Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1140/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 2, art. 52, art. 50 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2014r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej – Prawo budowlane) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej – PINB) nakazał "A" S.A. z siedzibą w P. (dalej – "A" S.A.) jako inwestorowi przebudowy budynku mieszkalnego położonego przy ul. C. w P.:

1. w mieszkaniach nr 3, nr 4, nr 7 i nr 10 budynku przy ul. C. wymienić istniejące gazowe przepływowe podgrzewacze wody lub kotły dwufunkcyjne (w tym także zdemontowane urządzenie z mieszkania nr 7), pobierające powietrze z pomieszczenia na urządzenia gazowe z zamkniętą komora spalania, zamontowane w łazienkach; dopuszcza się zamontowanie kotłów gazowych dwufunkcyjnych, w miejsce podgrzewaczy przepływowych, za porozumieniem z użytkownikami lokali i dostawcą gazu;

2. zastosować, do doprowadzenia powietrza do spalania i odprowadzenia spalin, dwa zbiorcze przewody systemów powietrzno–spalinowych, przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania, w dwóch istniejących kanałach; dla mieszkań nr 7 i 10 system powietrzno–spalinowy wprowadzić do przewodu aktualnie służącego jako przewód spalinowy mieszkania nr 10;

3. instalacje kotłów i systemów powietrzno–spalinowych przeprowadzić zgodnie z instrukcją producenta, jeśli instrukcja nie stanowi inaczej wykonać otwory rewizyjne zgodnie z punktem 3.3.2.2. normy PN–89/B–10425;

4. pozostałe 4 przewody kominowe wykorzystać do wentylacji grawitacyjnej, oddzielnie dla każdej z łazienek w mieszkaniach nr 3, nr 4, nr 7 i nr 10;

5. przed wykonaniem ww. prac wszystkie przewody przeczyścić kulą kominiarską o średnicy 13 cm;

6. zlikwidować bruzdy instalacyjne wykute w ściankach komina, poprzez wymianę uszkodzonych cegieł, a następnie poprowadzić wszelkie instalacje bez uszkadzania komina;

7. rury spalinowe, opisane powyżej w punkcie 3. instalować poprzez otwory technologiczne, w szczególności wykonane przed i za uskokami komina, a następnie te otwory szczelnie zamurować.

8. przestrzenie pomiędzy kominem a krokwiami dachu trwale wypełnić materiałem niepalnym;

9. wymienić przewody wentylacyjne od okapów kuchennych, wykonane z rur PCV, na niepalne.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż Prezydent Miasta P. decyzją [...] z [...] r. udzielił "A" Spółka z o.o. pozwolenia na przebudowę mieszkań w budynku mieszkalnym położonym przy ul. C. poprzez urządzenie łazienek, budowę nowych trzonów kominowych i wymianę stropów w rejonie nowych kominów. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany. Zgodnie z częścią opisową projekt ten obejmował budowę nowych lub przebudowę istniejących trzonów kominowych w pięciu pionach, częściową rozbiórkę istniejących stropów drewnianych w tych pionach i wykonanie nowych stropów staloceramicznych typu Kleina w miejsce rozebranych, wybudowanie lekkich ścianek działowych na tych stropach i urządzenie łazienek w utworzonych w ten sposób pomieszczeniach.

W związku z zawiadomieniem H. G. z dnia 18 lutego 2008 r. dotyczącym wykonania komina w pionie mieszkań numer 4, 7, 10 w budynku przy ul. C. pracownicy Inspektoratu przeprowadzili w dniu 25 marca 2008 r. oględziny przedmiotowego komina w wyniku których PINB powziął wątpliwości co do prawidłowości jego budowy.

Wobec tych wątpliwości Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., postanowieniem z 1 kwietnia 2008 r. nakazał inwestorowi przedłożenie ekspertyzy określającej prawidłowość wykonania przedmiotowych kominów, a w szczególności spełnienie wymogów przepisów techniczno–budowlanych oraz Polskich Norm dotyczących budowy, wykonania i badania kominów oraz materiałów do ich wznoszenia i – w razie potwierdzenia nieprawidłowości w powyższym zakresie – określającej szczegółowo czynności, jakie należy wykonać, by kominy te doprowadzić do stanu spełniającego wymagania podstawowe, określone w art. 5. ust. 1. pkt 1 prawa budowlanego.

Po zapoznaniu się z ekspertyzą techniczną w sprawie określenia prawidłowości wykonania nowego trzonu kominowego pionu mieszkań 4, 7 i 10 (trzon C) w budynku przy ul. C. autorstwa dr inż. M. K., ekspertyzą rzeczoznawcy budowlanego dr hab. inż. T. Z. Błaszczyńskiego oraz opinią Zakładu Fizyki Cieplnej, Instalacji Sanitarnych i Środowiska Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie PINB nałożył na "A" S.A. opisane wyżej obowiązki.

Organ wyjaśnił dalej, iż poprzednik prawny "A" S.A. był inwestorem nie tylko budowy nowych trzonów kominowych, ale przebudowy mieszkań, poprzez urządzenie łazienek, a stwierdzone uchybienia wynikają nie z ulepszeń dokonanych przez lokatorów wyżej opisanych mieszkań, lecz z zaniedbań inwestora.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło "A" S.A.

Decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej – WINB), uchylił zaskarżoną decyzję w części określonej w pkt 2, 3, 4 i 5 i w to miejsce orzekł:

2. zastosować do doprowadzenia powietrza do spalania i odprowadzania spalin dwa zbiorcze przewody systemów powietrzno spalinowych, przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania wyposażonymi w zabezpieczenia przed zanikiem ciągu kominowego w dwóch istniejących kanałach:

- do przewodu nr 4 aktualnie służącego jako spalinowy dla mieszkania nr 7 podłączyć to mieszkanie oraz mieszkanie nr 3 na parterze,

- do przewodu nr 3 obsługującego mieszkanie nr 4 na 1–szym piętrze podłączyć to mieszkanie oraz mieszkanie nr 10 na 3–cim piętrze;

3. instalacje kotłów i systemów powietrzno – spalinowych przeprowadzić zgodnie z instrukcją producenta –jeśli instrukcja nie stanowi inaczej wykonać otwory rewizyjne zgodnie z pkt 3.3.2.2. normy PN–89/B–10425 oraz układ odprowadzenia skroplin w przypadku występowania spalin mokrych;

4. pozostałe 4 przewody kominowe wykorzystać do wentylacji grawitacyjnej i tak:

- przewód nr 1 do wentylacji mieszkania nr 10,

- przewód nr 2 do wentylacji mieszkania nr 3,

- przewód nr 5 do wentylacji mieszkania nr 4,

- przewód nr 6 do wentylacji mieszkania nr 7,

5. przed wykonaniem wszystkich prac przewody przeczyścić kulami kominiarskimi o różnych średnicach w tym możliwie największą.

W pozostałej części organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odnosząc się do kwestii prawidłowego skierowania decyzji pierwszoinstancyjnej do "A" S.A. jako adresata wskazał, iż kwestię powyższą przesądził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 223/10.

"A" S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję z dnia [...] 2010 r.

Wyrokiem z dnia 25 maja 2011r., sygn. akt IV SA/Po 1085/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.

Sąd stwierdził, iż "A" S.A. został prawidłowo określony jako adresat zaskarżonej decyzji. Sąd powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 223/10 w którym stwierdzono, iż "A" S.A. jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Państwowego "A" i "B" z o.o. a tym samym była i jest również inwestorem robót będących przedmiotem niniejszego postępowania w rozumieniu art. 17 i 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Powołując się na treść art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego Sąd wyjaśnił, iż nietrafne są zarzuty skarżącej dotyczące niemożliwości zastosowania w sprawie przepisów rozdziału V prawa budowlanego z uwagi na zakończenie prowadzenia robót budowlanych.

Nadto Sąd uznał, iż nietrafny jest zarzut dotyczący konieczności uznania za inwestora wykonanych prac uczestniczki H. G. oraz P. G.. Przedmiotowa sprawa dotyczy bowiem nieruchomości wspólnej, zaś inwestycja uczestniczki – instalacji wewnętrznej lokalu stanowiącego jej odrębną własność, nie zaś nieruchomości wspólnej.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, dokonały oceny i krytyki pod kątem przepisów praw i norm technicznych przeprowadzonych w sprawie ekspertyz technicznych i dały wyraz swoim ustaleniom w uzasadnieniach decyzji. Organy prawidłowo uznały, iż sposób wykonania przedmiotowego komina wypełnia co najmniej jedną z przesłanek wymienionych w hipotezie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Mianowicie roboty budowlane zostały wykonane w sposób nie zgodny z przepisami, tak obowiązującymi w chwili projektowania jak i w chwili orzekania w sprawie. Zaistnienie zaś choćby tej przesłanki implikuje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w związku z ust. 7 tego przepisu, to jest nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu osiągnięcia stanu zgodnego z prawem.

Sąd opierając się na ustaleniach organu II instancji podzielił stanowisko, iż konieczna była we wskazanym zakresie korekta decyzji pierwszoinstancyjnej.

Reasumując Sąd zauważył, że zaskarżona decyzja jest prawidłowo uzasadniona pod względem prawnym i formalnym, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "A" S.A.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2012 r. o sygn. akt II OSK 1982/11 oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż trafnie przyjęto w sprawie, że pomiędzy Przedsiębiorstwem Państwowym "A", a Spółką "A" Sp. z o.o. istniało następstwo prawne. Przeniesienie zorganizowanej części mienia przedsiębiorstwa (zespół składników materialnych i niematerialnych, które może stanowić odrębne przedsiębiorstwo) w świetle art. 551 k.c. spowodowało kontynuację dotychczasowej działalności przez utworzoną Spółkę z o. o. w przeniesionym zakresie, w tym prowadzenie działalności inwestycyjno- remontowej, realizowanej w oparciu o decyzję z dnia 19 kwietnia 1994 r. o pozwoleniu na przebudowę mieszkań w budynku przy ul. C. w P. Oceniając zaś kolejne przekształcenia "B" z o. o. w Spółkę Akcyjną z mocy art. 553 k.s.h. należało uznać, iż skarżąca Spółka jako następca prawny ww. podmiotów była inwestorem zamierzenia inwestycyjnego, określonego w pozwoleniu na przebudowę z dnia 19 kwietnia 1994 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż ocena organów nadzoru budowlanego o nieprawidłowym wykonaniu robót budowlanych przez inwestora w toku przebudowy budynku przy ul. C. na podstawie pozwolenia z dnia 19 kwietnia 1994 r., spowodowała konieczność wszczęcia postępowania naprawczego w tym zakresie, w wyniku, czego wydano decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Stwierdzona nieprawidłowość w wykonaniu robót budowlanych stanowiła zaś wystarczającą podstawę do nałożenia obowiązków powołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego. Bez znaczenia pozostawała przy tym ta okoliczność sprawy, iż samo pozwolenie na przebudowę udzielone decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia 19 kwietnia 1994 r. zostało wydane pod rządami innej ustawy (ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, Dz. U. Nr 38, poz. 229), bowiem na zastosowanie tej ustawy nie pozwalał ani przepis przejściowy (art. 103 ust. 1 i 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego), jak również ta okoliczność, iż postępowanie w sprawie wszczęto już pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Dodatnie ust. 7 do art. 51 Prawa budowlanego z uwagi na jego nowelizację ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) ze względu na art. 2 ust. 1 tej ustawy, czyniło koniecznym jego zastosowanie w zmienionej formie.

Sąd II instancji uznał, iż nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 32 w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Przepis art. 32 tej ustaw jak wynika z jego treści odnosi się jedynie do pozwoleń na budowę lub rozbiórkę i nie dotyczy postępowania naprawczego z art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Ponadto wybór adresata zaskarżonych decyzji nastąpił na podstawie art. 52 Prawa budowlanego, przy czym organ wskazując jako zobowiązanego do wykonania tych obowiązków inwestora przebudowy, wyraźnie stwierdzał w oparciu, o jakie przesłanki dokonał jego wyboru.

Sąd jako chybiony uznał także zarzut naruszenia art. 51, art. 50 i art. 32 Prawa budowlanego dotyczący obowiązku wymiany kotłów oraz przepływowych pogrzewaczy wody na własny koszt i ryzyko przez skarżącą Spółkę.

Spółka "A" S.A. podjęła próby wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010 r., nr [...] poprzez inicjowanie postępowań nadzwyczajnych przewidzianych w art. 154 § 1 i art. 156 k.p.a., jednakże działania te okazały się bezskuteczne. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku inwestora, decyzją z dnia [...] 2013 r. odmówił bowiem zmiany decyzji własnej z dnia 26 października 2010 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] 2013 r. (sygn. [...]) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB z dnia 26 października 2010 r. oraz poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia 8 lipca 2010 r.

Pomimo powyższego "A" S.A. nie wykonała obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010 r., nr [...] podnosząc, iż są one niewykonalne.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w dniu [...] 2014 r. wydał na podstawie art. 51 ust 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzję nr [...] ([...]), którą nakazał "A" S.A. doprowadzenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. C. w P. do stanu poprzedniego, poprzez: rozbiórkę trzonu kominowego (trzonu C), w pionie mieszkań numer 3, 4, 7 i 10, wypełnienie otworów w stropach, powstałych po rozbiórce trzonu kominowego, likwidację pomieszczeń łazienek w mieszkaniach nr 3, 4, 7, 10, a także rozbiórkę lekkich ścianek działowych, wydzielających pomieszczenia łazienek w lokalach mieszkalnych nr 3, 4, 7 i 10.

Odwołanie od tej decyzji złożyły wszystkie strony postępowania. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ich rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] 2014 r. (sygn. [...]) uchylił zaskarżoną decyzję PINB i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją nr [...] ([...]) z dnia [...] 2014 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał inwestorowi - "A" S.A. z siedzibą w P. rozbiórkę części budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. C. w P., tj. trzonu kominowego (trzonu C), przebiegającego w pionie mieszkań numer 3, 4, 7 i 10.

W uzasadnieniu decyzji organ omówił dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniając m.in., iż po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 1085/10 inwestor nie przystąpił do wykonania nakazanych decyzjami z dnia [...] i [...] 2010 r. obowiązków, twierdząc, że są one niewykonalne.

Organ stwierdził, że okolicznością bezsporną jest, iż decyzji PINB z [...] 2010 r., w brzmieniu zmodyfikowanym decyzją WINB z 26 października 2010 r., w dalszym ciągu nie zrealizowano. W tej sytuacji wobec niewykonania obowiązków nałożonych na inwestora w trybie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego zachodziła konieczność wydania decyzji administracyjnej kończącej postępowanie na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie zaszła konieczność wydania decyzji nakazującej rozbiórkę części przedmiotowego budynku przy ul. C. w P., tj. spornego trzonu kominowego (trzonu C), przebiegającego przez mieszkania nr 3, 4, 7 i 10, który to trzon był objęty decyzją WINB z dnia [...] 2010 r. Doprowadzi to do likwidacji nieprawidłowości opisanych w decyzji PINB z dnia [...] 2010 r. Organ wskazując na argumentację zawartą w decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2014 r. (sygn. [...] ) wyjaśnił, iż nie jest możliwe wydanie żadnej innej decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego – to jest nakazanie zaniechania dalszych robót jak i doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. W szczególności nie jest możliwe doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, bowiem zakres robót i zmian który zrealizowany został na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 1994 r., m.in. wymiana części stropów uniemożliwia doprowadzenie, obiektu do stanu poprzedniego - nie jest to możliwe ze względu na brak możliwości odtworzenia zdemontowanych stropów.

Zaznaczono, iż nakaz rozbiórki dotyczy jedynie przedmiotowego trzonu kominowego należy więc wykonać go w sposób jak najmniej ingerujący w przebieg istniejących instalacji elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej z możliwym zachowaniem ich funkcjonowania. Techniczny sposób osiągnięcia tego skutku, podobnie jak i metodę (technologię) wykonania rozbiórki trzonu kominowego pozostawia się decyzji inwestora- adresata niniejszej decyzji.

Na zakończenie wyjaśniono, iż adresatem obowiązków nałożonych w decyzji, w zgodzie z przepisem art. 52 Prawa budowlanego postanowiono uczynić "A" S.A. jako inwestora robót. W tym zakresie zachowują aktualność opisane wyżej powody takiego określenia adresata, zawarte w decyzji z dnia [...] 2010 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka "A" S.A. wskazując, iż wszystkie prace w przedmiotowej nieruchomości zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem na przebudowę z 19 kwietnia 1994 r. zatem nieuzasadnione wydaje się nakazywanie rozbiórki trzonu kominowego. Nałożony nakaz rozbiórki jest zbyt restryktywny. Zaznaczono, iż zaskarżona decyzja nie nakazuje wprawdzie wprost likwidacji pomieszczeń higieniczno - sanitarnych, jednak likwidacja przewodów kominowych jest równoznaczna z koniecznością likwidacji łazienek oraz instalacji i urządzeń w nich istniejących (tj. gazowych podgrzewaczy wody i kotłów dwufunkcyjnych). Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że urządzenia te były instalowane na koszt właścicieli lub najemców lokali mieszkalnych. W konsekwencji lokale mieszkalne przestaną spełniać niezbędne warunki dla stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego.

W przypadku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie problem zmiany sposobu ogrzewania mieszkań nr 4, 7 i 10 z indywidualnego - gazowego na elektryczne lub przywrócenie pieców opalanych paliwem stałym. Ilość przewodów kominowych w istniejącej grupie kominowej, przebiegającej przez kuchnie w/w mieszkań nie pozwala bowiem na zamontowanie w nich gazowych kotłów grzewczych i podgrzewacza c.w.u., a podłączenie wentylacji grawitacyjnych tych pomieszczeń nie jest zgodne z obecnie obowiązującymi warunkami technicznymi.

Nadto, zdaniem strony, organ nie określił, w jakim miejscu mają powstać nowe pomieszczenia łazienek lub WC i na czyj koszt ma zostać przywrócony standard lokali mieszkalnych nr 3, 4, 7 i 10, istniejący przed kapitalnym remontem oraz po zmianie stanu prawnego mieszkań o numerach 4 i 10, tzn. po wyodrębnieniu ich własności. Organ administracyjny nie uwzględnił również faktu, że likwidacja trzonu kominowego, na mocy wydanej decyzji administracyjnej stanowić będzie ingerencję w część wspólną nieruchomości. Zatem rozbiórka przewodu kominowego wymagać będzie uzgodnień ze wspólnotą mieszkaniową nieruchomości położonej przy ul. C..

"A" S.A. zaznaczył, iż konsekwentnie stoi na stanowisku, że decyzja powinna zostać wydana wobec wspólnoty mieszkaniowej, w szczególności z uwagi na ingerencję nałożonego obowiązku rozbiórki trzonu kominowego w część wspólną nieruchomości, jak również konsekwencje wydanej decyzji jakie wywiera na lokale mieszkalne będące przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, po upływie terminu (określonego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) lub na wniosek inwestora właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku i wydaje decyzję w oparciu o pkt 1 o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w oparciu o pkt 2 w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części bądź też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Jak ustalił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. zobowiązana - "A" S.A. - nie wykonała obowiązków określonych w decyzji z dnia 8 lipca 2010r.

WWINB wyjaśnił, iż niecelowe jest nakazywanie zaniechania dalszych robót budowlanych, jak to słusznie zauważył organ I instancji, z uwagi na zakończenie robót w oparciu o wydane pozwolenie jak i z uwagi na usankcjonowanie w takim przypadku stanu naruszenia prawa, które to naruszenie skutkowało wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...]2010 r. jak i decyzji WWINB z dnia [...]2010 r. Ponadto nie jest też możliwe doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, jako że zakres robót nakazanych ww. decyzjami PINB i WWINB nie stanowi całości robót do wykonania których uprawniała decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 1994 r., nie uwzględniona została chociażby zrealizowana wymiana części stropów na masywne, a doprowadzenie przynajmniej w tym zakresie obiektu do stanu poprzedniego nie jest możliwe ze względu na brak możliwości odtworzenia zdemontowanych stropów. W ocenie organu odwoławczego przez sformułowanie: "doprowadzenie do stanu poprzedniego" należy rozumieć wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym nim projektem budowlanym.

Słusznie zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w realiach przedmiotowej sprawy zachodzi konieczność wydania nakazu rozbiórki części budynku przy ul. C., tj. trzonu kominowego (trzonu C), przebiegającego przez mieszkania nr 3, 4 , 7 i 10, który to trzon objęty był decyzją PINB z dnia [...] 2010r. jak i decyzją WWINB z dnia [...] 2010 r.

WWINB podzielił stanowisko organu I instancji, iż przedmiotem rozbiórki objęty jest komin, a więc roboty należy wykonać w sposób jak najmniej ingerujący w te instalacje. Konsekwencje w tej materii leżą bowiem po stronie inwestora co potwierdza przytoczony przez PINB wyrok NSA z dnia 1 marca 2002 r. (sygn. II SA/Po 2158/00), w którym sąd wskazał że "sposób i skutek wykonania nakazu rozbiórki jest sprawą inwestora, który wykonał roboty budowlane na swoje ryzyko". Dotyczy to także podnoszonej w odwołaniu "A" S.A. sprawy konsekwencji rozbiórki komina, która ma spowodować utratę funkcji mieszkalnej, konieczność zmiany sposobu ogrzewania lokali, likwidację łazienek, etc.

Organ stwierdził nadto, iż odnoszona ponownie sprawa adresata decyzji została przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 223/10, a kwestia to opisana została w decyzji WWINB z dnia 26 października 2010 r. której zobowiązane "A" S.A. nie zrealizowało.

Skargę na powyższą decyzję wniosła "A" S.A. w P. zarzucając naruszenie art. 51 Prawa budowlanego oraz art. 7 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przyznał, iż w świetle treści art. 51 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego był uprawniony do wydania nakazu rozbiórki części prac budowlanych zrealizowanych na nieruchomości położonej przy ul. Chłapowskiego 2 w P.. Wskazała jednak, że nakaz rozbiórki wskazany w zaskarżonej decyzji jest zbyt restryktywny.

Zdaniem strony w sytuacji uzyskania przez skarżącą zgodnego z prawem pozwolenia (decyzja z 19 kwietnia 1994 r.) na przebudowę trzonu kominowego przebiegającego w pionie lokali mieszkalnych o numerach 3, 4, 7 i 10, nieuzasadnionym jest nakazywanie w obecnym stanie rozbiórki tego trzonu. Ponadto ekspertyza rzeczoznawcy dr hab. inż. Błaszczyńskiego, potwierdziła dopuszczalność zastosowania do budowy komina materiałów oraz prawidłowość jego wykonania.

Skarżąca zauważyła, iż obecnie wciąż obowiązuje decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] 2010 r. o nr [...], w drodze której organ nałożył na skarżącego wiele obowiązków budowlanych, których część już została wykonana. Skarżąca uważa zatem, że niniejszej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, ponieważ obydwie decyzje kreują identyczne prawa i obowiązki dla stron, w tożsamym stanie faktycznym, a decyzja organu wydana w przedmiocie rozbiórki części budynku w postaci trzonu kominowego wskazuje na brak konsekwencji organu budowlanego.

Dalej powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniu, a dotyczące negatywnych konsekwencji likwidacji trzonu kominowego, który pośrednio doprowadzi do likwidacji łazienek w mieszkaniach nr 3, 4, 7 i 10 oraz nieuwzględnienia zaproponowanych przez skarżącą alternatywnych rozwiązań technicznych.

Powtórzono za odwołaniem, iż rozbiórka przedmiotowego trzonu kominowego spowoduje problem zmiany sposobu ogrzewania mieszkań nr 4, 7 i 10, a organy nie wskazały w jakim miejscu mają powstać nowe pomieszczenia łazienkowe. Nadto organ administracyjny nie uwzględnił również faktu, że likwidacja trzonu kominowego, na mocy wydanej decyzji administracyjnej stanowić będzie ingerencję w część wspólną nieruchomości.

Skarżąca powtórzyła zarzut błędnego określenia jej jako adresata zaskarżonej decyzji, którym według niej powinna być wspólnota mieszkaniowa. Wykonanie decyzji w nadanym jej w chwili obecnej kształcie skutkować będzie naruszeniem prawa własności poprzez ingerencję w część nieruchomości wspólnej (własność wspólnoty mieszkaniowej).

W opinii skarżącej wykonanie decyzji w kształcie nadanym jej przez organ nadzoru budowlanego I instancji skutkowałoby ingerencją w odrębne nieruchomości lokalowe, tj. lokale mieszkalne stanowiące przedmiot odrębnej własności. Rezultatem jej wykonania byłoby ponadto obniżenie standardu technicznego wspomnianych mieszkań poprzez likwidację pomieszczeń higieniczno - sanitarnych, jak również niezgodność stanu technicznego lokali mieszkalnych z aktualnie obowiązującymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi na brak spełnienia przez lokale mieszkalne będące przedmiotem zaskarżonej decyzji niezbędnych warunków do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, "A" S.A. podtrzymała zaproponowane przez siebie w toku postępowania administracyjnego rozwiązania techniczne, poparte opinią kominiarska nr 49/2012, które pozwoliłoby na spełnienie przez lokale mieszkalne nr 3, 4, 7 i 10 obowiązujących warunków technicznych, i na pozostawienie istniejącej grupy kominowej, tzw. "trzon C" oraz pozostawienie w lokalach dotychczasowych urządzeń grzewczych.

Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Występujący na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, a na pytanie sądu wyjaśnił, że nie potrafi wskazać, które obowiązki nałożone decyzją wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 zostały przez skarżącą Spółkę wykonane. Podał nadto, iż aktualnie skarżąca pozostaje zarządcą budynku przy ul. C..

Uczestniczka postępowania H. G. wniosła o oddalenie skargi oraz przedłożyła do akt pismo WWINB w P. z dnia 4 stycznia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Po kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji był przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. dalej: Prawo budowlane). Zgodnie z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego właściwy organ po upływie terminu lub na wniosek inwestora, sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku (art. 51 ust. 3 pkt 1) albo - w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 3 pkt 1).

Z treści tego przepisu wynika, że zarówno decyzja, orzekająca o wykonaniu wcześniej nałożonego, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2, obowiązku, jak i decyzja nakazująca zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, są decyzjami zależnymi, to znaczy decyzjami, których pojawienie się w obrocie prawnym jest konsekwencją uprzedniego orzeczenia o obowiązku wykonania w określonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wydanie decyzji "sprawdzającej" (art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego) nie mogłoby nastąpić, gdyby wcześniej nie orzeczono o nałożeniu obowiązku. Sytuacja "niewykonania obowiązku", o jakim mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 jest elementem hipotezy art. 51 ust. 3 pkt 2, który był podstawą orzekania w sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 411/07 dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku ustalenia, iż inwestor w zakreślonym terminie nie wywiązał się z nałożonego na niego w trybie art. 51 ust 1 pkt 2 obowiązku, organ nadzoru jest zobligowany do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2, który stanowi, iż w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Zaskarżona w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są ściśle związane z decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2010 r., nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia na "A" S.A. obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w budynku przy ul. C. w P.

Co istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy powyższa decyzja nakładająca na "A" S.A. określone obowiązki była poddana kontroli sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 11 września 2012 r., sygn. II OSK 1982/11 oddalił skargę kasacyjną "A" S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 maja 2011 r., sygn. IV SA/Po 1085/10, w którym orzeczono o prawidłowości i zgodności z prawem tej decyzji.

W szczególności w orzeczeniach tych przesądzono o tym, iż prawidłowo obowiązki wykonania określonych robót nałożone zostały na spółkę "A" S.A. jako inwestora oraz o tym, iż obowiązki te nałożone zostały w sposób właściwy.

Nadto w uzasadnieniu swojego orzeczenia z dnia 25 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wprost stwierdził, iż nie dopatrzył się w zaskarżonym akcie naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

W tym miejscu należy podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotem zaskarżenia. Jednocześnie zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe.

Istota i ranga ustrojowa tego unormowania jako gwaranta spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniającego realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej, były niejednokrotnie wskazywane w orzecznictwie. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej.

Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Tym samym istotą zasady "związania oceną oprawną " jest to, że ocena prawna o jakiej mowa w dyspozycji przywołanego wyżej przepisu art. 153 dotyczy wykładni prawa materialnego jak i procesowego oraz kompletności wyjaśnienia w postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego.

Związanie samego sądu w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego uwzględniania w treści nowego wyroku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 147/06 , z dnia 20 stycznia 2005 r., sygn. akt I FSK 506/05, oraz z dnia 15 stycznia 2010 r., II OSK 32/09 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W tej sytuacji należy podkreślić, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest oceną prawną wyrażoną w prawomocnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. II OSK 1982/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., sygn. IV SA/Po 1085/10, w których sądy orzekły o zgodności z prawem decyzji ostatecznej WWINB z dnia [...] 2010 r., nr [...] nakładającej na "A" S.A. określone obowiązki.

Powyższe oznacza, iż za zgodne z prawem uznać musi nałożenie tych obowiązków właśnie na skarżącą Spółkę, a wykonanie tych obowiązków uznać musi za możliwe do zrealizowania. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. w uzasadnieniu swojego orzeczenia z dnia 25 maja 2011 r. wprost stwierdził, iż nie dopatrzył się w zaskarżonym akcie naruszeń prawa skutkujących koniecznością stwierdzenia jego nieważności, to oznacza to, że badał on to zagadnienie i uznał, iż nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, w tym przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. to jest niewykonalność decyzji w dniu jej wydania mająca charakter trwały.

Co za tym idzie rolą Sądu w mniejszej sprawie była wyłącznie kontrola zgodności z prawem orzeczeń organów wydanych na podstawie art. 51 ust. 3pkt 2 Prawa budowlanego, a jednocześnie Sąd nie był uprawniony do badania zgodności z prawem nałożonych na inwestora obowiązków, albowiem kwestia ta została już definitywnie rozstrzygnięta w przywołanych wyżej prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych.

Niezależnie od powyższego i niejako na marginesie powyższych rozważań o charakterze zasadniczym Sąd pragnie także wskazać, iż nawet z dokumentów przedkładanych przez skarżącą (to jest opinii potencjalnych wykonawców i opinii kominiarskiej) w toku postępowania administracyjnego wynika, że rzekoma niewykonalność decyzji ostatecznej WWINB z dnia [...] 2010 r. nakładającej obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie zachodzi, a jedynie podmioty dokumenty te sporządzające rozwiązanie zaistniałego problemu narzucone przez organy nadzoru budowlanego uznają za nieoptymalne i nieuzasadnione ekonomicznie. Takie stanowisko nie może zaś prowadzić do zakwestionowania obowiązków nałożonych w ostatecznej decyzji administracyjnej pozytywnie zweryfikowanej w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji wskazać w pierwszym rzędzie należy, że skoro to skarżąca Spółka była adresatem decyzji ostatecznej wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (a rozstrzygnięcie to zostało zaaprobowane przez orzekający w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny), to oczywistym jest, iż również ten podmiot co do zasady winien być adresatem decyzji sankcjonującej niewykonanie nałożonych obowiązków wydawanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 tej samej ustawy.

Jak wynika z informacji przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. nie zaistniały w sprawie nowe okoliczności faktyczne uzasadniające odstąpienie od wskazanej wyżej zasady. W szczególności podkreślić należy, iż skarżąca spółka w dalszym ciągu pozostaje zarządcą budynku przy ul. C. w P., co oznacza, iż należy do kręgu podmiotów do których zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego mogą być kierowane decyzje o jakich mowa w art. 51 tej samej ustawy.

Co za tym idzie na obecnym etapie postępowania w sprawie za bezzasadne w stopniu oczywistym uznać należy te zarzuty skarżącej, które sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości uczynienia jej adresatem obowiązku rozbiórki trzonu kominowego C nałożonego w zaskarżonej decyzji.

Za prawidłowe uznać także należy ustalenia organów co do niewykonania przez skarżącą nałożonych na nią obowiązków. Powyższe wynika wprost z całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z oświadczeń samej skarżącej składanych w toku postępowania administracyjnego, w których wskazywała ona, iż nie wykona tych obowiązków bowiem uważa je za niemożliwe do realizacji.

W tym stanie rzeczy za nieuzasadniony uznać należy podniesiony w skardze zarzut jakoby zaskarżona decyzja nie uwzględniała faktu, iż cześć obowiązków nałożonych decyzją z dnia WWINB z dnia [...] 2010 r. został przez skarżąca wykonana. Znamiennym jest przy tym, iż pomimo podniesienia w skardze takiego zarzutu nie wskazano w jej uzasadnieniu jakie obowiązki rzekomo miałyby zostać wykonane, a informacji tej nie potrafił przekazać Sądowi także występujący na rozprawie pełnomocnik skarżącej.

Zauważyć wreszcie należy, iż sposób skonstruowania art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego powoduje, iż jedynie wykonanie całości nałożonych obowiązków uprawnia organ do orzekania na podstawie pkt 1 tej jednostki redakcyjnej, zaś stwierdzenie, iż obowiązki nie zostały wykonane choćby w części uzasadnia zastosowanie normy określonej w pkt 2. Wykonanie obowiązku oznacza bowiem zrealizowanie go w całości, zaś częściowa jedynie realizacja oceniana być musi jako jego niewykonanie.

Dalej wskazać należy, iż jak wskazano powyżej orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego obowiązane były orzekać w sprawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego

Co za tym idzie jedynie spośród katalogu środków wskazanych w art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego organ mógł dokonać wyboru środka adekwatnego dla danej sprawy.

Wyboru takowego organy dokonały prawidłowo. Nie było bowiem zasadne wydanie decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych, albowiem prowadziłoby to wyłącznie do utrwalenia istniejącego stanu niezgodnego z prawem, jak również brak było możliwości nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, albowiem zakres robót i zmian który zrealizowany został na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 1994 r. był większy niż zakres prac objętym niniejszym postępowaniem i obejmował także wymianę stropów, w której to części postępowanie naprawcze zostało zakończone odrębną decyzją ostateczną, co zostało zaaprobowane w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. I SA/Po 233/10.

Reasumując organy nadzoru budowlanego były nie tylko uprawnione, lecz wręcz zobowiązane do nałożenia na skarżącą Spółkę obowiązku dokonania rozbiórki obiektu lub jego części.

Powyższe oznacza jednocześnie, że organy nadzoru budowlanego nie były uprawnione do zastosowania innych niż wskazane w tym przepisie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego sankcji, w tym na przykład nałożenia obowiązku wykonania określonych prac w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Taki obowiązek organy nałożyły bowiem uprzednio (orzekając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), zaś skarżąca Spółka mając świadomość w jaki sposób prowadzone postępowanie może ulec zakończeniu, jeżeli nie wykona nałożonych na nią obowiązków z premedytacją ich nie zrealizowała.

Dalej wskazać należy, iż prawodawca nie przewidział dla obowiązków nakładanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 możliwości przymusowego ich wykonania. Co za tym idzie to adresat decyzji nakładającej określone obowiązki wydawanej na podstawie tych przepisów uprawniony jest do samodzielnego rozstrzygnięcia, czy chce te obowiązki zrealizować, czy też odmówi ich realizacji, co rodzić będzie po stronie organu obowiązek zastosowania sankcji o jakich mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 i art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Dopiero zaś te obowiązki o charakterze sankcji będą mogły być przez organy administracji egzekwowane w trybie postępowania egzekucyjnego. Nie można co za tym idzie wykluczyć sytuacji gdy inwestor, względnie inny podmiot zobowiązany uzna – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – , iż bardziej opłacalne jest dla niego dokonanie rozbiórki obiektu lub jego części, niż wykonanie decyzji nakładającej obowiązki zmierzające do przywrócenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego nie przewiduje jakichkolwiek możliwości miarkowania sankcji w nim określonych ze względu na ich dolegliwość dla adresata bądź innych osób, co oznacza, iż nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż został on zastosowany przez organy w sposób zbyt restryktywny i skutkujący pozbawieniem możliwości normalnego wykorzystywania lokali mieszkalnych przez osoby zajmujące lokale nr 3, nr 4, nr 10 w budynku przy ul. C..

Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd zauważa jakie skutki dla mieszkańców wyżej wskazanych lokali rodzić będzie wykonanie zaskarżonej decyzji, jednakże nie mogło to mieć z przyczyn wyżej wskazanych jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia. Oczywistym przy tym jawi się, iż te negatywne dla mieszkańców budynku konsekwencje są nie tyle skutkiem rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego, które miało charakter związany, co następstwem postawy adresata decyzji ostatecznej WWINB z dnia [...] 2010 r., to jest Spółki "A" S.A. będącej jednocześnie zarządcą przedmiotowej nieruchomości i co za tym idzie to właśnie skarżąca Spółka odpowiedzialna jest za wszelkie niedogodności jakie w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji dotyczącej nieruchomości wspólnej dotkną mieszkańców budynku, względnie za utratę wartości wyodrębnionych nieruchomości lokalowych związaną z koniecznością częściowej rozbiórki nieruchomości wspólnej.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż mieszkańcy lokali nr 3, 4 i 10 korzystają aktualnie przy podłączeniu swoich urządzeń grzewczych z wadliwie wykonanych przewodów kominowych, której to instalacji skarżąca spółka pomimo istnienia ostatecznej decyzji z dnia [...] 2010 r. nie doprowadziła do stanu zgodnego z prawem. Faktyczne korzystanie przez mieszkańców budynku z wadliwej instalacji nie może zatem stanowić argumentu przeciwko przywróceniu stanu zgodnego z prawem poprzez nakazanie rozbiórki przedmiotowego trzonu kominowego.

Organy trafnie ograniczyły przy tym nałożony obowiązek rozbiórki jedynie do części obiektu w postaci trzonu kominowego (trzonu C), przebiegającego w pionie mieszkań numer 3, 4, 7 i 10. Jest to bowiem minimalny zakres rozbiórki, który pozwoli na usunięcie stanu niezgodnego z prawem i zagrażającego życiu i zdrowiu ludzi jakim jest eksploatacja niewłaściwie wykonanych przewodów kominowych odpowiadających za wentylację i odprowadzanie spalin z urządzeń grzewczych zainstalowanych w lokalach mieszkalnych.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze jakoby nieuzasadnionym było nakazywanie rozbiórki przedmiotowego trzonu kominowego C ze względu na okoliczność, iż jego budowa stanowiła element prac wykonanych na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. o pozwoleniu na budowę z dnia 19 kwietnia 1994 r. zauważyć należy, iż zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, albowiem całe postępowanie naprawcze dotyczyło właśnie robót wykonanych wprawdzie na podstawie wyżej wskazanej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zrealizowanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego – por. rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 11 września 2011 r., sygn. II OSK 1982/11, dostępnym w CBOSA). Nie zachodzi zatem jakakolwiek sprzeczność pomiędzy wykonaniem przedmiotowego trzonu na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a obecnym nakazaniem jego rozbiórki.

W tym stanie rzeczy, skoro Sąd nie doszukał się podstaw do uchylenia ani wyeliminowania w innej drodze z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.