Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 609/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-05-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zmianę postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 2, 3, 4 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 609/10 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach oddalił wniosek D.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z przyczyn wskazanych w jego uzasadnieniu.

Kolejny wniosek w tej sprawie złożony przez pełnomocnika strony adwokata J. Z. wpłynął do tut. Sądu w dniu 4 maja 2010 r., stąd potraktowano go jako wniosek o zmianę wydanego wcześniej orzeczenia.

W jego uzasadnieniu powtórzono przywołaną wcześniej argumentację jakoby ciążące na skarżącym łączne zobowiązanie podatkowe przekraczało jego możliwości finansowe i godziło w jego byt oraz funkcjonowanie jako podmiotu gospodarczego. Ponadto wskazano na wysokość uzyskiwanego przez skarżącego dochodu oraz konieczność regulowania bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością, a także utrzymaniem rodziny, które nie pozwalają skarżącemu

na jednorazową spłatę ciążących na nim zaległości. Ta mogłaby bowiem doprowadzić do poważnego uszczerbku nie tylko w ramach prowadzonej działalności ale również

w kosztach utrzymania skarżącego.

Na poparcie powyższego do akt sprawy załączono deklarację na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy za miesiąc [...] 2010 r., umowę kredytu z dnia [...] 2009 r. wraz z harmonogramem spłat oraz historią operacji dokonywanych na koncie kredytowym, a także akt zgonu ojca skarżącego, z którą to okolicznością związane są dodatkowe wydatki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy, sąd może zmienić lub uchylić

w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że warunkiem niezbędnym uzyskania takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie takich zmian, które odnosić się będą do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie

do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Te jednak z uwagi na powtórzoną argumentację poprzedniego wniosku

w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Jak już bowiem wskazano sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek

o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie przemawia za zastosowaniem wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy bowiem zauważyć, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem

w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Stąd powołane po raz kolejny przez pełnomocnika argumenty dotyczące znacznego obciążenia finansowego, które godzi w byt skarżącego oraz jego funkcjonowanie jako podmiotu gospodarczego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia niezależnie od subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o braku winy i ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nią na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające.

Podobnie załączona do wniosku dokumentacja źródłowa nie może w ocenie tut. Sądu stanowić wystarczającej podstawy do zmiany wydanego wcześniej w tym przedmiocie postanowienia. Należy bowiem zauważyć, że art. 61 § 3 ustawy obok przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jaką jest niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymienia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zgodnie z poglądami podnoszonymi w orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy

do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu

i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). Tym samym okoliczność ponoszenia dodatkowych wydatków związanych ze śmiercią ojca, jakkolwiek dotkliwa dla skarżącego zarówno w sferze osobistej jak i materialnej z związku z koniecznością spłacania rat kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego hipotecznie nie może sama w sobie uzasadniać zgłoszonego żądania. Należy bowiem zauważyć, iż spłata zobowiązań cywilnoprawnych (a do takich niewątpliwie zaliczana jest umowa kredytu), nie może być traktowana z pierwszeństwem przed zobowiązaniami wobec Skarbu Państwa

z tytułu zapłaty zaległych podatków. Tym bardziej, że rozstrzygnięcie organu podatkowego dotyczy określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku

od towarów i usług za [...] 2004 r. w wysokości [...] zł, podczas gdy wykazany w deklaracji na zaliczkę miesięczną przychód z prowadzonej działalności wynosił [...] zł. Nie można było zatem przyjąć - wbrew temu co twierdzi pełnomocnik strony - jakoby realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście podnoszonych okoliczności faktycznych mogła spowodować "poważny uszczerbek" w majątku strony i tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków, uprawniających do zmiany wydanego wcześniej postanowienia.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 61 § 4 i § 5 w zw. z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.