał, że Stronie przysługuje prawo pomniejszenia podatku należnego z ww. faktur dokumentujących w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w 2015 r. usług telekomunikacyjnych oraz zakup drukarek, kubka, zakwaszarki, filiżanki i spodka szt. 2 oraz [...] . Wydatki te mają bowiem związek ze sprzedażą opodatkowaną.

Reasumując DIAS uznał, że w świetle opisanych powyżej nieprawidłowości, NUS prawidłowo określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2015 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za styczeń, kwiecień, lipiec i sierpień 2015 r.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, DIAS stwierdził, że są one bezzasadne i wynikają jedynie z odmiennego "postrzegania" stanu faktycznego przez Stronę oraz odmiennej oceny prawnej. DIAS wskazał zarazem, że NUS w toku przeprowadzonego postępowania podjął wszelkie niezbędne działania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, a swoje ustalenia i wnioski zawarł w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono mechanizm naruszenia przepisów prawa podatkowego wskazując obiektywne przesłanki prowadzące do wniosków zawartych w decyzji.

Odnosząc się do złożonych przez Stronę w dniach: 1 października 2018 r., 26 czerwca 2020 r. oraz 24 sierpnia 2020 r. wniosków o przeprowadzenie dowodów w DIAS podał, że NUS poinformował Stronę oraz pełnomocnika, że dowód z zeznań B.P. został przeprowadzony w dniu 22 sierpnia 2018 r., o czym poinformowano pełnomocnika Strony pismem z dnia 26 czerwca 2018 r., zapewniając tym samym prawo czynnego udziału Strony w prowadzonym postępowaniu podatkowym.

DIAS dodał, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji NUS działając na podstawie art. 200 O.p. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pełnomocnik Strony skorzystał z przysługujących mu uprawnień i w dniu 12 października 2020 r. zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Następnie, w dniu 19 października 2020 r. do NUS wpłynęło pismo pełnomocnika Strony, w którym zarzucił nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez Stronę dowodów.

Zdaniem DIAS, w świetle poczynionych w stanie faktycznym sprawy ustaleń NUS miał podstawy aby uznać, że podmioty: F. Sp. z o.o.; L. s.c. H. ; E. ; Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. ; [...] ; O. . nie były dostawcami usług wymienionych w spornych fakturach.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprzesłuchania osób zarządzających firmami: M. Sp. z o.o., oraz PRZEDSIĘBIORSTWEM HANDLOWO USŁUGOWYM [...] , DIAS zauważył, że w toku postępowania podatkowego NUS wydał postanowienia z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z dnia [...] września 2020 r., w których szczegółowo uzasadnił przyczyny odmowy przeprowadzenia dowodów. NUS wskazał przy tym, że stosunki gospodarcze pomiędzy podmiotami innymi niż Strona nie mają związku z operacjami, zaewidencjonowanymi w 2015 r. w dokumentacji podatkowej Strony, podkreślając przy tym, że twierdzenie Strony, zgodnie z którymi wszystkie z wymienionych podmiotów w 2015 r. faktycznie funkcjonowały w obrocie gospodarczym jest niezgodne z rzeczywistością. Podmiot E. wystawiający faktury na rzecz Strony nie mógł prowadzić działalności gospodarczej w 2015 r., gdyż E.K. zmarł dnia [...] czerwca 2008 r.

Z kolei odmowę przeprowadzenia przez organ dowodu z zeznań osób zarządzających J. Sp. z o.o., zawarto w postanowieniach NUS z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z dnia [...] września 2020 r. W uzasadnieniu ww. postanowień wskazano, że zgłoszone żądanie nie wykaże istotnych okoliczności faktycznych dla sprawy, z uwagi na zebrane w toku postępowania podatkowego dowody, tj. wystawione na rzecz J. Sp. z o.o. faktury sprzedaży usług oraz wpływy środków pieniężnych na rachunek bankowy Strony od ww. firmy za wyświadczone usługi szkoleniowe i marketingowe, a także zgodne oświadczenia stron w powyższym zakresie. W ocenie organu udokumentowana bezgotówkowa płatność za usługi stanowi potwierdzenie ich wykonania przez Stronę. Jednakże w żaden sposób nie rozstrzyga, w jaki sposób Strona weszła w posiadanie tychże baz danych i od kogo je nabyła. Fakt współpracy z J. nie stanowi dowodu nabycia przez Stronę baz danych od kontrahentów, wskazanych na zakwestionowanych fakturach.

DIAS uznał ponadto, że zarzut nieprzeprowadzenia czynności sprawdzających, polegających na zweryfikowaniu, czy podmiot L. s.c. H. rozliczał i księgował faktury wystawione na rzecz Strony jest nietrafny. NUS w toku prowadzonej kontroli podatkowej zwrócił się bowiem do właściwego dla ww. spółki organu podatkowego o przeprowadzenie czynności sprawdzających w celu ustalenia przebiegu i poprawności transakcji zawartych w 2015 r. ze Stroną. Z otrzymanego materiału dowodowego wynika, że L. w 2015 r. nie prowadziła działalności gospodarczej, co więcej, nie prowadziła jej od roku 2003. Wspólnicy S.L. i B.W. nie figurują w CEiDG. Dodatkowo S.L. w złożonym oświadczeniu zaprzeczył, że kiedykolwiek współpracował z firmą A. i że wystawił okazane mu faktury, natomiast B.W. od kilku lat przebywa poza terytorium Polski, organ nie znalazł podstaw do żądania faktur wystawionych w 2015 r. przez wskazany podmiot, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że L. s.c. w 2015 r. nie prowadziła pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zdaniem organu odwoławczego, również zarzut naruszenia art. 180 § 1 O.p., poprzez pominięcie dowodów w postaci zeznań Strony oraz zeznań świadka B.P. jest nietrafny. W uzasadnieniu skarżonej decyzji wielokrotnie przywoływano bowiem treść zeznań Strony oraz zeznań świadka. Opisano również powody, dla których uznano, że ich treść nie stanowi wiarygodnego dowodu na zaistnienie transakcji gospodarczych pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturach. Strona poza fakturami nie przedłożyła żadnych dokumentów, potwierdzających współpracę z firmami, których faktury kosztowe zostały zakwestionowane. Nie wiedziała, czym zajmowały się poszczególne firmy, żadnej z nich nie sprawdzała, nie znała nazwisk ani numerów telefonów osób, które miały rzekomo przekazywać dane, nie była w stanie przyporządkować faktur dotyczących nabyć do zrealizowanej sprzedaży. Wskazała jedynie, że fakt nawiązania współpracy z wystawcami faktur, uzyskiwania od nich baz danych oraz przekazywania gotówki potwierdzić mogą zeznania B.P. . Przesłuchany w charakterze świadka B.P. przekazywał informacje w sposób bardzo ogólnikowy, udzielał wymijających odpowiedzi, zasłaniał się niepamięcią, podkreślał własną niewiedzę na temat działalności prowadzonej przez Stronę, nie pamiętał, od jakich firm przekazywał Stronie korespondencję. Nie potwierdził również w złożonych zeznaniach swojego uczestnictwa w przekazywaniu baz danych, gdyż nie wiedział, co znajdowało się w przekazywanych kopertach. Stwierdził, że nigdy nie przekazywał gotówki.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2a O.p. w kontekście transakcji z firmą O. , DIAS wskazał, że w sprawie nie było wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Również ustalenia faktyczne wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego nie budzą wątpliwości organu.

DIAS nie podzielił zarzutów odwołania.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją DIAS i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej, oraz umorzenie postępowania w sprawie.

2.2. W skardze Strona zarzuciła DIAS naruszenie następujących przepisów::

1) art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy braki w materiale dowodowym powodują, że istota sprawy nie została w dostateczny sposób wyjaśniona a organ drugiej instancji powielił ustalenia organu pierwszej instancji, które miały na celu jedynie wykazanie, że zdarzenia gospodarcze w rzeczywistości nie miały miejsca, co jest nie prawdą, a organy winny tę kwestię w wyjaśnić;

2) art. 122, 187 § 1, art. 191 i 191 a § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. z uwagi na:

- nieprzesłuchanie osób zarządzających:

a) M. Sp. z o.o.

b) PRZEDSIĘBIORSTWO HANDLOWO USŁUGOWE [...] ,

na okoliczność współpracy tych podmiotów w kontrolowanym okresie z F. Sp. z o.o., L. s.c., H. , E. , PHU G. , [...] , O. , których to faktury kosztowe zostały przez organ podatkowy zakwestionowane, co pozwoliłoby potwierdzić, że podmioty te faktycznie funkcjonowały w obrocie gospodarczym i współpracowały nie tylko ze Stroną, a zatem zdarzenia gospodarcze, które próbuje przedstawić organowi, w rzeczywistości miały miejsce o nie było podstaw do ich kwestionowania,

c) J. sp. z o.o. na okoliczność współpracy ze Stroną i kompletności baz danych i ich zawartości, z których wynikała faktyczna współpraca Strony z podmiotami, od których ww. bazy otrzymywała (F. Sp. z o.o., L. s.c., H. , E. , PHU G. , [...] , O. ),

- nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy czynności sprawdzających prawdziwość zeznań S.L. (L. s.c., H. ), polegających na weryfikacji czy faktury przedstawione przez Stronę były przez ww. podmiot księgowane i rozliczane, porównaniu tych faktur z innymi fakturami wysławianymi przez Pana S.L. ,

3) art. 180 § 1 O.p., poprzez pominięcie dowodów w postaci zeznań Strony i zeznań B.P. opisujących zdarzenia gospodarcze, które miały faktycznie miejsce i odmowy przyznania tym zeznaniom przymiotu wiarygodność, w sytuacji, gdy ze specyfiki mających miejsce relacji gospodarczych wynika, że zdarzenia gospodarcze rzeczywiści miały miejsce, a Strona współpracowała z F. sp. z o.o., L. s.c. H. , E. , PHU G. . [...] , O. ,

4) art. 2a O.p., poprzez błędne przyjęcie, że transakcje O. zostały uznane za niewiarygodne, w sytuacji, gdy z zeznań Strony wynika, że kontaktowała się D.S. bezpośrednio, miała z nim relacje gospodarcze i otrzymywała od niego faktury VAT, a więc zdarzenia te w rzeczywistości miały miejsce i nie było podstaw do kwestionowania faktur kosztowych, jeśli nawet pojawiły by się wątpliwości organu w tym zakresie, to powinny być one rozstrzygnięte na korzyść podatnika,

5) art. 120 i art. 121 O.p. oraz podstawowych zasad prawa podatkowego, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób jednostronny, z pominięciem materiału dowodowego, w całości ukierunkowany wyłącznie na osiągnięcie niekorzystnego rezultatu dla podatnika oraz wymuszaniu na podatniku fabrykowania dokumentów (np. umów), których nie posiadał oraz wskazywania adresów, telefonów do osób, z którymi relacje biznesowe i spotkania miał przez bardzo krótki czas i to w 2015 r.,

6) art. 187 § 1 O.p., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia dowodów, o których mowa powyżej, jako że zgodnie z prawem rozpatrzenie wykluczałoby możliwość dojścia do niedorzecznych wniosków, jak w zaskarżonej decyzji, a co najpewniej winno spowodować poszukiwanie uzupełniających dowodów, stosownie do art. 180 O.p., przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a tym samy prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy,

7) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo tego, że organy podatkowe błędnie przyjęły, że faktury wystawiane przez: F. sp. z o.o., L. s.c. H. , E. , PHU G. , [...] , O. nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych i w konsekwencji zakwestionowały prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez kontrahentów, zaś w przypadku przeprowadzenia dowodów przesłuchania wskazanych przez Stronę świadków mogących posiadać istotna wiedzę co do okoliczności i szczegółów współpracy, udałoby się wykazać, że zdarzenia te rzeczywiście miały miejsce, zaś organy podatkowe winne były umożliwić odliczenie podatku od faktur wystawionych przez te podmioty.

2.3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

3.3. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania nie naruszono przepisów procesowych oraz przepisów prawa materialnego, w szczególności wskazanych w skardze, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

3.4. Na wstępie odnieść się należy do kwestii wymagalności zobowiązań objętych skarżona decyzją, skoro w odniesieniu do zobowiązań w podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, wrzesień, październik i listopad 2015 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za styczeń, kwiecień, lipiec i sierpień 2015 r., ustawowy termin przedawnienia upływa, co do zasady z dniem 31 grudnia 2020 r., natomiast w stosunku do zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., ustawowy termin przedawnienia upływa, co do zasady z dniem 31 grudnia 2021 r.

Prawidłowo zdaniem Sądu organ oceniły, że w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT za sporne okresy rozliczeniowe na mocy art. 70 § 6 pkt 4 O.p. Jak wynika z akt sprawy NUS wydał wobec Skarżącego decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r., w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2015 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Powyższa decyzja jest prawomocna, była weryfikowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, natomiast zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] września 2018 r. doręczono Skarżącemu w dniu 15 października 2018 r. (karty 34-49 teczka zawierająca dokumenty odnoszące się do biegu terminu przedawnienia)

3.5. Istota sporu w rozpoznanej sprawie sprowadza się do oceny, czy prawidłowo organy zakwestionowały Skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez F. Sp. z o.o.; L. s.c. H. ; E. ; Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. ; [...] ; O.. Zdaniem Strony DIAS wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz Ordynacji podatkowej. W ocenie Strony organ wadliwie przeprowadził postępowanie dowodowe, było ono jednostronne, pominięto istotny materiał dowodowy, nie przesłuchano zawnioskowanych przez Skarżącego świadków. W konsekwencji w ocenie Strony organy nie udowodniły, ani nawet nie uprawdopodobniły forsowanej tezy o oszukańczym charakterze transakcji nabycia usług od spornych kontrahentów.

Zdaniem Sądu, w zaistniałym sporze rację należało przyznać organom podatkowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, natomiast jego ocena, dokonana przez organy podatkowe, mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. W rozpoznanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, uznając że Skarżącemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych F. Sp. z o.o.; L. s.c. H. ; E. ; Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. ; [...] ; O..

Sąd podziela w całości ustalenia organów zaprezentowane w decyzjach wydanych w toku postepowania. Dokonane przez organy ustalenia i ich ocena mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w ocenie Sądu, był kompletny i stanowił wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez DIAS w rozpoznawanej sprawie.

3.6. Nie zgadzając się ze stanowiskiem zaprezentowanym w decyzji DIAS Strona podniosła w skardze zarzuty dotyczące zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Rozpatrzenie tych zarzutów należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zgromadzone i rozpatrzone dowody daje dopiero podstawę do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za podstawę dalszych rozważań ustalenia faktyczne odnośnie kontrahentów Skarżącego dokonane przez organy podatkowe i zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi w zakresie tych ustaleń nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy podatkowe podjęły wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Dokonana przez organy obu instancji, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie nosi cech dowolności, ani nie jest wybiórcza.

Tym samym ustalenia dokonane w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz, wbrew argumentacji Skarżącego, zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

W ocenie Sądu, w toku postępowania stan faktyczny sprawy ustalony został z uwzględnieniem wszelkich źródeł dostępnych dla organów podatkowych. Wiązało się to z wykorzystaniem okazanych przez podatnika dokumentów, złożonych oświadczeń, przesłuchania Strony i świadka, innych dowodów zgromadzonych i przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji oraz dokumentów włączonych do akt sprawy, między innymi z czynności sprawdzających czy postepowań przeprowadzonych wobec kontrahentów Strony przez właściwe dla nich organy podatkowe. Oprócz decyzji podatkowych wydanych przez inne organy wobec kontrahentów Strony, do akt postępowania kontrolnego włączono także otrzymane od organów kontroli skarbowej faktury zakupu towarów u dostawców Strony oraz dowody przeprowadzonych czynności kontrolnych. DIAS dokonał oceny zebranego materiału rozpatrując wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do nich. Nie można zatem uznać, że zebrany materiał dowodowy w sprawie jest niepełny.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, a ustalenia organów i dokonana przez nie ocena prawna nie naruszają zasad postępowania podatkowego, w tym dyspozycji art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.

Wobec kompletności zebranego materiału dowodowego Sąd stwierdza, że nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprzesłuchanie osób zarządzających podmiotami M. Sp. z o.o. i PRZEDSIĘBIORSTWO HANDLOWO USŁUGOWE [...] na okoliczność współpracy tych podmiotów w kontrolowanym okresie z F. Sp. z o.o., L. s.c., H. E. , PHU G. , [...] , O., których to faktury zostały przez organ podatkowy zakwestionowane, co pozwoliłoby potwierdzić, że podmioty te faktycznie funkcjonowały w obrocie gospodarczym i współpracowały nie tylko ze Stroną, a zatem zdarzenia gospodarcze, które próbuje przedstawić organowi, w rzeczywistości miały miejsce o nie było podstaw do ich kwestionowania.

W kontekście podniesionego zarzutu wskazać należy, w ślad za aktami rozpatrywanej sprawy, że w toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji wydał postanowienia z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z dnia [...] września 2020 r., w których szczegółowo uzasadnił przyczyny odmowy przeprowadzenia dowodów. Trafnie NUS wskazał, że stosunki gospodarcze pomiędzy podmiotami innymi niż Strona nie mają związku z operacjami, zaewidencjonowanymi w 2015 r. w dokumentacji podatkowej Strony. Trafnie też organy wskazywał, że twierdzenie Strony jakoby wszystkie z wymienionych podmiotów w 2015 r. faktycznie funkcjonowały w obrocie gospodarczym jest niezgodne z rzeczywistością, na co wskazują chociażby ustalone okoliczności odnośnie E. wystawiającego faktury na rzecz Strony, który nie mógł prowadzić działalności gospodarczej w 2015 r., gdyż E.K. zmarł [...] czerwca 2008 r.

Podobnie za chybiony uznać nalży zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprzesłuchanie osób zarządzających J. sp. z o.o. na okoliczność współpracy ze Stroną i kompletności baz danych i ich zawartości, z których wynikała faktyczna współpraca Strony z podmiotami, od których ww. bazy otrzymywała (F. Sp. z o.o., L. s.c., H. , E. , PHU G. , [...] z, O. ). Również w tym zakresie NUS wypowiedział się w postanowieniach z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z dnia [...] września 2020 r. W uzasadnieniach wskazanych postanowień trafnie wskazano, że zgłoszone żądanie nie wykaże istotnych okoliczności faktycznych dla sprawy, z uwagi na zebrane w toku postępowania podatkowego dowody, tj. wystawione na rzecz J. Sp. z o.o. faktury sprzedaży usług oraz wpływy środków pieniężnych na rachunek bankowy Strony od tego kontrahenta za wyświadczone usługi szkoleniowe i marketingowe, a także zgodne oświadczenia współpracujących podmiotów w powyższym zakresie. Podzielić należy stanowisko NUS, zgodnie z którym udokumentowana bezgotówkowa płatność za usługi stanowi potwierdzenie ich wykonania przez Stronę na rzecz J. sp. z o.o. Fakt ten jednak w żaden sposób nie rozstrzyga, w jaki sposób Strona weszła w posiadanie tychże baz danych i od kogo je nabyła. Co więcej w tym zakresie wiedzę ma wyłącznie Skarżący, jednak okoliczności ujawnione przez niego w toku postępowania nie potwierdzają faktycznej współpracy z podmiotami wykazanymi w spornych fakturach odnoszących się do nabywanych baz danych. Natomiast fakt współpracy z J. Sp. z o.o. nie jest sporny, ani kwestionowany przez organy.

Niezasadny jest także w ocenie Sądu zarzut nieprzeprowadzenia czynności sprawdzających, polegających na zweryfikowaniu, czy podmiot L. s.c. H. . rozliczał i księgował faktury wystawione na rzecz Strony. Jak bowiem wynika z akt sprawy NUS w toku prowadzonej kontroli podatkowej zwrócił się do właściwego dla L. s.c. organu podatkowego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o przeprowadzenie czynności sprawdzających w celu ustalenia przebiegu i poprawności transakcji zawartych w 2015 r. ze Skarżącym. Z otrzymanego od Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. materiału dowodowego, wynika, że L. s.c. w 2015 r. nie prowadziła działalności gospodarczej, co więcej, nie prowadziła jej od 2003 r.. Wspólnicy spółki S.L. i B.W. nie figurują w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Dodatkowo S.L. w złożonym oświadczeniu zaprzeczył, że kiedykolwiek współpracował ze Skarżącym i że wystawił okazane mu faktury, natomiast jego wspólnik B.W. od kilku lat przebywa poza terytorium Polski. Wobec powyższego organ nie znalazł podstaw do żądania faktur wystawionych w 2015 r. przez L. s.c., bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że podmiot ten w 2015 r. nie prowadził pozarolniczej działalności gospodarczej.

Za niezasadny uznać też należy zarzut naruszenia art. 180 § 1 O.p., poprzez pominięcie dowodów w postaci zeznań Strony i zeznań B.P. opisujących zdarzenia gospodarcze, które miały faktycznie miejsce i odmowy przyznania tym zeznaniom przymiotu wiarygodność, w sytuacji, gdy ze specyfiki mających miejsce relacji gospodarczych wynika, że zdarzenia gospodarcze rzeczywiści miały miejsce, a Strona współpracowała z F. sp. z o.o., L. s.c. H. , E. , PHU G. . [...] , O. . Podkreślić bowiem należy, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji wielokrotnie przywoływano treść zeznań Strony oraz zeznań świadka B.P. . DIAS opisał również powody, dla których uznał, że ich treść nie stanowi wiarygodnego dowodu na zaistnienie transakcji gospodarczych pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturach.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Strona poza fakturami nie przedłożył żadnych dokumentów, potwierdzających współpracę z podmiotami, których faktury zawierające podatek naliczony zostały zakwestionowane. Jak wynika z zeznań Skarżącego nie wiedział on, czym zajmowały się poszczególne firmy, żadnej z nich nie sprawdzał, nie znał nazwisk ani numerów telefonów osób, które miały rzekomo przekazywać dane, nie był w stanie przyporządkować faktur dotyczących nabyć do zrealizowanej sprzedaży. Skarżący wskazał jedynie, że fakt nawiązania współpracy z wystawcami faktur, uzyskiwania od nich baz danych oraz przekazywania gotówki potwierdzić mogą zeznania B.P. . Tymczasem przesłuchany w charakterze świadka B.P. przekazywał informacje w sposób bardzo ogólnikowy, udzielał wymijających odpowiedzi, zasłaniał się niepamięcią, podkreślał własną niewiedzę na temat działalności prowadzonej przez Stronę, nie pamiętał, od jakich firm przekazywał Stronie korespondencję. Nie potwierdził również w złożonych zeznaniach swojego uczestnictwa w przekazywaniu baz danych, gdyż nie wiedział, co znajdowało się w przekazywanych kopertach. Stwierdził, że nigdy nie przekazywał gotówki. W kwestii przeprowadzenia dowodu z zeznań B.P. przypomnieć też należy, że NUS poinformował Stronę oraz pełnomocnika o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka w dniu 22 sierpnia 2018 r., zapewniając tym samym prawo czynnego udziału Strony w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Strona ani jej pełnomocnik nie skorzystali z udziału w przesłuchaniu B.P. .

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organ oceniony odmiennie niż oczekuje tego Strona, nie świadczy o naruszeniu wskazanych w odwołaniu zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 czy 199 a O.p. Wspomniany wyżej art. 191 O.p. stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że w ocenie materiału dowodowego organ nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego.

Podkreślić też należy, że Strona miała możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, co wyraźnie wynika z akt podatkowych. Zarówno po zakończeniu kontroli podatkowej jak i przed wydaniem decyzji organy zapewniły Stronie możliwość zapoznania i odniesienia się do całokształtu zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego.

W skardze podniesiono również zarzut naruszenia art. 2a O.p. w kontekście transakcji z O. . Z zeznań Skarżącego wynikało bowiem, że kontaktował się on z D.S. bezpośrednio i miał z nim relacje gospodarcze, otrzymywał od niego faktury VAT, tak więc zdarzenia te w rzeczywistości miały miejsce, a wątpliwości organu w tym zakresie powinny być rozstrzygnięte na korzyść podatnika. Przypomnieć jednak należy, że art. 2a O.p. stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Należy jednak zauważyć, że w sprawie nie było wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Również ustalenia faktyczne wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego nie budzą zdaniem Sądu wątpliwości. Nie ulega wątpliwości, że w odniesieniu do transakcji z O. Strona podobnie jak w przypadku pozostałych kontrahentów nie dysponowała żadnymi dowodami poza faktura, które mogłyby uprawdopodobnić chociaż faktyczne relacje gospodarcze z tym podmiotem. Na pytanie, kto wystawił faktury na których jako wystawca widnieje O. , Skarżący zeznał: "Chyba Pan D. wystawiał, bo z tego co widzę to jest jego podpis na fakturze. Faktura nie została wystawiona w mojej obecności. Ja skontaktowałem się z Panem D. w sprawie przekazania tej faktury. Wszyscy podwykonawcy, większość, chcieli płatności gotówkowe, więc płaciłem im gotówką. Nawet jeżeli to była jakaś osoba, to miała paczkę i w paczce była gotówka. Nie było reklamacji jeśli chodzi o gotówkę, więc prawdopodobnie dotarła. Pieniądze były pakowane w dwie koperty, szara koperta, zaklejona, więc nie było możliwości podejrzeć co się w nich znajdowało".

3.7. Nie dostrzegając uchybień w prowadzonym przez organy postępowaniu dowodowym Sąd uznaje, że stan faktyczny ustalony w sprawie znajduje pełne odzwierciedlenie w zebranych dowodach i prawidłowe ustalenia przedstawione w skarżonej decyzji przyjmuje za podstawę orzekania w sprawie. Sąd podziela w całości także ocenę dokonaną przez organy podatkowe odnoszącą się do spornych transakcji zawartych przez Skarżącego z F. sp. z o.o., L. s.c. H. , E. , PHU G.. [...] , O. .

Zdaniem Sądu całokształt zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wskazuje na to, że Strona w kontrolowanym okresie uczestniczyła w procederze oszustwa podatkowego, polegającego na wyłudzeniu podatku od towarów i usług, bowiem transakcje zakupu usług przez Stronę z podmiotami wystawiającymi faktury VAT na jej rzecz, nie miały w rzeczywistości miejsca. Szczegółowo ustalenia odnoszące się do każdego ze spornych kontrahentów Strony zaprezentowane zostały na stronach 12-22 skarżonej decyzji, oraz w części 1.4. uzasadnienia wyroku (str. 7-16). Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na dokonanie ustaleń zawartych w decyzji. Strona nie podważyła skutecznie faktów, na podstawie których organy dokonały zaprezentowanych w decyzjach ustaleń.

Ustalenia powyższe, dokonane wobec kontrahentów Strony wykazują zaś, że sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, o czym świadczą np.: ustanie bytu prawnego podmiotu w 2008 r. z uwagi na zgon podatnika (E. ), nieprowadzenie przez podmiot działalności gospodarczej w 2015 r. (L. s.c., [...] ) bądź prowadzenie działalności o zupełnie innym profilu (PHU G.), brak siedziby podmiotu, brak osób upoważnionych do reprezentacji, niewypełnianie obowiązków aktualizacyjnych, fakt zaniechania składania deklaracji, wykreślenie z rejestru podatników podatku od towarów i usług (F. Sp. z o.o., O. ). Z żadnym z kontrahentów Strony na etapie prowadzonego postępowania w rozpatrywanej sprawie NUS nie nawiązał kontaktu, dopiero czynności podjęte przez organy właściwe dla tych podatników ujawniły okoliczności związane z ich funkcjonowaniem, które jednak nie potwierdzały, że sporni kontrahenci mogli wyświadczyć usługi, na które opiewały kwestionowane w postępowaniu faktury.

Nadto, ani w toku kontroli podatkowej, ani w toku postępowania podatkowego Strona nie przedstawiła jakiegokolwiek innego (poza fakturami) udokumentowania przebiegu zdarzeń gospodarczych, których dotyczyły sporne faktury (np. umów określających zakres usług, sposób ustalania wynagrodzenia, sposobu zlecania i odbierania usługi, żadnej korespondencji, zleceń, negocjacji warunków współpracy itp.). Ponadto Strona nie wskazała żadnych konkretnych czynności, które były podejmowane w ramach świadczenia usług i żadnych konkretnych efektów tej pracy. Wyjaśnienia na temat współpracy z poszczególnymi kontrahentami były udzielone w sposób bardzo ogólnikowy. Skarżący nie wiedział, czym zajmowały się poszczególne firmy, bo żadnej z nich nie sprawdzał, nie znał nazwisk ani numerów telefonów osób, które miały rzekomo przekazywać dane. Co więcej Skarżący nie był w stanie przyporządkować faktur dotyczących nabyć do zrealizowanej sprzedaży. Wszystkie transakcje były rozliczane gotówkowo, a Strona nie dysponuje potwierdzeniami zapłaty należności w formie gotówkowej. Skarżący dużą rolę w nawiązaniu współpracy ze spornymi kontrahentami, a także w ramach współpracy z nimi w trakcie nabywanych usług, przypisywał B.P. , co jednak nie znalazło potwierdzenia w zeznaniach tego świadka. (protokół z przesłuchania Skarżącego karty 159 – 168 akt administracyjnych, tom II).

Przesłuchany w charakterze świadka B.P. mający, zdaniem Strony, potwierdzić fakt nawiązania współpracy z wystawcami faktur, uzyskania od nich baz danych oraz przekazywania spornym podmiotom gotówki również złożył zeznania w sposób bardzo ogólnikowy, stwierdzając wręcz, że ze Stroną łączyły go jedynie relacje koleżeńskie i że nie ma wiedzy na temat szczegółów dotyczących działalności prowadzonej przez Skarżącego. B.P. , w świetle składanych zeznań, nie miał też wiedzy o kontrahentach świadczących usługi na rzecz Strony w 2015 r., gdyż jak wskazywał jedynie "dał może namiary" do kilku firm, lecz ich nazw nie pamięta. Czasem przekazywał korespondencję, przeważnie w kopertach. Nie pamięta nazw firm ani danych i adresów osób, których czynności te dotyczyły. Nie ma wiedzy na temat wystawionych przez Stronę faktur sprzedaży usług ani nie ma wiedzy o nabytych usługach w 2015 r. Nigdy nie uczestniczył w przekazywaniu gotówki pomiędzy firmami (zeznania B.P. karty 110 – 114 akt administracyjnych, tom III).

Zdaniem Sądu zeznania B.P. nie potwierdzają zarówno przypisywanej mu roli pośredniaka między Stroną, a spornymi kontrahentami, jak również dokonania czynności między Skarżącym, a podmiotami wskazanymi na spornych fakturach jako ich wystawcy.

W ocenie Sądu, zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy nie potwierdza faktu wykonania usług przez podmioty widniejące na kwestionowanych fakturach, co wskazuje, że Skarżący w swoich rozliczeniach podatkowych posłużył się fakturami nie odzwierciedlającymi faktycznych zdarzeń gospodarczych.

Wobec powyższego, wbrew zarzutom skargi to nie sam fakt braku kontaktu z kontrahentami w toku postępowania prowadzonego wobec Strony, czy też okoliczność nieskładania przez niektórych z nich deklaracji za objęty postępowaniem okres, czy nawet obrót gotówkowy i brak dowodów dokonania zapłaty za usługi przesądziły o uznaniu, że faktury nie dokumentują faktycznych transakcji. Organy prawidłowo wywiodły swoje wnioski z całokształtu ustaleń, na które złożyły się nie tylko wspomniane powyżej okoliczności, ale przede wszystkim to, że żadna ze stron transakcji nie dysponowała dowodami faktycznych relacji gospodarczych między kontrahentami. Przyjęcie, tak jakby chciała tego Strona, że sporne faktury miały odnosić się do świadczenia usług udostępniania baz danych i pozyskiwania kolejnych firm do audytu oraz szkolenia, tym bardzie obligowało Skarżącego do rzetelnego udokumentowania tej usługi, gdyż ma ona charakter niematerialny. Należy w tym miejscu wskazać, że w przypadku usług kwalifikowanych jako usługi niematerialne, ciężar wykazania, że zostały one rzeczywiście wykonane i że wykonał je podmiot, który wystawił fakturę, spoczywa na podatniku, a od organów podatkowych nie można wymagać nieograniczonego poszukiwania faktów potwierdzających realizację zafakturowanych usług. Na powyższą kwestie zwracały już uwagę sądy administracyjne (wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 417/05, wyrok WSA w Warszawie z 8 marca 2018 r., III SA/Wa 533/17). Rzeczą Skarżącego, właśnie z uwagi na niematerialny charakter świadczeń, było zatem przedstawienie odpowiednich dowodów, które pozwoliłyby potwierdzić rzeczywiste ich wykonanie. Posiadanie jedynie faktury nie uprawnia bowiem podatnika do odliczenia podatku naliczonego, jeśli fakturze tej nie towarzyszy realizacja świadczenia wykazanego w tym dokumencie. Jest to szczególnie istotne wówczas, gdy tak jak w realiach rozpatrywanej sprawy, inne okoliczności ustalonego stanu faktycznego wskazują na brak rzeczywistego wykonania usług, na które sporne faktury opiewają.

Reasumując, zdaniem Sądu organy prawidłowo wywiodły, że sporne faktury, wystawione przez F. sp. z o.o., L. s.c. H. , E. , PHU G.. [...] , O. , nie potwierdzają faktycznego wykonania usług i dostawy towaru, co wynika z całokształtu ustaleń w sprawie oraz prawidłowej ich oceny wspólnie i we wzajemnym powiazaniu.

3.8. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że samo stwierdzenie oszustwa podatkowego nie jest wystarczające, aby prawo do odliczenia zostało podatnikowi skutecznie odebrane. Organy muszą bowiem wykluczyć działanie podatnika w tzw. dobrej wierze. Odebranie prawa do odliczenia dotyczy tylko tych bowiem przypadków, gdy odbiorca faktury wiedział, lub przy dochowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, że bierze udział w transakcji stanowiącej oszustwo podatkowe (por. wyroki TSUE m.in. w sprawie C-285/11 Bonik, w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling oraz w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid).

Odnosząc się do kwestii dobrej wiary wskazać należy, że nie ma potrzeby badania należytej staranności podatnika w sytuacji, gdy organ podatkowy wykaże, iż wykonania usług czy dostawy towarów w ogóle nie było, ponieważ oczywiste jest, że w takiej sytuacji podatnik mający wiedzę o niewykonaniu czynności, nie może jednocześnie stwierdzić, że nie miał wiedzy o nierzetelności faktury wystawionej przez kontrahenta, sam w tej czynności uczestnicząc.

Zdaniem Sądu zasadnie organy uznały w rozpoznawanej sprawie, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że nie pozwala on na przyjęcie działania Skarżącego z należytą starannością. Trafnie wskazał DIAS, że okoliczności sprawy wykluczają uznanie, że Skarżący nie wiedział lub co najmniej nie mógł przypuszczać, że uczestniczy w nierzetelnej transakcji. Celem upewnienia się co do rzetelności kontrahentów Strona mogła wystąpić do właściwego urzędu skarbowego na podstawie art. 96 ust. 13 u.p.t.u. z wnioskiem o potwierdzenie statusu kontrahenta. Wprawdzie złożenie wniosku w trybie art. 96 ust. 13 u.p.t.u. nie dałoby gwarancji, że kontrahent działa legalnie w obrocie gospodarczym, jednak uchroniłoby Stronę od negatywnych konsekwencji ewentualnego nielegalnego działania takiego kontrahenta, w postaci odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego, jak to miało miejsce w sprawie. Niewątpliwie też weryfikacji statusu formalnego dostawców Strona mogła dokonać we własnym zakresie sprawdzając dane w ogólnodostępnych rejestrach, tj. CEiDG, KRS, w których widniały informacje, że np. podmioty: [...] , czy L. s.c. H. , nie prowadziły działalności gospodarczej. Strona miała również możliwość zasięgnięcia opinii o kontrahentach w Internecie, sprawdzenia czy firma posiada własną stronę internetową, bądź też mogła udać się do siedziby kontrahenta. Już z zeznań samego Skarżącego wynika, że zaniechał on jakiejkolwiek weryfikacji kontrahentów co sprowadzało się również do braku bezpośredniego z nimi kontaktu i przekazywania faktur, baz danych czy gotówki w kopertach przez bliżej niezidentyfikowane osoby. Skarżący nie zadbał także o to, by dokonywane przez niego transakcje nabycia były należycie udokumentowane i nie budziły wątpliwości, przy czym wszystkie kwestionowane transakcje dotyczące nabycia usług rozliczane były w formie gotówkowej i brak jest potwierdzeń dokonania płatności. Podnoszony przez Stronę fakt dokonywania wypłat z rachunku bankowego dużych kwot gotówki i twierdzenie, że były one dokonywane w związku z zapłatą zobowiązań kontrahentom, nie świadczy o tym, że środki były przeznaczane właśnie na ten cel - historia rachunku bankowego potwierdza jedynie fakt wypłaty pieniędzy i nic ponadto.

3.9. Mając na uwadze opisane w skarżonej decyzji okoliczności występujące w spornych transakcjach, zdaniem Sądu organy słusznie uznały, że sporne faktury nie dają prawa w okresie luty-grudzień 2015 r. od obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez kontrahentów.

Prawidłowo, wbrew zarzutom skargi, organy na podstawie art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. odmówiły Stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych na rzecz Strony przez F. sp. z o.o., L. s.c. H. , E. , PHU G.. [...] , O. , z uwagi na brak dowodów rzeczywistego wykonania usług.

3.10. Reasumując, Sąd kontrolując legalność działania organu administracji nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego ani też procesowego, które skutkowałyby wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zestawiając właściwie ustalony stan faktyczny z przepisami prawa, organy prawidłowo przeprowadziły proces subsumpcji, zasadnie odmawiając Stronie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony na podstawie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

3.11. W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.