Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1108/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 32 i art 39 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 638/18 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 638/18, oddalił skargę Gminy [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak [...].

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. orzekł o zaktualizowaniu z urzędu informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] , miasto [...] , polegającym na ujawnieniu nowych punktów granicznych, zgodnie z protokołem wyznaczenia i okazania punktów granicznych, spisanym [...] listopada 2017 r. oraz na zmianie powierzchni działki nr [...] , z dotychczasowej wynoszącej 0,1038 ha na powierzchnię 0,1020 ha, zgodnie z wykazem zmian danych ewidencyjnych, wchodzącym w skład operatu geodezyjnego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] kwietnia 2018 r., pod identyfikatorem ewidencyjnym [...].

Od powyższej decyzji S.S. wniósł odwołanie, po którego rozpoznaniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., wydaną na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że [...] kwietnia 2018 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego został włączony operat techniczny pod identyfikatorem ewidencyjnym [...], dotyczący "Wyznaczenia i okazania punktów granicznych" w zakresie działki nr [...] , położonej w obrębie [...] . Dokumentacja ta zawierała spisany [...] listopada 2017 r. protokół wyznaczenia i okazania punktów granicznych oraz wykaz zmian danych ewidencyjnych. W związku z powyższym, Starosta [...] miał obowiązek aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o dokumentację zawierającą wykaz zmian danych ewidencyjnych. Jednakże, wobec braku wniosku o aktualizację ewidencji gruntów i budynków ze strony zainteresowanych podmiotów ewidencyjnych, w oparciu o powyższą dokumentację, Starosta nie mógł wprowadzić zmiany w ewidencji na jej podstawie w drodze czynności materialno-technicznej, lecz musiał podjąć działania w celu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego też, pismem z dnia [...] maja 2018 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a następnie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy wydał zaskarżoną decyzję.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że celem opracowania geodezyjnego o identyfikatorze ewidencyjnym [...] było wyznaczenie i okazanie punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] w zakresie działki nr [...] , stanowiącej drogę, z działkami sąsiednimi, w tym m.in. z działką nr [...]. Wyznaczenie punktów granicznych, o którym mowa w art. 39 ust. 5 ustawy, jest jedynie czynnością materialno-techniczną, dokonaną na gruncie przez wykonawcę pracy geodezyjnej, w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące położenia punktów granicznych. Zatem, w trakcie czynności polegających na wyznaczeniu punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków, nie może dojść do zmiany danych zawartych w tej ewidencji, dotyczących położenia punktów granicznych działek ewidencyjnych.

Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że stan ujawniony aktualnie w ewidencji gruntów i budynków, w odniesieniu do przebiegu granic działki nr [...] , został wykazany na podstawie danych zawartych w operacie pomiarowym, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] sierpnia 1996 r., pod numerem ewidencyjnym [...]. Przedmiotem tego opracowania była "aktualizacja i modernizacja" istniejącego operatu ewidencji gruntów obrębu [...] , bez gruntów [...] Parku Narodowego. Do wykonania modernizacji wykorzystano materiał źródłowy, zgromadzony w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w tym dokumentację sporządzoną przy założeniu ewidencji. Jednym z warunków technicznych, założonym dla wykonania dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] sierpnia 1996 r. było ustalenie prawnego stanu władania w wyniku spisania "Protokołu ustalenia i ogłoszenia stanu władania". Z punktu nr [...] sprawozdania technicznego zawartego w tym opracowaniu wynika, że warunek ten został spełniony poprzez spisanie "Uzupełniającego protokołu ustalenia i ogłoszenia stanu władania". Wykonawca opracowania geodezyjnego [...] , przystępując do wyznaczenia punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] , w zakresie działki nr [...], z działkami sąsiednimi, powinien wykorzystać dane pochodzące z opracowania o numerze ewidencyjnym [...], tj. aktualne dane dotyczące położenia punktów granicznych przedmiotowej działki, ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Ze sprawozdania technicznego znajdującego się w opracowaniu geodezyjnym [...] wynika, że wykonawca pozyskał z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] materiały z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym m.in. materiały pochodzące z operatu dotyczącego założenia ewidencji gruntów o nr [...], z operatów o nr: [...], [...], [...] i [...], i dokonał ich analizy. Poza tym, wykonawca dokonał badania ksiąg wieczystych oraz aktów notarialnych dotyczących nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...] .

W wyniku analizy materiałów geodezyjnych, badania stanu prawnego i przeprowadzonego wywiadu w terenie wykonawca stwierdził, że wykazany aktualnie w ewidencji przebieg granic działki nr [...] z działkami sąsiednimi jest niezgodny ze stanem prawnym odnoszącym się w części do działek sąsiednich, w tym do działki nr [...] , jak i stanem zagospodarowania na gruncie. Poza tym, wykonawca stwierdził, że taka sytuacja powstała w wyniku błędnej interpretacji szkiców "I Fazy", wykonanych do założenia ewidencji gruntów miasta [...] , a przez to błędnego określenia położenia punktów granicznych tych działek, w ramach dokonanej modernizacji ewidencji gruntów miasta [...] , gdyż treść mapy z założenia ewidencji gruntów takich rozbieżności nie wskazuje. Zdaniem wykonawcy, wytłumaczeniem tego błędu jest fakt bardzo małej czytelności zachowanego archiwalnego szkicu z operatu "I Fazy" z założenia ewidencji gruntów. Jak wyjaśnił w wyniku dokonanych, jego zdaniem, prawidłowych obliczeń współrzędnych punktów załamania granic, uzyskano przebieg granic działek objętych opracowaniem, zgodny z mapą sporządzoną w ramach założenia ewidencji gruntów oraz z zagospodarowaniem na gruncie w postaci starego ogrodzenia wzdłuż działki nr [...] , co wskazuje na błędy powstałe w czasie aktualizacji ewidencji po jej modernizacji i potwierdza prawidłowość określenia przebiegu granic w oparciu o dane pochodzące z operatu "I Fazy" z założenia ewidencji gruntów, w oparciu o który zostały wydane tytuły prawne do działek objętych opracowaniem. Wykonawca, wykorzystując dane pochodzące z operatu "I i II Fazy" z założenia ewidencji gruntów dla miasta [...] , dokonał własnych obliczeń współrzędnych punktów załamania granic wspólnych dla działek nr [...] i nr [...] , korygując według niego błędy wykazane w aktualnej ewidencji gruntów i budynków.

Zatem, w ocenie organu odwoławczego, wykonawca opracowania geodezyjnego o identyfikatorze ewidencyjnym [...] , zakwestionował dane pochodzące z ewidencji gruntów i przystąpił do ustalenia innego przebiegu granic działki nr [...] , czyli w rzeczywistości nie wykonał czynności wyznaczenia punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów.

W dniu [...] listopada 2017 r. po zawiadomieniu stron, geodeta przystąpił do czynności dotyczących wyznaczenia punktów granicznych określających przebieg granic działki nr [...], z sąsiednimi działkami, w tym z działką nr [...]. Z czynności wyznaczenia punktów granicznych wykonawca spisał "Protokół z wyznaczenia i okazania punktów granicznych (ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków)". Jak wynika z punktu 5 tego protokołu, wyznaczenie punktów granicznych wykonano w oparciu o dane pochodzące z operatu "I Fazy" ewidencji gruntów miasta [...] o nr [...], operatu "II Fazy" ewidencji gruntów o nr: [...], [...],[...], operatu modernizacji ewidencji gruntów o nr [...] i danych z operatu jednostkowego o nr [...] . Protokół podpisali uczestnicy biorący udział w czynnościach podjętych w celu wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] , którzy oświadczyli, że bez zastrzeżeń akceptują wskazany przebieg granic działki nr [...] z ich działkami. Ponadto, jak wynika z punktu 7 protokołu, osoby te oświadczyły, że wskazany przebieg granic potwierdza stan pierwotnie ujawniony w ewidencji gruntów w dacie jej założenia w latach 60 ubiegłego wieku i droga w tych granicach była użytkowana jako droga dojazdowa do cmentarza i pól stanowiących ich własność oraz, że obecne ogrodzenie działki nr [...] zostało posadowione na ówczesnym skraju tej drogi. S.S., będący właścicielem działki nr [...] , odmówił podpisania protokołu oświadczając, że wskazany przebieg granicy działki nr [...] nie pokrywa się z przebiegiem granicy tej działki według aktualnej ewidencji gruntów.

Integralną częścią spisanego [...] listopada 2017 r. protokołu granic ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków, jest "Szkic graniczny", na którym wykonawca przedstawił przebieg granic pomiędzy działką nr [...] a działkami nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] . W skład opracowania geodezyjnego [...] wchodzi również wykaz współrzędnych punktów granicznych, z którego wynika, że wykonawca wyznaczył dwa nowe punkty graniczne, a pozostałe punkty opisał jako "punkty z bazy modyfikowane". Natomiast z wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki nr [...] , stanowiącej drogę wynika, że w wyniku czynności podjętych przez wykonawcę opracowania geodezyjnego [...] , zmianie uległa powierzchnia działki nr [...] .

Organ II instancji podkreślił, że dokumenty zgromadzone w opracowaniu o identyfikatorze ewidencyjnym [...] potwierdzają, że wykonawca tego opracowania zakwestionował dane pochodzące z ewidencji gruntów i przystąpił do ustalenia innego przebiegu granic działki nr [...] , a nie do czynności wyznaczenia punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 5 ustawy, na gruncie wyznacza się punkty graniczne ujawnione uprzednio w ewidencji gruntów. Zatem czynność ta nie może prowadzić do wyznaczenia nowych punków granicznych, ani do zmiany przebiegu granic działek ewidencyjnych. Natomiast, z dokumentacji o identyfikatorze ewidencyjnym [...] wynika, że geodeta uznał dane istniejące w ewidencji gruntów za niewiarygodne z powodu błędnego przeliczenia danych w trakcie modernizacji tej ewidencji w 1996 r. Nie wiadomo, na jakiej podstawie wykonawca ten ustalił położenie dwóch nowych punktów granicznych.

Organ odwoławczy zauważył, że procedura ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych została uregulowana w § 37-39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.). Wykonawca opracowania geodezyjnego [...] nie przeprowadził tej procedury i nie sporządził dokumentów mogących stanowić podstawy ustalenia innego przebiegu granic działek ewidencyjnych i wprowadzenia stosownej zmiany w ewidencji. W konsekwencji, zdaniem organu, dokumentacja o identyfikatorze ewidencyjnym [...] , nie może stanowić podstawy do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ odwoławczy stwierdził, że prowadząc postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji Starosta miał obowiązek oceny dokumentacji o identyfikatorze ewidencyjnym [...] . jako środka dowodowego mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany w ewidencji. Ponieważ podstawą do wszczęcia postępowania z urzędu przez Starostę [...] w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków była powyższa dokumentacja, to stwierdzenie, że dokumentacja ta nie może stanowić podstawy do aktualizacji, czyni to postępowanie od samego początku bezprzedmiotowym. Dlatego też zaskarżoną decyzję jako wadliwą należało uchylić, a postępowanie umorzyć.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skardze na powyższą decyzję, Gmina [...] , wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] powołanym na wstępie wyrokiem oddalił powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).

Uzasadniając zajęte stanowisko, Sąd wskazał, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu, w związku z przyjęciem do zasobu geodezyjnego operatu technicznego [...] sporządzonego w 2018 r. Jak wynika z zawartego w tym operacie protokołu, dotyczył on "wyznaczenia i okazania punktów granicznych (ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków), sporządzonego na podstawie art. 32 i art. 39 ustawy oraz § 35 i § 36 rozporządzenia. Art. 32 ustawy dotyczy czynności geodety w postępowaniu rozgraniczeniowym, co świadczyłby o tym, że geodeta wykonywał czynności rozgraniczenia. Jednakże nie jest sporne, że nie zostało wszczęte ani nie toczyło się żadne postępowanie rozgraniczeniowe, w ramach którego takie prace zostałyby zlecone. Natomiast art. 39 reguluje czynności materialno - techniczne, do jakich należy wznowienie znaków granicznych oraz wyznaczanie punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 39 ust. 5 ustawy, przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy wyznaczaniu punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków.

Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie spór faktycznie sprowadza się do wykładni art. 39 ust. 5 ustawy oraz kwestii, co należy rozumieć pod pojęciem "wyznaczania punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów": czy chodzi tu o granicę ewidencyjną wynikającą z aktualnej ewidencji gruntów - w tym konkretnym przypadku ustalonej w czasie pomiarów do modernizacji ewidencji gruntów przeprowadzonej w 1996 r. (stanowisko organu), czy też o granice ewidencyjno - prawne, jakie wynikają z wszelkich dokumentów, w tym pomiarów wykonanych w latach 60-tych do założenia ewidencji gruntów, tytułów prawnych itp. (stanowisko skarżącej).

Zdaniem Sądu, nie ma racji autor skargi twierdząc, że wyznaczenie i okazanie punktów granicznych wiąże się z uprawnieniem geodety do prawidłowego ustalenia przebiegu granicy ewidencyjno - prawnej i obowiązkiem usunięcia ewentualnych błędnych danych, jeśli takie występują w operacie ewidencyjnym. Faktycznie ze stanowiska zawartego w skardze można wnosić, że zdaniem jej autora geodeta wyznaczający punkty graniczne ujawnione uprzednio w ewidencji gruntów na podstawie art. 39 ustawy, ma prawo dokonać ustalenia innego przedbiegu granicy, niż wynikający z operatu ewidencyjnego, a wręcz dokonania rozgraniczenia.

Z takim stanowiskiem, jak wskazał Sąd, nie można się zgodzić. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy, który stosuje się odpowiednio do wyznaczania punktów granicznych, przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygniecie sprawy. Zarówno ust. 1 jak i ust. 5 ustawy posługuje się pojęciem "uprzednio", które w tych przepisach oznacza stan ujawniony w operacie ewidencyjnym i istniejący bezpośrednio przed dokonywaniem czynności, o których mowa w art. 39 ustawy, nie zaś znaki graniczne ustalone kiedykolwiek w przeszłości i punkty graniczne ujawnione kiedykolwiek w przeszłości w ewidencji gruntów.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie jest sporne, że przebieg granicy zaproponowany przez autora opracowania geodezyjnego [...] , na który nie wyraził zgody S.S. (właściciel działki nr [...] , graniczącej z działką nr [...] , stanowiącą drogę) różni się od dotychczasowego przebiegu granicy ewidencyjnej, ustalonego w operacie pomiarowym sporządzonym dla potrzeb aktualizacji i modernizacji istniejącego operatu ewidencji gruntów, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] sierpnia 1996 r. Jak wynika z odwołania S.S. od decyzji organu I instancji, różnica jeśli chodzi o granicę jego działki wynosi od 1 do 3 metrów. Tak więc opracowanie nr [...] przyjęte do zasobu w 2018 r. faktycznie nie stanowiło dokumentacji z wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków, dokonanej na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy, gdyż jego autor przedstawił przebieg granicy bazując nie na wynikach modernizacji gruntów, ale głównie na niektórych dokumentach z założenia ewidencji gruntów sporządzonych w latach 60-tych ub. wieku. W sprawozdaniu technicznym autor operatu nr [...] wskazał, że "Na podstawie przeprowadzonej analizy danych wykazanych w aktualnej ewidencji gruntów, badania stanu prawnego i przeprowadzonego wywiadu w terenie stwierdzono, że wykazany przebieg granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi, jest niezgodny zarówno ze stanem prawnym odnoszącym się do działki nr [...] i w części do działek nr [...] , [...] , [...] i [...] , jak i stanem zagospodarowania na gruncie. Taka sytuacja powstała w wyniku błędnej interpretacji szkiców Fazy I ewidencji gruntów dla m. [...] , a przez to błędnego określenia położenia punktów granicznych w/wymienionych działek ewidencyjnych, w ramach dokonanej modernizacji ewidencji gruntów." Dalej autor opracowania wskazał, że w wyniku dokonanych prawidłowych obliczeń współrzędnych załamania granic uzyskano przebieg granic zgodnie z mapą sporządzoną w ramach założenia ewidencji gruntów.

Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że tak sporządzony operat nie może stanowić podstawy do dokonania zmiany w ewidencji gruntów, jakiej dokonał Starosta Kielecki, polegającej na ujawnieniu nowych punktów granicznych, a więc de facto i nowych granic działek (które nawet nie zostały wymienione w samym rozstrzygnięciu decyzji, a jedynie w jej uzasadnieniu), ani też zmiany powierzchni działki [...] . Pomijając bowiem to, że sam brak zgody jednego z właścicieli nieruchomości graniczącej z działką nr [...] powoduje, że nie jest dopuszczalne wyznaczenie w trybie art. 39 ustawy punktów granicznych, to przede wszystkim autor opracowania, pomimo, że określił rodzaj wykonanych przez siebie robót jako "wyznaczenie i okazanie punktów granicznych" a więc robót, o których mowa w art. 39 ustawy, faktycznie dokonał ustalenia przebiegu granic w innym miejscu niż przebiegały one uprzednio w rozumieniu art. 39 ustawy.

Sąd stwierdził, że operat z robót geodezyjnych polegających na "wyznaczeniu i okazaniu punktów granicznych" nie może stanowić podstawy ani do aktualizacji polegającej na wyeliminowania błędnych danych (art. 45 § 1 pkt 3) ani też do rozgraniczenia. Pomijając to, że w niniejszej sprawie zarzucany przez autora opracowania [...] błąd jakiego rzekomo dopuścili się wykonawcy operatu sporządzonego dla celów aktualizacji i modernizacji ewidencji gruntów w latach 90 tych ub. wieku przy odczytaniu szkiców I Fazy ewidencji gruntów z lat 60- tych ub. wieku, nie jest błędem oczywistym, to ponadto nie jest sporne między stronami to, że operat, na podstawie którego w niniejszej sprawie Starosta [...] dokonał "aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków" nie spełnia wymogów § 37 - § 39 rozporządzenia. Autor skargi przyznaje zresztą, że odnośnie granic działki nr [...] brak jest podstaw do zastosowania § 37 rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym opracowanie nr [...] nie mogło stanowić podstawy do dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, polegającej na "ujawnieniu nowych punktów granicznych wyznaczonych protokołem z wyznaczenia i okazania punktów granicznych spisanym w dniu [...].11.2017 r." i zmiany powierzchni działki nr [...] . W taki sposób sporządzony operat nie może stanowić podstawy do dokonania zmiany w przebiegu dotychczasowych granic ewidencyjnych działek i powierzchni jednej z nich, zwłaszcza przy istniejącym sporze co do przebiegu granicy. Co za tym idzie, organ ten prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i wszczęte z urzędu postępowanie umorzył.

Jednocześnie, Sąd uznał, że zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. są zupełnie nieuzasadnione. Skoro jedyną podstawą do wszczęcia postępowania z urzędu przez Starostę [...] było przyjęte do zasobu ewidencji opracowanie nr [...] , co do którego organ odwoławczy prawidłowo uznał, że nie może ono stanowić podstawy do aktualizacji ewidencji gruntów, organ ten nie miał obowiązku poszukiwania dalszych dowodów, dokonana zaś przez ten organ ocena tego opracowania jest wszechstronna i wnikliwa. Ponadto, organ ten w sposób prawidłowy dokonał wykładni art. 39 ustawy.

Gmina [...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:,

1. art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów:

- art. 105 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w oparciu o przesłanki leżące już u podstaw wszczęcia tego postępowania i to pomimo, iż w aktach sprawy znajduje się wniosek T.S. skierowany do Starosty [...], o umorzenie tego postępowania jako bezprzedmiotowego, a zawarty w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r.,

- art. 105 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z powołaniem się na przesłanki dowodowe, które mogły zostać ustalone dopiero w postępowaniu administracyjnym wszczętym przez Starostę [...] zgodnie z wnioskiem stron, a do którego wszczęcia nigdy nie doszło lub w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, a co również nie miało miejsca,

- rażące naruszenie art. 61, art. 75, art. 77, art. 78, art. 79, art. 79a, art. 80, art. 81, art. 81a, art. 86, art. 89, art. 104, art. 107, art. 109 i art. 127 k.p.a. oraz pozostałych a odnoszących się do postępowania administracyjnego, poprzez rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym, w odniesieniu do której Starosta [...] w dacie wpływu odwołania nie dokonał wszczęcia postępowania i takiego nie przeprowadził, w wyniku czego organ odwoławczy dokonał rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym, co do której postępowanie administracyjne przed organem I instancji nie zostało przeprowadzone, a co rażąco narusza wszystkie przepisy k.p.a. odnoszące się do postępowania administracyjnego,

2. rażące naruszenie art. 10 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku T.S. o umorzenie postępowania w oparciu o rzeczywiste przesłanki tj. brak wniosku strony o jego wszczęcie;

3. rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a., poprzez celowe działania zmierzające do usprawiedliwienia działań Starosty [...], pomimo iż nacechowanych rażącym naruszeniem prawa, czego organ II instancji był świadomy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegające na jego niewłaściwej wykładni i przyjęcie, że określony w tym przepisie zwrot "ustalone uprzednio" oznacza stan ujawniony w operacie ewidencyjnym i istniejący bezpośrednio przed dokonywaniem czynności, o których mowa w art. 39 ustawy - gdy w rzeczywistości taka wykładnia jest zdecydowanie błędna i na tyle szeroko omówiona w orzecznictwie sądowo administracyjnym, że nie wymaga odrębnego uzasadnienia;

2. art. 39 ust. 5 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegające na jego niewłaściwej wykładni i przyjęcie, że wyznaczenie punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów, winno następować według stanu ujawnionego w operacie ewidencyjnym, istniejącym bezpośrednio przed dokonywaniem czynności, o których mowa w art. 39 ustawy, bez względu na to, czy występują w tej ewidencji gruntów błędy czy też nie - gdy w rzeczywistości wyznaczenie punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów, polega na wyznaczeniu położenia punktów według danych z założenia ewidencji gruntów, mającej miejsce w latach 60-tych, z uwzględnieniem tzw. generalizacji przeprowadzanej w ramach modernizacji ewidencji gruntów oraz z uwzględnieniem innych zdarzeń prawnych, skutkujących zmianą przebiegu takich granic;

3. § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U z 2016 r., poz. 1034), poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że dokumentacja przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] kwietnia 2018 r., pod numerem ewidencyjnym [...], nie stanowi podstawy do aktualizacji danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...], gmina [...], w sytuacji, gdy dokumentacja ta sporządzona w sposób prawidłowy, spełnia wszelkie normy i warunki, by na jej podstawie mogły być zaktualizowane dane określające przebieg granic pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] , [...] i [...] oraz by mogła zostać dokonana zmiana powierzchni wnioskowanej działki nr [...] ;

4. § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez brak zgody na zastąpienie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi w sytuacji, gdy z przyjętego w dniu [...] kwietnia 2018 r., do zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego nr [...] jednoznacznie wynika, że aktualnie ujawnione dane w ewidencji gruntów budynków są błędne, z powodu błędnego obliczenia współrzędnych punktów załamania granic działki ewidencyjnej nr [...] oraz jej powierzchni, w ramach przeprowadzonej modernizacji tej ewidencji w 1996 r. - operat nr [...].

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie, skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Przede wszystkim, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej, wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 61, art. 75, art. 77, art. 78, art. 79, art. 79a, art. 80, art. 81, art. 81a, art. 86, art. 89, art. 104, art. 107, art. 109 i art. 127 k.p.a. oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a.

Sąd I instancji za podstawę orzekania przyjął bowiem stan faktyczny wynikający z akt administracyjnych sprawy a mający znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd uwzględnił, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. wydana została na podstawie operatu technicznego [...] , sporządzonego w 2018 r., który dotyczył wyznaczenia i okazania punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków, i który sporządzony został na podstawie art. 32 i art. 39 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Okoliczności tych nie podważa skarga kasacyjna. Jednocześnie, skarga kasacyjna nie wskazuje innych okoliczności, które powinny być uwzględnione w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stan faktyczny sprawy, jak słusznie uznał Sąd I instancji, uprawniał [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] do uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. i umorzenia wszczętego przez niego z urzędu postępowania o zaktualizowaniu informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Stanowiący podstawę uwzględnionego przez Starostę protokołu wyznaczenia i okazania punktów granicznych art. 32 ustawy dotyczy czynności geodety w postępowaniu rozgraniczeniowym i w ust. 5 wskazuje, że z czynności ustalenia przebiegu granic sporządza się protokół graniczny lub akt ugody.

W sprawie niekwestionowane zaś jest, że nie zostało wszczęte ani nie toczyło się żadne postępowanie rozgraniczeniowe. Rozgraniczenie nieruchomości ma bowiem na celu ustalenie przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów i następuje w postępowaniu administracyjnym lub sądowym według przepisów rozdziału 6 tej ustawy. To czy istnieje potrzeba przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego nie podlega przy tym ocenie organu a jest zależne od intencji wnioskodawców.

Z kolei, stanowiący również podstawę uwzględnionego przez Starostę protokołu wyznaczenia i okazania punktów granicznych art. 39 ustawy stanowi, że przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy (ust. 1). Wznowienia znaków granicznych dokonują, na zlecenie zainteresowanych, podmioty, o których mowa w art. 11 (ust. 2). O czynnościach wznowienia znaków granicznych zawiadamia się zainteresowane strony. Do zawiadomień stosuje się przepisy art. 32 ust. 1-4 (ust. 3). Z czynności wznowienia znaków granicznych sporządza się protokół (ust. 4). Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy wyznaczaniu punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków (ust. 5).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym pogląd, zgodnie z którym wznowienie granic, o którym mowa w powołanym przepisie art. 39 ustawy ma charakter czynności technicznej dokonywanej na zlecenie. Przeprowadzania tej czynności nie dokonuje się w trybie administracyjnym, a w konsekwencji nie wydaje się żadnego władczego rozstrzygnięcia, które mogłoby podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Wznowienie w powyższym trybie znaków granicznych (a nie granic działek) może nastąpić tylko przy braku sporu właścicieli sąsiednich nieruchomości co do pierwotnego położenia tych znaków i przy istnieniu dokumentów potwierdzających to położenie. Przesłanką wznowienia znaków granicznych jest zabezpieczenie przebiegu granicy działek, aby zapobiec przyszłym wątpliwościom i sporom co do jej przebiegu. W przypadku gdyby jednak zaistniał spór pomiędzy stronami co do położenia znaków, to w myśl art. 39 ust. 1 zdanie drugie, podlega on rozstrzygnięciu wyłącznie w trybie sądowym i wymaga skierowania przez stronę odpowiedniego powództwa do sądu powszechnego (sąd cywilny) (zob. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2973/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 39 dotyczy wznowienia przesuniętych, uszkodzonych lub zniszczonych znaków granicznych a podejmowane w ramach tego przepisu czynności, unormowane w ustępach od 1 do 5, nie stanowią postępowania administracyjnego ani sądowego. Wznowienie znaków granicznych w trybie art. 39 stanowi jedynie techniczną procedurę geodezyjną, która nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia , sygn. akt I OSK 206/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie, a więc przywrócenie stanu, jaki istniał przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem. Tak pojmowanego przez ustawodawcę wznowienia znaków granicznych nie dokonuje się w postępowaniu administracyjnym, lecz w wyniku czynności materialno - technicznej podmiotu uprawnionego do wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych - na zlecenie, a więc i na koszt zainteresowanych osób. W razie istnienia sporu co do położenia znaków przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem, spór taki nie jest rozstrzygany w postępowaniu administracyjnym lecz sądowym (zob. wyrok NSA z dnia , sygn. akt I OSK 1009/09, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym, jak słusznie uznał Sąd I instancji, sporządzony na podstawie powołanego art. 32 i art. 39 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne operat, który dotyczył wyznaczenia i okazania punktów granicznych, nie mógł stanowić podstawy do dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków, jakiej dokonał Starosta [...], a polegającej na ujawnieniu nowych punktów granicznych i na zmianie powierzchni działki. Sporządzający operat geodeta wykroczył bowiem poza zakres wyznaczony w przepisie art. 39 ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Operat ten nie mógł być podstawą do ujawnienia nowych punktów granicznych oraz zmiany powierzchni działki, jako że geodeta nie wykonywał czynności w trybie rozgraniczenia a wyłącznie w zakresie wyznaczenia punktów granicznych uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków.

Jednocześnie, z przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że zmiana w katastrze nieruchomości może być dokonana w wyniku:

1) przeprowadzenia postępowania rejestrowego – zakończonego czynnością o charakterze materialno-technicznym, w przypadkach określonych w art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy;

2) przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przypadkach, o których mowa w art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy, zakończonego decyzją:

a) odmawiającą wpisu w rejestrze (art. 24 ust. 2c ustawy),

b) o wpisie do rejestru (art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy),

c) umarzającą postępowanie administracyjne (art. 105 k.p.a.) – na zasadach ogólnych.

Zgodnie przy tym z treścią art. 24 ust. 2b tej ustawy aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:

1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Celem zatem prowadzonego, w trybie art. 24 ust. 2b ustawy, przez organ rejestrowy postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków nie jest dokonywanie zmiany przebiegu granic nieruchomości, lecz jedynie ujawnienie w prowadzonych bazach danych aktualnych i udokumentowanych zmian w zakresie np. numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych oraz ich pól powierzchni (także pól powierzchni użytków gruntowych) wraz z wymaganymi atrybutami określającymi ich stan w odniesieniu do przyjętego katalogu ustalonych wartości, w celu zastąpienia danych ewidencyjnych niezgodnych z obowiązującymi standardami technicznymi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym na gruncie i wymaganymi standardami technicznymi, ujawnienia nowych danych ewidencyjnych lub wyeliminowania danych błędnych. Decyzja w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków nie może rozstrzygać żadnej kwestii spornej związanej z ustaleniem tytułu własności. Wszelkie spory powstałe w wyniku przeprowadzonych zmian ewidencyjnych dotyczące zasięgu prawa własności, w tym m.in. przebiegu granic i ustalenia powierzchni działki, nie mogą więc być rozstrzygane w postępowaniu aktualizacyjnym, lecz w ramach innych prawem przewidzianych procedur, na zasadach określonych w rozdziale 6 tej ustawy.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że protokół wyznaczenia i okazania punktów granicznych nie mógł stanowić podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów polegającej na ujawnieniu nowych punktów granicznych i na zmianie powierzchni działki.

Dlatego też, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej, wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji art. 39 ust. 1 i 5 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne a w konsekwencji także § 36 i § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie bowiem z § 1 powołanego rozporządzenia, określa ono: 1) sposób zakładania ewidencji gruntów i budynków, 2) sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych; 3) szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości; 4) sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych ewidencją; 5) rodzaje budynków i lokali, których nie wykazuje się w ewidencji. Rozporządzenie to nie znajdowało zatem zastosowania w niniejszej sprawie.

Słusznie przy tym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. umorzył przedmiotowe postępowanie.

Przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., wtedy gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej – w formie decyzji administracyjnej – ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowe może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak i z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy.

Ponieważ w rozpatrywanej sprawie Starosta [...] nie mógł dokonać na podstawie protokołu wyznaczenia i okazania punktów granicznych zaktualizowania z urzędu informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, polegającej na ujawnieniu nowych punktów granicznych i na zmianie powierzchni działki, tym samym postępowanie, jako bezprzedmiotowe, zasługiwało na umorzenie.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że sposób, w jaki sformułowany został przepis art. 105, i jego wewnętrzna systematyka dają asumpt do rozróżnienia obligatoryjnego umorzenia postępowania i umorzenia fakultatywnego, umorzenia postępowania z urzędu a umorzenia postępowania na wniosek. Podstawą obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego jest przepis art. 105 § 1, przy czym organ prowadzący postępowanie powinien z urzędu badać, czy postępowanie "z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe"; podstawą fakultatywnego umorzenia postępowania jest przepis art. 105 § 2, który uprawnia organ administracji publicznej do oceny, czy wniosek strony o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie pod kątem warunków w tym przepisie przewidzianych. Umorzenie postępowania administracyjnego jest obligatoryjne, gdy postępowanie to zostało wszczęte, a z jakiejkolwiek przyczyny okazało się ono od początku bezprzedmiotowe (bezprzedmiotowość pierwotną), lub też stało się bezprzedmiotowe w jego trakcie (bezprzedmiotowość następcza).

Tym samym, zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. i w zw. z art. 10 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny również uznał za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu rozpoznanej skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżąca kasacyjnie Gmina zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.