Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2098/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi O.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. cofnął O.K. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Po rozpatrzeniu odwołania O.K. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji wywodził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Organ motywował, że w rozpatrywanej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

W ocenie organu odwoławczego z treści pkt 6 lit. a powyższego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w tym przepisie uzasadnia sam fakt skazania za umyślne przestępstwo skarbowe. Bezspornym jest, iż przestępstwo z art. 56 § 2 kks i z art. 60 § 1 kks, popełnione przez O.K. znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa skarbowe, które można popełnić tylko umyślnie. Organ stwierdził, że ustalenie, iż O.K. został skazany za umyślne przestępstwo skargowe wiąże w niniejszej sprawie i skutkuje cofnięciem pozwolenia na broń.

Nawiązując do podniesionej przez stronę w odwołaniu kwestii nowelizacji ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r., organ stwierdził, iż postępowanie w sprawie – wbrew twierdzeniom strony – zostało wszczęte po wejściu w życie tej nowelizacji, a więc sprawa może być rozpozna jedynie na podstawie zmienionych przepisów.

O wszczęciu postępowania strona została powiadomiona pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. i tą datę należy uznać jako wszczęcie postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł O.K. zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie że:

- samo skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest wystarczającym powodem do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 a ustawy o broni i amunicji powinna prowadzić do ustalenia, że cofa się pozwolenie osobom, które stanowią "zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" między innymi w razie skazania ich za umyślne przestępstwo skarbowe;

- w/w przepisy znowelizowanej ustawy, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. odnoszą się do wszelkich skazań w przeszłości i czasie ich obowiązywania podczas gdy właściwa wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że mają one zastosowanie tylko do orzeczeń skazujących po dniu 10 marca 2011 r.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ewentualne uchylenie decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi O.K. argumentował, iż przyjęte przez organy administracji rozumienie przepisów jest nieprawidłowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów o postępowania, co czyni skargę niezasadną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), stosownie do którego właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przy czym zauważyć należy, że ustawa ta z dniem 10 marca 2011 r. została znowelizowana w oparciu o ustawę z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 51, poz. 263). Na podstawie powyższego aktu prawnego zmieniony został między innymi zapis art. 15 ust. 1 pkt 6. Przepis ten stanowi obecnie, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

- przeciwko życiu i zdrowiu,

- przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

W ocenie skarżącego organ administracji dokonał niewłaściwej interpretacji powyższego przepisu, albowiem w jego ocenie do cofnięcia pozwolenia na broń nie jest wystarczające skazanie za umyślne przestępstwo czy też przestępstwo skarbowe, ale należy jeszcze wykazać, że osoba taka stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można dokonywać takiej wykładni tego przepisu. Przepis ten bowiem, co słusznie zauważył organ wymienia osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zwrócić należy uwagę na konstrukcje tego przepisu, otóż po zwrocie "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" ustawodawca umieścił dwukropek, a więc dokonał konkretnego wyliczenia kogo należy zaliczyć do kategorii takich osób. Przy czym katalog ten jest wyliczeniem zamkniętym, gdyż enumeratywnie przedstawia kategorie osób podlegających tej regulacji. Osoby te z mocy prawa zostały więc zaliczone to kategorii podmiotów stanowiących zagrożenie dla sobie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Wystarczające jest zatem – na co zwrócił uwagę organ – skazanie za umyślne przestępstwo skarbowe, aby wypełnić przesłankę zawartą w tym przepisie, obligującą do cofnięcia (nie wydania) pozwolenia na broń.

Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także drugi z zarzutów skargi. Zdaniem skarżącego bowiem przepisy nowej ustawy mają zastosowanie jedynie do sytuacji, kiedy wyrok skazujący został wydany po dniu wejścia w życie znowelizowanych przepisów, to jest po dniu 10 marca 2011 r.

Uzasadnienia dla takiego stanowiska nie można doszukać się w ustawie nowelizującej z dnia 5 stycznia 2011 r. zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Artykuł 3 tej ustawy stanowi jedynie, że do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa ta nie reguluje natomiast jakichkolwiek innych kwestii intertemporalnym. W związku z tym należy przyjąć, że dotychczasowe przepisy prawa materialnego mają zastosowanie jedynie do spraw, które zostały wszczęte przed dniem 10 marca 2011 r. i do tej daty niezakończonych. Co do pozostałych zaś spraw należy stosować przepisy aktualnie obowiązujące, co też organ uczynił zgodnie z zasadą zawartą w art. 6 k.p.a., obligującą go do działania na podstawie i w granicach prawa. Żaden przepis prawa nie upoważniał organu administracji, aby w rozpatrywanej sprawie nie zastosować obowiązujących obecnie regulacji prawnych.

Postępowanie w sprawie zostało zaś wszczęte z dniem [...] kwietnia 2011 r. Była to pierwsza czynność w sprawie, o której strona została poinformowana – zawiadomienie o wszczęciu postępowania (patrz postanowienie NSA z 14 marca 1081 r., SA 654/81 – ONSA 1981, nr 1, poz. 15, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 maja 2009 r., II SA/Gl 1151/08, LEX Nr 550459).

Postępowanie więc zostało wszczęte w dacie obowiązywania nowych regulacji prawnych.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.