Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4911/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 151a § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu [...] w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu [...] w S. sp. z o.o. (dalej: "Spółka", "Strona" lub "Sprzeciwiająca") jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezesem PGW", "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "organ") z [...] października 2021 r. nr [...] którą uchylono w całości decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor Regionalny" lub "organ I instancji") z [...] czerwca 2021 r. nr [...] oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2021 r. (data wpływu 22 kwietnia 2021 r.), [...] w S. Spółka z o.o. wykonując obowiązek zawarty w decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w P. (dalej Dyrektor RZGW, Organ regulacyjny, Organ I instancji), z dnia [...] marca 2021 r.; znak: [...], przedłożyła poprawiony projekt taryfy.

Zawiadomieniem z dnia 13 maja 2021 r. (wysłanym w tym samym dniu) Dyrektor RZGW - działając na podstawie art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 27a ust. 1 i ust. 3 pkt 2 w związku z art. 24c ust. 6 i art. 27 c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzania ścieków - powiadomił Strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wniosku Spółki. Następnie pismem z dnia 26 maja 2021 r. (wysłanym w tym samym dniu), Dyrektor RZGW wezwał Spółkę do przedłożenia w terminie 7 dni od otrzymania dodatkowych dokumentów i informacji. Wezwanie zostało skierowane w celu rozpoznania zasadności wniosku. Odpowiedzi Spółka udzieliła przy piśmie z dnia 2 czerwca 2021 r. (data wpływu do siedziby Organu: 7 czerwca 2021 r.). Następnie zawiadomieniem z dnia 15 czerwca 2021 r. (wysłanym w tym samym dniu), Dyrektor RZGW, na podstawie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 27c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzania ścieków zawiadomił Strony o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku Spółki z dnia 20 kwietnia 2021 r. oraz poinformował o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 3 dni od otrzymania przedmiotowego pisma. Jednocześnie Dyrektor RZGW poinformował Spółkę, na podstawie art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego, że na dzień wysłania przedmiotowej informacji pozostają niespełnione przesłanki zależne od Strony, co może skutkować wydaniem decyzji negatywnej.

W dniu [...] czerwca 2021 r. Dyrektor RZGW wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy S. Ponadto Dyrektor RZGW nałożył na Spółkę obowiązek ponownej kalkulacji cen i stawek opłat i przedłożenia, w terminie 60 dnia od daty doręczenia decyzji, poprawionego projektu taryfy i uzasadnienia, o których mowa w art. 24b ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zakresie:

1) dostosowania wniosku do przepisu § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków poprzez stopniowe rozkładanie w czasie kosztów wynikających z inwestycji modernizacyjno-rozwojowych uwzględnionych w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach opłat;

2) usunięcia kosztów związanych z wodami opadowymi i roztopowymi z wniosku o zatwierdzenie taryfy;

3) przeprowadzenia optymalizacji kosztów w celu ochrony odbiorców usług przed nadmiernym i nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat.

Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie do Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który opisaną na wstępie decyzją uchyli zaskarżoną decyzję do ponownego rozpoznania.

W pierwszej kolejności Prezes PGW WP odniósł się do najdalej idącego zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 24c ust. 2 uzzwoś w zw. z art. 24f ust. 2 uzzwoś mającego polegać, według Spółki, na wydaniu zaskarżonej decyzji Dyrektora RZGW w P. po upływie terminu 45-dniowego, o którym mowa w art. 24c ust. 1 uzzwoś. Według Spółki, w dacie [...] czerwca 2021 r., w jakiej to zaskarżona decyzja została wydana Dyrektor RZGW w P. pozbawiony był już kompetencji do jej wydania, z uwagi na upływ terminu 45-dniowego wskazanego w art. 24c ust. 1 uzzwo zw. z art, 24f ust. 2 uzzwoś. Według Skarżącej wniosek taryfowy w momencie jego złożenia w dniu 22 kwietnia 2021 r. miał charakter kompletny. Od tej daty rozpoczął swój bieg termin 45-dniowy, który zdaniem Spółki to upłynął z dniem 6 czerwca 2021 r., wówczas to Dyrektor RZGW w P. utracił kompetencję do wydania merytorycznej decyzji w sprawie.

Organ odwoławczy nie zgodził się z powyższą argumentacją. Wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku Spółki, zaistniała konieczność odebrania wyjaśnień w związku ze złożonym wnioskiem taryfowym poprzez wezwania do przekazania informacji oraz dokumentów, które skierowane w trybie art. 27b uzzwoś do Spółki ma wpływ na bieg terminu 45-dniowego, a to powoduje, że w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia przez Dyrektora RZGW wskazanego wyżej terminu na wydanie decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego. Zaskarżona decyzja wydana została z zachowaniem przedmiotowego terminu.

Jednak, w ocenie organu, zaskarżona decyzja musi podlegać uchyleniu na podstawie art. 138 §2 k.p.a. Zdaniem Prezesa PGW w uzasadnieniu decyzji brak jest jednoznacznych wskazań co do zgodności projektu taryfy i uzasadnienia z regulacją uzzwoś oraz ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, nawiązano jedynie do § 7 ust. 6 Rozporządzenia taryfowego odnoszącego się do stopniowego i rozłożonego w czasie uwzględnienia w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach opłat kosztów o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia taryfowego. Jednocześnie wskazano na możliwość wprowadzenia przedmiotowych zwolnień z podatku od nieruchomości, na których posadowiona jest infrastruktura wodociągowo-kanalizacyjna nie czyniąc tej kwestii przedmiotem uprzednich wyjaśnień uwzględniających również prawną dopuszczalność i ewentualne warunki takiego rozwiązania z udziałem organów wykonawczych gmin, na których terenie znajduje się infrastruktura wodociągowo-kanalizacyjna występujących jako strony postępowania, a zarazem stanowiących właściwe organy podatkowe w zakresie podatku od nieruchomości. Dyrektor RZGW w ogóle nie ustalił czy takie zwolnienie i na jakich warunkach jest możliwe.

Organ II instancji wskazał przy tym, że Dyrektor RZGW nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny prawnej przesłanek, które miałyby stanowić o negatywnej ocenie taryfy. Organ regulacyjny ograniczył się jedynie do zaprezentowania pewnych faktów z przeprowadzonego postępowania i wskazania na absencję Spółki w zakresie udzielania informacji i dokumentów. Rację ma przy tym Spółka, że na podstawie uzasadnienia zaskarżonej Decyzji nie można precyzyjnie wywnioskować, które elementy projektu taryfy, jej uzasadnienia wymagają poprawienia w związku z poczynionymi wskazaniami co do powodów jakie zadecydowały o odmowie zatwierdzenia taryfy.

Dalej, w ocenie organu odwoławczego, doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 kpa i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 kpa, jako że uzasadnienie wydanej decyzji w kontekście skomplikowanego charakteru sprawy jest ogólnikowe i pozbawione należytej dokładności, przy czym nie odnosi się w sposób wyczerpujący do całokształtu sprawy.

Za uzasadniony uznał także Prezes PGW zarzut naruszenia art. 7 kpa., art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa w zw. z art. 27c ust. 1 uzzwoś, gdyż na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można ustalić tego w jakim zakresie dokonując oceny, analizy i weryfikacji projektu taryfy i uzasadnienia przedłożonych do zatwierdzenia, Dyrektor RZGW w P. odniósł się do wskazanych dokumentów, informacji i wyjaśnień złożonych przez Spółkę. Nie sposób również ustalić w jaki sposób Spółka mogłaby bądź powinna wpłynąć na uiszczany przez nią podatek od nieruchomości. Według Prezesa PGW WP Dyrektor RZGW powinien w tym zakresie przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe. Organ I instancji nie wyjaśnił również na czym miałoby polegać pozbawienie faktycznej możliwości rozpatrzenia wniosku o zatwierdzenie taryfy.

Odnosząc się do postępowania dowodowego oraz odzwierciedlenia jego wyników w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności zakresu postępowania dowodowego i wyjaśniającego, organ II instancji wyrazi pogląd, że na etapie orzekania pierwszoinstancyjnego nie rozstrzygnięto wszystkich wątków w sprawie, bądź uczyniono to jedynie sygnalizacyjnie, a okoliczności te przecież wchodzą w zakres analizy i weryfikacji dokonywanej przez organ regulacyjny (a przynajmniej powinny w tej konkretnej sprawie). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że kierunek rozstrzygania spraw dotyczących taryf wodno-ściekowych został wyznaczony przepisami ustawy oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r., poz. 472). Przepisy prawa umożliwiają organowi przeprowadzenie w zasadzie nieograniczonego postępowania wyjaśniającego względem sytuacji faktycznej oraz finansowo-ekonomicznej przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, ergo organ mógł, a nawet powinien był wszelkie okoliczności wyjaśnić.

Zdaniem Prezesa organ regulacyjny obowiązany jest do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w kontekście nie tylko przepisów prawa materialnego, ale także czyniąc zadość procedurze administracyjnej, wedle której organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Dopełnieniem tej naczelnej zasady postępowania administracyjnego są przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie bowiem z art. 77 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nałożony w tym przepisie obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego zobowiązuje organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającego na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że organ regulacyjny wydając zaskarżoną decyzję przeprowadził postępowanie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa, co powoduje, że decyzja nosi znamiona dobrowolności. Zdaniem organu odwoławczego, organ regulacyjny w wyniku postępowania dowodowego, które to po pierwsze nie zostało ukierunkowane na wszystkie istotne okoliczności wymagające wyjaśnienia, a po drugie nie obejmowało wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, na co wskazuje ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie mógł prawidłowo ocenić całokształtu sprawy, nakładając na Spółkę obowiązki w zakresie dostosowania wniosku do przepisu § 7 ust. 6 rozporządzenia taryfowego poprzez stopniowe rozkładanie w czasie kosztów wynikających z inwestycji modernizacyjno- rozwojowych uwzględnionych w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach opłat; usunięcie kosztów związanych z wodami opadowymi i roztopowymi z wniosku o zatwierdzenie taryfy; przeprowadzenie optymalizacji kosztów w celu ochrony odbiorców usług przed nadmiernym wzrostem cen i stawek opłat ( § 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia taryfowego).

.

Powyższe powoduje, że na skutek szeregu naruszeń przepisów postępowania , uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala na pełne odtworzenie ustaleń i dowodów, w oparciu o które zostały poczynione twierdzenia przedstawione w tymże uzasadnieniu co do wniosku taryfowego, przy czym Dyrektor RZGW w P. nie wyjaśnił należycie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, część z nich zupełnie pomijając. Pozostały konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stan taki powoduje, że koniecznym jest wydanie niniejszej decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Dalej Prezes PGW omówił szczegółowo jakie kwestie nie zostały uwzględnione przez Dyrektora RZGW w P., a które mają znaczenie dla oceny, analizy i wyjaśnił, że ze względu na wątpliwości natury merytorycznej oraz z uwagi na to, że dostrzeżone naruszenia przepisów postępowania wymagają uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie okoliczności stanowiących przesłanki negatywne zatwierdzenia taryfy, zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (art. 15 kpa), sprawę należało przekazać organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Od powyższej decyzji Strona wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, ze zm.; dalej jako "k.p.a.") - poprzez niezasadne w niniejszej sprawie przyjęcie, że decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2021 roku (znak sprawy: [...]) została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a przy tym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie co poskutkowało wydaniem decyzji uchylającej ww. decyzję i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy przemawiały za uchyleniem decyzji organu I instancji w całości i umorzeniem postępowania; .

2) art. 24c ust. 1 w zw. z art. 24f ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020, poz. 2028, ze zm.; dalej jako "u.z.z.w.") w zw. z art. 105 §1 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że organ I instancji wydał decyzję przed upływem terminu 45-dniowego, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w., podczas gdy organ I instancji w dniu wydania przedmiotowej decyzji nie miał już kompetencji do wydania decyzji administracyjnej w sprawie z uwagi na upływ tego terminu, a zatem wydał decyzję bez podstawy prawnej - w momencie, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe.

Z uwagi na powyższe pełnomocnik Strony wniósł :

1) na podstawie art. 64e oraz 151 a §1 zd. 1 p.p.s.a. o uchylenie decyzji, poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie,

2) na podstawie art. 151a §1 zd. 2 p.p.s.a. o wymierzenie organowi grzywny,

3) na podstawie art. 200 w zw. z art. 64b §1 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

:

W odpowiedzi na sprzeciw, Prezes PGW wniósł o jego oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia należy odnieść się do stanowiska sprzeciwiającej wyrażonego w ramach zgłoszonych w sprawie zarzutów (zbieżnych co do istoty ze stanowiskiem zaprezentowanym na etapie odwołania w postępowaniu administracyjnym). Jego istota sprowadza się do zanegowania podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej, w oparciu o twierdzenie interpretacyjne odnoszące się do charakteru terminu do wydania decyzji taryfowej, określonego w art. 24c ust. 1 u.z.z.w. Zdaniem Spółki wskazany termin ma bowiem charakter materialnoprawny i jako taki nie może ulec wydłużeniu z uwagi na okoliczności wskazane w art. 35 § 5 k.p.a., tj. zwłaszcza z przyczyn niezależnych od organu. Nawet jednak gdyby uznać, że wskazane unormowanie k.p.a. stosuje się do terminu materialnoprawnego, to w ocenie Sprzeciwiającej, żadna z okoliczności wydłużenia terminu przewidzianych w tym przepisie nie wystąpiła w sprawie.

Rzecz w tym, że tak sformułowane stanowisko Spółki kontestuje w istocie nie tyle ocenę przez organ odwoławczy przesłanek wydania decyzji kasacyjnej, określonych w art. 138 § 2 k.p.a. i stosowanie tego przepisu na tle poczynionych ustaleń, ile co do zasady możliwość dalszego procedowania w sprawie. Według Spółki jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest bowiem umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jest to więc pogląd odnoszący się do meritum sporu, tzn. jego materialnoprawnej podstawy, skoro zdaniem Strony organ regulacyjny nie był uprawniony do wydania decyzji odmownej w przedmiocie wniosku taryfowego, a sama taryfa podlega "milczącemu" zatwierdzeniu w trybie art. 24f ust. 2 u.z.z.w.

Tymczasem sprzeciw od decyzji kasatoryjnej jest środkiem zaskarżenia o stricte procesowej formule. Instytucja ta ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania sądowego o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych. Nie jest to w założeniu środek służący kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego, niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi (vide: A. Kabat, Komentarz do art. 64a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex/el. 2021, pkt 3 oraz powołane tamże uzasadnienie projektu noweli, druk sejm. nr VIII.1186).

Wobec tego ocena materialnoprawnych podstaw rozpatrzenia wniosku taryfowego (prowadzenia postępowania w tym zakresie) wykracza poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego sprzeciwem wniesionym od decyzji kasacyjnej. W świetle bowiem art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy, analiza racji podniesionych przez Spółkę na obecnym etapie postępowania byłaby przedwczesna. Stanowisko w tym przedmiocie mogłoby zostać wyrażone w ewentualnej skardze na decyzję kończącą ad rem przedmiotowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia taryfy.

W tym stanie rzeczy Sąd nie mógł uwzględnić sprzeciwu ze wskazanych w nim powodów. Jedynie na marginesie można wskazać, że zapatrywanie strony pozostaje w opozycji do wykładni prezentowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie wskazuje się, że "rozpoczęcie biegu 45-dniowego terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 ww. ustawy, następuje po uzupełnieniu przez wnioskodawcę brakujących dokumentów" (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt I GSK 514/20; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się natomiast – na zasadzie art. 64e w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. – do oceny zaskarżonej decyzji kasacyjnej pod kątem przesłanek art. 138 § 2 k.p.a., Sąd orzekający nie dostrzega w tym względzie uchybień uzasadniających wyeliminowanie spornego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Raz jeszcze powtórzyć należy, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja kasacyjna organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że decyzja Dyrektora Regionalnego wydana została z naruszeniem art.7, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Przede wszystkim uzasadnienie decyzji nie zawiera wyczerpującego przedstawienia i wyjaśnienia stanowiska organu regulacyjnego. Dyrektor Regionalny uznał, że złożony wniosek taryfowy wraz z uzasadnieniem, mimo składania przez wnioskodawcę wyjaśnień i uzupełnień nie pozwala na przeprowadzenie analizy wymaganej przepisami uzzwoś. Jednak organ I instancji nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji treści wyjaśnień strony zawartych w piśmie z 7 czerwca 2021 r. , złożonym w zakreślonym przez organ terminie, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Sąd podziela także stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do pozostałych naruszeń przepisów postępowania, w tym co do braków uzasadnienia.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że decyzja Dyrektora Regionalnego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania : art. 7, 77 i 80 k.p.a. – dot. postępowania dowodowego. W konsekwencji doszło także do naruszenia 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie uchylonej decyzji nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu regulacyjnego. Sąd stwierdza, że uzasadnienie to jest na tyle ogólne i lakoniczne, że w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że pomimo wezwania Spółka nie przesłała żądanych informacji i wyjaśnień oraz skorygowanego wniosku taryfowego, który uzasadniałby wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem.

Należy przy tym podkreślić, że dopiero prawidłowe uzasadnienie decyzji pozwala stronie na należyte zrealizowanie jej prawa do odwołania, bowiem daje jej możliwość polemiki ze stanowiskiem organu. Ta okoliczność jak się okazuje miała znaczenie w kontrolowanej sprawie, niezależnie od generalnego przekonania strony, że postępowanie odwoławcze winno zakończyć się uchyleniem decyzji I instancji i umorzeniem postępowania administracyjnego.

Należy również podzielić pogląd organu odwoławczego, że zakres niezbędnych ustaleń w sprawie wykraczał poza ramy uzupełniającej procedury unormowanej w art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu, wyjaśnienie dostrzeżonych przez organ odwoławczy kwestii w trybie art. 136 k.p.a., zupełnie pominiętych przez organ I instancji, mogłoby naruszać zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Stąd też prawidłowo wydano rozstrzygnięcie kasatoryjne, umożliwiające wypowiedzenie się stronie we wszystkich aspektach sprawy, w tym przedstawienie niezbędnej dokumentacji, w obu instancjach.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że sprzeciw i podniesiona w nim argumentacja nie zasługiwały na uwzględnienie, co obligowało do jego oddalenia na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosowanie do przepisu art. 64d § 1 p.p.s.a.