Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1535/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 7, art. 20 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt f)
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 182/13 w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu osób bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 182/13 oddalił skargę C.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:

Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] listopada 2012 r., wydaną na podstawie art. 92 a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874, dalej jako u.t.d.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, orzekając po wniesieniu przez C.P. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 4 października 2012 r. ok. godz. 8.00 na parkingu pomiędzy miejscowościami C. i P. na drodze krajowej nr 78 Inspekcja Transportu Drogowego zatrzymała do kontroli autobus marki Mercedes-Benz o nr rej. [...]. Pojazdem kierował W.W., który okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych na trasie Włoszczowa – Przygradów - Włoszczowa oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na trasie Jędrzejów – Prząsław – Zdanowice – Nagłowice – Oksa - Błogoszów.

Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie przewóz odbywał się na trasie Włoszczowa-Jędrzejów, co wynika z zeznań świadków. W ocenie organu skarżący dokonał nieuprawnionej kompilacji obu posiadanych zezwoleń, korzystał z przystanków nieobjętych żadnym z powyższych zezwoleń, nie zatrzymywał pojazdu na poszczególnych przystankach wynikających z zatwierdzonych rozkładów jazdy oraz znacznie zmodyfikował rozkład jazdy dostosowując go do trasy Włoszczowa – Jędrzejów. Wskazał również, że rozkłady jazdy stanowiące załączniki do posiadanych zezwoleń nie obejmują przystanku Włoszczowa Rynek. Ponadto świadek – kierowca W.W. zeznał, że wykonuje przewozy na podstawie "wewnętrznego rozkładu jazdy", który przekazał mu C.P. Dokument ten dotyczy trasy Włoszczowa Rynek – Oksa – Nagłowice – Jędrzejów Plac T. Kościuszki i z powrotem. Przewozy na powyższej trasie wykonywane są sześć razy na dobę począwszy od godz. 7.15 do godz. 16.45 co oznacza, że strona wykonywała przewozy regularne z pominięciem całego szeregu przystanków, które objęte były rozkładami jazdy do zezwoleń nr 1/1/2011 i nr 0000190.

Organ wskazał również, że zgodnie z zeznaniem M.K. skarżący wykonując przewóz przejeżdżał pomiędzy Błogoszowem a Przygradowem podczas gdy żadna z tych miejscowości nie jest objęta zezwoleniami na przewozy regularne wydanymi stronie. Wskazał też, że z informacji z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. wynikało, iż nie wydano skarżącemu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na trasie Włoszczowa – Jędrzejów przez Oksę i Nagłowice.

Za bezzasadny GITD uznał zarzut dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony podnosząc, że okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalając skargę stwierdził, że bezspornym jest, iż w dniu 4 października 2012 r. kontroli poddany został pojazd skarżącego wykonujący przejazd z Włoszczowy do Jędrzejowa. Wynika to z zeznań kierowcy – W.W., pasażera M.K., tablic kierunkowych umieszczonych na pojeździe oraz stanowiska skarżącego zawartego w skardze. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że w oparciu o udzielone skarżącemu zezwolenia nie mógł on wykonywać przewozu regularnego na tej trasie. Wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.t.d. w zezwoleniu określa się w szczególności przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów (pkt 2) oraz miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3).

W aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwa zezwolenia udzielone skarżącemu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym: nr [...] z dnia 28 lutego 2011 r. w ramach linii regularnej Włoszczowa – Przygradów – Włoszczowa oraz nr 0000190 z dnia 14 marca 2011 r. w ramach linii regularnej Jędrzejów – Prząsław – Zdanowice – Nagłowice – Oksa – Błogoszów. Natomiast, jak ustalił organ i czego skarżący nie kwestionował, skarżącemu nie wydano zezwolenia na wykonywanie przewozów na trasie Włoszczowa – Jędrzejów.

Wobec tego, że w dniu 4 października 2012 r. skarżący wykonywał regularny przewóz osób na trasie Włoszczowa – Jędrzejów bez ważnego zezwolenia, zasadnym było zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d. i nałożenie kary pieniężnej z pkt 2.1 załącznika nr 3 do ustawy w wysokości 8.000 zł.

Sąd I instancji stwierdził, że trasa kursu objętego kontrolą z Włoszczowy do Jędrzejowa, wykraczała poza obszar powiatu jędrzejowskiego, a tym samym na wykonanie regularnego przewozu osób na tej trasie skarżący winien uzyskać zezwolenie od marszałka województwa. Jak wynika z pisma przesłanego organowi I instancji przez Urząd Marszałkowski Województwa Ś. – Marszałek Województwa Ś. nie udzielał C.P. zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu drogowego osób na trasie Włoszczowa – Jędrzejów przez Oksę i Nagłowice. Tak więc i z tej przyczyny należał uznać, że skarżący nie posiadał uprawnień do przewozu osób tą właśnie trasą.

C.P. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), przez nieuwzględnienie skargi mimo błędnej interpretacji przepisów tj. art. 4 pkt 7 u.t.d.

W uzasadnieniu kasator podniósł, że "interpretacja" posiadanych zezwoleń dokonana przez organy i Sąd I instancji była nieuprawniona. Oznaczałaby bowiem konieczność obsługiwania obu tras, na które miał wydane zezwolenia, przez dwa autobusy, co byłoby ekonomicznie nieuzasadnione. Stwierdził, że żaden przepis prawa nie zabrania obsługiwania trasy przejazdu pomiędzy dwoma sąsiednimi powiatami w oparciu o dwa zezwolenia wydane przez starostwa tych powiatów. Art. 4 pkt 7 u.t.d. określa tylko warunki jakie musi spełnić przewoźnik dla uzyskania zezwolenia i warunki te zostały przez skarżącego spełnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej interpretacji art. 4 pkt 7 u.t.d.

Jeśli chodzi o naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., to zarzut ten nie został bliżej omówiony w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku może co prawda stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jednak zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, co jest nie mniej istotne, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku – vide wyrok NSA z 17 czerwca 2014 r. w sprawie I GSK 166/13 (LEX nr 1484775). Żadna z tych sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie. Natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy ( tak też NSA w wyroku z dnia 23 lipca 2013r. – II GSK 412/12, opubl. LEX nr 1374780). Dlatego też zarzutu tego nie można było uznać za usprawiedliwiony.

Nie jest również trafny zarzut "błędnej interpretacji" art. 4 ust. 7 u.t.d. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżącemu w istocie chodzi o błędne zastosowanie (niezastosowanie) tego przepisu w ustalonym i niespornym stanie faktycznym sprawy, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej.

Stosownie do tego przepisu przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, natomiast z art. 20 ust. 1 ustawy wynika, że w zezwoleniu określa się w szczególności przebieg trasy przewozów (pkt 2) oraz miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób (pkt 3). Skarżący wykonywał regularny przewóz osób na trasie, która stanowiła modyfikację ( jak to stwierdziły organy "kompilację") dwóch tras – objętych dwoma zezwoleniami tj. zezwoleniem nr 1/1/2011 z dnia 28 lutego 2011r. na linię regularną Włoszczowa – Przygradów – Włoszczowa oraz zezwoleniem nr [...] z dnia 14 marca 2011r. w ramach linii regularnej Jędrzejów – Prząsław – Zdanowice – Nagłowice – Oksa – Błogoszów, przy czym stworzona przez skarżącego trasa nie obejmowała w całości obu ww. tras. Skarżący korzystał z przystanków w ogóle nieobjętych żadnym z zezwoleń, z kolei na niektórych przystankach wynikających z zatwierdzonych rozkładów jazdy w ogóle się nie zatrzymywał. Słusznie zatem Sąd I instancji przyjął, że z wydanych skarżącemu zezwoleń nie wynikało uprawnienie do przewozu osób na trasie Jędrzejów – Włoszczowa. Stwierdzić więc trzeba, że wykonywanie przewozu regularnego osób na tej trasie należało uznać za wykonywanie przewozu regularnego bez zezwolenia.

Wbrew twierdzeniom skarżącego trafnie również uznano w sprawie, że wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym – na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar jednego powiatu, jednak niewykraczających poza obszar województwa wymaga zezwolenia marszałka województwa (art. 18 ust. 1 pkt f u.t.d.), którym skarżący, co jest niesporne, się nie legitymował.

Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że obsługiwanie obu tras przez dwa autobusy byłoby ekonomicznie nieuzasadnione, stwierdzić należy, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne jest sprawowana pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Niedopuszczalne byłoby więc zastosowanie przy tej kontroli kryterium celowościowego lub kryterium o charakterze ekonomicznym.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.