Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 953/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 59 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 22 kwietnia 2013 r. Wójt Gminy B. na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 60 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., poz. 647) oraz art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. z siedzibą w T., odmówił Spółce ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] i [...] - obręb G., gm. B. dla inwestycji polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Składając odwołanie ww. Spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ewentualnie, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem, zarzucając naruszenie art. 6 Kpa - poprzez wydanie decyzji bez wyraźnej podstawy prawnej, wadliwe ustalenia znaczenia normy i następstw prawnych, pominięcie przy rozstrzygnięciu części obowiązujących przepisów; art. 7 i art. 77 § 1 Kpa - poprzez niewyjaśnienie sprawy i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; art. 8 Kpa - poprzez prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej w związku z uwzględnieniem tylko części interesów, których mogło dotyczyć postępowanie z pominięciem szczególności interesów wnioskodawcy i właścicieli nieruchomości; art. 80 Kpa - poprzez uznanie, że zebrane dowody w sprawie pozwalają na przyjęcie, że zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie odmownej decyzji o warunkach zabudowy; art. 56 ww. ustawy z dnia 27 marca 2010 r. - poprzez wydanie decyzji negatywnej mimo zgodności z przepisami odrębnymi i oparcie rozstrzygnięcia na art. 1 ust. 2. tej ustawy; art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu - poprzez ogólne odniesienie się do ładu przestrzennego, w tym architektonicznego i zarzut zaburzenia tego ładu, bez uwzględnienia stojących na działce sąsiedniej turbin oraz charakteru ich jako urządzeń infrastruktury technicznej; 6 ust. 2 ustawy o planowaniu - poprzez jego błędne zastosowanie i wykładnię, uznanie że może stanowić podstawę do odmownej decyzji warunków zabudowy; art. 63 ust 2 ustawy o planowaniu - poprzez uznanie, że decyzja warunków zabudowy narusza prawa własności i uprawnienia osób trzecich .

SKO w T. decyzją z [...] lipca 2013 r. ([...]) na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy ww. decyzję. Organ wskazał, że nie jest możliwe pozytywne załatwienie wniosku inwestora, ponieważ aktualne brzmienie art. 7 ust. 1 w z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nakazuje uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych znajdujących się w granicach działek oznaczonych numerami nr [...] i [...]- obręb G., gm. B., co skutkuje tym, że zmiana taka nastąpić może jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] składa się z użytków rolnych (grunty rolne i rowy) klasy Rlllb, RIVa, RIVb, RV, a działka nr [...] składa się z użytków rolnych klasy Rlllb, RIVa, W-RlVa, RIVb, RV. W części objętej wnioskiem inwestora inwestycja obejmuje tereny obejmujące użytki rolne klasy III. Zebrany materiał dowodowy świadczy o tym, że niemożliwym jest określenie przez organ warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. W wyniku zmiany ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunków w określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy z 27 marca 2003 r., ponieważ teren wymaga obecnie uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Składając skargę ww. Spółka zarzuciła naruszenie: art. 6 Kpa - poprzez wydanie decyzji wbrew obowiązującym przepisom; art. 7 Kpa - poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w związku z nieuwzględnieniem okoliczności jakie należało wziąć po uwagę przy rozpoznawaniu sprawy, tj. charakter przedmiotowej inwestycji oraz planowaną powierzchnię przeznaczoną pod inwestycję wymagającą wyłączenia terenu z produkcji rolnej i nie wymagającą takiego wyłączenia; art. 8 Kpa - poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, brakiem wyjaśnień oraz wskazania stronom postępowania obowiązujących przepisów oraz brak ustosunkowania się do zgłoszonych twierdzeń i zarzutów oraz nieuwzględnienie i nieustosunkowanie się do ich interesów i naruszenie zasady wnikliwości; art. 10 Kpa - poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu w tym, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do poczynionych ustaleń przed wydaniem decyzji; art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż obszar przeznaczony pod inwestycję wymagał uzyskania zgody na przeznaczenie jej na cele nierolnicze dające podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Stawiając te zarzuty skarżąca domagała się uchylenia decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych w tym za zastępstwo procesowe.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z znajdujących się na kartach 46 i 47 akt sprawy wypisów z rejestrów gruntów wynikało, że działka oznaczona numerem [...] składa się użytków rolnych, które stanowią grunty rolne i rowy klasy Rlllb, RIVa, RIVb RV. Natomiast działka oznaczona numerem [...] składa się z użytków rolnych klasy Rlllb, RIVa, W-RIVa, RIVb, RV. W części objętej wnioskiem inwestora inwestycja obejmuje tereny obejmujące użytki rolne klasy III. Faktom tym strona skarżąca w swej skardze nie zaprzeczyła.

Z akt sprawy wynika także, że teren na którym znajdują się ww. działki nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Ustawodawca w art. 61 ust. 1 przywoływanej ustawy stanowi natomiast, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1;5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Tak więc w sytuacji gdy zamierzonej inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 tej ustawy nie może wydać pozytywnej decyzji.

W związku z tym należy stwierdzić, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie zauważył, że z dniem 26 maja 2013 r., a więc już po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją - doszło do nowelizacji przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266), w ramach której zmieniono między innymi treść przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy; co oznacza, że w obecnym stanie prawnym istniejącym już w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie była możliwa zmiana przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze i nieleśne w innym akcie prawnym niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i to jeszcze pod warunkiem uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia tych gruntów.

Organ także prawidłowo stwierdził, że ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, którą znowelizowano ww. przepisy nie zawiera przepisów przejściowych, z których wynikałoby, że do spraw wszczętych przed wejściem w życie nowelizacji stosuje się przepisy dotychczasowe. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodnie z ich nowym brzmieniem.

W tej sytuacji prawnej winno być oczywiste, że organ prawidłowo bez naruszenie obowiązującego prawa ustalił, że brak prawnych możliwości do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku strony skarżącej z 8 lutego 2013 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie infrastruktury technicznej w postaci jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 1 MW na działkach [...] i [...] obręb G. gm. B., skoro zamierzona inwestycja nie spełnia warunków określonych treścią przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2004 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zaskarżona decyzja nie narusza więc przepisów prawa materialnego. Nie narusza także przepisów procesowych, a w szczególności stwierdzić należy, że nie narusza przepisów wskazanych w skardze. Z akt sprawy bowiem w ocenie Sądu wynika jednoznacznie, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie zbierając wszystkie dowody potrzebne dla ustalenia stanu faktycznego i w żadnej mierze nie ograniczył przysługujących stronie skarżącej uprawnień. W szczególności - co należy mocno podkreślić- organ prawidłowo ustalił w oparciu o wypisy z rejestru gruntów rolnych charakter działek na których strona skarżąca planowała zrealizować swoje zamierzenie inwestycyjne.

W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek wskazanych w przepisach przywołanych art. 145 § 1 ust. 1 lit. a - c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także braku przesłanek, wskazanych w przepisie art. 145 § 1 ust. 2 tej ustawy pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji- stosownie do dyspozycji art. 151 ww. ustawy Sąd skargę jako pozbawioną jakichkolwiek podstaw prawnych oddalił.