Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1560/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 § 3, art. 58 § 1 pkt 2 i 3, art. 58 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

P. G. – reprezentowana przez pełnomocnika P. G. zaskarżyła opisaną w sentencji decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2016 r. skarżąca – zastępowana przez pełnomocnika została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, stosownie do treści art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."). Do usunięcia ww. braku wyznaczony został siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało przesłane na wskazany w skardze adres. Jednakże z uwagi na nieobecność adresata w miejscu zamieszkania, korespondencja została w dniu 15 listopada 2016 r. awizowana w placówce pocztowej, a następnie w dniu 23 listopada 2016 r. powtórnie awizowana.

Terminu do odbioru wezwania mijał z dniem 29 listopada 2016 r.

Zakreślony termin do nadesłania stosownego pełnomocnictwa upłynął bezskutecznie z dniem 6 grudnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe.

Stosownie do treści art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym m. in. zawierać podpis strony albo jej pełnomocnika. Art. 46 § 3 P.p.s.a. stanowi zaś, że

w razie ustanowienia pełnomocnika do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli skarga jest wnoszona przez pełnomocnika, który

w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Również i w tej sytuacji przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Procesową konsekwencją nieuzupełnienia ww. braku, jest odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie P. G. – reprezentowana przez pełnomocnika P. G. prawidłowo wezwana do nadesłania pełnomocnictwa procesowego, w zakreślonym siedmiodniowym terminie, nie zastosowała się do powyższego i nie wykonała wezwania w wyznaczonym terminie. Nieuzupełnienie zaś braków formalnych skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia.

Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z art. 73 P.p.s.a. dotyczącym tzw. instytucji "doręczenia zastępczego", w razie gdy pismo nie może zostać doręczone

w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia,

w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Natomiast zgodnie z § 4 cyt. przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

W niniejszej sprawie pismo (tj. wezwanie), zgodnie z przepisami prawa, zostało prawidłowo doręczone skarżącej na wskazany w skardze adres.

Jak wynika z adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, doręczyciel, w dniu 15 listopada 2016 r. pismo z Sądu z uwagi na nieobecność adresata, pozostawił w placówce pocztowej – UP [...], a zawiadomienie

o tym umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej. Placówka pocztowa w dniu 23 listopada 2016 r. powtórnie awizowała ww. przesyłkę. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma (liczony zgodnie z art. 73 § 3 P.p.s.a.) wypadał w dniu 29 listopada 2016 r. (wtorek). Termin do usunięcia braków formalnych skargi upływał z dniem 6 grudnia 2016 r. Mimo prawidłowego wezwania o uzupełnienie wskazanych braków formalnych skargi oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie niedokonania tej czynności P. G., nie uczyniła zadość wezwaniu i nie nadesłała dokumentu pełnomocnictwa.

Dodatkowo Sąd zauważa, że nawet jeśli skarżąca zastosowałaby się do wezwania i uzupełniła brak formalny skargi to i tak jej skarga podlegałaby odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu. Kwestionowana decyzja została bowiem doręczona, ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi P. G. w dniu 8 września 2016 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu mijał w dniu 10 października 2016 r. (mając na względzie brzmienie art. 83 § 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego sąd ten przekazuje ją do właściwego organu administracji publicznej. W takiej sytuacji dla dochowania terminu wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu. P. G. (działający jako pełnomocnik skarżącej) skargę, bezpośrednio złożoną do WSA w Rzeszowie, nadał w urzędzie pocztowym w dniu 18 października 2016 r., a więc znacznie po upływie wskazanego terminu. Nadto na kopercie wskazano niewłaściwego adresata tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Rzeszowie i to temu adresatowi doręczono przesyłkę, co nastąpiło w dniu 20 października 2016 r. (dowód – widniejąca na skardze prezentata)

Jak już wyżej wskazano do zachowania terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., koniecznym jest, aby przed jego upływem pismo zostało skierowane do właściwego organu. Dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia skargi, decydująca jest zatem data nadania (przekazania) skargi przez Sąd do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. W niniejszej sprawie nastąpiło to w dniu 20 października 2016 r., a zatem skarga P. G. została wniesiona po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a., który w okolicznościach sprawy mijał w dniu 10 października 2016 r. Skarżąca nie złożyła także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przy czym bez wpływu na treść mającego zapaść rozstrzygnięcia, pozostaje kwestia wielkości opóźnienia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 46 § 3 w zw.

z art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.