Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 186/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia dla towaru stawki celnej oraz kwoty długu celnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez A.G. decyzją z dnia [...] marca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego z [...] marca 2021 r. w przedmiocie określenia dla towaru stawki celnej oraz kwoty długu celnego.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Dnia [...] lipca 2018 r. D. Sp. z o. o., działając jako przedstawiciel bezpośredni skarżącego zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu (na warunkach EXW [...]) towar w postaci odzieży używanej, dezynfekowanej w ilości 15210 kg.

W zgłoszeniu celnym, przyjętym w Oddziale Celnym strona zadeklarowała ogólną wartość importowanego ze Szwajcarii towaru na 12.928,00 CHF, kod taryfy celnej CN 6309 00 00, kod preferencji 300 oraz preferencyjną stawkę celną w wysokości 0 %. Do zgłoszenia dołączyła m.in. rachunek z [...] sierpnia 2018 r., świadectwo pochodzenia EUR. 1, dokumenty dotyczące przewozu odpadów, list przewozowy CMR, dokumenty celne kraju eksportu.

Po zwolnieniu ww. towaru przeprowadzono wobec skarżącego kontrolę celno-skarbową w zakresie prawidłowości zgłoszeń celnych odzieży używanej (kod CN 6309) za okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2019 r. W wyniku kontroli ujawniono, że skarżący:

- nieprawidłowo zastosował w zgłoszeniach celnych preferencyjną stawkę celną 0% na importowaną ze Szwajcarii odzież używaną,

- zaniżył podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług poprzez pominięcie

w zgłoszeniach celnych wszystkich kosztów związanych z importem odzieży.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celno Skarbowego, działając m.in. na podstawie art. 5 ust. 1 lit. h) Decyzji nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r. zmieniającej protokół nr 3 do Umowy dotyczącej definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz.U.UE.L 2006.45.1), art. 4 ust. 1 lit. h) dodatku I Regionalnej Konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia z dnia 26.03.2012r. (Dz.U.UE.L 2013.54.4), w dniu 12 marca 2021 r. wydał decyzję, którą określił dla ww. towaru stawkę celną erga omnes (A00) 5,3% oraz określił prawidłową kwotę długu celnego w wysokości 2547,00 zł.

Organ ustalił, że skarżący, nie spełniając warunku przerobienia importowanej odzieży na surowiec wtórny, a zmieniając jego przeznaczenie (tj. jego zbycie poprzez sprzedaż detaliczną i hurtową), utracił możliwość do zastosowania preferencyjnej stawki celnej w stosunku do importowanej ze Szwajcarii używanej odzieży.

W odwołaniu od ww. decyzji strona podała, że importowana odzież używana, po dopuszczeniu jej do obrotu na polskim obszarze celnym, zanim została skierowana sprzedaży detalicznej, hurtowej lub produkcji czyściwa, była faktycznie poddawana procesom odzysku surowców. Z tego też powodu, strona była uprawniona do zastosowania preferencyjnej stawki celnej w wysokości 0%.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z [...] marca 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że w myśl art. 4 ust. 1 lit h) dodatku I Regionalnej Konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia, za produkty całkowicie uzyskane na terytorium umawiającej się Strony przy wywozie do innej Umawiającej się Strony uważa się m. in. używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzyskiwania surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady. Przepis ten jest tożsamy z poprzednią normą prawną - art. 5 ust. 1 lit h) Decyzji nr 3/2005.

Wskazał na zeznania skarżącego, z których wynikało m. in., że posiadał w okresie 2017-2019 sześć sklepów, w których prowadzona była sprzedaż odzieży używanej. Każdy sklep posiadał wydzieloną powierzchnię handlową oraz część powierzchni, gdzie towar (odzież używana), który tam trafia, poddawany jest dalszemu sortowaniu i konfekcjonowaniu - przygotowaniu do sprzedaży (praniu, czyszczeniu, prasowaniu oraz metkowaniu, czyli wycenianiu). Sklepy te w badanym okresie zaopatrywane były w odzież używaną, która była importowana ze Szwajcarii i było to jedyne źródło zaopatrywania sklepów w odzież używaną. Eksporterem odzieży używanej była i jest nadal firma T. GmbH w Szwajcarii. Importowana odzież była również sprzedawana hurtowo innym kontrahentom. Część niesprzedanego towaru trafiała do sprzedaży hurtowej dla innego przedsiębiorcy, który prawdopodobnie dalej ten towar eksportował na rynek afrykański i azjatycki. W badanym okresie miała miejsce sprzedaż całych transportów importowanej ze Szwajcarii odzieży używanej (dwa albo trzy razy). Część towaru, która nie nadawała się do dalszej sprzedaży w firmowych sklepach, w szczególności bawełna oraz inne tekstylia, były sprzedawane w podmiotom przerabiającym je na czyściwo bawełniane i czyściwo przemysłowe.

Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone dowody z oględzin z dnia [...] maja 2020 r. oraz z przesłuchania strony z dnia [...] lipca 2020 r. potwierdziły, że używana odzież importowana ze Szwajcarii przez A.G. w badanym okresie 2017-2019 r. przeznaczona była do:

- sprzedaży detalicznej w sześciu sklepach firmowych skarżącego (T. AG), usytuowanych w dwóch województwach (pomorskim i mazowieckim), w których sprzedawana była tylko i wyłącznie odzież używana;

- sprzedaży hurtowej innym podmiotom, w tym również na eksport do krajów afrykańskich i azjatyckich,

co zdaniem organu oznaczało, że towar nie był poddany procesowi jego przerobu tylko do odzysku jako surowiec, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit h) dodatku I Regionalnej Konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (poprzednio art. 5 ust. 1 lit. h) Decyzji nr 3/2005).

Odnosząc się do przedłożonego przez stronę świadectwa przewozowego EUR.1 zaznaczył, że należy odróżnić weryfikację dowodów pochodzenia w trybie określonym w art. 32 Regionalnej Konwencji od oceny, czy sprowadzany towar w rzeczywistości odpowiada towarowi, statusu którego dotyczy świadectwo przewozowe EUR. 1. Powołując się na wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt I GSK 1005/08 (opubl. Lex) podkreślił, że przedłożenie zaś świadectwa EUR. 1 nie jest warunkiem uzyskania statusu produktu "całkowicie uzyskanego", ale warunkiem skorzystania z postanowień Umowy, co wynika z art. 16 ust. 1 a) ww. Decyzji nr 3/2005.

Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z treści dokumentu EUR. 1 na okoliczność wypełnienia przez importowany przez stronę towar wymogu z art.5 ust. 1 lit.h) Decyzji nr 3/2005, z uwagi na fakt, iż okoliczności mające być przedmiotem dowodów zostały stwierdzone innymi dowodami. Ustalono bowiem, że:

- importowaną ze Szwajcarii odzież używaną w rzeczywistości firma T. AG zbyła przez sprzedaż detaliczną i hurtową;

- na każdej fakturze zakupowej wystawionej przez szwajcarską spółkę T. GmbH widnieje zapis (po przetłumaczeniu na język polski) "odzież używana towar kontenerowy używany, sprawdzone i zebrane w Szwajcarii" oraz... "towary wysłane do Państwa na Państwa odpowiedzialność, pozostają naszą własnością do momentu otrzymania pełnej kwoty faktury, nawet jeśli są przetwarzane dalej...";

- przedmiotem zawartej w dniu [...] grudnia 2012r. umowy pomiędzy kontrahentem ze Szwajcarii- firmą T. GmbH, a kontrolowanym podmiotem – T. AG jest transgraniczne przemieszczanie odpadów w celu ich odzysku.

Wobec powyższego strona szwajcarska wystawiając dokument EUR. 1 miała świadomość, że importowany do Polski towar (odzież używana) importer – T. AG, przeznaczy do odzysku, czyli przerobienia na surowiec wtórny (postanowienie nr [...] dnia [...] sierpnia 2020 r.).

Wskazał, że importowana ze Szwajcarii odzież używana, wykorzystywana do innych celów niż odzysk surowców, nie może być traktowana jako całkowicie uzyskana w Szwajcarii. Operacje takie jak: zbieranie, pranie, czyszczenie, prasowanie, sortowanie, klasyfikowanie, ocenianie, etykietowanie, itp. są zaliczane do niewystarczających operacji, które nie mogą nadawać preferencyjnego pochodzenia produktom. Są to podstawowe czynności, które wykonuje się w celu zwiększenia atrakcyjności handlowej danej rzeczy (w tym przypadku odzieży używanej). Czynności tych nie można również – zdaniem organu - utożsamiać z odzyskiwaniem surowców, ponieważ jako odzysk należy rozumieć proces polegający na odzyskaniu z odpadu jedynie wybranych materiałów, substancji, energii i powtórnym ich wykorzystaniu. Pranie, czyszczenie, prasowanie itp. nie powoduje żadnej istotnej zmiany w tożsamości importowanego towaru, jest to nadal odzież używana. Ponadto strona na żadnym etapie postępowania nie udowodniła, ani nie oświadczyła, że choć jedna dostawa została przeznaczona na wykonanie czyściwa. Z zeznań strony wynika, że pierwotnym zamiarem była wyłącznie sprzedaż odzieży używanej, a jedynie jakaś część była sprzedawana na czyściwo. Strona nie przedstawiła jednak dowodów wskazujących, że czyściwo powstało z odzieży zgłoszonej w przedmiotowej procedurze celnej, bądź pochodzi z okresu poddanego kontroli. Podkreślono, że czyściwo powstawało z odzieży przywożonej w różnych okresach, różnymi transportami, a także może pochodzić z okresu sprzed kontroli.

Końcowo organ nie podzielił zarzutu nierozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy oraz niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego.

W skardze do sądu, skarżący wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucił naruszenie:

a/ przepisów prawa materialnego tj.: art. 56 ust. 1 i ust. 2 lit. d i e w zw. z art. 64 ust. 1

i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia

9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE seria L

z 2013 r., nr 269 ze zm.) w zw. z art. 4 ust. 1 lit. h i art. 15 ust. 1 Regionalnej Konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (Dz.U. UE L z 2013 r., nr 54/4) w zw. z art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87

w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej wraz z załącznikiem nr I w brzmieniu określonym w art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/1925 z dnia 12 października 2017 r. (Dz.U. WE L nr 282 z 31 października 2017 r.) poprzez błędne ustalenie, w sposób sprzeczny z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, że odzież używana importowana ze Szwajcarii objęta procedurą dopuszczenia do obrotu, nie spełniła warunków uzyskania statusu produktu "całkowicie uzyskanego", w konsekwencji czego nie można zastosować preferencyjnej stawki celnej w wysokości 0%,

b/ naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 121 § 1, art. 122, 180 § 1 w zw. z 181 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.,; dalej: o.p.) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. kodeks celny (Dz.U. nr 68, poz. 622 z późn. zm.) poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z zebranych dowodów, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie wydaniem błędnej decyzji,

- art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 kodeksu celnego poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, polegającej na dokonaniu tej oceny w sposób wybiórczy, fragmentaryczny, uzasadniający wydanie zaskarżonej decyzji, pomijając dowody świadczące na korzyść strony.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy pominęły fakt, iż posiadał infrastrukturę niezbędną do przeprowadzenia procesów technologicznych celem odzysku surowców (np. profesjonalne pralki przemysłowe, suszarki bębnowe, wyposażenie do prasowania odzieży) oraz że zanim odzież używana trafiła do sprzedaży detalicznej, hurtowej lub do produkcji czyściwa, poddawana była operacjom technologicznym, ukierunkowanym na odzysk tj. zmianę właściwości z towaru nie nadającego się do sprzedaży na odzież nadającą się do dalszej odsprzedaży i dotyczyło to każdej sztuki rzeczy. Każda rzecz poddawana była procesom odzysku surowców polegającym na sortowaniu, czyszczeniu, praniu, prasowaniu, naprawianiu a następnie wyceny.

Odwołując się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady o nr 2008/98/WE oraz art. 3 ust. 1 pkt. 14 i 22 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U.

z 2021 r., poz. 779) skarżący wskazał, że odzysk to przetwarzanie odpadów na produkty, materiały lub substancje, które następnie ponownie są wykorzystywane

w pierwotnym lub innym celu, a zatem dokładnie tak jak to się dzieje w przedsiębiorstwie A.G. Dodał, że potwierdzenie wykonywania przez Stronę działalności gospodarczej również w zakresie odzysku surowców jest wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej zakres wykonywanej przez T. AG działalności gospodarczej, obejmujący w szczególności kody PKD 38.32.Z i 38.32.Z, dotyczące odpowiednio zbierania odpadów innych niż niebezpieczne oraz odzysk surowców z materiałów segregowanych.

Dodatkowo zarzucił, że w toku postępowania nie spełniono wymogów z art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W uzasadnieniu decyzji jak i protokole z kontroli zawarto nierzetelny i niepełny obraz stanu faktycznego, pomijając okoliczności przemawiając na korzyść strony. Ustalenia w postępowaniu kontrolnym ukierunkowane były na z góry założony cel.

Podsumowując strona podała, że nie ulega wątpliwości, że odzież używana przywieziona ze Szwajcarii spełniła warunki uzyskania statusu produktu "całkowicie uzyskanego", zastosowania preferencyjnej stawki celnej w wysokości 0%. Świadczą

o tym w szczególności takie okoliczności jak: zakres prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej i jej logistyczna oraz technologiczna organizacja, treść umowy z dnia [...] grudnia 2012 r. zawartej przez Stronę z T. GmbH, świadectwo pochodzenia EUR. 1 wystawione w związku ze zgłoszeniem celnym oraz fakt przeprowadzenia przez Stronę procesu odzysku surowców.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sprawa, na podstawie z art. 119 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.), została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Rozstrzygnięcie sprawy wymagało odpowiedzi na pytanie, czy skarżący importując odzież używaną ze Szwajcarii, miał prawo zastosować preferencyjną stawę celną w wysokości 0%.

Skarżący twierdził bowiem, że importowana odzież przed jej sprzedażą detaliczną i hurtową bądź zużyciem do produkcji czyściwa, poddawana była operacjom technologicznym, ukierunkowanym na odzysk surowca, co powoduje, że spełniony został warunek produktu "całkowicie uzyskanego". Z kolei organ był zdania, że podejmowane przez skarżącego czynności nie powodowały istotnej zmiany tożsamości importowanego towaru, lecz miały służyć jego uatrakcyjnieniu i dalszej sprzedaży.

Zakreślając ramy prawne sprawy należy zauważyć, że w myśl art. 2 ustawy

z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2018 r. , poz. 167) wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 158 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r., ustanawiającego unijny kodeks celny - dalej UKC (Dz.U.UE.L.2013.269.1), wszystkie towary, które mają być objęte procedurą celną, z wyjątkiem procedury wolnego obszaru celnego, obejmuje się zgłoszeniem celnym właściwym dla danej procedury. Zgłoszenie celne spełniające wymogi objęcia towarów procedurą celną jest niezwłocznie przyjmowane przez organy celne, jeżeli towary, których dotyczy zostały przedstawione organom celnym. Data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych (art. 172 UKC).

Zgodnie natomiast z art. 77 ust. 1 lit. a) UKC, w przypadku objęcia towarów nieunijnych, podlegających należnościom celnym przywozowym, procedurą dopuszczenia do obrotu powstaje dług celny. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego, dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 3 UKC).

Organy celne – jak wynika z art. 48 UKC - po zwolnieniu towarów, mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym,

a także weryfikować, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. Kontrole takie mogą zostać przeprowadzone u posiadacza towarów lub jego przedstawiciela, u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanej w te operacje w charakterze handlowym lub każdej innej osoby dysponującej w celach handlowych tymi dokumentami i danymi.

Zgodnie z art. 56 ust.1, 2 lit. d) i e) UKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem są określane na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej, która obejmuje również preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Unię z niektórymi krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Unii lub w odniesieniu do grup takich krajów lub terytoriów (art. 56 ust. 2 lit. d) UKC).

W myśl art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, taryfa celna dla odzieży używanej (kod CN: 6309 00 00) przewiduje stawkę dla krajów trzecich erga omnes (tzn. dla wszystkich) w wysokości 5,3 %. Co ważne, dla odzieży używanej możliwe jest stosowanie również stawki celnej preferencyjnej 0%, która obejmuje swoim działaniem obszar państw wchodzących

w skład Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu zwanego EFTA (Islandia, Liechtenstein, Norwegia, Szwajcaria), pod warunkiem spełnienia dodatkowych kryteriów ustalonych w umowach międzynarodowych.

Art. 64 ust.1 UKC stanowi, że aby skorzystać ze środków, o których mowa w art. 56 ust.2 lit. d) lub e) lub preferencyjnych środków pozataryfowych, towary muszą spełniać reguły preferencyjnego pochodzenia określone w ust. 2-5 art. 64. Z kolei art. 64 ust. 2 UKC wskazuje, że w przypadku towarów korzystających ze środków preferencyjnych określonych w umowach zawartych przez Unię z niektórymi krajami lub terytoriami znajdującymi się poza obszarem celnym Unii lub grupami takich krajów lub terytoriów reguły preferencyjnego pochodzenia ustanowione są w tych umowach.

W tym miejscu należy wskazać na umowę zawartą pomiędzy Europejska Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. oraz stanowiący jej integralną część Protokół nr 3 określający reguły pochodzenia (DZ.U.UE.L.300, str. 189 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. h) Decyzji nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE-Szwajcaria z dnia 15.12.2005r. zmieniającej tenże protokół nr 3 do Umowy dotyczącej definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej, pojęcie produkty "całkowicie uzyskane" w Szwajcarii można stosować do używanych artykułów tam zebranych, które nadają się jedynie do odzysków surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady. Jak wskazywano w toku postępowania, protokół nr 3, Decyzją nr 2/2015 Komitetu Mieszanego UE-Szwajcaria z dnia 3 grudnia 2015 r.

w sprawie zmiany Protokołu nr 3 o Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz.Urz.UE.L.2016 nr 23 str. 79), został zastąpiony nowym protokołem odwołującym się do Regionalnej Konwencji

w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia z dnia 26 marca 2012 r. (Dz.Urz.UE.L.2013, nr 54 str. 4). W myśl art. 4 ust. lit h) dodatku I tejże Regionalnej Konwencji za produkty całkowicie uzyskane na terytorium umawiającej się Strony przy wywozie do innej Umawiającej się Strony uważa się m. in. używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzyskiwania surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady.

W świetle powyższego, Sąd podzielił pogląd organów, że w przypadku odzieży importowanej przez stronę, nie dochowano warunku przeznaczenia jej wyłącznie do odzysku surowców potrzebnych do produkcji odzieży. Należy bowiem zauważyć, że zarówno z protokołu oględzin z [...] maja 2020 r. jak i z protokołu przesłuchania strony – A.G. z [...] lipca 2020 r. wynika, że importowana odzież, przywożona ze Szwajcarii, była przeznaczona do sprzedaży detalicznej w 6 sklepach należących do importera oraz do sprzedaży hurtowej dla co najmniej kilkunastu podmiotów. Z zeznań strony wynika wprost, że sklepy w badanym okresie były zaopatrywane w odzież używaną, która była importowana ze Szwajcarii. W badanym okresie 2017 – 2019 jak podał, było to jedyne źródło zaopatrzenia sklepów w odzież używaną.

Sąd nie podziela przy tym stanowiska strony, że importowana odzież poprzez jej sortowanie, czyszczenie, pranie, prasowanie, naprawienie, wycenę, była poddawana procesom odzysku. Rację należy przyznać organom, że ww. czynności nie powodowały żadnej zmiany w tożsamości importowanego towaru. Nadal była to bowiem odzież używana, natomiast wskazane czynności miały na celu zwiększenie atrakcyjności handlowej towaru, który został skierowany do dalszej sprzedaży detalicznej jak i hurtowej, co potwierdzają zgromadzone dowody, w tym zeznania skarżącego. Nie sposób również nie dostrzec, że zdecydowana większość ww. czynności (np. sortowanie, pranie, prasowanie), należy do standardowych czynności, które podejmowane są choćby w gospodarstwach domowych i z pewnością nie są to czynności, które byłyby ukierunkowane na odzysk surowców, lecz mają umożliwiać dalsze użytkowanie odzieży. Skoro zatem odzież importowana ze Szwajcarii, stała się przedmiotem dalszej sprzedaży, to niewątpliwe przesłanka produktu nadającego się tylko do odzysku, nie została spełniona. Nie można zatem przyjąć, że w przypadku importowanej odzieży, mowa o produktach, które spełniałyby warunek statusu produktu "całkowicie uzyskanego", a co uprawniałoby skarżącego do zastosowania preferencyjnej stawki celnej w wysokości 0%.

Zdaniem Sądu, także świadectwo pochodzenia EUR. 1, do którego odwołuje się skarżący, nie dowodzi w realiach niniejszej sprawy, że został spełniony warunek z art. 4 ust. 1 lit. h dodatku I Regionalnego Konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (poprzednio art. 5 ust. 1 lit. h Decyzji nr 3/2005).

Należy zauważyć, że zarówno z art. 16 ust. 1 lit. a Decyzji nr 3/2005 jak i art. 15 ust. 1 lit. a dodatku I Regionalnej Konwencji wynika, że warunkiem skorzystania

z odpowiedniej umowy, jest przedstawienie jednego z dowodów pochodzenia m.in. świadectwa przewozowego EUR.1.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 21 stycznia 2010 r. (sygn. akt I GSK 1005/08). Choć zostało ono przedstawione na gruncie Decyzji nr 3/2005, to jest niewątpliwie – z uwagi na brzmienie przepisów - aktualne również w odniesieniu do Regionalnej Konwencji paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia. Jak wskazał NSA cyt.: "Trzeba zwrócić uwagę, że uzyskanie statusu produktu "całkowicie uzyskanego" uzależnione jest od spełnienia kryteriów zawartych w art. 5 ust. 1 lit. h) Protokołu, czyli możliwości sklasyfikowania jako "używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady". Przedłożenie zaś świadectwa EUR.1, nie jest warunkiem uzyskania statusu produktu "całkowicie uzyskanego", ale warunkiem "skorzystania z postanowień umowy", co wynika art. 16 ust. 1 a) Protokołu. Tak więc przede wszystkim sprowadzony przez skarżącego towar winien spełniać kryterium określone w art. 5 ust. 1 lit. h) Protokołu. W następnej zaś kolejności, w celu skorzystania z postanowień umowy, powinno zostać zbadane, istnienie świadectwa pochodzenia EUR.1. Przeprowadzona na podstawie art. 32 Protokołu pozytywna weryfikacja świadectwa pochodzenia świadczy jedynie o spełnieniu wymagań przewidzianych art. 16 ust. 1 a) Protokołu i w żadnej mierze nie może świadczyć także o spełnieniu wymagań z art. 5 ust. 1 lit. h) Protokołu".

Z powyższego wynika zatem bezspornie, że przedłożone w sprawie świadectwo EUR. 1 nie mogło samodzielnie dowodzić, że spełniony został warunek o którym mowa w art. art. 4 ust. 1 lit. h dodatku I Regionalnego Konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia. Fakt przedłożenia ww. dokumentu, nie determinuje bowiem zastosowania obniżonej stawki celnej w imporcie na terytorium RP (tak też wyrok WSA w Bydgoszczy z 24.06.2008 r., I SA/Bd 196/08). Podstawowe znaczenie w sprawie miało bowiem ustalenie, że sprowadzone towary faktycznie nie zostały przeznaczone do odzysku surowców. Nie zmienia tej oceny także okoliczność, że przedmiotem zawartej w dniu [...] grudnia 2012 r. umowy miedzy kontrahentem ze Szwajcarii T. GmbH a skarżącym było transgraniczne przemieszczenie odpadów w celu uch odzysku. W rzeczywistości bowiem do przerobienia importowanego towaru na surowiec wtórny nie doszło.

Skarżący podnosi również, że potwierdzeniem prowadzenia przez niego działalności w zakresie odzysku surowców jest wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Trzeba jednak zauważyć, że organy jak i Sąd nie kwestionowały wpisu do ewidencji. Fakt takiego wpisu o charakterze deklaratoryjnym nie oznacza jednak, że będący przedmiotem oceny w niniejszej sprawie importowany towar, został poddany procesowi odzysku. Wręcz przeciwnie, decydujące było ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że w przypadku spornej partii odzieży importowanej ze Szwajcarii, doszło do jej dalszej sprzedaży, a nie procesu przerobienia towaru na surowiec wtórny.

Odnosząc się z kolei do kwestii przerabiana towaru na czyściwo, należy przyznać rację organowi, że strona choć twierdziła, iż część nie sprzedanego detalicznie przez nią towaru była przerabiana na czyściwo, a następnie sprzedawana innym przedsiębiorcom, to w żadnej mierze nie udowodniła, że choć jedna dostawa została przeznaczona do wykorzystania w tym celu. Co więcej, pierwotnym zamiarem była wyłącznie sprzedaż odzieży, a następnie "jakaś część niesprzedanego towaru" miała być przerabiana na czyściwo.

W związku z powyższym, Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Wbrew temu co strona twierdzi, zasadnie odmówiono jej preferencji w postaci zastosowania stawki celnej 0%. Prowadząc postępowanie w tym zakresie organy nie naruszyły przytoczonych przez stronę przepisów postępowania tj. art. 121 §1., art. 122, art. 180 §1, art. 181, art. 187 §1, art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Kodeks celny. W działaniach organów nie można doszukać się działań niezgodnych z przepisami prawa, postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W toku postępowania organ podejmował wszelkie niezbędne działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a ocena zebranego materiału dowodowego nie nosi znamion dowolności. Natomiast okoliczności przywoływane przez stronę, z podanych powyżej powodów, nie mogły doprowadzić organy do odmiennego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.