Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1788/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i art. 254 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla M. O. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.


UZASADNIENIE

M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania.

Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2009 r. wezwano go do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 5 stycznia 2009 r. (data złożenia pisma z dnia 5 stycznia 2009 r. w administracji aresztu śledczego) M. O. wniósł o przyznanie prawa pomocy.

W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku z dnia 25 marca 2009 r. skarżący sprecyzował zakres żądania wskazując, że ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Z wniosku wynika, że skarżący jest osobą pozbawioną wolności. Jedyny jego dochód stanowi wynagrodzenie za pracę świadczoną w areszcie śledczym w miesięcznej wysokości 716,00 zł. Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek nieruchomości, wartościowych przedmiotów, oszczędności papierów wartościowych ani innych zasobów pieniężnych.

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2009 r. referendarz sądowy odmówił M. O. przyznania prawa pomocy wskazując, że nie złożył on do akt sprawy w zakreślonym terminie dokumentu źródłowego i dodatkowego oświadczenia potwierdzającego jego stan majątkowy i możliwości płatnicze. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 20 czerwca 2009 r. (karta 75 akt sądowych). W dniu 29 czerwca 2009 r. (data złożenia pisma w administracji aresztu śledczego) wniósł on sprzeciw od wskazanego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego.

Według art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W ocenie Sądu w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy M. O. wykazał istnienie przesłanek obligujących do przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie.

Osiągany przez skarżącego w areszcie śledczym dochód (716,00 zł miesięcznie) może pozwolić jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Mając przy tym na uwadze, że M. O. nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani wartościowych przedmiotów, nawet przy założeniu, że zgodnie z oświadczeniem zawartym w piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r. i uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, opuścił areszt śledczy w dniu 8 lipca 2009 r. należy stwierdzić, że nie jest on w stanie poczynić oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 254 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu.