Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 88/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6165 Nasiennictwo i ochrona roślin uprawnych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w przedmiocie bezczynności w sprawie stosowania środków ochrony roślin postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

B. Ch. reprezentowany przez radcę prawnego złożył skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony roślin i Nasiennictwa, domagając się wyznaczenia temu organowi terminu na załatwienie sprawy administracyjnej oraz stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa.

Skarga ta została złożona w następujących okolicznościach faktycznych:

Pismem z 6 lipca 2016 r. B. Ch. zwrócił się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ze skargą dotyczącą zastosowania środków ochrony roślin w nieprawidłowy sposób przez M. M. – jego sąsiada, w wyniku czego wyginęło około 30 procent pszczół w ulach skarżącego. Skarga ta, wraz z pismem z 7 lipca 2016 r., została przekazana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa (dalej WIORiN) w celu jej przeanalizowania zgodnie z właściwością.

W pismach z 18 i 11 lipca 2016 r. WIORiN poinformował B. Ch. i F. Ch. o przeprowadzonych w sprawie czynnościach wyjaśniających, tj. o przeprowadzonej kontroli z 6 lipca 2016 r. w gospodarstwie rolnym M. M. i jej wynikach. W konkluzji pisma stwierdzono, że przeprowadzona kontrola nie wykazała uchybień u producenta rolnego w zakresie stosowania środków ochrony roślin. W konsekwencji powyższego, WIORiN uznał, że nie ma podstaw prawnych do wszczynania postępowania administracyjnego w sprawie zastosowania środków ochrony roślin.

W piśmie z 2 listopada 2016 r. B. Ch. złożył skargę do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w trybie art. 227 k.p.a. na działalność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa, dotyczącą sposobu załatwienia powyższej sprawy administracyjnej, tj. ww. oprysku roślin. W skardze tej zarzucono w szczególności: brak wszczęcia postępowania w trybie art. 63 k.p.a., nieprawidłowe potraktowanie skargi z 6 lipca 2016 r. jako skargi indywidulanej w trybie art. 233 k.p.a. Ponadto, zgłoszono zarzuty dotyczące przeprowadzenia kontroli, m. in. brak poboru próbek rzepaku oraz pominięcie kwestii, że oprysk powinien być prowadzony wieczorem, gdy pszczoły już nie są aktywne.

W piśmie z 6 lipca 2017 r. również sformułowano skargę w trybie art. 227 k.p.a. na działalność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Natomiast, w piśmie z 23 stycznia 2018 r. B. Ch. złożył zażalenie na bezczynność WIORiN do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Warszawie w zakresie sposobu załatwienia jego sprawy administracyjnej (art. 37 ust. 1 pkt 1 k.p.a.). Żalący domagał się wyznaczenia organowi terminu na załatwienie sprawy administracyjnej oraz wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie.

W skardze z 28 maja 2018 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem WIORiN, B. Ch. domagał się stwierdzenia bezczynności WIORiN, wyznaczenia temu organowi terminu na załatwienie sprawy administracyjnej oraz stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 63 § 2 i 3, art. 67 § 2 , art. 28 oraz 104 k.p.a.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że 23 stycznia 2018 r. złożył zażalenie na bezczynność WIORiN, który nie wszczął postępowania administracyjnego na skutek złożenia przez niego wniosku w trybie art. 28 k.p.a. Skarżący kwestionował stanowisko organu, który twierdził, że jego pisemne zgłoszenie z 5 lipca 2016 r. w zakresie potrzeby działań kontrolnych nie spowodowało wszczęcia postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, podanie to zostało złożone w przepisanej prawem formie – pisemnej, przez osobę uprawnioną – stronę, która domagała się czynności organu ze względu na swoje uprawnienia i w sprawie, która pozostawała w sferze właściwości organu administracji. Ponadto skarżący powołał się na art. 233 k.p.a., zgodnie z którym skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę, a jeśli nie pochodzi od strony – może spowodować wszczęcie postępowania w urzędu. Zdaniem skarżącego, jego pismo o potrzebie kontroli wszczęło postępowanie administracyjne i powinno skutkować prowadzeniem postępowania i wydaniem decyzji administracyjnej. Skoro zaś organ, będący adresatem żądania strony nie uczynił zadość swoim obowiązkom procesowym, bowiem nie wszczął i nie prowadził postępowania, to pozostaje w bezczynności. Skarżący zarzucił jednocześnie wadliwą kwalifikację jego skargi z 6 lipca 2017 r. jako skargi unormowanej przez przepisu działu VIII k.p.a. Intencją jego było bowiem doprowadzenie do wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji pozostawania przez właściwy organ administracji w stanie bezczynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa wniósł o jej oddalenie. Organ argumentował, że skarżący przekazał zgłoszenie o zatruciu jego pszczół na skutek niewłaściwego zastosowania środków ochrony roślin przez producenta rolnego, w odpowiedzi na które wszczęto i przeprowadzono postępowanie kontrolne u tego producenta rolnego. Zakwestionował twierdzenie skarżącego jakoby każde zgłoszenie mogło skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego, a także twierdzenie utożsamiające postępowanie kontrolne z postępowaniem administracyjnym.

W zaistniałych okolicznościach faktycznych, zdaniem organu, brak jest przepisu prawa materialnego, z którego wynikałaby możliwość wydania decyzji administracyjnej w okolicznościach faktycznych, stanowiących podstawę zgłoszenia skarżącego. Ani z przepisów ustawy z 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin (Dz. U. z 2018 r., poz. 1310 ze zm.), ani z ustawy z 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2017 r., poz. 2138 ze zm.) nie wynika kompetencja do wydania decyzji administracyjnej w niniejszych okolicznościach faktycznych. Z art. 80 pkt 9 ustawy o ochronie roślin wynika natomiast kompetencja do przeprowadzenia kontroli w zakresie prawidłowości zastosowania środków ochrony roślin przez producenta rolnego, która to czynność została przeprowadzona. Z protokołu kontroli nie wynika ponadto, by M. M. – producent rolny naruszył przepisy ustawy o środkach ochrony roślin, a zatem nie zaistniały przesłanki do zastosowania środków represyjnych wobec niego. W konsekwencji też, pismo skarżącego potraktowano jako skargę w trybie art. 227 k.p.a., będącą impulsem do wszczęcia czynności wyjaśniających i kontrolnych, nie mających jednak charakteru jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Zakres właściwości sądów administracyjnych określa art. 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 P.p.s.a stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 149 ze zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest bezczynność organu polegająca na zaniechaniu wszczęcia postępowania i wydania decyzji administracyjnej. Z uzasadnienia skargi wynika natomiast, że skarżący oczekiwał takich działań organu w związku z jego zawiadomieniem o wyginięciu pszczół – najprawdopodobniej na skutek nieprawidłowo przeprowadzonego oprysku rzepaku środkiem ochrony roślin, zawierającym substancję szkodliwą dla pszczół. Z punktu widzenia kognicji sądu administracyjnego autor skargi opisuje jej przedmiot jako kategorię wymienioną w art. 3 § 1 pkt 8 P.p.s.a. - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w związku z wydaniem decyzji administracyjnej. Punktem wyjścia dla oceny jej dopuszczalności jest zatem zbadanie, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy były podstawy materialnoprawne do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej, bowiem stosownie do treści art. 1 k.p.a. kodeks postępowania administracyjnego normuje m. in. postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (...). Biorąc pod uwagę treść cytowanego art. 1 k.p.a., w zakres sprawy administracyjnej, rozstrzyganej w postępowaniu jurysdykcyjnym regulowanym przepisami k.p.a., wpisuje się konieczność orzeczenia o niej w formie decyzji administracyjnej, która to z kolei władcza forma rozstrzygania o prawach i obowiązkach stron musi wynikać z przepisów prawa, a nie może być domniemywana. W konsekwencji, kompetencja do wydania decyzji administracyjnej przez organ administracji musi być wprost i w sposób wyraźny ustalona w przepisach prawa. Skarżący, domagając się wszczęcia postępowania w sprawie swojego zgłoszenia, nie wskazał materialnoprawnej podstawy swego żądania. Z oczywistych względów nie może być to przepis art. 28 k.p.a. Co więcej, nie jest właściwe stanowisko skarżącego utożsamiającego postępowanie kontrolne z postępowaniem jurysdykcyjnym, prowadzonym na podstawie k.p.a. Postępowanie kontrolne nie jest wymienione w art. 1 k.p.a., a w konsekwencji nie stanowi rodzaju postępowania, uregulowanego przepisami tego kodeksu.

Analizując kwestię podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w okolicznościach objętych zgłoszeniem skarżącego wskazać należy, że z przepisów ustawy z 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin wynikają m. in. zasady stosowania środków ochrony roślin. Zgodnie z art. 35 tej ustawy środki ochrony roślin należy stosować w taki sposób, aby nie stwarzać zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska, w tym przeciwdziałać zniesieniu środków ochrony roślin na obszary i obiekty niebędące celem zabiegu z zastosowaniem tych środków oraz planować stosowanie środków ochrony roślin z uwzględnieniem okresu, w którym ludzie będą przebywać na obszarze objętym zabiegiem. Środki ochrony roślin mogą być stosowane w odległości mniejszej od zbiorników i cieków wodnych niż szerokość strefy buforowej, o której mowa w załączniku III do rozporządzenia Komisji (UE) nr 547/2011 z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów w zakresie etykietowania środków ochrony roślin (Dz. Urz. UE L 155 z 11.06.2011, str. 176), wskazanej w etykietach tych środków, jeżeli zostaną określone warunki stosowania środków ochrony roślin w takiej odległości w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy (art. 35 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 35 ust. 3 cytowanej ustawy użytkownicy profesjonalni:

1) stosują środki ochrony roślin z uwzględnieniem integrowanej ochrony roślin;

2) w dokumentacji, o której mowa w art. 67 ust. 1 rozporządzenia nr 1107/2009, są obowiązani do wskazania sposobu realizacji wymagań integrowanej ochrony roślin poprzez podanie co najmniej przyczyny wykonania zabiegu środkiem ochrony roślin.

Sankcje za niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów, ustanawiających zasady stosowania środków ochrony roślin, przewidziane zostały w art. 76 pkt 20 ustawy o środkach ochrony roślin. Zgodnie z tym przepisem kto: stosuje środek ochrony roślin w sposób stwarzający zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub dla środowiska, w szczególności nie uwzględniając:

a) możliwości zniesienia środków ochrony roślin na obszary lub obiekty niebędące celem zabiegu, lub

b) okresu, w którym ludzie będą przebywać na obszarze objętym zabiegiem, lub

c) minimalnych odległości stosowania środków ochrony roślin od określonych miejsc lub obiektów, lub

d) warunków atmosferycznych podczas stosowania środków ochrony roślin, lub

e) minimalnej powierzchni stosowania środków ochrony roślin, w przypadku stosowania tych środków przy użyciu sprzętu agrolotniczego, lub

f) minimalnej odległości od zbiorników lub cieków wodnych, lub

g) wymogów bezpieczeństwa przy stosowaniu lub przechowywaniu środków ochrony roślin, lub

h) uwarunkowań przy stosowaniu środków ochrony roślin przy użyciu sprzętu agrolotniczego, podlega karze grzywny. Stosownie zaś do treści art. 76 ust. 2 cytowanej ustawy orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 475 ze zm.). Ponadto, przepisy ustawy przewidują w art. 75 sankcje o charakterze administracyjnym – tzw. opłaty sankcyjne, jednak nie mogą one być wymierzane za niewłaściwe stosowanie środków ochrony roślin, lecz za niezgodną z prawem reklamę środków ochrony roślin i ich sprzedaż.

Powyższe oznacza, że w oparciu o cytowaną ustawę ewentualne stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie zastosowania środków ochrony roślin skutkuje skierowaniem wniosku o ukaranie grzywną w trybie postępowania w sprawach o wykroczenie, natomiast nie daje podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego.

W konsekwencji, w okolicznościach niniejszej sprawy brak było przedmiotu postępowania administracyjnego, stanowiącego uprawnienie lub obowiązek co do którego organ administracji został upoważniony do orzeczenia w drodze decyzji administracyjnej. Co więcej, organ kontrolny nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie zastosowanie środków ochrony roślin, więc nie było również podstaw do domagania się skierowania sprawy na drogę postępowania wykroczeniowego. Organ zatem nie pozostawał w bezczynności w prowadzeniu postępowania administracyjnego na podstawie przepisów k.p.a.

W sprawie podjęto natomiast czynności kontrolne, tzn. przeprowadzono kontrolę stosowania środków ochrony roślin na podstawie ustawy z 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin. Zgodnie z art. 80 tej ustawy do zakresu działania Inspekcji w ramach nadzoru nad wprowadzaniem do obrotu i stosowaniem środków ochrony roślin należą w szczególności następujące urzędowe działania:

1) kontrola podmiotów prowadzących produkcję środków ochrony roślin w zakresie spełnienia wymagań określonych w przepisach o środkach ochrony roślin oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającym dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz. Urz. UE L 309 z 24.11.2009, str. 1, z późn. zm.),

2) upoważnianie podmiotów do prowadzenia badań skuteczności działania środków ochrony roślin oraz kontrola w zakresie spełniania wymagań dobrej praktyki doświadczalnej w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia nr 1107/2009;

3) wykonywanie obowiązków organu prowadzącego rejestr działalności regulowanej w zakresie wprowadzania do obrotu lub konfekcjonowania środków ochrony roślin, w tym kontrola podmiotów prowadzących działalność w tym zakresie;

4) kontrola składowania i przemieszczania środków ochrony roślin;

5) kontrola opakowań środków ochrony roślin znajdujących się w obrocie, w zakresie spełnienia wymagań określonych w przepisach o środkach ochrony roślin oraz w rozporządzeniu nr 1107/2009;

6) kontrola składu lub właściwości fizycznych, lub właściwości chemicznych środków ochrony roślin wprowadzonych do obrotu;

7) kontrola wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin;

8) kontrola reklamy środków ochrony roślin w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 1107/2009;

9) kontrola stosowania środków ochrony roślin; (podkreślenie sądu)

10) wykonywanie obowiązków organu prowadzącego rejestr działalności w zakresie potwierdzania sprawności technicznej sprzętu przeznaczonego do stosowania środków ochrony roślin, w tym kontrola podmiotów prowadzących działalność w tym zakresie;

11) upoważnianie podmiotów do prowadzenia działalności w zakresie certyfikacji w integrowanej produkcji roślin, kontrola zgodności działalności tych podmiotów z przepisami dotyczącymi integrowanej produkcji roślin oraz wykonywanie działalności w zakresie certyfikacji w integrowanej produkcji roślin;

12) wykonywanie obowiązków organu prowadzącego rejestr działalności w zakresie prowadzenia szkoleń w zakresie środków ochrony roślin, w tym kontrola podmiotów prowadzących działalność w tym zakresie;

13) monitorowanie zużycia środków ochrony roślin.

Powyższy przepis stanowi zatem prawną podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania kontrolnego w zakresie spełnienia wymagań określonych w przepisach o środkach ochrony roślin. Jak wskazano powyżej, kontrola taka została przeprowadzona, organ skorzystał zatem z ustawowej kompetencji do sprawdzenia prawidłowości działań podjętych przez producenta rolnego, co nastąpiło w odpowiedzi na zgłoszenie skarżącego informujące o nieprawidłowościach w tym zakresie.

Niejako na marginesie, ale też odnosząc się do zarzutów uzasadniających wniesienie niniejszej skargi, w zakresie wadliwego potraktowania pisma skarżącego jako skargi indywidualnej, wskazać należy, że zgodnie z art. 233 k.p.a. skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępowania żądania strony. Skarżący złożył skargę na działalność organu w trybie art. 227 k.p.a., zgodnie z którym przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób skarga ta została załatwiona. W tym zakresie niewątpliwie skarżący może złożyć ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. (art. 237 § 4 k.p.a.). Jednakże, w kontekście niniejszej sprawy administracyjnej jest to bez znaczenia, gdyż skarga ta – w trybie art. 233 k.p.a. - nie mogła skutkować wszczęciem z urzędu postępowania administracyjnego, bowiem ujawnione okoliczności faktyczne nie dawały podstaw do wszczęcia takiego postępowania. Niewątpliwie zatem nie mamy do czynienia z bezczynnością w niniejszej sprawie, gdyż w opisanych okolicznościach faktycznych nie mogło toczyć się postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji administracyjnej. Oznacza to w konsekwencji, że brak było przedmiotu sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a. Organ administracji nie mógł zatem pozostawać w zwłoce w zakresie wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej, gdyż brak było materialnoprawnej podstawy uzasadniającej wszczęcie i prowadzenie takiego postępowania. To z kolei oznacza, że brak jest również przedmiotu postępowania sądowego w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 8 P.p.s.a, wskazanym jako prawna podstawa wniesienia niniejszej skargi, co skutkuje brakiem kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji.