Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1136/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30b ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.),, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Asystent Sędziego Jarosław Skopczyński, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej jako "O.p.", art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.) – dalej jako "ustawa o VAT", art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1228), art. 211 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), w zw. z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1343/15, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 15 maja 2015 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (dalej: "Naczelnik UC") z dnia 29 kwietnia 2015 r. w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że agencja celna A sp. z o.o. działając na podstawie upoważnienia w imieniu i na rzecz A. M. - dalej jako "Skarżący", "Strona" lub "Podatnik" prowadzącego działalność gospodarczą jako B, zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towary na podstawie zgłoszeń celnych o numerach:

1. [...] z dnia 28 maja 2013 r.

2. [...] z dnia 23 sierpnia 2013 r.

3. [...] z dnia 3 października 2013 r.

jako "worki raszlowe" (pkt. 1), "worki raszlowe na roli" (pkt. 2 i 3), "rękawy siatkowe" (pkt. 1 i 2) oraz "siatka do paletyzacji" (pkt. 3) klasyfikując je do kodów TARIC 6305 32 90 99 ze stawką celną 7,2 % i stawką podatku VAT 23%.

Funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili w dniach 30.07 -22.08.2014 r. w przedsiębiorstwie Strony kontrolę dokumentacji finansowo - księgowej, magazynowej i danych handlowych dotyczących procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towarów przywożonych przez Stronę oraz dalszych operacji handlowych związanych z przywiezionymi towarami. Powzięte ustalenia zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli z dnia 25 sierpnia 2014 r. Kontrolujący zakwestionowali w szczególności klasyfikację taryfową worków ujętych w przywołanych na wstępie zgłoszeniach celnych. Protokół pokontrolny został przekazany, zgodnie z właściwością miejscową, Naczelnikowi UC.

Naczelnik UC po przeprowadzeniu postępowania celnego wszczętego z urzędu, po połączeniu spraw w celu ich łącznego rozpoznania w trybie art. 90 ustawy - Prawo celne, wydał decyzję z dnia 27 marca 2015 r., w której określił:

1. klasyfikację taryfową przedmiotowych towarów w sposób następujący:

- "worki na roli przeznaczonych do pakowania towarów o pojemności do 30 kg, wykonanych techniką dziania z taśm polietylenowych" do kodu TARIC 6305 33 10 00,

- "rękaw siatkowy oraz siatka do paletyzacji wykonane techniką dziania, z taśm polietylenowych" do kodu TARIC 6005 90 90 00;

2. dla towarów wymienionych w pkt 1 stawkę celną dla krajów trzecich odpowiednio 12 % i 8%;

3. niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 18 211 zł;

4. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od kwoty należności celnych określonych w pkt 3.

Dyrektor Izby Celnej (dalej: "Dyrektor IC") decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję w sprawie celnej organu celnego pierwszej instancji, uznając to rozstrzygnięcie za prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości.

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. Naczelnik UC wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniami celnymi nr jw. Konsekwencją bowiem zmiany klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru i wymaganej kwoty należności celnych była konieczność określenia w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r. organ pierwszej instancji określił ten podatek w kwocie 105 860 PLN oraz orzekł o poborze odsetek.

Pismem z dnia 15 maja 2015r. Strona odwołała się od decyzji w sprawie podatku. Podnoszone w uzasadnieniu odwołania kwestie były w zasadzie powieleniem w całości sformułowań zawartych w sprawie celnej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jak również odstąpienie od poboru odsetek.

Organ II instancji, rozpatrując odwołanie Strony, wziął pod uwagę kwestie wyjaśnione już w odrębnym postępowaniu celnym i rozstrzygniętym przez Dyrektora IC decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r.

Organ odwoławczy po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy doszedł do przekonania, że Naczelnik UC prawidłowo zaklasyfikował towary objęte wymienionymi na wstępie zgłoszeniami do kodu TARIC 6305 33 10 00 dla worków na roli oraz 6005 90 90 00 dla rękawów siatkowych oraz siatki do paletyzacji. Określone decyzją Naczelnika UC z dnia 27 marca 2015 r. elementy kalkulacyjne w nowej wysokości tj. stawka celna erga omnes odpowiednio 12% i 8% oraz wyższa kwota należności celnych (A00) wpłynęły na wielkość podstawy i kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu. Stwierdził również, iż Naczelnik UC zasadnie określił podatek od towarów i usług (B00) w łącznej wysokości 105 860,00 zł oraz odsetki w odniesieniu do towarów odprawionych wyżej wymienionymi zgłoszeniami celnymi.

Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia 6 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia podatku VAT.

Strona zaskarżyła decyzję Dyrektora IC do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w zakresie zgłoszeń celnych wymienionych powyżej, podnosząc naruszenie przepisów art. 33 ust. 2 w związku z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, art. 120, art. 121 i art. 122 oraz art. 187 w związku z art. 191 jak również art. 188 O. p. Dodatkowo Strona zarzuciła uchybienie przepisom prawa materialnego tj. art. 2 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o zmianę błędnie ustalonego zdaniem Strony do zaimportowanych worków do kodu TARIC 6305 33 10 zamiast do kodu 6305 90 00. Podniósł również kwestię naruszenia art. 83 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przekroczenie wyznaczonego czasu trwania kontroli.

Jednocześnie również Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora IC z dnia 30 czerwca 2015 r., wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w zakresie zgłoszeń celnych wymienionych powyżej. Skarga dotyczyła przede wszystkim błędnie ustalonego zdaniem Strony kodu taryfy celnej zaimportowanych worków do kodu TARIC 6305 33 10 zamiast do kodu 6305 90 00.

WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 656/15 oddalił skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Sąd podzielił ocenę faktyczną i prawną ustaleń dokonanych przez organy celne w toku postępowania, iż prawidłowym kodem taryfy celnej dla towarów odprawionych zgłoszeniami celnymi określonymi w decyzji Naczelnika UC jest kod TARIC 6305 33 10 00.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji zarzucając naruszenie prawa materialnego skutkujące przyjęciem przez Sąd I instancji, że worki importowane przez skarżącego zostały prawidłowo zaklasyfikowane przez organ do kodu 6305 33 10 00 co skutkuje zastosowaniem zawyżonej stawki cła a tym samym należności celnych. Zdaniem Strony doszło też do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4, art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt. 1 a) i c) a także art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 120 w związku z art. 2 Konstytucji RP; art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a) O.p. poprzez powielenie całkowicie błędnej oceny stanu faktycznego i wynikających z niej wniosków wywiedzionych przez organy celne, a w rezultacie wydanie wadliwego orzeczenia w sprawie.

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2018r. o sygn., akt I GSK 113/16 Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną i uchylił wyrok Sądu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po ponownym rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 339/18 uchylił zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika UC z dnia 27 marca 2015 r., w zakresie wskazanych zgłoszeń celnych.

Konsekwencją przytoczonego powyżej orzeczenia jest wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1343/15, którym po rozpoznaniu skargi uchylono zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy w decyzję Naczelnika UC z dnia 29 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż nie jest przekonujące stanowisko organów, co do możliwości wyciągnięcia wniosków w przedmiocie tożsamości importowanych przez skarżącego towarów objętych zgłoszeniami z 2014 r. Taki zabieg myślowy - nie poparty jakąkolwiek wnikliwą i szczegółową argumentacją, poza lapidarnym stwierdzeniem o odwołaniu się w tym zakresie do "dokumentów handlowych załączonych do zgłoszeń", bez dokonania przez organy jakiejkolwiek analizy tych dokumentów przez pryzmat wyprowadzanych wniosków - nie był w ocenie - Sądu dopuszczalny. Ponadto był on obarczony błędem polegającym na identyfikacji nazwy importowanego towaru "worek raszlowy" ("worek raszlowy na roli") z technologią jego wykonania (czyli dziania), co nie jest jednoznaczne. W tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2015r. (sygn. akt III SA/Gd 656/15), w którym Sąd nie podzielił argumentacji organu, jakoby wg powszechnej wiedzy "worek raszlowy" i "worek dziany" stanowiły pojęcia identyczne, wskazując przy tym, że po pierwsze trzeba mieć podstawowe rozeznanie w tym temacie aby taką wiedzę mieć, a po wtóre - co wynika z artykułów w Internecie przedstawionych przez Stronę - "workami raszlowymi" nazywane są również worki o splocie gazejskim, czyli worki wytwarzane przy zastosowaniu techniki tkania, a nie dziania. Dodatkowo o tożsamości importowanego towaru w 2013 r. z towarami sprowadzanymi z Chin przez skarżącego w 2014r. nie może świadczyć ich zakup u tego samego chińskiego dostawcy oraz to, że skarżący zamawiał worki w różnych kolorach, rozmiarach oraz o dwóch różnych wymiarach oczek. Te okoliczności nie mogą świadczyć o identycznej technologii produkcji worków przez ww. producenta, a tym samym o tożsamości importowanych worków objętych zgłoszeniami celnymi z roku 2013 do worków objętych zgłoszeniami z roku 2014, co do których nie ma sporu odnośnie technologii ich wykonania tj. że wytworzone zostały techniką dziania. W ocenie Sądu to organy celne powinny zebrać i przedstawić dowody świadczące o tym, iż poprzednie partie importowanego towaru tj., z roku 2013 były wytworzone techniką dziania. Co więcej w aktach sprawy znajduje się pewna poszlaka w postaci oświadczenia kontrahenta Strony z dnia 19.08.2014 r., z której wynika, iż worki te były wykonane techniką tkania.

Z uwagi na powyższe Sąd zgodził się ze stanowiskiem Strony, iż uznanie wszystkich worków jako rodzajowo tożsamych tylko na podstawie użytego opisu "raszlowy", który nie widnieje nawet w słownikach jest naruszeniem przepisów postępowania. Uznanie reprezentatywności pobranych próbek towarów odprawionych w imporcie w roku 2014 dla wszystkich worków, także tych objętych zgłoszeniami celnym z 2013r. stanowi o dowolności w sposobie rozstrzygnięcia sprawy oraz o dokonaniu błędnej oceny materiału dowodowego. Organy celny nie udowodniły, iż importowane worki objęte spornymi zgłoszeniami celnymi nie różniły się od zabezpieczonych próbek z tego powodu należało je traktować jako dziane, a w konsekwencji do zaklasyfikowania ich do kodu TARIC 6305 33 10 00 a nie jak to zadeklarował skarżących do kodu TARIC 6305 33 90 00, który obejmuje worki polietylenowe inne niż dziane.

Ponownie rozpoznając odwołanie Dyrektor IAS na wstępie zauważa, iż decyzją z dnia 27 marca 2019 r. Dyrektor IAS po ponownym przeprowadzeniu postępowania w trybie odwoławczym utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC z dnia 27 marca 2015 r. w przedmiocie określenia klasyfikacji taryfowej oraz określenia długu celnego spornych towarów. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych przez Stronę w odwołaniu dotyczących kwestii ustalenia klasyfikacji taryfowej przedmiotowych towarów.

Zdaniem Dyrektora IAS decyzje wydane w postępowaniu celnym mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Skoro element podstawy opodatkowania, do którego zaliczyć należy należności celne, został ustalony przez organ celny w odrębnym postępowaniu, to nie ma żadnych przesłanek aby organ podatkowy dokonał ponownie tych samych ustaleń w postępowaniu podatkowym, jak również weryfikował stan faktyczny sprawy istotny w postępowaniu celnym tj. dla ustalenia należności celnych. Wprawdzie co do zasady podstawa opodatkowania podlega samodzielnemu ustaleniu przez właściwy organ podatkowy w postępowaniu podatkowym, jednakże zasada ta – zdaniem organu odwoławczego - musi doznać pewnej modyfikacji w sytuacji, gdy element podstawy opodatkowania jest ustalany w innym postępowaniu. Bezzasadne jest wymaganie od organu podatkowego ponownego przeprowadzania postępowania w zakresie, w jakim zostało już ustalone w innym postępowaniu.

Dyrektor IAS podkreślił, iż jakkolwiek ustalenie dotyczące m.in. klasyfikacji taryfowej towarów czy wysokości należności celnych ma znaczenie prawne dla określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, jednakże sprawa celna oraz podatkowa oparte są na odmiennych podstawach materialnoprawnych. Tym samym nie mogą być kwestionowane w postępowaniu podatkowym toczącym się przed organem wskutek zaskarżenia rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wykluczona jest więc – zdaniem organu odwoławczego - w tym, odrębnym od celnego, postępowaniu podatkowym ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo m.in. klasyfikacji taryfowej i w konsekwencji wysokość należnego cła.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt. 3 ustawy o VAT, import towaru podlega opodatkowaniu.

Art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, stanowi zasadę, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Zgodnie z art. 201 WKC dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. Oznacza to, że z tym momentem - przyjęcia zgłoszenia celnego - powstaje jednocześnie dług celny i obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

W myśl art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, a zatem określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych (A00) podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 18.211,00 PLN spowodowało zmianę podstawy opodatkowania przedmiotowego towaru z tytułu importu.

Stawka podatku VAT wynosiła w dniu powstania obowiązku podatkowego 23 % (art. 146 a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług).

Mając na uwadze wyżej przytoczone przepisy prawa, Dyrektor IAS stwierdza, iż Naczelnik UC zasadnie określił podatek od towarów i usług (B00) w łącznej wysokości 105 860,00 PLN w odniesieniu do towarów odprawionych ww. zgłoszeniami celnymi.

Organ odwoławczy dalej podkreśla, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1a ustawy o VAT w przypadku, gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym, że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy – zdaniem organu odwoławczego - jednoznacznie świadczy o tym, że klasyfikacja taryfowa przywiezionych towarów została zadeklarowana w wymienionych na wstępie zgłoszeniach celnych wadliwie. W konsekwencji kwota należności celnych została nieprawidłowo obliczona i wykazana przez zgłaszającego w ww. zgłoszeniach.

Strona nie podjęła żadnych działań, które mogły doprowadzić do określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej i kwoty należności celnych zgodnie z przepisami prawa celnego. W szczególności nie wystąpiła z wnioskiem do właściwego organu celnego o sprostowanie zgłoszeń w części dotyczącej deklarowanej klasyfikacji taryfowej.

W toku postępowania przed Naczelnikiem UC Strona nie przedstawiła dowodów uzasadniających odstąpienie od poboru ww. odsetek.

Wobec powyższego Dyrektor IAS uznał, że spełnione zostały przesłanki pobrania omówionych wyżej odsetek uregulowanych w art. 37 ust. 1a ustawy o VAT.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut "przeprowadzenia kontroli z naruszeniem art. 83 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej". albowiem przedmiotowy zarzut nie dotyczy organów wydających zaskarżoną decyzję. Kontrola przeprowadzona została przez Naczelnika UC na podstawie przepisów szczególnych obowiązujących w dacie dokonania zgłoszenia celnego określonych w art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302 z 19.10.1992r). z późniejszymi zmianami.

Odnosząc się do wniosku Strony z dnia 22.06.2015r. w sprawie odstąpienia od poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych organ zauważa, że prośba o korektę zgłoszeń celnych w zakresie klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów wystosowana została do przedstawiciela A w dniu 05.11.2014 r. Natomiast kontrola dokumentacji handlowej przeprowadzona przez funkcjonariuszy UC została zakończona kilka miesięcy wcześniej tj. w dniu 22.08.2014 r. Z powyższego wynika, iż działania importera, które mogły doprowadzić do określenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej i kwoty należności celnych zgodnie z przepisami prawa celnego zostały przeprowadzone już po wykonanej kontroli. Jednocześnie Strona powinna wystąpić z wnioskiem do właściwego organu celnego o sprostowanie zgłoszeń w części dotyczącej deklarowanej klasyfikacji taryfowej. Takie wnioski nie zostały złożone.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa:

- materialnego, tj. art. 33 ust. 2 w związku z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, iż dokonane przez skarżącego zgłoszenia celne towarów były nieprawidłowe co miało wpływ na podstawę opodatkowania podatkiem VAT w imporcie,

- proceduralnego tj.:

a) naruszenie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 120, 121, 122 O.p. poprzez działanie wbrew przepisom prawa i wydanie decyzji na zasadzie rachunku prawdopodobieństwa, nie mającego potwierdzenia w zebranych dowodach i nieustosunkowanie się do złożonych w toku prowadzonych postępowań wyjaśnień lub ich przeinaczanie, które jednoznacznie wskazują, iż przedmiotem importu były worki tkane co do których należało zastosować 7,2 % stawkę celną, a w konsekwencji do braku podstaw do naliczenia podatku VAT,

b) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191, art. 197, art. 210 § 4 O.p. poprzez:

- rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, nieustosunkowanie się do wszystkich dowodów i niedokonanie ich oceny w taki sposób, by prowadziły one do ustaleń faktycznych a nie uprawdopodobnionych,

- przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów skutkującej błędnym ustaleniem i przyjęciu, że potocznie stosowana przez importerów i producentów nazwa worków jest przypisana do produktów dzianych. Tym samym miało miejsce zastosowanie dowolnej oceny dowodów i bezzasadna zmiana przez organ stawki celnej z 7,2% na 12% co jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, z której wywodzi się zasada określona w art. 2a O.p., której organ kontrolujący zobowiązany jest przestrzegać,

- celowe pomijanie przez organ podnoszonych wniosków dowodowych oraz argumentów i wyjaśnień, które miały istotny wpływ na wynik postępowania,

c) naruszenie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a) w związku z art. 70 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika UC wskutek błędnego przyjęcia, że zgromadzony materiał w sprawie pozwala na przyjęcie, że decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi zasadami prawa, podczas gdy została wydana z naruszenie art. 70 § 1 O.p. tj. po upływie przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W konsekwencji powyższych ustaleń Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie zgłoszeń celnych będących przedmiotem powyższych decyzji. Dodatkowo w uzupełnieniu skargi z dnia 20 maja 2019r. wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji za względu na uchybienie art. 210 § 1 pkt. 4 O.p. poprzez powołanie jako podstawy prawnej artykułu nieobowiązującego tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2016r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r. poz. 1228), który zdaniem Strony skarżącej został uchylony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona do sądu decyzja odpowiada prawu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 30b ust. 1 ustawy o VAT należy podkreślić, że zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dniu wydania decyzji Naczelnik UC był organem właściwym do rozstrzygania spraw celnych, jak również spraw podatkowych. Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19a ust. 9 ustawy o VAT). Zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Dla zastosowania omawianej regulacji organ podatkowy (celny) musi zatem stwierdzić, że kwota podatku została wykazana nieprawidłowo. Z cytowanego przepisu prawa podatkowego nie wynika w jaki sposób organ ma dokonać owego stwierdzenia. W przedmiotowej sprawie do wydania decyzji podatkowej doszło w następstwie orzeczenia odrębną decyzją zmiany klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów i zaksięgowania wymaganej kwoty należności celnych z tytułu ich importu. Decyzja w sprawie celnej wywołała następstwa w postaci związania ustaleniami poczynionymi przez organ celny w niniejszym postępowaniu podatkowym. Ustalenia dotyczące klasyfikacji taryfowej towaru i kwoty długu celnego, bezpośrednio wpłynęły na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu i w konsekwencji na kwotę tego podatku (art. 30b ust. 1 ustawy o VAT).

W myśl art. 212 O.p. organ podatkowy jest związany decyzją doręczoną Stronie przez cały okres pozostawania jej w obrocie prawnym, a więc do chwili jej zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności czy też wygaśnięcia. Mając na uwadze powyższe oraz brzmienie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy o VAT organ pierwszej instancji miał podstawę do wydania decyzji podatkowej. Tym samym zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 30b ust. 1 ustawy o VAT należy uznać za bezzasadne.

Pozostałe zarzuty Strony wobec zaskarżonej decyzji podatkowej, w istocie odnoszą się do rozstrzygnięcia zapadłego w odrębnej sprawie celnej, tj. decyzji Naczelnika UC wydanej w przedmiocie określenia klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej i wymaganej kwoty należności celnych. Również treść uzasadnienia odwołania odnosi się do zagadnień i ustaleń faktycznych będących przedmiotem odrębnego postępowania celnego zakończonego już wyżej wspomnianą decyzją organu pierwszej instancji wydaną w sprawie celnej. Zatem stwierdzić należy że tego rodzaju zarzuty, związane z kwestiami uregulowanymi prawem celnym, nie dotyczą niniejszej sprawy, która ogranicza się do kwestii podatkowych. Okoliczność, że ten sam organ orzekał w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towarów jako organ celny o obowiązkach Strony wynikających z przepisów prawa celnego oraz że w ramach obecnie zaskarżonej decyzji określił, działając jako organ podatkowy, kwotę należnego z tytułu importu podatku VAT, nie oznacza, że decyzja celna została podjęta w granicach tej samej sprawy, której dotyczy zaskarżona obecnie decyzja podatkowa. Z uwagi na zakres przedmiotowy, postępowania celne (dotyczące określenia elementów, na podstawie których stosowane są należności celne przywozowe i dług celny) i postępowania podatkowe (dotyczące określenia podatku VAT z tytułu importu), są to dwa niezależne, odrębne postępowania. Zaskarżona obecnie decyzja podatkowa, wprawdzie jest następstwem sprawy celnej, dotyczy jednak odmiennego zagadnienia, a mianowicie określenia w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych wyżej wymienionymi zgłoszeniami celnymi.

Jak trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji, ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji w postępowaniu celnym doprowadziły do wydania decyzji nr jw. określającej wyższą od deklarowanej w zgłoszeniu celnym stawki celnej wynikającej ze zmiany kodu TARIC i co za tym idzie, orzekającej o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych. W momencie rozstrzygania przez organ pierwszej instancji o podatku od towarów i usług z tytułu importu, decyzja ta funkcjonowała już w obrocie prawnym, powodując następstwa w zakresie związania organu podatkowego (celnego) co do podstawy opodatkowania tym podatkiem. Organ ten nie był zatem uprawniony do samodzielnego, ponownego ustalania kodu taryfy celnej i niezaksięgowanej kwoty długu celnego w toku postępowania podatkowego, lecz zgodnie z prawem podatkowym (art. 33 ust. 2 ustawy o VAT) obowiązany był przyjąć te wielkości na potrzeby określenia podatku VAT na podstawie decyzji celnej, co prawidłowo uczynił. Tym samym zarzuty Strony, dotyczące w zasadzie decyzji celnej, należy uznać za wykraczające poza granice niniejszej sprawy podatkowej i jako takie nie mogły zostać uwzględnione.

Nieuzasadniony jest tym samym zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191, art. 197 oraz art. 210 § 4 O.p., poprzez błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, nieustosunkowanie się do wszystkich dowodów i niedokonanie ich oceny w taki sposób, by prowadziły one do ustaleń faktycznych a nie uprawdopodobnionych, a tym samym zastosowanie dowolnej oceny dowodów i bezzasadną zmianę przez organ stawki celnej z 7,2% na 12 %. Organy podatkowe, nie mogły prowadzić i nie prowadziły własnej ponownej oceny zgromadzonych w postępowaniu celnym dowodów, nie prowadziły też własnych ustaleń dotyczących klasyfikacji taryfowej i należności celnych, lecz zgodnie z prawem poprzestały na tym, co wynika z wiążącej ich decyzji celnej. Dopóki bowiem ww. decyzja w sprawie celnej pozostaje w obrocie prawnym, dotąd wynikające z niej ustalenia w zakresie elementów niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu są wiążące i nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym na potrzeby określenia prawidłowej kwoty tego podatku.

Dyrektor IAS trafnie podkreślał, iż kwestia wpływu decyzji określającej należności celne na ustalenie podstawy opodatkowania była wielokrotnie przedmiotem orzekania przez sądy administracyjne. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego, to dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja CN czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów, w tym podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu przedawnienia zobowiązań określonych w zaskarżonej decyzji należy zauważyć, iż przepis art. 70 O.p. przewiduje przypadki zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przepis art. 70 § 6 pkt 2) stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W niniejszej sprawie Strona wniosła skargę na decyzję wymiarową w sprawie podatku VAT w imporcie w dniu 24 sierpnia 2015 r. Zatem od tego dnia nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie. Z kolei art. 70 § 7 pkt. 2) określa termin zakończenia terminu zawieszenia, który po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W niniejszej sprawie prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I SA/Gd 1343/15 wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej w dniu 22 stycznia 2019 r. co oznacza, że zakończenie biegu terminu zawieszenia nastąpiło w dniu 23 stycznia 2019r. Zatem czas od 24 sierpnia 2015 r. do 22 stycznia 2019r. nie wlicza się do 5 letniego terminu przedawnienia. Nie może być zatem mowy o przedawnieniu zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie. Zatem podnoszony przez Stronę skarżącą zarzut przedawnienia jest niezasadny.

Odnosząc się natomiast do wniosku Strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na powołanie, jako podstawy prawnej wydania skarżonej decyzji uchylonego, nieobowiązującego przepisu prawa tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2017r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw należy zauważyć, że Strona skarżąca dokonując powyższego wywodu w uzupełnieniu skargi myli dwa odrębne akty prawne, a mianowicie ustawę z dnia 29 marca 2004 r. Prawo celne oraz ustawę z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy — Prawo celne oraz niektórych innych ustaw. Artykuł 29 ust. 1 ustawy Prawo celne dotyczył zniszczenia oraz zrzeczenia się towaru na rzecz Skarbu Państwa i w dniu wydawania zaskarżonej decyzji tj. 12 kwietnia 2019 r. nie obowiązywał, gdyż aktem prawnym z dnia 22 listopada 2016 r. opublikowanym w Dz.U.2016 poz. 1880 został uchylony. Natomiast organ drugiej instancji powołał w sentencji zaskarżonej decyzji art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2017r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw, który dotyczy postępowań prowadzonych i niezakończonych przed dniem, o których mowa w art. 288 ust. 2 unijnego kodeksu celnego i obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Przepis art. 29 ust. 1 w obu ww. ustawach mają zupełnie inne brzmienie i traktują o diametralnie różnych kwestiach. Nie ma więc podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji skoro została ona wydana na podstawie obowiązujących, prawidłowo przywołanych przepisów.

Z tych przyczyn na mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w wyroku.