Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 778/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 3, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 146 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1956 nr 19 poz 97
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz skarżącego P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2011r. Główny Geodeta Kraju po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. sp. z o.o. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] października 2008r. odmawiająca uchylenia decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2007r. z tego powodu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu wskazano, że rozpoznając sprawę organ związany jest wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2009r.

Rozpoznając ponownie sprawę organ stwierdził, że orzeczeniem z dnia [...] maja 1966r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. zatwierdziło klasyfikację gruntów wsi D. Orzeczenie to jest nadal obowiązujące. Oznacza to, że zmiana gleboznawczej klasyfikacji gruntów byłaby możliwa, o ile zachodziłyby przesłanki z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów mogłoby odbywać się w trybie zwykłym jedynie w przypadkach, które jednoznacznie wskazywałyby, że na danym obszarze gleba zatraciła swój genetyczny charakter. W niniejszej sprawie nie wykazano, aby zmiana genetycznego charakteru gleby następowała w wyniku okresowego podtapiania gruntów, a zatem nie można uznać, aby nastąpiła zmiana stanu faktycznego skutkująca zmianą w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Dlatego należało stwierdzić, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a to decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z [...] maja 1966r. Wypełnia to dyspozycję art. 156 § 1 pkt 3) kpa.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniosło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. sp.z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 146 § 2 kpa gdyż w razie wznowienia postępowania z powodu braku udziału jednej ze stron należało uchylić kwestionowaną decyzję w całości. Następnie poprzez nieuwzględnienie zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] stycznia 2006r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2008r. odnośnie rozpatrzenia sprawy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. w granicach wykraczających poza zakres określony w art. 156 § 1 pkt 3) kpa – rozpatrzenie sprawy w zwykłym postępowaniu odwoławczym. Następnie przyjęcie, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. w decyzji z dnia [...] stycznia 2006r. zasadnie uznał, iż zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 156 § 1 pkt 3) kpa – że występuje tożsamość spraw rozstrzygniętych orzeczeniem Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] maja 1966r. w sprawie zatwierdzenia klasyfikacji gruntów i decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. o ustaleniu klasyfikacji zmienionych użytków i klas gleboznawczych – podczas gdy nie można stwierdzić "tożsamości" w/w spraw z uwagi na zmianę stanu faktycznego oraz przedmiotu rozstrzygnięcia w orzeczeniu Wydziału Rolnictwa z 1966r. i decyzji Starosty z 2004r.

W konsekwencji skarga wnosi o uchylenie w całości decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2011r., a także poprzedzających ją decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2008r., decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2007r. oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] stycznia 2006r.

W uzasadnieniu skargi podano, że Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] marca 2011r. utrzymał w mocy decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] października 2008r. stwierdzającą wydanie decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2007r. z naruszeniem prawa tj. art. 145 § 1 pkt 4) kpa i odmawiającą uchylenia decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2007r. ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący wywodzi, że w razie wznowienia postępowania z powodu braku udziału jednej ze stron bez jej winy należy uchylić kwestionowaną decyzję w całości. Dalej twierdzi, że brak było podstaw do zastosowania art. 146 § 2 kpa, gdyż nie można uznać, aby wszystkie okoliczności przemawiały za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania decyzji innej niż dotychczasowa.

Zdaniem skarżącego operat klasyfikacyjny nie może być podważony w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Dalej wskazuje, że organ nadzoru stwierdzając nieważność decyzji działa jako organ kasacyjny, a więc nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii, nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. W tej sprawie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. rozpatrywał sprawę jak organ odwoławczy wypowiadając się, że nie było podstaw do przeprowadzenia ponownej klasyfikacji gruntów oraz wyrażając zastrzeżenia co do operatu klasyfikacyjnego.

Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Głównego Geodety Kraju, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3) kpa gdyż nadal obowiązuje orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] maja 1966r. w sprawie zatwierdzenia klasyfikacji gruntów bowiem orzeczenie z 2004r. dotyczy zmiany klasyfikacji gruntów, tymczasem orzeczenie z 1966r. dotyczyło ustalenia klasyfikacji gruntów.

W niniejszej sprawie nie może być mowy o wadzie wymienionej w art. 156 § 1 kpt 3) kpa gdyż w związku ze zmianą stanu faktycznego (zmianą klasyfikacji gruntów) nie nastąpiła tożsamość między rozstrzygniętą wcześniej sprawą, a tą wszczętą na kolejny wniosek. Starający o zmianę klasyfikacji ma prawo składać kolejny wniosek i uzyskać nową decyzję, jeśli zmieni się stan faktyczny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy, bądź wypełniałby jedną z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Z art. 134 § 1 p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Przy czym reguła powyższa doznaje istotnej modyfikacji, która wynika z brzmienia art. 153 p.p.s.a., bowiem obecnie sąd proceduje w warunkach wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku uchylającego poprzednio wydaną przez organ decyzję. Jednocześnie wyrok ten jest prawomocny i podlegał kontroli instancyjnej. Mianowicie NSA w wyroku z dnia 21 lipca 2010r. (sygn. akt I OSK 1315/09) oddalając skargę kasacyjną Głównego Geodety Kraju podzielił argumentację prawną sformułowaną w orzeczeniu sądu I instancji.

Zgodnie z przywołanym art. 153 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 kwietnia 2011r. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpoznając ponownie sprawę obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Związanie sądu administracyjnego własną oceną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie.

Otóż obecnie orzekając wojewódzki sąd administracyjny związany jest oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zaprezentowanymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2009r. (sygn. akt IV S.A/Wa 429/09). W niniejszej sprawie owa ocena prawna, a w konsekwencji wskazówki co do dalszego procedowania ograniczają się do stwierdzenia, że Główny Geodeta Kraju rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej przez siebie w dniu [...] października 2008r. uchybił zasadzie określonej w art. 127 § 3 kpa, która wskazuje na konieczność ponownego merytorycznego rozważenia sprawy przez ten sam organ administracji w przypadku braku organu wyższego stopnia w administracyjnym toku instancji dla zachowania ustawowej reguły dwuinstancyjności (w tym wypadku dwukrotności) rozpatrzenia danej sprawy, co wynika z kolei z art. 15 kpa. Wiąże się to z obowiązkiem ponownego przeanalizowania zarzutów strony i ustosunkowania się do nich w ponownie wydawanej decyzji, aby w ten sposób sprawa została dwukrotnie rozpatrzona w administracyjnej procedurze.

Badając zatem w pierwszej kolejności czy organ wydając zaskarżoną decyzję ponownie merytorycznie rozpatrzył sprawę, w tym ustosunkował się do twierdzeń strony i dał wyraz temu w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu – Sąd doszedł do wniosku, że zalecenia Sądu wyrażone w wyroku z dnia 2 czerwca 2009r. zostały wykonane. Sąd obecnie orzekający poznał motywy jakimi kierował się Główny Geodeta Kraju utrzymując w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie i mógł dokonać oceny ich prawidłowości.

Niniejszą sprawę cechuje wysoki poziom skomplikowania z tego powodu, że zostało wydanych wiele decyzji i to w różnych postępowaniach nadzwyczajnych. Pierwszą decyzją, która zapoczątkowała tok tych postępowań było orzeczenie wydane w zwyczajnym postępowaniu tj. decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. orzekająca o ustaleniu klasyfikacji "zmienionych użytków i klas gleboznawczych" na nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym D. gm. K. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] oraz nr [...] polegającą na włączeniu konturu klasyfikacyjnego [...] i części konturu [...] do konturu [...], z pozostałej części konturu [...] utworzono kontur klasyfikacyjny [...] i [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. działając z urzędu stwierdził nieważność wymienionej wyżej decyzji Starosty [...] z tego powodu, iż obciążona jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3) kpa. Orzeka bowiem o rozstrzygnięciu sprawy rozstrzygniętej inną decyzją – orzeczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] maja 1966r. w sprawie zatwierdzenia klasyfikacji gruntów wsi D. Następnie Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] marca 2007r. utrzymał w mocy wymienioną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2006r. podzielając pogląd, że decyzja o ustaleniu klasyfikacji została wydana w sytuacji istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji orzekającej w tym samym przedmiocie. Zaistniała sytuacja procesowa określana w doktrynie jako "powaga rzeczy osądzonej", co uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w czasie późniejszym, w tym wypadku decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r.

Następnie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2007r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie klasyfikacji gruntów złożył właściciel działki objętej tą zmianą tj. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. sp. z o.o. Jako podstawę wznowienia wnioskujący wskazał fakt, że nie brał udziału w postępowaniu nieważnościowym bez własnej winy.

Obecnie zatem przedmiotem oceny sądu jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest wznowienie, dotyczącym innego postępowania nadzwyczajnego, czyli nadzorczego prowadzonego w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3) kpa. Centralny organ administracji rządowej uznał, że zaistniała wadliwość postępowania nieważnościowego polegająca na tym, że strona bez własnej winy nie brała w nim udziału i w pkt 1) decyzji z dnia [...] października 2008r. stwierdził wydanie decyzji nieważnościowej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 ) kpa. Ostatnio powołany przepis stanowi, że postępowanie wznawia się jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. W ocenie Sądu stwierdzenie to jest zgodne z okolicznościami sprawy wynikającymi z akt postępowania. Mianowicie została podjęta próba doręczenia przez Głównego Geodetę Kraju decyzji wydanej w dniu [...] marca 2007r. na adres wadliwy, a mianowicie na adres: W., ul [...]. Tymczasem z akt (pism spółki) wynika, że wskazywała ona następujący adres: W., ul. [...]. Rozbieżność tych adresów nie budzi wątpliwości, stąd też organ zasadnie przyjął, że wskutek braku powiadomienia strony pod właściwym adresem nie mogła ona wziąć udziału w postępowaniu nieważnościowym i owa absencja charakteryzowała się brakiem winy po stronie spółki.

W ocenie Sądu jednakże błędnie Główny Geodeta Kraju przyjął, że należy odmówić uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność orzeczenia o zatwierdzeniu klasyfikacji gruntów z tego powodu, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc decyzja stwierdzająca nieważność orzeczenia w sprawie zatwierdzenia klasyfikacji gruntów z tego powodu, że istnieje ostateczna decyzja rozstrzygająca w tej samej sprawie (art. 156 § 1 pkt 3) kpa. Tym samym przy takiej argumentacji organ wadliwie zastosował art. 146 § 2 kpa.

Otóż bezspornym jest, że klasyfikacja gruntów dla wsi D. została zatwierdzona orzeczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] maja 1966r. w sprawie klasyfikacji gruntów wsi D. Orzeczenie to nadal obowiązuje lecz nie oznacza taka sytuacja, iż obecnie nie jest dopuszczalne orzekanie w sprawie zmiany klasyfikacji gruntów co do nieruchomości objętych wyżej wymienionym orzeczeniem. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.). Zgodnie z § 2 tegoż aktu gleboznawczą klasyfikację gruntów przeprowadza się w ramach rocznych planów klasyfikacji, a także przy wykonywaniu prac geodezyjno-urządzeniowych w związku z przekształcaniem powierzchniowej struktury nieruchomości (scalenie, wymiana gruntów itp.), w przypadku melioracji gruntów i łąk oraz na podstawie uchwał prezydiów wojewódzkich rad narodowych podjętych w przypadkach stwierdzenia istotnych błędów w dotychczas obowiązującej klasyfikacji gruntów na terenie wsi lub gromady. Przy czym powołane rozporządzenie, acz nieco archaiczne, nadal obowiązuje z mocy art. 59 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. , nr 100, poz. 1086 ze zm.).

Na marginesie należy przyznać rację organowi, który stwierdził, że pomimo nieprecyzyjnego określenia przedmiotu rozstrzygnięcia przez Starostę w decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r. sprawa w istocie dotyczy jedynie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów rolnych, nie zaś zmiany użytków. Należy bowiem odróżnić zmianę rodzajów użytków rolnych od zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Są to różne rodzaje danych, których sposób pozyskania odbywa się na podstawie różnych przepisów prawa i w oparciu o różne procedury.

Nie mniej jednak z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest prowadzenie postępowania w sprawie klasyfikacji gruntów, mimo, że dla danego obszaru owa klasyfikacja już wcześniej została przeprowadzona i zatwierdzona stosownym orzeczeniem i nie będzie to stanowiło procesowej przeszkody uniemożliwiającej ponowną klasyfikację.

Tymczasem organ stwierdził, że gleboznawcza klasyfikacja gruntów byłaby możliwa, o ile zachodziłyby przesłanki z § 2 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów. Jak należy domniemywać – w jego ocenie w tym konkretnym wypadku takie okoliczności nie wystąpiły. Jednocześnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera stwierdzenie, że przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji mogłoby odbywać się w trybie zwykłym jedynie w przypadkach, które jednoznacznie wskazywałyby, że na określonym obszarze gleba zatraciła swój genetyczny charakter. Dalej zawarte zostało stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że zmiana genetycznego charakteru gleby następuje w wyniku okresowego podtapiania gruntów, a to ewentualnie uzasadniałoby zmianę w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Na jakiej podstawie prawnej organ sformułował takie stwierdzenie - nie jest wiadome. Wynika jednak z niego, że Główny Geodeta Kraju dopuszcza zmianę klasyfikacji gleby w sytuacjach niewymienionych w § 2 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów. Jednocześnie stwierdza, że nie wystąpiła zmiana stanu faktycznego, skutkująca zmianą w zakresie tej klasyfikacji.

W ocenie Sądu stanowisko powyższe jest wadliwe. Organ przyjął w postępowaniu nieważnościowym, że decyzja w sprawie zmiany klasyfikacji gleby co do zasady nie mogła zostać wydana ze względu na istnienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w tym samym przedmiocie. Organ obecnie prowadząc postępowanie wznowieniowe w stosunku do tamtego postępowania nieważnościowego na nowo miał obowiązek przeanalizować kwestię owej "powagi rzeczy osądzonej". Tymczasem zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3) kpa następuje tylko w wypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym tej sprawy (vide komentarz do kpa, pod red. B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2000, str 665). W niniejszej sprawie nie może być mowy o tożsamości sprawy z tego powodu, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy. Pojawił się nowy dowód, mianowicie operat geodezyjny, w oparciu o którego ustalenia dokonano zmiany gleboznawczej klasyfikacji decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. Inną już kwestią jest prawidłowość merytoryczna tego operatu.

Warunkiem zastosowania art. 156 § 1 pkt 3) kpa jest sytuacja gdy stan faktyczny sprawy nie ulega zmianie. Z tego względu, przy argumentacji wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie można uznać, aby mogła zapaść ponownie decyzja stwierdzająca nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. w sprawie zmiany gleboznawczej klasyfikacji działek o nr ew. [...] i [...]. A tylko wówczas zasadne byłoby zastosowanie art. 146 § 2 kpa.

Przy czym – co wymaga podkreślenia – nie można wykluczyć, że wymieniona decyzja z dnia [...] kwietnia 2004r. dotknięta jest wadą nieważności z innych powodów i na innej podstawie prawnej. Wówczas organ byłby uprawniony do zastosowania art. 146 § 2 kpa. Bowiem decyzja byłaby nieważna, choć z zupełnie innych przesłanek. Dotyczy to w szczególności przepisu art. 156 § 1 pkt 2) kpa. Wówczas zasadne byłoby zastosowanie art. 146 § 2 kpa i przyjęcie, że nie ma podstawy do uchylenia decyzji Głównego Geodety Kraju z [...] marca 2007r. W tym zakresie jednak konieczne byłoby przeprowadzenie przez ten organ postępowania wyjaśniającego na nowo i wydanie decyzji z nową argumentacją prawną. Przede wszystkim organ winien zbadać w świetle obowiązujących przepisów na ile było w tej konkretnej sytuacji faktycznej dopuszczalne prowadzenie postępowania w sprawie klasyfikacji skoro istnieje w obrocie prawnym ostateczna decyzja w sprawie klasyfikacji gruntów. Czy wydanie nowej decyzji w sprawie klasyfikacji, a dokładnie w przedmiocie zmiany klasyfikacji było dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów, czy też doszło do naruszenia tych przepisów, a owemu naruszeniu można przypisać walor rażącego naruszenia. Wyjaśnienie tych kwestii wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, jednak przy uwzględnieniu normy art. 156 § 1 pkt 2) nie zaś pkt 3).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c) i 135 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Pkt 2 wyroku znajduje usprawiedliwienie w normie art. 152 p.p.s.a., o kosztach zaś orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.