Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1850/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1,2.3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Iwona Dąbrowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. N., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o odwołaniu M. N. – [...] Zespołu [...] Komendy Głównej Policji – z dniem [...] lipca 2014 r., z delegowania do czasowego pełnienia służby w Wydziale [...] Komendy [...] Policji oraz zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2014 r. przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) delegował M. N., [...] Wydziału [...] Komendy Głównej Policji, w 6 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2670 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 450 zł oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 10%, z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji.

Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] przedłużono czas delegowania do 12 miesięcy.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. zwolniono M. N. z dniem [...] czerwca 2014 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] czerwca 2014 r. mianowano na równorzędne stanowisko, [...] Zespołu [...] Komendy Głównej Policji - bez zmiany składników uposażenia.

Następnie Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, orzekł o odwołaniu M. N. – [...] Zespołu [...] Komendy Głównej Policji – z dniem [...] lipca 2014 r. z delegowania do czasowego pełnienia służby w Wydziale [...] Komendy [...] Policji oraz orzekł o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2014 r. o przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Powyższe rozstrzygnięcie nastąpiło na wniosek Komendanta [...] Policji, związany z koniecznością zapewnienia obsady stanowisk służbowych w celu uzyskania właściwej realizacji zadań przez Komendę Rejonową Policji [...]. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż dotychczasowy przebieg służby ww., posiadane przez stronę kwalifikacje i umiejętności dają możliwość ich sprawnego i efektywnego wykorzystania w dalszej służbie w Komendzie Rejonowej Policji [...].

M. N. złożyła odwołanie od tego rozkazu personalnego do Ministra Spraw Wewnętrznych, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, rażące naruszenie art. 7 k.p.a., naruszenie art. 10 k.p.a., rażące naruszenie art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a.

Wskazała także na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, stanowiący skutek powyższych naruszeń oraz rażące naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Strona zarzuciła, że została przeniesiona na stanowisko nierównorzędne. Na nowym stanowisku nie otrzymuje dodatku specjalnego w kwocie 10% kwoty bazowej i wskazała, że "występują zasadnicze różnice w zakresie stanowisk – dotychczasowego i nowego – pod względem: (I) cel, (II) niezbędnych wymagań co do doświadczenia, (III) zakresu obowiązków oraz (IV) warunków pracy".

W toku postępowania odwoławczego Minister na wstępie wskazał, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej, podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest – wynikająca z art. 25 ustawy o Policji dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, jakiej każdy policjant winien się podporządkować. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że konsensusu wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną możliwość kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Można zatem powiedzieć, że osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich. Przejawem tej podległości służbowej są między innymi uprawnienia właściwego przełożonego do przeniesienia policjanta do pełnienia służby do innej jednostki organizacyjnej Policji. Minister wskazał ponadto, że Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach – uwzględniając potrzeby służby – decydowania o obsadzie stanowisk służbowych

w Komendzie Głównej Policji i podległych jednostkach organizacyjnych. Organ zauważył, że materialnoprawną podstawą dla przeniesienia policjanta jest przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Organ uznał, że ustawodawca w art. 36 ust. 1 ustawy

o Policji zezwala na uznaniowość właściwego organu przy podejmowaniu decyzji

w sprawie przeniesienia do pełnienia służby albo delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości i nie określa wprost warunków i przesłanek tego przeniesienia. Zaznaczył, że przeniesienie funkcjonariusza Policji w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, kiedy przeniesienie dotyczy stanowiska co najmniej równorzędnego względem stanowiska ostatnio zajmowanego przez policjanta. Równorzędność ta odnosi się zarówno do parametrów płacowych, jak i stanowiska służbowego i stopnia etatowego tego stanowiska.

Komendant Główny Policji uznał, że organ I instancji wykazał potrzebę mianowania M. N. na stanowisko w Komendzie Rejonowej Policji [...], uzasadniając ją realizacją wniosku personalnego Komendanta [...] Policji, związanego z koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy Rejonowej Policji [...] oraz posiadanymi przez policjanta kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym.

Minister stwierdził też, że nie jest władny do oceny działań Komendanta Głównego Policji, który dobiera podwładnych pod względem skutecznego wykonywania powierzonych zadań. Komendant posiada autonomiczne prawo w zakresie doboru kadr, bez wykazywania braku stosownych kwalifikacji, zasług, osiągnięć, czy dokonywania ocen. W takiej sytuacji również interes służby (interes społeczny) polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostek Policji przeważać będzie nad indywidualnym interesem policjanta.

Odnosząc się zaś do kwestii zapewnienia realizacji wymogu równorzędności stanowisk – dotychczasowego i nowego, organ stwierdził, że strona została mianowana na stanowisko [...] Zespołu [...], w 6 grupie uposażenia zasadniczego, w wysokości 2.670 zł, wynikającej z mnożnika 1,75 kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie 540 zł i dodatkiem [...].

W celu dokonania analizy i oceny równorzędności stanowisk – dotychczasowego i nowego organ sięgnął do weryfikacji danych zawartych w załączniku nr 2: "Tabela zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych" do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z pkt 83 ww. tabeli, do stanowiska specjalisty zarówno w Komendzie Głównej Policji, jak i wszystkich komendach wojewódzkich Policji, przyporządkowany został stopień etatowy nadkomisarza i 6 grupa zaszeregowania.

W ocenie Ministra oznacza to, że przeniesienie M. N. do Komendy Rejonowej Policji [...] nie skutkuje zmniejszeniem uprzywilejowania zajmowanego przez nią stanowiska w jakimkolwiek zakresie, w szczególności w kontekście możliwości awansowych z nim związanych oraz uposażenia. Nowe stanowisko zajmowane przez policjanta jest dokładnie takie samo pod względem stopnia etatowego i parametrów uposażenia zasadniczego.

Odnosząc się do argumentów dotyczących braku posiadania dodatku specjalnego, organ podkreślił, że ten dodatek był związany z konkretnym stanowiskiem, zajmowanym w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji (§ 15 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia), natomiast zamiast niego strona otrzymała na nowym stanowisku dodatek [...]. Ten element nie ma znaczenia przy ocenie równorzędności stanowisk, podobnie jak inne elementy wskazywane przez pełnomocnika policjanta, takie jak "cel stanowiska", "niezbędne wymagania co do doświadczenia", zakres obowiązków oraz warunków pracy.

W ocenie Ministra dotychczasowa dobra opinia służbowa oraz ukończone kursy specjalistyczne, nie miały również wpływu na wydaną decyzję. Przełożony strony uznał bowiem, iż umiejętności strony w tym momencie zostaną bardziej efektywnie wykorzystane w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Fakt, iż policjantka będzie teraz zajmować się innymi zadaniami, nie świadczy o braku równorzędności porównywanych stanowisk, jest to naturalna konsekwencja zmiany miejsca wykonywania służby. Nie ma także znaczenia, iż dotychczas strona pełniła służbę w Komendzie Głównej Policji, a teraz będzie realizować obowiązki w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Strona w wyniku zaskarżonej decyzji nie poniosła także szkody w postaci zmiany miejsca realizacji obowiązków służbowych – przeniesienie odbyło się w ramach tej samej miejscowości.

W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych, tak szerokie rozumienie pojęcia równorzędności stanowisk, jakie prezentuje M. N., w praktyce uniemożliwiałoby prowadzenie przez Komendanta Głównego Policji jakiejkolwiek polityki kadrowej w oparciu o przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.

Za niezasadny organ uznał zarzut nie podania w decyzji stanowiska, na jakie strona ma zostać przeniesiona, gdyż przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej. Kwestia mianowania na konkretne stanowisko jest dokonywana przez nowego przełożonego osobowego policjanta, w następstwie przeniesienia w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji i taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z faktem, iż rozkaz personalny o mianowaniu M. N. został już wydany, Minister Spraw Wewnętrznych może w oparciu o fakty dokonać analizy i ocenić, iż mianowanie nastąpiło na stanowisko równorzędne z dotychczasowym.

Minister uznał, że Komendant Główny Policji nie naruszył przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, oraz że zaskarżona decyzja mieści się w granicach nadanego Komendantowi Głównemu Policji upoważnienia ustawowego, a w konsekwencji należy uznać ją za uzasadnioną, albowiem poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego.

Za niezasadny organ uznał również zarzut naruszenia przepisu art. 10 k.p.a., art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. W ocenie Ministra, dokonana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena materiału dowodowego sprawy jest wystarczająca, bowiem wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, na których się oparto, wskazano podstawę prawną decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane w oparciu o art. 107 § 1 k.p.a. Organ I instancji nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy (art. 77) i ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że zasadnym jest zastosowanie dyspozycji art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji (art. 80 k.p.a.).

Mając na uwadze powyższe, Minister Spraw Wewnętrznych uznał zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. za prawidłowy i zgodny z dyspozycją art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez pełnomocnika skarżącej – adwokata P.U., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się jej uchylenia.

Wydanemu rozstrzygnięciu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie:

1. art. 61 § 4 k.p.a., poprzez niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego;

2. art. 77 § 1-3 k.p.a., poprzez niezebranie w sprawie dowodów, a w konsekwencji ich błędną ocenę;

3. art. 80 k.p.a., poprzez ocenę niepełnego materiału dowodowego przez Komendanta Głównego Policji;

4. art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego;

5. art. 10 § 3 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej co do materiałów postępowania oraz uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej, kwestionując decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych, podniósł, że w przedmiotowej sprawie w ogóle nie przeprowadzono postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w art. 7 i 10 § 1 k.p.a., co uzasadnia zarzut obrazy art. 138 § 2 k.p.a., zwłaszcza niepowiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania, uniemożliwienie jej nie tylko udziału w postępowaniu, ale również wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Pełnomocnik uznał, że nawet gdyby przyjąć, że skarżąca mogła się wypowiedzieć co do zebranego materiału, to z zestawienia dat kolejnych rozkazów personalnych, miała na to tylko trzy dni, tj. od [...] do [...] lipca 2014 r., w trakcie których nie miała żadnej informacji o toczącym się postępowaniu. Zakładając nawet uznanie administracyjne oraz przymiot pełnej "mobilności" funkcjonariuszy Policji, wskazane powyżej postępowanie, zwłaszcza organu I instancji przy kontrasygnacie organu II instancji, urąga zasadzie legalizmu, a w szczególności poszanowania gwarancji procesowych strony, zwłaszcza jeżeli dokonywane jest przez organy ścigania ustawowo zobowiązane do wykrywania i ścigania naruszeń prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i ponowił argumenty zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. Nr 257, poz. 1687 ze zm.), podstawą mianowania policjanta na stanowisko służbowe jest dobrowolne zgłoszenie się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Z kolei podstawowym elementem służby w Policji umożliwiającym wykonywanie zadań tej formacji jest zdyscyplinowanie i dyspozycyjność policjanta. Dyspozycyjność nie oznacza całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz oznacza wyłącznie obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach służby określonej aktem mianowania.

Stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 powołanej ustawy, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Analiza przepisów ustawy o Policji, regulujących kwestie przeniesienia, prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji.

Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy. Przepis ten, stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości (patrz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10, publik. LEX nr 951934).

Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Nie oznacza to jednak, że właściwy przełożony poza tymi ustawowymi ograniczeniami nie może bez zgody policjanta przenieść go na inne równorzędne stanowisko.

W niniejszej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja o zwolnieniu skarżącej z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przeniesieniu jej z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Decyzja ta uzasadniona była realizacją wniosku Komendanta [...] Policji i podyktowana koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wskazanej jednostki Policji ([...]) oraz wykorzystaniem poziomu kwalifikacji skarżącej.

Zdaniem Sądu, przedmiotowa decyzja nie narusza prawa materialnego. Stosownie bowiem do treści art. 36 ust. 1 powołanej ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W świetle art. 32 ust. 1 tej ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni – Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji.

Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Jeżeli zatem skarżąca zajmowała stanowisko [...] Zespołu [...] Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jej zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji.

W uzasadnieniu podjętej przez Komendanta Głównego Policji decyzji dobitnie wskazano na realną potrzebę zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wskazanej jednostki Policji ([...]), a także na wykorzystanie jej poziomu kwalifikacji. Niewątpliwie z punktu widzenia interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym, przeniesienie skarżącej stało się celowe i uzasadnione.

W tym stanie rzeczy słuszny interes funkcjonariusza, przejawiający się w dalszym pełnieniu służby w strukturach Komendy Głównej Policji i podwyższaniu swych kwalifikacji, musiał ustąpić potrzebie dobrze wykwalifikowanej kadry policyjnej w jednostce policyjnej [...].

Podkreślić należy, że z chwilą przeniesienia skarżącej do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], przełożonym właściwym do mianowania jej na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Rejonowego Policji [...].

W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był jedynie do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącej ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia jej do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącej na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji [...], był Komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] o mianowaniu na stanowisko służbowe (patrz powołany powyżej wyrok NSA).

Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że zarzut dotyczący naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 10 § 1 k.p.a., nie jest pozbawiony uzasadnionych podstaw. W istocie z akt administracyjnych nie wynika, aby organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania i wezwał ją do wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednak w cenie Sądu, wada tego rodzaju w niniejszej sprawie nie mogła mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik, albowiem postępowanie odwoławcze nie sprowadza się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz do ponownego rozpoznania sprawy włącznie z zarzutami i wnioskami strony przedstawionymi w odwołaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) zawarł akceptowaną przez skład orzekający w niniejszej sprawie tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała.

Samo zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ uznając rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji za prawidłowe oraz wskazuje argumentację przemawiającą za niezasadnością zarzutów odwołania, co czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. niezasadnym.

W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż zaskarżona decyzja jest wolna od wad prawnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, a co za tym idzie, skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.