Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 940/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-11-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1 , art. 245 par.3, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 listopada 2012 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2011 rok p o s t a n a w i a: odmówić skarżącej M. R. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 19 lipca 2012 roku M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] określającą skarżącej zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2011 rok.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł podatniczka zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na wezwanie sądu na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach wskazała, że wspólnie z dwojgiem dzieci w wieku 16 i 5 lat prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jej wynagrodzenie za prace w wysokości 1.200 zł brutto oraz prowadzona dorywczo działalność gospodarcza z której osiąga dochody rzędu 10.000 zł rocznie. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 60 m2, w którym zamieszkuje z dziećmi oraz gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,72 ha, nie posiada innego majątku ani oszczędności. Z uwagi na fakt, że oświadczenie wnioskodawczyni zawarte w formularzu PPF było niepełne bowiem nie została w nim w ogóle wskazana kwota wydatków na utrzymanie rodziny, skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: udokumentowanie wysokości dochodów skarżącej z tytułu wynagrodzenia za pracę wskazanych we wniosku o prawo pomocy (wyciąg bankowy, zaświadczenie pracodawcy), wyjaśnienie czy dzieci skarżącej otrzymują alimenty lub rentę rodzinną i wskazanie wysokości otrzymywanych świadczeń; nadesłanie odpisu zeznania podatkowego skarżącej za rok 2011 dokumentującego wysokość dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, oraz udokumentowanie wysokości miesięcznych wydatków eksploatacyjnych, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

W odpowiedzi podatniczka nadesłała pismo, w którym oświadczyła, że jej dochód miesięczny netto ze stosunku pracy wynosi 1.000 zł, a dzieci nie otrzymują renty rodzinnej ani alimentów.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy M. R. wskazała, że wspólnie z dwojgiem małoletnich dzieci prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jej wynagrodzenie za pracę w wysokości ok. 1.000 zł netto oraz dochody z prowadzonej przez nią dorywczo działalności gospodarczej rzędu 10.000 zł rocznie. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 60 m2, w którym zamieszkuje z dziećmi oraz gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,72 ha, nie posiada innego majątku ani oszczędności. Informacje dotyczące uzyskiwanych przez wnioskodawczynie dochodów, mimo wystosowanego w tym zakresie wezwania do niej nie zostały w żaden sposób udokumentowane, podobnie jak wysokość niezbędnych wydatków na utrzymanie gospodarstwa domowego skarżącej. W tym miejscu należy wskazać, iż w sytuacji, w której oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego, i możliwości płatniczych bądź wzbudza wątpliwości strona jest obowiązana złożyć dodatkowe oświadczenia lub dokumenty źródłowe. Skarżąca nie wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków w żaden sposób nie udokumentowała kwoty posiadanych na utrzymanie dochodów, nie udokumentowała też wysokości ponoszonych kosztów utrzymania. W tej sytuacji brak jest praktycznie możliwości przeprowadzenia oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącej w celu ustalenia czy rzeczywiście obiektywnie odpowiada ona przesłankom uzasadniającym przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wskazać należy, iż w interesie skarżącej ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy leżeć powinno prawidłowe oraz pełne wyjaśnienie rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych. Skarżąca mimo skierowanego do niej wezwania w żaden sposób nie udokumentowała wysokości dochodów z dodatkowego źródła w postaci działalności gospodarczej, wątpliwości budzi także fakt braku jakichkolwiek dochodów uzyskiwanych na dzieci skarżącej czy to od ich ojca, czy w formie zasiłków, w sytuacji gdy rodzina znajduje się w rzeczywistym niedostatku. Wnioskodawczyni mimo ciążącego na niej obowiązku nie wykazała braku środków na pokrycie kosztów sądowych, zaś o jej trudnej sytuacji materialnej nie może świadczyć jedynie dobitność jej twierdzeń zawartych w formularzu PPF. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie (100 zł) oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że M. R. nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca nie wywiązała się z obowiązku udzielenia informacji nałożonych wezwaniem do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy, jej postawa uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy jej sytuacji finansowej i możliwości płatniczych, dlatego należy ją potraktować jako niewykazanie przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

mak