Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2090/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Asesor WSA Karolina Kisielewicz ( spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym przez W. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. (nr [...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. (nr [...]) o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji tego organu z [...] marca 2016 r.(nr [...]) orzekającej o nakazie rozbiórki.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r. (znak: [...]), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nakazał T. F. i W.F. rozbiórkę obudowy gnojowiska przy budynku mieszkano-inwentarsko-gospodarczym, na działce nr [...] w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ podał, że inwestorzy poradzili sporne roboty budowlane z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych dotyczących odległości inwestycji od działki sąsiedniej. Organ powołał się na art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 prawa budowlanego i wyjaśnił, dlaczego przyjął, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 tej ustawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, decyzją z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej, w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. Organ odwoławczy jako podstawę prawną decyzji podał art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 prawa budowlanego (uzupełnił podstawę rozstrzygnięcia o art. 51 ust. 7, przy art. 51 ust. 1 prawa budowlanego.

W uzasadnieniu organ wyjaśni, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie art. 51 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego, który ma zastosowanie także do obiektów nie wymagających pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, ale wykonanych niezgodnie z przepisami. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wykonanie spornej inwestycji bezpośrednio przy granicy działek, uniemożliwia nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, które umożliwiłyby jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy).

Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. (nr [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] sprostował z urzędu tę ostateczną decyzję z [...] marca 2016 r. Organ przyjął, że popełnił oczywistą omyłkę pisarską w podstawie prawnej decyzji, ponieważ podał art. 51 ust. 1 zamiast art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. W uzasadnieniu stwierdził, że przepis art. 51 ust. 1 ma trzy podpunkty, zaś z uzasadnienia sprostowanej decyzji jednoznacznie wynika, że organ orzekł o rozbiórce spornego obiektu budowlanego, ponieważ nie jest możliwe jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 prawa budowlanego).

W zażaleniu na to postanowienie W. F. stwierdził, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie miał podstaw prawnych do zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. i podkreślił, że w świetle tego przepisu sprostowaniu nie podlegają m. in. ustalenia faktyczne organu oraz nieprawidłowa kwalifikacja prawna rozstrzygnięcia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], że istniały podstawy prawne do sprostowania decyzji tego organu z [...] marca 2016r. orzekającej o rozbiórce obudowy gnojowiska. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, że decyzja o rozbiórce pozostaje w obrocie prawnym, a jej zaskarżenie przez stronę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

W. F. w skardze na to ostateczne postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podkreślił, że po złożeniu przez niego skargi na decyzję o rozbiórce (w kwietniu 2016r.) i po upływie terminu na jej zaskarżenia, nie było dopuszczalne jej sprostowanie. Takie działanie organów pozbawia stronę możliwości zaskarżenia tej "nowej" (sprostowanej) decyzji. Ponadto skarżący podniósł, że w orzecznictwie przyjmuje się, że kwalifikacja prawna rozstrzygnięcia nie podlega sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co oznacza, że skarga jest nieuzasadniona.

W zaskarżonym do Sądu postanowieniu organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji ([...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]) o sprostowaniu, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji tego organu z dnia [...] marca 2016 r. Organ przyjął bowiem, że z treści tej decyzji jednoznacznie wynika, że dotyczy ona obowiązku rozbiórki płyty gnojowiska na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jest oczywiste, że sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia. Nie mogą podlegać sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc: co do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia, jego kwalifikacji prawnej.

Zdaniem Sądu, błąd popełniony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. był błędem pisarskim w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. i w związku z tym podlegał sprostowaniu. Błąd pisarski to błąd, który powstał w procesie uwewnętrznienia myśli (zob. Z. R. Kmiecik : Sprostowanie decyzji administracyjnej, Casus 2008 r., nr 2, s. 33). Z okoliczności niniejszej sprawy, a zwłaszcza z uzasadnienia decyzji podlegającej sprostowaniu jednoznacznie wynika, że organ rozstrzygnął o rozbiórce płyty gnojowiska na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. W tej sytuacji nie można przyjąć, że "uzupełnienie" podstawy prawnej o podpunkt przepisu, prowadzi do zmiany kwalifikacji prawnej rozstrzygnięcia. Tylko wówczas bowiem sprostowanie decyzji byłoby niedopuszczalne.

W rozpoznawanej sprawie nie można mówić o rozbieżności między sentencją decyzji i jej uzasadnieniem.

Sąd nie podziela zarzutu skargi odnośnie niedopuszczalności sprostowania decyzji po upływie terminu na jej zaskarżenie, ponieważ nie znajduje on oparcia w przepisach prawa. Przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera żądnych ograniczeń w tym zakresie (por. np. wyrok NSA z 29 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 1015/97, lex nr 47274). Postanowienie o sprostowaniu nie ma samodzielnego bytu, lecz jest integralną częścią decyzji administracyjnej. Z tego względu sprostowanie decyzji jest dopuszczalne, dopóki decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Innymi słowy, postanowienie traci swój byt prawny wraz z "wyjściem" decyzji z obrotu prawnego (por. wyrok NSA O/Z w Katowicach z 6 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 1809/00).

Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.