Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 219/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 86 poz 959
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 219/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010r., sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "O" Spółka z o.o. w K. (sprostowano nazwę strony skarżącej), na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej ( sprostowano omyłkę), z dnia 1 grudnia 2009 r. Nr [...], w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania, - skargę oddala-


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 grudnia 2009 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 sierpnia 2009 r. Nr [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił stronom umowy – Przedsiębiorstwu Produkcyjnemu "O" Spółka z o.o., D. M., K. T.-J. i M. B., koszty postępowania, obejmujące należność za sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego opinii dotyczącej określenia wartości udziału wynoszącego 2/8 części w nieruchomości położonej w K. przy ul. K. w kwocie 1.950 zł

Zaskarżone postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym.

Aktem notarialnym z dnia 19 maja 2004 roku Nr [...] Przedsiębiorstwo Produkcyjnym "O" Sp. z o.o. z siedzibą w O. dokonało sprzedaży na rzecz D. M., K. T.-J. oraz M. B. udziałów wynoszących po 2/8 części we współwłasności nieruchomości położonej w K., dz. adm. P., obręb 20, utworzonej z działki nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. K., objętej księgą wieczystą KW nr [...]. Strony powyższej umowy uzgodniły cenę kupna każdego udziału na kwotę 100.000,00 zł (sto tysięcy złotych).

Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż podana przez strony czynności cywilnoprawnej wartość udziału we współwłasności nie odpowiada wartości rynkowej z dnia dokonania czynności cywilnoprawnej i wezwał strony umowy do podwyższenia tej wartości. W związku z tym, że skarżący nie wyrazili zgody na podwyższenie wartości udziałów w wysokości zaproponowanej przez organ podatkowy, Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał określenia wartości przedmiotu umowy na podstawie opinii powołanego biegłego.

Postanowieniami z dnia 324 sierpnia 2009 roku, Nr [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił stronom koszty postępowania, obejmujące należność za sporządzoną przez biegłego opinię na kwotę 1.950 zł. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swoich postanowień stwierdził, że wartość 2/8 części we współwłasności przedmiotowej nieruchomości ustalona przez biegłego wyniosła 168.942 zł, a zatem przekracza o 33% wartość podaną przez strony, stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 09 września 2000 roku o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 86, poz. 959 z późn. zm. W brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego tj. w dniu 21.01.2004 r.) koszty opinii biegłego ponoszą solidarnie strony umowy.

Na powyższe postanowienie Przedsiębiorstwo Produkcyjne "O" Spółka z o.o wniosło zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając, że nie zgadzają się z ustaleniem dokonanym przez organ podatkowy innej kwoty wartości udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości, a w związku z tym nie zgadzają się z koniecznością poniesienia kosztów opinii biegłego.

Postanowieniami z dnia 1 grudnia 2009 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w pełni podzielając stanowisko i argumentację organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo Produkcyjne "O" Spółka z o. o domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając organom podatkowym naruszenie:

1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

2. art. 233 § 1 pkt 2 lit.a w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

3. art. 6 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, poprzez stwierdzenie, że zarzut Skarżącej dotyczący nieprawidłowego zastosowania przez organ I instancji art. 6 ust. 4 powołanej ustawy jest nieuzasadniony,

4. art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, poprzez niewłaściwe przyjęcie, że wartość określona w opinii biegłego przekracza 33% wartości określonej przez strony, a w konsekwencji stwierdzenie, że uzasadnione było obciążenie kosztami opinii ston umowy, na mocy art. 6 ust. 3 i 4 powołanej ustawy,

5. art. 239 z zw. z art. 235, z zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez dopuszczenie, jako dowodu w postępowaniu opinii biegłego, która jest sprzeczna z prawem,

6. art. 239 z zw. z art. 235, z zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, poprzez stwierdzenie, że naruszenie art. 239 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez organ I instancji nie powoduje bezprawności postanowienia organu I instancji

7. art. 239 z zw. z art. 235, z zw. z art. 187Ordynacji podatkowej, poprzez nie rozpatrzenie w całości zarzutów podniesionych przez Skarżącą w zażaleniu organu I instancji,

8. art. 239 z zw. z art. 235, z zw. z art. 219 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa,

9. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nie działanie organu na podstawie przepisów prawa m.in. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa,

10. art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, m.in. poprzez nierozpatrzenie w całości zarzutów podniesionych przez Skarżącą w zażaleniu na postanowienie I organu instancji.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest stwierdzenie, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwana dalej " p.p.s.a."

W zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa, a w szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego lub prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest zasadność naliczenia kosztów postępowania wynikających z powołania biegłego przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym w przedmiocie wymiaru podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z treścią art. 267 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 05 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) stronę obciążają koszty postępowania określone w przepisach innych niż zawarte w Rozdziale 23 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 86, poz. 959 w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego tj. w dniu 21.01.2004 r.) jeżeli strony, pomimo wezwania organu podatkowego, nie określiły wartości lub podały wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy dokona jej określenia na podstawie opinii biegłego. Jeżeli wartość określona w ten sposób przekroczy o 33% wartość podaną przez strony, koszty opinii ponoszą solidarnie strony czynności cywilnoprawnej. Zgodnie z treścią art. 269 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia.

W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż podana przez strony czynności cywilnoprawnej wartość udziału 2/8 części we współwłasności przedmiotowej nieruchomości (100.000 zł) nie odpowiada wartości rynkowej z dnia dokonania czynności cywilnoprawnej i wezwał strony umowy do podwyższenia tej wartości. W związku z tym, że strony umowy nie wyraziły zgody na podwyższenie wartości udziału we współwłasności nieruchomości w wysokości zaproponowanej przez organ podatkowy, Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał określenia wartości przedmiotu umowy (168. 942 zł) na podstawie opinii powołanego biegłego. Wartość ta przekracza o 33% cenę, którą podały strony czynności cywilnoprawnej, a zatem prawidłowo kosztami opinii biegłego obciążono solidarnie strony umowy.

Reasumując stwierdzić należy, że Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 02 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)