Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1085/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący WSA Rafał Wolnik Sędziowie NSA Leszek Kiermaszek WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2006 r. sprawy ze skargi T. W. i A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2005 r. A. i T. W. współwłaściciele działki nr A, obręb [...], k.m. [...] położonej w M. przy ul. [...] wystąpili do Urzędu Miasta M. o wydanie dokumentów umożliwiających wydzielenie z tej działki budowlanej wraz z ogrodem. Postanowieniem z dnia [...]r. Zastępca Burmistrza M. działający z upoważnienia Burmistrza tego miasta zaopiniował negatywnie zamierzony podział nieruchomości jako niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. Nr [...], która została ogłoszona w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawcy zarzucili wydanie go w sprzeczności z prawdą, stanem faktycznym i literą prawa. Podali, że uchwałą Rady Miejskiej przekwalifikowano ich teren bez ich wiedzy i zgody, tak pod względem użyteczności, jak i jego wartości.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Kolegium powołało art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. W jego uzasadnieniu przywołało zaś przepis art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) wskazując, że w jego świetle podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Opinię w przedmiocie zgodności z planem projektu podziału nieruchomości opiniuje wójt, burmistrz, prezydent miasta. Skoro zatem z zapisów planu miejscowego obowiązującego dla terenu, na którym znajduje się nieruchomość będąca przedmiotem podziału wynika, że znajduje się on w strefie "261 ZE – tereny zieleni łęgowej, łąki, pastwiska, bez możliwości zabudowy", to należało uznać iż przedłożona propozycja podziału nie jest zgodna z ustaleniami tego planu. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej zapisów planu oraz trybu ich wprowadzenia SKO wyjaśniło, że uchwalony i ogłoszony w dzienniku urzędowym województwa plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.

W skardze na opisane postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T. i A. W. zarzucili jednostronne rozpatrzenie przez Kolegium ich "odwołania" i nieuwzględnienie ich racji. Wskazali, że działka nr A posiadała miejsce do wydzielenia działki budowlanej, bowiem zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] 2002 r. składała się ona z terenu zabudowanego na roli o pow. [...] m2. W dalszej części uzasadnienia skargi podali, że o ostatnich zmianach planu zagospodarowania przestrzennego nie zostali oni powiadomieni, czym naruszony został ich interes prawny. Nie mają bowiem z tego powodu prawa dysponowania własnym terenem, który mimo posiadania "infrastruktury i mieszcząc się w ciągłej zabudowie mieszkalnej został pozbawiony prawa zabudowy dla własnych potrzeb". W tej ostatniej kwestii skarżący powołali się na korespondencję prowadzoną w [...] 2003 r. z Radą Miejską M..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi Kolegium zrelacjonowało stan sprawy i powtórzyło argumentację zawartą w motywach zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do kwestii związanej z naruszeniem interesu prawnego skarżących w toku uchwalania planu miejscowego Kolegium wyjaśniło, że skarżący mogą wnieść do sądu administracyjnego skargę w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonujący, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontroli zaskarżonego postanowienia w aspekcie jego zgodności z prawem uznał, że nie narusza ono przepisów prawa materialnego, a także nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia zgodzić się należy ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz Burmistrza Miasta M., że ramy prawne postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości wyznaczone zostały przepisami przywołanej wyżej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej – u.g.n.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 tej ustawy podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie zaś braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W kontrolowanym postępowaniu zdanie drugie przywołanego przepisu nie znalazło zastosowania, bowiem proponowana do podziału nieruchomość leży na obszarze objętym obowiązującym planem miejscowym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej M. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] r. nr [...], poz. [...]). Jak wynika z rysunku planu, stanowiącego załącznik do przywołanej uchwały, przedmiotowa działka znajduje się w obszarze 261 ZE, który zgodnie z § 11 tej uchwały został przeznaczony pod tereny zieleni łęgowej, łąki, pastwiska, bez możliwości zabudowy. Przywołany przepis aktu prawa miejscowego za podstawowe zasady zagospodarowania tego terenu uznał: trwałe użytki zielone, zadrzewienia i zakrzewienia, łąki, pastwiska, zieleń łęgowa bez możliwości zabudowy, dopuszczając: lokowanie sadów, upraw polowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

Biorąc powyższe pod uwagę nie ulega wątpliwości, że projekt wydzielenia działki budowlanej z terenu dotychczasowej działki nr A nie był zgodny z zacytowanymi ustaleniami planu. Zwrócić należy także uwagę, że w związku z przeznaczeniem tego obszaru w planie miejscowym na cele rolne oraz zamiarem wydzielenia działki budowlanej wraz z sadem o pow. [...] ha zastosowanie w sprawie znajdzie także art. 93 ust. 2a u.g.n. w świetle, którego podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha, jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami.

Zauważyć wreszcie trzeba także, że wnioskowany przez skarżących projekt podziału nieruchomości nie został objęty hipotezą art. 95 u.g.n., a w szczególności przepisu zawartego w pkt 7 tego artykułu, zgodnie z którym niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej. W słowniczku wyrażeń ustawowych zamieszczonych w art. 4 u.g.n. w pkt 3a) ustawodawca podał bowiem, że pod pojęciem działki budowlanej – należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Zatem w aktualnie obowiązującym brzmieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami ilekroć jest w niej mowa o działce budowlanej jest to zawsze działka już zabudowana spełniająca dodatkowo jeszcze inne parametry.

Co się tyczy podniesionych w skardze zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów regulujących tryb uchwalania planu miejscowego, a także ewentualnego naruszenia uchwałą zatwierdzającą ten plan interesu prawnego skarżących należy wyjaśnić, że nie mogły być one przedmiotem kontroli sądowej, bowiem mieściły się poza granicami sprawy.

Z powyższych względów Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji wyroku.