Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SAB/Kr 15/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargi
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt I SAB/Kr 15/09 | | POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2010 r., sprawy ze skarg "S" Sp. z o.o w Z., na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w przedmiocie uzupełnienia protokołu kontroli, postanawia: - odrzucić skargi -


UZASADNIENIE

Pismami z dnia 28 sierpnia 2009r. strona skarżąca – "S" Sp. z o.o. w Z., działając przez pełnomocnika - radcę prawnego - złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawach o sygn. akt: [...], [...] i [...], dotyczących uzupełnienia protokołu kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wypłacania podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za 2006 r. w skarżącej spółce w zakresie:

- dokonania oceny prawnej zgodnie z art. 290 § 2 ust. 6a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 05 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.),

- doręczenia dokumentacji dotyczącej przeprowadzonych dowodów o których mowa w art. 290 § 6 Ordynacji podatkowej

- niezakończenia kontroli skarbowej i tym samym postępowania kontrolnego w sposób wynikający z art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 04 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.) i w terminie wynikającym z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 09 r., Nr 18, poz. 97).

Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o nakazanie Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej uzupełnienia protokołu kontroli o wskazane elementy, doręczenia dokumentacji dotyczącej przeprowadzonych dowodów oraz zakończenia kontroli skarbowej.

Sprawy te zostały zarejestrowane pod sygn. akt: I SAB/Kr 15/09, I SAB/Kr 16/09, I SAB/Kr 17/09.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o ich odrzucenie jako niedopuszczalnych, gdyż nie dotyczą one żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. , Nr 153, poz. 1270 ze zm – oznaczana dalej jako p.p.s.a.). Zatem – zdaniem organu – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako skargi wniesione w sprawach, które nie należą do właściwości sądu administracyjnego winny ulec oddaleniu.

Na rozprawie w dniu 19 lutego 2010r. pełnomocnik skarżącej spółki precyzując żądanie, podtrzymał skargi na bezczynność w zakresie uzupełnienia protokołu kontroli, a cofnął skargi w zakresie żądania dotyczącego niedokończenia kontroli.

W konsekwencji postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 19 lutego 2010 r. Sąd wyłączył sprawy ze skargi na bezczynność w zakresie niezakończenia kontroli do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i nadał sygn. akt I SAB/Kr 3/10. Ponadto połączył sprawy od sygn. akt I SAB/Kr 15/09 do sygn. akt SAB/Kr 17/09 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił prowadzić je pod sygn. akt I SAB/Kr 15/09.

Wyłączone sprawy ze skargi na bezczynność w zakresie niezakończenia kontroli do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zostały zarejestrowane pod sygn. akt: I SAB/Kr 3/10, I SAB/Kr 4/10 oraz I SAB/Kr 5/10. Postanowieniem na rozprawie w dniu 19 lutego 2010 r. połączono w/w sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowiono prowadzić je pod sygn. akt I SAB/Kr 3/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto zgodnie z art. 4 p.p.s.a. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Podkreślić należy, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia czynności. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30).

Z powyższych uwag wynika, iż nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.

W niniejszej sprawie treść skarg na bezczynność organu kontroli skarbowej sprowadza się do wykazania, iż protokół kontroli z dnia 5 maja 2009 r. nie spełnia wymagań określonych w art. 290 Ordynacji podatkowej, gdyż brak jest w nim oceny prawnej. W tym zakresie strona - wskazując na bezczynność organu - domaga się jego uzupełnienia. Dopuszczalność skargi na bezczynność w niniejszej sprawie należy rozpatrywać w kontekście treści pkt 4 §2 art. 3 p.p.s.a., jako że skarżący zarzuca organowi kontroli skarbowej bezczynność wyrażającą się w nieuzupełnieniu protokołu kontroli. Podkreślić należy, iż istotą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. jest to, że musi to być czynność lub akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc takich, których konkretyzacja ma swe źródło w przepisach prawa materialnego i nie następuje za pomocą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 (decyzje, postanowienia) p.p.s.a. Przepis ten nie obejmuje zatem przypadku, jaki wystąpił w rozpatrywanej sprawie. Spółka skarży bezczynność organu, polegającą na nieuzupełnieniu protokołu kontroli przez organ kontroli skarbowej. Realizacja jednak żądania Spółki nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Konsekwencją bowiem uzupełnienia protokołu nie jest konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku odnoszącego się do skarżącego. Podkreślić także należy, iż żaden przepis prawa nie nakładał na organ obowiązku działania w zakresie uzupełnienia protokołu. Jak o tym wspomniano wyżej zarówno uprawnienie, jak i obowiązek winny wynikać z przepisów prawa materialnego, ponieważ tylko prawo materialne może uznać uprawnienie lub nałożyć obowiązek. Niewykonanie zatem takiej czynności jaką jest uzupełnienie protokołu, nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a.

Z uwagi na treść skargi zauważyć należy, iż także protokół kontroli nie jest aktem, do którego może mieć zastosowanie pkt 4 §2 art. 3 p.p.s.a. Po pierwsze nie kończy on postępowania kontrolnego, a jedynie odzwierciedla przebieg, dokumentuje dokonane ustalenia w toku kontroli, po drugie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków ani nie przyznaje żadnych uprawnień. Nie zawiera także rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie tak więc i nie może być przedmiotem skargi do sądu.

Jeżeli zatem strona skarżąca miała zastrzeżenia co do tego protokołu, to mogła dokonane w nim ustalenia kwestionować poprzez przedstawienie zastrzeżeń, a postępowanie w tym przedmiocie uregulowane jest w art. 291 O.p. Ponadto strona może podnosić zarzuty dotyczące popełnionych uchybień przy sporządzaniu protokołu także po zakończeniu postępowania kontrolnego, wnosząc środki zaskarżenia od wydanego rozstrzygnięcia.

Domaganie się natomiast uzupełnienia protokołu, we wskazanym przez stronę skarżącą zakresie, w trybie skargi na bezczynność organu nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.

Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy powyższych skarg , Sąd działał w trybie art.111§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także ich rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu wszystkie skargi opierają się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów prawa przy identycznym stanie faktycznym stąd zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w art. 111§2 p.p.s.a , a względy ekonomii procesowej, szybkość postępowania i ograniczenie jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem spraw, a strony nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.