Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1725/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Stanisław Nowakowski, Andrzej Jurkiewicz (spr.), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 2511/01 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 4 lipca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2004 r. sygn. akt II S.A./Gd 2511/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 4 lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich .

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy :

Decyzją z dnia 4 lipca 2001 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 127 § 3 kpa oraz art. 129 kpa i art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach i niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. Nr 142 z 1997 r. poz. 950 ze zm. ) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 10 sierpnia 2000 r. Nr [...] o pozbawieniu uprawnień kombatanckich J.M. . W uzasadnieniu tej decyzji wskazano , iż J. M. otrzymał uprawnienia kombatanckie jedynie z tytułu utrwalania władzy ludowej . W aktach Z B o W i D brak informacji o udziale zainteresowanego w walkach z oddziałami UPA lub grupami Wehrwolfu . Z powyższego wynika , że J. M. otrzymał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej w ramach służby wojskowej pełnionej w Ludowym Wojsku Polskim po 30 czerwca 1947 r. . W myśl art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy o kombatantach pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby , które otrzymały je wyłącznie z tytułu działalności w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej w latach 1944 – 1956 . Uprawnienia zachowują osoby , które otrzymały je z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru , którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. Kierownik Urzędu działając na podstawie art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy o kombatantach podkreślił , że nie jest obowiązany do dokonywania innych ustaleń w szczególności czy istnieją inne przesłanki do przyznania uprawnień z tytułu działalności określonej w art. 1 ust 2 ,art. 2 i art. 4 ustawy o kombatantach .

Skargę na powyższą decyzje do Naczelnego Sadu Administracyjnego złożył J. M. podnoszące w niej , że należało w stosunku do niego zastosować art.25 pkt 3 ustawy o kombatantach , który stanowi , że uprawnienia nabyte przed 31 grudnia 1988 r. nie podlegają weryfikacji . Skarżący uprawnienia nabył 10 sierpnia 1988 r. zaś w czasie pełnienia służby wojskowej brał udział w walkach z osobami przekraczającymi granice państwa , nie brał zaś udziału w zwalczaniu organizacji niepodległościowych . Jak dodał skarżący doznał uszczerbku na zdrowiu w związku z czym powinien zachować uprawnienia kombatanckie .

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę podniósł , iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz .U. Nr 153 poz. 1271 ze zm. ) sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz 1270 ze zm. ) .

Zgodnie z treścią art. 25 ust 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach (....) osoby , które uzyskały uprawnienia kombatanckie na podstawie dotychczasowych przepisów , zachowują te uprawnienia z tym ,że pozbawia się uprawnień kombatanckich między innymi osoby które na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 – 1956 w charakterze " uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej " lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2 , art. 2 oraz art. 4 . Uprawnienia te zachowują jednak osoby , które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie , oraz żołnierze z poboru , którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do dnia 30 czerwca 1947 r.

Sąd I instancji wskazał , że jak wynika z akt administracyjnych wyłączną podstawą uzyskania przez skarżącego uprawnień kombatanckich było " utrwalanie władzy ludowej od 17 kwietnia 1952 r. do 4 maja 1952 r. w szeregach Ludowego Wojska Polskiego " . Stąd też uznano ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu .

Nie podzielono natomiast stanowiska organu orzekającego w sprawie ,że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie jest w postępowaniu weryfikacyjnym obowiązany do dokonywania ustaleń , czy istnieją przesłanki do przyznania uprawnień z tytułu działalności określonej w art. 1 ust 1 ,art. 2 i art. 4 ustawy .Jednakże jak podkreślił Sąd I instancji skarżący w tej sprawie nie podawał żadnych faktów , mogących być podstawą zachowania uprawnień kombatanckich z tytułów określonych w art 1 – 4 ustawy o kombatantach . Sama służba wojskowa rozpoczęta po 30 czerwca 1947 r. nie stanowi podstawy zachowania uprawnień kombatanckich nabytych uprzednio z tytułu " utrwalania władzy ludowej " . Zdaniem Sądu skarżący ani w życiorysie ani też w deklaracji członkowskiej Z B o W i D jak też w toku postępowania weryfikacyjnego nie twierdził , by brał udział w walkach z oddziałami UPA lub Wehrwolfu .Również zauważono ,iż także w skardze strona wskazuje ,że trudno mu zidentyfikować oddziały z którymi walczył . Jedynie udokumentowanie uczestnictwa w walkach z oddziałami UPA lub Wehrwolfu umożliwić mogłoby skarżącemu zachowanie uprawnień kombatanckich .

W związku z tym jak konkludował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku , zarzut pełnomocnika skarżącego zgłoszony na rozprawie a odnoszący się do braku ustaleń w zakresie ewentualnego udziału strony w walkach z oddziałami UPA , nie jest uzasadniony .Okoliczność ta jak zaznaczono nie była podnoszona na żadnym etapie postępowania administracyjnego . Również zarzut braku upoważnienia do podpisywania decyzji w imieniu Kierownika Sąd uznał za nieuzasadniony gdyż jak konstatował na prośbę Sądu kopia jego została dostarczona do akt sprawy .

Dodatkowo Sąd I instancji stwierdził , że skarżący błędnie interpretuje przepis art. 25 ust 3 ustawy o kombatantach .

W tych okolicznościach sprawy na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę J. M. .

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik skarżącego zaskarżając go w całości .

Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj . przepisów art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 ,poz. 1270 ze zm. ) w związku z art.6 , art. 7 , art. 77 § 1 , art. 268 a Kodeksu postępowania administracyjnego ( kpa) , poprzez oddalenia skargi mimo istnienia przesłanek pozwalających na uchylenie w całości zaskarżonych rozstrzygnięć , a polegających na :

1) zaniechaniu wyjaśnienia podstaw umocowania pracowników Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych : M. J. oraz H. T. , którzy wydali w dniach 10 sierpnia 2000 r i 4 lipca 2001 r. decyzje pozbawiające skarżącego uprawnień kombatanckich . zaś nie wyjaśnienie tej kwestii spowodowało stan niepewności co do podstaw prawnych działania Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w aspekcie art. 268 a kpa a zarazem stanowi naruszenie zasady legalności określonej w art. 6 kpa

2) zaniechaniu sprawdzenia stosownie do zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej ( art. 7 i 77 § 1 kpa) wykonania przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w części dotyczącej ustalenia o braku danych świadczących o udziale J. M. w walkach z oddziałami UPA , podczas gdy spełnienie tej ostatniej zasady było konieczne w aspekcie weryfikacji założenia o uczestnictwie strony w walkach z UPA oraz było wykonalne w oparciu o dokumentację wojskową , zgromadzoną w byłej Wojskowej Komendzie Uzupełnień w Gdyni , oznaczoną symbolem CAW i nr [...]

Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej .

W rozpoznawanej sprawie skarżący powołał się na naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego czyli na podstawę kasacji przewidzianą w art. 174 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Pierwszy z zarzutów odnosi się do kwestii zaniechania wyjaśnienia podstaw umocowania pracowników Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych : M. J. i H. T. do wydania decyzji w dniach 10 sierpnia 2000 r oraz 4 lipca 2001 r. pozbawiających skarżącego uprawnień kombatanckich .

Jak wskazuje lektura zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych pozbawiających J. M. uprawnień kombatanckich , decyzję z dnia 10 sierpnia 2000 r. podpisał z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych M. J. , zaś decyzję z dnia 4 lipca 2001 r. z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podpisała H. T. - co wprost wynika z treści pieczątek w/w osób widniejących na opisanych decyzjach .

Podpis pod decyzją zgodnie z art. 107 § 1 kpa jest niezbędnym składnikiem struktury każdej decyzji administracyjnej . Podpis taki składa osoba piastująca funkcję organu administracyjnego , osoba działająca z jego upoważnienia udzielonego na mocy art. 268 a kpa albo przepisów odrębnych . W rozpoznawanej sprawie zarówno decyzja z dnia 10 sierpnia 2000 r. jak i wydana w ramach wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy , decyzja z dnia 4 lipca 2001 r. zawierają podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego popisującego decyzję a także informację , iż czynione jest to z upoważnienia kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Reprezentowanych – co spełnia wymóg podpisu pod decyzją o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 107 § 1 kpa ..

Zatem jeżeli z lektury decyzji w odniesieniu do jej podpisu ( treści pieczątki ) wynika , iż podejmujący rozstrzygnięcie ma istniejące w trybie art. 268 a kpa umocowanie do podejmowania decyzji z upoważnienia do załatwiania spraw to brak jest podstaw do kwestionowania takiego umocowania czy też żądania dołączenia do akt sprawy odrębnego pisemnego umocowania w tym zakresie , chyba że strona wskazuje na uzasadnione przesłanki pozwalające na podważenie skuteczności tego umocowania .

Zauważyć w tym miejscu należy , iż przepis art. 107 § 1 kpa , jak i art. 268 a kpa nie wprowadza expressis verbis obowiązku zamieszczania w decyzji przy podpisie klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu . Zamieszczenie takiej klauzuli upraszcza jedynie ustalenie istnienia umocowania pracownika do działania w imieniu organu .Niezamieszczenie zaś takiej klauzuli nie stanowi podstawy do ustalenia naruszenia przepisów o właściwości .Dopiero brak takiej klauzuli nakłada na organ kontrolujący (odwoławczy) bądź sąd oceniający legalność decyzji administracyjnej , powinność ustalenia istnienia pisemnego umocowania do działania w imieniu organu gdy występują uzasadnione wątpliwości w tym zakresie . W rozpoznawanej sprawie obowiązek taki po stronie Sądu nie istniał gdyż przy podpisie osób wydających decyzje w imieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wyraźnie zamieszczono w treści podpisu (pieczątki ) informację , że jest to dokonywane w imieniu Kierownika w/w Urzędu .

W okolicznościach tej sprawy podkreślić należy , iż skarżący w toku postępowania administracyjnego jak i na etapie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego nie kwestionował prawidłowości umocowania osób wydających decyzje z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zaś dopiero na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004 r. jego pełnomocnik procesowy popierając skargę – dodał : cytat " że w aktach sprawy brak jest upoważnienia dla osoby ,która wydała decyzję " koniec cytatu .

Mimo braku uzasadnionych przesłanek w tej sprawie do badania prawidłowości umocowania H. T. , która wydała zaskarżoną decyzję ,Sąd I instancji zgodnie z żądaniem pełnomocnika skarżącego zbadał umocowanie tej osoby do wydawania decyzji w imieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych . Z nadesłanego przez organ upoważnienia wystawionego w dniu 9 marca 1998 r. wynika jednoznacznie ,że w/w osoba jest na podstawie art. 268 a kpa . umocowana do podejmowania i podpisywania w imieniu Kierownika Urzędu postanowień i decyzji a upoważnienie to ważne jest od 9 marca 1998 r. do odwołania . Zatem skoro w dniu 4 lipca 2001 r. umocowanie Kierownika Urzędu do wydawania w imieniu tego organu decyzji dla H. T. nie zostało cofnięte to należy jednoznacznie przyjąć , że brak jest jakichkolwiek przesłanek do jego kontestowania . W skardze kasacyjnej w sposób zupełnie nieusprawiedliwiony skarżący nadal kwestionuje uprawnienie H. T. do wydawania decyzji administracyjnych tym razem wykazując : cytat - "nie wiadomo zatem , czy i ewentualnie kiedy przytoczone pełnomocnictwo zostało odwołane "- koniec cytatu , co ma uzasadniać zarzut nie wyjaśnienia kwestii właściwego umocowania tejże osoby do podejmowania decyzji .

Nie można zatem w okolicznościach tej sprawy , ostatecznie wyjaśnionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznać ,że nie ustalono w sposób należyty czy H. T. - była umocowana do wydawania decyzji w imieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych . Okoliczność ta nie budzi wątpliwości Naczelnego Sadu Administracyjnego .

Natomiast niezależnie od wyżej wskazanych wywodów co do braku potrzeby badania umocowania do wydawania decyzji w imieniu organu gdy wynika to w sposób nie budzący wątpliwości z treści podpisu pod decyzją ( tj . pieczątki) podkreślić należy , że zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut nie wyjaśnienia także prawidłowości upoważnienia dla M. J. wydającego decyzję w dniu 10 sierpnia 2000 r. również w imieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w świetle przedstawionej argumentacji jawi się także jako nieusprawiedliwiony . Jednakże przed wszystkim w odniesieniu do tego zarzutu zauważyć należy ,że zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego poprzez nie ustalenie kompetencji decyzyjnych podejmującego rozstrzygnięcie , można uczynić Sądowi I instancji dopiero wówczas gdyby ten nie podjął prawem przewidzianych czynności zbadania takiego umocowania w sytuacji wcześniejszego zgłoszenia przez stronę bądź obiektywnie występujących w toku postępowania wobec konkretnej osoby , uzasadnionych wątpliwości kompetencyjnych . Wątpliwość taka jak wynika jednoznacznie z treści protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2004 r. nie została zgłoszona wobec decyzji wydanej w dniu 10 sierpnia 2000 r. a podpisanej przez M. J. lecz wyłącznie wobec zaskarżonej decyzji podpisanej przez H. T. .

Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a to przepisów art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisami art. 6 , 7 , 77 § 1, art. 268 a kpa w odniesieniu do nie sprawdzenia przez Sąd I instancji kompetencji decyzyjnych powołanych wyżej pracowników Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w całej rozciągłości nie zasługuje na uwzględnienie , gdyż wątpliwości takie w przedmiotowej sprawie w tym zakresie nie występują..

Przystępując do oceny kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego zaniechania sprawdzenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w części dotyczącej ustalenia przez Kierownika Urzędu braku danych świadczących o udziale J. M. w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii ,podczas gdy spełnienie tej ostatniej przesłanki –pozwalało by skarżącemu na zachowanie przedmiotowych uprawnień , zauważyć należy ,iż skarżący pozbawiony został uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego – zgodnie ,z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub z innych tytułów nie wymienionych w art. 1 ust.2, art. 2 oraz w art. 4. Uprawienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub, które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.

Przepis art. 25 ust.2 pkt 2 powołanej ustawy o kombatantach określa przesłanki materialnoprawne , które kształtują treść stosunku prawnego. Sposób zestawienia tych przesłanek w jednej normie prawnej na zasadzie przeciwstawienia (pozbawiają uprawnień kombatanckich – zachowują te uprawnienia) – oznacza, że podstawa zachowania uprawnień kombatanckich stanowi przeszkodę do zastosowania przesłanki dotyczącej pozbawienia uprawnień kombatanckich.

Norma prawna wyżej wskazana stanowi samodzielną podstawę do orzekania przez organ administracji publicznej sprawach o pozbawienie uprawnień kombatanckich nabytych zgodnie z dotychczasowymi przepisami przed wejściem w życie wskazanej wyżej ustawy o kombatantach z 1991 r.

Z lektury akt przedmiotowej sprawy w sposób niesporny wynika, iż J. M. uzyskał uprawnienia kombatanckie na tej podstawie, że jako żołnierz w szeregach Ludowego Wojska Polskiego w okresie od l7 kwietnia 1952 r. do 4 maja 1952 r. brał udział w walkach z bandami a uprawnienia kombatanckie przyznano stronie decyzją z dnia 10 sierpnia 1988 r. Analiza akt administracyjnych nie pozwala na uznanie, iż J. M. prowadził inną działalność kombatancką, z którą omawiana ustawa wiąże ewentualną możliwość zachowania posiadanych uprawnień. Uprawnienia kombatanckie są szczególnym wyróżnieniem za zasługi dla Polski, zatem przyznanie tychże uprawnień (ich zachowanie) musi mieć za podstawę albo działalność z którą ustawa o kombatantach łączy te uprawnienia bądź też być ofiarą w miejscach i z przyczyn określonych w tej ustawie.

Jak już wyżej podkreślono, J. M. posiadał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu walki z bandami co w kontekście ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatanckich ( Dz. U. Nr 16 , poz. 122 ze zm . ) w oparciu , o którą przyznano skarżącemu przedmiotowe uprawnienie należy określić jako utrwalanie władzy ludowej w ramach służby wojskowej .Posiadanie tych uprawnień wyłącznie z tego tytułu stanowiło podstawę ich pozbawienia w oparciu o przepis art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach (....) .Skarżący w toku postępowania weryfikacyjnego nie podnosił żadnych okoliczności wskazujących na to ,iż w ramach służby wojskowej w Ludowym Wojsku Polskim brał udział w walkach z Ukraińską Powstańczą Armią nie czynił tego w skardze na etapie wnoszenia jej do Sądu administracyjnego jak też nie wskazuje tego w skardze kasacyjnej . Nie wynika to także jak już wyżej podniesiono z lektury akt sprawy .

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się , że wniosek (zarzut) osoby, której uprawnień kombatanckich dotyczy postępowanie o pozbawienie tych uprawnień na podstawie art. 25 ust.2 pkt 2 ustawy o kombatantach, zgłoszony w toku tego postępowania, wskazujący na zachowanie uprawnień z tytułów określonych w tej ustawie, powinien być rozpoznany i rozstrzygnięty w postępowaniu weryfikacyjnym w sprawie o pozbawienie uprawnień kombatanckich (porównaj uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2002 r. sygn. OPS 13/01 opublikowaną ONSA 2/2002 poz.132).

To na osobie, która ubiega się o uprawnienia spoczywa ciężar dowodu na okoliczności uzasadniające uzyskanie (zachowanie) przedmiotowych uprawnień kombatanckich ( porównaj wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2001 r. sygn. akt V S.A. 222/01 publikowany zbiór Lex . Nr 84350 ). Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana przede wszystkim przez stronę postępowania weryfikacyjnego . Skoro skarżący nie podnosił jakichkolwiek okoliczności wskazujących na ewentualne zachowanie przez niego uprawnień kombatanckich to nie można uczynić Sądowi I instancji zarzutu oddalenia skargi mimo , iż w ocenie skarżącego organ orzekający z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego w tym zakresie .

Z tych względów należało dojść do wniosku , iż zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie .

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku .