Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1054/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 4 pkt 2, art. 83 par. 3, art. 85 par. 1, art. 230 par. 4 i 5
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.
article: art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Kuba Jerzy Sulimierski Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S.A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 474/08 w sprawie ze skargi T. S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 474/08 oddalił skargę "T." Spółki Akcyjnej w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Naczelnik Urzędu Celnego w B.-B., na podstawie dokumentu SAD nr [...] z dnia [...] września 2003 r., objął procedurą dopuszczenia do obrotu zgłoszone przez "T." S.A. w B.-B. wino gronowe czerwone S. sprowadzone z Hiszpanii w ilości 32.970 butelek o pojemności 1,5 litra, i zawartości alkoholu do 13%). Dla towaru zadeklarowano kod PCN 220421800 ze stawką celną 0 %.

Naczelnik Urzędu Celnego w B.-B. decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisu w polu 22 (waluta i ogólna wartość faktury), w polu 33 (kod towaru), w polu 35 (masa brutto kg), w polu 36 (preferencje), w polu 38 (masa netto kg), w polu 46 (wartość statystyczna) i w polu 47 (obliczenie opłat) zmienił także zapisy w polach: 33, 35, 36 oraz 38 i określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwotę podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że powyższa ocena została sformułowana w oparciu o udzieloną przez hiszpańskie władze celne w ramach pomocy prawnej odpowiedź na wątpliwości organu celnego I instancji dotyczące ustalenia, jaki faktycznie towar był przedmiotem wywozu z Hiszpanii, który następnie został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. hiszpańska administracja celno-podatkowa poinformowała, że towary opisane w przesłanych do weryfikacji świadectwach przewozowych EUR. 1 nr A [...], EUR 1 nr A [...], EUR 1 nr A [...], EUR 1 nr [...] (które stanowiły załączniki do zgłoszenia celnego) uzyskały refundację wywozową jako towary nieobjęte Aneksem I (kod 22051010). Organy celne stwierdziły ponadto, że opis towaru zawarty w świadectwach przewozowych wskazywał, iż przedmiotem importu był napój na bazie wina s., zaś podobny zapis znalazł się również na dołączonych do zgłoszeń celnych o objęcie towaru procedurą składu celnego hiszpańskich dokumentach wywozowych, w których sam eksporter podał kod CN 22051010.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że zgłoszenie celne nie było prawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej. Zgłoszony towar nie jest winem gronowym a napojem na bazie wina. Powinien być zaklasyfikowany do kodu PCN 2205 10 10 0 obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron, przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi w pojemnikach zawierających 2 litry lub mniej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18% obj. lub mniejszej, a nie do kodu 2204 21 80 0 obejmującego pozostałe wina ze świeżych winogron w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13%. W związku z tym zastosowano stawkę celną 17% zamiast stawki celnej 0%.

Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 230 § 4 i § 5 Kodeksu celnego wyjaśnił, że 3 letni termin do wydania decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, o którym mowa w art. 65 § 5 Kodeksu celnego ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej - art. 230 § 5 pkt 2 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego. W tej sprawie organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie celne na podstawie art. 266 - § 1 Kodeksu celnego w związku z wystąpieniem do hiszpańskich władz celno-skarbowych o udzielenie pomocy prawnej, co skutkowało również zawieszeniem terminu wskazanego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.

Oddalając skargę "T." S.A. w B.-B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 83 § 2 i § 3 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, w którym skarżąca sugerowała, że uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w wyniku kontroli przeprowadzonej po zwolnieniu towaru może nastąpić tylko w przypadku ujawnienia przesłanek wznowieniowych, zakładając tym samym, że przyjęcie zgłoszenia rodzi takie same skutki jak wydanie decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 209 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne nie jest decyzją określającą kwotę zobowiązania wynikającego z długu celnego, lecz zawiadomieniem organów celnych w wymaganej przez prawo formie o zamiarze nadania importowanym towarom jednego z dopuszczalnych przeznaczeń celnych. W chwili przyjęcia zgłoszenia celnego organ celny zobowiązany był jedynie do zbadania, czy zgłoszenie odpowiada wymogom formalnym, tj. czy zostało złożone na formularzu zgodnym z ustalonym wzorem, czy wypełnione zostały wszystkie wymagane w danej procedurze pola formularza SAD oraz czy do zgłoszenia celnego zostały dołączone wskazane w nim dokumenty (bez analizowania ich treści). Uprawnieniem, ale nie obowiązkiem organu była natomiast możliwość przystąpienia do merytorycznej weryfikacji zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towaru (art. 70 § 1 Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego organ celny mógł dokonać kontroli zgłoszenia celnego także po zwolnieniu towaru. Jeżeli z kontroli tej wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 § 3 Kodeksu celnego), zaś podjęcie niezbędnych działań następuje przez uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w całości lub w części na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego.

Zdaniem Sądu I instancji, organ celny prawidłowo przyjął, że zapisy na świadectwie przewozowym EUR. 1 są niewystarczające do rozstrzygnięcia, czy zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod PCN jest nieprawidłowy. Wykonując zawarty w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia materiału dowodowego, organ zasadnie wystąpił do hiszpańskiej administracji celnej o ustalenie, jaki towar był faktycznie przedmiotem wywozu z Hiszpanii. Dowody zgromadzone w toku postępowania, a w szczególności informacja hiszpańskich władz celno-podatkowych, zostały poddane ocenie przez organ odwoławczy, który uznał ostatecznie, że nie było podstaw do przyjęcia, iż strona dokonała prawidłowej klasyfikacji taryfowej oraz prawidłowo zadeklarowała kwotę wynikającą z długu celnego. Zdaniem Sądu I instancji, ustaleń tych organ odwoławczy dokonał w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu I instancji, organy celne nie naruszyły także art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Wydane w sprawie decyzje zostały oparte na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy rozpatrzył wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu decyzji. Stronie zapewniono także czynny udział w postępowaniu i możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Sąd I instancji stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 65 § 5 Kodeksu celnego, zgodnie z którym decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe lub prawidłowe nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne zostało bowiem przyjęte [...] września 2003 r., a decyzja organu I instancji została doręczona [...] października 2007 r. W związku jednak z zawieszeniem przez organ I instancji postępowania celnego z uwagi na wystąpienie do władz hiszpańskich o pomoc prawną, bieg terminu, o którym mowa w art. 65 § 4 Kodeksu celnego, uległ zawieszeniu, a dalej biegł po podjęciu zawieszonego postępowania (art. 230 § 5 pkt 2 i § 6 pkt 2 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego).

Z uwagi na powyższe, wydana decyzja nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i dlatego skarga podlegała oddaleniu.

"T." Spółka Akcyjna w B.-B. wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, względnie - uchylenia zaskarżonego wyroku, rozpoznania skargi kasacyjnej i orzeczenia zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie decyzji obu instancji. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

Powołując się na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie zarzuciła naruszenie:

1. art. 83 § 3 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wszczęcia postępowania i wymiaru należności celnych, w tym świadectwa EUR. 1 nr A [...], EUR 1 nr A [...], EUR 1 nr A [...], EUR 1 nr A [...] podnoszone jako podstawa wydania zaskarżonej decyzji organu administracji celnej I instancji i zaskarżonego wyroku znane były organom celnym w dniu odprawy celnej, to jest [...] września 2003 r.

2. art. 83 § 2 w związku z art. 85 § 1 Kodeksu celnego przez dopuszczenie jako dowodu w sprawie dokumentu nie związanego z operacją przywozu wina z zagranicy, zawierającego informację co do działań producenta podjętych po dacie sprzedaży i przywozie towaru do kraju, to jest informacji trzy lata późniejszej od daty odprawy z dnia [...] kwietnia 2006 r. hiszpańskiej administracji celno-skarbowej wraz z dokumentami odprawy nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] o otrzymaniu przez producenta, po dokonaniu odprawy celnej, refundacji wywozowej z tytułu użycia do produkcji wina cukru, to jest faktu nieznanego Spółce, nie potwierdzonego przez Spółkę, zaszłego poza jej wiedzą, z którego nie wynikają żadne informacje co do rodzaju i stanu wina będącego przedmiotem odprawy celnej w dniu jej dokonania,

3. art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez oparcie zaskarżonej decyzji na domniemaniach związanych z informacją uzyskaną w 2006 r. - pismo z dnia [...] kwietnia 2006 r. hiszpańskiej administracji celno-skarbowej wraz z dokumentami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], z których nie wynikają żadne informacje co do rodzaju wina będącego przedmiotem odprawy celnej zamiast na dowodach, tj. dokumentach i danych handlowych związanych z operacją przywozu towaru, ,

4. art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego wskutek przyjęcia przez Sąd I instancji, iż wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie po upływie 3 lat od przyjęcia zgłoszenia celnego, nie narusza prawa.

W uzasadnieniu podała, że dla obliczenia należności celnych decydujący jest stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Podstawowym dokumentem do ustalenia zawartości alkoholu w winie jest dokument badania wina oraz dane otrzymane od producenta. Na podstawie tych danych skarżąca zaliczyła importowane wino do kodu PCN 220421800. Nie mogła natomiast posłużyć się danymi, których nie znała, niezwiązanymi z operacją przywozu i niewymaganymi przez przepisy Kodeksu celnego. Po zwolnieniu towaru organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu towaru. Brak jest natomiast podstaw prawnych do żądania przedłożenia innych danych, obrazujących stan wina z wcześniejszych etapów produkcji lub działania podejmowane przez dostawcę po sprzedaży. W toku postępowania nie ujawniono żadnych faktów i dowodów nieznanych organom celnym w dniu odprawy. Podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie była informacja uzyskana w 2006 r. od hiszpańskich władz celno-skarbowych, z której wynikało, iż producent uzyskał refundację wywozową na wino w związku z podaniem, że do jego produkcji użył cukru. Z informacji tej nie wynika jednak, aby wniosek producenta o refundację został potwierdzony urzędowym badaniem składników użytych do produkcji. Dowodu na podanie przez skarżącą danych niezgodnych z rzeczywistym stanem wina nie może stanowić samo istnienie dokumentów sporządzonych już po zakupie wina i jego imporcie do Polski, poza wiedzą skarżącej i bez udziału upoważnionego laboratorium, którego badanie potwierdziłoby twierdzenia producenta złożone dla uzyskania refundacji wywozowej. Dołączone do zgłoszenia celnego dokumenty (certyfikat, świadectwo pochodzenia, faktura) oraz informacja hiszpańskich władz celno-skarbowych nie stanowią dowodu błędnego zakwalifikowania towaru przez skarżącą. Nie zawierają bowiem danych, które by wskazywały, że sprowadzone wino nie było winem zaliczanym do kodu PCN 220421800. Skarżąca stwierdziła ponadto, że okres zawieszenia postępowania przerywa termin przedawnienia tylko na czas niezbędny do uzyskania danych uniemożliwiających wydanie decyzji w sprawie. Zawinione przez organ niepodjęcie zawieszonego z urzędu postępowania pomimo ustania w dniu [...] lipca 2006 r. przeszkody do jego prowadzenia nie może wywierać skutku w postaci zawieszenia trzyletniego terminu do wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Podał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można wysnuć wniosek, że zarzuty zawarte w tej skardze odnoszą się do decyzji organu celnego, a nie wyroku Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji.

W skardze kasacyjnej powołano wyłącznie podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

W pierwszej kolejności omówienia wymaga zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 65 § 1 Kodeksu celnego organ celny przyjmuje niezwłocznie zgłoszenie celne, jeżeli odpowiada ono wymogom określony w art. 64 Kodeksu celnego, a wraz ze zgłoszeniem celnym, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, przedstawiono towar nim objęty. Z kolei z art. 65 § 2 Kodeksu celnego wynika, że podstawę do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś w art. 191 Ordynacji podatkowej wyrażona została zasada swobodnej oceny dowodów.

Z przytoczonych regulacji wynika, że omawiany zarzut w istocie dotyczy naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Prawidłowe sformułowanie zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga nie tylko wskazania naruszonego przepisu postępowania i wyjaśnienia na czym ono polegało, ale również wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy także zauważyć, że "naruszenie przepisów postępowania" o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się do postępowania sądowoadministracyjnego.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie spełnia opisanych warunków. Skarżąca w istocie nie wskazała na czym polegało naruszenie wymienionych przepisów oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy. Z wywodów skargi kasacyjnej nie wynika bowiem w czym skarżąca upatruje naruszenia wymienionych przepisów, w szczególności nie można ustalić, jakie mankamenty w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego miały miejsce i na czym, w kontekście naruszonych przepisów postępowania administracyjnego, polegało uchybienie Sądu I instancji. Podkreślenia wymaga, że analizowany zarzut w ogóle nie został uzasadniony, co także wyklucza jego merytoryczną ocenę.

W konsekwencji dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku.

Przystępując do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 65 § 4 pkt 2, art. 83 § 2 i 3, art. 85 § 1, art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza co następuje:

Zarzut naruszenia art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego jako najdalej idący wymaga omówienia w pierwszej kolejności. Zdaniem skarżącej, w sprawie nastąpił upływ przedawnienia i wydanie decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe było niedopuszczalne. Uwzględnienie upływu czasu następuje z urzędu, co oznacza, że po tym terminie organ celny nie może wydać decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Instytucja przedawnienia jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania, gdyż ma na celu uregulowanie sytuacji prawnej przeciągającego się w czasie stosunku prawnocelnego, nawet kosztem niewykonania zobowiązania. Nie może być odroczona ani przesunięta w czasie, gdyż nie mają do niej zastosowania instytucje określone w art. 48 § 1 i art. 50 Ordynacji podatkowej, czy też w innych przepisach prawa. Oceny tej nie może też zmienić przeprowadzona weryfikacja towaru.

Zgodnie z art. 230 § 4 Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Przepis art. 230 § 5 pkt 2 Kodeksu celnego stanowi, że bieg terminów, o których mowa w § 4 i 4a, ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej. Terminy, o których mowa w art. 230 § 4 i 4a biegną dalej z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej, co wynika z art. 230 § 6 Kodeksu celnego. Zgłoszenie celne na dokumencie SAD zostało dokonane w dniu [...] września 2003 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. postępowanie w sprawie celnej zawieszono w związku z wystąpieniem o pomoc prawną do hiszpańskiej administracji celnej, a podjęto je postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. W związku z zawieszeniem postępowania, bieg trzyletniego terminu do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe uległ wstrzymaniu. Decyzja organu I instancji w sprawie została wydana w dniu [...] października 2007 r. i prawidłowo doręczona stronie w terminie określonym w art. 65 § 5 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego, w dniu [...] października 2007 r. Termin przedawnienia z art. 65 § 5 Kodeksu celnego dotyczy jedynie decyzji wydawanej przez organ I instancji. Wniosek taki wypływa wprost z brzmienia tego przepisu, gdyż dotyczy decyzji, o której mowa w § 4. Przepis ten odnosi się do decyzji wydanej przez organ celny z urzędu lub na wniosek strony po przyjęciu zgłoszenia celnego, a więc decyzji wydanych przez organ I instancji. Problem wykładni art. 65 § 5 Kodeksu celnego był już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd w niniejszym składzie podziela wykładnię, że termin, o którym mowa w powołanym przepisie dotyczy decyzji I instancji. Nie ma przy tym znaczenia, kiedy podjęto postępowanie w związku z terminem uzyskania informacji. O ile organ pozostawał w zwłoce z podjęciem postępowania, skarżącej przysługiwało prawo złożenia wniosku o podjęcie postępowania, z którego jednak nie skorzystała. Przedłużający się stan zawieszenia postępowania nie jest też podstawą do liczenia terminu przedawnienia w sposób oczekiwany przez skarżącą. Oznacza to, że zarzut skargi kasacyjnej w tej kwestii jest chybiony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do przyjęcia, że w sprawie nastąpiło naruszenie pozostałych przepisów prawa materialnego. W tym miejscu wypada zauważyć, że należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących, co wynika z art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Jednakże po zwolnieniu towaru organ celny może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w tym zgłoszeniu. W szczególności organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio związanej z tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane. Organ celny może przystąpić do kontroli towarów, jeżeli istnieje jeszcze możliwość ich okazania, co wynika z art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego. O ile z kontroli zgłoszenia celnego wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane, co wynika z art. 83 § 3 Kodeksu celnego. Organ celny stosuje wówczas art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, tj. uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określa kwotę wynikającą z długu celnego. Na wydanie decyzji organ celny I instancji ma trzy lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, co wynika z art. 65 § 5 Kodeksu celnego, a o czym szerzej wypowiedziano się już wyżej w związku z podniesionym zarzutem przedawnienia.

Organy celne zaklasyfikowały importowany towar w przedmiotowej sprawie, tj. S., do kodu PCN 220510100, obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi, w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18% lub mniejszej. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że S. nie jest winem gronowym czerwonym a napojem na bazie wina. Ustalając powyższe oparto się na informacji uzyskanej od hiszpańskiej administracji celno-skarbowej przekazanej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. Z informacji tej wynikało, że hiszpański producent (B. V.) uzyskał refundację wywozową w związku z wywozem klasyfikowanych do kodu CN 22051010 towarów objętych świadectwami EUR. 1 nr A [...], EUR 1 nr A [...], EUR 1 nr A [...], EUR 1 nr A [...]. Jak wskazały hiszpańskie władze celne, towary zostały wywiezione z Hiszpanii za dokumentami wywozowymi nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Jak wynikało z opisu towaru na świadectwach EUR. 1, towarem był napój na bazie wina - S. Podobnie stanowiły zapisy na hiszpańskich dokumentach wywozowych, które dołączone były do zgłoszeń celnych dotyczących objęcia towaru procedurą składu celnego nr [...] z dnia [...] września 2003 r., nr [...] z dnia [...] września 2003 r. i nr [...] z dnia [...] września 2003 r.

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. (Dz. Urz. WE L 177 z dnia 15 lipca 2000 r.) ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalenia wysokości sum takich transakcji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia, refundacje przyznaje się w stosunku do podstawowych produktów wymienionych w załączniku A do produktów powstałych wskutek przetworzenia produktów podstawowych lub do produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z ust. 3, w przypadku gdy przedmiotowe różne produkty są wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. Takim "podstawowym produktem" w rozumieniu rozporządzenia jest m.in. cukier biały (wymieniony w załączniku A rozporządzenia). Za użyty do produkcji określonych towarów rolnych cukier biały możliwe jest uzyskanie refundacji wywozowej. Uzyskanie takiej refundacji jest możliwe w przypadku użycia cukru do produkcji towarów klasyfikowanych do pozycji 2205 Taryfy celnej (zgodnie z załącznikiem B do rozporządzenia), a więc m.in. S. Hiszpańskiemu producentowi B. V. taka refundacja za wywóz S. poza obszar Unii Europejskiej przysługiwała i ją uzyskał. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgłoszenie celne miało miejsce w 2003 r., kiedy Polska nie należała jeszcze do Unii Europejskiej.

Powyższe fakty jednoznacznie wskazywały, jak to trafnie podkreślił Sąd I instancji, że importowana S. została nieprawidłowo zaklasyfikowana do deklarowanego w zgłoszeniu kodu PCN 2204 21 80 0 obejmującego pozostałe wina ze świeżych winogron, w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13%. Podkreślić przy tym należy, że powołany przez skarżącą certyfikat z dnia [...] października 2001 r. o nr [...] nie stanowił podstawy wydania decyzji i ustalenia odmiennej klasyfikacji niż deklarowana przez skarżącą. Zarówno organy obu instancji, jak i Sąd I instancji ustosunkowały się do tegoż zagadnienia i jednoznacznie wykazały, że certyfikat ten nie stanowił podstawy do podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia. Zatem zarzut skarżącej w tej kwestii jest także nietrafny.

Reasumując powyższe, należało przyjąć, że dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Z wymienionych powodów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.