Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 47/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z art. 173 § 1, art. 175 § 1 i art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T. K. na postanowienie Sądu z dnia [...] października 2016 r. o odrzuceniu skargi T. K. w sprawie ze skargi T. K. i I. B. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie pomocy społecznej; postanawia odrzucić zażalenie T. K.. /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Po [...]

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 października 2016 r. Sąd odrzucił skargę T. K. wniesioną w niniejszej sprawie, uznając, że nie ma on interesu prawnego, by skarżyć bezczynność organu w sprawie I. B.. W piśmie, wraz z którym doręczono skarżącemu odpis postanowienia z uzasadnieniem (k. 49, 51, 60 akt sądowych) Sąd błędnie poinformował skarżącego, że od powyższego postanowienia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem tutejszego Sądu.

T. K., po doręczeniu mu powyższego postanowienia (8.11.2016 r.) w dniu 15 listopada 2016 r. wniósł na nie zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zażalenie T. K. jako niedopuszczalne należało odrzucić.

Zważyć należy, iż zaskarżonym przez T. K. zażaleniem postanowieniem z dnia 25 października 2016 r. Sąd odrzucił skargę T. K. wniesioną w niniejszej sprawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: P.p.s.a.

Przepis art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a. określa, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Z kolei od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 P.p.s.a.). Sporządzenie skargi kasacyjnej zostało obwarowane tzw. przymusem adwokacko-radcowskim, co oznacza, w świetle przepisu art. 175 § 1 P.p.s.a., że powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.

Mając na względzie powołane przepisy należy stwierdzić, że od postanowienia Sądu z dnia 25 października 2016 r. o odrzuceniu skargi T. K., wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna, która powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.

Oceny tej nie zmienia błędne pouczenie zawarte w piśmie, wraz z którym doręczono skarżącemu (ale i pozostałym stronom) odpis postanowienia z dnia 25 października 2016 r. o odrzuceniu skargi.

W związku z powyższym nie można uznać, by wniesione i sporządzone osobiście przez T. K. zażalenie na powyższe postanowienie Sądu spełniało wymogi skargi kasacyjnej, a w szczególności, by została ona sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skoro ustawodawca przewidział skargę kasacyjną jako środek prawny zaskarżenia ww. postanowienia, to w takim przypadku, pomimo błędnego pouczenia przez Sąd stron, nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia, który to środek prawny zaskarżenia służy w innych sytuacjach przewidzianych w ustawie (por. post. NSA z 3 marca 2005 r., OSK 1249/04, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji zażalenie T. K. należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 173 § 1, art. 175 § 1, i art. 197 § 2 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd pragnie zaznaczyć, że wydanie niniejszego postanowienia nie zamyka skarżącemu drogi do zaskarżenia postanowienia Sądu z dnia 25 października 2016 r. Wyjaśnić trzeba, iż skarżącemu w dniu 15 grudnia 2016 r. doręczono wspomniane postanowienie z uzasadnieniem, z prawidłowym pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia z uzasadnieniem. Skarżący wniósł o ustanowienie w ramach prawa pomocy pełnomocnika z urzędu, lecz Sąd wniosku nie uwzględnił (postanowienie z dnia 13 kwietnia 2017 r.). Niemniej, nie ma przeszkód, by skarżący wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 25 października 2016 r., sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zważyć bowiem należy, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego postanowienia rozpoczął bieg z chwilą doręczenia skarżącemu odpisu tegoż postanowienia z błędnym pouczeniem o zażaleniu tj. od dnia 5 listopada 2016r.

/-/ B. Drzazga