Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 833/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1. 615,00 (jeden tysiąc sześćset piętnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Sygn. VI S.A./Wa 833/07

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...],

Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprzeciwu firmy F. z siedzibą w S. przeciwko T. S.A. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "PEGAZ" (R- 140 04 ) uznanego za bezzasadny na podstawie art. 246 i art. 247 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwana: p.w.p., oraz art. 6 ust 1 i art. 9 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej dalej u.z.t., zw. z art. 315 ust 1 i 3 oraz na podstawie art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 297 ze zm.), zwana dalej: k.p.c., w zw. z art. 256 ust 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy słowny "PEGAZ" (R-140 047) w części dotyczącej towarów w klasie 5, to jest: produkty farmaceutyczne oraz orzekł o kosztach.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż dniu [...] września 2003 roku firma F. z B., S. złożyła sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny PEGAZ R-140 047. na rzecz T. S.A. z siedzibą w W., a przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasach 3, 5, 9, 15, 18, 20, 24, 25, 28, 35, 38, 41 i 42. Sprzeciwiający ograniczył zakres żądania do towarów z klasy 5 a mianowicie: produkty farmaceutyczne sanitarne, substancje dietetyczne do celów leczniczych, żywność dla niemowląt dietetyczna do celów leczniczych, napoje do celów dietetycznych, plastry, materiały opatrunkowe, środki odkażające, wskazując , że jest uprawnionym z rejestracji znaku towarowego udzielonego w trybie uznania rejestracji międzynarodowej PEGASYS IR-691 183 (od 1896 r. jest znanym producentem farmaceutyków, rejestracja znaku PEGASYS IR-691 183 jest zgodna z zakresem prowadzonej działalności gospodarczej), również przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 5 - produktów farmaceutycznych. Sporna rejestracja w odniesieniu do towarów tej klasy narusza prawa wyłączne do znaku IR-691 183 a tym samym narusza przepis art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy o znakach towarowych, rejestracja została dokonana dla oznaczenia produktów farmaceutycznych, które nigdy nie były w ofercie uprawnionego. Wnioskodawca wskazał, że podobieństwo znaków PEGAZ R-140 047 oraz PEGASYS IR-691 183 wynika z podobieństwa tych oznaczeń w warstwie wizualnej, fonetycznej i semantycznej natomiast różnica polega na innej końcówce użytej w znakach. Zdaniem wnoszącego sprzeciw możliwość wprowadzenia w błąd co do źródła pochodzenia towarów polega na przekonaniu przeciętnego odbiorcy o istniejących powiązaniach organizacyjnych, gospodarczych lub prawnych między uprawnionymi podmiotami. Podobieństwo towarów jest bezdyskusyjne, także ze względu na sposób, rodzaj i gospodarcze przeznaczenie tak oznaczanych towarów. Zdaniem wnioskodawcy ww. rejestracja podważa udzielenie prawa ochronnego na znak PEGAZ na rzecz T. S.A. oraz jest niezgodna z rodzajem jej działalności gdyż T. S.A. nie jest producentem wyrobów farmaceutycznych i zdaniem wnioskodawcy wątpliwe jest czy kiedykolwiek będzie. Zgłoszenia dokonano w złej wierze aby później w przyszłości uzyskać korzyści gospodarcze np. ze sprzedaży tego znaku a opatrywany znakiem PEGAZ magazyn telewizyjny dotyczący wydarzeń w kulturze jest powszechnie znany podczas gdy w odniesieniu do towarów objętych sprzeciwem w klasie 5 ochrona ta nie ma żadnego pokrycia.

Uprawniony w piśmie z dnia [...] listopada 2003 r. uznał wniesiony sprzeciw za bezzasadny podnosząc, iż udzielone prawo ochronne na znak towarowy PEGAZ nie narusza przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 uzt. Podobieństwo do znaku PEGASYS i możliwość wprowadzenia w błąd co do pochodzenia oznaczanych tymi znakami towarów nie istnieje a przeciwstawione znaki nie są podobne tak w warstwie wizualnej i fonetycznej jak i semantycznej. Wskazał, że szeroka ochrona znaków do których uprawnionym jest T. S.A. wynika z możliwości wykorzystania ich w celach gospodarczych. Podkreślił również, że T. S.A. może używać własne znaki przez udzielenie licencji.

Wobec uznania sprzeciwu za bezzasadny przez uprawnionego z prawa ochronnego na znak towarowy PEGAZ na podstawie art. 247 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej sprawa została przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

Na rozprawie w dniu 24 listopada 2004 r., wnoszący sprzeciw, podnosząc, iż T.S.A. nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej związanej z farmaceutykami, rozszerzył jego podstawę prawną wskazując art. 6 ust. 1 ustawy o znakach towarowych. Na rozprawie w dniu 29 lipca 2005 r., uprawniony wyjaśnił, że dokumenty potwierdzające zakres prowadzonej działalności gospodarczej mają charakter poufny. Przedmiot działania T. określa jej statut z dnia [...] grudnia 2001 r., oraz akt notarialny z 1993 r., (nr repertorium [...]). Materiały te nie zostały udostępnione Kolegium Orzekającemu, ani wnoszącemu sprzeciw. Ostatecznie uprawniony wycofał akt notarialny jako dowód w sprawie.

Wnoszący sprzeciw poparł zarzuty wynikające z naruszenia art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 pkt. 1 ustawy o znakach towarowych przy udzielaniu prawa ochronnego na znak PEGAZ R-140 047 podkreślając, że żądanie jest ograniczone jedynie do towarów z klasy 5 - produkty farmaceutyczne - objętych prawem ochronnym.

Uprawniony oświadczył, że zakres stosowania znaku towarowego PEGAZ R-140 047 dotyczy również farmaceutyków poprzez możliwość udzielenia licencji na ten znak towarowy, który jest powszechnie znany i renomowany. Znak PEGAZ jest znakiem sławnym poprzez fakt emisji programów pod tym znakiem, które uzyskały szeroką oglądalność. W tej sytuacji, skoro jest to znak sławny to bez znaczenia jest do oznaczania jakich produktów jest on przeznaczony.

Urząd Patentowy stwierdził, że zgodnie z art. 246 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o jego udzieleniu. W przedmiotowej sprawie ogłoszenie o rejestracji tego znaku zostało zamieszczone w WUP-ie Nr 03/03, a więc już w okresie obowiązywania przepisów Prawa własności przemysłowej, dlatego też, wobec tejże decyzji możliwe było złożenie sprzeciwu. Zgodnie zaś z art. 247 ust. 2 jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym rozpatrywanym w myśl art. 255 pkt 9 ustawy. Zgodnie z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy Prawo własności przemysłowej do praw m.in. w zakresie znaków towarowych, istniejących w dniu wejścia w życie ustawy (22 sierpnia 2001 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania. W przedmiotowej sprawie sporny znak towarowy słowny został zgłoszony do rejestracji w dniu 29 kwietnia 1999 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy o znakach towarowych, która to będzie stanowić podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego znaku.

Organ dokonał oceny spełniania przez znak PEGAZ warunków określonych w art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Art. 6 ust. 1 uzt stanowi o możliwości udzielenia prawa wyłącznego na znak towarowy na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem działalności gospodarczej uprawnionego.

Zdaniem organu uprawniony nie prowadził rzeczywistej działalności w dziedzinie farmaceutyków. W trakcie postępowania nie przestawił żadnego dokumentu, który jednoznacznie potwierdzałby, że w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej znajdują się farmaceutyki. W ocenie organu odwołanie się uprawnionego, do renomy i powszechnej znajomości znaku, nie zostało poparte żadnymi dowodami. Załączone przez uprawnionego dowody w jednoznaczny sposób wskazują, że znak PEGAZ jest stosowany jako tytuł programu telewizyjnego o tematyce kulturalnej zgodnie z rodzajem prowadzonej działalności przez T. S.A. Natomiast stwierdzenie uprawnionego o możliwości udzielenia licencji na znak towarowy PEGAZ może być argumentem na zarzut nieużywania znaku towarowego w postępowaniu o wygaśniecie prawa wyłącznego jako dowód na jego używanie nie zaś w postępowaniu o unieważnienie prawa wyłącznego.

Organ podniósł, iż przesłanka wynikająca z art. 6 uzt jest bezwzględna i nakazuje prowadzenie działalności gospodarczej przez podmiot, ubiegający się o prawo wyłączne bez względu na fakt czy znak ten jest podobny czy też nie do wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych. W przedmiotowej sprawie uprawiony z prawa ochronnego na znak towarowy PEGAZ R-140 047 nie wykazał aby w dacie udzielenia prawa ochronnego prowadził rzeczywistą działalność gospodarczą w zakresie farmaceutyków.

Organ stwierdził brak podobieństwa w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. między przeciwstawionymi znakami. W ocenie organu udzielenie prawa ochronnego jest uzależnione od braku zarejestrowanych znaków podobnych (przeznaczonych do oznaczania podobnych towarów). Znak sporny nie jest podobny w stopniu mylącym do znaku "PEGASYS" (IR-691 183), do którego uprawniony jest sprzeciwiający. Oceniając podobieństwo znaków "PEGAZ" i "PEGASYS" organ dokonał analizy w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej.

W warstwie wizualnej organ stwierdził, że znaki stanowią zapis słów pegaz i pegasys, a różnica wynika z użycia odpowiednich liter w zapisie. Fonetyka obu porównywanych znaków jest odmienna, ponieważ pomimo istniejącego wspólnego elementu początkowego PEGA- znaki te różnicuje użyta końcówka '-z' i '-sys', które tworzą ze znaku "PEGAZ" słowo dwusylabowe, a ze znaku "PEGASYS" słowo trzysylabowe, co jest wyraźnie słyszalne. Znak "PEGAZ" można odczytać jako pegas, znak "PEGASYS" poprzez użycie właśnie końcówki '-sys' z dobrze słyszalną samogłoską ΄y΄ w zasadzie uniemożliwia inną fonetykę.

Zdaniem organu, warstwa znaczeniowa znaków jest odmienna i dostatecznie różnicuje znaki. Znak "PEGAZ" ma swoje konkretne znaczenie - jest nazwą skrzydlatego konia Zeusa z mitologii greckiej, natomiast znak "PEGASYS" mitologiczne skojarzenia, ale jest słowem fantazyjnym, co przyznał sprzeciwiający.

W konsekwencji organ uznał, że znaki te nie są podobne w stopniu mogącym rodzić ryzyko wprowadzenia w błąd przeciętnych odbiorców co do pochodzenia tak oznaczonych towarów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. S.A., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie decyzji Urzędu Patentowego z dnia 7 lipca 2005 r. Podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust 1 u.z.t. mającego zastosowanie w sprawie w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p., a także poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 oraz 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. oraz naruszenie przepisów prawa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca, przywołując stanowisko doktryny, wskazała, iż skoro prowadzenie działalności gospodarczej w odniesieniu do wszystkich towarów i usług zawartych w wykazie nie jest bezwzględną przesłanką, która musi występować już w dacie zgłoszenia znaku oraz biorąc pod uwagę okoliczność, że unieważnienie prawa ma skutek od tej daty, to unieważnienie nastąpiło z naruszeniem praw przysługujących skarżącej. § 7 pkt 13 Statutu T. S.A. stanowi, że w zakresie jej działalności znajduje się prowadzenie działalności profilaktyczno-leczniczej w stosunku do osób uprawnionych zgodnie z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej, który to zapis dotyczy spornych towarów w klasie 5. Kwestia rzeczywistego używania znaku w stosunku do rzeczonych towarów może być podniesiona jedynie w postępowaniu o wygaśnięcie prawa z rejestracji z powodu nieużywania znaku. W rozumieniu przepisów obecnie obowiązującej ustawy prowadzenie działalności gospodarczej nie stanowi przesłanki nabycia prawa z rejestracji, a uprawniony zgodnie z art. 169 posiada prawo do rozpoczęcia używania znaku w okresie pięciu lat od daty rejestracji.

Skarżąca zaznaczyła również, że Urząd Patentowy RP trafnie uznał, że znaki towarowe "PEGAZ" i "PEGASYS" nie są podobne w stopniu mylącym, zatem znak T. S.A. nie stanowi przeszkody ani prawnej, ani faktycznej dla uprawnionego z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego "PEGASYS" (IR-691183), w związku z tym sprzeciw wobec jego rejestracji nie znajduje żadnego uzasadnienia. Dodatkowo podniosła, iż Urząd dokonał ustaleń w sposób dowolny, nie oceniając wnikliwie dowodów i argumentów skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak dotychczas. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze podniósł m.in., iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny najpóźniej w momencie rejestracji winna być prowadzona rzeczywista działalność gospodarcza w odniesieniu do towarów lub usług, dla których żąda się rejestracji. Produkty-towary farmaceutyczne są sklasyfikowane w klasie 5 natomiast usługi związane z opieką medyczną czy usługami medycznymi były ujęte w klasie 42, obecnie, po wejściu w życie VIII Edycji Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług-w klasie 44. Skarżąca nie poparła jakimkolwiek dowodem powoływania się na okoliczność, iż sporny znak jest znakiem renomowanym i powszechnie znanym i nie wyjaśniła w jaki sposób ochrona znaków renomowanych i powszechnie znanych poza granicami specjalizacji odnosi się jednocześnie do rzeczywistego zakresu działalności gospodarczej podmiotu powołującego się na taki znak.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2083/05 uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu oraz orzekł o kosztach.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez F. z siedzibą w S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie II GSK 276/06 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania zasądzając od T.S.A. w W. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in. iż skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła wyłącznie T. S.A., która nie zarzucała, aby zaskarżona decyzja naruszała art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. a więc decyzja Urzędu Patentowego w tym zakresie stała się ostateczna. W sprawie koniecznym jest wyjaśnienie, czy T. S.A. – uprawniona do prawa ochronnego na znak towarowy słowny "PEGAZ" w części dotyczącej towarów w klasie 5, to jest produktów farmaceutycznych, miała potencjalną możliwość powadzenia działalności gospodarczej produktów objętych wnioskiem o rejestrację znaku.

Na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż zgodnie z ustawą z dnia 9 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji T. S.A. a także statutem i KRS-em nie prowadzi działalności w zakresie produktów farmaceutycznych

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Rozpoznając skargę w oparciu o powyższe kryteria należało uznać, iż jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny

. Jak zważył Naczelny Sad Administracyjny w postępowaniu przed Urzędem Patentowym chodziło o dwie odrębne, choć powiązane ze sobą procesowo sprawy, a mianowicie sprawa podobieństwa znaków w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. oraz sprawa rejestracji znaku towarowego na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej (art. 6 ust. 1 u.z.t.). Trudno w tej sytuacji byłoby mówić o tożsamości stanu prawnego i faktycznego tych spraw. Przeciwnie, rozpatrując je Urząd Patentowy brał pod uwagę zupełnie odmienne zespoły faktów, a z dokonanych ustaleń wyciągnął konsekwencje prawne określone różnymi normami prawnymi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła wyłącznie T.S.A., która nie zarzucała, aby zaskarżona decyzja naruszała art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. a więc decyzja Urzędu Patentowego w tym zakresie stała się ostateczna.

Tak więc przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie pozostaje wyjaśnienie, czy T. S.A. – uprawniona do prawa ochronnego na znak towarowy słowny "PEGAZ" w części dotyczącej towarów w klasie 5, to jest produktów farmaceutycznych, miała potencjalną możliwość powadzenia działalności gospodarczej produktów objętych wnioskiem o rejestrację znaku.

Poza sporem pozostaje, iż w myśl art. 315 ust. 3 p.w.p. zgodnie z którym zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów, w niniejszej sprawie zdolność rejestracyjną przedmiotowego znaku należy ocenić według przepisów ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych ( u.z.t. ).

W myśl art. 6 ust. 1 u.z.t. rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej, przy czym pod pojęciem przedsiębiorstwa należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną uprawnioną do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług (art. 5 pkt 1 u.z.t.). Jak stanowi art. 29 prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, 6 - 9 i 32.

Zgodnie z literalną wykładnią art. 6 ust. 1 u.t.z. należy przyjąć, iż rejestracja znaku towarowego może nastąpić na rzecz przedsiębiorstwa uprawnionego do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji towarów objętych wnioskiem o rejestrację albowiem znak towarowy jako składnik przedsiębiorstwa ma służyć do oznaczenia towarów i usług objętych zakresem jego działania.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, minimalną przesłanką z art. 6 ust. 1 u.z.t., jaką musi spełniać przedsiębiorca zgłaszający znak towarowy i uzyskujący wyłączne prawo do tego znaku, jest zamiar jego używania. O posiadaniu takiego zamiaru może świadczyć pokrycie towarów lub usług, objętych zgłoszeniem i rejestracją znaku, w przyjętym przez przedsiębiorcę przedmiocie jego działalności gospodarczej, a wynikających z jego aktów założycielskich i wpisu do ewidencji lub rejestru. Jednakże czymś innym jest rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie towarów, których dotyczy wniosek o rejestrację prawa ochronnego na znak towarowy, a czymś innym uprawnienie do prowadzenia takiej działalności, które stwarza potencjalną możliwość realizacji tej działalności.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 kpa obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest kompleksowe i wyczerpujące wyjaśnienie stanu sprawy. Zasada prawdy obiektywnej realizowana jest przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza art. 77 § 1 kpa nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mogą mieć znaczenie w sprawie. Organ naruszając zasady ogólne musi się liczyć z tym, iż w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego jego działania lub zaniechania zostaną uznane za niezgodne z prawem.

W myśl art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego. Brak ustosunkowania się w decyzji do argumentów skarżącego pozbawia Sąd możliwości dokonania prawidłowej kontroli rozstrzygnięcia organu administracji.

Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podnieść należy, iż w aktach sprawy znajduje się statut T. S.A. Jak wynika z treści § 7 ust. 1 pkt 13 w zakresie jej działalności znajduje się prowadzenie działalności profilaktyczno-leczniczej w stosunku do osób uprawnionych zgodnie z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej.

Ponadto, z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] dotyczącego T. S.A. (w aktach sprawy) z Działu 3 dotyczącego przedmiotu działalności wynika, że przedmiotem działalności tej Spółki są badania i porady lekarskie, badania i porady stomatologiczne, rehabilitacja lecznicza oraz działalność pielęgniarska (Dział 3, Rubryka 1, nr kolejny w polu – 63, 64, 65 i 66).

Urząd Patentowy nie wyjaśnił należycie i w konsekwencji nie rozważył, czy w tak określonym przedmiocie działalności a także w świetle przepisów ustawy z dnia 9 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji mieszczą się towary w klasie 5 (produkty farmaceutyczne, sanitarne, substancje dietetyczne do celów leczniczych), których to towarów dotyczyło prawo ochronne na znak towarowy "Pegaz", uznając jedynie, że uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy PEGAZ nie wykazał, aby w dacie udzielenia prawa ochronnego prowadził rzeczywistą działalność gospodarczą w zakresie farmaceutyków,

W świetle powyższych wywodów należy uznać, iż organ administracji nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 , art. 107 §3 kpa. Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego.

Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji powinien odnieść się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadzi w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

Reasumując powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

W oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

O kosztach Sąd postanowił w myśl art. 200 p.p.s.a.