Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1102/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6,7,8,79,81,156 par. 1 pkt 2 i 6
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 28 ust. 1, 61 i 66
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 914/06 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 914/06 oddalił skargę J. S. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [..] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta O., działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazał J. S.:

1) dokonanie nadbudowy kominów w budynku jednorodzinnym przy [..] w O. do wysokości 0,30m ponad dach budynku sąsiedniego (ul. [..] ) w terminie do dnia 30 września 2006 r.

2) zaprzestanie użytkowania przewodów spalinowych i dymowych do czasu dokonania nadbudowy kominów.

Od powyższej decyzji w dniu [..] J. S. odwołał się do W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., żądając jej uchylenia w całości. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji RP, a także naruszenie art. 6,7 i 20 k.p.a.

Decyzją z dnia [..] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w całości zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O. z dnia [..]. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy, w szczególności opinia biegłego rzeczoznawcy, w sposób bezsprzeczny wykazała, że budynek przy pl. [..] jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Podniósł również, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie niezbicie wynika, że stan techniczny budynku przy pl. [..] narusza wymagania wynikające z § 142 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Zatem PINB dla m. O. udowodnił, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Był więc zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości - tj. nadbudowy komina do wysokości 0,30 m ponad dach budynku przy ul. [..] w O. i określenia terminu wykonania określonego obowiązku - stosownie do zaleceń ekspertyzy biegłego rzeczoznawcy.

J. S. w dniu [..], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., żądając jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu skargi wskazał na argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a., jak też konstytucyjnej zasady praworządności. Wskazał również, że konstrukcja art. 66 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie wyłącznie do przypadków szczególnego zaniedbania obowiązków przez właściciela obiektu. Zatem organy nadzoru budowlanego w sposób niewłaściwy zastosowały powyższy przepis, ponieważ wykonanie decyzji z dnia [..], zezwalającej na wzniesienie budynku sąsiadującego z jego budynkiem, nadto wyższego o ok. 5 m, spowodowało powstanie obecnego stanu faktycznego, który jest jednocześnie niezgodny z prawem. Skoro, jak dodał, jego obiekt budowlany został wykonany zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją techniczną i zalegalizowany w 1982r., to decyzja zezwalająca na wybudowanie sąsiedniego obiektu budowlanego jest wadliwa. Stąd też całą winę ponosi organ architektoniczny, który wydał niezgodną z prawem decyzję, czym naruszył w szczególności art. 16 § 1 i 110 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, iż stan techniczny budynku należącego do J. S. narusza wymagania określone przepisami techniczno - budowlanymi. Jest on bowiem niezgodny z § 142 ust. 1 wydanego na podstawie art. 7 Prawa budowlanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.) Powołany § 142 ust. 1 stanowi, że: przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu. Powyższą niezgodność potwierdza opinia biegłego sądowego (rzeczoznawcy budowlanego) z dnia 6 października 2005 r. (k. 4 - 17 akt adm.). Nadto Sąd dodał, iż stan użytkowania obiektu w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami potwierdza również opinia mistrza kominiarskiego nr [..], z dnia [..], stwierdzająca, że: "wysokość sąsiadującej z pionem kominowym ściany może być przyczyną nieprawidłowego ciągu w przewodach kominowych", jak też protokół Inspektora PINB dla miasta O. z dnia [..], z kontroli przeprowadzonej w obiekcie budowlanym należącym do J. S.. Tak więc organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy ustaliły odstępstwa stanu technicznego obiektu budowlanego od regulujących to zagadnienie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak też prawidłowo wykazały okoliczności uzasadniające zastosowanie normy art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący, jak to wynika z protokołu rozprawy z dnia 14 lutego 2007 r., nie dysponuje opinią rzeczoznawcy z zakresu budownictwa, która kwestionowałaby opinię biegłego, użytą przez organy administracji jako dowód w przedmiotowej sprawie. Zwrócono też uwagę na zaprotokołowane twierdzenie J. S., że na skutek "cofania się dymu" odczuwa często bóle głowy. Potwierdza to stanowisko organów nadzoru, że zbyt niskie przewody kominowe w budynku skarżącego stanowią zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

Zdaniem Sądu, nie budzi przy tym wątpliwości, iż zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego, stanowiącym, że: "właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tejże ustawy", powyższy obowiązek spoczywa na J. S.. Oznacza to, że jako właściciel obiektu budowlanego znajdującego się przy pl. [..] w O. jest on zobowiązany do nadbudowy kominów. Powołano się na wyrok NSA dnia 21 października 1999 r., IV SA 1597/97, w którym wskazano: "... adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektów budowlanych". Zauważono też, iż zgodnie z punktem 1 ugody z dnia 29 maja 1996r., zawartej pomiędzy skarżącym a Gminą O., J. S. zobowiązał się do wykonania we własnym zakresie nadbudowy kominów swoim budynku, w celu likwidacji zaburzeń ciągu, na co otrzymał kwotę 3.000 zł.

Jako błędny uznano zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji i podtrzymany w kolejnych pismach procesowych skarżącego, a w szczególności w piśmie procesowym z dnia [..]. zatytułowanym "wystąpienie końcowe", jak też i w dniu rozprawy, pogląd skarżącego, że nadbudowa komina musiałaby się wiązać z wystąpieniem o wydanie nowej decyzji w trybie art. 28 ustawy Prawo budowlane. Decyzja wydana na podstawie art. 66 Prawa budowlanego nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w swej istocie ma ona na celu realizację konkretnego uprawnienia inwestora - wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2004 r., IV SA 1833/03, LEX nr 164462.

Również za niezasadny uznano podniesiony w skardze zarzut, iż organy administracji obydwu instancji naruszyły w trakcie postępowania administracyjnego jego podstawowe zasady, jak też konstytucyjną zasadę praworządności. Działania organów administracyjnych, jak wykazano wcześniej mieściły się w granicach prawa, a skarżący miał zapewnioną możliwość kontroli legalności kwestionowanych orzeczeń organów administracji przed niezawisłym sądem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. S., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę - art. 186 p.p.s.a., lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia - art. 185 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia art. 6, 7, 8, 79, 81, 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a. w zw. z naruszeniem art.28 ust. 1 i art. 61 i 66 (przepis art. 66 nie mógł stanowić dla organu upoważnienia do działania w prawnej formie decyzji administracyjnej - w przypadku nadbudowy istnieje obowiązek wynikający z art. 28 ust. 1 w związku z art. 29, 30 i 36a ust. 5 pkt 2 z sankcjami karnymi dla skarżącego wynikającymi z art. 90 Prawa budowlanego) mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja wydana z naruszeniem prawa materialnego, oraz prawa karnego w zakresie art. 231 § 1 k.k.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., iż Sąd I instancji nie wziął pod uwagę prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 października 2006 r., VII SA/Wa 1040/06, ani wcześniej wydanych rozstrzygnięć organów administracji zobowiązujących inwestora sąsiedniego budynku do wykonania określonych czynności, z których wynika, iż organy te są w zwłoce z rozpatrzeniem kwestii związanych z budową sąsiadującego z jego nieruchomością budynku, sporo wyższego od budynku skarżącego.

Skarżący w dniu 30 grudnia 2006 r. wnioskiem do WINB w O., wraz z załączonym prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 1040/06, udzielił informacji o sytuacji prawnej obiektu [..] będącego w budowie. W przypadku posiadania wiedzy przez WSA w Olsztynie o prawomocności orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 5 października 2006 r., VII SA/Wa 1040/06 nastąpiło naruszenie ustawy w zakresie art. 170 p.p.s.a. W takim przypadku zachodzi nieważność postępowania zgodnie z art. 186 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, otrzymał również zażalenie do GINB w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r., otrzymując do wiadomości postanowienie o wstrzymaniu robót Prezydenta Miasta O. z dnia [..] z informacją o odstąpieniu od rozwiązań przewidzianych projektem. Kolejnym dokumentem załączonym była decyzja z dnia [..] zobowiązująca inwestora do wykonania określonych czynności, które w wyniku uchylania się inwestora nie zostały wykonane. Dalszy tryb postępowania określa art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Organy są więc w bezczynności w wydaniu rozstrzygnięcia decyzją odnośnie stworzenia zagrożenia dla zdrowia i życia tj. naruszenia warunków technicznych pkt 3 decyzji z dnia [..] za akceptacją WSA w Olsztynie, który nie był związany treścią skargi ani podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a., "podjął legalizm decyzji WINB z dnia [..] wydaną na podstawie art.66 ust.1 pkt.2 Pr. Bud i ugody cywilnej nie spełniającej wymogów decyzji administracyjnej".

Ugoda cywilna z dnia [..] nie może stanowić odniesienia do sprawy z przyczyn art.58 k.c., art.918 k.c.. i art. 184 k.p.c. i naruszenia zasad art. 13, 114 do 122 k.p.a. Zgodnie z prawem czynność prawna zmierzająca do obejścia prawa jest nieważna i narusza zasady określone w art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji R.P. Wydane decyzje I i II instancji na podstawie art.66 Prawa budowlanego są nadużyciem prawnym zmierzającym do obejścia prawa, podważające cały system prawny zawarty w Prawie budowlanym, gdyż obowiązki skarżącego wynikają po zalegalizowaniu obiektu pl. [..] w [..] r. jedynie z art.61 w związku z art. 5 ust.2 w zakresie zatwierdzonego projektu budowlanego decyzją z dnia 4 lipca 1977 r. Art. 61 nakłada obowiązek ustawowy utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym bez obowiązku ubiegania się o nowe decyzje administracyjne (warunki zabudowy, pozwolenie na budowę).

Zakres tych robót może dotyczyć jedynie konserwacji bieżącej, a w przypadku jej zaniedbań odbudowy, remontu lub robót wykończeniowych. W przypadku szczególnego zaniedbania obowiązków wynikających z art. 61 przez właściciela obiektu organ nadzoru budowlanego może, a w niektórych przypadkach jest zobligowany do nałożenia obowiązków w drodze decyzji - 1. Jest w nieodpowiednim stanie technicznym, 2. Jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowiska lub bezpieczeństwa mienia, 3. Powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia.

Wyszczególnione punkty dotyczą wyłącznie stanów wynikających z niedopełnienia obowiązków przez właściciela obiektu wynikających z art. 61 Prawa Budowlanego, np.: (walący się dach, odpadające gzymsy, rozszczelniony komin, zniszczony całkowicie komin w wyniku niewykonywania robót konserwacyjnych, czy też jak często bywa w praktyce część obiektu jest zniszczona i wymaga odbudowy). Jak wynika z powyższych przykładów takie stany następują w wyniku niedbalstwa właściciela, który nie spełnia wymogów ustawowych zawartych w art.61 dotyczących konserwacji bieżącej. Wówczas obiekt jest w niewłaściwym stanie technicznym i ingerencja PINB jest jak najbardziej uzasadniona. W przypadku budynku skarżącego takie okoliczności nie występują, gdyż obiekt [..] wykonany został zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją techniczną pozwoleniem na budowę jako jednopiętrowy, zalegalizowany decyzją zezwalającą na użytkowanie.

W projekcie zgodnie z wymogami normy budowlanej dla dachów płaskich o spadku do 5% wysokość komina powinna wynosić nie więcej jak 0,75 m i tak jest w przypadku budynku skarżącego. Konsekwencje nieprawidłowej adaptacji projektu obiektu [..], powinien ponosić inwestor obiektu sąsiedniego jak również i projektant, którzy wiedzieli o stworzeniu zagrożenia dla zdrowia i życia użytkownikom budynku skarżącego w wyniku przekroczenia parametrów wysokości około 5 m. Pozwolenie na budowę na obiekt szeregowy dobudowany do budynku skarżącego wydane 2 lutego 1990 r., pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r., w której art. 30 nie nakłada obligatoryjnego obowiązku sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie warunków technicznych przez organ architektoniczno budowlany, rozstrzyga o odpowiedzialności za występujące zagrożenia. Zatem za projekt adaptowany z naruszeniem warunków technicznych ponosi odpowiedzialność wyłącznie inwestor i projektant.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zaniechał szczegółowej analizy Prawa budowlanego w zakresie zwolnień obligatoryjnych od pozwoleń na budowę zawartych w art. 29, 30 i 36 a i oparł swoje orzeczenie na stwierdzeniu organu II instancji, iż decyzja ta nie wymaga pozwolenia na budowę. Zastosowany w zaskarżonym orzeczeniu przykład podparty wyrokiem WSA w Warszawie stanowi uchybienie Sądu, gdyż jest rzeczą oczywistą że zastosowanie trybu art.66 nie wymaga pozwolenia na budowę, ale zakres robót nie może przekraczać uprawnień ustawowych dla właściciela wynikających z art..61 t.j. robót polegających na bieżącej konserwacji, odbudowie, czy też robotach wykończeniowych. Nadbudowa nie mieści się w ramach cytowanego art. 66 (Komentarz Prawa budowlanego autorstwa R. Dziwińskiego i P. Ziemskiego do art. 67, s. 272).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej, jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada tym wymaganiom. Nie wskazano w niej bowiem czy powołane naruszenia prawa są w ocenie wnoszącego tą skargę, naruszeniami prawa procesowego czy też prawa materialnego. Jednak po wyliczeniu przepisów, które miałyby zostać naruszone, użyto sformułowania: "mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy", co wskazuje, iż zamierzeniem skarżącego było postawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego. Jednak trzeba wyraźnie podkreślić, że sposób skonstruowania skargi kasacyjnej stawia pod znakiem zapytania to czy jej wywody nie prowadzą do tego, iż Sąd zmuszany jest do domyślania się intencji czy też woli składającego tą skargę. Jeżeli taka sytuacja miałaby miejsce Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej musiałby taką skargę kasacyjną odrzucić. W ocenie Sądu jednak wskazane wadliwości skargi kasacyjnej w tej sytuacji nie dyskwalifikują jej w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie.

W orzecznictwie sądowym kontrowersje wywołuje podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dotyczą one przede wszystkim tego, czy w przepisie tym chodzi wyłącznie o naruszenie prawa procesowego stosowanego przez Sąd I instancji, to znaczy naruszenie przepisów p.p.s.a. czy także o naruszenie przepisów k.p.a. stosowanych przez organy administracji, a ocenianych przez Sąd. W wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006, z. 2, poz. 39 przyjęto, iż naruszenie przepisów postępowania może odnosić się także do naruszenia przepisów k.p.a. Podobny pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 20 września 2006 r., SK 63/05 (OTK-A 2006, nr 8, poz. 108). Nie zmienia to faktu, iż prawidłowo postawione zarzuty skargi kasacyjnej powinny być adresowane do Sądu I instancji, który nie stosuje przecież przepisów k.p.a., a jedynie ocenia zastosowanie tych przepisów przez organy administracji.

Uznanie dopuszczalności postawienia w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutów naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. nie oznacza, że zarzuty te mają uzasadnione podstawy.

Postawienie zarzutów naruszenia art. 6. 7, 8, 79, 81, 156 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1, art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego nie może oznaczać, iż w skardze podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jaki i przepisów prawa materialnego. Sformułowany w skardze zarzut oznacza, że naruszenie wyliczonych przepisów k.p.a. nastąpiło w kontekście stosowania art. 28 ust. 1, art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego. Zarzuty te adresowane są do organów administracji. W ocenie skarżącego organy te bezzasadnie nałożyły na niego obowiązek dokonania nadbudowy kominów w stanowiącym jego własność budynku jednorodzinnym i nakazały zaprzestanie użytkowania przewodów spalinowych i dymowych do czasu dokonania nadbudowy kominów. Bezzasadność tą upatruje on przede wszystkim w tym, że to do jego domu dobudowano wyższy budynek mieszkalny, w wyniku, czego nałożono na niego obowiązek wskazanej nadbudowy. Zarzuty te w rozpoznawanej sprawie nie mogą być uznane za trafne.

W wyroku NSA z 16 listopada 2000 r., IV SA 1393/98, przyjęto, a pogląd ten podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, iż w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia, ani kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając stan owego zagrożenia organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku. Skoro, co sam skarżący przyznał na rozprawie przed Sądem I instancji "cofanie się dymu" wpływa na stan jego zdrowia to chyba nie ma wątpliwości, co do tego, iż użytkowanie tych kominów, co niezbicie wynika z opinii biegłego rzeczoznawcy z dnia 6 października 2005 r., zagraża życiu i zdrowiu ludzi. Z tego powodu stawianie Sądowi I instancji, czy też organom administracji zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8, 79, 81, 156 § 1 i pkt 2 i 6 k.p.a. jest całkowicie bezpodstawne. Organy administracji nie miały bowiem żadnego obowiązku badania w przedmiotowym postępowaniu, z jakiej przyczyny kominy okazały się zbyt niskie. Zresztą sam skarżący w ugodzie z dnia [..] zobowiązał się do nadbudowy kominów, na co otrzymał kwotę 3000 zł. Okoliczność, że uważa tą ugodę za niewiążącą – wadliwą - nie może mieć w sprawie żadnego znaczenia.

Wbrew stanowisku składającego skargę kasacyjna roboty budowlane objęte nakazem z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę – por. wyrok NSA z 21 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1147/01, LEX nr 290073. Natomiast zgodnie z art 61 Prawa budowlanego na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego spoczywa obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu "zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2". W myśl zaś tego ostatniego przepisu "Obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1- 7". W punkcie 1 lit. c tego ust. 1 wskazano, że obiekt budowlany winien zapewniać bezpieczeństwo użytkowania. Tak więc na właścicielu budynku spoczywa obowiązek zapewnienia jego użytkowania.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.