Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 63/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. H. na bezczynność Dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w sprawie udostepnienia informacji publicznej 1. zobowiązać Dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa do rozpoznania wniosku skarżącego A. H. z dnia 20 stycznia 2020 r. w zakresie pytania nr 2 w części dotyczącej wysokości Funduszu 2% Nagród Dyrektora w 2019 r. oraz w zakresie pytania nr 3 w części dotyczącej źródeł finansowania nagrody rocznej Dyrektora MSPiR oraz wysokości środków tego funduszu w 2019 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego A. H. z dnia 20 stycznia 2020 r. w zakresie pytania nr 1 w części dotyczącej listy wszystkich osób wyróżnionych Nagrodą z Funduszu 2% w roku 2019 oraz wniosku z dnia 12 czerwca 2020 r., 3. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala skargę w pozostałej części, 5. zasądza od Dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa na rzecz skarżącego A. H. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2020 r. skarżący zwrócił się do A. o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1) podanie listy wszystkich osób wyróżnionych nagrodą z Funduszu 2% w 2019 r. z podaniem daty otrzymania przez nie nagrody,

2) podanie wysokości Funduszu 2% Nagród Dyrektora w 2019 r. oraz podstawy prawnej, na której oparto się przy jego ustaleniach,

3) podanie źródeł finansowania Nagrody Rocznej Dyrektora i podstawy prawnej określającej te źródła oraz wysokość środków tego funduszu w 2019 r.,

4) podanie listy osób nagrodzonych Nagrodą Roczną Dyrektora w 2019 r. i na jaką łączną sumę.

Pismem z dnia 29 stycznia 2020 r. udzielono wnioskodawcy następującej odpowiedzi:

1) 19 grudnia 2019 r. z Funduszu 2% wypłacono nagrody łącznie w wysokości 9.110,00 zł a nagrody otrzymało 16 pracowników,

2) zgodnie z Zarządzeniem nr 3 z 14 stycznia 2003 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu tworzenia i podziału funduszu uznaniowo motywacyjnego poinformowano, że "W ramach funduszy Dyrektor może uruchomić dodatkową pulę w wysokości 2% funduszu wynagrodzeń na nagrodzenie pracowników wykonujących

dodatkowe czynności nie wchodzące w zakres ich normalnych obowiązków, za szczególny wkład pracy i realizację dodatkowych zadań. Funduszem tym dysponuje Dyrektor." Wyjaśniono, że sformułowanie "Może uruchomić dodatkową pulę w wysokości do 2% funduszu wynagrodzeń" oznacza, że Dyrektor ma limit w przyznawaniu nagród do wysokości 2% funduszu wynagrodzeń,

3) nagrody roczne dla członków Dyrekcji wypłacane są zgodnie z ustawą o wynagrodzeniu osób kierujących niektórym podmiotami prawnymi,

4) w 2019 r. w nagrodach rocznych dla członków Dyrekcji partycypowały 4 osoby, wypłacono je w łącznej kwocie 106.091,22 zł.

Pismem z dnia 10 marca 2020 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o podanie listy nagrodzonych dodatkowymi środkami przyznanymi w efekcie wystąpienia do [..] zgodnie z ustawą o wynagrodzeniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi w latach 2017, 2018, 2019 oraz o ich wysokość. Drugim wnioskiem z tej samej daty skarżący wniósł o podanie łącznej rocznej sumy i listy wyróżnionych osób Nagrodą Roczną Dyrektora w latach 2018, 2017, 2016 i 2015. Trzecim wnioskiem z tej samej daty wniesiono o podanie listy osób, którym przyznano w 2019 r. Nagrodę Roczną Dyrektora (według otrzymanych informacji na łączną kwotę 106.091,22 zł). W odpowiedziach z dnia 24 marca 2020 r. na pierwszy i trzeci wniosek wskazano, że odpowiedź została już udzielona w piśmie z dnia 29 stycznia 2020 r. Natomiast w piśmie z tej samej daty stanowiącym odpowiedź na drugi wniosek poinformowano, że zgodnie z ustawą o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi nagroda roczna przyznana przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej została wypłacona jednej osobie i wynosiła w roku 2017 – 24.300,00 zł, 2018 – 0 zł, 2019 – 31.091,22 zł.

W odpowiedzi z dnia 26 maja 2020 r. na pismo skarżącego z dnia 15 maja 2020 r. organ przekazał wykaz stanowisk nagrodzonych nagrodą roczną w roku 2019 na łączna kwotę 106.091,22 zł, tj. Dyrektor, Zastępca Dyrektora ds. Eksploatacyjnych, Zastępca Dyrektora ds. Operacyjnych, Główny Księgowy.

Następnie, wnioskiem z dnia 12 czerwca 2020 r. wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w postaci podania nazwisk 4 osób oraz wysokości przyznanej każdej z nich premii w ramach Rocznej Nagrody Dyrektora w 2019 r. na łączą sumę 106.091,22 zł. Jednocześnie poproszono o nie wymienienie listy stanowisk uprawnionych na mocy ustawy, lecz podanie imion, nazwisk i konkretnie przyznanych poszczególnym osobom kwot.

Pismem z dnia 25 czerwca 2020 r. organ poinformował, że w 2019 r. w nagrodach rocznych dla członków Dyrekcji partycypowały 4 osoby i że wypłacono je w łącznej kwocie 106.091,22 zł. Otrzymali je: M. Z. (Dyrektor), A. T. (Zastępca Dyrektora ds. Eksploatacyjnych), J. M. (Zastępca Dyrektora ds. Operacyjnych) i I. S. (Główny Księgowy).

W skardze A. H. zwalcza bezczynność A. w zakresie rozpoznania w całości jego wniosków z dnia 20 stycznia 2020 r. i 12 czerwca 2020 r. wskazując, że wprawdzie organ udzielił odpowiedzi, jednakże są one niepełne i niekompletne, zawierają wręcz informacje wymijające, gdyż brak w nich między innymi listy wszystkich osób wyróżnionych nagrodą z Funduszu 2% w 2019 r. z podaniem daty otrzymania nagrody, źródeł finansowania Nagrody Rocznej członków dyrekcji i podstawy prawnej określającej te źródła oraz wysokość środków tego funduszu w 2019 r. oraz informacji dotyczącej wysokości konkretnie przyznanych kwot poszczególnym osobom partycypującym w Nagrodach Rocznych dla członków Dyrekcji. Wobec powyższego, organ pozostaje w bezczynności.

Skarżący wyjaśnił ponadto, że od stycznia 2020 r. złożył pięć wniosków o udostępnienie informacji publicznej, otrzymując każdorazowo bądź to zdawkowe informacje, bądź też informacje niebędące przedmiotem składanych wniosków, co zostało spowodowane niepokojącą sytuacją dotyczącą przyznawanych w A. nagród rocznych, z naruszeniem obowiązujących przepisów (w tym ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi) oraz kompetencji w zakresie przyznawania i wypłacania nagród.

Wskazano, że zawarte we wnioskach skarżącego żądania dotyczyły wykonania zadania publicznego i dysponowania majątkiem publicznym, zatem organ pozostaje w bezczynności, a biorąc pod uwagę okoliczności bezczynność ta wyczerpuje przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż wynika z nich wyraźnie lekceważący stosunek organu do obowiązków nałożonych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej oraz świadome unikanie odpowiedzi na zadawane przez skarżącego pytania, czyli celowe działania, mające uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że jednostkę obowiązuje Regulamin tworzenia i podziału funduszu uznaniowo-motywacyjnego wprowadzony w życie zarządzeniem Dyrektora A. Nr 3 z dnia 14 stycznia 2003 r. W ramach funduszu, Dyrektor A. może uruchomić dodatkowo pulę w wysokości do 2% funduszu wynagrodzeń, przeznaczoną dla pracowników wyróżniających się dodatkowymi czynnościami przekraczającymi obowiązki określone w umowach o pracę. Natomiast nagrody roczne dla członków Dyrekcji A. wypłacane są zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagrodzeniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (art. 10 ust. 1 tej ustawy).

W związku z powyższym wysokość nagrody rocznej przyznanej Zastępcy Dyrektora J. M. wyniosła 25.000 zł, (trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w roku poprzedzającym rok przyznania nagrody), Zastępcy Dyrektora A. T. wyniosła 25.000 zł, Głównej Księgowej I. S. wyniosła 25.000 zł. Nagrodę roczną w wysokości 31.091,22 zł dla Dyrektora M. Z. przyznał w drodze decyzji Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Zatem nagrody roczne dla członków Dyrekcji A. wyniosły 106.091,22 zł i tę informację w ramach wniosku o udzielenie informacji publicznej otrzymał skarżący wraz z podstawą prawną. A zatem zarzut skarżącego, jakoby Dyrektor A. uzyskał nagrodę roczną w wysokości 7.772,80 zł, uznano za chybiony.

Ponadto, wbrew zarzutom stawianych przez skarżącego nazwiska osób nagrodzonych przez Dyrektora zostały podane do publicznej wiadomości poprzez ich

uwidocznienie w siedzibie, aczkolwiek bez wyszczególnienia ich wysokości zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami, w tym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (zwanym

dalej RODO).

W ocenie organu udzielono skarżącemu informacji publicznej na temat nagród rocznych zarówno członków Dyrekcji, jak i poszczególnych pracowników, bez zbędnej zwłoki. W konsekwencji skarga jako bezzasadna i bezpodstawna powinna być oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie skarżący zwalczał bezczynność Dyrektora A. (zwanej A.) w udostępnieniu żądanej we wnioskach z dnia 20 stycznia 2020 r. i z dnia 12 czerwca 2020 r. informacji publicznych dotyczących nagród Dyrektora wypłacanych z Funduszu 2% (dodatkowych premii) oraz nagrody rocznej Dyrektora A. w roku 2019.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.), zwaną dalej u.d.i.p., jak i wówczas, gdy podmiot ten błędnie stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach u.d.i.p. Na gruncie u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie i terminach określonych w u.d.i.p.

Stosownie do art. 116 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 680), zwanej dalej u.b.m. w celu wykonywania zadań poszukiwania i ratowania życia na morzu tworzy się A., zwaną A., która jest państwową jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej. A. kieruje dyrektor (art. 119 u.b.m.). Jako państwowa jednostka budżetowa w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 869), zwanej dalej u.f.p., A. jest jednostką organizacyjną sektora finansów publicznych nieposiadającą osobowości prawnej, która działa w oparciu o mienie publiczne przekazane jej w zarząd i która pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu.

W świetle dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty reprezentujące podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, Sąd nie miał wątpliwości, że Dyrektor A. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Skoro A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, to zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie była ocena, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p.), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega również informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych.

W ocenie Sądu, żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 20 stycznia 2020 r. i z dnia 12 czerwca 2020 r. informacje mają charakter informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p., albowiem dotyczą one sposobu gospodarowania przez Dyrektora A. środkami publicznymi przeznaczonymi na nagrody z funduszu uznaniowo – motywacyjnego, w tym z dodatkowej puli w wysokości 2% funduszu wynagrodzeń, uregulowanego zarządzeniem nr 3 Dyrektora A. z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu tworzenia i podziału funduszu uznaniowo – motywacyjnego, oraz nagrody roczne, o których mowa w art. 10 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2136), zwanej dalej u.o.o.k.p.

Z § 3 zarządzenia nr 3 Dyrektora z dnia 14 stycznia 2003 r. wynika, że w ramach funduszu Dyrektor może uruchomić dodatkową pulę w wysokości do 2% funduszu wynagrodzeń na nagradzanie pracowników wykonujących dodatkowe czynności nie wchodzące w zakres ich normalnych obowiązków, za szczególny wkład pracy lub realizację dodatkowych zadań. Funduszem tym dysponuje Dyrektor.

Przepis art. 10 u.o.o.k.p. reguluje natomiast kwestie związane z przyznawaniem nagrody rocznej m.in. kierownikom jednostek organizacyjnych wymienionych w art. 1 pkt 1-3, 8-10, 12 i 17, ich zastępcom i głównym księgowym tych jednostek (art. 2 ustawy). Istotne jest, że stosowanie do art. 15 u.o.o.k.p. informacje o wynagrodzeniu osób podlegających przepisom ustawy oraz o nagrodach rocznych, świadczeniach dodatkowych i odprawach są jawne i nie podlegają ochronie danych osobowych ani tajemnicy handlowej.

Zestawienie treści wniosku skarżącego wraz z powołanymi wyżej przepisami prowadzi do wniosku, że Dyrektor był zobowiązany do kompleksowego załatwienia złożonego przez skarżącego wniosku poprzez odniesienie się do każdego z pytań w sposób przewidziany w przepisach u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji.

W określonych przypadkach na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, co jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach: 1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, 2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej, 3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., 4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium (zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239).

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p., następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej).

Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku w formach prawnych przewidzianych w u.d.i.p.

We wniosku z dnia 20 stycznia 2020 r. skarżący zwrócił się o:

1) podanie listy wszystkich osób wyróżnionych nagrodą z Funduszu 2% w 2019 r. z podaniem daty otrzymania przez nie nagrody,

2) podanie wysokości Funduszu 2% Nagród Dyrektora w 2019 r. oraz podstawy prawnej, na której oparto się przy jego ustalaniu,

3) podanie źródeł finansowania Nagrody Rocznej Dyrektora i podstawy prawnej określającej te źródła oraz wysokość środków tego funduszu w 2019 r.,

4) podanie listy osób nagrodzonych Nagrodą Roczną Dyrektora w 2019 r. i na jaką łączną sumę.

W odpowiedzi z dnia 29 stycznia 2020 r., z zachowaniem ustawowego terminu, udzielono skarżącemu informacji podając: 1) datę wypłacenia nagród z Funduszu 2%, ich łączną kwotę oraz liczbę osób nagrodzonych, 2) podstawę prawną Funduszu 2% Nagród Dyrektora, 3) podstawę prawną Nagrody Rocznej Dyrektora, 4) łączną kwotę nagród i liczbę osób nagrodzonych. W ten sposób częściowo rozpoznano wniosek skarżącego, uwalniając się od zarzutu bezczynności, co uzasadniało oddalenie skargi w tym zakresie, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pkt 4 sentencji wyroku.

Natomiast w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 12 czerwca 2020 r. o wskazanie osób nagrodzonych nagrodą roczną w 2019 r. wraz z wysokością przyznanej każdej z nich nagrody, pismem z dnia 25 czerwca 2020 r. organ podał imiona i nazwiska osób nagrodzonych, nie wskazując wysokości przyznanych im nagród.

W ocenie Sądu, Dyrektor na dzień wniesienia skargi w niniejszej sprawie, pozostawał częściowo bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 20 stycznia 2020 r. i z dnia 12 czerwca 2020 r., bowiem nie udostępnił całości żądanej przez skarżącego informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jak i w terminie tym nie wykonał obowiązku wynikającego art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Natomiast informacje obejmujące imienną listę osób nagrodzonych dodatkową premią z Funduszu 2% oraz osób zajmujących kierownicze stanowiska, którym przyznano nagrody roczne wraz ze wskazaniem ich wysokości organ podał dopiero w odpowiedzi na skargę, czyli już po jej wniesieniu, co świadczy o bezczynności organu rozumianej jako nierozpoznanie wniosku skarżącego w tej części w prawem przewidzianej formie i terminie.

Udzielenie przez organ częściowej odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 20 kwietnia 2020 r. i kompletnej odpowiedzi na wniosek z dnia 12 czerwca 2020 r. po wniesieniu skargi uczyniło bezprzedmiotowym orzekanie przez Sąd o zobowiązaniu organu w tym zakresie do ich rozpoznania, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego też, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 3 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Spółki do rozpoznania wniosku z dnia 20 kwietnia 2020 r. w zakresie pytania nr 1 w części dotyczącej listy osób nagrodzonych nagrodą z Funduszu 2% oraz w zakresie wniosku z dnia 12 czerwca 2020 r. Wskazać przy tym należy, że o ile podjęcie przez podmiot zobowiązany, przed rozpoznaniem skargi na bezczynność, czynności zmierzającej do załatwienia wniosku złożonego w trybie u.d.i.p., z natury rzeczy czyni niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle fakt ten nie uprawnia Sądu do umorzenia całego postępowania jako bezprzedmiotowego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd nie jest bowiem zwolniony z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do bezczynności w postępowaniu, a następnie oceny, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Sąd uznał, że w dacie wniesienia skargi oraz w dacie orzekania organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 kwietnia 2020 r. w zakresie pytania nr 2 w części dotyczącej wysokości Funduszu 2% nagród Dyrektora w 2019 r. oraz w zakresie pytania nr 3 w części dotyczącej źródeł finansowania nagrody rocznej Dyrektora oraz wysokości środków tego funduszu w 2019 r.

W odniesieniu bowiem do pytania z pkt 2 wskazać należy, że z zarządzenia nr 3 Dyrektora z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu tworzenia i podziału funduszu uznaniowo - motywacyjnego oraz nagrody rocznej nie wynika dokładna wysokość funduszu 2% przeznaczonego na dodatkowe premie dla pracowników w poszczególnych latach, w tym w 2019 r. Wielkość tej dodatkowej puli środków przeznaczonej na premie zależy, co do zasady, od wysokości funduszu wynagrodzeń, której w zarządzeniu nie wskazano. Powyższe oznacza, że wysokość dodatkowej puli środków stanowiących równowartość 2% funduszu wynagrodzeń, z której przyznaje się i wypłaca premie dodatkowe, jest zmienna i uzależniona od wysokości funduszu wynagrodzeń w poszczególnych latach. Wobec tego powołanie się przez organ wyłącznie na zarządzenie nr 3 Dyrektora jest niewystarczające do zaspokojenia żądania skarżącego określonego w pytaniu nr 2 wniosku z dnia 20 kwietnia 2020 r.

Podobnie ocenić należało odpowiedź organu na pytanie nr 3 zawarte we wniosku z dnia 20 kwietnia 2020 r. dotyczące źródeł finansowania oraz wysokości środków funduszu nagrody rocznej w 2019 r. Odpowiedzi w tym zakresie nie można bowiem znaleźć w przepisach u.o.o.k.p., na którą powołał się organ. Ustawa ta reguluje zakres świadczeń przysługujących określonym kategoriom podmiotów pełniącym określone funkcje w podmiotach prawnych, ich maksymalną wysokość oraz tryb przyznawania. Nie reguluje ona natomiast kwestii źródeł finansowania świadczeń objętych ustawą oraz wysokości środków pieniężnych, z których są one finansowane w poszczególnych latach.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Dyrektora do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 stycznia 2020 r. w zakresie pytania nr 2 w części dotyczącej wysokości Funduszu 2% nagród Dyrektora w 2019 r. oraz w zakresie pytania nr 3 w części dotyczącej źródeł finansowania oraz wysokości środków funduszu nagrody rocznej w 2019 r., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.

Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji), albowiem takiej kwalifikacji naruszenia prawa nie uzasadniały w niniejszej sprawie żadne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest więc wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Naruszenie wymogów ustawowych w tym zakresie musi być znaczne i niezaprzeczalne, i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem Dyrektor udostępnił skarżącemu żądane informacje jedynie częściowo pozostając w mylnym przekonaniu co do prawidłowości przyjętego sposobu rozpoznania wniosku. Dokumentacja zgromadzona w aktach potwierdza, że organ nie był wobec żądań skarżącego bierny ani lekceważący.

W konsekwencji, Sąd oddalił skargę również w zakresie żądania o wymierzenie organowi grzywny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie opisany sposób działania organu, a w szczególności brak uchylania się od udzielania odpowiedzi na kolejne wnioski skarżącego, nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny.

Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a. przyznając skarżącemu kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.