Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 782/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 136/22 o odrzuceniu skargi B. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2021 r. nr 1324/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 136/22 odrzucił skargę B. M. (dalej określanego jako skarżący) na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2021 r., nr 1324/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku.

W uzasadnieniu Sąd podał, że pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, podania numeru PESEL, bądź złożenia oświadczenia o braku takiego numeru. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 22 czerwca 2022 r. dorosłemu domownikowi skarżącego (doręczyciel adnotował, że była to D. N.). W związku z tym, jak stwierdził Sąd, termin do uzupełnienia braków formalnych upływał z dniem 29 czerwca 2022 r. Skarżący przy piśmie z 24 czerwca 2022 r. nadesłał informację o numerze PESEL. Nie nadesłał jednak odpisu skargi, wnioskując o przedłużenie terminu do wykonania obowiązku uzupełnienia tego braku formalnego w piśmie z dnia 28 września 2022 r.

Według Sądu skarżący nie zastosował się do wezwania i nie uzupełnił w terminie wszystkich wskazanych w nim braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) przedłużeniu na wniosek strony podlega tylko termin sądowy. Dodał przy tym, że bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący wnioskując o przedłużenie terminu do złożenia odpisu skargi występował także o wydanie mu z akt sprawy oryginału skargi.

Sąd zaznaczył, że w piśmie z dnia 28 czerwca 2022 r. W. R. oświadczył, że jest pełnomocnikiem skarżącego i wniósł o wydanie z akt sprawy złożonej skargi oraz przedłużenie terminu do złożenia odpisu skargi. Do pisma dołączył pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego jako jego pracownik. Zdaniem Sądu wniosek ten był bezskuteczny, gdyż W. R. nie mógł być uznany za pełnomocnika skarżącego. Przytoczył art. 35 § 1 P.p.s.a. i stwierdził, że skarga nie dotyczy skarżącego jako przedsiębiorcy, lecz osoby fizycznej, co wprost wynika z akt administracyjnych oraz treści zaskarżonej decyzji. Tym samym W. R. nie mógł zostać uznany za pełnomocnika skarżącego.

Z tych powodów Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.

Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie, zaskarżając je w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił błędne przyjęcie, że:

1) wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone "dorosłemu domownikowi skarżącego D. N." w dniu 22 czerwca 2022 r., podczas gdy skarżący jest osobą od urodzenia samotną, zamieszkuje sam, nie zna takiej osoby, w szczególności nie jest to żaden z jego domowników (tacy bowiem nie istnieją), zaś przedmiotowa przesyłka z wezwaniem została odnaleziona w dniu 22 czerwca 2022 r. na ulicy przed nieruchomością przy [...] we [...] przez W. R. i przekazana została mu przez niego z grzeczności tego samego dnia, zatem nie doszło do skutecznego prawnie doręczenie przedmiotowego wezwania i rozpoczęcia biegu terminu;

2) skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, podczas gdy termin ten nie rozpoczął biegu, a ponadto - nawet gdyby ten termin liczyć od dnia 22 czerwca 2022 r. - to skarżący przed upływem siedmiodniowego terminu zwrócił się do sądu o wydanie z akt sprawy złożonej skargi, bowiem skarga została złożona w jednym egzemplarzu, skarżący nie posiada kopii skargi i tym samym nie mógł złożyć jej odpisu, jednocześnie skarżący wniósł w tej sytuacji o przedłużenie terminu do złożenia egzemplarza skargi i deklarował to uczynić w terminie 3 dni od otrzymania odpisu skargi;

3) W. R. nie mógł być uznany za pełnomocnika skarżącego, podczas gdy sprawa dotyczy skarżącego jako przedsiębiorcy, zaś wymieniony jest pracownikiem skarżącego i przedłożył stosowne pełnomocnictwo do akt sprawy.

W oparciu wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i merytoryczne rozpoznanie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Nie budzi wątpliwości prawidłowe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkujące odrzuceniem skargi z uwagi na niewykonanie w całości wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie.

Zasadnicze znaczenie w tej sprawie miało prawidłowe ustalenie przez sąd, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a. Z adnotacji doręczyciela, znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej przesyłki, wynika, że została ona odebrana przez D. N. w dniu 22 czerwca 2022 r. (k. 13 akt sądowych), zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął w dniu 29 czerwca 2022 r. Skarżący w zakreślonym terminie nadesłał jedynie swój numer PESEL, nie dołączył zaś odpisu skargi (podnosząc w piśmie z dnia 28 czerwca 2022 r., że została sporządzona w jednym egzemplarzu i nie posiada jej kopii). Sąd pierwszej instancji nie oceniał przyczyn niewykonania wezwania, a jedynie zachowanie ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednocześnie trafnie Sąd ustosunkował się do zawartego w tym piśmie wniosku o przedłużenie terminu do złożenia odpisu skargi i jej podpisania wyjaśniając, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, w związku z czym jego skrócenie czy wydłużenie na wniosek zobowiązanego jest niedopuszczalne. Oznacza to, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi bądź uzupełnienie tych braków jedynie częściowo powoduje, że skarga podlega odrzuceniu.

Skarżący kwestionuje prawidłowość, a tym samym skuteczność doręczenia mu przesyłki sądowej z przedmiotowym wezwaniem. Twierdzenia te uznać należy za nieuwiarygodnione. Dołączone do zażalenia oświadczenie W. R., który zgodnie z wolą skarżącego miał być jego pełnomocnikiem w tej sprawie, do czego wypadnie powrócić, tej oceny nie zmienia. Przede wszystkim dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Dokument taki korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując taką próbę należy mieć na względzie, że na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia wiarygodnych środków dowodowych. Skarżący nie złożył jednak reklamacji doręczenia zastępczego przesyłki, pozbawiając się możliwości obalenia domniemania prawidłowości doręczenia przesyłki w trybie art. 73 P.p.s.a. Mogłoby ono potwierdzić, że do doręczenia w rzeczywistości nie doszło, a dane zawarte w zwrotnym potwierdzeniu odbioru są nieprawdziwe. Podkreślić trzeba, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek kierowanych na adres skarżącego wskazany w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w trybie doręczenia zastępczego, a zatem odebranych przez dorosłego domownika. Z tego powodu twierdzenia skarżącego, że nie ma osoby, która mogłaby odebrać adresowane do niego przesyłki, nie są wiarygodne. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że skarżący nie kwestionuje faktu, że przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została mu doręczona w dniu 22 września 2022 r. i w tym dniu zapoznał się z treścią wezwania. Przyznał to w powołanym piśmie z dnia 24 czerwca 2022 r. (k. 11 akt), co oznacza, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął swój bieg następnego dnia i upłynął z dniem 29 czerwca 2022 r.

Sąd pierwszej instancji miał zatem podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie jednego z jej braków formalnych w zakreślonym terminie. Kwestią zupełnie nieistotną stało się rozważanie, czy W. R. mógł być pełnomocnikiem skarżącego w tym postępowaniu. Dla porządku jednak stwierdzić przyjdzie, że prawidłowe są wywody Sądu, iż przedmiot sprawy nie odnosi się do skarżącego jako przedsiębiorcy, lecz osoby fizycznej, zatem z uwagi na treść art. 35 P.p.s.a. W. R. nie mógł zostać pełnomocnikiem skarżącego w tym postępowaniu.

Podsumowując, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę, bowiem skutecznie doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jego odpisu, nie zostało przez skarżącego wykonane w zakreślonym terminie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.