Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 248/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 i  art. 41
journal: Dz.U. 2008 nr 237 poz 1656
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem J. W. z dnia [...] o wpisanie do ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że strona nie została wpisana do prowadzonej przez pracodawcę ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych. W dalszej części uzasadnienia organ ten przywołał treść art. 35 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. nr 237, poz. 1656). Następnie zwrócono uwagę, że we wniosku strony wskazano iż "praca na stanowisku sztygara oddziałowego jest wykonywana bezpośrednio na przeróbce mechanicznej węgla". Wyniki przeprowadzonej kontroli wykazały, że J. W. zatrudniony jest na stanowisku sztygara oddziałowego oddziału JMS. Z opisu czynności zawartych w dokumentacji z oceny ryzyka zawodowego dla pracowników na stanowisku dozoru ruchu w ZPMW wynika, że wykonują oni czynności związane z kierowaniem ruchem technologicznym, nadzorowaniem i kierowaniem wszelkimi pracami oraz prowadzeniem dokumentacji. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji odniósł się do ustawowej definicji ciężkiej pracy fizycznej oraz do wymogu ujęcia zajmowanego stanowiska w wykazie prac w szczególnych warunkach zamieszczonych w załączniku nr 1 do ustawy. W pkt 1 tego załącznika wskazano prace bezpośrednio przy przeróbce mechanicznej węgla oraz rud metali lub ich wzbogacaniu. Z przedstawionych kontrolującym wyników pomiaru wydatku energetycznego wynika, że wydatek energetyczny efektywny na stanowisku dozoru niższego wynosi 1 514 kcal/480 min, 6 337,3 kJ/480 min i odpowiada pracy ciężkiej, a na stanowisku dozoru średniego wydatek energetyczny efektywny na zmianę roboczą wynosi 1 467,3 kcal/480 min, 6 141,4 kJ/480 min i odpowiada pracy

średnio ciężkiej. Następnie organ przywołał jak należy rozumieć wykonywanie prac bezpośrednio przy przeróbce mechanicznej węgla. Przez taką pracę należy widzieć wykonywanie czynności związanych z przetwarzaniem surowca lub produktów przejściowych w wyrób lub produkt finalny. Do tych prac zaliczyć należy dostarczanie materiałów (surowców) lub półproduktów do stref obróbki, ich przetwarzanie ręczne lub z użyciem narządzi, odbieranie wyrobów ze stref obróbki. W konkluzji organ ten uznał, że wykonywana przez stronę praca nie spełnia określonych w ustawie o emeryturach pomostowych kryteriów pozwalających na umieszczenie w wykazie prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Tym samym uznano, że dalsze prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J. W., który wniósł odwołane do Okręgowego Inspektora Pracy w K. W odwołaniu tym wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że przedmiotowa sprawa powinna zostać rozpoznana merytorycznie, a organ powinien wydać decyzję rozpatrującą jej wniosek co do istoty, a nie umarzać postępowania. Zadaniem organu jest wypowiedzieć się w sprawie w sposób merytoryczny, a nie uchylać się od takiego rozstrzygnięcia. Ponadto odwołujący nie podzielił stanowiska pierwszej instancji, że wykonywana przez niego praca nie spełnia kryteriów określonych w ustawie o emeryturach pomostowych.

Okręgowy Inspektor Pracy w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy poprzez odmowę nakazania umieszczenia pracownika J. W. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym treść wniosku strony oraz główne motywy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, jak również argumentację zamieszczoną w odwołaniu.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy przybliżył treść art. 3 ustawy o emeryturach pomostowych, a w szczególności unormowania dotyczące zakwalifikowania pracy wykonywanej przez pracownika jako pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Następnie wskazany organ przybliżył ustalenia przeprowadzonej kontroli dotyczącej warunków i miejsca pracy strony oraz stwierdzenia zajęte przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do stanowiska zajętego przez organ pierwszej instancji, organ ten uznał, że z opisu czynności zawartych w dokumentacji oceny ryzyka zawodowego osób wykonujących pracę na stanowisku zajmowanym przez stronę wynika, że osoby te wykonują czynności związane z kierowaniem ruchem technologicznym, nadzorowaniem i kierowaniem wszelkimi pracami oraz prowadzeniem dokumentacji, a tym samym nie spełnia wymogów wynikających z postanowień ustawy o emeryturach pomostowych do tego, aby zaliczyć ją do osób wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Następnie organ odwoławczy wskazał, że czynnikami ryzyka kwalifikującymi pracownika do umieszczenia w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze może być jedynie efektywny wydatek energetyczny oraz mikroklimat gorący pod warunkiem, że wykonywane prace zostały ujęte w wykazie prac w szczególnych warunkach stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy. Przepisy ustawy o emeryturach pomostowych wymagają, aby warunki wymienione powyżej były spełnione łącznie. Po przedstawieniu powyższych rozważań organ odwoławczy przybliżył zarzuty strony sformułowane w odwołaniu, a następnie przystąpił do ustosunkowywania się do nich. Odnosząc się do zarzutu strony, iż spełnia on wymogi do umieszczenia w przedmiotowej ewidencji organ odwoławczy uznał, że analiza warunków pracy strony nie daje podstaw do uwzględnienia zgłaszanego żądania, ponieważ praca ta nie może zostać uznana za pracę w szczególnych warunkach, nadto organ ten stwierdził, że analiza podstawowych obowiązków pracownika dokonana przez organ pierwszej instancji wykazała, że praca wykonywana przez pracownika nie może zostać uznana jako praca wykonywana bezpośrednio przy przeróbce węgla oraz rud metali lub ich wzbogacaniu, ponieważ określenie "prace wykonywane przy przeróbce

surowców" należy rozumieć jako wykonywanie czynności związanych z przetwarzaniem surowca lub produktów przejściowych w wyrób lub produkt finalny. Prace przy kontroli i zapewnieniu ciągłości procesu technologicznego mogą być kwalifikowane jako prace w szczególnych warunkach, tylko i wyłącznie w przypadku ich zgodności z przedstawioną charakterystyką. Natomiast z charakterystyki stanowiska odwołującego się wynika, że wykonywana przez niego praca nie spełniała tych wymogów. W pracy tej strona narażona była na hałas, pył węglowy, zagrożenie pożarowe, wybuchowe, upadek na tym samym poziomie, upadek z wysokości, występują zagrożenia związane z możliwością zetknięcia się z urządzeniami mechanicznymi w ruchu, odpryskami, spadającymi elementami, porażenia prądem lub łukiem elektrycznym. W konkluzji organ ten uznał, że praca wykonywana przez stronę nie może zostać uznana za pracę wykonywaną bezpośrednio przy przeróbce węgla oraz rud metali lub ich wzbogacaniu, a tym samym nie mieści się w wykazie prac ujętych w załączniku nr 1 do ustawy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że dla ustalenia czy praca wykonywana przez daną osobę była pracą w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze nie ma znaczenia nazwa stanowiska lecz charakterystyka wykonywanej pracy, a jedynym podmiotem uprawnionym do kwalifikacji danego rodzaju prac jest pracodawca (płatnik składek). Podmiot ten tworzy wykaz stanowisk na których wykonywana jest praca, o której mowa jest w ustawie o emeryturach pomostowych. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do obowiązków organu odwoławczego i przysługujących mu uprawnień. W szczególności zwrócono uwagę na konieczność merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczać się wyłącznie do kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zaznaczono, że w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie o postanowienia art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego typu rozstrzygnięciem organ administracji spotyka się wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Z tego też powodu organ odwoławczy uwzględnił zarzuty sformułowane w odwołaniu a dotyczące bezprzedmiotowości postępowania i orzekł

w sposób merytoryczny w sprawie poprzez odmowę nakazania pracodawcy umieszczenia konkretnego pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wpisu do ewidencji wymagało merytorycznej oceny czy praca wykonywana przez pracownika ma charakter pracy określony w ustawie o emeryturach pomostowych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł J. W., który wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W skardze tej wystąpił o uchylenie kwestionowanej decyzji jako naruszającej prawo, a w szczególności sprzecznej z art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych. W motywach skargi podkreślił, że jego pracodawca nie umieścił go w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach. Stanowisko takie podtrzymane zostało przez organ odwoławczy, który uznał, że skarżący nie wykonuje pracy bezpośrednio przy przeróbce mechanicznej węgla oraz nie wykonuje ciężkiej pracy fizycznej. Zdaniem skarżącego stanowisko organu odwoławczego nie jest prawidłowe, ponieważ wykonuje pracę bezpośrednio przy przeróbce węgla na stanowisku sztygara oddziałowego, na stanowisku zaliczanym do średniego stanowiska dozoru. Skarżący zaakcentował, że wysiłek fizyczny został zbadany i wykazał wartość wydatku energetycznego w wysokości 9 620,7 kJ, a tym samym wydatek ten był wyższy od wartości granicznej obowiązującej w ustawie o emeryturach pomostowych. Nadto skarżący podkreślił, że jego praca związana jest z obróbką mechaniczną węgla, a tym samym niezrozumiałe są twierdzenia zamieszczone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. W końcowej części uzasadnienia zaakcentowano, że stanowisko zajmowane przez skarżącego było zaliczane do pracy w warunkach szczególnych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o brzmienie art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na rozstrzygnięcie organu administracji, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mocą zaskarżonej decyzji Okręgowy Inspektor Pracy w K. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i odmówił nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika J. W. w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zatem organ odwoławczy wyeliminował z obrotu prawnego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i w sposób merytoryczny rozstrzygnął sprawę. Odnosząc się do tego zagadnienia przyjdzie podzielić argumentację organu odwoławczego zamieszczoną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji a związaną z możliwością merytorycznego rozstrzygania przez organ wyższego stopnia. Kontrola przeprowadzana przez organ odwoławczy nie może sprowadzać się jedynie do oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Organ ten zobowiązany jest bowiem do merytorycznego wypowiedzenia się w sprawie, o ile zgromadzony materiał dowodowy na to zezwala. W świetle powyższego stwierdzenia niezbędne będzie zweryfikowanie czy zgromadzony materiał dowodowy i obowiązujące unormowania w sprawie dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia. Ocena tego materiału dowodowego dokonana przez organ odwoławczy okazała się prawidłowa, ponieważ organ pierwszej instancji wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności umożliwiające mu podjęcie

rozstrzygnięcia. Na marginesie powyższych ustaleń przyjdzie podkreślić, że mocą zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez uchylenie decyzji kasacyjnej i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, albowiem organ pierwszej instancji rozpoznając sprawę dokonał jej rozpatrzenia w sposób merytoryczny, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu jego decyzji. Tym samym organ odwoławczy był uprawniony do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Przywoływanie stanu normatywnego w sprawie rozpocząć należy od unormowań zamieszczonych w art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. nr 237, poz. 1656). Zgodnie z tym przepisem prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku. Wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do przywoływanej ustawy. Z kolei prace o szczególnym charakterze to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się. Wykaz tego typu prac określa załącznik nr 2 do wymienionej powyżej ustawy. Jednocześnie po myśli art. 3 ust. 4 i 5 przedmiotowej ustawy za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze uważa się pracowników wykonujących po dniu wejścia w życie ustawy, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace, o których mowa w ust. 1 i 3 tej ustawy.

Po myśli art. 41 ust. 1 powoływanej ustawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi centralny rejestr stanowisk pracy, na których są wykonywane prace

w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, jak również centralny rejestr pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych. Z kolei płatnik składek jest obowiązany prowadzić: wykaz stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze oraz ewidencję pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych. Równocześnie płatnik ten obowiązany jest powiadomić pracowników o dokonaniu wpisu do prowadzonej przez siebie ewidencji. Natomiast pracownikowi w przypadku nieumieszczenia w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych, pracownikowi przysługuje skarga do Państwowej Inspekcji Pracy. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na postanowienia art. 11a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z tym przepisem właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnych charakterze, wykreślenia go z ewidencji oraz do sporządzenia korekty dokonanego wpisu w tej ewidencji. Jednocześnie zgodnie z art. 12 tej ustawy w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Z przedstawionego stanu normatywnego wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi centralny rejestr stanowisk pracy na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, jak również centralny rejestr pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Z kolei płatnik, którym jest pracodawca obowiązany jest prowadzić wykaz stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze oraz ewidencję pracowników

wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Oznacza to, że centralny rejestr stanowisk pracy na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze jak również rejestr pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze musi być kompatybilny z wykazem stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a prowadzona przez płatnika ewidencja pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynika z powyższych rejestrów i wykazu stanowisk pracy. Z kolei pracownik, który nie został wpisany do wykazu stanowisk prowadzonego przez pracodawcę uprawniony jest do wniesienia skargi do Państwowej Inspekcji Pracy. Wniesienie przez pracownika wskazanej skargi uruchamia postępowanie kontrolne przez Państwową Inspekcję Pracy. W ramach tego postępowania inspektor pracy przeprowadza kontrolę działań podjętych przez pracodawcę, a w szczególności to, czy płatnik prowadzi w sposób prawidłowy wykaz stanowisk, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, jak również ewidencję pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a następnie podejmuje przewidziane prawem działania, w tym uprawniony jest do wydania nakazu, mocą którego nakaże pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, względnie wykreślenia go z takiej ewidencji albo do sporządzenia korekty dokonanego wpisu w tej ewidencji. Wydanie przedmiotowego nakazu następuje w drodze decyzji administracyjnej. W tym miejscu przyjdzie dostrzec, iż w następstwie skargi pracownika organy inspekcji pracy nie mogą orzekać co do wykazu stanowisk pracy prowadzonego zgodnie z postanowieniami art. 41 ust. 4 pkt 1 ustawy o emeryturach pomostowych (zob. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1969/10).

W rozpatrywanej sprawie skarżący pismem z dnia [...] wniósł skargę do Okręgowego Inspektora Pracy w K. na nieumieszczenie w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach, a

w motywach tej skargi podkreślił, że pracodawca sporządził także ewidencję jednakże on nie został w niej ujęty. W następstwie tej skargi powyższy organ uruchomił stosowne postępowanie kontrolne i jak było to powyżej sygnalizowane decyzją z dnia [...] umorzył wszczęte przez siebie postępowanie administracyjne, a organ wyższego stopnia uchylił wskazaną decyzję i odmówił nakazania umieszczenia skarżącego w ewidencji pracowników wykonujących prace

w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. W kontekście przedstawionych powyżej rozważań przyjdzie podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie organ inspekcji pracy obowiązany był wydać decyzję merytoryczną a nie kasacyjną. Za takim poglądem przemawia treść żądania skarżącego skierowana do organów inspekcji pracy, otóż wystąpił on o wpisanie go do ewidencji pracowników, a zatem nie występował on o wpisanie stanowiska na którym wykonuje pracę do rejestru stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Taki zakres żądania wyznacza także rodzaj rozstrzygnięcia podejmowanego przez organy administracji, albowiem w tym przypadku obowiązane są one wydać indywidualny akt administracyjny i rozpatrzyć wniosek skarżącego. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie dowodowe wykazało, że stanowisko zajmowane przez skarżącego nie jest ujęte w wykazie stanowisk, a tym samym skarżący nie mógł zostać wpisany do ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. W świetle przeprowadzonej analizy rozstrzygnięcie organu odwoławczego uwzględnia postanowienia obowiązujących przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z treścią art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organ administracji podejmuje wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a po myśli art. 77 § 1 tego Kodeksu obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sposób wyczerpujący i wyjaśnił wszystkie istotne elementy tego postępowania, a tym samym nie można zarzucić mu naruszenia tych przepisów w takim stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie wniesionej skargi.

Sąd z urzędu jest zobowiązany przeprowadzić kontrolę prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli przyjdzie dostrzec, że organ odwoławczy podejmując swoje rozstrzygnięcie dopuścił się naruszenia postanowień prawa, a w szczególności art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ zobowiązany jest zamieścić w podejmowanym rozstrzygnięciu podstawę prawną. Analiza tego elementu kontrolowanej decyzji pozwala dostrzec, że organ odwoławczy wskazał podstawę procesową, natomiast w decyzji tej nie zamieścił podstawy materialnoprawnej. Przeprowadzona powyżej analiza norm prawnych pozwala uznać, że taka podstawa prawna istnieje i została ona już przywołana w niniejszym wyroku. Zatem organ administracji publicznej dysponował podstawą materialnoprawną umożliwiającą mu wydanie kwestionowanej decyzji. Dostrzeżone uchybienie nie wpływa na istotę podjętego rozstrzygnięcia w sprawie, a tym samym nie wyczerpuje znamion uwzględnienia wniesionej skargi przewidzianej w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zostało sporządzone w sposób, który nie jest czytelny dla adresata, ponieważ poszczególne jego wątki nie zostały w sposób jasny wyodrębnione. Uchybienie to nie ma charakteru merytorycznego, a zatem nie mogło wpływać na ocenę prawidłowości kontrolowanej decyzji.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy należało skargę oddalić.

SW