Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 984/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.49b ust.1, art.29 ust.1 pkt1
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.80, art.78 par.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2006r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr[...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

sygn. akt II SA / Ke 984 / 05

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania R. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia[...], nakazującej R. C. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego – murowanego garażu usytuowanego na terenie posesji nr 11 przy ul. P. w S., przy północnej granicy pomiędzy działkami, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została podjęta na podstawie art. 49"b" ust. 1 Prawa budowlanego po ustaleniu,

w oparciu o ocenę całokształtu materiału dowodowego, że budynek gospodarczo - garażowy o powierzchni 31,25m2, służący do produkcji rolnej został wybudowany

w 1998r. Decyzja ta była poprzedzona postanowieniem z dnia [...], zobowiązującym inwestora do przedłożenia w terminie 30 dni od otrzymania postanowienia inwentaryzacji powykonawczej wraz z opisem technicznym murowanego garażu usytuowanego ścianą w granicy między działkami, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu zagospodarowania działki, zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu lub, w przypadku braku planu, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor złożył opracowanie nazwane " budowa budynku gospodarczego o pow. do 35 m2, zawierające wypis

z rejestru gruntów, mapę sytuacyjno – wysokościową, projekt zagospodarowania działki, opis techniczny budynku, opinię, zalecenia, rysunki elewacji budynku oraz zaświadczenie Urzędu Gminy S. z dnia 23.07.2004r. stwierdzające, że teren obejmujący działkę położoną w S. przy ul. P. nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji nakazującej rozbiórkę wniósł odwołanie R. C. zarzucając, że postępowanie powinno się toczyć według przepisów ustawy z 1974r. albowiem budynek gospodarczy powstał w 1994r. przez modernizację starego budynku gospodarczego. Nadto zarzucił, że nie jest prawdą, aby małżonkowie P. sprzeciwiali się trwającej

budowie w granicy, że powołani przez nich świadkowie pochodzą z najbliższej rodziny i dlatego ich zeznania powinny być traktowane z rozwagą co do ich wiarygodności, powołani natomiast przez niego świadkowie są wiarygodni. Skarżący do odwołania dołączył zdjęcie wraz z kopią urodzenia wnuczki twierdząc, że było ono robione w 1996r. i zarzucając, że nie wiadomo, kiedy było z kolei robione zdjęcie załączone do akt przez M. i M. P. oraz, że zdjęcie zrobione przez organ I instancji w jego nieobecności było robione w innych warunkach atmosferycznych.

Rozpoznając to odwołanie ŚWINB przytoczył przebieg postępowania, wskazując między innymi, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na skutek interwencji M. i M. małżonków P., którzy twierdzili, że murowany budynek został postawiony w granicy z ich działką przez R. C. w 1998r. W czasie przeprowadzonych w dniu 30.09.2003r. oględzin organ I instancji ustalił, że na działce położonej w S. przy ul. P. usytuowany jest wzdłuż jej północnej granicy murowany budynek

garażu o wymiarach 6,25 x 5,0 z dachem jednospadowym konstrukcji drewnianej, kryty eternitem, ze spadem dachu w kierunku działki własnej, do którego od strony wschodniej dobudowana jest wiata o wymiarach 4,45 x 5.0. Wysokość budynku od granicy wynosi 4,50m a od strony podwórza 3,10m. Budynek ten służy do produkcji rolnej. R. C. do protokołu tych oględzin oświadczył, że budynek składający się z garażu i częściowo z wiaty został wybudowany bez pozwolenia na budowę w 1994r., był budowany etapami i roboty zakończono w 1994r. Wobec rozbieżnych oświadczeń co do daty budowy organ I instancji przeprowadził rozprawę, na której R. C. oświadczył, że garaż wybudował w 1995r.

a wiatę w 1999r. Z uwagi na różne daty budowy wiaty i budynku sprawa wiaty została oddzielona. Odnośnie budynku gospodarczego R. C. w toku dalszego postępowania wystąpił z pismem z dnia 2.11.2004r., w którym poinformował, że odnalazł dokumenty budowlane z 1975r. dotyczące garażu i w związku z tym wnosił o "zmianę kwalifikacji przepisów prawa". Do pisma tego skarżący dołączył decyzję Urzędu Gminy w S. z dnia 24.09.1975r. oraz rysunek – plan zagospodarowania działki z pieczęcią stwierdzającą, że jest to załącznik do zezwolenia na budowę nr 66/75 z dnia 24.09.1975r. Z kolei na rozprawie w dniu

1 marca 2005r.inwestor oświadczył, że w tej formie jak obecnie budynek garażowy istnieje od 1994r., a poprzednio budynek miał wymiary około 3,5 x 4.5 i był to budynek drewniany na betonowych fundamentach, w którym to budynku w 1994r. on wymurował ściany z pustaków żużlowych i przerobił dach ze spadkiem na swoją stronę. Organ odwoławczy przytoczył treść zeznań składanych przez świadków oraz oświadczeń stron a także omówił inne dowody w tym złożone do akt zdjęcia

i wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowy budynek na pewno był wybudowany po 1995r. Z porównania bowiem zdjęcia wykonanego

w styczniu 1998r., na którym widoczna jest córka M. i M. P. ze swoim urodzonym w dniu 28.05.1993r. synem, na którym widoczne są zabudowania na działce R. C. ze zdjęciem zrobionym przez organ I instancji w dniu 12.04.2005r. wynika, że gdyby w okresie robienia zdjęcia przedstawionego przez Państwa P. istniał przedmiotowy budynek w postaci takiej jak obecna, musiałaby być widoczna spora jego część. Nadto organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego, na działce R. C. istniała od początku lat 70-tych, przy granicy z działką Państwa P. drewniana szopka, która jest pokazana na załączniku do decyzji Urzędu Gminy S. z dnia 24.09.1975r., jednakże szopka ta z racji swego usytuowania nie miała żadnych części wspólnych z obecnie istniejącym budynkiem, w związku z czym budynek ten nie mógł powstać jako "remont" czy też przebudowa tej drewnianej szopki. Dlatego też, w związku z zawartym w odwołaniu wnioskiem o przesłuchanie świadka T. K. organ odwoławczy wniosku tego nie uwzględnił, wskazując, że jak wynika z oświadczenia pisemnego tego świadka, dotyczy ono wyłącznie faktu wybudowania w 1973r. szopki tak więc oświadczenie to nie wniosłoby do sprawy niczego nowego. Organ odwoławczy przytoczył także treść art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a, 30 ust. 1 pkt 1 oraz 49b Prawa budowlanego i wskazał, że skoro budynek został postawiony po 1995r. przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie. R. C. nie wykonał całości obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [..] i nie ma znaczenia, że niewykonanie obowiązków nie było zależne od woli inwestora,

a spowodowane zostało głównie utratą mocy obowiązującego planu zagospodarowanie przestrzennego i związaną tym niemożnością uzyskania od Wójta Gminy zaświadczenia o zgodności budynku z ustaleniami planu zagospodarowania.

W skardze na tę decyzję R. C. zakwestionował ustalenia organów dotyczące daty budowy i zarzucił, że ponieważ on modernizował, remontował "czy jak by to nazwać" przebudowywał stary budynek gospodarczy

w 1994r., to powinny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974r. Skarżący domagał się uwzględnienia złożonych przez niego dowodów, zarzucił, że nie został przesłuchany świadek T. K., zakwestionował dowody ze zdjęć, na podstawie których organy poczyniły swoje ustalenia; podniósł, że budynek jest integralną częścią gospodarstwa rolnego, służy mu do przechowywania płodów rolnych a w chwili obecnej musi go przystosować do wymogów przechowywania mleka.

W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

W toku postępowania przed sądem R. C. w uzupełnieniu skargi złożył / w odbitce kserograficznej/ zaświadczenie Wójta Gminy S. z dnia 27 czerwca 2006r. stwierdzające, że nieruchomość przy ul. P.

w S. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia 28 marca 2006r., ogłoszoną

w Dzienniku Urzędowym woj. Świętokrzyskiego Nr 114 poz. 1337 zlokalizowana jest w terenach o symbolu MR,N – tereny zabudowy mieszkaniowej – zagrodowej

i jednorodzinnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie do rozważenia pozostają dwie kwestie. Pierwsza dotyczy tego, czy prawidłowo organy ustaliły, że R. C. postawił budynek gospodarczy w 1998r./ z czym wiąże się stosowanie przepisów ustawy Prawo Budowlane

z 1994r./ a druga, to czy w sytuacji, gdy nieruchomość, na której został postawiony

budynek leży na terenie, dla którego w dacie wydawania decyzji nie było uchwalonego planu zagospodarowania terenu, w związku z czym skarżący nie mógł złożyć stosownego zaświadczenia, a obecnie plan taki istnieje, to czy okoliczność ta ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Odnośnie pierwszej kwestii wskazać należy, iż Sąd podziela ustalenia, że budynek gospodarczy został postawiony przez skarżącego dopiero w 1998r. Takie ustalenie organy obu instancji poczyniły w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, który to materiał został należycie przez organy rozpatrzony. Na podkreślenie zasługuje pewna niekonsekwencja skarżącego co do okoliczności,

w jakich budynek ten powstał a co za tym idzie i daty jego budowy. Początkowo skarżący twierdząc, że budynek został postawiony w 1994r. i przyznawał, że wybudował go bez pozwolenia. Później, w piśmie z dnia 2 listopada 2004r. wskazał, że budynek ten postawił na podstawie dołączonych do tego pisma dokumentów

w postaci pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, murowanego, krytego eternitem, o powierzchni zabudowy do 30m2. Jednakże, jak wynika z porównania stanowiącego załącznik do tej decyzji planu, pozwolenie na budowę dotyczyło innego budynku, wzniesionego w odległości 3m od granicy

z drugiej strony działki skarżącego a nie od strony nieruchomości małżonków P. W toku dalszego postępowania R. C. zaczął utrzymywać, iż przedmiotowy budynek powstał na skutek remontu czy też przebudowy drewnianej szopki, istniejącej od lat 70-tych przy granicy z nieruchomością małżonków P.. Porównując usytuowanie tej szopki, która została uwidoczniona na złożonej przez skarżącego mapie sytuacyjno – wysokościowej, zaewidencjonowanej w dniu 25 kwietnia 1998r. / na której to mapie nie jest natomiast uwidoczniony będący przedmiotem sprawy budynek/ z projektem zagospodarowania działki, przedstawiającym usytuowanie spornego budynku, należy w całości podzielić ustalenia organu, że oba te budynki nie mogły mieć żadnej części wspólnej z powodu ich usytuowania w zupełnie innych miejscach. Stary budynek szopy był bowiem położony z jednej strony przedzielającego działkę ogrodzenia a nowy budynek z drugiej strony tego ogrodzenia. Skoro więc twierdzenia skarżącego odnośnie budowy są niekonsekwentne a jednocześnie z dołączonych do akt fotografii wynika, że przedmiotowy budynek nie istniał jeszcze w styczniu 1998r. należy uznać, że zgodnie z art. 80 kpa organy oceniły, że udowodniona jest okoliczność, iż budynek został postawiony pod rządem obowiązywania Prawa budowlanego z 1994r. oraz, że skarżący postawił go bez wymaganego zgłoszenia. Odnośnie zawartego w skardze zarzutu dotyczącego nieprzesłuchania świadka T. K. to wskazać należy, iż organ odwoławczy władny był na podstawie art. 78 § 2 kpa tego wniosku dowodowego nie uwzględnić, skoro z treści załączonego przez skarżącego do odwołania oświadczenia wynikało, że świadek ma potwierdzić wybudowanie w 1973r. szopy drewnianej o wymiarach 4,5 x 3 m a okoliczność, że taka szopa istniała nie była sporna. Na rozprawie przed sądem skarżący potwierdził, że świadek ten miał zeznać, że już w 1973 r. przedmiotowy budynek istniał jako szopa drewniana. Jak jednak wcześniej wskazano, ze znajdujących się w aktach map i planów jednoznacznie wynika, że oba te budynki posadowione były w różnych miejscach w związku z czym nie jest możliwe ustalenie, że jest to ten sam budynek ale po remoncie czy też przebudowie. W ocenie sądu również zarzut skarżącego dotyczący tego, że nie był obecny ani przy robieniu zdjęcia przez rodzinę P. ani zdjęcia zrobionego dla potrzeb tej sprawy przez organ I instancji nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art.75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Niewątpliwie dowód ze zdjęcia nie może być uznany za sprzeczny z prawem tak więc organy taki dowód mogły dopuścić. Z kolei w myśl art. 79 § 1 kpa strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin. Przepis ten nie wymaga obecności strony przy robieniu zdjęcia dlatego też organ nie miał obowiązku zawiadamiać skarżącego o zamiarze sfotografowania budynków ani też sporządzać z tej czynności protokołu.

Przechodząc do drugiej kwestii to wskazać należy, iż zgodnie z art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / tekst. jedn. Dz. U. Nr 207 z 2003r. poz. 2016 ze zm./ właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W sytuacji, gdy skarżący wzniósł budynek, co do którego organ należycie wyjaśnił, dlaczego uznał go za budynek gospodarczy, o jakim mowa

w art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, prawidłowo organy zastosowały

w niniejszej sprawie przepisy cytowanego wyżej art. 49 b. Ustęp 2 tego artykułu

/ w brzmieniu obowiązującym od 31 maja 2004r./ przewidywał możliwość legalizacji wzniesionego bez m. in. wymaganego zgłoszenia obiektu, o ile budowa jest zgodna

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności

z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo,

w przypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów,

w tym techniczno-budowlanych. W takiej sytuacji organ nakłada postanowieniem na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni m. in. zaświadczenia wójta

o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie takie postanowienie zostało wydane i okolicznością niesporną jest to, że skarżący nie złożył ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy ani też zaświadczenia o zgodności z planem zagospodarowania /gdyż od 1 stycznia 2004r. do daty wydania zaskarżonej decyzji plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony/. Zgodnie z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1 a więc właściwy organ nakazuje rozbiórkę. Ten właśnie przepis stanowił podstawę prawną nałożonego na skarżącego obowiązku rozebrania samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego – garażu. Z literalnego brzmienia art. 49b wynika jednoznacznie, iż tylko złożenie zaświadczenia o zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji ustalającej warunki zabudowy umożliwia legalizację samowolnie wzniesionego budynku.

W komentarzu do ustawy Prawo budowlane pod red. prof. Z Niewiadomskiego

/ wydawnictwo C.H. Warszawa 2006/ do art. 49 zajęto stanowisko, że w wypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego brak ostatecznej decyzji

o warunkach zabudowy nie może stanowić przeszkody w legalizacji obiektu.

W niniejszej sprawie, zdaniem składu orzekającego, prawidłowo organy uznały, że nie ma możliwości, wobec braku planu i ostatecznej decyzji o warunkach

zabudowy, zalegalizowania budynku z uwagi na zachodzącą szczególną sytuację. Mianowicie R. C. wzniósł budynek bezpośrednio przy granicy

z nieruchomością sąsiadów

. Zarówno obowiązujące w dacie wznoszenia tego budynku jak i obecnie przepisy tylko w wyjątkowych okolicznościach przewidują możliwość takiego sytuowania budynku. Zgodnie z § 12 w brzmieniu obowiązującym od 27 maja 2004r. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm./ budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m

w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych

w stronę tej granicy. Ust. 3 tego § wyjątkowo dopuszcza sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy, jeżeli

1/ wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

2/ nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2 ze względu na rozmiary działki.

W sprawie nie zachodzą okoliczności o jakich mowa

w § 12 ust. 4. Z uwagi na rozmiary działki skarżącego / jej szerokość, jak to wynika

z projektu zagospodarowania wynosi ponad 26 m/ niewątpliwie nie zachodzi również sytuacja z § 12 ust. 3 pkt 2. Tak więc tylko wówczas skarżący mógłby zgodnie

z przepisami postawić budynek bezpośrednio przy granicy, gdyby wynikało to

z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też tak istotne w niniejszej sprawie było, aby stosownie do art. 49b ust. 2 pkt 3 skarżący przedłożył zaświadczenie wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oczywiście brak planu jest okolicznością obiektywną, zupełnie niezależną od skarżącego. Jednakże brak takiego planu nie może z kolei stawiać go w lepszej sytuacji od sytuacji osoby, która zgodnie z prawem chce rozpocząć budowę po dokonaniu stosownego zgłoszenia

i która w takich okolicznościach nie mogłaby wznieść budynku bezpośrednio przy granicy. Już po wniesieniu skargi do sądu, uchwałą z dnia 28 marca 2006r. Nr XXXI/177/06 Rada Gminy Secemin uchwaliła plan zagospodarowania przestrzennego obszarów miejscowości Secemin, ta jednak okoliczność nie może

mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że bada się prawidłowość decyzji

w odniesieniu do przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania decyzji.

W niniejszej sprawie w czasie, gdy była wydawana zaskarżona decyzja, planu zagospodarowania przestrzennego nie było. Tylko więc na marginesie wskazać należy, iż § 13 uchwały Rady Gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / Dz. Urzędowy woj. Świętokrzyskiego Nr 114 za 2006r. poz. 1337/, który ustala przeznaczenie, zasady zabudowy

i zagospodarowania terenów zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej, oznaczonych na rysunku planu symbolami MR,N – tereny zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej; zespoły istniejące, uzupełniane / tak więc dotyczy to terenu, na którym, jak to wynika z zaświadczenia, położona jest nieruchomość skarżącego/ nie przewiduje na tym terenie sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy. Tak więc gdyby w dniu dzisiejszym skarżący chciał wybudować garaż bezpośrednio przy granicy nie byłoby to możliwe. Okoliczność, iż dopuścił się samowoli, stawiając w ten sposób budynek bez wymaganego zgłoszenia nie może, o czym wcześniej wspomniano, stawiać go w korzystniejszej sytuacji.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że rozstrzygające w sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokonały w jego wyniku niewadliwych ustaleń stanu faktycznego,

a wydane przez nie decyzje nie budzą wątpliwości co do ich zgodności z prawem.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 /.