Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1390/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi ,,A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania T. N. T. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 23 marca 2017 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok w wysokości 4.377 zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "O.p." w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", art. 1, art. 6a ust. 1 i 3, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 715 ze zm.), powoływanej jako "u.p.r." oraz właściwej uchwały Rady Miasta w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości na terenie Miasta.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 23 marca 2017 r. Prezydent Miasta ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 rok dla T. N. T., jako właściciela działek położonych w G. o nr [...], [...],[...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 2,3417 ha. T. N. T. nabył własność przedmiotowych nieruchomości na podstawie umowy darowizny z dnia 4 września 2014 r. (akt notarialny rep. A nr [...]), a wymiar podatku uwzględniał dane z ewidencji gruntów i budynków oraz informację złożoną przez podatnika.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy w związku z wniesionym przez podatnika odwołaniem, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działki nr [...],[...],[...] i [...] sklasyfikowane są jako użytki rolne klasy R llla, R IIIb i S-IIIa o łącznej pow. 1,5827 ha. Natomiast działki nr [...],[...] i [...]o łącznej pow. 0,7590 ha oznaczone są symbolem B (tereny mieszkaniowe). Jak wynika z ewidencji na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny dwukondygnacyjny, na działkach nr [...] i [...] znajduje się budynek mieszkalny czterokondygnacyjny. W aktach sprawy znajduje się informacja w sprawie podatku rolnego złożona przez pełnomocnika podatnika, w której do opodatkowania podano powierzchnię użytków rolnych: IIla - 0,9679 ha, Illb - 0,6148 ha łącznie – 1,5827 ha. Z kolei w informacji podatkowej w podatku od nieruchomości, podano grunty pozostałe o powierzchni 7590 m2 i budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 655,39 m2.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. tj. z 2016 r., poz. 1629), powoływanej dalej jako "p.g.k.", podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., danym w niej zawartym służy domniemanie prawdziwości. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Organ stwierdził, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l., art. 6a ust. 1 u.p.r.). Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym powstał w dniu 1 października 2014 r., bowiem nabycie własności przedmiotowych nieruchomości przez T. N. T. nastąpiło w dniu 4 września 2014 r. i do roku 2017 nie uległ zmianie.

Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków do opodatkowania podatkiem rolnym należało przyjęć grunt o łącznej powierzchni 0,15827 ha fizycznego (grunt oznaczony jako R llla i R IIlb, S-IIIa), natomiast do opodatkowania podatkiem od nieruchomości - budynki mieszkalne (655,39 m2) i grunty pozostałe (7590 m2). W zaskarżonej decyzji organ podatkowy ustalił wysokość podatku, przyjmując do opodatkowania stawkę właściwą dla budynków mieszkalnych i dla gruntów "pozostałych", zgodnie z właściwą uchwałą Rady Miasta. Łączne zobowiązanie pieniężne obejmujące podatek rolny i podatek od nieruchomości za 2017 r. wynosi zatem 4.377,00 zł.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz stan faktyczny sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ ustalając wymiar łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2017 uwzględnił dane z ewidencji gruntów i budynków oraz informacje podatkową złożoną przez podatnika, a dane w złożonych informacjach podatkowych pokrywały się z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.

Z uwagi na powyższe, organ uznał za niezasadne zarzuty zawarte w odwołaniu. Stwierdzono, że skoro w ewidencji gruntów i budynków działki nr [...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 7590 m2 są sklasyfikowane jako "B" (tereny mieszkaniowe), to grunty te, jak również budynki znajdujące się na tych gruntach, należało opodatkować podatkiem od nieruchomości.

Organ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu nie ma znaczenia, że podatnik nie występował o zmianę danych w ewidencji gruntów. Podatnik, który obecnie kwestionuje zawarte w ewidencji dane może wystąpić do organu prowadzącego ewidencję o wyjaśnienie, jak również zmianę danych w ewidencji, w trybie określonym przepisami p.g.k.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzje w sprawie zmiany decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne wydane dla J. S.-T. nie są przedmiotem niniejszego postępowania, a organ ocenia wyłącznie materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

W złożonej skardze T. N. T. wniósł o uchylenie decyzji, zarzucając organom podatkowym:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw, tj.: art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez błędne przyjęcie, że organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął dane z ewidencji danych gruntów i budynków, gdy tymczasem organ pierwszej instancji nie ustalił w jakiej dacie doszło do zmian w ewidencji gruntu i budynków, które stanowiły podstawę ustalenia wysokości podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości, przez co wysokość podatku rolnego i podatku od nieruchomości została błędnie obliczona;

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji;

b) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W ocenie skarżącego, organ błędnie przyjął jako podstawę dla ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków z dnia wydania decyzji tj. 23 marca 2017 r., gdy w okresach poprzedzających wydanie decyzji doszło do zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków i data wprowadzenia tych zmian ma istotny wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego.

Skarżący wskazał, że z regulacji art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz z § 49 ust. 1 pkt 1. § 49 pkt 1 ust. 2 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38 poz. 454) wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11). To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Skarżący zarzucił, że organ drugiej instancji analizując materiał dowodowy, pominął ustalenie czy zawiadomienie starosty o zmianach w ewidencji w ogóle wpłynęło do organu pierwszej instancji, a jeżeli tak, jak data wprowadzenia zmian została w nim wskazana.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa materialnego ani procesowego i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W sprawie została zaskarżona decyzja dotycząca ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego.

Podatek od nieruchomości i podatek rolny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są dla organu podatkowego wiążące. Z przepisu art. 21 ust. 1 p.g.k. wynika bowiem, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznacza nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że z unormowania art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. w związku z art. 21 ust. 1 p.g.k. wynika, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II FSK 1959/11, wyroku NSA dnia z 11 lipca 2012 r., sygn. II FSK 2632/10). Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku i nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tym zakresie (por. wyroki NSA z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. II FSK 372/07, z dnia 12 marca 2009 r. sygn. II FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. II FSK 1949/07). Ewidencja gruntów i budynków, o której jest mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu administracyjnego nie mogą zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia tej ewidencji (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. II FSK 2511/10). Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków organy i sądy wiążą znajdujące się w niej zapisy (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2016 r. sygn. I SA/Go 45/16, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. I SA/Gd 1436/15, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 września 2015 r. sygn. I SA/Sz 686/15, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. I SA/Po 89/15, L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24).

Ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o nieruchomości. Jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym jest mowa w art. 194 o.p. i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08).

Stanowisko organu odnośnie związania organów podatkowych w zakresie ustaleń co do powierzchni nieruchomości oraz klasyfikacji gruntów danymi wynikającymi z ewidencji gruntów jest zatem prawidłowe.

Ze znajdującego się w aktach postępowania podatkowego materiału dowodowego wynika, że organy dokonały w niniejszej sprawie ustalenia przeznaczenia gruntu na podstawie wypisów z ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], obrazujących stan ewidencji na okres od dnia 4 września 2014 r. do dnia orzekania w sprawie. Wypisy te sporządzono bowiem w dniu 24 kwietnia 2017 r., według stanu z dnia 4 września 2014 r. oraz w dniu 13 września 2017 r. według stanu na dzień 31 grudnia 2015 r.. Z porównania tych zapisów wynika, że w czasie od dnia 4 września 2014 r., żadne zmiany, aż do dnia orzekania nie zostały w ewidencji dokonane.

Zarzuty skarżącego, że przeznaczenie nieruchomości zostało przez organ ustalone na podstawie wypisów z ewidencji dotyczących działek określających stan nieruchomości na dzień wydania decyzji, czyli 27 lipca 2017 r., zamiast okresu powstania zobowiązania podatkowego są bezpodstawne. Organ dokonał bowiem ustalenia przeznaczenia nieruchomość od dnia 4 września 2014 r., czyli od daty nabycia działek przez skarżącego do końca roku podatkowego, a z dokumentacji zgromadzonej przez organ wynika, że w okresie od dnia 4 września 2014 r. do dnia orzekania w ewidencji gruntów i budynków nie dokonywano zmian przeznaczenia nieruchomości.

Skarżący, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. II FSK 986/11, wskazał, że z regulacji art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty i to właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Skarżący zarzucił, że organ drugiej instancji analizując materiał dowodowy, pominął ustalenie czy zawiadomienie starosty o zmianach w ewidencji w ogóle wpłynęło do organu pierwszej instancji, a jeżeli tak, to jak data wprowadzenia zmian została w nim wskazana.

Stanowisko skarżącego nie jest uzasadnione. Organ podatkowy ma obowiązek opierać się na danych wynikających z wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Przede wszystkim wskazać należy, że w niniejszej sprawie w wypisów z ewidencji wynika, że w 2014 r. od daty nabycia nieruchomości przez skarżącego zmiany treści wpisów dotyczących przeznaczenia nieruchomości nie były dokonywane.

Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających dokonanie zmian w ewidencji po dacie nabycia przez niego nieruchomości, a z dokumentacji wynika, że zmiany takie miały miejsce w roku 2006, 2010, 2011 oraz w dniu 3 czerwca 2014 r., kiedy to właścicielem nieruchomości nie był skarżący, lecz jego małżonka.

Nadto wskazać należy, że w sytuacji gdy organ dysponuje wypisem z ewidencji dokonuje on ustalenia przeznaczenia nieruchomości na podstawie tego wypisu.

Z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 wskazanego rozporządzenia wynika, że o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. W cytowanym przez skarżącego wyroku Sąd wskazał, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu i dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Jednocześnie Sąd stwierdził, że wyłącznie starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków i wykluczona jest możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 O.p. przez inne organy, w tym także podatkowe, na okoliczność faktycznego wykorzystywania gruntów lub ich faktycznego charakteru. Treść przytoczonego wyroku nie zawiera argumentacji na poparcie stanowiska skarżącego o zaistnieniu w rozpoznawanej sprawie uchybień w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i dokonywania przez organ ustaleń faktów mających znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że w sytuacji gdy organ dysponuje wypisem z ewidencji ma on obowiązek dokonywania ustaleń jaką datę wskazał organ prowadzący ewidencję w zawiadomieniu organu podatkowego o dokonanej w ewidencji zmianie. Treść zapisów w ewidencji wynika bowiem w sposób niewątpliwy z otrzymanego przez organ wypisu.

Wskazać należy, że treść decyzji z dnia 23 marca 2017 r. w sprawie zmiany decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne z dnia 23 marca 2017 r. J. S.-T., nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, a w szczególności poczynionych przez organ ustaleń odnośnie przeznaczenia nieruchomości. Prawidłowość tej decyzji nie podlega bowiem badaniu w niniejszym postępowaniu, a ustalenia organu znajdują podstawę w treści znajdujących się w aktach wypisów z ewidencji gruntów i budynków. Z uzasadnienia decyzji z dnia 23 marca 2017 r. wynika, iż została ona wydana w związku z zawarciem przez właścicielkę nieruchomości umowy darowizny, istniejąca rozbieżność w zakresie przeznaczenia nieruchomości w obu decyzjach może zatem wynikać z faktu, że decyzja wydana wobec J. S.-T. nie uwzględnia ona faktu zmiany przeznaczenia części nieruchomości w dniu 3 czerwca 2014 r.

W toku przedmiotowego postępowania organy, stosownie do art. 187 § 1 O.p., podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a materiał dowodowy stosownie do art. 187 § 1 O.p., został rozpatrzony w sposób wyczerpujący i umożliwiający podjęcie decyzji. Organ zebrał niezbędny materiał dowodowy w postaci wypisów z ewidencji poszczególnych działek i dokonał ustaleń na ich podstawie, z uwzględnieniem przeznaczenia nieruchomości w okresie za jaki ustalane było zobowiązanie podatkowe. Organ rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów. Dokonana przez organ ocena dowodów, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p..

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. nie są uzasadnione. Przepisy te nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem organ w toku postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości stosował przepisy O.p.. Jak wynika z dokonanej przez Sąd oceny, w sprawie brak było także podstaw do postawienia organowi zarzutów naruszenia analogicznych przepisów O.p., dotyczących zbierania i oceny materiału dowodowego.

W sprawie nie zaistniały przesłanki uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, zatem organ zasadnie, zgodnie z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymał zaskarżoną odwołaniem decyzję w mocy.

W związku z powyższym, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako niezasadną.

DSz