Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1026/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1i pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2009r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Starosty C. z dnia [...]r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. S. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] obręb B. Decyzja ta, jak wskazał organ, zapadła po ponownym rozpatrzeniu sprawy i w zgodzie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. W podstawie prawnej decyzji wskazany został art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ podał, że stanowiąca przedmiot postępowania inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B. przyjętego uchwałą Rady Gminy B. z dnia [...] r. Nr [...]. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] r. nr [...], poz. [...]). Nieruchomość objęta wnioskiem znajduje się bowiem w jednostkach o symbolach 3 ME. 109 o podstawowym przeznaczeniu – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz KL – drogi lokalne. Decyzja ta zapadła także w oparciu o postanowienie Starosty C. [...] z dnia [...] r. wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Postanowieniem tym zezwolono inwestorowi na wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i nr [...]. Organ I instancji podał także, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny oraz spełnia wymogi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a skoro spełnione zostały wymagania art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy to stosownie do przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odwołanie od opisanej decyzji wniósł K. S., właściciel sąsiadującej z terenem budowy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Zarzucił wydanie tego orzeczenia z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie koniecznych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności niezbadania, czy w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do odstępstwa do odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. W uzasadnieniu podał, że nie zgadza się na usytuowanie budynku objętego tą decyzją w granicy z jego działką, a zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych winna mieć miejsce jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, czego organ nie wykazał. Udzielając zezwolenia na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki mi ich usytuowanie (wg obowiązującego brzmienia tego rozporządzenia chodziło § 12 ust. 1 pkt 2) Starosta naruszył zatem wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej. Zdaniem odwołującego się wielkość nieruchomości inwestora umożliwia mu realizację wiaty w innej części działki bez konieczności stosowania odstępstw od warunków technicznych jej sytuowania. Przewidziane decyzją usytuowanie wiaty uniemożliwi zaś mu budowę domu jednorodzinnego. Podniósł także, że w jego ocenie wiata nie będzie w żaden sposób służyła do dotychczasowego sposobu użytkowania terenu. Wreszcie odwołujący się podniósł, że usytuowanie wiaty magazynowej w granicy z jego nieruchomością będzie także miało wpływ na spadek wartości nieruchomości.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając to orzeczenie podał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany zachowuje parametry określone przepisami planu miejscowego. Nieruchomość inwestora znajduje się bowiem w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem nowej zabudowy usługowej. Projekt budowlany jest kompletny oraz zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a załączone do niego dokumenty spełniają wymagania określone w przepisach ustawy Prawo budowlane. Do wniosku dołączono również niezbędne uzgodnienia z administratorami sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, telekomunikacyjnych i gazowych. Inwestor uzyskał także pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz wykazał się prawem do dysponowania działkami nr [...],[...] i [...] na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że Starosta C. wydając postanowienie z dnia [...] r. udzielające zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych zastosował się do udzielonego mu upoważnienia przez Ministra Budownictwa. Nie zgadzając się z odwołującym wskazał, że zgoda na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 i § 271 rozporządzenia została udzielona przez Starostę po wnikliwej analizie udostępnionych dokumentów i wyjaśnień inwestora, a także przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o te ustalenia uznano zatem, że przedstawiona do zatwierdzenia lokalizacja wiaty jest najbardziej optymalna pod względem przestrzennym i zrównoważona ekonomicznie oraz zbieżna z zamierzeniami wnioskodawcy. Wojewoda stwierdził także, iż ocena stanu faktycznego zainwestowania sąsiednich nieruchomości wskazuje na bezzasadność zarzutów dotyczących ograniczeń w zabudowie działki odwołującego się spowodowanej projektowana inwestycją. Po działce tej w odległości 8 m od wnioskowanej zabudowy biegnie bowiem kolektor sieci kanalizacyjnej i 2 m strefa wolna od zabudowy, a zatem można na niej zlokalizować budynek mieszkalny w odległości 10 m od granicy działki. Usytuowanie wiaty przy północno-wschodniej granicy działki K. S. nie zacieni także jego działki, a tym bardziej planowanego w przyszłości budynku.

W skardze do sądu administracyjnego K. S. zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 4 i art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Naruszenie tych przepisów w jego ocenie spowodowało: zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę niezgodnie z ustaleniami planu miejscowego i pomimo niewykazania przez inwestora zgodności jego zamierzenia budowlanego z przepisami prawa miejscowego oraz oparcie się na błędnych ustaleniach w zakresie uznania projektowanej inwestycji za szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający uzyskanie zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych i dopuszczenie przez to do pogorszenia warunków użytkowych sąsiedniej działki. Wskazał także, że inwestor na terenie nieruchomości, której dotyczy udzielone pozwolenie na budowę prowadzi działalność w zakresie produkcji m.in. konstrukcji metalowych i metalowych elementów stolarki budowlanej (ogrodzenia , bramy), co jest faktem powszechnie znanym. Na okoliczność tę wskazuje również opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu, w którym stwierdzono, że przedmiotowe działki stanowią teren zakładu produkcyjno- usługowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi uznał je za bezzasadne. Wojewoda w szczególności nie zgodził się także z dokonaną przez skarżącego interpretacją zapisów planu miejscowego. Wskazał także, że inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę wiaty magazynowej i na taki obiekt uzyskał pozwolenie na budowę. Organ zaś nie może zakładać, że wybudowany obiekt będzie użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem.

Uczestnik postępowania Z. S. w piśmie z dnia [...] r. wniósł o oddalenie skargi. Podał, że teren przeznaczony pod budowę projektowanego obiektu nie jest przeznaczony pod usługi centrotwórcze, jak podał skarżący, lecz pod zabudowę jednorodzinną oraz nowe budynki usługowe. Projektowana wiata magazynowa mieści się zaś w pojęciu budynku usługowego. W jego ocenie chybiony jest także zarzut dotyczący niespełnienia przez projekt zagospodarowania działki warunku zachowania powierzchni biologicznie czynnej, bowiem warunek ten należy odnosić do całej jednostki strukturalnej. Zdaniem uczestnika zarzuty skargi pozorują jedynie, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, a faktycznie sprowadzają się one tylko do polemiki z ustaleniami faktycznymi na których została oparta zaskarżona decyzja. Odnosząc się do kwestii zastosowania art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego uczestnik podkreślił, że przepis ten uzależnia udzielenie odstępstwa od warunków technicznych od zaistnienia wskazanych w nim przesłanek, ocena zaś czy te przesłanki zachodzą należy do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Z przedłożonego przez niego projektu budowlanego wynika także, że lokalizacja wiaty spowodowana została niemożnością usytuowania jej dobudowy z innej strony budynku gospodarczego oraz braku możliwości jej realizacji zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przyczyną tego zaś były: istniejący podział ewidencyjny, zagospodarowanie terenu oraz lokalizacja placu manewrowego. Tym samym organy prawidłowo przyjęły, iż w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek o jakim mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Uczestnik postępowania wskazał również, że sporna lokalizacja wiaty nie doprowadziła, jak zarzucił skarżący, do pogorszenia warunków użytkowych działki sąsiedniej. W szczególności w odległości 8 m od granicy jego nieruchomości biegnie główny kolektor kanalizacyjny, a zatem rozważanie jakiejkolwiek zabudowy w tym miejscu ma charakter całkowicie teoretyczny. W znacznej odległości od tej granicy działki położone są także należące do skarżącego obiekty budowlane. Inwestor spornej wiaty magazynowej zauważył wreszcie, że całkowicie dowolne były twierdzenia skarżącego dotyczące wykorzystania w przyszłości tego obiektu jako związanego z produkcją. Zauważył również, że potencjalnie każdy obiekt może być wykorzystany w sposób odmienny od projektowanego. Organ administracyjny nie może jednak antycypować takiej okoliczności i przyjąć, że stanowi to przeszkodę w udzieleniu stosownego pozwolenia. W tym kontekście zauważył, że powoływanie się przez skarżącego na wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz profil prowadzonej przez inwestora działalności stanowią spekulacje wynikające z braku rzeczowych argumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Sąd kontrolując decyzję Wojewody [...] pod względem jej zgodności z prawem, jak nakazuje art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz procesowego. Wobec zaś tego, że stwierdzone naruszenia prawa miały istotny wpływ na wynik postępowania należało zaskarżoną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Z tego przepisu wynika zatem iż w przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy uchwalony po dniu 1 stycznia 1995 r., ustawodawca zrezygnował z dotychczas obowiązującej koncepcji decyzji administracyjnej jako łącznika między miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a pozwoleniem na budowę (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2005 r. s. 362). Zwolnienie inwestorów z obowiązku uzyskania przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spowodowało jednak nałożenie na organy udzielające pozwolenia na budowę obowiązku sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten dotyczy badania zgodności z ustaleniami planu miejscowego zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego., a w szczególności ustalenia określonego w planie przeznaczenia terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. W ocenie Sądu orzekające w kontrolowanym postępowaniu organy nie wywiązały się w sposób należyty z tego obowiązku, czym naruszyły dyspozycję przywołanego przepisu.

Zarzut naruszenia dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego należy w pierwszym rzędzie postawić Staroście C., który w swojej decyzji ograniczył się tylko do lapidarnego stwierdzenia o zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Wskazał on, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego przyjętego uchwałą rady Gminy B. z dnia [...] r. działka inwestora znajduje się w jednostkach o symbolach 3.ME.109 i KL. Badanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami tego planu miejscowego organ ten sprowadził jednak praktycznie do powołania się na przepis § 6 tego planu (bez wskazania tej jednostki redakcyjnej uchwały). Zgodnie z tym przepisem symbol ME oznacza "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy bliźniaczej". Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji szerzej odwołał się do zapisów tego planu wskazał bowiem, że dopuszcza on nową zabudowę usługową w terenie którego powierzchnia przyrodniczo czynna wynosi minimum 40 %. Zdaniem tego organu przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany (projekt zagospodarowania terenu) zachowuje parametry określone w ustaleniach planu.

Z opisanym stanowiskiem nie można się zgodzić. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że jak wynika z § 48 pkt 1 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 3.ME.109 przepis ten nakazuje utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z możliwością rozbudowy, przebudowy, remontu obiektów mieszkaniowych, z jednoczesnym porządkowaniem istniejącej zabudowy gospodarczej i użytkowanego terenu budowlanego. Przepis § 8 pkt 8 omawianego planu przewiduje adaptację istniejących i możliwość lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe jak i wolnostojących z zastrzeżeniem, że oddziaływanie obiektu na środowisko powinno zamknąć się w granicach działki. Przepis ten w zdaniu 2 wyklucza prowadzenie na tym obszarze działalność usługowej powodującej emisję pyłów i odorów. W punkcie 15 omawianego § 48 planu miejscowego dopuszczona została lokalizacja budynków gospodarczych i garażowych w granicach działki z zaleceniem ich sytuowania bezpośrednio do ściany budynku na sąsiedniej działce. Z powyższych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obowiązkiem orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno-budowlanej było zajęcie jednoznacznego stanowisko dotyczącego funkcji użytkowej projektowanego obiektu, a w szczególności rozstrzygnięcie czy planowany obiekt miał służyć do realizacji funkcji związanej ze świadczeniem usług. Plan miejscowy stosownie do przepisu art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jest aktem prawa miejscowego, a zatem stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który go ustanowił ( art. 87 ust. 2 Konstytucji R.P.). Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność wykładania zapisów planu za pomocą reguł stosowanych przy wykładni tekstów prawnych. Tekst analizowanego planu miejscowego nie zawiera definicji terminu "usługi", a zatem organy winny sięgnąć w toku ustalania jego znaczenia do reguł i wykładni językowej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego "usługi to działalność jakiegoś rodzaju polegająca na wykonywaniu zadań zleconych przez klienta. Jest to dział gospodarki nie związany z produkcją, obejmujący np. transport, szkolnictwo , służbę zdrowia, turystykę, banki (por. Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2007, t. 5, s. 493). Wskazana definicja działalności usługowej dowodzi, że organy winne były starannie rozważyć, czy projektowana wiata magazynowa pozostawała w związku z prowadzoną przez inwestora działalnością produkcyjną, czy też miała służyć do świadczenia usług polegających przykladowo na magazynowaniu towarów na zlecenie innego podmiotu gospodarczego. W ocenie Sądu funkcja polegająca na przechowywaniu materiałów do produkcji oraz przechowywania wyrobów gotowych przeznaczonych na sprzedaż nie mieści się zakresie pojęciowym terminu usługi, nawet przy przyjęciu jego szerokiego rozumienia. Wobec powyższego należało przyjąć, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny przepisu wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją tego było wydanie kontrolowanej oraz poprzdzajacej ją decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Z urzędu wskazać też przyjdzie, że ustalając sporną lokalizację wiaty magazynowej w granicy z działką sąsiednią organy powołały się na wydane w oparciu o art. 9 ust. 2 prawa budowlanego postanowienie Starosty C. z dnia [...] r. wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Postanowienie to dotyczyło jednak rozbudowy bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budynku gospodarczego, tymczasem wydane decyzje dotyczyły pozwolenia nie na rozbudowę budynku gospodarczego lecz na budowę wiaty magazynowej. Treść tych decyzji była zresztą zgodna z wnioskiem złożonym przez inwestora i dołączonym do niego projektem budowlanym. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają definicji wiaty, jak się jednak zdaje, nie można obiektu tego typu traktować jako synonimu budynku gospodarczego. Przykładowo wskazać tutaj można na przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w którym ustawodawca odróżnia te dwa obiekty. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2007 r., II OSK 1740/06, [w:] LEX Nr 426917, wskazano zaś wręcz, że budynek w odróżnieniu od wiaty stanowi obszar zamknięty z każdej strony przegrodami oraz posiadający zamykane drzwi. W tym kontekście należy także przywołać definicję wiaty zamieszczoną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. nr 112, poz. 1316 ze zm.). Zgodnie z tą definicją za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Kierując się tymi ustaleniami nie może zatem ulegać wątpliwości, że zatwierdzony decyzją Starosty C. projekt budowlany w istocie rzeczy dotyczył budynku gospodarczego, a nie wiaty. Należy zatem stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zapadły także z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co miało również wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę opisane naruszenia prawa Sąd był zobowiązany uchylić zaskarżoną decyzję, a także kierując się normą zawartą w art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a. ) poprzedzającą ją decyzję Starosty C. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta C. zastosuje się do wskazań Sądu. W przypadku zaś ukończenia budowy przedmiotowego obiektu organ ten umorzy jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i przekaże sprawę do dalszego prowadzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego C. , który poprowadzi postępowanie w trybie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji ustawy. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).