Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 968/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 36a ust.5, 6, art. 51 ust.1 pkt 2, art. 81 c ust.2, art. 84 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. K. i B. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanej ściany w budynku mieszkalnym do stanu zgodnego z prawem oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB w B.) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. (dalej: PINB PG w B.) z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], odmawiającą nałożenia na H. i A. N. obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanej ściany w budynku mieszkalny przy ul. [...] w B., do stanu zgodnego z prawem.

Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. B. K. (właściciel działki nr [...]) zwrócił się do PINB PG w B. o dokonanie kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego wzniesionej przy prowadzeniu inwestycji przez H. i A. N. W uzasadnieniu podano, że inwestorzy zastosowali odmienną technologię wykonania ściany niż zakładał to projekt budowlany. W miejsce projektowanej ściany o grubości 24 cm została wzniesiona ściana, której warstwy złożone są ze styropianu grubości 6 cm oraz bloczka z betonu komórkowego grubości 12 cm. Brak jest fragmentu ściany o szerokości około 15 cm na całej wysokości od podłogi do stropu na piętrem. Niewykonanie pełnej ściany było celowym zabiegiem inwestorów, którzy umieścili w niej instalację wodno – kanalizacyjną i centralnego ogrzewania. W ocenie wnioskodawcy odstąpienia te nie mogą być traktowane jako nieistotne i niewymagające zmiany decyzji pozwolenia na budowę, gdyż naruszają postanowienia decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na to, że jest przerwa w ścianie, w której przebiegają rury instalacyjne ściana nie spełnia wymagań stawianych oddzieleniom przeciwpożarowym. Nadto wnioskodawca wywiódł, że niewłaściwe umieszczenie urządzeń wodno – kanalizacyjnych i centralnego ogrzewania narusza, z uwagi na bezpośrednie przyleganie tych instalacji do ścianki działowej jego domu, przepisy dotyczące ochrony przed hałasem i drganiami.

W dniu [...] czerwca 2009 r. zostało wszczęte postępowanie na wniosek B. K. dotyczące prawidłowości wykonania przedmiotowej ściany ognioodpornej. Po przeprowadzeniu oględzin w dniu [...] lipca 2009 r. zobowiązano właściciela budynku – A. N. do przedłożenia opinii technicznej zawierającej ocenę wykonanej zmiany w ścianie oddzielenia pożarowego, polegającej na umieszczeniu w niej pionu wodociągowo – kanalizacyjnego wraz ze wskazaniem rozwiązań i czynności eliminujących stwierdzone ewentualne nieprawidłowości, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo konstrukcji budynku oraz bezpieczeństwo pożarowe (postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r.).

Postanowienie powyższe zostało uchylone przez organ odwoławczy, który zobowiązał inwestorów – H. i A. N. do przedłożenia:

- opinii technicznej zawierającej ocenę wykonanej zmiany w ścianie granicznej pomiędzy budynkami przy ul. [...] i [...] polegającej na umieszczeniu w niej pionu wodociągowo – kanalizacyjnego, nie przewidzianego w zatwierdzonym projekcie budowlanym przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] wraz ze wskazaniem rozwiązań i czynności eliminujących stwierdzone ewentualne nieprawidłowości, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo konstrukcji budynku,

- opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych dotyczącej umieszczenia pionu wodociągowo-kanalizacyjnego w ścianie granicznej pomiędzy w/w budynkami mieszkalnymi wraz ze wskazaniem rozwiązań i czynności eliminujących stwierdzone ewentualne nieprawidłowości, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo pożarowe.

Po przedłożeniu przez inwestorów wymaganej dokumentacji, PINB PG w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej ściany oddzielenia pożarowego w przedmiotowym budynku mieszkalnym. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z przedłożonej opinii technicznej wynika, iż umieszczenie pionów instalacyjnych we wnęce ściany o szerokości 26 cm i przekroju 0,0312 m2 nie ma żadnego negatywnego wpływu na całość ściany i budynku. Z opinii uprawnionego rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych wynika, że umieszczenie pionu wodociągowo-kanalizacyjnego w ścianie granicznej pomiędzy budynkami [...] i [...] nie ma wpływu na obniżenie stanu bezpieczeństwa pożarowego ściany, ponieważ polichlorek winylu (PCV), z którego wykonane są przewody, jest materiałem trudno zapalnym, a ponadto przewody te są wypełnione wodą. Zaistniałe uwarunkowania w zakresie ochrony przeciwpożarowej nie mają wpływu na zagrożenie pożarowe zarówno w istniejącym jak i sąsiednim budynku. Z powyższych względów organ I instancji uznał, że postępowanie dotyczące zagrożeń wynikających ze zmian wprowadzonych w trakcie budowy ściany oddzielenia pożarowego stało się bezprzedmiotowe.

Odwołanie od tej decyzji wniósł B. K.

Decyzją z dnia[...] maja 2010 r. PWINB w B. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowy budynek został rozbudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 2006 r. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że pomiędzy budynkami [...] i[...] (zabudowa bliźniacza) występuje ściana murowana. W trakcie realizacji przedmiotowej ściany, w odległości 1,75 m od naroża pomieszczenia kuchennego wykonano w niej przerwę o szerokości 25 cm, w której umieszczono piony instalacji wodno - kanalizacyjnej, nieprzewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W poziomie parteru ściana ma grubość 12 cm, co zostało uzgodnione z projektantem o specjalności konstrukcyjno - budowlanej i rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych. Uzgodnienie to widnieje na zatwierdzonym projekcie budowlanym oraz we wpisie do dziennika budowy. W ocenie organu odwoławczego powyższe odstępstwa mają charter nieistotnych, w związku z czym ich wykonanie nie wymagało uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Zaznaczono, że zgodnie z art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego kwalifikacji zamierzonego odstąpienia dokonał projektant. Ponieważ obie opinie stwierdzają, iż przedmiotowa ściana z istniejącymi w niej instalacjami nie stwarza zagrożenia, zasadnie umorzono postępowanie.

Analizując zarzuty zawarte w odwołaniu podano, że badanie czy został przekroczony dopuszczalny poziom hałasu należy do organów ochrony środowiska, a nie do nadzoru budowlanego. Zaś opinia techniczna nie może stwierdzać, czy ściana spełnia wymagania przeciwpożarowe, gdyż nie należy to do kompetencji osoby z uprawnieniami budowlanymi o specjalności konstrukcyjno - budowlanej (może to stwierdzić jedynie rzeczoznawca ds. przeciwpożarowych). Przepisy prawa nie zabraniają wykonania opinii technicznej dotyczącej robót budowlanych kierownikowi budowy, który nadzorował ich wykonanie. Zdaniem organu to samo dotyczy rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych, który dokonywał uzgodnień na etapie wykonania robót. Końcowo odnośnie zarzutu fałszywości opinii rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych organ wskazał, że kompetencje w tym zakresie posiadają organy ścigania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyli J. K. i B. K.

Wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 498/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję PWINB w B. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalnym oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję PINB PG w B. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...].

W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, iż inwestorzy dokonali odstępstw od zatwierdzonego decyzją z dnia [...]lutego 2006 r. projektu budowlanego. Wprowadzone przez inwestorów odstąpienia od zatwierdzonego projektu polegają na zmianie grubości ściany przeciwpożarowej w poziomie parteru z 25 cm na 12 cm oraz zamieszczeniu w tej ścianie pionu wodno - kanalizacyjnego. W ocenie Sądu dokonane przez inwestorów odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego powinny być zakwalifikowane jako istotne. Sąd stwierdził, że wykonanie robót w tym zakresie wymagało uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Obowiązek takiego uzgodnienia wynika z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). W ocenie Sądu konieczność dokonania uzgodnień, których podstawę stanowią dane zawarte w projekcie budowlanym dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, przesądza o charakterze tych odstępstw jako istotnych. Charakter dokonanych odstępstw zobowiązywał organ do wdrożenia procedury zmierzającej do przedłożenia przez inwestora projektu zamiennego uwzględniającego dokonane zmiany w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego w celu uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu umieszczenie pieczęci rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (dokonane na pierwotnym projekcie nieuwzględniającym dokonanych zmian i dotyczące tylko ściany w parterze), z której wynika, że stwierdza on zgodność projektu w zakresie ściany oddzielenia pożarowego na parterze z wymogami ochrony przeciwpożarowej, nie jest miarodajne co do zgodności projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej. W związku z powyższym Sąd wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organy nadzoru budowlanego wdrożą procedurą właściwą dla istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, a przede wszystkim zobowiążą inwestorów do przedłożenia projektu zamiennego, w którym projektant przedstawi dane niezbędne do stwierdzenia przez rzeczoznawcę zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Uzgodnienie powinno być dokonane w trybie określonym w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego powinny również ocenić, czy sposób wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego odpowiada przepisom działu IX rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Skarga kasacyjna Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od ww. wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 224/11.

W uzasadnieniu ww. wyroku NSA wskazał, że wyrok WSA w Białymstoku, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W sprawie bowiem nie można było umorzyć postępowania administracyjnego w sprawie legalności wybudowanej ściany oddzielenia pożarowego w budynku mieszkalnym, jako bezprzedmiotowego w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. Organy nadzoru budowlanego w zaskarżonych decyzjach nie wskazały bowiem, który z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., odpadł, czyniąc niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym. Brak przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego przez stronę nie czyniło prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznaczało bezzasadność żądania strony, a to wprost prowadziło do wydania decyzji odmownej. NSA uznał, że w niniejszej sprawie zarówno przesłanka podmiotowa (strona zainteresowana merytorycznym rozstrzygnięciem) jak i przedmiotowa (sprawa administracyjna zrealizowania ściany oddzielenia pożarowego niezgodnie z pozwoleniem na budowę) występują, a to uniemożliwiało, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, uznanie takiego postępowania za bezprzedmiotowe. Zatem w takiej sytuacji uzasadniało to przyjęcie wydania zaskarżonych decyzji z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a.

Ponadto w sprawie nie wyjaśniono, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów procesowych, charakteru odstępstw dokonanych przez inwestora w odniesieniu do projektu budowlanego przy realizacji ściany oddzielenia pożarowego pomiędzy budynkami [...] i [...] przy ul. [...] w B. Podstawowe znaczenie dla dalszego toku tego postępowania miała bowiem kwestia oceny dokonanych przez inwestora odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez zmianę grubości ściany oddzielenia pożarowego w poziomie parteru z 25 cm na 12 cm oraz dodatkowe zamieszczenie w tej ścianie pionu wodno– kanalizacyjnego, w kontekście przepisu art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.), a więc czy dokonane zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego miały charakter istotny, co wiązało się z uzyskaniem decyzji zmieniającej pozwolenia na budowę, czy też zmiany te należało uznać za nieistotne. Takich ustaleń jednak w tej sprawie organy obu instancji nie dokonały naruszając tym samym przepisy k.p.a. Organy nadzoru budowlanego obu instancji bez szczegółowego uzasadnienia uznały, że odstępstwa mają charakter nieistotny. Fakt, że w poziomie parteru grubość przedmiotowej ściany uzgodniona została z projektantem, a informacja ta została zamieszczona w zatwierdzonym projekcie budowlanym oraz wpisana do dziennika budowy, nie zwalniało organów orzekających w sprawie od obowiązku ustaleń w zakresie charakteru odstąpienia o jakim mowa w art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

NSA wskazał także, że w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, przestaje wiązać ocena prawna zawarta w zaskarżonym wyroku WSA w Białymstoku, a zostaje ona zastąpiona oceną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu NSA.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w dniu [...] lipca 2013 r. PINB PG w B. wydał decyzję, nr [...], odmawiającą nałożenia na H. i A. N. obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanej ściany oddzielenia pożarowego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w B., do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane oraz zebranego materiału dowodowego, wykonane odstępstwa od projektu budowlanego na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego są nieistotnymi, niewymagającymi wykonania projektu zamiennego i dlatego nie zachodzi konieczność nakazania czynności doprowadzających obiekt do zgodności z przepisami.

W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji złożonego przez J. i B. K., PWINB w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA (sygn. akt II OSK 224/11) stwierdzono, iż wykonane odstępstwa nie są odstępstwami istotnymi, albowiem nie dotyczą zakresu wskazanego w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego z 1994 r. Ponadto zgodnie z art. 36 a ust. 6 ww. ustawy, kwalifikacji odstępstw dokonuje projektant. W aktach niniejszej sprawy znajduje się zaś oświadczenie projektanta, stwierdzające, że wykonane zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu jednoznacznie należy określić jako nieistotne, wraz z odpowiednimi adnotacjami na załączonych rysunkach. Z przedłożonych opinii wynika także, że zaistniałe w przedmiotowej ścianie zmiany, nie mają wpływu na zagrożenie pożarowe oraz nie powodują zagrożenia stanu technicznego dla budynku inwestora oraz sąsiadów.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że niniejsze postępowanie nie jest bezprzedmiotowe i wobec tego należało orzec o odmowie nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanej ściany w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w B., do stanu zgodnego z prawem. Według organu nie ma podstaw do podważania wiarygodności opinii sporządzonej przez E. O. dotyczącej bezpieczeństwa konstrukcji budynku, a jeżeli wnioskujący widzi konieczność jej weryfikacji, może we własnym zakresie zwrócić się o to do właściwej jednostki PSP, lub przedstawić inną opinię, sporządzoną przez osobę uprawnioną do jej wykonania. Organ zaznaczył, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ściana wykonana przez p. N. w ich budynku, natomiast ściana wybudowana przez p. K. stanowi odrębny przedmiot.

Organ nie znalazł także podstaw do kwestionowania oświadczenia złożonego przez A. N. do PWINB w B. w dniu [...] lipca 2013 r. i podpisanego przez projektanta – W. D., odnoszącego się do ściany wykonanej na piętrze budynku przy ul. [...] w B.

Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyli J. i B. K., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:

1) art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 36a Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że zmiany dokonane przez inwestora w trakcie realizacji robót budowlanych w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego nie odbiegają w sposób istotny od warunków i ustaleń określonych w pozwoleniu na budowę, podczas gdy opisane w uzasadnieniu zmiany nie sposób zakwalifikować inaczej niż "istotne" zmiany, bowiem polegają one w szczególności na zmianie warunków przeciwpożarowych, określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 29 września 2005 r.,

2) przepisu art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zostały wyjaśnione wszelkie wątpliwości, co do wykonanych robót budowlanych oraz ich stanu technicznego i w rezultacie przez przyjęcie, jedynie na podstawie opinii technicznej i opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych, że ściana wraz z istniejącymi w niej instalacjami nie stwarza zagrożenia, a dokonane odstępstwa od projektu budowlanego mają charakter nieistotnych.

3) przepisu art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez nie przeprowadzenie pełnej kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, w związku z nie odniesieniem się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia[...] lipca 2013 r. oraz w pismach skarżącego składanych w trakcie prowadzonego postępowania, w tym wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. tj. nie odniesienie się organu do:

a) zarzutu dopuszczenia przez kierownika budowy, aby inwestor wykonał ścianę oddzielenia przeciwpożarowego niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, bowiem kwalifikacja dokonanych robót jako nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu została dokonana przez projektanta po fakcie wykonania robót.,

b) konieczności wykonania ściany w odpowiedniej klasie odporności ogniowej, bowiem nie zostało doprecyzowane w projekcie budowlanym w jakiej klasie odporności ogniowej ściana powinna być wykonana i nie zostało ustalone czy ściana, która została wykonana spełnia ten wymóg,

c) uciążliwości związanych z nieprawidłowym wykonaniem ściany oddzielenia przeciwpożarowego w postaci hałaśliwej pracy urządzeń wodnokanalizacyjnych i instalacji wodociągowej z uwagi na bezpośrednie przyleganie tych instalacji do ścianki działowej w budynku położonym na działce nr [...],

d) niewłaściwego usytuowania instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku mieszkalnego i w rezultacie naruszenie wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami,

4) przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez nie zapewnienie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich tj. skarżących;

5) przepisów art. 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a. polegające na nienależytym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy i stanu faktycznego mając na względzie uzasadnione potrzeby skarżących oraz błędną ocenę zgromadzonych dowodów,

6) przepisów art. 75 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując poprzednio wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja PWINB w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB PG w B. z dnia [...]lipca 2013 r., która odmówiła nałożenia na H. i A. N. obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanej ściany w budynku mieszkalny przy ul. [...] w B., do stanu zgodnego z prawem.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.)

W tym miejscu zauważenia wymaga, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny zarówno przez WSA w Białymstoku dokonanej w wyroku z dnia 12 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Bk 498/10), jak również NSA dokonanej w wyroku z dnia 11 września 2011 r. (sygn. akt II OSK 224/11). NSA wprawdzie oddalił skargę kasacyjną od zaskarżonego orzeczenia WSA w Białymstoku, ale jednocześnie stwierdził, że skarga kasacyjna została oddalona w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, dlatego też przestaje wiązać ocena prawna zawarta w zaskarżonym orzeczeniu WSA w Białymstoku, a zostaje ona zastąpiona oceną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Podkreślenia więc wymaga, że oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez NSA we wskazanej sprawie II OSK 224/11 zarówno organy, jak i skład Sądu obecnie orzekający, są związane z mocy art. 153 p.p.s.a. Wobec tego, wiążące jest w niniejszej sprawie stwierdzenie Sądu w tamtej sprawie, że organy nadzoru budowlanego obu instancji bez szczegółowego uzasadnienia uznały, że odstępstwa mają charakter nieistotny. Również fakt, że w poziomie parteru grubość przedmiotowej ściany uzgodniona została z projektantem, a informacja ta została zamieszczona w zatwierdzonym projekcie budowlanym oraz wpisana do dziennika budowy, nie zwalniało organów orzekających w sprawie od obowiązku ustaleń w zakresie charakteru odstąpienia o jakim mowa w art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, po ponownym przeprowadzeniu przez organy postępowań, nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. NSA nakazał organom wyjaśnienie kwestii, jaki charakter miało odstąpienie inwestorów od pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Organy w ocenie Sądu, w pełni zadośćuczyniły temu obowiązkowi. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiotem postępowania i to od samego początku jest ścianka oddzielenia pożarowego i kwestia oceny dokonanych przez inwestora odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez zmianę grubości tej ściany w poziomie parteru z 25 cm na 12 cm oraz dodatkowe zamieszczenie w tej ścianie pionu wodno– kanalizacyjnego. NSA w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 11 września 2012 r. nakazując organom zbadanie, czy dokonane zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego miały charakter istotny w kontekście przepisu art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, nie wyszedł poza przedmiot postępowania, czyli przedmiotową ścianę oddzielenia pożarowego.

Na rozprawie strona skarżąca podniosła, że inwestorzy dokonali zmiany grubości ściany nie tylko na parterze, jak to wynika z zebranych dowodów, ale także na piętrze. W ocenie Sądu, zarzut ten jest gołosłowny, gdyż w aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie A. N. potwierdzone pieczątką i podpisem projektanta W. D. z dnia [...] lipca 2013 r., że grubość ściany na piętrze nie została zmieniona i wynosi 25 cm. Podpisując się pod oświadczeniem projektant potwierdził jego treść, a zrobił to po przeprowadzeniu w dniu [...] maja 2013 r. rozpoznania sprawy na miejscu (po oględzinach) – patrz oświadczenie z dnia [...] maja 2013 r.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że podniesione w odwołaniu, a także w uzasadnieniu skargi zarzuty dotyczące braku zbadania legalności wykonania studni obok budynku, a także kwestii wykonania lub przemieszczenia okna w przedmiotowym budynku oraz samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części w związku z prowadzoną tam działalnością gospodarczą słusznie zostały potraktowane przez organ II instancji jako pozostające poza przedmiotem niniejszej sprawy.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów art. 75 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. W ocenie strony skarżącej, organy winny na jej żądanie dopuścić dowody z opinii niezależnego biegłego i nie powinny obowiązku tego przerzucać na stronę.

Zdaniem Sądu, skarżący mają rację odnośnie tego, że to na organach spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Zapominają jednak o tym, że NSA już w wyroku z dnia 11 września 2012 r. w sprawie II OSK 224/11 przesądził, że w stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do wyłączenia kierownika budowy, czym pośrednio potwierdził, że nie można skutecznie w tym przypadku zarzucić tej osobie braku obiektywizmu tylko z faktu sprawowania przez nią wymienionej funkcji. Powyższe dotyczy także pozostałych osób sporządzających w niniejszej sprawie opinie i oznacza, że organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wyczerpujący.

Sąd nie podziela też stanowiska skarżących, że obowiązek informowania stron przez organy, o którym mowa w art. 9 k.p.a., miał się sprowadzić do tego, że organy razem ze skarżącymi poszukiwałyby dowodów w celu uwzględnienia wniosków skarżących i, jak to wskazano w skardze, dążyłyby do ustalenia ich rzeczywistej woli. Wola skarżących w tym przypadku jest oczywista i nie zachodziła potrzeba po stronie organów jej dodatkowego badania i ustalania. Prowadzenie postępowania dowodowego na zasadzie poszukiwania kolejnych dowodów, które być może podważyłyby dowody już zebrane tylko po to, aby zadowolić skarżących, sprzeciwiałoby się zasadzie wynikającej z art. 8 k.p.a., że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Skarżący zapominają bowiem, że obok nich uczestnikiem przedmiotowego postępowania na równych im prawach jest także inwestor. Realizacja obowiązku z art. 8 k.p.a. wymaga od organów obiektywizmu, który w ocenie Sądu, został zachowany.

Sąd nie podziela ponadto zarzutu skarżących odnośnie naruszenia przepisu art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Strona skarżąca zarzuciła organom, że nie zostały wyjaśnione wszelkie wątpliwości co do wykonanych robót budowlanych oraz ich stanu technicznego i w rezultacie przyjęły one jedynie na podstawie opinii technicznej i opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych, że ściana wraz z istniejącymi w niej instalacjami nie stwarza zagrożenia, a dokonane odstępstwa od projektu budowlanego mają charakter nieistotnych.

W ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu zakres postępowania organów został zakreślony przez NSA w wytycznych wskazanych w uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 224/11. Przeprowadzone na powyższą okoliczność przez organy dowody mają swoje umocowanie we wskazanym przepisie. Wynika z nich, że zmiany w zakresie wykonania ściany w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę mają charakter nieistotnych, które nie wymagają wykonania projektu zamiennego. Potwierdza to zarówno W. J. D. (projektant) w oświadczeniu z dnia [...] maja 2013 r., E. O. (kierownik budowy) w opinii technicznej z dnia [...] sierpnia 2009 r., rzeczoznawca A. K. w opinii w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia [...] listopada 2009 r., a także projektant konstrukcji S. P. w oświadczeniu z dnia [...] listopada 2005 r. Organy na podstawie tych dowodów trafnie przyjęły, że przedmiotowa ściana jest elementem działowym i żadnych obciążeń nie przenosi. Zarówno zmiana wykonania grubości ściany, jak i wstawienie do nie instalacji wodno – kanalizacyjnej nie wpływa ani na sztywność ściany, ani na inne jej parametry. Zmiana ta nie ma także wpływu na ochronę przeciwpożarową. Rzeczoznawca A. K. w swojej opinii wypowiedział się odnośnie klasy odporności pożarowej całego budynku, w tym stropu, głównej konstrukcji nośnej i ściany zewnętrznej. W jego ocenie wymagana odporność ogniowa elementów budynku jest spełniona. Rzeczoznawca ten bardzo precyzyjnie ocenił także sporną ścianę, w której inwestor dokonał zmiany. Jednoznacznie stwierdził on, że zmiany nie mają wpływu na obniżenie stanu bezpieczeństwa pożarowego. Odniósł się także do usytuowanego tam pionu wodno – kanalizacyjnego i stwierdził, że zarówno materiał użyty do produkcji rur jest trudnopalny, jak również znajdująca się w nim woda także nie wpływa na zagrożenie pożarowe.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że NSA w wyroku w sprawie II OSK 224/11 zauważył, że: "...w niniejszej sprawie, dokonano wprawdzie stosownej adnotacji o odstąpieniu, lecz nie zwalniało to organów nadzoru budowlanego od zbadania prawidłowości dokonanej oceny w tym zakresie. Jednakże takiej oceny nie dokonano, a było to tym bardziej uzasadnione, iż w tej sprawie adnotacja o odstąpieniu odnosiła się wyłącznie do zmiany grubości ściany, a nie dotyczyła już umieszczenia w niej dodatkowo pionu wodno-kanalizacyjnego.".

Organy prowadząc zatem ponownie postępowanie uzyskały obok posiadanej już wcześniej akceptacji projektanta W. D. na zmianę grubości ściany z 25 cm na 12 cm, także jego kwalifikację dotyczącą zarówno zmiany grubości ściany, jak i faktu umieszczenia w tej ścianie przewodów instalacyjnych (k. 137 akt administracyjnych). Projektant ten jednoznacznie oba odstępstwa od projektu zakwalifikował jako zmianę nieistotną i nie wymagającą wykonania projektu zamiennego. Do kwalifikacji dołączył także zamieszczone w projekcie budowlanym odpowiednie informacje (rysunek i opis) dotyczące odstąpienia (zgodnie z art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego).

Sąd podziela stanowisko organów, że zebrany materiał dowodowy w pełni potwierdza ustalenia poczynione przez organy i wyciągnięte przez nie wnioski, że zmiany dokonane przez inwestorów mają charakter nieistotnych w kontekście art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego i nie stanowią żadnego zagrożenia, czy to pożarowego, czy też z tytułu stanu technicznego budynku. Organ II instancji szczegółowo dokonał kwalifikacji i oceny tych zmian w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i uzasadnił swoje stanowisko. Wskazał, że zgodnie z art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego odstępstwa istotne dotyczą zakresu budowlanego, tzn. kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszym zaś przypadku dokonane zmiany nie dotyczą wskazanego zakresu. Organ ten zauważył również, że zgodnie z art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego kwalifikacji odstępstw dokonuje projektant i kwalifikacja taka przez organ została uzyskana.

W ocenie Sądu, organy wypełniły obowiązki w zakresie oceny dokonanych zmian, wskazane przez NSA w cytowanym wyroku. Sąd orzekający w składzie niniejszym podziela także stanowisko organu II instancji, że kwalifikacji, o której mowa w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego dokonuje projektant zarówno w sytuacji zamierzonego odstąpienia, jak i wtedy, gdy to odstąpienie już nastąpiło. Jest to związane z ustalonym w art. 20 Prawa budowlanego obowiązkiem projektanta, a w szczególności obowiązkiem sprawowania nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub właściwego organu. W tym drugim przypadku zrobił to na żądanie uprawnionego organu - w sprawie niniejszej na żądanie organu nadzoru budowlanego. Organ po uzyskaniu wskazanej kwalifikacji jest uprawniony i zarazem zobowiązany do oceny dokonanej przez inwestora zmiany w oparciu między innymi i o kwalifikację dokonaną przez projektanta.

W kontekście powyższego zauważyć należy, że niezasadne są zarzuty skargi podniesione w pkt 3 lit. a-d. Obowiązki organów nadzoru budowlanego wskazane w art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w postaci kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego w sprawie niniejszej zawężone zostały do zbadania przesłanek z art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego (zgodnie z wytycznymi NSA). Organy w tym postępowaniu nie były uprawnione do badania w projekcie budowlanym klasy odporności ogniowej przedmiotowej ściany. Zauważenia bowiem wymaga, że jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie II SA/Bk 866/11, analiza przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że projekt budowlany podlega sprawdzeniu przez organ administracji w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zakres sprawdzenia jest jednak inny w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki (terenu inwestycji), a inny w odniesieniu do projektu architektoniczno – budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu podlega pełnej weryfikacji pod względem zgodności z prawem, a więc zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno – budowlanymi oraz pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Natomiast projekt architektoniczno – budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zatem zakres jego weryfikacji przez organ jest węższy, bo nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno – budowlanego spoczywa na projektancie. W związku z tym przepis art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno – budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego.

W ocenie obecnego składu Sądu, w niniejszym postępowaniu organy zobowiązane były do oceny dokonanych zmian i to uczyniły. Jedynie tytułem zaakcentowania omawianej kwestii wskazać należy, że rzeczoznawca A. K. w swojej opinii wypowiedział się również pozytywnie odnośnie klasy odporności pożarowej całego budynku, w tym stropu, głównej konstrukcji nośnej i ściany zewnętrznej.

Ustawodawca w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego opisując nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego zawarł także zastrzeżenie, że odstąpienie takie nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Tymi przepisami są przepisy dotyczące: dróg publicznych, prawa wodnego, Państwowej Inspekcji Sanitarnej, prawa geologicznego i górniczego, ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, prowadzenie prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych, a także uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Podkreślenia więc wymaga, że pośród przepisów szczególnych, do których odnosi się cytowany przepis, brak jest przepisów dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami. Powyższe oznacza zatem, że organ II instancji trafnie przyjął, że w niniejszym postępowaniu organu nadzoru budowlanego nie są uprawnione do badania powyższej kwestii.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez nie zapewnienie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. skarżących. W tej mierze podkreślenia wymaga, że z uwagi na szeroki zakres znaczeniowy przesłanek określonych w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego oraz związane z tym różne możliwości interpretacyjne, okoliczność, czy w danej sytuacji planowane przez inwestora odstąpienie zostanie uznane za istotne czy nieistotne, wymaga wnikliwej i wszechstronnej oceny organu, przy uwzględnieniu charakteru inwestycji oraz wartości wyrażonych w art. 4, art. 5 i art. 9 (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1273/09). Podzielając ten pogląd, zaznaczyć trzeba, iż dokonując kwalifikacji takiego odstępstwa, uwzględnić również trzeba zasadę poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1375/11).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy ustaliły, że w trakcie budowy przez inwestorów przedmiotowej ściany oddzielenia pożarowego składającej się ze styropianu gr. 6 cm i betonu komórkowego o grubości 12 cm, istniała ściana graniczna pomiędzy nieruchomościami inwestorów i skarżących o grubości 12 cm (wg. informacji podanych przez inwestorów) lub 6 cm (wg. informacji podanych przez skarżących, która dopiero później została przez skarżących zlikwidowana. Do tej istniejącej ściany została dobudowana ściana inwestorów. Organy dysponując tymi informacjami, a ponadto informacjami dotyczącymi tej ściany (jej grubości, rodzaju użytych materiałów, sposobu umieszczenia przewodów) pochodzącymi od cyt. powyżej rzeczoznawców i projektanta, stanęły na stanowisku, że dokonane zmiany są zmianami nieistotnymi. Organ II instancji wskazał, że pierwotnie budynki przy ulicy [...] i przy ulicy [...] stanowiły jeden obiekt, który został później podzielony na dwie części (rozgraniczenie ścianą działową rozebraną przez Pana K.). W ocenie Sądu, organy dokonały w powyższym zakresie (oddziaływanie) spłyconej analizy i zbyt lakonicznie dały temu wyrazu w uzasadnieniach swoich decyzji. Ma zatem rację strona skarżąca, że w omawianej kwestii uzasadnienia decyzji nie spełniają wymogów wynikających z art. 107 § 6 k.p.a. Podkreślenia jednak wymaga, że w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchybienie powyższe nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. PWINB w B. nałożył na inwestorów na mocy wskazanego przepisu obowiązek przedłożenia w określonym terminie dwóch opinii, technicznej i przeciwpożarowej. Postanowienie to jest zaskarżalne, jednakże nie zostało przez strony zaskarżone. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie, w którym jest ono podejmowane stanowi część innego już toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 353/11). Natomiast w wyroku z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 865/10, Naczelny Sąd Administracyjny sformułował pogląd, iż z uwagi na użycie w powołanym przepisie nieostrych pojęć "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie ekspertyzy" zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej, czy ekspertyzy, jak również uzasadnienie podjętych działań w trybie ww. przepisu musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymaga wyczerpującego uzasadnienia. Dlatego też za skorzystaniem z rozwiązania zawartego w art. 81c ust. 2 muszą przemawiać nie jakiekolwiek wątpliwości, ale muszą to być wątpliwości uzasadnione, a nadto organ powinien precyzyjnie wskazać jaką ekspertyzę i w jakim zakresie strona ma przedłożyć. Omawiany przepis daje zatem organowi uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc nie jakiekolwiek wątpliwości, ale o charakterze kwalifikowanym. Stosując ww. przepis, który ma charakter szczególny, a który stanowi podstawę prawną do nałożenia na stronę określonych obowiązków, w tym także finansowych, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej. Stąd też organ wydając postanowienie obowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli wykazać spełnienie ustawowej przesłanki w danym konkretnym stanie faktycznym. Organ nie ma prawa nałożyć obowiązku sporządzenia ekspertyzy, jeżeli w danej sprawie nie występuje przesłanka uzasadnionych wątpliwości (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 330/13). W tego rodzaju postępowaniu organy winny wskazać także przepisy techniczne co do zgodności z którymi istnieją w ich ocenie wątpliwości, wyjaśnienia także wymaga przez organy nadzoru z jakich przyczyn nie są w stanie samodzielnie poczynić badań co do stanu technicznego obiektu. Skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy musi odnosić się jedynie do takich sytuacji, gdzie wiedza pracowników inspektoratu nie jest wystarczająca, jej brak organy nadzoru muszą udokumentować w rozstrzygnięciu.

W ocenie Sądu, organ nadzoru budowlanego nakładając obowiązki w przedmiotowym postanowieniu, postąpił zgodnie z cytowanym przepisem i wskazał zarazem, że żądane opinie potrzebne mu są na użytek oceny w kontekście art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, czy dokonane zmiany należy zakwalifikować jako istotne, czy nieistotne. Strona skarżąca precyzując przedmiotowy zarzut zmierza w zasadzie do próby podważenia postępowania dowodowego i postawienia organom zarzutu niewyjaśnienia, w jej ocenie, stanu faktycznego sprawy. Zdaniem zaś Sądu, czemu już dano wyraz wcześniej, postępowanie to zostało przez organy przeprowadzone prawidłowo i nie zachodziła w związku z tym potrzeba żądania od inwestorów kolejnych opinii i ekspertyz.

W kontekście powyższego, jako niezasadny należy ocenić także zarzut dotyczący naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, w sytuacji braku podstaw do nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, zachodziła potrzeba wydania decyzji w kształcie, jak to zrobił organ I instancji (tą formę rozstrzygnięcia wyznaczył NSA w cytowanym wyroku).

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.