Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 651/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), Sędziowie NSA Antoni Hanusz, del. WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Piotra K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 995/05 w sprawie ze skargi Piotra K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lutego 2005 r. (...) w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na 2002 r. p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie kasacyjne, 2) zwrócić skarżącemu Piotrowi K. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych, tj. połowę wpisu od cofniętej skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2005 r. III SA/Wa 995/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Piotra K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Decyzją tą, wydaną na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60/, art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144 poz. 930 ze zm./, dalej zwanej "u.o.z.p.d.", Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania podatnika, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w R. z dnia 29 listopada 2004 r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2002.

Pierwszy Urząd Skarbowy w R. ustalił Piotrowi K. wysokość karty podatkowej na rok podatkowy 2002 z tytułu prowadzenia działalności - usługi transportowe w zakresie przewozu ładunków. W toku kontroli ustalono, że w 2002 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej /usługi transportowe/ Piotr K. świadczył na rzecz Hurtowni Leków "A." S.A. również inne usługi, zgodnie z zawartą z nią umową z dnia 10 listopada 1998 r., tj. inkasował zapłatę za dostarczone lekarstwa i wpłacał ją do banku na konto tej hurtowni, zbierał zamówienia na dostawy towarów od wyznaczonych kontrahentów oraz wykonywał inne zadania zlecone przez zleceniodawcę w zakresie usług przez niego świadczonych. Podstawowym rodzajem działalności była dostawa leków do punktów przeładunkowych w B. z hurtowni w R., drugą trasą była trasa R.-S. k/W.

Na ww. usługi Piotr K. wystawiał Hurtowni Lekarstw "A." S.A. w każdym miesiącu trzy faktury VAT. Jedna faktura dotyczyła rozliczenia trasy R.-B., druga R.-S., tj. usług transportowych na stałej trasie, a trzecia dotyczyła premii uznaniowej za dobrze wykonaną pracę, tj. brak spóźnień z załadunkiem towaru oraz z dostawami na miejsce. Należność dotycząca transportu towarów uzależniona była od ilości przejechanych kilometrów i wypłacana była przelewem bankowym w terminie do 10-go każdego miesiąca. W trakcie czynności sprawdzających w pięciu aptekach ustalono, że Piotr K. pobierał należności za dostarczony towar, co zostało udokumentowane dowodami KP.

Zważywszy na stwierdzone w toku kontroli okoliczności organ I instancji uznał, że podatnik prowadził w ramach umowy współpracy, zawartej z Hurtownią Leków "A." S.A. usługi, które wykraczały poza ramy działalności zgłoszonej w deklaracji PIT-16 do opodatkowania w formie karty podatkowej, czym naruszył warunek opodatkowania kartą podatkową. W związku z tym decyzją z dnia 19 lutego 2002 r. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji, ustalającej Piotrowi K. wysokość stawki karty podatkowej na 2002 r., wyłączając go tym samym z opodatkowania w tej formie w 2002 r.

W odwołaniu pełnomocnik Piotra K. zarzucił:

- naruszenie art. 121 par. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, co doprowadziło do ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, gdyż z protokołu przesłuchania wywiedziono, iż Piotr K. świadczył usługi polegające na zbieraniu zamówień na dostawy towaru, podczas gdy prawidłowa analiza treści protokołu prowadzi do innych wniosków,

- naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.z.p.d. poprzez przyjęcie, że pobranie należności za dostarczony towar nie mieści się w zakresie określonym w tym przepisie.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Podniósł, iż w formie karty podatkowej rozliczać się mogą podatnicy prowadzący tylko jeden z rodzajów działalności wymienionych w art. 23 ust. 1 oraz załącznikach nr 3 i 4 do u.o.z.p.d. Opodatkowanie w tej formie następuje na wniosek zainteresowanego podatnika o jej zastosowanie. Podatnicy prowadzący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.z.p.d., tj. w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu - m.in. usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków z użyciem samochodu ciężarowego o ładowności do 2 ton - w warunkach określonych w części V tabeli, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli nie prowadzą innej pozarolniczej działalności gospodarczej. Zakres usług transportowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług /PKWiU/, ogłoszone w Dz.U. nr 42 poz. 264 ze zm. I tak: w grupie 60.2 - zgrupowane są usługi transportu lądowego, pozostałe, i w niej mieszczą się usługi taksówkowe, które obejmują obszar miejski, podmiejski i między miastami. Usługi te w zasadzie rozliczane są w oparciu o przebytą trasę w ograniczonym czasie oraz dotyczą przejazdu do określonego punktu docelowego. Usługi taksówkowe świadczone są za pomocą odpowiedniego środka transportowego, czyli taksówki /tu: bagażowej/, a jest nią w myśl art. 2 pkt 43 lit. "b" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./ pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu - za ustaloną na podstawie taksometru opłatą ładunków o masie nie przekraczającej 2,5 ton. I właśnie takie usługi transportowe - taksówkowe w zakresie przewozu ładunków do 2 ton podlegają karcie podatkowej.

Zdaniem organu odwoławczego świadczenie jakichkolwiek innych usług wykraczających poza te ramy - chociaż mających charakter usług transportowych -wyłącza podatnika z opodatkowania w formie karty podatkowej, jak w przedmiotowej sprawie. Wykonywanie w 2002 r. przez Piotra K. prac dot. inkasowania należności za przewieziony i dostarczony towar, wpłacania pieniędzy do banku na konto Hurtowni Lekarstw "A." S.A., rozwożenia do aptek paczek z lekarstwami, wreszcie zawarcie w dniu 10 listopada 1998 r. umowy współpracy pomiędzy nim a Hurtownią Leków "A." S.A. do wykonywania zadań z zakresu reprezentowania interesów tej Hurtowni, w ogóle nie mieści się w pojęciu usług transportowych - taksówkowych w zakresie przewozu ładunków do 2 ton.

Organ odwoławczy powołując się na postanowienia art. 36 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 u.o.z.p.d. zauważył, że podatnik nie poinformował (...) Urzędu Skarbowego w R. o zmianach w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej -wobec tego uznał, iż organ I instancji prawidłowo zastosował się do dyspozycji art. 40 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 par. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał bowiem, jakie dokumenty /umowę, faktury na świadczone usługi/ przyjął za dowód w sprawie, zaś samo oświadczenie w sprawie złożone przez podatnika co do zakresu wykonywanych usług, wobec innych dowodów, na których organ podatkowy oparł decyzję w przedmiotowej sprawie, nie jest dla niego wiążące.

W skardze Piotr K. podniósł, iż działalność w zakresie usług transportowych prowadzi od 15 stycznia 1997 r. i nigdy Urząd Skarbowy nie kwestionował zasadności rozliczania się przez niego w formie karty podatkowej, nawet podczas kontroli krzyżowej w 2002 r. jego transakcji z firmą "A." S.A. w Ł. Powołując się na art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.z.p.d utrzymywał, że podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, a on taką działalność prowadzi od 1997 r. Do skargi dołączył opinię z dnia 8 września 2004 r. Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych, według której usługi transportowe związane z ofertami handlowymi, zbieraniem zamówień, inkasowaniem pieniędzy za dostarczony towar, mieszczą się w grupowaniu: PKWiU 60.24.22-00.90 "Transport drogowy pozostałych towarów, gdzie indziej niesklasyfikowany"; PKD 60.24.B "Transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi".

W piśmie procesowym pełnomocnik Piotra K. zarzucił zaskarżonej decyzji posłużenie się definicją terminu "usługa taksówkowa" zawartą w ustawie - Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy bez wątpienia przepisy nieznąjdujące się w ustawie podatkowej nie mogą określać warunków opodatkowania.

Pełnomocnik utrzymywał, iż jego mocodawca wykonywał jeden rodzaj usług, tj. usługi taksówkowe, spełniając wszystkie warunki uprawniające do opodatkowania w formie karty podatkowej. Dlatego, jego zdaniem, organy podatkowe błędnie przyjęły, iż podatnik postąpił wbrew dyspozycji art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z.p.d. i w konsekwencji nie były uprawnione do wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość opodatkowania w formie karty podatkowej. Pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji brak prawidłowego rozstrzygnięcia oraz wskazanie dowolnego stanu faktycznego i prawnego, co oznacza naruszenie art. 120, art. 124 i art. 210 par. 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż dołączona do skargi opinia organu statystycznego nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia, ponieważ organy nie kwestionowały faktu, iż podatnik prowadzi usługi transportowe, lecz uznały, że zakres czynności przez niego wykonywanych w ramach tych usług, wykracza poza ramy usług podlegających opodatkowaniu w formie karty podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną.

Z treści art. 23 ust. 1 u.o.z.p.d. wynika, że podatek w formie karty podatkowej mogą opłacać podatnicy wykonujący czynności wymienione w punktach od 1 do 11 tego przepisu. Opodatkowanie w tej formie przysługuje podatnikom, którzy nie prowadzą innej działalności niż wymieniona w art. 23 ust. 1 pkt 1-11 u.o.z.p.d. Z przepisów tych wynika, że warunkiem skorzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej jest prowadzenie wyłącznie jednego z rodzajów działalności wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 1-11 u.o.z.p.d., z zachowaniem warunków określonych w tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do u.o.z.p.d. Odwołanie się przez ustawodawcę do tych warunków oznacza, że działalność podatnika oprócz tego, że musi odpowiadać jednemu z rodzajów działalności wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 1-11 u.o.z.p.d. - dodatkowo musi spełniać cechy określone w ww. tabeli. W przepisie art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.z.p.d. ustawodawca stanowi, że z opodatkowania w formie karty podatkowej mogą korzystać podatnicy prowadzący działalność w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu - w warunkach określonych w części V tabeli. W części V tabeli zostały wymienione usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków przy użyciu samochodu ciężarowego o dopuszczalnej ładowności do 2 ton. Zatem opodatkowanie w formie karty podatkowej nie przysługuje w przypadku świadczenia dowolnych usług transportowych towarowych świadczonych samochodem o dopuszczalnej ładowności do 2 ton - muszą to być usługi o charakterze taksówkowym, które jak to organ wskazał w zaskarżonej decyzji, stanowią jeden z rodzajów usług transportowych. Z tego powodu powoływana przez skarżącego w skardze oraz w toku postępowania podatkowego opinia statystyczna, z której wynika, że usługi polegające na rozwożeniu na zlecenie towarów, wraz z inkasowaniem za te towary należności, mieszczą się w grupowaniu PKWiU 60.24.22-00.90 - "Transport drogowy pozostałych towarów, gdzie indziej niesklasyfikowany", nie mogła stanowić podstawy do uznania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji za błędne. Organ w decyzji stwierdził, że usługi świadczone przez skarżącego miały szerszy zakres niż usługi taksówkowe, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.z.p.d. Przedmiotowa opinia nie wskazuje, że usługi wykonywane przez skarżącego były usługami taksówkowymi - opinia ta stwierdza, że usługi te były usługami transportowymi, czego organy podatkowe w toku postępowania nie kwestionowały. Ponadto Sąd zauważył, że opinie statystyczne stanowią dowód w sprawie, który podlega ocenie przy jej rozstrzyganiu jak każdy inny dowód. Skoro ustawodawca w przytoczonych przepisach w sposób wyraźny odwołuje się do usług taksówkowych, które są jednym z rodzajów usług transportowych, to wywodzenie przez skarżącego, że wykonywał on usługi transportowe nie wnosi do sprawy nic nowego, co mogłoby stanowić podstawę do zakwestionowania stanowiska organów podatkowych.

Skoro ustawodawca posługuje się pojęciem usług taksówkowych, to należy zakładać, że czyni to w sposób celowy i że chodzi mu o specyficzny rodzaj usług transportowych. Zaistniały w sprawie spór skarżącego z organami podatkowymi za swoją podstawę ma stwierdzenie przez organy podatkowe, że transport towarów w ramach stałej współpracy z podmiotem prowadzącym handel hurtowy i odbieranie przez skarżącego zapłaty za te towary od ich odbiorców, a także wystawianie przez niego pokwitowań zapłaty, wpłacanie pobranych wpłat do banku na konto hurtowni oraz zbieranie zamówień na dostawy towarów od wyznaczonych kontrahentów - nie jest świadczeniem usług taksówkowych. W ocenie Sądu tę kwestię organy podatkowe rozstrzygnęły w sposób prawidłowy. Ustawa regulująca opodatkowanie w formie karty podatkowej oraz inne akty prawne nie zawierają definicji pojęcia usługi taksówkowe. Z tego względu pojęcie to należy interpretować zgodnie z jego znaczeniem potocznym. Według Nowego słownika języka polskiego, pod redakcją E. Soból, Warszawa 2003, s. 177 - taksówka jest to samochód do przewozu osób lub ładunków za opłatą według wskazań licznika. Podobne znaczenie temu pojęciu nadaje ustawodawca w przytoczonej przez organy podatkowe definicji legalnej zawartej w ustawie - Prawo o ruchu drogowym. Bez większego znaczenia pozostaje więc przyjęcie przez te organy definicji zawartej w innej niż podatkowa ustawie. Zasady doświadczenia życiowego dodatkowo wskazują, że taksówka jest to pojazd używany do prowadzenia działalności polegającej na przewozie osób lub ładunków. Osoby wykonujące tę działalność oczekują na klientów w oznaczonych miejscach - postojach taksówek lub ewentualnie pod numerami telefonów. Z racji tego dobór klientów ma charakter przypadkowy i niezaplanowany, a ta cecha z kolei wyklucza możliwość stałego świadczenia przez osobę wykonującą usługi taksówkowe usług np. inkasa. Z tego względu w rozpoznawanej sprawie należało uznać za prawidłowe stanowisko organów, iż skarżący nie wykonywał usług taksówkowych, tylko inne usługi transportowe o szerszym zakresie niż usługi taksówkowe. Potwierdzał to fakt, że skarżący ze swoim zleceniodawcą zawarł umowę o stałe świadczenie tych usług, a zatem zleceniodawca nie był okazyjnym klientem skarżącego; skarżący dodatkowo odbierał zapłatę za dostarczone towary od ich odbiorców, osobiście wystawiał pokwitowania zapłaty i je podpisywał, wpłacał pobrane za towar kwoty do banku na konto hurtowni, zbierał zamówienia na dostawy towarów od wyznaczonych kontrahentów. Działalność ta wykonywana była stale, o czym świadczy ilość wystawionych przez skarżącego pokwitowań. Skoro zatem działalność skarżącego składała się z wielu innych elementów niż sam przewóz osoby lub rzeczy na adres wskazany przez okazyjnego klienta, to zasadnym było stwierdzenie, że skarżący nie wykonywał usług taksówkowych. Dlatego też organ w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdził, że zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z.p.d. podatnik miał obowiązek zawiadomić organ podatkowy o rozpoczęciu wykonywania tego rodzaju czynności, gdyż była to okoliczność skutkująca utratą prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej.

Według Sądu z całokształtu uregulowań w zakresie karty podatkowej wynika, że opodatkowanie to w zamyśle ustawodawcy ma przysługiwać podatnikom prowadzącym prostą, jednorodną działalność, najczęściej o charakterze rzemieślniczym. Świadczą o tym: rodzaje działalności podlegające opodatkowaniu w tej formie, ograniczenia w zatrudnieniu pracowników przy wykonywaniu tej działalności, inne ograniczenia związane z rozmiarem działalności, np. wykonywanie usług transportowych jednym pojazdem, zakaz korzystania przy prowadzeniu działalności z usług podwykonawców /z wyjątkiem usług specjalistycznych/, zakaz prowadzenia innej działalności. Zdaniem Sądu właśnie ten charakter opodatkowania w formie karty podatkowej świadczy o tym, że ustawodawca w sposób celowy przyznał prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej podmiotom wykonującym usługi taksówkowe, a nie wszelkie usługi transportowe, gdyż usługi te mają prosty charakter i działalność ta ma ograniczony zakres.

W tej sytuacji organ podatkowy wbrew temu, co twierdzi skarżący, uprawniony był do wydania decyzji na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 u.o.z.p.d., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustających skarżącemu wysokość opodatkowania w formie karty podatkowej.

Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony przez organy podatkowe w stopniu pozwalającym na jednoznaczne stwierdzenie, że skarżący wykonywał usługi o szerszym zakresie niż usługi taksówkowe, co skutkowało utratą prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, a także uzasadnienie prawne i faktyczne. Organ jednoznacznie wskazał w decyzji przepisy prawa materialnego dające mu prawo do stwierdzenia utraty przez podatnika prawa do zryczałtowanej formy opodatkowania oraz określone w tych przepisach okoliczności faktyczne stanowiące przesłankę do ich zastosowania, a także dowody potwierdzające te okoliczności; uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące i zawiera wszystkie niezbędne elementy.

Bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje, w ocenie Sądu, to czy organ podatkowy w latach poprzedzających rok 2002 r. kwestionował, czy też nie kwestionował zasadności rozliczania się przez podatnika w formie karty podatkowej, zaskarżona decyzja dotyczy 2002 r. i kontroli Sądu podlega wyłącznie materia objęta tą decyzją.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości Piotr K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" i c oraz art. 145 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej p.p.s.a./ jak również art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badając legalność decyzji nie wyjaśnił istotny sprawy, a ponadto dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez stwierdzenia, iż usługi wykonywane przez Piotra K. nie mieściły się w pojęciu usług taksówkowych, z uwagi na to, iż wykonywane były one dla "nieokazyjnego klienta", co przesądza, zdaniem Sądu, o ich charakterze.

Tym samym Sąd I instancji błędnie uznał, że organy podatkowe ustalając stan faktyczny nie naruszyły niżej wskazanych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./, co stanowi naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj. niżej wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, mających zastosowanie w związku z dyspozycją art. 145 par. 2, art. 141 par. 4 oraz art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., w szczególności:

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez działanie naruszające zasady postępowania podatkowego oraz wydanie decyzji nieznajdujących uzasadnienia w obowiązujących przepisach /tak proceduralnego, jak i materialnego/,

- art. 121 par. 1, art. 122, art. 124 i art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania podatnika do organów podatkowych, poprzez nienależyte wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowały się organy przy załatwianiu sprawy, nieprzekonywujące przedstawienie własnego stanowiska w sprawie, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, które spowodowało wydanie błędnej decyzji oraz nienależyte, bo nie wskazujące powodów, dla których przedstawionemu przez stronę dowodowi nie dano wiary, uzasadnienie faktyczne decyzji;

- art. 180 par. 1, art. 188, art. 191 poprzez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność ustalenia rodzaju świadczonych usług, a także bezpodstawne pominięcie jako dowodu opinii statystycznej, która została wydana przez uprawniony do tego organ i która wskazuje prawidłową klasyfikację świadczonych przez podatnika usług,

- art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie całego materiału dowodowego oraz błędną jego ocenę, poprzez ocenę dowolną, niekorespondującą z zebranym materiałem dowodowym oraz nieznajdującą oparciu w przepisach prawa, a przez to przekraczającą granice swobodnej oceny dowodów, nieustosunkowanie się do złożonej w toku postępowania opinii statystycznej i uznanie wbrew jej treści, że podatnik świadczył odrębne usługi inkaso, podczas gdy mieszczą się one w ramach usługi transportowej wykonywanej jako usługa taksówkowa.

Skarżący podniósł również, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów materialnego prawa podatkowego poprzez:

- błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144 poz. 930 ze zm./ poprzez przyjęcie, że usługi transportowe w warunkach wykonywanych przez skarżącego, tj. przewozu leków połączonych z pobieraniem należności za towary, nie stanowią "usługi taksówkowej", o której mowa w części V lp. 1 lub 2 załącznika nr 3 do ww. ustawy;

- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ryczałcie poprzez przyjęcie, iż na skarżącym ciążył obowiązek zawiadomienia organu podatkowego o utracie prawa do opodatkowania w formie karty, podczas, gdy podatnik takiego obowiązku nie miał, gdyż prawo do takiego opodatkowania mu przysługiwało;

- naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie poprzez przyjęcie, że organ podatkowy uprawniony był do stwierdzenia wygaśnięcie decyzji podczas, gdy brak było ku temu przesłanek ustawowych;

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przez Sąd I instancji przepisu art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o ryczałcie poprzez uznanie, że skarżący nie spełnił warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej z uwagi na to, że prowadził poza usługami transportowymi inną pozarolniczą działalność gospodarczą, podczas gdy świadczył wyłącznie usługi transportowe i tego faktu nie zmieniło podjęcie przez niego dodatkowych czynności polegających na zbieraniu na rzecz Hurtowni Leków "A." należności za przywożony, w ramach świadczonej usługi transportowej, towar;

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przez Sąd I instancji przepisu art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ryczałcie poprzez przyjęcie, że skarżący wbrew wynikającemu z tego przepisu obowiązkowi nie zawiadomił urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w założonym wniosku, które to zmiany, zdaniem organów, spowodowały utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, podczas gdy w rzeczywistości nie zaistniały żadne zmiany, które taki obowiązek rodziły.

W konsekwencji, powyższe skutkuje, według skarżącego, naruszeniem przez Sąd przepisu art. 151 p.p.s.a., polegającym na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy skarga powinna być uwzględniona, a zaskarżone decyzje uchylone.

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o:

1/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2/ zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. OZ w R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz organu.

Pismem procesowym z dnia 24 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi.

W przypadku cofnięcia skargi odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 60 i art. 161 par. 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z pierwszego z nich wynika, iż skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd.

Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.

Natomiast art. 161 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje, że w przypadku skutecznego cofnięcia skargi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w nin. sprawie skarżący cofnął skutecznie skargę kasacyjną, bowiem brak podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok dotknięty jest wadą nieważności.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie połowy wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.