Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 570/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10, art. 28, art. 145 par. 1, art. 147
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 575/07 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 575/07 po rozpoznaniu skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Solec-Zdrój z dnia [...] października 1999 r. uchylającą po wznowieniu postępowania decyzję z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie ustalenia dla J. i W. Łysiaków warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz ustalającą warunki dla inwestycji polegającej na nadbudowie nad istniejącą częścią budynku mieszkalnego piętra - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podano, że skargę na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wniósł Z. G. jako właściciel sąsiedniej nieruchomości podnosząc, że powinno się uwzględnić możliwość ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż skarga nie jest zasadna, bowiem podnoszone przez skarżącego okoliczności będą podlegały rozpatrzeniu na kolejnym etapie realizacji inwestycji, to jest po złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego od tego wyroku wniósł Z. G., zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez nie dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony S. G., nie zapewnienie jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych oraz zgłaszanych żądań, to jest art. 28 i art. 10 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, że w toku postępowania udział zgłaszała bezskutecznie S. G., żona skarżącego, będąca współwłaścicielką nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się do tego uchybienia i nie wziął go pod uwagę podczas wyrokowania, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem ma zastosowanie art. 145 ( 1 kpa i art. 147 kpa. Wadliwe działanie organu administracji narusza art. 32 Konstytucji RP oraz art. 10 i art. 28 kpa, poprzez pozbawienie ochrony interesu prawnego małżonki strony.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Jako podstawę skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wskazano zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nie dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony S. G. - żony skarżącego, nie zapewnienie jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych oraz zgłaszanych żądań, to jest art. 28 i art. 10 kpa, przy czym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano ponadto na naruszenie art. 32 Konstytucji RP oraz zaistnienie przesłanek z art. 145 ( 1 kpa i art. 147 kpa.

Istotą zatem zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej jest niezapewnienie możliwości udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie przed organami administracji, a następnie przed Sądem, jako stronie postępowania, jego żonie S. G..

Odnosząc się do podnoszonej w skardze kasacyjnej kwestii nie zapewnienia możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym określonej osoby, nie będącej jednak skarżącym w sprawie, należy stwierdzić, że zarzut ten nie mógł być uwzględniony przede wszystkim z tego względu, iż to tylko ten podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 ( 1 pkt 4 kpa, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Przesłanka wznowieniowa polegająca na nie zapewnieniu stronie udziału w postępowaniu bez jej winy /art. 145 ( 1 pkt 4 kpa/ może stanowić podstawę uwzględnienia skargi wówczas, gdy jest podnoszona w skardze przez podmiot, którego prawo do udziału w postępowaniu zostało ograniczone. Stosownie bowiem do art. 147 kpa wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony i to tylko tej, której prawo do udziału w postępowaniu zostało bez jej winy ograniczone. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że wyłącznie od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Tym samym jako niesłuszny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący wadliwości zaskarżonego wyroku polegającej na naruszeniu art. 10 kpa wobec nie brania udziału w postępowaniu żony skarżącego - S. G., która nie wniosła skargi i nie domagała się wznowienia postępowania. Analogiczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.