Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 313/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt 1c, art.152, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.122, art.123, art.180. art.181, art.187
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygnatura akt: I SA/Ke 313/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant: Referent stażysta Krzysztof Armański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25.01.2006 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące VII-X 2002r. oraz ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych za miesiące VII-X 2002r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. określa, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 14.680,13 zł (czternaście tysięcy sześćset osiemdziesiąt złotych trzynaście groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia A. Sp. z.o.o. zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002r. w wysokości[...]zł , za miesiąc sierpień 2002r. w wysokości [...]zł.,za miesiąc wrzesień 2002 r. w wysokości [...]zł.,za miesiąc październik 2002r. w wysokości [...]zł.,oraz ustalenia kwot dodatkowych zobowiązań podatkowych: za miesiąc lipiec 2002r. w wysokości [...]zł.,za miesiąc sierpień 2002r. w wysokości [...]zł.,za miesiąc wrzesień 2002 r. w wysokości [...]zł.,za miesiąc październik 2002r. w wysokości [...]zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że kontrola skarbowa przeprowadzona w " A." Sp. z o.o. wykazała, iż w roku 2002 Spółka "A." otrzymała od firmy" B." Przedsiębiorstwo Transportowo Spedycyjne K. M. R.t, 37 faktur na zakup paliwa, które to faktury zaewidencjonowała w rejestrze zakupu , zaś wynikający z nich podatek naliczony ujęła w deklaracjach podatkowych VAT -7.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. oraz przy wykorzystaniu ustaleń kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R., a także dowodów w postaci protokołów przesłuchań świadków i podejrzanych dokonanych przez Prokuratora Okręgowego Prokuratury Okręgowej w Katowicach w ramach postępowania karnego sygn. akt VI Ds.1/03/S stwierdzono, iż faktury wystawione przez firmę B. stwierdzały wykonanie przez w/w firmę czynności ( sprzedaż paliw), które w rzeczywistości nie zostały dokonane. Powyższe ustalenia potwierdzone zostały dowodami przesłuchania dokonanego w dniu 06.11.2003r. przez Inspektora z Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Oddział Zamiejscowy w R. M. K. - figurującego jako właściciela firmy " B.". Z zeznań tych wynika, iż w/w firmę zarejestrował na polecenie A. R. -tj. pełnomocnika firmy " B.". Jako właściciel firmy miał otrzymywać od pełnomocnika miesięczne wynagrodzenie, zaś firma miała się zajmować usługami transportowymi. Właściciel " B." zeznał, iż nie wiedział, że firma zarejestrowana na jego nazwisko zajmowała się obrotem paliwami. Podczas przesłuchania przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach A.R. zeznał, że firma" B." była powołana do wystawiania fałszywych faktur oraz, że on sam nigdy nie widział, ani nie słyszał, żeby dostarczane było przez w/w firmę paliwo. W czasie przesłuchania prowadzonego przez inspektora UKS w W. O/Z w R. w dniu 28.10.2003r. A. R. zeznał, że pełnomocnictwo w firmie" B." zaproponował mu D. Z. oraz, że firma ta nie prowadziła faktycznej działalności. Nigdy nie występował faktyczny zakup ani sprzedaż paliwa. Firma stworzona została tylko po to, aby dokumentować obrót paliwa, które pochodziło z zupełnie innych źródeł. Zamówienia na paliwo to jest konkretnie na produkcję faktur przyjmował osobiście D. Z..

Paliwo faktycznie pochodziło od firmy "C." ze S. Fakt zaopatrywania się Spółki w paliwo pochodzące od w/w firmy potwierdzili kierowcy zatrudnieni w Spółce, przesłuchani przez inspektora Kontroli Skarbowej w K..

W związku z powyższymi dowodami zgromadzonymi w sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. pozbawił Spółkę" A." prawa do obniżenia podatku należnego o VAT zawarty na fakturach zakupu paliwa od firmy "B." , dokonał prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług "A." Sp. z o.o. za miesiące w których Spółka otrzymała zakwestionowane faktury.

W dniu 23.08.2004r. Dyrektor UKS w K. wydał dla spółki" A." decyzję, w której określił kwoty zobowiązań podatkowych oraz ustalił kwoty dodatkowych zobowiązań.

Od decyzji organu I instancji Spółka złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że " A."Sp. z.o.o. dokonywała odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących zakupu paliwa wystawianych przez Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne "B.". Przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek zamiejscowy w R. w porozumieniu z Prokuraturą Okręgową w Katowicach kontrola skarbowa zakończona wydaniem w dniu 12.02.2004r. wyniku kontroli ujawniła, że w firmie "B." nie występował faktyczny zakup towaru, jak również faktyczna sprzedaż towarów i usług. Ponadto, z dowodów zebranych w całym postępowaniu wynika, że faktury zakupu otrzymane przez" A." Sp. z.o.o. od B. nie dokumentowały zdarzeń gospodarczych wyszególnionych na tych fakturach tj. faktycznego zbycia przez "B." paliw na rzecz spółki "A.".

Uprawnienie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT może być zrealizowane jedynie pod warunkiem ścisłego przestrzegania przepisów tej ustawy i przepisów zawartych w aktach wykonawczych do tej ustawy. W ramach regulacji podatku od towarów i usług, zasadą wynikającą z w/w art. 19 jest zasada, zgodnie z którą podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, którą stanowi suma kwot podatku określona w fakturach stwierdzających nabycie tych towarów i usług. Dane jakie powinna zawierać faktura zostały określone w art. 32 powołanej ustawy, zgodnie z którymi prawidłowa faktura powinna potwierdzać dokonanie sprzedaży. Konsekwencją takiej regulacji jest kolejna zasada, zgodnie z którą faktura stwierdzająca czynności, które nie zostały dokonane -w świetle § 48 ust. 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowi dla nabywcy podstawy do obniżenia podatku należnego lub otrzymania zwrotu różnicy podatku . Prawo nabywcy nie jest w tym przypadku samoistne, a uzależnione jest od tego, czy transakcja wynikająca z faktur faktycznie miała miejsce. Przepisy rozporządzenia stanowią więc akt doprecyzowania zasady wynikającej wprost z ustawy. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje, gdy faktura w rzeczywistości nie odzwierciedla zdarzenia gospodarczego, w szczególności zaś jeżeli transakcja w ogóle nie zaistniała, zaistniała w rozmiarach innych niż wynika to z faktury, bądź też zaistniała między innymi niż to stwierdza faktura podmiotami gospodarczymi i wskazane wady merytoryczne miały wpływ na wysokość podatku należnego lub naliczonego. W firmie "B." nie występował faktyczny zakup towaru, jak również faktyczna sprzedaż towarów i usług. Tym samym faktury wystawione przez tą firmę jako nie odzwierciedlające rzeczywistych czynności nie mogą dla ich nabywców stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Spółka "A. " dokonała obniżenia podatku należnego o VAT zawarty w fakturach zakupu paliwa wystawionych przez firmę "B.".

Przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazało, iż skoro sprzedawca paliwa nie dokonywał jego zakupu, nie mógł tym samym dokonać jego dalszej odsprzedaży. Zatem w ocenie organu, transakcje pomiędzy "B." – M. K. i "A. " Sp. z.o.o. w rzeczywistości nie miały miejsca. Organ odwoławczy powołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2002r. (sygn. akt III RN 31/01) zgodnie z którym "faktura powinna wprawdzie odzwierciedlać rzeczywisty przebieg procesów gospodarczych, lecz przepis art. 19 ustawy o VAT nie daje podstawy do konstruowania domniemania prawdziwości faktury i wynikającego zeń zwolnienia podatnika z obowiązku współdziałania z organami podatkowymi w zakresie gromadzenia dowodów świadczących o tym, że stwierdzone fakturą usługi ( w tym konkretnym przypadku były to usługi marketingowe ) były rzeczywiście świadczone . Faktura nie ma również waloru dokumentu urzędowego, z którym ordynacja podatkowa wiąże takie domniemanie. Uprawnienie do obniżenia podatku należnego o naliczony nie istnieje, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego".

Podniósł również, że organ pierwszej instancji pozbawił spółkę" A." prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur otrzymanych od firmy "B." nie ze względu na zakwestionowanie dokonania przez "A." czynności zakupu paliwa. Podstawą do utraty tego prawa było udowodnienie, iż paliwo wyszególnione w treści faktur od "B." nie mogło pochodzić z tej firmy, gdyż przedmiotem działalności w/w firmy nie był obrót paliwami ( firma nie dokonywała ani zakupu paliw ani jego sprzedaży).W konsekwencji więc zakwestionowane faktury od B. stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. Sam fakt wystawienia faktury oraz powoływanie się na otrzymanie paliwa , zeznania kierowców o dostarczeniu paliwa czy dowody zapłaty za towar, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego, bowiem podstawowe znaczenie ma dostawa towaru przez dostawcę wyszczególnionego na fakturze bądź też wyświadczenie usługi przez usługodawcę wyszczególnionego w treści faktury . Ryzyko nieuczciwego kontrahenta obciąża nabywcę towarów i usług, chociażby był on w dobrej wierze. Możliwość odliczenia podatku nie wiąże się, bowiem ze stanem świadomości podatnika w tym zakresie lub stopniem jego winy.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. włączył do akt sprawy postępowania kontrolnego w " A." Sp. z o.o. dowody zebrane w postępowaniu kontrolnym przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. O/Z w R. (wynik kontroli z dnia 12.02.2004r. oraz protokoły przesłuchań świadków –M. K. oraz A.R. ) oraz dowody zebrane przez Prokuraturę Okręgową w Katowicach w sprawie karnej sygn. akt VI Ds.1/03/S ( protokoły przesłuchań podejrzanych).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej fakt nie przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji innych dowodów w sprawie, a zwłaszcza ponownego przesłuchania świadków nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 121, 122,123, 187, 190, 191, 195 i 196 Ordynacji podatkowej. Osoby, których ponownego przesłuchania domagała się Spółka zostały już przesłuchane podczas postępowania karnego, zaś odmowa przeprowadzenia tego dodatkowego dowodu w sprawie uzasadniona jest zasadą szybkości i ekonomiki postępowania podatkowego.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając:

1/ naruszenie art. 2 Konstytucji RP formułującego ideę demokratycznego państwa prawnego poprzez prowadzenie postępowania kontrolnego oraz postępowania podatkowego w niniejszej sprawie w sposób nie zapewniający zaufania do organów podatkowych,

2/ naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej formułującego zasadę zaufania do organów podatkowych poprzez jednoczesne przyjęcie, że faktury na podstawie których Spółka dokonała odliczenia nie dokumentowały faktycznie dokonanej czynności oraz oddalenie wniosków dowodowych Spółki na okoliczność faktycznego dokonania czynności zakupu paliwa dokumentowanych zakwestionowanymi fakturami,

3/ naruszenie art. 122, art. 191 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej formułujących zasadę prawdy materialnej oraz odpowiednio zasadę swobodnej oceny dowodów poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych dowodów na okoliczność faktycznego dokonania czynności zakupu paliwa dokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, dokonania dowolnej a nie swobodnej oceny pozostałych zgromadzonych dowodów oraz w konsekwencji dojście do nieodpowiadających prawdzie wniosków jakoby zakwestionowane faktury nie dokumentowały faktycznie dokonanych czynności,

4/ naruszenie art. 195 i 196 Ordynacji podatkowej formułujących zasady przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka w postępowaniu podatkowym poprzez substytuowanie tego dowodu z przesłuchania podejrzanych oraz świadków w postępowaniu karnym, czym w efekcie doprowadzono do obejścia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących przesłuchania świadków, 5/ naruszenie art. 123 oraz 190 Ordynacji podatkowej zapewniających stronom czynny udział w postępowaniu, poprzez nie zawiadomienie strony o przeprowadzaniu dowodów z przesłuchania świadków i w ten sposób faktycznym pozbawieniu strony możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności w zakresie możliwości zadawania pytań,

6/ naruszenie art. 19 ust. l ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 48 ust.4 pkt.5 lit. a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym.

W konsekwencji powyższych zarzutów, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do § 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazane zostały sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z uwagi na powyższą regulację prawną, właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Zgodnie z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) - Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych ( w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd nie jest natomiast, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przy tak zakreślonych ramach zakresu kontroli ze strony Sądu stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie zostało dotknięte wadami mogącymi mieć wpływ na jej wynik.

W ramach wskazanego wyżej zakresu kontroli legalności zaskarżonych decyzji, należało stwierdzić naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122, art.123, art. 180, art. 181 oraz 187 ustawy Ordynacja podatkowa, zwanej dalej Ord. pod.

Wyrażona w art. 122 Ord. pod. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 Ord. pod. nakładający powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Nie może zatem prowadzić postępowania w sposób jednostronny dla udowodnienia z góry założonej tezy.

W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 28/99 zawarto tezę, że organ podatkowy dla realizacji zasady prawdy obiektywnej, powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy.

Pogląd ten Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, w całości podziela.

Wymogom tym w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie sprostały. Ustalenia faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały w istocie poczynione na podstawie wyniku kontroli z postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R. w firmie "B." oraz protokołów zeznań przesłuchanych w tym postępowaniu M. K. i A. R.

W przedmiotowym postępowaniu podatkowym nie przeprowadzono bezpośrednio żadnych dowodów, także wnioskowanych przez skarżącą Spółkę. Zeznania powyższe zostały przez organy przyjęte jako dowody z naruszeniem art. 181 Ord. pod., stosownie bowiem do treści tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanych decyzji, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 248a § 3, art. 248b § 2 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Jak wynika z brzmienia w/w przepisu, przewidując możliwość wykorzystania w postępowaniu podatkowym dowodów przeprowadzonych w innych postępowaniach, ustawodawca zastrzegł pewne ograniczenia. W przypadku czynności sprawdzających oraz kontroli podatkowej wskazał wyłącznie na zgromadzone w ich toku inne dokumenty, czyli dowody mające walory dokumentu urzędowego lub prywatnego. Złożone zatem w toku kontroli podatkowej zeznania świadka nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Dowód taki musi być, więc w postępowaniu podatkowym ponowiony (por. S. Babiarz i inni: Ordynacja podatkowa. Komentarz.).

W niniejszej sprawie, zeznania M.K. i A.R. złożone zostały w innym postępowaniu kontrolnym, zatem nie mogły stanowić dowodu bez ich ponowienia w postępowaniu podatkowym. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, materiał zgromadzony przez organy podatkowe, z zachowaniem przepisów o postępowaniu dowodowym, jest niewystarczający dla dokonania prawidłowych ustaleń, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Należy również wskazać, że taki tryb postępowania podatkowego narusza również przepis art. 123 Ord. pod., zgodnie z którym organy podatkowe winny zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania. Jest oczywistym, że skarżąca Spółka nie miała możliwości brania czynnego udziału w przesłuchaniu osób, na które powołują się w decyzjach organy podatkowe, w szczególności w zakresie możliwości zadawania pytań.

Zeznania te, zostały złożone w ramach m.in. postępowania karnego, które ze swej istoty służy innym celom i rządzi się odmienną od podatkowej procedurą, jak również przewiduje różniące się od siebie uprawnienia i gwarancje procesowe stron, których nie przewiduje procedura podatkowa. W konsekwencji oparcie się przez organy podatkowe na zeznaniach w/w osób, złożonych w innym niż podatkowe postępowaniu, narusza art. 123 Ord. pod.

Należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym powszechnie akceptowany jest pogląd, że na żądanie strony, a w uzasadnionych przypadkach także z urzędu organ podatkowy mając na uwadze art. 123 Ord. pod. powinien ponowić dowód z zeznań świadków, przesłuchanych w ramach innego postępowania ( por. wyrok NSA z 24.03.2000r. ISA/Lu 825/99 – Lex nr 43020).

Stosownie do art. 180 Ord. pod. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Należy podnieść, że wniosek o ponowne przesłuchanie w/w osób w charakterze świadków Skarżąca Spółka składała w toku postępowania podatkowego, zaś organy podatkowe wbrew wymogom art. 187 Ord. pod. nie wydały rozstrzygnięcia w formie postanowienia o oddaleniu wskazanego wyżej wniosku dowodowego .

Wykazane powyżej uchybienia stanowią naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca je decyzja organu pierwszej instancji, stosownie do treści art.145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a podlegały uchyleniu.

Rozpatrując ponownie sprawę organy podatkowe, zobligowane do przestrzegania zasady prawdy obiektywnej, winny zgromadzić kompletny materiał dowodowy, niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, z zachowaniem wskazanych przepisów procedury podatkowej. W razie zaś potrzeby dokonania ustaleń także w oparciu o zeznania M.K. i A. R., dowody te muszą być przeprowadzone bezpośrednio w postępowaniu podatkowym z zachowaniem zasady czynnego udziału strony Skarżącej.

Wobec uchylenia zaskarżonych decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny Kielcach, na podstawie art. 152 p.p.s.a orzekł, że w całości nie podlegają one wykonaniu.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania związanych z wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego.