Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 35/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 § 1 w zw. z art. 76 lit a § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Alicja Stępień Sędzia WSA Bogusław Wożniak Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 13 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 35/12

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej, działając m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2, art. 239 oraz art. 76 § w zw. z art. 76a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako O.p.) postanowieniem z 13 grudnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 21 lipca 2011 r., którym dokonano zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. (w kwocie 1.411 zł) na poczet zaległości podatkowej skarżącego R. B. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 855,57 zł (należność główna) oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 555,43 zł.

Stan sprawy jest następujący:

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 13 lipca 2011 r. dokonał zaliczenia nadpłaty z tytułu PIT-36 za 2010 r. w kwocie 2.904,00 zł na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 4/2004 r. w kwocie 2.608,79 zł (należność główna) oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 286,41 zł.

Skarżący nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem pismem z 3 sierpnia 2011 r. złożył zażalenie zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie:

- art. 62 § 1 i § 4 o.p., art. 55 § 2 O.p. w związku z art. 76 O.p. i art. 76a § 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym zaliczeniu nadpłaty wynikającej z "PIT-36 za 2010 r. na poczet PPR za 07/2003 r."

- art. 70 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 22 położonego w G. przy ul. [...] w wysokości 5.610,00 zł z dniem 31.12.2010 r. (zgodnie z wyrokiem WSA w Gdańsku z 5 kwietnia 2011 r., w sprawie sygn. akt I SA/Gd 915/10),

- art. 153 p.p.s.a. poprzez sprzeczność ustaleń w nim zawartych z treścią ww. wyroku,

- art. 217 § 1 i § 2 O.p. w związku z art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 219 O.p.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu skarżonego postanowienia wskazał, że skarżący w złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010 (PIT-36) wykazał nadpłatę w wysokości 1.411 zł. Z akt sprawy wynika również, że Dyrektor Izby Skarbowej decyzją nr [...] z dnia 21.07.2010 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 18 grudnia 2008 r., którą określono skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 22 położonego w G. przy ul. [...] dokonanej w 1 października 2003 r., w wysokości 5.610 zł, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 kwietnia 2011r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 915/10 oddalił skargę R. B. na ww. decyzję organu drugiej instancji.

Z uwagi na fakt, że na koncie skarżącego widniała zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego w wysokości 5.610 zł oraz nadpłata z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 1.411 zł organ podatkowy pierwszej instancji dokonał zaliczenia powstałej nadpłaty na zaległości podatkowe podatnika zgodnie z brzmieniem art. 76 § 1 O.p.

Zdaniem organu odwoławczego przepis ten wskazuje, że przy jednoczesnym zaistnieniu nadpłaty oraz zaległości podatkowej, czynnością organu podatkowego wykonywaną z urzędu jest dokonanie zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe podatnika bądź bieżące jego zobowiązania. Natomiast pozostałą część nadpłaty, jeżeli taka występuje, przekazuje się do dyspozycji podatnika, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Tym samym, w przypadku istnienia zaległości podatkowych, bądź bieżących zobowiązań nadpłata podlega z urzędu zaliczeniu na te zaległości lub zobowiązania i aby dokonać tej czynności nie potrzebna jest zgoda lub dyspozycja podatnika. Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 76a § 1 zdanie drugie O.p. dokonując zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe podatnika przepisy art. 55 § 2 O.p. oraz art. 62 § 1 O.p. stosuje się odpowiednio. Stanowią one, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, nadpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności; zaliczenia nadpłaty dokonuje się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz na poczet odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim na dzień dokonania zaliczenia pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Odpowiednie stosowanie tych regulacji nie oznacza stosowania ich wprost a z uwzględnieniem specyfiki instytucji jaką stanowi wpłata, nadpłata i zwrot podatku. Organ wyjaśnił, że przy wpłacie dokonywanej dobrowolnie na konto organu podatkowego podatnik wskazuje na poczet jakiego tytułu podatkowego oraz za jaki okres dokonuje wpłaty. W przypadku nadpłaty lub zwrotu podatku organ podatkowy, działając z urzędu, dokonuje zaliczenia powstałej nadpłaty lub zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśniając kwestię niewskazania w zaskarżonym postanowieniu, która z podanych kwot jest należnością główną a która kwotą odsetek za zwłokę, podkreślił, że kwota w wysokości 555,43 zł jest kwotą odsetek za zwłokę natomiast kwota 855,57 zł jest należnością główną, co wynika wprost z treści wydanego przez organ pierwszej instancji postanowienia.

Odnosząc się do kwestii prawidłowości naliczenia odsetek za zwłokę stwierdził, że termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości dokonanej przez skarżącego 1 października 2003 r. przypadał na dzień 15 października 2003 r. Od tego dnia do dnia 1 października 2005 r. odsetki za zwłokę liczone były w wysokości połowy odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych zgodnie z art. 28 ust 3 u.p.d.o.f. Natomiast od dnia 2 października 2005 r. do dnia powstania nadpłaty naliczane były odsetki w pełnej wysokości. Od dnia 24 lutego 2009 r. do dnia 27 lipca 2010 r. nastąpiła przerwa w naliczaniu odsetek za zwłokę na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. Tym samym organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji odsetki za zwłokę naliczył w sposób prawidłowy.

Mając na uwadze zarzut strony w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego, na poczet którego dokonano zaliczenia powstałej nadpłaty organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązanie to nie przedawniło się. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 O.p., a także stanowiskiem przedstawionym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Gd 915/10) zobowiązanie to winno przedawnić się z dniem 31 grudnia 2010 r. Jednakże zgodnie z zapisami art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W związku ze skargą wniesioną przez podatnika w dniu 6 sierpnia 2010 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję wymiarową Naczelnika Urzędu Skarbowego z 18 grudnia 2008 r. określającą skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 – bieg terminu przedawnienia został zawieszony, począwszy od dnia 6 sierpnia 2010 r. W myśl art. 70 § 7 pkt 2 O.p. termin przedawnienia będzie biegł dalej od dnia następującego po dniu, w którym nastąpi doręczenie organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego (jak wskazano skarżący w dniu 1 sierpnia 2011 r. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku). Brak prawomocnego orzeczenia skutkuje tym, że bieg terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie pozostaje zawieszony. Tym samym brak jest podstaw do uznania zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 za przedawnione.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał też zarzut naruszenia art. 217 § 2 O.p. Zdaniem organu postanowienie organu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy tj. oznaczenie organu podatkowego, datę jego wystawienia, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia oraz podpis osoby upoważnionej, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne.

Natomiast organ drugiej instancji za uzasadniony uznał zarzut strony dotyczący błędnego wskazania okresu zaległości podatkowej. Podatek od sprzedaży nieruchomości nie jest płacony w okresach miesięcznych (czynności dokonano w dniu 1 października 2003 r.); niezrozumiałym jest zatem wpisanie przez organ pierwszej instancji w rubryce "okres" - 7/2003. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił jednak, że wpis ten nie ma bezpośredniego wpływu na wynik sprawy i jako taki nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu wniesionej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący raz jeszcze powtórzył zarzuty uprzednio wniesionego zażalenia, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

I.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonego postanowienia.

Przede wszystkim należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

II.

Na wstępie należy wskazać na kwestię następującą:

1/ skarżący w dniu 28 kwietnia 2011 r. złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010 (PIT-36) wykazując nadpłatę w wysokości 1.411 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją 18 grudnia 2008 r. określił zobowiązanie skarżącego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 22 położonego w G. przy ul. [...] w wysokości 5.610 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją nr [...] z dnia 21 lipca 2010 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie sygn. akt I SA/Gd 915/10 z 5 kwietnia 2011 r. oddalił skargę strony na ww. decyzję organu drugiej instancji;

2/ skoro na koncie skarżącego widniała zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego dokonanej w 1 października 2003 r. (w wysokości 5.610 zł) oraz nadpłata z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 1.411 zł - organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie dokonał zaliczenia powstałej nadpłaty na zaległości podatkowe podatnika zgodnie z brzmieniem art. 76 § 1 O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem [...] z 21 lipca 2011 r. dokonał zaliczenia nadpłaty z tytułu PIT-36 za 2010 r. w kwocie 1.411 zł na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 855,57 zł (należność główna) oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 555,43 zł;

3/ skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożył zażalenie zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 62 § 1, § 4 art. 55 § 2 w związku z art. 76 i art. 76a § 1, art. 70 § 1 oraz art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 219 i art. 210 § 4 O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 17 sierpnia 2011 r. uwzględnił zarzuty wniesione przez skarżącego dotyczące nieprecyzyjnego określenia rodzaju zobowiązania oraz braku stawek odsetek podatkowych, według których naliczono odsetki za zwłokę i uchylił postanowienie [...] z dnia 21 lipca 2011 r. Postanowienie nr [...] z dnia 17 sierpnia 2011 r. doręczono stronie w dniu 22 sierpnia 2011 r. Na to rozstrzygnięcie skarżący złożył zażalenie. Postanowieniem z 18 sierpnia 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zaliczenia nadpłaty strony z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-36) za okres 2010 r. w kwocie 1.411 zł na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 855,57 zł (należność główna) oraz odsetki od tej zaległości w kwocie 555,43 zł. To postanowienie doręczono stronie w dniu 22 sierpnia 2011 r.; skarżący nie złożył zażalenia. Pismem z 2 września 2011 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności zarówno postanowienia [...] z dnia 17 sierpnia 2011 r. jak i postanowienia z dnia 18 sierpnia 2011 r., jako przesłankę wskazując rażące naruszenie prawa. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem 7 października 2011 r. stwierdził nieważność postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 17 sierpnia 2011 r., tym samym usunięto je z obrotu prawnego;

4/ w tym stanie faktycznym w obrocie prawnym pozostaje postanowienie nr [...] z dnia 21 lipca 2011 r. oraz postanowienie nr [...] z dnia 18 sierpnia 2011 r. – i to w tej samej sprawie. Tak więc Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem nr [...] z dnia 10 października 2011 r. stwierdził nieważność postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...] z 18 sierpnia 2011 r. usuwając je z obrotu prawnego.

II.

Z mocy art. 76 O.p., nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a O.p., oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

Przepisy te stanowią, że przy jednoczesnym zaistnieniu nadpłaty oraz zaległości podatkowej, czynnością organu podatkowego wykonywaną z urzędu jest dokonanie zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe podatnika bądź bieżące jego zobowiązania. Natomiast pozostałą część nadpłaty, jeżeli taka występuje, przekazuje się do dyspozycji podatnika, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Tak więc w przypadku istnienia zaległości podatkowych, bądź bieżących zobowiązań nadpłata podlega z urzędu zaliczeniu na te zaległości lub zobowiązania i aby dokonać tej czynności nie potrzebna jest zgoda lub dyspozycja podatnika.

Dokonując zaliczenia nadpłaty na zaległości podatkowe podatnika jak stanowi art. 76 a § 1 zdanie drugie O.p. przepisy art. 55 § 2 O.p. oraz art. 62 § 1 O.p. stosuje się odpowiednio; stanowią one, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, nadpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Ponadto zaliczenia nadpłaty dokonuje się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz na poczet odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, na dzień dokonania zaliczenia pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Zgodnie z przywołanym uprzednio art. 76a § 1 O.p., przepisy art. 62 § 1 O.p. stosuje się odpowiednio czyli nie wprost ale z uwzględnieniem specyfiki instytucji jaką stanowi wpłata, nadpłata i zwrot podatku. Przy wpłacie dokonywanej dobrowolnie na konto organu podatkowego podatnik wskazuje na poczet jakiego tytułu podatkowego oraz na jaki okres dokonuje wpłaty. W przypadku nadpłaty lub zwrotu podatku organ podatkowy, działając z urzędu, dokonuje zaliczenia powstałej nadpłaty lub zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji - wyjaśniając wątpliwości strony co do niewskazania, która z podanych kwot jest należnością główną a która kwotą odsetek za zwłokę – zasadnie odniósł się do treści postanowienia organu pierwszej instancji, z której wynika kwota należności głównej o odsetek (tabela).

Organ odwoławczy prawidłowo też dokonał oceny sposobu wyliczenia odsetek w ww. zakresie.

Jak wynika z treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzuca naruszenie art. 70 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości.

Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 70 § 1 O.p. a także stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 915/10, powyższe zobowiązanie winno przedawnić się z dniem 31 grudnia 2010 r.

Jednak zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W związku ze skargą wniesioną przez podatnika w dniu 6 sierpnia 2010 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 21 lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję wymiarową Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 18 grudnia 2008 r., określającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 – bieg terminu przedawnienia został zawieszony, począwszy od dnia 6 sierpnia 2010 r.

Z mocy art. 70 § 7 pkt 2 O.p. termin przedawnienia będzie biegł dalej od dnia następującego po dniu, w którym nastąpi doręczenie organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.

W związku z wniesioną przez skarżącego 1 sierpnia 2011 r. skargą kasacyjną na cyt. wyrok WSA w Gdańsku z 5 kwietnia 2011 r. brak prawomocnego orzeczenia, a zatem bieg terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie pozostaje nadal zawieszony.

Tym samym brak jest podstaw do uznania zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 - za przedawnione.

III.

Sąd w tym miejscu wskazuje, mając na uwadze treść skargi, że zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego nie podlegają rozpatrzeniu w tym postępowaniu.

IV.

Jeżeli chodzi natomiast o zarzut naruszenia art. 217 § 2 O.p. jest on bezzasadny z uwagi na fakt, iż zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy w tym oznaczenie organu podatkowego, datę jego wystawienia, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia oraz podpis osoby upoważnionej, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne.

Co prawda w zaskarżonym postanowieniu organu drugiej instancji za uzasadniony uznano zarzut strony dotyczący błędnego wskazania okresu zaległości podatkowej (podatek od sprzedaży nieruchomości nie jest płacony w okresach miesięcznych a zatem niezrozumiałym jest wpisanie przez organ pierwszej instancji w rubryce "okres" - (...) 7/2003 (...), to jednak stwierdzić należy, że uchybienie to nie ma – co zasadnie wykazał organ odwoławczy - bezpośredniego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy.

V.

Sąd nie podziela też pozostałych zarzutów skargi.

Organ odwoławczy nie naruszył art. 153 p.p.s.a. Z mocy tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Tu skarżący wywodzi, że organy podatkowe obu instancji bezzasadnie nie uwzględniły przedawnienia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży lokalu użytkowego, nie biorąc pod uwagę treści wyroku WSA w Gdańsku z 5 kwietnia 2011 r. w sprawie I SA/Gd 915/10. Raz jeszcze wskazać należy, że WSA w uzasadnieniu ww. wyroku wywiódł, że termin przedawnienia upłynie 31 grudnia 2010 r. Do kwestii przedawnienia Sąd odniósł się już w niniejszym uzasadnieniu (bieg terminu przedawnienia został zawieszony, począwszy od dnia 6 sierpnia 2010 r.).

W uzupełnieniu skargi, pismem procesowym z 4 stycznia 2012 r. (k. 10 akt sądowych), skarżący powołał się na interpretację ogólną Ministra Finansów z 27 grudnia 2011 r., nr [...], zgodnie z którą termin przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych dot. odpłatnego zbycia nieruchomości przy uldze mieszkaniowej wynosi 5 lat, a nie 7.

Podkreślić należy, że Sąd nie jest związany poglądem Ministra Finansów wydanym w indywidualnej sprawie. Przede wszystkim jednak wskazać należy raz jeszcze, że w sprawie tej bieg terminu przedawnienia został zawieszony, począwszy od 6 sierpnia 2010 r. Natomiast pogląd prawny co do sposobu liczenia terminu przedawnienia, w zakresie art. 28 ust. 2a u.p.d.o.f. i art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f. WSA w Gdańsku wyraził w wyroku z 5 kwietnia 2011 r. w sprawie ze skargi strony

(I SA/Gd 915/10).

Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.