Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 447/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 18
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2016 roku sprawy ze skargi G. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł po rozpoznaniu odwołania G R od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K z dnia [...] r. o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 7 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 , art. 18 ust. 1, art. 30 ust. 1 i 2, art. 31 a , art. 32 b ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164), art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 308), art. 23 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. (WE) z 2 grudnia 2009 roku, Nr L 316, str. 65).

Jak wynika z akt sprawy w dniu 8 maja 2013 r. G R złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K wniosek o przyznanie płatności na 2013 rok.

W dniu 5 grudnia 2013 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok. Decyzja stała się ostateczna. Środki przyznane na mocy decyzji w wysokości 22 000,10 zł, zostały stronie przekazane na wskazany przez nią rachunek bankowy w dniu 22 stycznia 2014 r.

W dniu 1 kwietnia 2015 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K zmianę do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2013 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. We wniosku skarżący zadeklarował do płatności jedną działkę rolną "P" o powierzchni 27,00 ha, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], położoną w województwie [...], w gminie [...], miejscowości Ł. Skarżący działki tej nie deklarował we wniosku z dnia 8 maja 2013 r.

W dniu 29 maja 2015 r. organ I instancji wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. organ II instancji, po rozpoznaniu zażalenia uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Następnie w dniu [...] r. organ I instancji wydał postanowienie nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok.

W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor OR ARiMR w dniu 27 października 2015 r. wydał postanowienie nr[...] o uchyleniu ww. postanowienia organu I instancji i o umorzeniu postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności na 2013 rok.

Z kolei organ I instancji w dniu [...] r. ponownie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności, które w dniu 28 października 2015 r. zostało uchylone przez Dyrektora OR ARiMR w Ł i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie podjęto już czynności urzędowe i powiadomiono o tym stronę. Nie było zatem podstaw do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że termin z art. 18 ust. 3 ma charakter nieprzywracalny, więc nie można do niego zastosować instytucji przywrócenia terminu.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 roku z uwagi na złożenie wniosku po terminie 15 maja 2013 r.

W odwołaniu skarżący wskazał, że sam użytkował łąki, do których wnioskował o przyznanie dopłat. Natomiast odpłaty pobierała firma [...] wyłudzając środki unijne. Podkreślił, że ponosił wszelkie nakłady związane z pracą na łące.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor OR ARiMR w Ł utrzymał powyższa decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do brzmienia art. 18 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wniosek o przyznanie płatności składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja i termin ten nie podlega przywróceniu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 1 kwietnia 2015 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K wniosek o przyznanie płatności na 2013 rok wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, jako zmianę do wniosku na 2013 rok. Skarżący zadeklarował do płatności jedną działkę rolną "P" o powierzchni 27,00 ha, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], położoną w województwie [...], w gminie [...], miejscowości Ł. Działki tej wnioskodawca nie deklarował we wniosku z dnia 8 maja 2013 r. o przyznanie płatności na 2013 r. We wniosku o przywrócenie terminu na złożenie wniosku z dnia 1 kwietnia 2015 r. strona wskazała m.in., że powodem niezłożenia wniosku na tę działkę w 2013 r. był fakt, że nie była jej właścicielem.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1-3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" 1. Płatnosci obszarowe (. . .) są przyznawane na wniosek rolnika. 2. Wniosek o przyznanie płatności obszarowych (. . .) składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. 3. Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu.

Organ wskazał, że materialny termin na złożenie wniosku o przyznanie płatności na 2013 r., minął w dniu 15 maja 2013 r.

Zgodnie z art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 31 stycznia 2009 r., Nr L 030, str. 16-) każdego roku rolnicy składają wnioski o płatności bezpośrednie, wskazując stosownie do sytuacji:

a) wszystkie działki rolne leżące na terenie danego gospodarstwa oraz, w przypadku gdy państwo członkowskie stosuje art. 15 ust. 3, liczbę drzew oliwnych oraz ich rozmieszczenie na działce;

g) uprawnienia do płatności deklarowanych do aktywowania;

h) wszelkie inne informacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu lub przez dane państwo członkowskie.

Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że art. 23 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 stanowi, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Termin na złożenie wniosku z sankcjami terminowymi w wysokości 1 % upłynął w dniu 10 czerwca 2013 r. Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.

Strona do dnia 31 maja 2013 r. mogła złożyć zmianę do wniosku z dnia 8 maja 2013 r. na podstawie przepisu art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, zgodnie z którym zmiany do wniosku można składać do dnia 31 maja danego roku kalendarzowego.

Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 złożenie po dniu 31 maja danego roku zmiany do wniosku zwiększającej deklarowaną powierzchnię skutkuje, zmniejszeniem o jeden procent za każdy dzień roboczy kwoty płatności przypadającej na dodane powierzchnie.

Na podstawie art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 poprawki do pojedynczego wniosku uwzględnia się wyłącznie, jeśli wnoszone są przed ostatecznym terminem składania pojedynczych wniosków, jak określono w ust. 1 akapit trzeci. Dlatego termin na złożenie zmiany do wniosku z sankcjami terminowymi w wysokości 1 % upłynął w dniu 10 czerwca 2013 r.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego z odwołania, który podniósł, że prosi o wypłacenie dopłat za 2013 r., poprzez "ściągnięcie" ich od innego producenta rolnego, któremu, zdaniem skarżącego się one się nie należały, organ wskazał, że kwestia oceny, czy płatności do gruntów rolnych w granicach działki ewidencyjnej nr [...] zostały wypłacone za 2013 r. innemu producentowi rolnemu nienależnie, była przedmiotem odrębnego postępowania przed organem I instancji.

Reasumując organ uznał, że złożenie samego wniosku jako zmiany do wniosku o przyznanie płatności na 2013 r., dopiero w dniu 1 kwietnia 2015 r. jest oczywiście spóźnione, niezależnie od przyczyn spóźnienia i okoliczności, na jakie w odwołaniu powołał się skarżący.

W skardze G R zarzucił naruszenie art. 3 i art. 18 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 6, 7, 8, 9, 11 i art. 145 i nast. k.p.a. przez ich niewłaściwą wykładnię i w efekcie wydanie wadliwej decyzji. Zdaniem skarżącego organ niewłaściwe zinterpretował jego intencję. Skarżący podniósł, że organ powinien rozpoznać jego wniosek jako wniosek o wzruszenie dotychczasowej decyzji Kierownika BP ARiMR w K przyznającej mu płatność na rok 2013 r. Ponadto skarżący wskazał, że organ powinien uwzględnić, że nie składał nowego wniosku o przyznanie płatności, a pierwotny wniosek został złożony w terminie, lecz nie uwzględniał wszystkich nieruchomości. Organ powinien wszcząć i prowadzić postępowanie w trybie art. 145 i nast. k.p.a., ewentualnie w trybie art. 155 k.p.a, czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga G R jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika BP z dnia [...] r. o odmowie przyznania G R płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli sądowej, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

Stan faktyczny w sprawie nie jest sporny. Skarżący domaga się przyznania płatności na rok 2013 do działki rolnej "P" o powierzchni 27,00 ha w granicach działki ewidencyjnej nr [...] w Ł w gminie [...]. Wniosek o przyznanie płatności do tej działki jako zmianę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia wniósł w dniu 1 kwietnia 2015 r.

Wobec powyższego przypomnieć należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.) oraz przepisy unijne art. 73 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia

nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Wskazane warunki muszą być spełnione łącznie, co wynika jednoznacznie z treści przytoczonego przepisu. Pojęcie działek rolnych użyte w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z nim użyte w ustawie określenie działka rolna, oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, tj. zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 w zakresie określenia łącznej powierzchni gruntów rolnych, posiadanych przez rolnika i uprawniających do uzyskania płatności odsyła do Załącznika Nr VII Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1121/2009, zgodnie z którym minimalna powierzchnia przypadającego na gospodarstwo obszaru kwalifikującego się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej dla Rzeczypospolitej Polskiej wynosi 1 ha.

Dodatkowo trzeba zauważyć, że stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności obszarowych, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do krów i owiec i zgody, o której mowa w art. 28 ust. 1, na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję. Z kolei, w myśl art. 18 ust. 1, płatności obszarowe oraz płatności do krów i owiec są przyznawane na wniosek rolnika. Wniosek o przyznanie tych płatności – jak wynika z art. 18 ust. 2 ustawy - składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu (art. 18 ust. 3 ustawy). Wyjaśnić trzeba, że termin ten ma charakter materialny, co oznacza, że konsekwencją jego uchybienia jest wygaśnięcie możliwości dokonania określonej przepisem czynności. Jest to tzw. termin zawity prawa materialnego. Oznaczenie daty końcowej terminu zawitego prawa materialnego z reguły następuje przez podanie czasu trwania danego terminu. Jednocześnie przepisy mogą też określać ten termin przez wskazanie konkretnej daty. Takie terminy orzecznictwo określa jako szczególne rodzaje terminów zawitych, to jest terminy kalendarzowe, charakteryzujące się najdalej idącym rygoryzmem (por. orzeczenie SN z dnia 30 stycznia 1961 r. sygn. I CR 196/60, publ. OSN 1962/2/58). Powyższy pogląd został wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 listopada 2012r. (sygn. akt II GSK 1810/11) i z dnia 24 kwietnia 2014r. (sygn. akt II GSK 300/13), i z dnia 14 listopada 2014 r. (sygn. II GSK 1500/13, publ www.orzeczenia.nsa.gov.pl w zbiorze bazy orzeczeń nsa.gov.pl), który Sąd w całości podziela.

Należy również również wyjaśnić, że stosownie do treści art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie odnosiło się do kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy. Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy prawidłowo w ocenie Sądu organy uznały, że skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności do działki rolnej "P" na rok 2013 po terminie wynikającym z treści art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wniosek został złożony w dniu 1 kwietnia 2015r., tymczasem termin upływał w dniu 15 maja 2013 r. Skarżący nie złożył również zmiany do wniosku pierwotnie wniesionego z dnia 8 maja 2013 r., co mógł uczynić do dnia 31 maja 2013 r. Ponadto skarżący nie złożył zmiany do wniosku z sankcjami terminowymi, której termin upływał w dniu 10 czerwca 2013 r. (art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009). W tej sytuacji organy prawidłowo odmówiły przyznania wnioskowanej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

Skarżący wskazał w skardze, że organ powinien potraktować jego wniosek o przyznanie płatności jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną i prowadzić postępowanie na podstawie art. 145 k.p.a. przy uwzględnieniu wszystkich działek, które użytkował w 2013 r. W ocenie Sądu stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści wniosku z dnia 1 kwietnia 2015 r. (k. 12-13 akt admin.) skarżący wprost wniósł o przyznanie płatności JPO do działki oznaczonej "P" na rok 2013. Do wniosku załączył "wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku do przyznania płatności za 2013" . Podania te nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, że intencją skarżącego było przyznanie płatności do działki rolnej "P". Tak też przyjęły organy prowadząc postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie płatności JPO na rok 2013 r. oraz wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że skarżący wnosił o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Z treści wniosku i pism składanych w toku całego postępowania przez skarżącego nie można też było wnosić, że jego intencją jest wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o zmianę decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.). Zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach, do obowiązków organu nie należy ustalanie intencji skarżącego, skoro wynika ona wprost z jego wniosku. Dodatkowo trzeba podkreślić, że w kolejnych pismach kierowanych do organu skarżący nie zmienił swojej woli (z dnia 1 czerwca 2015 r. – k. 19, 31 sierpnia 2015 r. – k. 26, 15 września 2015 r. – k. 28). W sprawach o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego to nie organ administracji publicznej, a wnioskodawca ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Rola organu sprowadza się do weryfikacji spełnienia przez wnioskodawcę warunków przyznania płatności zgodnie z zakreślonymi normami prawa krajowego i unijnego. Wobec powyższego Sąd uznał zarzut za niezasadny.

Jednocześnie wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowany został pogląd, że ustawodawca wskazując na posiadanie, jako ustawową przesłankę warunkującą rozpoznanie wniosku o przyznanie płatności, odnosi to pojęcie do posiadania w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Wymóg posiadania przez wnioskodawcę tytułu prawnego do gruntów nie został sformułowany w żadnym przepisie tej ustawy. Wnioskodawca nie musi zatem wykazać, że przysługuje mu prawo do gruntu, a jedynie, że faktycznie posiada w dniu 31 maja wnioskowane grunty rolne i utrzymuje je zgodnie z normami. W tej sytuacji nie było przeszkód do złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 do działki "P" we właściwym terminie (do 31 maja 2013), bowiem skarżący nie musiał być jej właścicielem.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

k.p.