Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2270/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak, Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Protokolant ref. staż. Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie skreślenia z listy studentów postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata L. C. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po zapoznaniu się ze skargą R. H., zwanego dalej skarżącym, na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie skreślenia R. H. z listy studentów studiów stacjonarnych drugiego stopnia z powodu nieuzyskania zaliczenia roku, uwzględnił skargę w całości i uchylił obie decyzje oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż decyzją Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., skarżący został skreślony z listy studentów studiów stacjonarnych drugiego stopnia z powodu nieuzyskania zaliczenia roku.

Od tej decyzji skarżący odwołał się.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2011 r.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Rektor Uniwersytetu [...], działając w trybie autokontroli, uwzględnił skargę w całości, uchylił obie decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W motywach swego rozstrzygnięcia wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała pełnego uzasadnienia, a także decyzja organu odwoławczego nie odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącego. Organy nie wyjaśniły w pełni stanu faktycznego.

Rektor Uniwersytetu [...] wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę Dziekan Wydziału [...] winien ustalić, na jakim roku studiów studiował skarżący, tj. czy na roku "0" w zajęciach wprowadzających do studiowania drugiego stopnia, czy na I roku studiów stacjonarnych drugiego stopnia. Ponadto, zdaniem Rektora [...], organ pierwszej instancji powinien wskazać podstawę rozstrzygnięcia, czy zaliczenia przedmiotów wynikających ze szczególnych zasad studiowania na Wydziale [...] przewidują możliwość skreślenia studenta z powodu niezaliczenia semestru, czy roku. Organ odwoławczy zauważył również, iż w kwestionowanych decyzjach widnieją rozbieżne daty skreślenia skarżącego z listy studentów.

Skargę na ww. decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., wydaną w trybie autokontroli, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. H. Skarżący zakwestionował przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ skreślenie go z listy studentów było niezgodne z prawem. Zdaniem skarżącego, organ winien cofnąć decyzję o ponownym rozpatrzeniu sprawy, a podjąć decyzję o przywróceniu go na studia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podniósł, że decyzja autokontrolna, uchylająca decyzje organów obu instancji spowodowała, że skarżący nie utracił praw studenckich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga R. H. dotyczy decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Podstawą prawną decyzji był art. 54 § 3 p.p.s.a. zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 286). Autokontrola prowadzi do szybszego załatwienia sprawy, zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania, wyrażonej w art. 7 p.p.s.a.

Warunkiem skorzystania przez organ z uprawnienia do autokontroli w trybie art. 54 § 3 jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej (A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX).

J.P. Tarno (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 106) uważa, że w ramach autokontroli możliwe jest również uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podobne stanowisko zajmuje R. Mikosz (Skutki prawne uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi wniesionej do sądu administracyjnego, ZNSA 2007, nr 5-6, s. 7 i n.). R. Mikosz słusznie wskazuje, że w takim wypadku ocena racji skarżącego przez sąd i tak może nastąpić w toku ewentualnego rozpatrywania przez sąd skargi na rozstrzygnięcie wydane w ramach autokontroli. Stanowisko wymienionych wyżej autorów podziela również A. Kabat (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX).

Mając na uwadze, że uwzględnienie skargi w trybie autokontroli z reguły powoduje, iż postępowanie w sprawie staje się bezprzedmiotowe, należy uznać, że podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tak A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX).

Z powyżej wskazanej przyczyny, Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, orzeczono na podstawie 205 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1. pkt 1) lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (D.U. 2002, nr 163, poz.1348).