Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 295/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1109/14 odrzucającego skargę K. J. na postanowienie Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1109/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. J. na postanowienie Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr Prezydent Miasta Sosnowca sprostował z urzędu decyzję nr [...] Wiceprezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] listopada 1976 r., zezwalającą Zakładowi Energetycznemu Będzin na czasowe zajęcie nieruchomości. Postanowienie to zawierało pouczenie, że przysługuje od niego stronie zażalenie do Wojewody Śląskiego, za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 7 dni od daty jego otrzymania.

Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez K. J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Sosnowca jest postanowieniem wydanym w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zgodnie z art. 141 § 1 kpa zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od postanowienia wydanego przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka zaskarżenia od postanowienia wydanego przez organ I instancji. Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia zażalenia. Pomimo takiego pouczenia skarżący wniósł jednak skargę na postanowienie wydane przez organ I instancji. Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności postanowienia organu administracji I instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł K. J.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne odrzucenie skargi na postanowienie Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] 11.2013 r. w przedmiocie sprostowania decyzji, wskutek stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skarżący nie wyczerpał trybu odwoławczego od postanowienia z dnia [...] 11.2013r. mimo, że miał do tego prawo i został o tym pouczony, podczas gdy Krzysztof Janik nie mógł wnieść zażalenia na wskazane postanowienie, albowiem nie występował on jako strona postępowania:

- ani w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, którą sprostował Prezydenta Miasta Sosnowca postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r.,

- ani w postępowaniu dot. sprostowania w/w decyzji Wiceprezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] listopada 1976 r., o czym świadczy fakt, że zaskarżone postanowienie, nie zostało zaadresowane do skarżącego, nie zostało mu doręczone i nie został on poinformowany, że takie postanowienie zostało wydane; a co za tym idzie ustawa nie przewidywała dla skarżącego żadnych środków zaskarżenia, wobec czego przed wniesieniem skargi wezwał on Prezydenta Miasta Sosnowca w trybie art. 53 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do usunięcia naruszenia prawu.

2. naruszenie 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy ustawa nie przewidywała dla skarżącego środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, z uwagi na fakt, że nie był on stroną postępowania, wobec czego skarżący miał prawo wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu Prezydenta Miasta Sosnowca do usunięcia naruszenia prawa.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z dyspozycją przepisu 113 § 1 k.p.a., że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie z mocy art. 113 § 3 k.p.a. W myśl natomiast art. 52 p.p.s.a. skarga do sądu może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie, a więc w tym przypadku wskazanego wyżej zażalenia.

W takiej sytuacji, skoro przepis art. 113 § 3 k.p.a. przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie sprostowania decyzji, to ten właśnie tryb winien być wykorzystany aby skutecznie wnieść skargę do sądu. Jeżeli zaś strona twierdzi, że przysługiwał jej przymiot strony w danym postępowaniu i bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to może żądać wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

A zatem, niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, iż skoro skarżący nie był stroną postępowania dotyczącego sprostowania decyzji Wiceprezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] listopada 1976 r. i przedmiotowe postanowienie nie zostało mu doręczone, to zastosowanie w sprawie będzie miał przepis art. 52 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego, Sąd I instancji, zasadnie ocenił, iż na postanowienie Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] listopada 2013 r. skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, bowiem Sąd nie jest uprawniony do kontroli legalności postanowienia organu administracji I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.