Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 816/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151 , art 111
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 5 i art 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczania opłat za opróżnianie zbiornika skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 marca 2017 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 250 z późn. zm. – dalej jako: ustawa o utrzymaniu czystości) oraz

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.),

po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 5 stycznia 2017 r. (znak: [...]) przedłużającej na okres od dnia 9 stycznia 2017 r. do dnia 8 stycznia 2018 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]),

utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 5 stycznia 2017 r. (znak: [...]), na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości oraz art. 104 i art. 107 k.p.a., Burmistrz Miasta i Gminy N. orzekł o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2017 r. do dnia 8 stycznia 2018 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]).

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że decyzją Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]), M. B. zobowiązana została do uiszczenia w terminie do 28 dnia każdego następującego po sobie miesiąca opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości gruntowej poł. w S. [...] (dz. nr [...]) i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego. Dodano przy tym, że M. B. zobowiązana została do udostępniania – w czwarty piątek każdego następującego po sobie miesiąca – zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Organ I instancji podkreślił również, że z uwagi na fakt, iż M. B. nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie byłby późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji, zobowiązany był on do wydania przedmiotowej decyzji.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła M. B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości oraz naruszenie art. 104 i art. 107 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, odwołująca domagała się uchylenia decyzji w całości i stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z materiałem dowodowym przytoczyło na wstępie dotychczasowy przebieg postepowania, a następnie przywołało treść art. 5 ust. 1 pkt 3a i 3b, art. 6 ust. 1 i 7-10 ustawy o utrzymaniu czystości. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynikało, iż Burmistrz Miasta i Gminy N. decyzją z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]) ustalił:

1) obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie bezodpływowego zbiornika usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego – w kwocie [...]zł + VAT/miesiąc,

2) termin uiszczania opłaty za wykonanie usługi, o której mowa w pkt 1 – na 28 dzień każdego następującego po sobie miesiąca,

3) termin udostępnienia zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na czwarty piątek każdego po sobie następującego miesiąca.

Dodano przy tym, że decyzja ta była przedłużona na kolejne okresy, zaś ostatnia taka decyzja przedłużająca – poprzedzająca wydanie zaskarżonej decyzji organu I instancji – została wydana w dniu 7 stycznia 2016 r. (znak: [...]) na czas od dnia 9 stycznia 2016 r. do dnia 8 stycznia 2017 r.

Mając na uwadze powyższe, organ II instancji wskazał, że w jego ocenie zaskarżona decyzja była prawidłowa. Podkreślono bowiem, że jak wynikało z akt sprawy oraz z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2010 r., M. B. jest współwłaścicielką 1/2 części nieruchomości położonej w [...] (dz. nr [...]), zaś współwłasność ta nie jest związana z ustanowieniem odrębnej własności lokali w budynku znajdującym się na tej działce. Zaznaczono również, że w budynku tym znajdują się dwa lokale mieszkalne, przy czym z jednego z nich korzysta wyłącznie M. B. a z drugiego T. S. i J. S.. Organ odwoławczy podał, że do kanalizacji sanitarnej podłączony został wyłącznie lokal użytkowany przez T. S., natomiast M. B. korzysta nadal ze zbiornika bezodpływowego. Zwrócono także uwagę, że – jak wynikało z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – odwołująca się nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na tego rodzaju działalność (okoliczności tej nie kwestionowała również M. B.). Organ II instancji wskazał, że powyższy stan faktyczny istniał zarówno w dacie wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r., jak i następnych decyzji oraz istnieje w chwili obecnej. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, ponieważ stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, tzn. M. B. w żaden sposób nie wykazała, iż jej lokal mieszkalny został podłączony do kanalizacji sanitarnej ani też nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie byłby późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji, Burmistrz Miasta i Gminy N. zobowiązany był, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości, do przedłużenia z urzędu decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]) na kolejny okres od dnia 9 stycznia 2017 r. do dnia 8 stycznia 2018 r. Podkreślono bowiem, że z faktu, iż druga współwłaścicielka nieruchomości tj. T. S. podłączyła do kanalizacji sanitarnej wyłącznie lokal mieszkalny, z którego korzysta; - M. B. nie mogła skutecznie wywodzić, że jest ona zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego, do którego są odprowadzane nieczystości ciekłe z lokalu, w którym ona mieszka. Ponadto, odnosząc się do podniesionych w odwołaniu przez M. B. argumentów, zgodnie z którymi postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte oraz nie zapewniono jej udziału w postępowaniu, a także możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że rzeczywiście sytuacja taka miała miejsce, niemniej jednak – zdaniem organu odwoławczego – należało wziąć pod uwagę, iż stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie od 2006 r., zaś jedynym elementem, który mógł się zmienić, a nie uległ zmianie byłoby zawarcie przez M. B. stosownej umowy. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 listopada 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 842/13) oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 kwietnia 2013 r. (znak: [...]), zaś złożona od ww. wyroku skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. (sygn. akt II OSK 788/14). Zaznaczono przy tym, że w uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wyraźnie wskazał, iż decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]), funkcjonuje w obrocie prawnym, zaś postępowanie w sprawie wydania decyzji przedłużającej okres jej obowiązywania nie służy dokonywaniu oceny prawidłowości decyzji, której okres obowiązywania miał być przedłużony. Podkreślono również, że ocena zgodności z prawem ostatecznej decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. mogłaby być dokonana wyłącznie w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności lub w postępowaniu wznowieniowym. Tym samym wskazano, że organ administracji wydający decyzję o przedłużeniu obowiązywania decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. był zobowiązany tylko do zbadania, czy doszło do zmiany jednej okoliczności, tj. czy skarżąca zawarta umowę, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż zmiany innych okoliczności faktycznych nie miały znaczenia dla wydania decyzji o przedłużeniu obowiązywania decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło przy tym, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne było jedynie ustalenie, że odwołująca się korzystała z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła stosownej umowy na opróżnianie tego zbiornika. Zwrócono bowiem uwagę, że stosownie do brzmienia art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości tylko okazanie przez M. B. odpowiedniej umowy, potwierdzającej korzystanie z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego pozwolenie w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, spowodowałoby, że organ l instancji nie wydawałby decyzji przedłużającej na kolejny okres 1 roku ustalonych obowiązków. Dlatego też, w ocenie organu II instancji, wobec nie przedłożenia przez M. B. ww. umowy, Burmistrz Miasta i Gminy N. zobowiązany był wydać decyzję przedłużającą na okres od dnia 9 stycznia 2017 r. do dnia 8 stycznia 2018 r. obowiązywanie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze dodało także, że złożony wraz z odwołaniem od decyzji wniosek o stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca M. B., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i stwierdzenia ich nieważności, jako naruszających prawo, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 6 ust. 10, 7, 8 i 9 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3-3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, określającej obowiązek właściciela nieruchomości w zakresie gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych, która to ustawa nie przewiduje wydawania decyzji administracyjnej po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej na działce w S. [...]. Zdaniem skarżącej, decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie rozpoznając istoty sprawy zgodnie z wniesionym odwołaniem z dnia 2 lutego 2017 r., co miało niekorzystny wpływ na wynik sprawy oraz w zakresie stwierdzenia nieważności;

2) art. 104 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez fałszywe wskazanie faktów i dowodów nie zawarcia umowy na odbiór ścieków, przy braku ustalenia stanu faktycznego, bez wszczęcia postępowania z naruszeniem art. 61 § 1 i 4 k.p.a., bez udziału strony skarżącej, niemającej możliwości obrony swoich praw i przy naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a., braku możliwości udziału skarżącej w postępowaniu, braku możliwości wnoszenia zarzutów, co miało niekorzystny wpływ na wynik końcowy sprawy,

3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 81 k.p.a.,

4) prawa budowlanego, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie w myśl § 34 zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie rozwinęła podnoszone przez nią zarzuty wskazując m.in., że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie dawała podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnych nakładających obowiązki ponoszenia opłat czyszczenia wspólnego szamba, w tym na jednego ze współwłaścicieli z pominięciem pozostałych oraz przedłużania tych decyzji w oparciu o art. 6 ust. 10 ww. ustawy, co w ocenie skarżącej, świadczyło o rażącym naruszeniu prawa. Zdaniem skarżącej, wobec braku wydzielenia odrębnej własności lokalu w budynku położonym na dz. nr [...] w [...], za błędne należało również uznać ustalenia organu, zgodnie z którymi tylko współwłaścicielka ww. nieruchomości – T. S. podłączyła swój lokal do sieci kanalizacyjnej. Tym samym, według skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 104 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61 § 1 i 4, art. 10 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a., a także z naruszeniem przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 18 sierpnia 2017 r. skarżąca M. B. wskazała, że we wniesionym w sprawie odwołaniu domagała się stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, a nie wnosiła ona osobnego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, tak jak to z naruszeniem prawa rozpoznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w osobnym postanowieniu z dnia 28 marca 2017 r. (znak: [...]), od którego skarżąca złożyła następnie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Dlatego też skarżąca cofnęła skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2017 r. (znak: [...]) i zarazem wniosła o rozpoznanie przedmiotowej skargi z dnia 29 maja 2017 r. wspólnie ze złożoną skargą z dnia 14 sierpnia 2017 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2017 r. (znak: [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2017 r. (znak: [...]).

W piśmie z dnia 24 listopada 2017 r. (data wpływu do Sądu – 27 listopada 2017 r.) uczestnicy postępowania – T. S. i J. S. wskazali, że przywołana przez skarżącą M. B. w treści skargi argumentacja na poparcie ponoszonych przez nią zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Na poparcie swoich twierdzeń uczestnicy postępowania powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 1225/16) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r. (sygn. akt II OSK 1286/11). W piśmie z dnia 4 grudnia 2017 r. skarżąca M. B. wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania prowadzonego pod sygn. akt II SA/Kr 816/17, do czasu zakończenia postępowania zażaleniowego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1138/17 przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dotyczącego ponoszenia podwójnych kosztów sądowych, jak również wniosła o połączenie i wspólne rozpoznanie przedmiotowej sprawy (sygn. akt II SA/Kr 816/17) ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 1138/17, dotyczącej wydania decyzji z naruszenie prawa (znak: [...]), utrzymanej w mocy przez organ II instancji. Ponadto skarżąca podniosła, że wbrew jej żądaniu organ uruchomił równolegle osobne postępowanie nieważnościowe, odmawiając przy tym stwierdzenia nieważności decyzji o znaku: [...]

W piśmie z dnia 13 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej, podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane przez skarżącą w złożonej w niniejszej sprawie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2017 r. (znak: [...]) oraz sprecyzował podnoszone przez skarżącą zarzuty, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. prawa procesowego, a to:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, iż nałożony decyzją Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 5 stycznia 2017 r. obowiązek odnosi się wyłącznie do skarżącej, z pominięciem okoliczności, iż jest ona wyłącznie współwłaścicielką nieruchomości, a zatem obowiązek ten powinien być nałożony również na pozostałych współwłaścicieli, a to T. S. i J. S., a nadto z pominięciem, iż całość nieruchomości położonej w S. pod nr [...] podłączona jest do sieci kanalizacyjnej;

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów oraz uznanie, że decyzja organu I instancji wydana została prawidłowo, w szczególności, iż po stronie skarżącej zaktualizował się obwiązek ponoszenia opłat z tytułu gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiorniku bezodpływowym, mimo, że nie przeprowadzono żadnego postępowania administracyjnego, w którym okoliczności te mogłoby zostać prawidłowo wyjaśnione i w którym skarżąca mogłaby realizować przysługujące jej, jako stronie prawa i przywileje procesowe, a nadto błędne uznanie, że na nieruchomości położonej w S. [...] wydzielone są dwa odrębne lokale, których współwłaściciele powinni ponosić dwie odrębne opłaty za wywóz nieczystości oraz korzystanie z sieci kanalizacyjnej;

- art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania przez organ I instancji oraz uniemożliwienie jej brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu;

- art. 81 k.p.a. poprzez uznanie okoliczności, na podstawie których wydana została decyzja organu I instancji za udowodnione, podczas gdy skarżąca nigdy nie miała możliwości wypowiedzenia się co do nich;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta obarczona była licznymi naruszeniami prawa procesowego i materialnego, co skutkować powinno jej uchyleniem w całości;

2. prawa materialnego, a to:

- art. 6 ust. 6-9 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 3 i 3b ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach w zw. z § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie ze zbiornika bezodpływowego na nieczystości, w sytuacji przyłączenia całej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, co też zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy wyłącza możliwość pobierania opłaty za wywóz nieczystości ze zbiornika.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone, ani w całości, ani w żadnej innej części. W treści pisma szczegółowo rozwinięto podniesione zarzuty przedstawiając argumentację na ich poparcie.

W piśmie z dnia 18 grudnia 2017 r. skarżąca M. B. wniosła o rozpoznanie jej wniosku z dnia 4 grudnia 2017 r. w przedmiocie połączenia spraw o sygn. akt II SA/Kr 816/17 i II SA/Kr 1138/17, na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. Skarżąca podniosła również, że w jej ocenie T. S. i J. S. nie mogą być uczestnikami w przedmiotowej sprawie, gdyż podobnie jak skarżąca są oni współwłaścicielami stanowiącego przedmiot rozpoznawanej sprawy zbiornika bezodpływowego na nieczystości.

W piśmie z dnia 19 grudnia 2017 r. złożonym na rozprawie zatytułowanym jako "Odpowiedź na odpowiedź na skargę", skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do tego, że z naruszeniem prawa wyłączyło do osobnego postępowania stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia 5 stycznia 2017 r. (znak: [...]), o które skarżąca wnioskowała w odwołaniu z dnia 2 lutego 2017 r., nie zaś jak twierdził organ, w osobnym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. Skarżąca podkreśliła przy tym, że nie występowała z osobnym wnioskiem o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu I instancji. Jednocześnie zarzucono, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób należyty stanu faktycznego sprawy.

Ponadto na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r., pełnomocnik skarżącej podtrzymał wniesioną skargę oraz jej doprecyzowanie zawarte w piśmie z dnia 13 grudnia 2017 r. Pełnomocnik skarżącej podniósł przy tym, że w sprawie występuje błędne określenie stanu faktycznego, gdyż nałożony obowiązek powinien być nałożony nie tylko na skarżącą, ale także na pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Podkreślił przy tym, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo skarżąca podtrzymała złożone przez nią wnioski o połączenie do wspólnego rozpoznania sprawy o sygn. akt II SA/Kr 816/17 ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 1138/17. Zaznaczyła również, że nie brała ona udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w celu wydania kwestionowanej przez nią decyzji, a zarzut ten dotyczył również wcześniejszych decyzji zapadłych w przedmiotowej sprawie. Odpowiadając na pytania Sądu, skarżąca wskazała, iż nie ma ona wiedzy czy korzystała na czas wydania kwestionowanych decyzji z bezodpływowego zbiornika na nieczystości, gdyż nie była nigdy stroną w żadnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym wspólnego zbiornika na nieczystości. Jednocześnie skarżąca podniosła, że przedmiotowa nieruchomość wspólna w 2005 r. została włączona do sieci kanalizacyjnej protokołem odbioru w kwietniu 2005 r. Skarżąca nie udzieliła przy tym odpowiedzi na pytanie Sądu, dotyczące tego czy posiada ona umowę na opróżnianie zbiornika bezodpływowego na nieczystości. Podkreśliła jednak, że nieruchomość położona w S. [...] (dz. nr [...]) stanowi przedmiot współwłasności w częściach ułamkowych, w ramach której nie doszło do wydzielenia odrębnych lokali.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn wskazanych poniżej. W ocenie Sądu I instancji, kontrolowana decyzja jest zgodna z obiektywnym materialnym porządkiem prawnym. Nie narusza także postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, uchybienia procedury nie mają istotnego znaczenia dla wyniku sprawy.

Ustosunkowując się na samym początku do wniosku zawartego piśmie z dnia 4 grudnia 2017 r. skarżącej M. B. o zawieszenie przedmiotowego postępowania prowadzonego pod sygn. akt II SA/Kr 816/17, do czasu zakończenia postępowania zażaleniowego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1138/17 przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dotyczącego ponoszenia podwójnych kosztów sądowych, Sąd jedynie informuje, że zgodnie z treścią art. 131 p.p.s.a. in fine "Na postanowienie o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia postępowania przysługuje zażalenie". Mając zatem na uwadze wskazany przepis w zw. z treścią art. 194 p.p.s.a. wymieniającego enumeratywnie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, Sąd stwierdza podsumowująco, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. A zatem w tym przypadku ma zastosowanie przepis art. 163 § 1 p.p.s.a stanowiący, że "Postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom".

Następnie ustosunkowując się też jedynie informacyjnie/wyjaśniająco do wniosku o: połączenie i wspólne rozpoznanie przedmiotowej sprawy (sygn. akt II SA/Kr 816/17) ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 1138/17(dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności); o rozpoznanie przedmiotowej skargi z dnia 29 maja 2017 r. wspólnie ze złożoną skargą z dnia 14 sierpnia 2017 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2017 r. (znak: [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2017 r. (znak: [...]); połączenie i wspólne rozpoznanie przedmiotowej sprawy (sygn. akt II SA/Kr [...]) ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr [...] - Sąd jedynie informuje wobec nie zarządzenia na rozprawie ww. połączenia, że w myśl art. 111 p.p.s.a. "§ 1. Sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. § 2. Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Sąd zarazem informuje, że na zarządzenie Sądu w przedmiocie połączenia spraw nie przysługuje zażalenie (por. postanowienie SN z dnia 25 lipca 1978 r., IV CZ 115/78, OSNCP 1979, nr 6, poz. 123). Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa: Zarządzenie o połączeniu kilku oddzielnych spraw do łącznego rozpoznania lub również rozstrzygnięcia ma charakter techniczny i jest podyktowane ekonomią procesową. Nie pozbawia ono połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że są samodzielnymi sprawami. Wyrok powinien zawierać osobne rozstrzygnięcie co do każdej z połączonych spraw (por. postanowienia NSA: z dnia 29 kwietnia 2011 r., II FSK 832/11, LEX nr 786097; z dnia 17 marca 2011 r., II OZ 168/11, LEX nr 1080442; z dnia 9 września 2014 r., II FZ 1296/14, LEX nr 1503715). Połączone sprawy powinny być prowadzone pod jedną sygnaturą – należy im nadać sygnaturę akt tej sprawy, która najwcześniej wpłynęła do sądu. Jednocześnie Sąd szczególnie zaznacza i podkreśla informująco, gdyż z pism skarżącej wynika, że ocenia postulowane ww. połączenie spraw jako skutkujące redukcją/obniżeniem wpisu do wysokości wpisu za jedną sprawę, - że połączenie na podstawie art. 111 p.p.s.a. kilku spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie ma wpływu na wysokość opłat sądowych (np. tytułem wpisu od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia). Opłata powinna być ustalona dla każdej sprawy odrębnie, a następnie wysokość poszczególnych opłat powinna zostać zsumowana (por. postanowienia NSA: z dnia 28 maja 2010 r., I FZ 183/10, LEX nr 658401, i z dnia 9 września 2014 r., II FZ 1297/14, LEX nr 1503716). Naruszenie art. 111 § 1 i 2 nie jest uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2013 r., II OSK 1622/12, LEX nr 1358396), tak: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod. red. Tadeusza Wosia.)

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2017 r. (znak: [...]), którą organ ten, po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 5 stycznia 2017 r. (znak: [...]) przedłużającej na okres od dnia 9 stycznia 2017 r. do dnia 8 stycznia 2018 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]) – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Fakt skutecznego wniesienia odwołania przez skarżącą nie budzi przy tym wątpliwości Sądu. Strony kontrolowanego postępowania zostały ustalone zgodnie z treścią art. 28 k.p.a.

Normatywnym wzorcem kontroli jest w odpowiednim zakresie treść art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 250 z późn. zm. dalej jako: ustawa o utrzymaniu czystości)

Zgodnie z treścią art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości:

1. Właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez:

1) wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3, obowiązki te przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi;

2) przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych;

3) zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a;

3a) gromadzenie nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych;

3b) pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi;

(.....)

6. Nadzór nad realizacją obowiązków określonych w ust. 1-4 sprawuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

7. W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku.

8. Ust. 7 nie dotyczy obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 3-3b.

9. Wykonywanie decyzji, o której mowa w ust. 7, podlega egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm.).

W myśl art. 6 ustawy o utrzymaniu czystości:

1. Właściciele nieruchomości, którzy pozbywają się z terenu nieruchomości nieczystości ciekłych, oraz właściciele nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy, wykonując obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 3b, są obowiązani do udokumentowania w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez:

1) gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych lub

2) gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wpisanego do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2

- przez okazanie takich umów i dowodów uiszczania opłat za te usługi.

1a. Rada gminy może określić, w drodze uchwały, w zależności od lokalnych warunków, inne sposoby udokumentowania wykonania obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3b.

1b. Jeżeli jest to podyktowane koniecznością ochrony informacji niejawnych, jednostki organizacyjne posiadające nieruchomości stanowiące teren zamknięty w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, z późn. zm.), ustalone przez Ministra Obrony Narodowej, mogą nie zawierać umowy na odbieranie odpadów komunalnych. W takim przypadku jednostka organizacyjna jest obowiązana do samodzielnego i zgodnego z regulaminem oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 4a pozbywania się odpadów komunalnych wytworzonych na terenie zamkniętym.

2. Rada gminy określa, w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi, o których mowa w ust. 1.

3. (uchylony)

4. Rada gminy określając stawki opłat, o których mowa w ust. 2, stosuje wyższe stawki, jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny.

4a. Rada gminy określając stawki opłat, o których mowa w ust. 2, może stosować zróżnicowane stawki w zależności od gęstości zaludnienia na danym obszarze gminy oraz odległości od miejsca unieszkodliwiania odpadów komunalnych.

5. (uchylony)

6. Gmina jest obowiązana zorganizować odbieranie odpadów komunalnych oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych w przypadku właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli umów, o których mowa w ust. 1.

7. Wójt, burmistrz, prezydent miasta wydaje z urzędu decyzję, w której ustala:

1) obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych;

2) wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2;

3) terminy uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1;

4) sposób i terminy udostępniania pojemników lub zbiorników w celu ich opróżnienia.

8. Decyzji, o której mowa w ust. 7, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

9. Decyzja, o której mowa w ust. 7, jest wydana na okres 1 roku.

10. Decyzja, o której mowa w ust. 7, ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji.

11. Opłaty, o których mowa w ust. 7, są dochodami budżetów gmin.

12. Do opłat stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Kontrolowana obecnie przez Sąd I instancji ww. decyzja SKO jest decyzją wydaną na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości - w związku z czym jej byt prawny jest instrumentalnie/pomocniczo i funkcjonalnie związany z bytem prawnym ostatecznej decyzji "pierwotnej" stwierdzającej na podstawie art. 6 ust. 7 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych; a także wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem odpowiednich stawek; a także terminy uiszczania przedmiotowych opłat. Trzeba przy tym podkreślić, zdaniem Sądu, że tzw. decyzja "przedłużająca" na kolejny okres obowiązki wynikające z decyzji pierwotnej jest wydawana z urzędu obligatoryjnie w przypadku jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji.

Jak wynika z akt sprawy M. B. jest współwłaścicielką 1/2 części nieruchomości położonej w [...] (działka nr [...]), współwłasność ta nie jest związana z ustanowieniem odrębnej własności lokali w budynku znajdującym się na tej działce. W budynku tym znajdują się dwa lokale mieszkalne, przy czym z jednego z nich korzysta wyłącznie M. B. a z drugiego T. i J. S.. Do kanalizacji sanitarnej podłączony został wyłącznie lokal użytkowany przez T. i J. S.. Natomiast skarżąca M. B. korzysta nadal ze zbiornika bezodpływowego.

W kontrolowanej sprawie jest przy tym bezsprzeczne, że skarżąca nie przedstawiła zarówno w ramach obecnie kontrolowanego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem I instancji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy poprzednio obowiązującej decyzji. Z dołączonych do skargi kserokopii 2 pism Zakładów Wodociągów i Kanalizacji w sprawie warunków technicznych przyłączenia kanalizacji sanitarnej z dnia 25 marca 2005 r. i protokołu odbioru technicznego przyłącza z dnia 2 kwietnia 2005 r. adresowanych do T. S. nie wynika, że skarżąca nie korzysta ze zbiornika bezodpływowego dla potrzeb lokalu mieszkalnego, którym włada. Byt tego zbiornika nie jest przy tym kwestionowany. Ten sam wniosek Sądu odnosi się do kserokopii pierwszej strony umowy nr [...] o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, której stroną jest S. T.. Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że te dokumenty istniały przed dniem 9 stycznia 2006 r. , czyli przed dniem wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy N. ostatecznej decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r.

Nie budzi także żadnych wątpliwości Sądu, że w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja Burmistrz Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]), którą organ ten po odpowiedniej weryfikacji stanu faktycznego ustalił:

1) obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie bezodpływowego zbiornika usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego – w kwocie [...]zł + VAT/miesiąc,

2) termin uiszczania opłaty za wykonanie usługi, o której mowa w pkt 1 – na 28 dzień każdego następującego po sobie miesiąca,

3) termin udostępnienia zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na czwarty piątek każdego po sobie następującego miesiąca.

Funkcjonowanie w obiegu prawnym decyzji podstawowej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9 stycznia 2006 r. jest bezsprzeczne, a dołączona do skargi kserokopia postanowienia SKO z dnia 17 marca 2006 r. , znak: [...] stwierdzającego "uchybienie terminy do wniesienia odwołania przez panią M. B. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 31 stycznia 2006 r. (znak: [...])" (pisownia oryginalna – uwaga Sądu) - nie eliminuje i nie uskutecznia w żaden sposób tej powyższej uzasadnionej konstatacji Sądu. Na marginesie Sąd stwierdza, że w uzasadnieniu ww. postanowienia SKO jest już mowa o decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. doręczonej stronie w dniu 14 stycznia 2006 r. za potwierdzeniem odbioru.

Decyzja ta była przedłużana na kolejne okresy, zaś ostatnia taka decyzja przedłużająca – poprzedzająca wydanie zaskarżonej decyzji organu I instancji – została wydana w dniu 7 stycznia 2016 r. (znak: [...]) na czas od dnia 9 stycznia 2016 r. do dnia 8 stycznia 2017 r.

Nie jest także sporne i to, że lokal skarżącej nie został podłączony do kanalizacji po dacie ustalenia obowiązku ponoszenia opłat w drodze ww. decyzji. Skarżąca nie przedstawiła w tym zakresie skutecznych przeciwdowodów uzasadniających jej odwołanie i uchylenie kontrolowanych decyzji. W tym wypadku wystarczające byłoby chociażby odpowiednie zaświadczenie.

Z kolei dołączoną do skargi (w postaci kserokopii), decyzją z dnia 14 października 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy, po zobowiązaniu przez Sąd wyrokiem z dnia 21 czerwca 2010 r. w sprawie II SAB/Kr 40/10, umorzył postępowanie w sprawie "eksploatacji szamba", a nie w sprawie nałożenia, lub przedłużenia obowiązku ponoszenia opłat za wywóz nieczystości.

W tym miejscu Sąd I instancji wskazuje zarazem, że w obiegu prawnym znajduje się prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 746/11, w którym został przedstawiony prawny pogląd, który skład obecnie orzekający podziela i uważa za swój, zgodnie z którym "Pierwsza decyzja, którą ustalono obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat wydana została jeszcze w styczniu 2006 r., jest ostateczna i dotąd nie została uchylona ( co jest nadal aktualnie - uwaga obecnego składu orzekającego). Nadal zatem stanowi ona źródło obowiązku i kształtuje stan prawny. Tym stanem organy pozostają związane i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy. Przepis ten formułuje zaś tylko jedną negatywną przesłankę, powodującą odstąpienie od "przedłużenia decyzji na następny okres".

W przekonaniu Sądu I instancji obecnie orzekającego ta ww. przesłanka została przez organ II instancji prawidłowo ustalona w postaci okoliczności, że skarżąca nie zawarła umowy o jakiej mowa w treści art. 6 ust 10 ustawy. Nie budzi także wątpliwości fakt, że lokal skarżącej nie został podłączony do kanalizacji po dacie ustalenia obowiązku ponoszenia opłat. Z kolei o tym, że z faktem zajmowania tego lokalu (bezsprzecznie niepodłączonego na dzień 6 stycznia 2006 r. odrębnie do sieci kanalizacyjnej) wiąże się obowiązek ponoszenia opłat, przesądza ww. decyzja z tej ww. daty pochodząca. Wywody skarżącej zmierzające do wykazania, że faktyczne zajmowanie tylko przez nią jednego z niewyodrębnionych prawnie lokali we współwłasnym budynku i odprowadzanie z niego ścieków do bezodpływowego zbiornika nie daje podstaw do obciążania tylko jej obowiązkiem ponoszenia opłat, niezależnie od tego, że są w realiach kontrolowanej sprawy merytorycznie nietrafne

(o czym będzie odpowiednio poniżej), nie mogą być podstawą - w ramach postępowania administracyjnego w sprawie o przedłużenie decyzji "podstawowej"/"pierwotnej" - skutecznej wobec prawa weryfikacji treści pierwotnej decyzji z dnia 6 stycznia 2006 r. nakładającej obowiązek (a, to w ramach kontrolowanego postępowania administracyjnego w sprawie o przedłużenie decyzji "podstawowej"/"pierwotnej"). W tym miejscu należy wskazać, w ślad za stanowiskiem poprzednio orzekających składów, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada określone obowiązki w zakresie gromadzenia i usuwania nieczystości ciekłych na właścicieli nieruchomości. Teoretycznie i praktycznie wykonanie tego obowiązku powinno polegać na całościowym, jednolitym rozwiązaniu problemu usuwania nieczystości z danej nieruchomości. A zatem częściowe tylko uregulowanie tej kwestii przez jednego ze współwłaścicieli powodować musi odpowiednie, przewidziane prawem, działanie właściwego organu wobec pozostałych współwłaścicieli/współwłaściciela, którzy tego problemu w odniesieniu do "własnego" obowiązku związanego z ich nieczystościami ciekłymi gromadzonymi w bezodpływowym zbiorniku - jako pochodzącymi od zajmowanego tylko przez nich/jego niewydzielonego prawnie lecz faktycznie lokalu - nie rozwiązali, tak jak pozostali współwłaściciele. Jednocześnie przyczyny takiego stanu rzeczy nie mają znaczenia dla stosowania omawianych regulacji ustawy o czystości.

Przenosząc powyższe ustalenia, co do stanu faktycznego i prawnego, bezpośrednio na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdza, że rozstrzygająca ją decyzja jest zgodna z prawem powszechnie obowiązującym.

W ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Kontrolowane organy prawidłowo ustaliły, że M. B. jest współwłaścicielką 1/2 części nieruchomości położonej w S. 35 58 (działka nr [...]), współwłasność ta nie jest związana z ustanowieniem odrębnej własności lokali w budynku znajdującym się na tej działce. W budynku tym znajdują się dwa lokale mieszkalne, przy czym z jednego z nich korzysta wyłącznie M. B., a z drugiego T. i J. S.. Do kanalizacji sanitarnej podłączony został wyłącznie lokal użytkowany przez T. i J. S.. Natomiast M. B. korzysta nadal ze zbiornika bezodpływowego. Ponadto jak wynika z przeprowadzonego postępowania skarżąca nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na tego rodzaju działalność. Powyższy stan faktyczny istniał zarówno w dacie wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r., jak i następnych decyzji oraz istnieje w chwili obecnej. Ponieważ stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, tzn. M. B. w żaden sposób nie wykazała, iż jej lokal mieszkalny został podłączony do kanalizacji sanitarnej ani też nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji - Burmistrz Miasta i Gminy N. zobowiązany był zdaniem Sądu, zgodnie z cyt. wyżej art. 6 ust. 10 ww. ustawy - do przedłużenia z urzędu decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...] na kolejny okres od dnia 9 stycznia 2017 r. do dnia 8 stycznia 2018 r. Stanowiska tego nie zmieniły wyjaśnienia skarżącej złożone na rozprawie w dniu 19.12.207 r.

W przekonaniu Sądu, organ II instancji prawidłowo i zgodnie z prawem stwierdził, że z faktu, iż druga współwłaścicielka (T. S.) nieruchomości podłączyła do kanalizacji sanitarnej wyłącznie lokal mieszkalny, z którego korzysta - M. B. nie może skutecznie wywodzić, że jest ona zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego, do którego są odprowadzane nieczystości ciekłe z lokalu, w którym ona mieszka i włada. Kontrolowany organ trafnie powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 842/13, którym Sąd oddalił skargę Pani M. B. na decyzję SKO w K. z dnia 10 kwietnia 2013 r., nr [...] Złożona od ww. wyroku skarga kasacyjna została przez NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6.11.2015 r. sygn. akt: II OSK 788/14 oddalona. W uzasadnieniu Sąd wyraźnie wskazał, iż decyzja z 9 stycznia 2006 r. nr [...], funkcjonuje w obrocie prawnym. Postępowanie w sprawie wydania decyzji przedłużającej okres jej obowiązywania nie służy dokonywaniu oceny prawidłowości decyzji, której okres obowiązywania ma być przedłużony. Ocena zgodności z prawem ostatecznej decyzji z 9 stycznia 2006 r. może być dokonana wyłącznie w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności lub w postępowaniu wznowieniowym. Organ administracji wydający decyzję o przedłużeniu obowiązywania decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. jest zobowiązany tylko do zbadania, czy doszło do zmiany jednej okoliczności, to jest czy skarżąca zawarła umowę, o której mowa w art. 6 ust. 10 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zmiany innych okoliczności faktycznych nie mają znaczenia dla wydania decyzji o przedłużeniu obowiązywania decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r.

Kolegium trafnie wskazało, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest jedynie ustalenie, że skarżąca korzysta z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła stosownej umowy na opróżnianie tego zbiornika. Podkreślić należy, że art. 6 ust. 10 ww. ustawy nakłada na organy administracji publicznej bezwzględny obowiązek wydania z urzędu decyzji o przedłużeniu dotychczasowej decyzji na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Należy bowiem wskazać, iż z faktu, że - druga współwłaścicielka nieruchomości podłączyła do kanalizacji sanitarnej wyłącznie lokal mieszkalny, z którego korzysta - M. B. nie może wywodzić, że jest ona zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego, do którego są odprowadzane nieczystości ciekłe z lokalu, w którym ona mieszka.

Wobec powyższych ustaleń i ocen prawnych Sąd I instancji nie podziela zarzutów zawartych w skardze.

W przekonaniu Sądu kontrolowane organy nie naruszyły art. 6 ust. 10, 7, 8 i 9 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3-3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, określającej obowiązek właściciela nieruchomości w zakresie gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych, która to ustawa nie przewiduje wydawania decyzji administracyjnej po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej na działce w [...]. Sąd I instancji stwierdza, że z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o czystości wprost wynika, że w przypadku, gdy sieć kanalizacyjna została wybudowana, co do zasady, przyłączenie nieruchomości do niej jest obowiązkowe. Ustawa przewiduje tylko jeden wyjątek: przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Przy zastosowaniu celowościowej wykładni omawianego przepisu odczytanie normy prawnej w nim zawartej prowadzi do wniosku, że pojęcie "przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej" oznacza tylko taką czynność, która prowadzi do odprowadzenia z nieruchomości do sieci kanalizacyjnej wszystkich nieczystości ciekłych z tej nieruchomości. Z przepisu tego, zdaniem Sądu, wynikają jeszcze inne wnioski: jeżeli wybudowana została sieć kanalizacji, a z nieruchomości nieczystości ciekłe odprowadzane są częściowo do sieci kanalizacyjnej i częściowo do zbiornika bezodpływowego, istnieje obowiązek takiego przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, aby odprowadzane do niej były wszystkie nieczystości. Jednocześnie do czasu wyegzekwowania tego obowiązku, na właścicielu nieruchomości, który gromadzi nieczystości w zbiorniku bezodpływowym, ciąży obowiązek określony w art.6 ust.1 ustawy. Stosownie do tego przepisu właściciele nieruchomości przy wykonywaniu obowiązku pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi (art.5 ust.1 pkt 3 b) obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie, odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi. W myśl zaś ust.7 tego przepisu w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku. Podkreślenia jednakże wymaga, że zgodnie zaś z ust. 8 omawianego przepisu, powyższa zasada nie dotyczy obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - 3b, czyli zbierania powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych, gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych oraz pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Oznacza to, że są to obowiązki płynące wprost z ustawy i nie wymagają konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei przepis art. 6 ust.6 ustawy, nakłada na gminę obowiązek zorganizowania opróżniania zbiorników bezodpływowych, w przypadku właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli stosownych umów na ich opróżnianie. Wskazać również należy, że z powoływanym wyżej przepisem art. 6 ust.6 ustawy o czystości koresponduje przepis art. 6 ust.7 tej ustawy zapewniający realizację przez gminę tego obowiązku, nakładający na wójta, burmistrza, prezydenta obowiązek wydania decyzji ustalającej obowiązek uiszczania przez właściciela nieruchomości opłat za opróżnianie zbiorników bezodpływowych, ich wysokość, termin uiszczenia oraz sposób i termin udostępnienia zbiorników w celu ich opróżnienia.

Nadto wskazać jeszcze należy, że w myśl art. 2 ust.1 pkt 4) ustawy o czystości, ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Pod pojęciem "władający nieruchomością" należy rozumieć posiadacza nieruchomości, czyli osobę mającą możliwość władania nią w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo oraz mającą wolę wykonywania względem nieruchomości określonego prawa dla siebie. W pojęciu władającego nieruchomością mieści się zatem również jej współwłaściciel (współposiadacz). Analiza przepisu art.2 ust.1 pkt 4) oraz art.5 ust.1 pkt 2, pkt 3a) i pkt 3b), jak i art.6 ust.1 ustawy wskazuje zatem, że obowiązki wynikające z ustawy obciążają również osoby władające lokalem znajdującym się w domu położonym na nieruchomości stanowiącej współwłasność kilku osób, nie stanowiącym odrębnej własności, z którego to lokalu nieczystości ciekłe gromadzone są w zbiorniku bezodpływowym (Por. tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt. II SA/Kr 1499/10). Ta sytuacja ma miejsce w przypadku skarżącej.

Z tych samych powodów, które zostały przedstawione powyżej - nie znajduje uzasadnienia zarzut podnoszący naruszenie przez kontrolowaną decyzję prawa budowlanego, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie w myśl § 34 zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych nie mających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi.

Wobec powyższego nietrafna jest konkluzja skarżącej, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż zdaniem Sądu organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji rozpoznając istotę sprawy, przy czym organ nie jest związany tylko zarzutami odwołania, do których powinien się jednak ustosunkować lecz treścią obiektywnego porządku prawnego, który przez SKO został zastosowany prawidłowo.

W świetle całej powyższej argumentacji Sądu I instancji - nie są także uzasadnione w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanych decyzji zarzuty skargi podnoszące naruszenie art. 104 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez fałszywe wskazanie faktów i dowodów nie zawarcia umowy na odbiór ścieków, przy braku ustalenia stanu faktycznego, bez wszczęcia postępowania z naruszeniem art. 61 § 1 i 4 k.p.a., bez udziału strony skarżącej, niemającej możliwości obrony swoich praw i przy naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a., braku możliwości udziału skarżącej w postępowaniu, braku możliwości wnoszenia zarzutów, co miało niekorzystny wpływ na wynik końcowy sprawy. W odniesieniu do tego zarzutu Sąd I instancji stwierdza, że w przedstawionych aktach administracyjnych rzeczywiście brak jest zawiadomienia o wszczęciu postępowania o przedłużeniu decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. Uchybienie to jednak nie ma w sprawie istotnego znaczenia. M. B. znała i zna przedmiot sprawy i w toku długotrwałego postępowania wielokrotnie swe stanowisko, łącznie z wnioskami dowodowymi, przedstawiała. Jednocześnie, ani w skardze, ani we wcześniejszych odwołaniach M. B. nie wskazała nawet, czy i jaki konkretny wpływ – ( tj. m.in. przez pominięcie jakiego relewantnego/istotnego dla sprawy środka dowodowego) - na wynik sprawy mogło by mieć praktycznie, realnie podniesione przez nią uchybienie przez organ treści art. 10 § 1 k.p.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy także i Sąd możliwości takiego skutecznego działania i związku nie dostrzega. Zasadniczym elementem stanu faktycznego, który mógłby się zmienić relewantnie dla sprawy, a jak wynika z akt sprawy nie zmienił się - byłoby zawarcie przez M. B. stosownej umowy. Do dnia wydania niniejszego wyroku, choć nie ma w tym zakresie żadnych ograniczeń, skarżąca nie przedłożyła egzemplarza relewantnej dla sprawy ww. umowy.

Wbrew temu co twierdzi skarżąca, organ II instancji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 81 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanej decyzji. Relewantne/ważne dla sprawy okoliczności stanu faktycznego, które Sąd wskazał powyżej, zostały przez organ II instancji ustalone zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Jednocześnie Sąd zauważa, że dołączoną do skargi decyzją z dnia 14 października 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy ( po zobowiązaniu przez Sąd wyrokiem z dnia 21 czerwca 2010 r. w sprawie II SAB/Kr 40/10) umorzył postępowanie w sprawie "eksploatacji szamba", a nie w sprawie nałożenia, lub przedłużenia obowiązku ponoszenia opłat za wywóz nieczystości.

Sąd nie podziela także zarzutów sformułowanych dodatkowo przez pełnomocnika zawodowego skarżącej. Jak to już zostało powyżej przez Sąd wyjaśnione, jeżeli wybudowana została sieć kanalizacji, a z danej nieruchomości nieczystości ciekłe odprowadzane są częściowo do sieci kanalizacyjnej i częściowo do zbiornika bezodpływowego, istnieje obowiązek takiego przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, aby odprowadzane do niej były wszystkie nieczystości. Jednocześnie do czasu wyegzekwowania tego obowiązku, to na tym właścicielu/współwłaścicielu nieruchomości, który gromadzi nieczystości w zbiorniku bezodpływowym, ciąży obowiązek określony w art. 6 ust.1 ustawy. Stosownie do tego przepisu właściciele nieruchomości przy wykonywaniu obowiązku pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi (art.5 ust.1 pkt 3 b) obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie, odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi. W realiach kontrolowanej sprawy to skarżąca korzysta z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli z wyodrębnionego faktycznie lokalu mieszkalnego, którym włada i to skarżąca, a nie pozostali współwłaściciele, korzysta dla swoich potrzeb z bezodpływowego zbiornika. Jak to już było podnoszone, analiza przepisu art. 2 ust.1 pkt 4) oraz art.5 ust.1 pkt 2, pkt 3a) i pkt 3b), jak i art.6 ust.1 ustawy o czystości wskazuje, że obowiązki wynikające z ustawy obciążają również osoby władające lokalem znajdującym się w domu położonym na nieruchomości stanowiącej współwłasność kilku osób, nie stanowiącym odrębnej własności, z którego to lokalu nieczystości ciekłe gromadzone są w zbiorniku bezodpływowym (Por. tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt. II SA/Kr 1499/10).

W związku z tym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, iż nałożony decyzją Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 5 stycznia 2017 r. obowiązek odnosi się wyłącznie do skarżącej, z pominięciem okoliczności, iż nie jest ona wyłącznie współwłaścicielką nieruchomości, a zatem obowiązek ten powinien być nałożony również na pozostałych współwłaścicieli, a to T. S. i J. S.. Z kolei zarzut podnoszący, iż całość nieruchomości położonej w S. pod nr [...] podłączona jest do sieci kanalizacyjnej nie został przez stronę skarżącą udokumentowany w sposób zasługujący na jego uwzględnienie. Jednocześnie nie zostało wykazane skutecznie, że skarżąca nie korzysta z bezodpływowego zbiornika na nieczystości.

Zdaniem Sądu I instancji w sprawie nie jest naruszony art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie kwestionowanych decyzji przez błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów oraz uznanie, że decyzja organu I instancji wydana została prawidłowo, w szczególności, iż po stronie skarżącej zaktualizował się obwiązek ponoszenia opłat z tytułu gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiorniku bezodpływowym. Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie administracyjne, wykazało zaistnienie okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie kwestionowanych decyzji; jednocześnie skarżąca nie wykazała okoliczności, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a zostały pominięte wskutek naruszenia wobec niej art. 10 k.p.a. Co do błędnego uznania, że na nieruchomości położonej w S. [...] wydzielone są dwa odrębne lokale, których współwłaściciele powinni ponosić dwie odrębne opłaty za wywóz nieczystości oraz korzystanie z sieci kanalizacyjnej - Sąd stwierdza, że treść kontrolowanej decyzji organu II instancji opiera się na trafnej tezie, że obowiązki wynikające z ustawy obciążają również osoby władające lokalem znajdującym się w domu położonym na nieruchomości stanowiącej współwłasność kilku osób, nie stanowiącym odrębnej własności, z którego to lokalu nieczystości ciekłe gromadzone są w zbiorniku bezodpływowym. W treści kontrolowanych decyzji chodzi o faktycznie wyodrębnione lokale, którymi władają współwłaściciele i to stwierdzenie, w ocenie Sądu w niczym nie narusza prawa ani zasady prawdy materialnej.

Z kolei idąc dalej Sąd zaznacza, że zarzut naruszenia art. 81 k.p.a., art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. przez brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania przez organ I instancji oraz uniemożliwienie jej brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu nie zasługuje na uwzględnienie i był już przedmiotem ww. rozważań Sądu.

Stopień naruszenia przez organ II instancji art. 81 k.p.a. przez uznanie okoliczności, na podstawie których wydana została decyzja organu I instancji za udowodnione, podczas gdy skarżąca nigdy nie miała możliwości wypowiedzenia się co do nich - nie uzasadniania uchylenia decyzji, gdyż w odwołaniu i podczas postępowania drugoinstancyjnego, o którym skarżąca wiedziała a także w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżąca nie przedstawiła okoliczności/dokumentów negujących istotę ustaleń organu II instancji.

W konsekwencji organ II instancji nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, gdyż kontrolowana decyzji nie narusza przepisów postepowania w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy i jest zgodna z prawem materialnym przez właściwą wykładnię i zastosowanie. Stan akt administracyjnych pozwolił jednocześnie na kontrolę treści kwestionowanych decyzji. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne jest jedynie ustalenie, że skarżąca korzystała z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła stosownej umowy na opróżnianie tego zbiornika.

Nie są także uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, a to:

art. 6 ust. 6-9 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 3 i 3b ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach w zw. z § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez nałożenie na skarżącą obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie ze zbiornika bezodpływowego na nieczystości, w sytuacji przyłączenia całej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, co zdaniem skarżącej, zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy wyłącza możliwość pobierania opłaty za wywóz nieczystości ze zbiornika. Z treści decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. bezspornie wynika, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą nie jest podłączony do kanalizacji sanitarnej/ściekowej, a skarżąca nie wykazała skutecznie przy pomocy dokumentów urzędowych lub innych środków dowodowych, że w chwili/na dzień wydania kontrolowanej przez Sąd decyzji, jej lokal jest skutecznie podłączony do tej kanalizacji. A na temat sytuacji administracyjnoprawnej, w której jeden z współwłaścicieli nieruchomości korzysta z kanalizacji a drugi z szamba w związku z odpowiednim władaniem niewyodrębnionymi prawnie lokalami - Sąd się wypowiedział powyżej, a jego tezy są aktualne także przy uwzględnieniu treści § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 i w związku z tym Sąd podtrzymuje w tym miejscu ten pogląd.

Mając na uwadze wszystkie powyższe ustalenia i oceny Sądu I instancji - w świetle których zgodne z prawem jest stanowisko kontrolowanych organów, że skarżąca M. B. w żaden sposób nie wykazała, iż jej lokal mieszkalny został podłączony do kanalizacji sanitarnej ani też nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie byłby późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji, Burmistrz Miasta i Gminy N. zobowiązany - Sąd I instancji działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.