Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 305/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 3,
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
article: art. 24 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018r. sprawy ze skargi "[...] " Sp. z o.o. w L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 305/18

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję Starosty Kieleckiego z dnia 26 października 2017r., znak: [...], orzekającą w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonych w obrębie K., , oznaczonych jako działki nr [...], stanowiących własność [...] I Sp. z o.o. z siedzibą w L., poprzez udzielenie w pkt 1 decyzji [...] S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na przeprowadzenie jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice - Kielce Piaski przez:

- działkę nr [...] w odległości od około 1,0 m od południowo-wschodniego narożnika działki do około 4,0 m od południowo-zachodniego narożnika działki, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 56 m2;

- działkę nr [...] w odległości od około 16,9 m od południowo-wschodniego narożnika działki do około 25,0 m od południowo-zachodniego narożnika działki, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 27 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 1,3 m (przy zachodniej granicy) do około 7,64 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1108/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 805 m2 ,

- działkę nr [...] w odległości od około 7,64 m (przy zachodniej granicy) do około 8,51 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1109/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 255 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 8,51 m (przy zachodniej granicy) do około 9,24 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1110/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 207 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 9,24 m (przy zachodniej granicy) do około 7,16 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1111/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 518 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 7,16 m (przy zachodniej granicy) do około 3,08 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1114/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 938 m2.

- działkę nr [...] w odległości od około 3,08 m (przy zachodniej granicy) od południowej granicy do około 4,89 m (przy południowej granicy) od wschodniej granicy działki nr [...], ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 779 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 1,63 m (przy południowej granicy) od zachodniej granicy do około 4,93 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr [...], ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 679 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 4,93 m (przy zachodniej granicy) do około 7,08 m (po wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1119/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 283 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 7,0 m (przy zachodniej granicy) do około 8,6 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1119/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 232 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 8,74 m (przy zachodniej granicy) do około 10,38 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1121/2, ustanawiając pas technologiczny o szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii, powierzchnia terenu trwale wynosi 241 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 10,3 m (przy zachodniej granicy) do około 12,4 m (wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1121/2, ustanawiając pas szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale wynosi 328 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 12,5 m (przy zachodniej granicy) do około 14,99 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1123/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 489 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 14,99 m (przy zachodniej granicy) do około 17,08 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1124/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 475 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 17,08 m (przy zachodniej granicy) do około 18,57 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1125/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 659 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 14,9 m od południowo-wschodniego narożnika działki do około 9,9 m od południowo-zachodniego narożnika działki, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 262 m2,

- działkę nr [...] 2 w odległości od około 18,57 m (przy zachodniej granicy) do około 18,88 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1134/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 599 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 18,88 m (przy zachodniej granicy) do około 19,19 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1136/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 924 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 19,19 m (przy zachodniej granicy) do około 19,38 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1140/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 509 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 19,38 m (przy zachodniej granicy) do około 19,6 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1147/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 543 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 19,6 m (przy zachodniej granicy) do około 19,87 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1149/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 891 m2

- działkę nr [...] w odległości od około 19,87 m (przy zachodniej granicy) do około 20,07 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1150/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 532 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 20,07 m (przy zachodniej granicy) do około 20,22 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1151/2, ustanawiając pas technologiczny 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 517 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 20,22 m (przy zachodniej granicy) do około 7,28 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1152/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 1742 m2 ,

- działkę nr [...] w odległości od około 7,28 m (przy zachodniej granicy) do około 0,58 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1155/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 682 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 0,58 m (przy zachodniej granicy) do około 0,48 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1155/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 297 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 0,48 m (przy zachodniej granicy) do około 0,36 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1151/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 316 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 0,36 m (przy zachodniej granicy) do około 0,24 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1160/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 319 m2,

- działkę nr [...] w odległości od około 0,24 m (przy zachodniej granicy) do około 4,42 m (przy wschodniej granicy) od południowej granicy działki nr 1161/2, ustanawiając pas technologiczny szer. 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii; powierzchnia terenu trwale ograniczonego wynosi 329 m2.

W punkcie 2 ww. decyzji organu I instancji zobowiązano właściciela nieruchomości do udostępnienia części nieruchomości w zakresie wskazanym w pkt 1, w celu wykonania związanych z założeniem, a następnie konserwacją oraz usuwaniem awarii przewodów i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej tj. linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice – Piaski. W punkcie 3 rozstrzygnięcia organ I instancji zobowiązał [...] S.A. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót wymienionych w pkt 1, jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, w odrębnej decyzji ustalone zostanie odszkodowanie za wynikłe z tego tytułu szkody (pkt 4). W punkcie 5 wskazano, iż decyzja służy za podstawę do wpisu w księdze wieczystej.

[...] I Sp. z o.o. złożyła odwołanie od powyższej decyzji Starosty Kieleckiego.

W związku z rozpatrzeniem odwołania Wojewoda Świętokrzyski wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa Kostomłoty Pierwsze na terenie gminy Miedziana Góra zatwierdzonego uchwałą nr Vll/53/15 Rady Gminy Miedziana Góra z dnia 26 czerwca 2015 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 3 sierpnia 2015 r. poz. 2350 wynika, że działki nr [...] , [...] położone w obrębie Kostomłoty I gmina Miedziana Góra znajdują się w części na terenach strefy technicznej projektowanej linii energetycznej 220 kV. Nadto jak wynika z dokumentacji z rokowań, właściciel przedmiotowej nieruchomości (tj. [...] I Sp. z o.o. z siedzibą w L.) i pełnomocnik inwestora nie doszli do porozumienia w kwestii wypracowania wspólnego stanowiska co do uzyskania na udostępnienie działek w celu przeprowadzenia przez nie napowietrznej, elektroenergetycznej 220 kV.

Wobec braku porozumienia i w efekcie nie podpisania umowy cywilnoprawnej pomiędzy inwestorem [...] S.A., a właścicielem - Spółką [...] I Sp. z o.o. pełnomocnik inwestora T. G. wnioskiem z dnia 17 listopada 2015 r. wystąpił do Starosty Kieleckiego na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice - Kielce Piaski. Przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej uwidoczniony został na mapach stanowiących załączniki do wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 w/w ustawy. Materiał dowodowy zawierał stosowne pełnomocnictwa dla osób działających w imieniu inwestora. Wniosek zawierał wymagane przepisem art. 116 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w skrócie w decyzji jako "u.g.n.") dokumenty i uzasadnienie.

Starosta Kielecki po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał więc decyzję z dnia 22 czerwca 2016 r., którą Wojewoda Świętokrzyski uchylił, wskazując, że Starosta Kielecki w toku postępowania pominął pełnomocnika strony, co jest równoznaczne z pominięciem strony. W związku z powyższym zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Starosta Kielecki wydał decyzję z dnia 26 października 2017 r., na którą Spółka [...] I Sp. z o.o. ponownie wniosła odwołanie.

W związku z odwołaniem organ II instancji, powołując się na treść art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n., wyjaśnił, że konieczne jest ustalenie, czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nieruchomości będące przedmiotem niniejszego postępowania są bowiem położone na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z wyrysem z MPZP dla obrębu Kostomłoty I stanowiącym załącznik graficzny do Uchwały nr VII/53/15 Rady Gminy w Miedzianej Górze z dnia 26 czerwca 2015 r. ww. działki przeznaczone są pod projektowaną linię energetyczną 220 kV wraz ze strefą techniczną. Paragraf 23 ust. 2 uchwały wskazuje, że w celu umożliwienia właściwej eksploatacji oraz zapewnienia warunków bezpieczeństwa, stosownie do odrębnych przepisów, ustala się pas techniczny od projektowanej napowietrznej linii napięcia 220 kV w odległości 25 m od osi linii. Na podstawie § 23 ust. 3 ww. uchwały w strefie technicznej napowietrznej linii 220 kV wprowadzono następujące zasady zagospodarowania: warunki lokalizacji wszelkich obiektów budowlanych należy uzgadniać z właścicielem linii; obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów mieszkalnych lub innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi; indywidualnych przypadkach odstępstwa od tej zasady może udzielić właściciel linii, na warunkach przez siebie określonych; obowiązuje zakaz sadzenia drzew oraz roślinności wysokiej o wysokości pow. 2 m; dopuszcza się realizację obiektów budowlanych, w których nie będą na stale zamieszkiwać ludzie, np. parkingi, drogi wewnętrzne.

W związku z powyższym przedmiotowe działki mogą być przeznaczone pod realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Z tych przyczyn organ II instancji zważył, że ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości nastąpiło w sposób nie naruszający ustaleń planu miejscowego, obowiązującego na terenie planowanej inwestycji tj. budowy linii napowietrznej. Analizując zaplanowany przebieg linii elektroenergetycznej 220 kV organ odwoławczy stwierdził bowiem, że w zakresie przedmiotowych nieruchomości położonych w obr. Kostomłoty I przebieg linii usytuowany został na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem EE220kV. Dla tych terenów plan miejscowy przewiduje zakaz lokalizacji obiektów mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi, dopuszcza natomiast realizację obiektów budowlanych, w których nie będą stale zamieszkiwać ludzie (parkingi, drogi wewnętrzne). Zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów gm. Miedziana Góra przedmiotowe działki stanowią użytki rolne. Budowa linii elektroenergetycznej nie ograniczy więc aktualnego sposobu użytkowania nieruchomości.

Wojewoda Świętokrzyski zwrócił uwagę, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że prawidłowo umocowani przedstawiciele inwestora podjęli rokowania z właścicielem przedmiotowej nieruchomości, podczas których przedstawiono informacje na temat planowanej inwestycji (k. 19 - 29 akt organu l instancji). Rokowania te nie przyniosły zamierzonego rezultatu (zgody na udostępnienie części działki), skutkiem czego pełnomocnik inwestora wystąpił do Starosty Kieleckiego ze stosownym wnioskiem w tej sprawie. Materiał dowodowy potwierdza zatem, że rokowania w niniejszej sprawie prowadzone były w sposób prawidłowy, a brak pozytywnego ich zakończenia uzasadniał złożenie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że organ orzekający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie posiada żadnych uprawnień do oceny merytorycznej tych rokowań, winien jedynie stwierdzić, czy miały one miejsce i czy zakończyły się wynikiem negatywnym (brak zgody).

W ocenie organu odwoławczego wszelkie wymogi formalne związane z przeprowadzeniem rokowań poprzedzających wydanie decyzji w oparciu o art. 124 u.g.n. w niniejszej sprawie zostały spełnione. Brak jednoznacznego stanowiska właściciela gruntu w czasie rokowań stanowił podstawę do wystąpienia przez inwestora z wnioskiem z dnia 17 listopada 2015 r. do Starosty Kieleckiego o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki zawarte w przepisie art. 124 u.g.n., tj. nieruchomość przeznaczona jest na realizację celu publicznego zgodnie z MPZP, zostały przeprowadzone rokowania dotyczące dobrowolnego udostępnienia nieruchomości, ale właściciel nieruchomości nie wyraził na to zgody.

Z uzasadnienia wniosku inwestora wynika nadto, że budowa linii 220 kV Radkowice – Kielce wraz z rozbudową stacji Kielce Piaski i Radkowice jest niezbędna ze względu na to, iż aglomeracja kielecka zasilana jest dwoma liniami przesyłowymi z sieci 220 kV, które z uwagi na wybudowanie ich kilkadziesiąt lat temu, nie są w stanie przesłać wystarczającej ilości energii elektrycznej dla intensywnie rozwijającej się aglomeracji. Każda awaria w obecnej stacji może spowodować poważne trudności w zasilaniu stacji Radkowice i Kielce Piaski, w konsekwencji - wszystkich odbiorców zasilanych z tych stacji. Dlatego też stan taki stanowi poważne zagrożenie nie tylko dla pewności zasilania aglomeracji kieleckiej, lecz także dla województwa świętokrzyskiego. W celu zapewnienia nieprzerwanych dostaw energii elektrycznej oraz zwiększonej pewności zasilania w całym województwie świętokrzyskim niezbędna jest natychmiastowa modernizacja linii. Uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Starosta Kielecki w sentencji zaskarżonej decyzji określił szczegółowo przebieg inwestycji przez przedmiotowe działki oraz zawarł analizę jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości.

Organ II instancji - odnosząc się do zarzutów odwołania - podkreślił, że przepisy prawa nie przewidują szczególnej formy zakończenia rokowań. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia tj. do podpisania umowy, lecz również o tym, kiedy zakończyć rokowania. Odnosząc się do zarzutów dotyczących rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 26 lutego 2016 r. w Starostwie Powiatowym w Kielcach, Wojewoda Świętokrzyski wskazał, że strony postępowania zostały zawiadomione o rozprawie w sposób prawidłowy. Spółka nie odebrała dwukrotnie awizowanego w trybie art. 44 § 4 kpa, prawidłowo zaadresowanego zawiadomienia z dnia 2 lutego 2016 r. o wszczęciu postępowania i terminie rozprawy. Przeprowadzona rozprawa miała na celu wyjaśnienie kwestii braku zgody Spółki na udostępnienie nieruchomości. Przedstawiciel Spółki - Ł. K. był na niej obecny. Na każdym etapie postępowania Spółka miała więc możliwość zajmowania stanowiska w sprawie. Powyższa decyzja zawiera także, w ocenie Wojewody Świętokrzyskiego, odpowiednią podstawę prawną. Ponadto ochrona prawa własności, którą zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Decyzja udzielająca zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowi ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności, ale jest przewidziana w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

W kwestii niewyłączenia od udziału w sprawie pracownika prowadzącego postępowanie z uwagi na wątpliwości pełnomocnika Spółek co do jego bezstronności, organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku postępowania wyjaśniającego postanowieniem z dnia 18 października 2017 r. znak: [...] Starosta Kielecki odmówił wyłączenia Inspektora Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami od udziału w postępowaniu. Zdaniem organu II instancji, rozstrzygnięcie organu I instancji w tej kwestii jest prawidłowe. Strony miały możliwość czynnego uczestnictwa na rozprawie, mogły składać wnioski i zadawać pytania.

Ponadto w kwestii pisma z dnia 5 lutego 2018 r. stanowiącego wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty zawarte w ww. piśmie nie wnoszą nic nowego do sprawy i są tożsame z zarzutami podnoszonymi w odwołaniu oraz na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...] I Sp. z o.o. z siedzibą w L. zarzuciła powyższej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego naruszenie przepisów prawa procesowego:

- art. 89 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skardze w skrócie "KPA") poprzez uznanie, że miało miejsce przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem stron w postępowaniu o wydanie decyzji ograniczającej prawo do nieruchomości, do której przeprowadzenia zobowiązany był organ, bowiem jak wynika ze stanu faktycznego rozprawa w odniesieniu do skarżącej nie została przeprowadzona;

- art. 92 w zw. z art. 10 § 1 KPA, poprzez uznanie, że skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o terminie przeprowadzenia rozprawy, tj. 7 dni przed wyznaczonym terminem rozprawy, podczas gdy skuteczne zawiadomienie skarżącej, w postaci doręczenia zastępczego, wystąpiło dopiero na 3 dni przed wyznaczonym przez organ terminem rozprawy, co skutkowało tym, iż rozprawa się nie odbyła, bowiem skarżąca nie zdążyła się do ww. rozprawy przygotować;

- art. 90 § 1 w zw. z art. 90 § 2 w zw. z art. 90 § 3 KPA, poprzez brak przeprowadzenia przez organ czynności przygotowawczych niezbędnych do przeprowadzenia rozprawy, tj. brak zobowiązania stron do złożenia przed rozprawą wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów, brak zobowiązania do stawienia się stron na rozprawę osobiście lub przez przedstawicieli albo pełnomocników oraz brak zobowiązania do stawienia się świadków na rozprawie, a także brak

zawiadomienia o rozprawie państwowych i samorządowych jednostek

organizacyjnych oraz organizacji społecznych i innych osób, w szczególności

Wójta Gminy Miedziana Góra, pomimo, że inwestycja, którą ma zamiar zrealizować

[...] S.A. biegnie przez działki gruntu znajdujące się w ww. Gminie i ma ona

niewątpliwie interes w uczestniczeniu w rozprawie, ponieważ dotyczy spraw

Gminy;

- art. 10 w zw. z art. 6 i art. 7 KPA, poprzez brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w prowadzonym przez organ postępowaniu, co przejawiało się w wydaniu decyzji z zupełnym pominięciem wniosków dowodowych i argumentów powołanych przez skarżącą w piśmie będącym wypowiedzeniem się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego - odwołanie, które złożyła skarżąca było bardzo krótkie, natomiast całość argumentacji skarżącej została przedstawiona w ww. piśmie skarżącej; organ jednak zlekceważył ww. pismo skarżącej, która to okoliczność była spowodowana wydaniem decyzji w dniu następującym po dniu, w którym organowi zostało dręczone pismo będące wypowiedzeniem się skarżącej w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w prowadzonym przez siebie postępowaniu;

- art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 7 KPA, poprzez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy, skoro bowiem organ nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w prowadzonym przez siebie postępowaniu i zlekceważył twierdzenia i wnioski skarżącej zawarte w piśmie będącym wypowiedzeniem się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, to należy uznać, że w sprawie żadne okoliczności nie zostały udowodnione, a więc stan faktyczny nie został przez organ prawidłowo zrekonstruowany;

- art. 8 KPA w zw. z art. 32 Konstytucji RP, w związku z naruszeniem przez organ zasady zaufania do organów administracji publicznej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Kieleckiego, podczas gdy przeprowadził on postępowanie administracyjne, które nie uwzględniało interesów wszystkich stron biorących udział w postępowaniu i w którym faworyzowane były interesy [...] S.A.;

- art. 80 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 KPA, poprzez brak zebrania materiału

dowodowego, który potwierdzałby zasadność wydania decyzji w sprawie, w szczególności organ wydał zaskarżoną decyzję, pomimo że [...] S.A. przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości nie przeprowadziła rokowań ze skarżącą, a wniosek [...] S.A., na podstawie którego zostało wszczęte niniejsze postępowanie,

zawierał liczne błędy formalne, a przez to jest wadliwy, w szczególności nie zawiera

czytelnej mapy, z której jednoznacznie wynikałoby, gdzie są położone nieruchomości

skarżącej, a także nie zawiera dokumentów potwierdzających przeprowadzenie rokowań ze skarżącą, a także dokumentów potwierdzających zaprojektowanie infrastruktury w sposób jak najmniej uciążliwy dla skarżącej;

- art. 24 § 8 w zw. z art. 24 § 4 w zw. z art. 145 § 1 ust. 3 KPA, poprzez brak uchylenia i przekazania do ponownego rozpoznania decyzji wydanej przez Starostę Kieleckiego w dniu 26 października 2017 r., mimo że została wydana na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego przez D.a G. - inspektora w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Kielcach tj. osobę, która powinna była zostać wyłączona od udziału w niniejszej sprawie z powodu zaistnienia uprawdopodobnionych przyczyn braku obiektywizmu, tj. bliskiego stosunku koleżeńskiego pomiędzy pracownikiem a jednym z pełnomocników Polskich Sieci Elektroenergetycznych Spółka Akcyjna z siedzibą w Konstancinie Jeziorna -T.em M.iem, o czym świadczy m.in. przebieg rozprawy administracyjnej w tożsamym do niniejszego postępowaniu administracyjnym z udziałem [...] SA i spółek [...] I Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A (dalej "[...] I") oraz [...] II Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej "[...] II"); nadto w postępowaniu dotyczącym skarżącej inspektor nie przeprowadził prawidłowej rozprawy administracyjnej z udziałem skarżącej, bowiem została ona zawiadomiona o rozprawie na 3 dni przed wyznaczonym przez organ terminem rozprawy, co skutkowało jej nieobecnością i naruszeniem jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu wobec braku odpowiedniego czasu na przygotowanie się do obrony jej interesów i odmówił ponownego przeprowadzenia takiej rozprawy (nie uzasadniając z jakich powodów),

- art. 7 w zw. z art. 107 § 3 KPA, poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego w sposób niezgodny z ustawowym wzorcem, bowiem w uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się w ogóle do argumentów i wniosków dowodowych skarżącej zawartych w piśmie z dnia 5 lutego 2018 r. (organ bowiem tylko stwierdził, nie czytając ww. pisma, że ww. zarzutów nie musi brać pod uwagę), a nadto do pozostałych zarzutów i argumentów skarżącej odniósł się w sposób lakoniczny, bowiem uzasadnienie głównie zawiera wskazania działań podjętych przez organ i strony postępowania oraz przepisów prawa, bez dokonania przez organ jakiejkolwiek wykładni wyszczególnionych przepisów prawa, czy też subsumpcji przepisów prawa do występującego w sprawie stanu faktycznego, a także brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, czy też brak wskazania dowodów, na których oparł się organ przy sporządzaniu decyzji.

Strona zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 124 ust. 1 w zw. z ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 1 u.g.n., poprzez uznanie, że Starosta Kielecki miał podstawę do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] , stanowiącej własność skarżącej, pomimo, że [...] S.A. nie przeprowadziła obligatoryjnych rokowań ze skarżącą przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości, który to warunek był niezbędny dla wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości. Organ uznał, że wystarczającym dla uznania, iż rokowania zakończyły się ze skutkiem negatywnym, jest wysłanie przez [...] S.A. do skarżącej dwóch listów poleconych, które nigdy nie zostały odebrane pod adresem rejestrowym skarżącej, pomimo, że w późniejszym terminie (tj. już po złożeniu wniosku o zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości), [...] S.A. dobrowolnie przystąpiła do negocjacji ze skarżącą, a skarżąca wielokrotnie wyrażała wolę na rozpoczęcie rokowań;

- art. 124 ust. 3 w zw. z ust. 1 w zw. z art. 114 ust. 1 u.g.n. poprzez uznanie, że skoro organ nie musi dokonywać oceny merytorycznej rokowań przeprowadzonych przez [...] S.A. ze skarżącą, to nie musi również weryfikować, czy faktycznie doszło do przeprowadzenia w sprawie rokowań, czy też działania [...] S.A. miały charakter pozorny. Jednocześnie skarżąca wskazała, że działania [...] S.A. dążyły do jak najszybszego załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej zamiast za pośrednictwem rokowań. Rokowania zostały przez [...] S.A. wszczęte dopiero po złożeniu wniosku o wydanie decyzji o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.

W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że dnia 25 sierpnia 2015 r. [...] S.A. wysłała Spółce ofertę wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu oraz prawo do dysponowania terenem na cele budowlane. Ww. pismo, z uwagi na istniejący w skarżącej konflikt pomiędzy Prezesem a Wiceprezesem Zarządu, który skutkuje m.in. brakiem odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej pod jej adresem rejestrowym, nie zostało doręczone skarżącej i zostało zwrócone [...] S.A., jako przesyłka nieodebrana przez adresata. [...] S.A., nie próbując podjąć żadnych prób kontaktu z osobami zasiadającymi w zarządzie skarżącej, dnia 9 października 2015 r. wystosowała do skarżącej kolejne pismo-wezwanie do negocjacji, które także nie zostało odebrane. W dniu 18 grudnia 2015 r., czyli już po dacie złożenia wniosku do organu, odbyło się spotkanie przedstawicieli Grupy do której należy Skarżąca, tj. Grupy [...] oraz [...] S.A. Na ww. spotkaniu [...] S.A. i osoby reprezentujące Grupę [...] zgodnie postanowiły, że [...] S.A. przedstawi Spółkom z Grupy [...] metodologię określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu, a następnie skontaktuje się z ww. Spółkami, celem przeprowadzenia rokowań w sprawie wyrażenia przez ww. Spółki zgody na posadowienie linii elektroenergetycznej. W dniu 26 lutego 2016 r. została przeprowadzona rozprawa wyznaczona przez organ, w której nie wzięła udziału skarżąca. Na rozprawie obecny był wyłącznie pełnomocnik podmiotu powiązanego ze skarżącą, tj. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (dalej - "[...] IŚ"), ale nie jako pełnomocnik skarżącej. Należy bowiem wskazać, że w związku z zawiadomieniem o ww. rozprawie dopiero na 3 dni przed planowanym terminem jej przeprowadzenia pełnomocnik skarżącej nie miał możliwości przygotować się do rozprawy.

W konsekwencji skarżąca nie była na niej w żaden sposób reprezentowana.

Z uwagi na wskazane powyżej uchybienia proceduralne organ nie rozpatrzył więc sprawy co do meritium.

Nadto Starosta Kielecki, ponownie rozpatrując sprawę, nie przeprowadził prawidłowo uzupełniającego postępowania dowodowego. Organ ten wezwał [...] S.A. do przedstawienia dokumentów uzupełniających wniosek, np. szczegółowej mapy, [...] S.A. jednak - zamiast zadośćuczynić wezwaniu— wskazała bez podawania szczegółowych argumentów, że nie ma potrzeby przedstawiania mapy, na co organ I instancji bezkrytycznie przystał. Starosta Kielecki nie przeprowadził również rozprawy administracyjnej, którą wcześniej miał zamiar w sprawie przeprowadzić.

Skarżąca złożyła wniosek o wyłączenie pracownika Starosty Kieleckiego, inspektora w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Kielcach — D. G. - z powodu zaistnienia uprawdopodobnionych wątpliwości co do bezstronności ww. pracownika. D. G. pozostawał bowiem w koleżeńskich stosunkach z ówczesnym pełnomocnikiem [...] SA.. T.em M.iem (o czym świadczył m.in. fakt zwracania się D.a G. do T.a M.a po imieniu, posiadanie numeru telefonu komórkowego do ww. osoby, czy też koleżeński sposób zwracania się do T.a M.a), co wpływało, zdaniem skarżącej, na brak obiektywizmu D.a G., tj. powodowało, że sprzyjał on wyraźnie [...] S.A. i dążył do tego, aby [...] S.A. osiągnęła cel, jakim było wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Starosta Kielecki nie zastosował się także do wytycznych wynikających z decyzji z dnia 26 sierpnia 2016 r. wydanej przez Wojewodę Świętokrzyskiego, tj. nie dochował należytej staranności w gromadzeniu materiału dowodowego (w szczególności załącznik graficzny do MPZP nie pozwala prawidłowo usytuować położenia działek będących przedmiotem wniosku [...] S.A.), nie zawiadomił we właściwym terminie stron postępowania o terminie rozprawy administracyjnej, nie dokonał szczegółowej analizy zebranego materiału dowodowego, w szczególności nie dokonał analizy inwestycji w kierunku jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości. Organ I instancji miał obowiązek zweryfikować, czy faktycznie doszło do przeprowadzenia w sprawie rokowań, czy też działania [...] S.A. miały charakter pozorny i nakierowane była tylko i wyłącznie na jak najszybszą konwalidację wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.

Ponadto skarżąca w dniu 5 lutego 2018 r., a więc w ostatnim dniu 7-dniowego terminu wyznaczonego przez Wojewodę Świętokrzyskiego wysłała pismo, otrzymane przez organ w dniu 9 lutego 2018 r., w którym odniosła się do zebranego materiału dowodowego. Organ nie uzyskał od [...] S.A. kompletnych i stosownych dokumentów uzasadniających wydanie decyzji w sprawie (np. mapy umożliwiającej dokładne zlokalizowanie przebiegu inwestycji).

Dodatkowo strona zarzuciła, że Wojewoda Świętokrzyski w swojej decyzji określił szczegółowo przebieg inwestycji przez działki skarżącej, a także zawarł analizę jak najmniejszej uciążliwości - podczas gdy brak jest takiej analizy w wydanej decyzji o sposobie ograniczenia korzystania z nieruchomości. Skarżąca wskazuje również, że w sprawach z udziałem spółek [...] I i [...] II, będących częścią Grupy [...], do której należy także skarżąca, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydał dnia 13 marca 2018 r. wyrok (sygn. akt II SA/Ke 17/18), w którym przychylił się do stanowiska ww. Spółek i uznał, że decyzje wydane przez organ w ww. sprawach (tożsamych przedmiotowo z niniejszą sprawą) zostały wydane z naruszeniem prawa.

Ponieważ w dniu 8 lutego 2018 r., a więc dzień przed dniem wydania decyzji w sprawie, wpłynęło do organu pismo skarżącej stanowiące wypowiedzenie się w sprawie materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu, mało prawdopodobne wydaje się, by organ miał realną możliwość (ograniczoną do mniej niż 1 dnia roboczego) rzetelnego zapoznania się z nim, a tym bardziej merytorycznego odniesienia się do obszernego, liczącego 33 strony pisma. Żadna okoliczność nie może zostać uznana przez organ administracji publicznej za udowodnioną bez uprzedniego umożliwienia stronie wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, a w niniejszej sprawie organ odwoławczy wydał decyzję bez realnego umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, czym naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu.

Zdaniem skarżącej, przedstawiona przez nią argumentacja powinna zostać przez organ - jeżeli nie uznana za prawidłową - to przynajmniej przeanalizowana. Organ bowiem już dnia 8 lutego 2018 r. miał przygotowany projekt decyzji, którego to projektu nie zamierzał zmieniać, szczególnie, że każda zmiana decyzji musiała również zostać zaaprobowana przez kierownictwo. Organ w żaden sposób nie odniósł się np. do wniosku skarżącej o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Jeżeli skarżąca miałaby możliwość wypowiedzenia się co do całokształtu zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, to miałaby wówczas możliwość przedstawienia licznych argumentów oraz dowodów na potwierdzenie swoich tez i wniosków dowodowych, tj. występujących w sprawie braków postępowania dowodowego, zaniechania przez Starostę Kieleckiego, pomimo takiego obowiązku, przeprowadzenia postępowania dowodowego, odmawiając przeprowadzenia rozprawy w sprawie, wniosku dowodowego o przeprowadzenie rozprawy. Organ nie odniósł się do twierdzeń Skarżącej zawartych w piśmie z dnia 5 lutego 2018 r. dotyczących w szczególności przedstawienia szczegółowej mapy rozmieszczenia inwestycji elektroenergetycznej, ze wskazaniem alternatywnych możliwości umiejscowienia słupów elektroenergetycznych, która to mapa umożliwiałoby dokonanie analizy inwestycji w kierunku jak najmniejszej uciążliwości dla skarżącej. Organ posiadał bowiem wyłącznie dane dotyczące usytuowania linii elektroenergetycznej. Przedstawione przez [...] S.A. dane w piśmie z dnia 31 lipca 2017 r. w żadnej mierze nie odpowiadały na wezwanie Starosty Kieleckiego, tj. nie przedstawiały ewentualnych zagrożeń dla skarżącej.

Skarżąca planuje na nieruchomościach budowę galerii handlowej (o czym posiada informację [...] S.A.). Ponadto zgodnie z zapisami uchwały nr XX1V/179/13 Rady Gminy Miedziana Góra z dnia 22 lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Kostomłoty Pierwsze - część II na terenie Gminy Miedziana Góra (dalej - "MPZP") całość nieruchomości należących do skarżącej znajduje się na terenie zagospodarowania przestrzennego umożliwiającego budowę obiektów wielkopowierzchniowych oznaczonych na planie symbolem "UC2", na którym jednocześnie został wyznaczony pas pod budowę przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Budowa obiektu wielkopowierzchniowego jest nadrzędnym celem ww. MPZP, a linie elektroenergetyczne stanowią jedynie infrastrukturę towarzyszącą, której przebieg powinien zostać wyznaczony w taki sposób, aby jej przebieg był jak najmniej uciążliwy dla planowanej galerii handlowej. Oczywistym jest bowiem, że na terenie, na którym planowana jest linia elektroenergetyczna, nie będzie posadowiony sam budynek galerii handlowych - jednak infrastruktura towarzysząca już tak. Obiekt galerii handlowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą jest sporych rozmiarów, a nieruchomości, na których ma stanąć, nie są zbyt duże powierzchniowo. Dlatego też, dla skarżącej ważna jest każda część nieruchomości. Wobec konieczności wybudowania przez skarżącą infrastruktury towarzyszącej galerii handlowej, ww. kawałek terenu ma niebagatelne znaczenie, który może przesądzić o tym, czy realizacja przedmiotowej inwestycji przyniesie długoterminowy zysk, czy też okaże się fiaskiem, np. wobec niewystarczającej liczby miejsc parkingowych, co spowoduje że klienci będą wybierać inne galerie handlowe z większą ilością miejsc parkingowych lub też terenów zielonych.

Starosta Kielecki nie zawiadomił skarżącej o dacie rozprawy w wymaganym terminie, a przez to rozprawę należy uznać za nieprzeprowadzoną z udziałem skarżącej. Wyznaczenie terminu krótszego niż wskazany w art. 92 k.p.a. uniemożliwia, względnie utrudnia przygotowanie się do rozprawy. Zawiadomienie o wyznaczonym terminie rozprawy zostało skarżącej doręczone zastępczo dnia 23 lutego 2016 r. (bowiem w tym dniu upłynął 14-dniowy termin awizacji pisma u operatora pocztowego), a więc na 3 dni przed terminem wyznaczonej przez organ rozprawy. Skarżąca wskazała, że Ł. K. na ww. rozprawie występował jednak tylko i wyłącznie jako pełnomocnik spółki [...] IŚ, a nie skarżącej. Należy bowiem wskazać, że w momencie doręczenia przez organ pisma nie działał jako pełnomocnik skarżącej w niniejszym postępowaniu i był umocowany jedynie do działania w imieniu spółki [...] IŚ. Nie miał nawet informacji, jakich działek dotyczy sprawa ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości należących do skarżącej. Wydanie w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, bez przeprowadzenia rozprawy, w sytuacji gdy wymaga tego wyraźnie przepis ustawy, a więc art. 118 ust. 1 u.g.n, który znajduje się w rozdziale IV ustawy o gospodarce nieruchomościami pt. "Wywłaszczenie nieruchomości", co implikuje konieczność stosowania do decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości przepisów ogólnych rozdziału IV ww. ustawy (co potwierdził sam organ, usiłując przeprowadzić rozprawę administracyjną w niniejszej sprawie), stanowi rażące naruszenie prawa. Decyzję organu wydaną w oparciu o postępowanie administracyjne w którym, pomimo takiego ustawowego obowiązku, nie została przeprowadzona prawidłowo rozprawa administracyjna z udziałem prawidłowo zawiadomionego o jej przeprowadzeniu pełnomocnika należy zaś uznać jako naruszającą art. 89 § 2 KPA. Organ miał obowiązek także wezwania [...] S.A. do złożenia przed rozprawą wszystkich dowodów w sprawie pozostających w jej dyspozycji, a mających znaczenie dla sprawy, w szczególności dokumentów urzędowych, opinii biegłych, map, planów, zdjęć. Skarżącą zaś organ powinien wezwać do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, pytań do [...] S.A. i ewentualnych dowodów na potwierdzenie swoich tez. Organ powinien umożliwić stronom zapoznanie się z ww. dokumentami również przed wyznaczonym terminem rozprawy. Brak natomiast podjęcia przez organ ww. czynności przygotowawczych wypaczył sens rozprawy.

Natomiast podstawą żądania wyłączenia D.a G. nie była ocena zebranego materiału dowodowego, czy też liczne naruszenia proceduralne D.a G.. Skarżąca, jako uprawdopodobnioną przyczynę wyłączenia D.a G., wskazała bliską znajomość D. G. z T. M. Starosta Kielecki w postanowieniu nie odniósł się do istnienia ww. zażyłości. O koleżeńskim stosunku D.a G. stanowią liczne naruszenia przepisów prawa procesowego na rozprawie z dnia 7 września 2016 roku. W niniejszym postępowaniu D. G. nie dochował należytej staranności w gromadzeniu materiału dowodowego, w trakcie prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego nie przeprowadził obligatoryjnej rozprawy w odniesieniu do skarżącej, nie dokonał szczegółowej analizy zebranego materiału dowodowego. Protokół z rozprawy, jaką przeprowadził D. G. w sposób niepełny pokazuje, jakie czynności zostały dokonane na ww. rozprawie. Pełnomocnik [...] I i [...] II w trakcie rozprawy chciał złożyć wnioski, przykładowo wniosek o zaprotokołowanie oświadczenia o pozorności rokowań. Nadto D. G. odmówił nagrywania rozprawy administracyjnej. Organ nie wyłączając D.a G. z udziału w niniejszej sprawie, z powodu wystąpienia uprawdopodobnionych okoliczności wskazujących na brak jego bezstronności, naruszył art. 24 § 3 KPA.

Autor skargi zarzucił także, że uzasadnienie decyzji organu zostało sporządzone lakonicznie, bez odniesienia się do większości zarzutów skarżącej, co powoduje, że skarżąca nie jest w stanie zrozumieć motywów podjętego przez organ rozstrzygnięcia, a tym bardziej uznać, że ww. rozstrzygnięcie jest zasadne. Organ nie odniósł się w ogóle w szczególności do tego, że część dokumentów dotyczących rzekomych "rokowań" została doręczona skarżącej już po złożeniu wniosku przez [...] S.A., nie podjął polemiki ze stanowiskiem skarżącej co do pozorności przeprowadzonych przez [...] S.A. rokowań oraz braku przesłania przez [...] S.A. metodologii określenia szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu, a nadto zarzutu wystąpienia innych braków formalnych wniosku [...] S.A., w szczególności braku czytelnej mapy, wniosku skarżącej o przeprowadzenie rozprawy w postępowaniu odwoławczym, a także zarzutu braku przeprowadzenia czynności przygotowawczych. Organ w sposób lakoniczny wypowiedział się w kwestii niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego, nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej, twierdzeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia 5 lutego 2018 roku. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się bowiem do wszystkich zarzutów skarżącej, a także pominął twierdzenia skarżącej, które nie przystają do z góry przyjętego stanowiska organu, nie podając w uzasadnieniu powodów swojego działania. Zdaniem Spółki, powyższe uchybienia organu mają wpływ na wynik sprawy.

Obligatoryjną częścią wniosku są dokumenty z przeprowadzonych rokowań, to należy uznać, że muszą one zostać przeprowadzone i zakończone najpóźniej na dzień złożenia wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, a [...] S.A. w ogóle nie przeprowadziła rokowań ze skarżącą, a tym bardziej nie przeprowadziła rokowań w wymaganym terminie, tj. przed złożeniem takiego wniosku. Jedyną czynnością wykonaną przez [...] S.A., w celu rzekomego przeprowadzenia rokowań było przesłanie na adres rejestrowy skarżącej dwóch pism z dnia 25 sierpnia 2015 r. i z dnia 9 października 2015 r. Pisma nie zostały podjęte, a [...] S.A. nie próbowała podjąć żadnych prób kontaktu z osobami zasiadającymi w Zarządzie skarżącej. [...] S.A. była świadoma, kto zasiada w zarządzie Skarżącej (tj. T. N.), a także miała możliwość skontaktowania się z tą osobą. Należy bowiem wskazać, że [...] S.A. równocześnie wysyłała korespondencję w sprawie uzyskania zgody na prace budowlane i posadowienie słupa elektroenergetycznego na gruncie należącym do innej spółki, w której zarządzie również zasiadał T. N..

Dnia 18 grudnia 2015 r. doszło do spotkania [...] S.A. z przedstawicielami Grupy [...] (do której należy również Skarżąca). Z ww. spotkania została sporządzona notatka, która wskazuje dobitnie, że w sprawie możliwe było przeprowadzenie rzetelnych rokowań (była bowiem możliwa komunikacja z osobą, która pełni funkcję Prezesa Zarządu skarżącej), a tylko zła wola [...] S.A. doprowadziła do tego, że ww. rokowania się nie odbyły. W konsekwencji rzekome "rokowania" przeprowadzone przez [...] S.A. ze skarżącą należy uznać za nieprzeprowadzone. Jeżeli nawet przyjąć, że działania [...] S.A. mogły zostać uznane za rokowania, to należy uznać je za pozorne, ponieważ wszelkie działanie [...] S.A. nakierowane były tylko i wyłącznie na jak najszybsze załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Organ rozpatrujący wniosek powinien dokonywać oceny poprawności rokowań. Jednocześnie, postępowanie administracyjne w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest postępowaniem, w którym organy administracji publicznej pełnią funkcję arbitra, który muszą wziąć pod uwagę interesy obu stron postępowania, tj. zarówno inwestora, jak i właściciela nieruchomości. Gdyby organ nie miał obowiązku merytorycznej oceny rokowań, nie byłoby żadnego podmiotu upoważnionego do stwierdzenia ich prawidłowości. Wnioskodawca nie wykazał, że skarżąca nie wyraziła zgody na zawarcie porozumienia w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a zatem nie została spełniona przesłanka przeprowadzenia rokowań, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Zatem skarżąca podsumowała, że rokowania były obiektywnie prowadzone przez [...] S.A. w złej wierze, propozycje [...] S.A. nie były doręczane do właściwych osób, skarżąca nie była w stanie zweryfikować, czy [...] S.A. zaproponowała w swoich pismach warunki, na które mogła zgodzić się Skarżąca, ponieważ do ww. pism nie została załączona metodologia określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu. [...] SA zbyła milczeniem propozycję podjęcia rokowań ze skarżącą - [...] S.A. bowiem jakkolwiek przesłała ww. metodologię, to jednak nie prowadziła dalszych rokowań ze Spółkami z Grupy [...] , nie stawiała się na spotkania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej była decyzja Wojewody Świętokrzyskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kieleckiego wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm., dalej jako u.g.n.). Przepis ten stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W świetle powołanych przepisów prawa do przesłanek udzielenia przez starostę zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń na nieruchomości należy wykazanie, że:

1) ciągi, przewody i urządzenia służą realizacji celu publicznego,

2) wykonanie tych ciągów, przewodów i urządzeń jest zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

3) nie ma zgody właściciela (użytkownika wieczystego), mimo że były prowadzone rokowania o uzyskanie zgody na wykonanie prac.

Pierwsza z tych przesłanek w ogóle nie była w toku postępowania kwestionowana, ale nie było także w sprawie przez strony kwestionowane to, że objęte przedmiotowym wnioskiem nieruchomości znajdują się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa Kostomłoty Pierwsze na terenie gminy Miedziana Góra (dalej jako "Plan") zatwierdzony uchwałą nr VII/53/15 Rady Gminy Miedziana Góra z dnia 26 czerwca 2015 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 3 sierpnia 2015 r., poz. 2350. Zgodnie z tym Planem projektowana linia energetyczna 220 kV wraz ze strefą techniczną ma przebiegać na terenie działek należących do skarżącej. Działki te położone są w obrębie Kostomłoty Pierwsze i w części znajdują się w pasie technologicznym projektowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice - Kielce Piaski. Przebieg linii usytuowany został na terenach – w tym obejmujących przedmiotowe nieruchomości - oznaczonych na rysunku Planu symbolem EE220kV, dla których przewiduje się zakaz lokalizacji obiektów mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a dopuszcza realizację obiektów budowlanych, w których nie będą stale zamieszkiwać ludzie tj. parkingi, drogi wewnętrzne. Przedmiotowe działki stanowią użytki rolne.

Powyższych ustaleń faktycznych organy orzekające w sprawie dokonały w oparciu o analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, głównie dowodów z dokumentów – wypisu i wyrysu z Planu. Organy obu instancji przeanalizowały treść ww. planu miejscowego w kontekście wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej i stwierdziły, że wnioskowany przez [...]. sposób ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości obejmującej ww. działki ewidencyjne koreluje z ustaleniami planu miejscowego, skoro zgodnie z Planem na terenie, którego dotyczy wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, przewiduje się budowę linii elektroenergetycznej napowietrznej. Zgodność lokalizacji planowanej linii elektroenergetycznej z ustaleniami Planu jest możliwa do zweryfikowania w sposób nie budzący wątpliwości, bo wynika z ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Spór pomiędzy stronami dotyczył przede wszystkim tego, czy zostały spełnione pozostałe warunki przewidziane w powołanych przepisach prawa do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, a także legalności postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów kwestionujących prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, a wśród tych - do zarzutów podważających legalność całego postępowania w związku z odmową wyłączenia od udziału w sprawie przez organ I instancji pracownika organu – Inspektora w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Kielcach – D. G..

Zgodnie z art. 24 § 3 k.p.a., bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron (art. 24 § 4 k.p.a.). Mimo braku w przepisach k.p.a. jednoznacznej regulacji dotyczącej formy rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczącej wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, w orzecznictwie i w doktrynie przyjmuje się, że o wyłączeniu pracownika na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. jego bezpośredni przełożony orzeka w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (wyrok NSA z dnia 29 maja 1990r., SA/Po 1555/89, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 44; OSP 1992, z. 4, poz. 90). Podniesienie zarzutu o nieuwzględnieniu wyłączenia pracownika przysługuje stronie w postępowaniu odwoławczym, co następnie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego (zob. wyrok TK z dnia 7 marca 2005 r., P 8/03, OTK-A 2005, nr 3, poz. 20).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej (jej pełnomocnika) o wyłączenie ww. pracownika Starosta Kielecki rozpoznał w drodze postanowienia z dnia 18 października 2017 r., odmawiając wyłączenia tego pracownika od udziału w sprawie, w którym organ wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Organ II instancji zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do tej kwestii, stwierdzając zasadność rozstrzygnięcia zawartego w tym postanowieniu. Zarówno argumentacja organu I instancji jak i organu odwoławczego nie budzą wątpliwości Sądu.

Nie sposób nie dostrzec, że w niniejszej sprawie pracownik, którego dotyczył wniosek o wyłączenie od udziału w sprawie prowadził rozprawę administracyjną w dniu 26 lutego 2016 r., ale na tej rozprawie, jak wynika z treści protokołu (k. 324 akt administracyjnych), nie był obecny T. M., a inwestora reprezentował T. G.. Ponadto poza oświadczeniem pełnomocnika skarżącej Ł. K. co do kwestii pełnomocnictwa, uzgodnieniem przez obecne strony terminu spotkania na dzień 17 marca 2016 r. w Warszawie i zobowiązaniem się do poinformowania organu o ewentualnych uzgodnieniach, strony nie składały żadnych oświadczeń, wniosków, zastrzeżeń, nie toczyła się dyskusja, nie dokonywano ustaleń mających wpływ na wynik sprawy. Stąd całość argumentacji skargi na uzasadnienie zarzutów związanych z odmową wyłączenia D. G. od udziału w sprawie, w której Spółka opisuje zachowanie tego pracownika i zachowanie uczestników rozprawy administracyjnej, nie mogła w żadnym razie spowodować uwzględniania tych zarzutów, zwłaszcza, że, zdaniem Sądu, w dużej mierze dotyczyła innego postępowania administracyjnego toczonego pomiędzy inwestorem a Spółkami [...] I i [...] II.

Dodatkowo Sąd podnosi, podzielając przy tym pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie II SA/Ke 99/18 (dotyczącego decyzji Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej nr ewid. [...] obr. Kostomłoty I, stanowiącej współwłasność spółek [...] I i [...] II), że wadliwa odmowa wyłączenia pracownika organu przez organ I instancji nie powoduje automatycznego zdyskwalifikowania postępowania prowadzonego z jego udziałem oraz wydanej w takim postępowaniu decyzji. Przesłanką wznowieniową wymienioną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., powodującą w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji, jest bowiem wydanie decyzji przez pracownika, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24 k.p.a. D. G. natomiast nie wydał decyzji organu I instancji, gdyż została ona podpisana osobiście przez Starostę Kieleckiego (uprzednio uchylona decyzja organu I instancji została podpisana z upoważnienia Starosty przez Kierownika Referatu ds. Gospodarki Nieruchomościami Powiatu i Skarbu Państwa). Oznacza to, że udział pracownika organu I instancji w postępowaniu przeprowadzonym przez ten organ, nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, a przez to nie może prowadzić do uchylenia wydanej w takim postępowaniu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. bez względu na wpływ takiego naruszenia na wynik sprawy. Dopiero bowiem po stwierdzeniu przez sąd administracyjny, że naruszenie takie miało istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty w tym zakresie mogłyby prowadzić do uwzględnienia skargi. Niemniej jak już wyżej podniesiono, przebieg rozprawy administracyjnej i dalszych czynności procesowych w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie dawał podstaw do wyłączenia pracownika, a organy obu instancji w przewidzianej prawem formie uzasadniły swoje stanowiska. Nie bez wpływu na ocenę trafności zarzutów dotyczących odmowy wyłączenia od udziału w sprawie D. G. ma także ocena znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy czynności procesowej, jaką jest rozprawa administracyjna.

Sąd prezentuje bowiem pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że w sprawach rozpoznawanych na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., organ nie ma obowiązku przeprowadzania rozprawy (por. cyt. wyżej wyrok WSA w Kielcach, II SA/Ke 99/18 i powołany tam wyrok WSA w Gdańsku z 17 listopada 2010 r., II SA/Gd 540/09), w związku z czym nawet jej nieprzeprowadzenie nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które wpływałoby istotnie na wynik sprawy. Żadna bowiem z określonych w art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. ustawowych przesłanek udzielenia przez starostę zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie ciągów, przewodów i urządzeń na nieruchomości, nie wymaga do jej stwierdzenia, czy wykazania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

W niniejszej sprawie, jak wyjaśnił organ, rozprawa została przeprowadzona w celu wyjaśnienia kwestii braku zgody Spółki [...] I na udostępnienie nieruchomości. Czynność ta mogła umożliwić stronom zawarcie porozumienia. Jak wynika z protokołu rozprawy, strony ustaliły w trakcie tej czynności wyłącznie termin kolejnego spotkania w celu podjęcia dalszych rozmów. Na rozprawie obecny był Ł. K., który wbrew twierdzeniom skargi, jak wynika z treści protokołu rozprawy występował jako pełnomocnik skarżącej i który złożył zobowiązanie w zakresie przesłania do organu pełnomocnictwa w przedmiotowej sprawie w terminie 7 dni. Skoro więc Ł. K. stawił się na rozprawie w wyznaczonym miejscu i terminie, o których zawiadomiona została Spółka, skoro podpisał protokół z którego wynika, że występuje w roli pełnomocnika tej Spółki i zobowiązał się dostarczyć dokument pełnomocnictwa, a potem takie pełnomocnictwo przedstawił i reprezentował skarżącą w toku postępowania administracyjnego, to trudno zaaprobować stanowisko autora skargi, że skarżąca nie brała udziału w rozprawie administracyjnej, a organy zaaprobowały to naruszenie. W świetle powyższego, nie sposób postawić organom skutecznie zarzutu naruszenia prawa procesowego poprzez ograniczenie skarżącej prawa do udziału w każdym stadium postępowania i nieprzeprowadzenia rozprawy z jej udziałem.

Z uwagi na obecność pełnomocnika skarżącej i jego dalszy udział w postępowaniu administracyjnym na rozprawie nie można ocenić także jako istotnego naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia w zakresie niezachowania terminu, o którym mowa w art. 92 k.p.a., w związku z datą doręczenia zawiadomienia skarżącej o tej czynności.

Z powyższych przyczyn jako chybione ocenił Sąd również zarzuty skargi w zakresie naruszenia prawa procesowego, które związane były z udziałem skarżącej w rozprawie administracyjnej, zawiadomieniem jej o tej rozprawie i przygotowaniem rozprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że organ dysponował wystarczającymi dokumentami przedstawionymi przez inwestora, by przeprowadzić rozprawę administracyjną, a niezapoznanie się przed rozprawą z tymi dokumentami przez skarżącą nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, skoro Spółka miała możliwość zapoznania się z całością zgromadzonych w sprawie dokumentów (również tymi złożonymi do akt administracyjnych przed terminem rozprawy) w dalszym toku postępowania, w tym składania wniosków dowodowych, formułowania twierdzeń i zarzutów i korzystała z tego prawa. Nadto jeszcze w okresie kilku miesięcy po dacie rozprawy administracyjnej (26 luty 2016 r.), a przed wydaniem decyzji przez organ I instancji (22 czerwiec 2016 r.), strony mogły dokonać uzgodnień w zakresie warunków udzielenia zgody przez właściciela nieruchomości na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Niezasadne okazały się również zarzuty skargi związane z forsowanym przez skarżącą Spółkę twierdzeniem, że organy niezasadnie uznały, iż przed wydaniem zezwolenia ograniczającego korzystanie przez skarżącą z przedmiotowych działek przeprowadzone zostały rokowania.

Jak wskazał WSA w Kielcach w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Ke 99/18, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, wymóg dotyczący przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., nie precyzuje okoliczności, jakie winny w tym przypadku wystąpić. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób, nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia, oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w sytuacji, gdy - w ocenie którejkolwiek ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy w ich wyniku dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Przy orzekaniu na podstawie art. 124 ust. 3 u.g.n. nie jest natomiast istotna okoliczność, z jakiego powodu nie doszło do sfinalizowania rokowań. Decyduje jedynie fakt, że nie zakończyły się one pozytywnie. Nie podlegającą weryfikacji w trybie art. 124 u.g.n. jest okoliczność, czy inwestor w ramach prowadzonych negocjacji zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (wyroki NSA z 17 listopada 2017 r., I OSK 209/16, I OSK 242/16, wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r., OSK 1165/17, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 783/17, wyrok WSA w Łodzi z 6 kwietnia 2018 r., II SA/Łd 1020/17, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 kwietnia 2018 r., II SA/Rz 74/18).

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że w niniejszej sprawie rokowania zostały niewątpliwie przeprowadzone, a potwierdzają to zawarte w aktach administracyjnych dokumenty. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2015 r. inwestor poinformował bowiem skarżącą szczegółowo o zamierzonej inwestycji oraz zaproponował wynagrodzenie i odszkodowanie za ustanowienie służebności przesyłu oraz pozyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w łącznej wysokości 347 632,14 zł (k. 27-29 akt administracyjnych I instancji). Należy zauważyć, że do pisma tego - zgodnie z zamieszczonymi w nich wykazami załączników i dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych - dołączone zostały między innymi: wykaz nieruchomości, na których zlokalizowana jest trasa przebiegu linii wraz z wyliczonym pasem technologicznym linii, mapa z trasą przebiegu projektowanej linii napowietrznej, wzór aktu notarialnego i umowy cywilno-prawnej oraz opinia szacunkowa z 16 marca 2015 r. o średniej wartości prawa służebności przesyłu za 1 m2 gruntu dla przedmiotowej inwestycji, szczegółowa charakterystyka słupów, folder informacyjny o inwestycji (k. 194 - 276 akt organu I instancji). Dokumenty te pozwalały na uzyskanie przez skarżącą wiedzy o tym, w jaki sposób proponowane odszkodowanie i wynagrodzenie zostały wyliczone. Ponownie pismem z dnia 9 października 2015 r. [...] S.A. przesłało ostateczne wezwanie do negocjacji. Oba pisma nie zostały podjęte przez skarżącą Spółkę.

Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, że dla oceny, czy rokowania nie są wadliwe i pozorne, konieczne było przedstawienie jej metodologii określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu. Z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wynika, aby strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób, były związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań. Skoro więc żadna metodologia nie musiała być skarżącej doręczana, to wszelkie zarzuty dotyczące tej kwestii nie mogły podważyć prawidłowości dokonanego przez organy ustalenia o przeprowadzeniu w sprawie rokowań przez strony. W każdym razie o uznaniu ich za niebyłe nie może świadczyć to, że pisma kierowane do skarżącej w ramach zainicjowanych przez inwestora rokowań z uwagi na wewnętrzne problemy Spółki nie zostały przez ich adresata odebrane, skoro zostały skutecznie doręczone na adres wynikający z KRS. Pisemna forma przeprowadzenia rokowań, umożliwiająca inwestorowi przedstawienie dowodów na ich przeprowadzenie w razie konieczności złożenia wniosku w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., nie może świadczyć o pozorności tych rokowań tylko dlatego, że inwestor miał możliwość skontaktowania się z członkami organów skarżącej Spółki inna drogą niż pisemnie na adres skarżącej. Poza tym, jeszcze raz warto podkreślić, że strony miały możliwość zawarcia stosownego porozumienia przed wydaniem zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., a przedłożona przez inwestora dokumentacja potwierdza zaproponowanie skarżącej odszkodowania i wynagrodzenia o konkretnej wysokości i racjonalnie wyjaśniono podstawy tej propozycji. W każdym razie powyższe okoliczności nie pozwalają na zaaprobowanie twierdzeń skarżącej o pozorności rokowań. Ponadto należy zauważyć, że kwestia pozorności rokowań jest zagadnieniem prawnym, a nie faktycznym, w związku z czym podlega samodzielnej ocenie organu prowadzącego postępowanie, a w tej sprawie Sąd zaakceptował ocenę dokonaną przez organy w kwestii spełnienia warunku wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. co do rokowań. Skoro więc Sąd przyjął, że rokowania z właścicielem przedmiotowych nieruchomości zostały przeprowadzone w sprawie zgodnie z prawem, zarzuty opierające się na twierdzeniu, że wspomniane rokowania nie zostały przeprowadzone prawidłowo, bądź były pozorne, nie mogły zostać uwzględnione.

Odnośnie zarzutów skargi dotyczących nieprzeprowadzenia przez organy wnikliwego postępowania w kierunku oceny, czy proponowany przebieg linii elektroenergetycznej przez inwestora jest najmniej uciążliwy dla skarżącej w kontekście planów inwestycyjnych skarżącej (budowy wielkopowierzchniowego obiektu) należy również podzielić stanowisko wyrażone przez WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 99/18, że po to w przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n. ustawodawca zawarł odesłanie do ustaleń planu miejscowego lub - w przypadku jego braku - do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, aby postanowienia zawarte w planie lub w takiej decyzji miały moc wiążącą w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. W związku z tym, dopiero gdyby przepis ten takiego odesłania nie zawierał, to uzasadnione byłoby twierdzenie, że ustalenia dotyczące np. celowości planowanej inwestycji, jej lokalizacji, terminu realizacji i.t.p. należą do ustaleń, jakie winien prowadzić organ w postępowaniu opartym o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. Skoro jednak tego rodzaju odesłanie przepis ten zawiera, a sposób ograniczenia korzystania z nieruchomości należących do skarżącej jest zgodny z Planem, to trzeba uznać, że niezasadny jest zarzut oparcia ustaleń w tym zakresie wyłącznie na twierdzeniach inwestora, które nie zostały, zdaniem skarżącej, wykazane i nieprzedstawienia alternatywnych sposobów przeprowadzenia linii elektroenergetycznej (por wyrok NSA z 23 marca 2017 r., I OSK 99/17).

Również nie podlegały uwzględnieniu zarzuty dotyczące nieprzedłożenia przez [...] S.A. czytelnej mapy, albowiem Sąd nie stwierdził w tym zakresie naruszenia prawa. Mając na uwadze zakres inwestycji i szczegółowo sprecyzowany przez inwestora w toku postępowania administracyjnego wnioskowany zakres ograniczenia sposobu korzystania z każdej z działek, których dotyczył wniosek, Sąd stwierdził, że mapy znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy mogły stanowić dla organów podstawę do dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych.

Odnośnie zaś zarzutów skargi związanych z pominięciem wniosków dowodowych i argumentów powołanych przez stronę w piśmie z dnia 5 lutego 2018 r. będących wypowiedzeniem się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż pomimo jego obszerności organ zapoznał się z treścią tego pisma, bo odniósł się w tym uzasadnieniu do zarzutów w nim zawartych. Organ odwoławczy zważył, że zarzuty te nie wnoszą nic nowego do sprawy i są tożsame z zarzutami podnoszonymi w odwołaniu oraz na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a Sąd nie podważa tej oceny w świetle argumentacji przedstawionej przez Sąd powyżej, gdyż zarzuty skargi w znacznej mierze pokrywają się z tymi wskazanymi w analizowanym piśmie procesowym skarżącej. Istotnie organ II instancji wprost w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zawartego w tym piśmie wniosku dowodowego o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, ale ponieważ w sprawie została przeprowadzona rozprawa administracyjna w dniu 26 lutego 2016 r., a organ odwoławczy w tym zakresie zawarł rozważania w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, zaś przeprowadzenie w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym rozprawy administracyjnej nie było obligatoryjne, co Sąd wyjaśnił powyżej, to bez wpływu na wynik sprawy pozostaje brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważań w zakresie analizowanego wniosku dowodowego. Stąd Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi, które zasadzały się na zlekceważeniu przez organ odwoławczy twierdzeń i wniosków skarżącej zawartych w piśmie z dnia 5 lutego 2018r. oraz niezapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 10 k.p.a.).

Przepis art. 7 k.p.a. wskazuje na konieczność podejmowania przez organy administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada z kolei na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 k.p.a. w całości powinien być podstawą dokonywanej przez organ oceny. W myśl zasady ustalonej w art. 8 k.p.a., organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W niniejszej sprawie organy administracji sprostały powyższym wymaganiom prawa procesowego, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśniły zasadność przesłanek, jakimi kierowały się przy załatwieniu sprawy, w każdym razie odmienna od prezentowanej przez skarżącą ocena zebranych dowodów nie stanowi o naruszeniu prawa.

W konsekwencji powyższych rozważań Sąd stwierdził, że również nie mogły zasługiwać na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa materialnego wobec spełnienia obligatoryjnych przesłanek wydania decyzji, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., a zarzuty te zasadzały się głównie na założeniach strony, że rokowania w sprawie nie zostały przeprowadzone, a w sytuacji uznania, że je przeprowadzono w sprawie, to organy nie dokonały merytorycznej ich oceny, które to jednak założenia (twierdzenia) Sąd ocenił jako chybione.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na zasadzie art. 151 p.p.s.a.