Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 237/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sędziowie: Sędzia NSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Anna Moskała, Katarzyna Borońska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi G. J.-K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – S. (dalej: organ egzekucyjny) prowadząc wobec G. J.-K. (dalej: skarżąca, zobowiązana) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. znak [...] (dotyczącego zaległości w opłacie abonamentowej za okres od stycznia 2014 r. do marca 2018 r.) wystawionego przez – Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. (wierzyciela), dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zobowiązanej. Odpis tytułu wykonawczego doręczono skarżącej 14 czerwca 2019 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wyżej wymienionych świadczeń.

Pismem z 28 czerwca 2019 r. zobowiązana złożyła skargę na zajęcie egzekucyjne z tytułu opłat abonamentowych za okres 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2018 r. , w którym wyjaśnia, że obowiązek poniesienia opłaty abonamentowej nie istnieje, gdyż skarżąca nie mieszka przy ul. [...] od dnia [...] r. Następnie organ wezwał stronę skarżącej do udzielenia wyjaśnień i sprecyzowania pisma w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania oraz wierzyciela w kwestii zaistnienia okoliczności skutkujących umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

Pismem z 2 września 2019 r. zobowiązana wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, podnosząc że dopiero po otrzymaniu odpisu pisma organu egzekucyjnego z dnia [...]r. nr [...] skierowanego do Poczty Polskiej S.A., co miało miejsce w dniu 27 sierpnia 2019 r., powzięła wiadomość, że jej pismo z 24 czerwca 2019 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia zarzutów, w rezultacie czego organ egzekucyjny zakwalifikował żądanie stron jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z [...]r. organ egzekucyjny uznał skargę za bezzasadną, a postanowieniem z [...]r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wspomnianych zarzutów. Strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe orzeczenie. Po jego rozpoznaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z [...] r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpoznania zarzutów, zgłoszonych przez stronę skarżącą za pismem z dnia 24 czerwca 2019 r., doprecyzowanych kolejno za pismem z 29 lipca 2019 r., w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez tutejszy organ na podstawie tytuły wykonawczego z dnia [...]r., a postanowieniem z [...]r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wspomnianych zarzutów.

Postanowieniem z [...]r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku strony skarżącej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona pismem z 11 lutego 2019 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualne jego zmianę i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W treści uzasadnienia strona podtrzymała twierdzenie, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej za wskazany okres nie istniał.

Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazując art. 59 § 1ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm. - dalej u.p.e.a.), który reguluje przypadki umorzenia postępowania egzekucyjnego. W dalszej części, organ wskazał, że Poczta Polska S.A. nie odnotowała na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] faktu dopełnienia przez zobowiązaną formalności wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, jak również zobowiązana takiego dokumentu nie przedstawiła. Kolejno organ podkreślił, że strona skarżącą wciąż posiada status abonenta zobowiązanego do uiszczenia opłat abonamentowych. Następnie organ wskazał, że dokonywanie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych to ustawowy obowiązek wynikający z ustawy o opłatach abonamentowych i do abonenta należy skuteczna terminowa i właściwa co do kwoty opłaty realizacja tego obowiązku. Organ wskazał, że w celu umożliwienia stronie skarżącej dobrowolnego uregulowania zadłużenia powstałego w wyniku zaprzestania wnoszenia opłat abonamentowych , Poczta Polska S.A., działając na mocy przepisu art. 7 ust. 1 a ustawy abonamentowej, jako uprawniona do korzystania z danych rejestru PESEL na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności Dz.U. z 2015 r. poz. 388 z późn. zm.) ustaliła aktualny adres zobowiązanej i po zaktualizowaniu danych adresowych w dniu [...]r. wysłała upomnienie [...], wystawione na podstawie art. 115 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W przedmiotowym upomnieniu zobowiązana została poinformowana, że wskazane należności należy wpłacić w ciągu 7 dni, licząc od dnia doręczenia niniejszego upomnienia, za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A, na wskazany numer rachunku bankowego. Natomiast w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej.

Brak uregulowania przez stronę zobowiązania w wyznaczonym upomnieniu w terminie spowodował , ze Poczta Polska S.A. przekazała do organu egzekucyjnego tytuł wykonawczy o nr [...] z dnia [...]r. wraz z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego w administracji za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r., w celu wyegzekwowania należności. Organ podkreślił, ze należności z tytułu opłaty abonamentowej za rok 2013 uległy przedawnieniu przed dokonaniem zajęcia świadczenia emerytalno – rentowego w dniu 6 czerwca 2019 r. i nie są egzekwowane w ramach prowadzonego postępowania.

W dalszej części uzasadnienia, organ wskazał, ze nieuregulowanie istniejącego zobowiązania, było bezpośrednią przyczyną do żądania wykonania zobowiązania w drodze egzekucji administracyjnej oraz do podjęcia czynności zmierzających do przymusowego ich ściągnięcia w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie organu nadzoru organ egzekucyjny prawidłowo dokonał weryfikacji przedmiotowych tytułów, stwierdzając dopuszczalność egzekucji administracyjnej poprawność formalną wystawionych tytułów, a następnie skierował egzekucję do świadczenia emerytalnego zobowiązanej w ZUS Oddział we W.

Mając na uwadze, brak zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a., oraz fakt, że organ egzekucyjny rozpatrzył niniejszą sprawę zgodnie z obowiązującymi przepisami w sprawie umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, brak jest zatem podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego postępowania.

Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia ewentualnie o jego zmianę i umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego tytułu wykonawczego z [...]r. obejmującego opłatę abonamentową za okres od stycznia 2014 r. do marca 2018 r. wystawionego przez Pocztę Polską S.A. – Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. Z ostrożności procesowej strona skarżąca wniosła o odstąpienie od obciążania jej kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa procesowego w przypadku oddalenia skargi.

W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca wskazała, że postanowienie narusza art. 2, 5 i 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników RTV. W takiej sytuacji zdaniem skarżącej błędnie uznano, że w sprawie nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 1 ust. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wobec wykazania, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej nie istniał.

W skardze, strona ponownie podkreśliła, że wobec opuszczenia mieszkania, gdzie był zarejestrowany odbiornik RTV w [...]r. nie mogła korzystać z odbiornika w miejscu wskazanym w książeczce abonamentowej. Strona skarżąca podkreśliła, że w nowym miejscu zamieszkania nie dokonała rejestracji odbiorników, a wierzyciel nigdy nie wykazał, ze takie odbiorniki w okresie stycznia 2014 r. do marca 2018 r. zostały używane, co zdaniem strony jest faktem bezspornym.

W dalszej części skargi, strona skarżąca podważyła prawidłowość nadania numeru identyfikacyjnego, gdyż przesłanie przez wierzyciela zawiadomienia na błędy adres nie można uznać za prawidłowe wypełnienie obowiązku.

W ocenie skarżącej zasadniczym jednak warunkiem istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika w miejscu wskazanym przez wierzyciela przy ul. [...]. Zdaniem skarżącej zaniedbanie obowiązku wyrejestrowania odbiornika po utracie wynajmowanego mieszkania nie może powodować powstania zobowiązania do dalszego uiszczenia opłaty skoro dłużniczka nie mogła używać odbiornika i faktycznie go nie używała.

Ponadto skarżąca podkreśla, że konieczne jest uchylenie postanowienia zaskarżonego wobec braku postanowienia wierzyciela dotyczącego zgłoszonych zarzutów do wystawionego tytułu egzekucyjnego.

Kolejno skarżąca wskazuje, że nie mogła w drodze odwołania kwestionować obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela, bowiem nie miał on obowiązku wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej oraz doręczenia tytułów egzekucyjnych z pouczeniem o ewentualnych zarzutach w trybie art. 33 § 11 pkt 1 u.p.e.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz.2167), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W.

Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e..a. § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się:

1)jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2)jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3)jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4)gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5)jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6)w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7)jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8)jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9)na żądanie wierzyciela;

10)w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

W niniejszej sprawie strona skarżącą wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 - nieistnienia obowiązku objętego w tytule wykonawczym.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, pojęcie "obowiązku" w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należy odnosić do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego; innymi słowy obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie - którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. Jakkolwiek bowiem organ egzekucyjny, w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, niemniej jednak jest on zobowiązany do sprawdzenia, czy obowiązek ten istnieje (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1393/17, WSA w Krakowie z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1082/18 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W rozpoznawanej sprawie, Naczelnik US (jako organ egzekucyjny) prowadził wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułu wykonawczego z [...]r. r. wystawionego przez Pocztę Polską S.A. (wierzyciela), obejmującego opłaty abonamentowe rtv za okres 01/2014 – 03/2018. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego został doręczony skarżącej 14 czerwca 2019 r.

Podkreślić zarazem trzeba, że w przypadku orzekania w przedmiocie umorzenia postepowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a., organ nie występuje do wierzyciela o zajecie stanowiska, tak jak ma to miejsce w przypadku wniesienia zarzutów na postepowanie egzekucyjne w trybie art. 33 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów za postępowanie egzekucyjne oraz przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów ( na co przysługuje odrębna droga zaskarżenia) , zaś jej pismo rozpoznał jako wniosek o umorzenie postepowania egzekucyjnego, którego złożenie nie jest ograniczone terminem. Tym samym prawidłowo w tym trybie nie występował do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie istnienia dochodzonego obowiązku, wobec czego podniesione w tym zakresie przez skarżącą zarzuty są bezzasadne.

W kwestii natomiast samego zarzutu nieistnienia obowiązku, a zatem dotyczącego ustalenia, czy na skarżącej rzeczywiście ciążył (czy też nie) obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej rtv za wskazane okresy objęte spornym tytułem wykonawczym, organ trafnie wskazał na przepisy w zakresie warunków powstania i ustania obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji Polskie Radio i Telewizja (Dz. U. Nr 54, poz. 307), dodaną do niej, z dniem 1 marca 1985 r. ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r., nr 54, poz. 275), a ich wysokość była kształtowana przez Komitet do Spraw Radia i Telewizji w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). Następnie problematykę opłat abonamentowych regulowały art. 48 i 51 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 226) uchylone przez - obowiązującą obecnie - ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze. zm.). Zgodnie z jej przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1), w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 ustawy. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo pocztowe. Istotna jest także treść art. 7 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego.

Reasumując, przyjąć należy, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników rtv powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyroku TK z 16 marca 2010 r., K 24/08 zgodnie z którym, po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna (wbrew twierdzeniu strony skarżącej) konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej).

Zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku nieposiadania odbiorników rtv, użytkownik tych odbiorników jest zobowiązany dokonać ich wyrejestrowania. Wynika to z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. 2013 nr 0 poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników rtv, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Obowiązek zawiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zaprzestaniu użytkowania odbiorników rtv ciążył na użytkowniku także w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie powołanego rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. (§ 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - Dz. U. Nr 187, poz. 1342). Również w myśl wcześniej obowiązującego § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

W świetle powyższego, przyjąć zatem należy, że zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi już wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych (aktualnie jest to ustawa z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym (wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16 , WSA w Gliwicach z 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/GI 376/13). W sprawie bezspornym jest natomiast, że skarżąca była zarejestrowanym abonentem telewizyjnym. Z akt sprawy nie wynika nadto, aby skarżąca kiedykolwiek dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv, czy też dopełniła formalności dotyczących zwolnienia jej z ponoszenia opłaty abonamentowej. C więcej, skarżąca sama nie kwestionuje faktu niewyrejestrowania odbiornika, a jedynie wyraża przekonanie, że brak jego wyrejestrowania w przypadku przeprowadzki nie mógł skutkować dalszym ciążeniem na niej obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Stanowisko to – jak wykazano powyżej – jest błędne i nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Tym samym – w ocenie Sądu - organy słusznie przyjęły, że na skarżącej ciążył - z mocy prawa - obowiązek uiszczania opłat abonamentowej rtv, objętych wskazanym na wstępie tytułem wykonawczym. .

Dodatkowo wskazać należy, że stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), operator publiczny, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, z urzędu nadawał posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamiał użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Ww. rozporządzenie weszło w życie 13 grudnia 2007 r. Jeżeli zatem w chwili wejścia w życie rozporządzenia skarżąca była zarejestrowanym abonentem telewizyjnym lub radiowym, to - w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy - operator publiczny miał obowiązek nadać mu indywidualny numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej utraciły walor dowodu zarejestrowania odbiornika, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ponadto, zgodnie z § 3 rozporządzenia, dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5) jest:

1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub

2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.

Podkreślenia przy tym wymaga, że nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie może zostać utożsamione z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych. Stanowiło to bowiem jedynie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie imienną książeczkę abonamentową zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników rtv zawiadomienia o indywidualnym numerze abonenta.

W tym miejscu podkreślenia nadto wymaga, że użyte w § 5 ust. rozporządzenia wyrażenie "powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia" oznacza, że zawiadomienie to można przesłać (nawet) w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres. Tym samym Poczta Polska S.A. nie ma możliwości przesłania potwierdzenia nadania oraz doręczenia zawiadomienia zobowiązanej. Zresztą i tak skoro obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy o opłatach abonamentowych, to nawet w sytuacji gdy skarżąca "nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego", to okoliczność ta i tak nie uwalniałaby jej od (nałożonego przecież ustawą) obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Jak wynika z udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę, wierzyciel uznając ważny interes strony przekazał duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych z dnia 3 września 2008 r., który obecnie stanowi jedyny i wyłączny w stosunku do abonentów, którzy byli zarejestrowani na moment wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (t.j. Dz.U. Nr 187, poz. 1342), dowód zarejestrowania ww. odbiorników.

Tym bardziej, skoro w sprawie Poczta Polska SA. zachowała wymogi ustawowe w ww. zakresie, zaś skarżąca, która uprzednio dokonała rejestracji odbiornika (a tym samym, z mocy prawa, była zobowiązana do uiszczenia opłaty abonamentowej rtv), nie przedstawiła w toku postępowania egzekucyjnego żadnego dowodu potwierdzającego jego wyrejestrowanie, bądź uprawnienie do zwolnienia go z uiszczania opłaty abonamentowej, to przyjąć należy, że skarżąca słusznie została uznana za abonenta zobligowanego do uiszczania opłaty za odbiornik rtv. Tym samym - wbrew twierdzeniom skarżącej - zarzut nieistnienia obowiązku organ egzekucyjny słusznie uznał za bezzasadny i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego..

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 151 p.p.s.a.- oddalił skargę.