Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 955/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 3 , art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi G. P. na akt Prezydenta Miasta z dnia 22 maja 2013 r. w przedmiocie odmowy umieszczenia na liście osób kwalifikujących się do przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat A. K., Kancelaria Adwokacka, ul. [...], K, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2013 r. skarżący G. P. zwrócił się do Urzędu Miasta - Wydział Mieszkalnictwa – o przyznanie mieszkania komunalnego z gminnego zasobu mieszkaniowego " w trybie szczególnym art.21 p.2. W przypadkach szczególnych , uzasadnionych ważnymi względami społecznymi , Prezydent Miasta może, po zasięgnięciu opinii właściwej przedmiotowej Komisji Rady Miasta, odstąpić od uregulowań zawartych w uchwale i wyrazić zgodę na zawarcie umowy najmu lokalu".

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż ma 60 lat, jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności od 2004r., pozostaje w leczeniu z powodu chorób przewlekłych , a nadto leczy się u kilku specjalistów w związku z wypadkiem , jakiego doznał w pracy na terenie USA w 1990r. Skarżący , jak oświadczył , pobiera zasiłek stały w wysokości 529 zł miesięcznie.

Skarżący zwrócił się o najem lokalu w trybie pierwszeństwa jako wieloletni działacz podziemnej struktury NSZZ "Solidarność" podnosząc , że zgodnie z art.19 Konstytucji RP Państwo ma obowiązek otoczenia specjalną opieką i troską ludzi , którzy na wcześniejszym etapie swojego życia aktywnie uczestniczyli w walce o wolną Polskę. Pomoc dla takich osób , jak skarżący, ma mieć wymiar specjalny i zapewnić godny poziom ich życia .

Wskazując na powyższe okoliczności skarżący podniósł , iż od 9 lat mieszka w hotelu robotniczym w pokoju o pow. 9 m kw. , ale jak twierdzi – " w warunkach wyjątkowo uciążliwych" ; w K mieszka od 30 lat.

Skarżący oświadczył w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku , że w L " ma piętro w starej kamienicy". Jeden z lokali , z uwagi na zły stan techniczny, nie jest wynajmowany , a czynsz z tytułu wynajmu dwóch pozostałych lokali jest zajęty przez komornika na poczet długu alimentacyjnego ." Piętro" w tej kamienicy skarżący , jak stwierdził , ma zamiar zapisać dzieciom za umorzenie długu alimentacyjnego.

O najem lokalu stara się od 8 lat i wniosek składa po raz trzeci .

W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta pismem z dnia 22 maja 2013 r. Nr [...] wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, Gmina zobowiązana jest przede wszystkim do realizacji priorytetów wskazanych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2005.266) tj. wynajmu lokali mieszkalnych tej grupie wnioskodawców, których uprawnienia do uzyskania lokalu wynikają wprost z ustawy. Dotyczy to osób, w stosunku do których sąd w wyroku eksmisyjnym orzekł o uprawnieniu do lokalu socjalnego lub zamiennego.

W dalszej kolejności realizowane są wnioski osób dokumentujących niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe i osiągających niskie dochody, po objęciu ich ostateczną listą mieszkaniową obejmującą osoby zakwalifikowane do gminnej pomocy mieszkaniowej.

Organ wskazał, że uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są między innymi:

- osoby pozbawione możliwości zamieszkiwania w lokalu, w którym są zameldowane na pobyt stały (przez brak możliwości zamieszkiwania w lokalu, w którym wnioskodawca jest zameldowany na pobyt stały należy rozumieć wyłącznie sytuację występowania przemocy w rodzinie, której ofiarą jest wnioskodawca lub osoby objęte wnioskiem, potwierdzonej prawomocnym orzeczeniem sądowym lub w przypadku eksmisji z lokalu bez prawa do lokalu socjalnego orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądowym lub ostateczną decyzją administracyjną),

- osoby bezdomne, tj. osoby nieposiadające zameldowania na pobyt stały oraz pobyt czasowy i nieposiadające zameldowania na terenie innej gminy.

Kryterium niskich dochodów spełniają wnioskodawcy, których średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie jednego roku poprzedzającego datę złożenia wniosku, nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym tj. 1246,72 zł, 125% najniższej emerytury w gospodarstwie dwuosobowym tj. 1038,94 zł i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, tj. 831,15 zł.

Organ wyjaśnił , że kwalifikacja wnioskodawców do ubiegania się o pomoc mieszkaniową odbywa się na podstawie materiału dokumentującego obecne warunki mieszkaniowe i materialne, ponadto wniosek jest sprawdzany w zakresie tytułów prawnych do lokali mieszkalnych lub innych nieruchomości, w których wnioskodawca był zameldowany w latach poprzednich.

Odnosząc się do wnioskowanej przez skarżącego formy pomocy mieszkaniowej tj. zastosowania trybu pierwszeństwa określonego § 21 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz.Urz.2012.5817). – organ wyjaśnił, że pierwszeństwo w zawarciu umowy najmu przysługuje wyłącznie osobom posiadającym niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu wskazanej ww. uchwały i osiągającym niskie dochody.

Z akt sprawy wynika, że skarżący jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego położonego w L, co w świetle § 54 ust. 1 pkt 1 wskazanej powyżej Uchwały wyklucza udzielenie pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miejskiej.

Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. skarżący wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa zarzucając, że organ błędnie przyjął, że będąc właścicielem pietra w kamienicy (z 1900r.) do remontu w L, w której mieszkają lokatorzy , może skarżący zaspokoić potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie.

Skarżący oświadczył , że od 33 lat mieszka w K i " nie ma takiej możliwości żebym się przeniósł do L ..." , ponadto ma ok.130.000,00 zł długu z tytułu zaległych alimentów i na poczet tego długu komornik przejął należności z tytułu najmu poosiadanych przez skarżącego lokali. Jedno z posiadanych mieszkań , z uwagi na zły stan techniczny , nie nadaje się do zamieszkania.

Skarżący ponowił prośbę o przydział lokalu komunalnego w trybie szczególnym podkreślając swoje " wyjątkowe zasługi " jako działacza podziemnej Solidarności .

Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa , pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. nr [...] ponownie wyjaśnił skarżącemu zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy określone w ww. ustawie o ochronie praw lokatorów , mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz z ww. Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012r.

Organ podniósł, że skarżący potwierdził posiadanie tytułu prawnego do części kamienicy w L, a fakt ten uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego.

Ponadto organ powtórzył swoje stanowisko odnośnie trybu pierwszeństwa określonego w § 21 ust.2 ww. uchwały Rady Miasta.

Wskazując na powyższe okoliczności organ stwierdził , że brak jest podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 22 maja 2013r znak : [...].

W dniu 1 lipca 2013r. do Urzędu Miasta – Wydział Mieszkalnictwa wpłynęło pismo skarżącego precyzujące , że jego wniosek z dnia 29 kwietnia 2013r. oraz pismo z dnia 3 czerwca 2013r. dotyczyło żądania zawarcia umowy najmu w trybie § 21 ust.2 pkt.4 ww. Uchwały Rady Miasta obowiązującej w dacie złożenia wniosku tj. z dnia [...] 2012r.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2013r. organ ponownie wyjaśnił skarżącemu , że wdrożenie trybu pierwszeństwa w zawarciu umowy najmu na podstawie wskazanego § 21 ust.2 ww. Uchwały dotyczy wyłącznie osób spełniających kumulatywnie kryteria ubiegania się o pomoc mieszkaniową gminy.

Na odmowę rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżący zakwestionował stanowisko organu , zgodnie z którym posiadanie przez niego tytułu prawnego do nieruchomości położonej w L stanowi przeszkodę do pozytywnego załatwienia wniosku . W ocenie skarżącego posiadana własność nie zaspakaja jego potrzeb mieszkaniowych; własności tej nie może bowiem używać.

Skarżący powtórzył w skardze argumentację dotyczącą stanu technicznego ww. nieruchomości , zaległości alimentacyjnych i przejęcia czynszu przez komornika, a także odnośnie swego stanu zdrowia oraz zasług jako czołowego działacza podziemnej Solidarności. Skarżący ponownie oświadczył, że po 33 latach mieszkania w K nie ma zamiaru przenosić się do L. Mimo , iż – zdaniem skarżącego – winien być otoczony specjalną opieką ze strony Państwa , aktualnie mieszka w hotelu robotniczym w uciążliwych warunkach. Skarżący podniósł , że od 10 lat stara się o przydział lokalu z zasobów Gminy w trybie szczególnym i po raz trzeci składa wniosek udzielenie pomocy w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie na podstawie art.58 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) , zwanej dalej p.p.s.a , z uwagi na fakt, iż skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W ocenie organu , skarga na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej nie ma charakteru władczego i nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uprawnienie do lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy nie wynika wprost z przepisu ustawy , lecz powstaje w następstwie zawarcia umowy najmu (art.20 ww. ustawy o ochronie praw lokatorów , mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego). Zaskarżone pismo Prezydenta Miasta nie jest przy tym jednostronnym i władczym aktem administracyjnym , ale oświadczeniem woli dotyczącym odmowy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego.

W przypadku, gdyby Sąd nie podzielił powyższego stanowiska, organ wnosząc o oddalenie skargi podniósł , że skarżący złożył wniosek o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy z tytułu bezdomności. Wniosek ten został rozpatrzony negatywnie , gdyż w dacie jego złożenia skarżący był współwłaścicielem budynku mieszkalnego w L.

Organ w odpowiedzi na skargę powtórzył argumentację dotyczącą zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy i wskazał, że § 54 ust.1 pkt.1 ww. Uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012r. wyklucza udzielenie pomocy mieszkaniowej osobom posiadającym tytuł prawny do lokalu mieszkalnego bądź nieruchomości stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.

Ponadto organ podniósł, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w L, przy ul. Ł o powierzchni ponad 100m stanowiącej trzy odrębne lokale mieszkalne ; dwa lokale są wynajęte – jeden na zasadzie przydziału kwaterunkowego , drugi – na podstawie umowy najmu , trzeci lokal jest niezamieszkały z powodu złego stanu technicznego i braku kanalizacji. Uzyskane z wynajmu opłaty są zajęte przez komornika z tytułu zaległości alimentacyjnych .

Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej poinformował również organ, że od 2010r. podejmuje działania zmierzające do spowodowania zmiany sytuacji mieszkaniowej skarżącego poprzez wykorzystanie posiadanych zasobów w drodze sprzedaży nieruchomości lub wynajmu na korzystniejszych niż dotychczas warunkach , ewentualnie o zamieszkanie skarżącego w jednym z posiadanych lokali.

Wskazując na powyższe okoliczności organ stwierdził, że posiadany tytuł prawny do nieruchomości umożliwia skarżącemu samodzielne zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych np. poprzez zbycie i przekazanie uzyskanych w ten sposób środków na potrzeby mieszkaniowe.

W dniu 22 stycznia 2014r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego , w którym skarżący kolejny raz powtórzył swoją dotychczasową argumentację i zarzucił , że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, czy posiadana nieruchomość może zaspokoić jego potrzeby mieszkaniowe .

Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014r. pełnomocnik skarżącego z urzędu podniósł, że wniesiona skarga podlega kognicji sądu administracyjnego , gdyż akty podejmowane przez organy administracji mieszczą się w pojęciu działań administracji publicznej , rozstrzygających o uprawnieniach skarżącego.

Odnośnie niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych pełnomocnik stwierdził , że posiadany przez skarżącego współudział w nieruchomości nie wyklucza go z kręgu osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową z zasobów Gminy, gdyż posiadane lokale nie nadają się do zamieszkania , mimo że są wynajmowane , bowiem lokatorzy tych mieszkań uzyskali prawo do zamieszkania w nich w trybie przydziału administracyjnego.

Z kolei na rozprawie skarżący oświadczył , że nie wyraża chęci zbycia tytułu prawnego do posiadanej nieruchomości i okoliczność ta - jego zdaniem - nie ma znaczenia w świetle § 54 ww. Uchwały Rady Miasta. Posiadana nieruchomość nie zaspakaja jego potrzeb mieszkaniowych , dlatego posiadanie jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości nie wyklucza go z kręgu osób ubiegających się o wnioskowaną pomoc.

Pełnomocnik organu odnosząc się do stanowiska strony skarżącej podkreślił , że przepisy są tak skonstruowane , że organ nie może uwzględnić żądania skarżącego , że chce mieszkać w K posiadając lokale w innym miejscu na terenie Polski. Skarżącemu przysługują środki prawne do wyegzekwowania lokali zajętych przez lokatorów , jednak skarżący nie podejmuje żadnych działań w tym zakresie. Organ uznając , że skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe posiadając lokale mieszkalne, których jest właścicielem , zasadnie odmówił uwzględnienia jego wniosku o przyznanie wnioskowanej pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego i procesowego , nie zaś według kryterium słuszności , czy celowości.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, skarga jest dopuszczalna, ale nie zasługuje na uwzględnienie .

Na wstępie należy podnieść , że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Przedmiotem skargi G. P. jest pismo Prezydenta Miasta z dnia 22 maja 2013 r. nr [...] o odmowie rozpatrzenia wniosku o przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Oznacza to , że organ odmówił umieszczenia skarżącego na liście osób kwalifikujących się do przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy. W pierwszej kolejności należało zatem zbadać, czy na taki akt organu administracyjnego przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Dopuszczalność wniesienia skargi na akt Prezydenta Miasta z dnia 22 maja 2013r. należało zbadać na podstawie regulacji zawartej w art.3 § 2 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) , zwanej dalej p.p.s.a.

Przepis ten stanowi , że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt.1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

O akcie lub czynności w rozumieniu wskazanego przepisu, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego można mówić wówczas, gdy akt lub czynność podjęte są w indywidualnej sprawie, skierowane są do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego dotyczy akt lub czynność, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (uchwała NSA z dnia 4.02.2008r. I OPS 3/07 publ. ONSAiWSA 2008/2/21).

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę zaskarżony akt Prezydenta Miasta odmawiający skarżącemu umieszczenia na liście osób kwalifikujących się do przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy jest aktem podjętym w indywidualnej sprawie , skierowanym do oznaczonego podmiotu i dotyczy jego uprawnienia , a samo uprawnienie , którego dotyczy akt , jest określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Jest to akt z zakresu władztwa publicznego , ma charakter władczy i rozstrzygający o uprawnieniach skarżącego do otrzymania wnioskowanej pomocy.

Z analizy przepisów art.4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2005.266) oraz art.7 ust.1 pkt.7 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2001.1591) wynika, że do zadań własnych gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym tworzenie warunków do zaspakajania potrzeb mieszkaniowych. W celu realizacji tych zadań , gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy ( art.20 ust.1 ww. ustawy ).

Na mocy upoważnienia ustawowego Rada Miasta podjęła w dniu [...] 2012r. uchwałę Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz.Urz. 2012.5817) .

Tryb postępowania w sprawach dotyczących udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę dzieli się na dwa etapy: pierwszy – obejmuje analizę i weryfikację wniosków , drugi – dotyczy zawarcia umowy najmu z zarządcą budynku.

Działania organów administracyjnych na pierwszym etapie postępowania mają charakter administracyjnoprawny , gdyż rozstrzygają o tym , czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z zasobów będących w posiadaniu gminy. Odmowa zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu i umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego ; rozstrzygnięcia na tym etapie postępowania dotyczące tego , czy dana osoba spełnia , czy nie spełnia warunki do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z zasobów gminy , podejmowane są w ramach wykonywania publicznoprawnych zadań gminy, poprzedzających drugi etap postępowania obejmujący czynności cywilnoprawne z zakresu władztwa właścicielskiego. Działania organu na pierwszym etapie postępowania nie stanowią ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy i mają charakter administracyjnoprawny . W rozpatrywanej sprawie działania organu na pierwszym etapie postępowania rozstrzygnęły o tym , że skarżący nie spełnia warunków do ubiegania się o wynajęcie lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy.

Brak kontroli sądowoadministracyjnej odmowy umieszczenia skarżącego na liście osób kwalifikujących się do przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy pozbawiłaby skarżącego należnej mu ochrony prawnej .

Negatywna weryfikacja wniosku skarżącego nie stanowiła czynności cywilnoprawnej, nie kreowała bowiem stosunku cywilnoprawnego najmu lokalu , lecz – jak wyżej podniesiono – stanowiła wykonywanie publicznoprawnych zadań Gminy. Zauważyć należy, że odmowa umieszczenia na liście osób oczekujących pozbawia skarżącego możliwości wynajęcia lokalu z zasobów Gminy, a więc organ w sposób władczy rozstrzygnął o uprawnieniu skarżącego wynikającym z przepisów prawa.

Mając na uwadze zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę praworządności , wyrażone w art. 2 i 7 Konstytucji RP , wszelkie wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej , w ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę , należy interpretować na rzecz ochrony praw obywatelskich , w tym na rzecz prawa do sądu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie skarga jest dopuszczalna jako akt z zakresu administracji publicznej z art.3 § 2 pkt.4 p.p.s.a.

Przechodząc zatem do kontroli zasadności odmowy realizacji wniosku skarżącego , należy podnieść , że Prezydent Miasta odmawiając skarżącemu udzielenia pomocy mieszkaniowej jako podstawę prawną swojego stanowiska wskazał § 54 ust.1ww. uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego Zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń. Przepis ten określa wyłączenia podmiotowe i stanowi , że za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych nie są uznawane osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości , który mógłby stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest , że skarżący posiada tytuł prawny do nieruchomości położonej w L, przy ul. Ł o powierzchni ponad 100m stanowiącej trzy odrębne lokale mieszkalne. Istota sporu dotyczy okoliczności , czy posiadane nieruchomości mogłyby stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego we własnym zakresie , w rozumieniu § 54 ww. uchwały . W ocenie organu, przedmiotowa nieruchomość mogłaby zaspokoić potrzeby mieszkaniowe skarżącego. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się skarżący i nie kwestionując faktu , że jest właścicielem lokali mieszkalnych zarzucił , że dwa lokale są wynajmowane , czynsz z wynajmu pobiera komornik na poczet zaległości alimentacyjnych, zatem nie można uznać że mógłby zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie , a ponadto w K mieszka od 33 lat i nie zamierza przeprowadzać się do L .

Dokonując oceny stanowiska organu i skarżącego w świetle przesłanek określonych w przytoczonym § 54 ust.1 pkt.1 ww. uchwały , Sąd podzielił stanowisko organu jako zgodne z prawem.

Przede wszystkim należy podnieść , że wskazany przepis w sposób nie budzący wątpliwości określa , że negatywna przesłanka do uzyskania pomocy mieszkaniowej jest posiadanie nieruchomości , która m o g ł a b y stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy , a nie że taką podstawę stanowi. Ustawodawca w tym przepisie wykluczył z kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o pomoc mieszkaniową z zasobów gminy wszystkie te osoby , które posiadając jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości m o g ł y b y we własnym zakresie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe . Fakt , że dwa z trzech posiadanych mieszkań skarżący wynajmuje (jeden na zasadzie przydziału kwaterunkowego , drugi – na podstawie umowy najmu) , w ocenie Sądu , w sposób jednoznaczny przesądza o słuszności stanowiska zajętego przez organ. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ nie był zobligowany do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność , czy posiadana przez skarżącego nieruchomość m o g ł a b y zaspokoić potrzeby mieszkaniowe skarżącego , skoro co najmniej dwa lokale nadają się do zamieszkania i faktycznie są wynajmowane . Argumentacja skargi dotycząca miejsca położenia lokali , czynszu z wynajmu zajętego przez komornika , standardu tych lokali , ani fakt zamieszkania w K od ponad 30 lat nie mogła odnieść zamierzonego skutku , bowiem § 54 ust.1 pkt.1 ww. uchwały nie określa żadnych innych przesłanek wyłączających z kręgu osób uprawnionych do pomocy mieszkaniowej poza posiadaniem jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości mogącej stanowić podstawę zaspokojenia tych potrzeb we własnym zakresie wnioskodawcy bez względu na miejsce położenia tych lokali , faktu ich zamieszkiwania przez lokatorów , standardu i tego , kto i w jakiej wysokości pobiera czynsz.

Pokreślić należy, że każdy ma prawo swobodnego wyboru miejsca zamieszkania, jednak będąc właścicielem nieruchomości o powierzchni ponad 100m2, w skład której wchodzą trzy lokale mieszkalne, z których dwa są wynajmowane , skarżący nie może oczekiwać , że jego wybór miejsca zamieszkania w K ma być realizowany w ramach publicznej pomocy z zasobu mieszkaniowego Gminy. Pomoc ta skierowana jest do osób , które nie są w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Wybór atrakcyjniejszej lokalizacji miejsca zamieszkania , czy wyższego standardu nie może być realizowany w ramach środków będących w dyspozycji organów administracyjnych , których działania skierowane są z natury rzeczy do osób wymagających wsparcia w tym zakresie , z uwagi na brak jakichkolwiek możliwości we własnym zakresie. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wykazało , że skarżący swoje potrzeby mieszkaniowe m ó g ł b y zaspokoić we własnym zakresie będąc właścicielem lokali mieszkalnych .

Odnośnie zastosowania trybu pierwszeństwa , określonego w § 21 ust.2 ww. uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012r. Sąd w całości podzielił stanowisko organu jako zgodne z prawem. Tryb ten dotyczy osób , które spełniają warunki do ubiegania się o pomoc mieszkaniową z zasobów Gminy, a jak wyżej podniesiono , skarżący warunków tych nie spełnia , a w konsekwencji wskazany tryb nie mógł mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności , Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270.) , orzekł jak w sentencji.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt II postanowienia na podstawie art. 250 p.p.s.a., określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013.461.).