Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 841/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystentka sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2017 r. wspólnicy spółki jawnej O. D. J. B., J. C., J. P. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z wbudowanym garażem w poziomie parteru i piwnicy, wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną: wod.-kan., co., went. i elektr. oraz niezbędnym układem komunikacyjnym i zewnętrzną infrastrukturą techniczną, obejmujących drogi wewnętrzne, chodniki, parkingi, zewnętrzne instalacje: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji teletechnicznej oraz energetycznej wraz z oświetleniem terenu, na terenie działki o nr ew. 36/5, obręb 145, przy ul. [...] w B.. Wniosek ten został uzupełniony w dniu [...].08.2017 r.

Prezydent M. B. w dniu [...] września 2017 r. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, a postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., na postawie art. 35 ust 3 ustawy - Prawo budowlane zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym. W dniu [...] grudnia 2017 r. inwestor uzupełnił braki wskazane w postanowieniu z dnia [...] października 2017 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., [...] [...] Prezydent M. B., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ustawy - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z wbudowanym garażem w poziomie parteru i piwnicy, wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną: wod.-kan., c.o., went. i elektr. oraz niezbędnym układem komunikacyjnym i zewnętrzną infrastrukturą techniczną, obejmujących drogi wewnętrzne, chodniki, parkingi, zewnętrzne instalacje: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji teletechnicznej oraz energetycznej wraz z oświetleniem terenu, na terenie działki o nr ew. 36/5, obręb 145, przy ul. [...] w B..

W odwołaniu od powyższej decyzji M. J. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie:

. art. 8 i 9 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2017 r., poz. 1257 - dalej kpa) poprzez działania organu godzące w zaufanie do władzy publicznej, a także nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków odwołującego,

. art. 10, 43, 45 i 46 kpa poprzez nieskuteczne doręczenie zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] o zamiarze wydania decyzji i o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, poprzez doręczenie go osobie nieuprawnionej do jego odbioru,

. art. 7, 77 § 2 i 80 kpa poprzez nie zbadanie i nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim wadliwe przyjęcie, iż inwestycja na realizację której wydano pozwolenie, leży w strefie śródmiejskiej. Dokonanie tego ustalenia jest konieczne, bowiem tylko taka zabudowa dopuszcza zmniejszone normy nasłonecznienia, przewidziane w § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.),

. art. 35 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.) w zw. z §57 ust. 1 i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego, mimo że usytuowanie i konstrukcja projektowanych obiektów pozbawi lokale mieszkalne znajdujące się w projektowanych budynkach, położonych na nieruchomościach sąsiednich odpowiedniego dostępu do oświetlenia dziennego.

Wojewoda K. – P., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podniósł, iż przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z wbudowanym garażem w poziomie parteru i piwnicy, wraz z wewnętrzną i zewnętrzną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb 145, przy ul. [...] w B.. Budynki te będą miały 9 kondygnacji naziemnych i jedną kondygnację podziemną. Na parterze budynku oraz kondygnacji podziemnej, projekt przewiduje lokalizację parkingu samochodowego. W projekcie budowlanym (tom 2 - zagospodarowanie terenu) wskazano, że: powierzchnia zabudowy budynków mieszkalnych stanowi 29,71 % powierzchni działki budowlanej, powierzchnia niezabudowana wynosi 36,95%, wysokość zabudowy wynosi 74,98 m n.p.m. Na terenie działki budowlanej i w obu budynkach zaprojektowano łącznie 207 miejsc parkingowych. Nieruchomość na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę M. B. uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] - U." w B. (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. 2010, Nr [...], poz. 570). Działka nr [...] znajduje się w granicach ustaleń planu dla terenu oznaczonego jako A4.MW/U, dla którego ustalenia szczegółowe określono w § 9. W ustaleniach szczegółowych wskazano, iż teren jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz zabudowę usługową. Określono również zasady: ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; obsługi komunikacyjnej; modernizacji, rozbudowy i budowy systemu infrastruktury technicznej. W § 9 pkt 5 m.p.z.p. określono parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, wskazując maksymalną powierzchnię zabudowy kubaturowej w stosunku do powierzchni działki budowlanej/terenu inwestycji. Powierzchnia ta nie może przekraczać 85%. Natomiast wysokość zabudowy wraz z zainstalowanymi urządzeniami, a także masztów stacji bazowych telefonii komórkowej zlokalizowanych na dachach budynków, nie może przekroczyć rzędnej wysokościowej wartości 117 m n.p.m. oraz dopuszczalnych odległości, zbliżeń i skrzyżowań z istniejącą napowietrzną linią elektroenergetyczną WN 110 kV, określonych przepisami odrębnymi. Ponadto dopuszcza się kształtowanie dachów w formie tarasów widokowych, dachów płaskich, stromych, lub o innej geometrii, a także w formie tarasów z elementami zieleni, obowiązuje wysoki standard architektoniczny eksponowanych elewacji i ich indywidualne zróżnicowanie, obowiązuje zabezpieczenie miejsc parkingowych w granicach własności/terenu inwestycji, w ilości: - dla zabudowy usługowej - nie mniej niż 15 miejsc parkingowych na 1000 m powierzchni użytkowej, dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - nie mniej niż 1,5 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie.

W związku z powyższym, po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wskazano, że podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczą czasu nasłonecznienia. W związku z powyższym, Wojewoda ocenił, czy przedmiotowy projekt jest zgodny z warunkami określonymi w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwane dalej r.w.t.b.u.) - § 60 ust 1. r.w.t.b.u, zgodnie z którym pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. W ustępie drugim § 60 wskazano natomiast, że w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Jak stwierdzono, w projekcie budowlanym (str. 10 - 11) projektowane budynki mieszkalne wielorodzinne rzucają cień na istniejące budynki na sąsiednich działach: budynek na terenie działki nr [...] w godzinach 7:00-7:30, budynek biurowy na terenie działki nr [...] w godzinach 12:30-17:00, budynek warsztatów szkoły na terenie działki nr [...] w godzinach 14:00-17:00, budynek szkoły na terenie działek nr [...] w godzinach 16:30-17:00. Stwierdzono również, że cień pada na projektowany budynek na terenie działek nr [...] w takim okresie czasu, że wymagane 1,5 h nasłonecznienia i w tym wypadku jest spełnione. Istotą sprawy i zarzutów podniesionych w odwołaniu jest ustalenie, czy objęta projektem zabudowa ma charakter "śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej", wobec czego miałoby zastosowanie ograniczenie wymagań czasu nasłonecznienia i możliwe byłoby uznanie, że spełniony jest warunek czasu nasłonecznienia przy półtoragodzinnym czasie nasłonecznienia w dniach równonocy. W § 3 pkt 1 r.w.t.b.u. wskazano, że "zabudowa śródmiejska" oznacza zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego [...], który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. W przedmiotowej sprawie już sama nazwa m.p.z.p. "[...] - U.", zdaniem organu II instancji wskazuje, że jest to obszar [...], o którym mowa w § 3 pkt 1 r.w.t.b.u. Załączniki graficzne nr 1a i 1b do wyżej wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują, że teren, na którym zlokalizowana będzie przedmiotowa inwestycja stanowi obszar usług ogólnomiejskich i mieszkalnictwa o wysokiej intensywności. Zgodnie z § 1 ust 2 pkt 1 m.p.z.p. "[...] - U." w B., "integralne części uchwały stanowią: rysunek planu, jako załącznik nr 1 oraz wyrys ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B., jako załącznik nr 1/1a i 1/1b".

W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy teren stanowi zabudowę śródmiejską. Przywołano również opinię mgr inż. arch. G. R. z dnia [...] marca 2018 r. dotyczącą charakteru zabudowy w otoczeniu działki nr [...] obręb 145 przy ul. [...] w B.. W opinii tej stwierdzono, że: "bezpośrednie otoczenie inwestycji stanowi historyczna śródmiejska zabudowa, która w zdecydowanej większości pełni funkcję mieszkaniową wielorodzinną - np. wpisana do gminnej ewidencji zabytków kamienica przy ul. [...]. Znajdują się tutaj również współczesne realizacje wielorodzinne o charakterze śródmiejskim, jak na przykład budynek przy ul. [...] i 24a. Oprócz budynków o funkcji mieszkalnej występują tutaj także budynki usługowe charakterze śródmiejskim (Kino A. - T. 30, wpisana do gminnej ewidencji zabytków). Wszystkie te budynki łączy intensywne zagospodarowanie terenu (duży udział powierzchni zabudowy w zagospodarowaniu poszczególnych nieruchomości). Podkreślić należy, że projektowane na działce nr [...] budynki objęte są wyznaczonym w miejscowym planie terenem A4.MW/U - przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługową. Plan ustala na tym terenie realizację budynków o bardzo dużej intensywności zabudowy, maksymalny udział powierzchni zabudowy w powierzchni całej działki może wynosić aż 85%. To bardzo charakterystyczny parametr dla zabudowy śródmiejskiej zarówno historycznej jak i realizowanej współcześnie".

W związku z powyższym organ odwoławczy potwierdził, że projektowane budynki mają charakter uzupełniającej zabudowy śródmiejskiej, a to oznacza, że ma w tym przypadku zastosowanie § 60 ust. 2 r.w.t.b.u. i w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przedmiotowy projekt spełnia wymogi minimalnego czasu nasłonecznienia.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących nieskutecznie doręczonego zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] "o zamiarze wydania decyzji, o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym", organ odwoławczy stwierdził, że z potwierdzenia doręczenia wynika, iż zostało ono dokonane w dniu [...].12.2017 r., pod wskazanym [...] przy ulicy [...]. Na potwierdzeniu doręczenia zaznaczono, że przesyłkę doręczono adresatowi, natomiast podpis na potwierdzeniu doręczenia wskazuje, że pismo zostało odebrane przez Panią W. . Należy stwierdzić, iż w tym samym lokalu, położonym w B. przy ul. [...] (nr [...]), działalność poza pełnomocnikiem odwołującego, prowadzi również M. W. (Kancelaria Księgowo-Podatkowa). W związku z powyższym należy przyjąć, że to Pani [...] odebrała zawiadomienie. Tak więc pisma nie doręczono adresatowi, lecz dokonano doręczenia zastępczego, a warunkiem takiego doręczenia jest dokonanie odrębnej czynności przez doręczającego - umieszczenie o tej okoliczności zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W związku z faktem, iż na potwierdzeniu odbioru zaznaczono, że przesyłkę doręczono adresatowi, należy domniemywać, że doręczający nie pozostawił informacji o dokonaniu doręczenia zastępczego w skrzynce pocztowej [...]. Powyższe potwierdza wyjaśnienie, jakie złożył pełnomocnik strony w uzasadnieniu odwołania i pozwala na stwierdzenie, że doręczenie pisma z dnia z dnia [...] grudnia 2017 r. pełnomocnikowi odwołującego było nieprawidłowe.

Uregulowana w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wojewoda wskazał również, że czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia wspomnianego przepisu procesowego, a czym innym zagadnienie jego wpływu na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 138 § 2 "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". W zakresie więc zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, warunkiem uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracyjny miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Wojewoda wskazał, iż zarówno odwołujący jak i jego pełnomocnik wielokrotnie korzystali z możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania zastrzeżeń, a odwołujący zapoznawał się z aktami sprawy w dniu [...] grudnia 2017 r., czyli już po wydaniu przedmiotowego zawiadomienia o zakończeniu zbierania materiału dowodowego. Ponadto, w odwołaniu nie wskazano na merytorycznie nowe zastrzeżenia, lecz tylko takie, które strona już wcześniej zgłaszała, a co do których organ I instancji zajął stanowisko.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że uchybienie organu I instancji w doręczeniu zawiadomienia o zakończeniu zbierania materiałów i dowodów w sprawie nie miało istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Strona jak i jej pełnomocnik brali czynny udział w postępowaniu, korzystając z przysługującego im prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym, wypowiadania się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłaszania żądań.

Podsumowując, organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek inwestora o pozwolenie na budowę jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 32 ust 4 Prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a osoby te dołączyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W skardze do Sądu, M. J. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie:

1. art. 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2017 r., poz. 1257 - dalej kpa) poprzez działania organu godzące w zaufanie do władzy publicznej, a także nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony skarżącej,

2. art. 10, 43, 45 i 46 kpa poprzez nieskuteczne doręczenie zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] o zamiarze wydania decyzji i o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, poprzez doręczenie osobie nieuprawnionej do jego odbioru,

3. art. 7, 77 § 2 i 80 kpa poprzez niezbadanie i niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w tym przede wszystkim wadliwe przyjęcie, że inwestycja na realizację której wydano pozwolenie, leży w strefie śródmiejskiej. Dokonanie tego ustalenia jest konieczne, bowiem tylko taka zabudowa dopuszcza zmniejszone normy nasłonecznienia, przewidziane w § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.),

4. art. 35 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.) w zw. z § 57 ust. 1 i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego mimo, że usytuowanie i konstrukcja projektowanych obiektów pozbawi lokale mieszkalne znajdujące się w projektowanych budynkach, położonych na nieruchomościach sąsiednich odpowiedniego dostępu do oświetlenia dziennego.

Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o:

. wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości decyzji Prezydenta M. B. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 2017 roku, [...],

. zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmowę udzielenia zatwierdzenia projektowi budowlanemu oraz odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, względnie o:

. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia,

. zasądzenie na rzecz skarżącego od Wojewody [...] - P. kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając podniesione zarzuty, pełnomocnik skarżącego podniósł, iż nieskuteczność zawiadomienia pełnomocnika o zamiarze wydania decyzji i o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, to naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie i bez znaczenia jest okoliczność, iż na etapie postępowania administracyjnego strona wielokrotnie miała możliwość i faktycznie zapoznawała się ze zgromadzonym materiałem, bowiem istotą zawiadomienia opartego na art. 10 Kpa jest umożliwienie zapoznania się z tym materiałem w ostatecznej postaci - takiej, która ma finalne znaczenie dla wydania decyzji. Skarżący istotnie zapoznawał się z materiałem zgromadzonym w sprawie -jest to jednak bez znaczenia, skoro nie był on ostateczny, w oparciu o który miała zostać wydana decyzja.

Wadliwa jest również, w przekonaniu skarżącego - argumentacja zmierzająca do wykazania, że zapoznanie się skarżącego w dniu [...] grudnia 2018 r. z aktami sprawy, sanuje brak zawiadomienia opartego na art. 10 Kpa. Zawiadomienie oparte na art. 10 Kpa zmierza do przekazania informacji, że cały materiał dowodowy został zgromadzony i organ zamierza wydać decyzję - funkcją jego jest więc danie wyraźnego sygnału dla strony, że zostanie wydana decyzja. Skoro strona miała pełnomocnika - to pełnomocnik winien zostać o tym zawiadomiony, chociażby z tego powodu, że to on, jako profesjonalista zdaje sobie sprawę ze skutków zawiadomienia z art. 10 Kpa.

Ponadto skarżący zauważył, że Wojewoda nie odniósł się do sformułowanego w odwołaniu zarzutu opartego na art. 8 i 9 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej kpa), wskazującego na działania organu godzące w zaufanie do władzy publicznej. Zdaniem skarżącego, wyznaczenie krótkiego, trzydniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem, uzasadnia tezę o braku bezstronności organu w rozpoznawaniu wniosku. Tym samym, uprawnienie skarżącego do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, organ uczynił czysto iluzorycznym. Działanie organu godziło w zaufanie do władzy publicznej.

Odnosząc się do uchybień przepisom prawa w sferze prawa materialnego, skarżący podniósł, iż nie stanowi zapewnienia normatywnych odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, wypełnienie dyspozycji przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to jest usytuowanie projektowanego budynku na działce budowlanej, w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Przy projektowaniu należy uwzględnić również przepisy § 13 (przesłanianie), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) oraz § 271 (usytuowanie budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe) cytowanego rozporządzenia. Z tego względu wyjaśnienia inwestora, iż projektowane budynki mają być usytuowane w odległości 6,85 m, w ocenie skarżącego nie są równoznaczne z zapewnieniem wymaganych odległości inwestycji od granicy z działką sąsiednią.

Orzekający w sprawie organ I instancji analizując dane nasłonecznienia i przesłaniania oparł się na ocenie projektanta, który w swojej analizie wykorzystał możliwości zmniejszenia wymogów dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia określonych dla zabudowy śródmiejskiej w przepisie § 13 ust. 4 oraz § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz opinii Zespołu Prawnego UM B. z dnia [...] grudnia 2017 r. co do uznania, iż obszar na którym projektowana jest inwestycja leży w strefie zabudowy śródmiejskiej. Prezentowana w analizie projektanta i opinii Zespołu Prawnego UM B. argumentacja, zdaniem skarżącego nie wykazuje w sposób nie budzący wątpliwości, czy projektowana zabudowa znajduje się w terenie, na którym zgrupowana została intensywna zabudowa na obszarze funkcjonalnego [...]. Ciężar takiej analizy leży po stronie projektanta, niemniej to organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę winien dokonać oceny jej prawidłowości. Podstawą takiego ustalenia winna być opinia urbanistyczna. Opinia prawna sporządzona na potrzeby postępowania przez organ wydający decyzję, zdaniem skarżącego w żaden sposób nie może zastępować takiego dokumentu. Przy czym niewątpliwie to, czy na obszarze planowanej inwestycji zabudowa ma charakter intensywny i znajduje się w strefie zabudowy śródmiejskiej (zabudowa śródmiejska), nie może decydować nie mająca przygotowania do tego osoba i sformułować ją w postaci opinii prawnej. W przedstawionym w sprawie stanowisku, zdaniem skarżącego zabrakło więc bezpośredniego odniesienia się do powołanej treści § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponadto skarżący zarzucił, iż w utrzymanej w mocy decyzji zabrakło rozważań dotyczących tego, czy występująca na spornym obszarze zabudowa ma rzeczywiście charakter intensywny. Orzekający w sprawie organ administracji w żaden sposób nie dokonał własnej analizy tego, czy obszar, na którym ma powstać inwestycja, znajduje się na obszarze funkcjonalnego [...]. Fakt dokonania analizy tej kwestii przez projektanta nie zwalniał organu od własnej oceny owej okoliczności. Za taką weryfikację nie można uznać odwołania się do opinii Zespołu Prawnego UM B.. Brak samodzielnych ustaleń, biorąc pod uwagę przytoczone znaczenie pojęć "dzielnica" i "centrum", w przekonaniu skarżącego czyni co najmniej przedwczesnym uznanie spełnienia przez planowaną zabudowę norm związanych z zapewnieniem odpowiedniego oświetlania i nasłonecznienia w pomieszczeniach znajdujących się w budynkach położonych w sąsiedztwie spornej inwestycji. Dokonanie tego ustalenia jest konieczne, bowiem tylko taka zabudowa dopuszcza zmniejszone normy nasłonecznienia, przewidziane w § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, pokoje mieszkalne winny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy - w godzinach 7:00-17:00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 2 rozporządzenia).

W ocenie skarżącego oznacza to, iż projektowane budynki będą w sposób niedopuszczalny zacieniały budynek handlowo-usługowy z lokalami mieszkalnymi, który powstanie na terenie nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, obejmujące działki o 33/1 i 34 w obr. 145. Skalę zacieniania projektowanego budynku przedstawia "Analiza przesłaniania" sporządzona przez mgr inż. arch. P. N. (nr [...]) załączona do poprzedniego pisma z dnia [...] listopada 2017 r. Zestawienie projektu budowlanego budynku handlowo-usługowego z lokalami mieszkalnymi i analizy przesłaniania autorstwa mgr inż. arch. P. N. z projektem budowlanym zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w B. (dz. o nr [...], obr. 145), których inwestorem jest O. D. Sp.j., zdaniem skarżącego nie pozostawiają wątpliwości co do negatywnego wpływu projektowanej inwestycji na plany inwestycyjne M. J..

W tym kontekście, w przekonaniu skarżącego zupełnie chybione jest stwierdzenie, iż forma zabudowy działki o 33/1 i 34 w obrębie 145 jest możliwa do realizacji z uwagi na niemożność spełnienia przepisów art. 5 ustawy Prawo budowlane jak i § 57, § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co de facto ogranicza prawo zabudowy skarżącego, naruszając tym samym zasadę wolności budowlanej opisanej w art. 4 ustawy - Prawo budowlane. Brak prawidłowej oceny tej kwestii stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz zasad określonych w art. 107 § 3 kpa, gdyż organ orzekający w sprawie, przedwcześnie przyjął, że nieruchomość inwestora znajduje się w zabudowie śródmiejskiej.

Dla celów niniejszego postępowania, w ocenie skarżącego przydatna jest analiza uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 908/12, gdzie Sąd wskazał, jakie obowiązki ciążą na inwestorze jak i na organie wydającym decyzję co do zakwalifikowania obszaru inwestycji jako obszaru śródmiejskiego. W ocenie skarżącego zarówno inwestor jak i organ nie sprostali temu obowiązkowi. Zakwalifikowanie - za Wojewodą - tego obszaru jako śródmiejskiego li tylko z powodu tytułu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niedopuszczalnym uproszczeniem. Inaczej ujmując zagadnienie, użycie w nazwie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nazwy [...], w przekonaniu skarżącego nie kwalifikuje konkretnego obszaru jako śródmiejskiego. Takim jest, gdy spełnia wymagania zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

P. procesowym z dnia [...].09.2018 r. O. D. J. B., J. C., J. P. sp.j. wniosła o oddalenie skargi odwołując się do argumentacji zawartej w wydanych uprzednio decyzjach organu I i II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] – P. z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2017 r., [...] [...].MG o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z wbudowanym garażem w poziomie parteru i piwnicy, wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną: wod.-kan., c.o., went. i elektr. oraz niezbędnym układem komunikacyjnym i zewnętrzną infrastrukturą techniczną, obejmujących drogi wewnętrzne, chodniki, parkingi, zewnętrzne instalacje: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji teletechnicznej oraz energetycznej wraz z oświetleniem terenu, na terenie działki o nr ew. 36/5, obręb 145, przy ul. [...] w B..

Analiza dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, w tym dokumentacji projektowej oraz dokumentów złożonych przez inwestora, doprowadziła Sąd do wniosku, że organy architektoniczno – budowlane rozpoznające przedmiotową sprawę na podstawie przepisów ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, jak również zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, w tym Prawa budowlanego oraz rozporządzeń wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422).

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Wojewody stanowiły przepisy Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

Uwzględniając powyższe przepisy, organy administracji architektoniczno – budowlanej wskazały, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady M. B. z dnia [...] lipca 2009 r. przedmiotowy teren położony jest w obszarze strefy śródmiejskiej. W myśl ww. opracowania planistycznego jest to centralna część miasta skupiająca usługi o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, zwłaszcza z zakresu administracji rządowej, samorządowej, finansowej i gospodarczej, kultury, gdzie również przewiduje się zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Z kolei w myśl art. 9 ust. 4 ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych a ten został uchwalony.

Projektowany budynek przy ul. [...] zostanie wzniesiony na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] - U." w B., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady M. B. z dnia [...] października 2009 r., w miejscu ustalenia o symbolu A4 MW/U, gdzie maksymalna powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej (terenu) wynosi 85 %. Tak wysoki wskaźnik zabudowy jest charakterystyczny dla zabudowy śródmiejskiej. Z definicji "zabudowy śródmiejskiej" wynika, że chodzi o zgrupowanie intensywnej zabudowy, czyli nie może to być zabudowa rozproszona, lecz o zwiększonym stopniu skoncentrowania. Oprócz tego plan dopuszcza wysokość zabudowy do rzędnej 117 m n.p.m., co w praktyce oznacza ca 70 m. Nie byłoby to możliwe, gdyby planiści nie przewidzieli w tym miejscu zabudowy śródmiejskiej, gdzie zgodnie z § 13 ust 4 zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.), odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, od innych obiektów, mogą być zmniejszone nie więcej, niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Należy podkreślić, że skarżący nigdy nie kwestionował ustaleń planu miejscowego.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że przedmiotowy teren to teren śródmiejski. Wynika to bezpośrednio z ustaleń ww. opracowań planistycznych jak i charakteru istniejącej, ale również projektowanej zabudowy. Obszar inwestycji położony jest w centrum miasta, pomiędzy ul. [...], a S. P.. Już obecnie funkcjonuje jako [...], które z racji intensyfikacji zabudowy i jej sanacji będzie zapewne podlegało stopniowej przebudowie i modernizacji. Budynki wzdłuż południowej strony ulicy [...], w dużej mierze o charakterze zabytkowym tworzą pierzeję ulicy, która jednak, w myśl planu, może zostać załamana, bowiem linia zabudowy jest linią nieprzekraczalną. Również i tutaj został określony wysoki dopuszczalny wskaźnik zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej (terenu) równy 60 %. Na zapleczu tychże budynków w ustaleniu A4 MW/U winna powstać nowa zabudowa śródmiejska o jeszcze większym wskaźniku zabudowy, mająca charakter współczesny, o wysokich walorach architektonicznych, stanowiąca niejako tło dla zabudowy istniejącej, historycznej.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w podziela więc ustalenia i oceny podstawy faktycznej kontrolowanych rozstrzygnięć administracyjnych. Teren inwestycyjny objęty wnioskiem o zatwierdzenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego stanowi teren zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r.). Teren ten stanowi bowiem fragment dzielnicy "[...] - U." w B.. Zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia pod pojęciem zabudowy śródmiejskiej należy rozumieć "zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego [...], który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta ".

O uznaniu danego terenu za obszar zabudowy śródmiejskiej nie decyduje tylko fakt przyporządkowania tego terenu do określonej dzielnicy, lecz cechy i funkcje zabudowy znajdującej się lub planowanej na tym terenie, stanowiącym centrum miasta lub dzielnicy. Należy podkreślić, że termin "zabudowa śródmiejska", zdefiniowany w § 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia, bazuje na dwóch zasadniczych elementach, które decydują o uznaniu danej zabudowy za "śródmiejską". Po pierwsze, zabudowa ta musi mieć charakter intensywny, to znaczy typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta (np. zgrupowanie zabudowań w wielkomiejskiej aglomeracji jest znacznie większe, niż mieście małym lub średnim). Po drugie, zabudowa ta musi znajdować się na obszarze funkcjonalnego [...], co oznacza, że prawodawca wydający akt wykonawczy odwołuje się nie do kryterium formalno/nominalnego (położenia na terenie dzielnicy "[...]" lub terenu miejskiego ściśle centralnego), lecz do kryterium funkcji zabudowy, która – zgodnie z dalszą częścią definicji – ma "faktycznie" lub "planistycznie" (zgodnie z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. Z definicji tej wynika zatem szerokie rozumienie zabudowy śródmiejskiej, która obejmuje nie tylko jeden teren centralny miasta (zazwyczaj w mniejszych miastach), lecz także wielość "terenów centrotwórczych" w dzielnicach miast.

W tym miejscu odwołać również należy się do opinii urbanisty mgr inż. arch. G. R. z dnia [...].03.2018 r., odnośnie do zabudowy śródmiejskiej wokół terenu, na którym realizowana będzie inwestycja obejmująca budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wbudowanym garażem, na terenie działki o nr ew. 36/5, obręb 145, przy ul. [...] w B. wraz ze wskazaniem przykładów takiej zabudowy. Zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego M. B., przyjętym uchwałą Rady M. B. Nr [...] z dnia [...] lipca 2009r., przedmiotowy teren położony jest w Strefie Śródmiejskiej (Strefa C), w obszarze usług ogólnomiejskich i mieszkalnictwa o wysokiej intensywności zabudowy. Ponadto teren ten objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...] - U." w B. (uchwała Rady M. B. nr [...] z dnia [...] października 2009r.), który obligatoryjnie jest zgodny ze studium (§ 1 ust. 1).

Urbanista wskazał, że bezpośrednie otoczenie inwestycji stanowi historyczna śródmiejska zabudowa, która w zdecydowanej większości pełni funkcję mieszkaniową wielorodzinną - np. wpisana do gminnej ewidencji zabytków kamienica przy ul. [...]. Znajdują się tutaj również współczesne realizacje wielorodzinne o charakterze śródmiejskim, jak na przykład budynek przy ul. [...] i 24a. Oprócz budynków o funkcji mieszkalnej występują tutaj także budynki usługowe o charakterze śródmiejskim (Kino [...] - T. 30, wpisana do mej ewidencji zabytków).

Wszystkie te budynki, zdaniem urbanisty, łączy intensywne zagospodarowanie terenu (duży udział powierzchni zabudowy w zagospodarowaniu poszczególnych nieruchomości). Podkreślił też, że projektowane na działce nr [...] budynki objęte są wyznaczonym w miejscowym planie terenem A4.MW/U - przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługową. Plan ustala na tym terenie realizację budynków o bardzo dużej intensywności zabudowy, maksymalny udział powierzchni zabudowy w powierzchni całej działki może wynosić 85%, a to bardzo charakterystyczny parametr dla zabudowy śródmiejskiej zarówno historycznej jak i realizowanej współcześnie.

Obowiązujące dokumenty planistyczne jak również istniejąca, sąsiadująca śródmiejska zabudowa, zdaniem urbanisty jednoznacznie wskazują, że teren inwestycji znajduje się w obszarze zabudowy śródmiejskiej, w związku z czym mogą być zastosowane przepisy określone w § 13 ust 4 oraz § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Przywołany przez skarżącego wyrok sądu dotyczył terenu, na którym nie obowiązywał plan miejscowy, zatem okoliczności w których został wydany nie przystają do okoliczności rozpoznawanej sprawy.

Również twierdzenie o konieczności dalszych ustaleń i rozważań w przedmiocie zachowania norm minimalnego oświetlenia i nasłonecznienia lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach sąsiednich względem planowanej zabudowy nie znajduje żadnego uzasadnienia. Z materiału procesowego zgromadzonego w aktach sprawy (analiza nasłonecznienia oraz obliczenia i rysunek dotyczący wysokości przesłaniania) wynika bowiem bezsprzecznie, że przy zachowaniu warunków określonych w § 13 ust. 1, § 13 ust. 4 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1, § 57 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r., minimalne normy odległościowe umożliwiające naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz minimalne normy oświetlenia i nasłonecznienia tego rodzaju pomieszczeń - zostały spełnione.

Jak stwierdzono w projekcie budowlanym (str. 10 - 11) projektowane budynki mieszkalne wielorodzinne rzucają cień na istniejące budynki na sąsiednich działach: budynek na terenie działki nr [...] w godzinach 7:00-7:30, budynek biurowy na terenie działki nr [...] w godzinach 12:30-17:00, budynek warsztatów szkoły na terenie działki nr [...] w godzinach 14:00-17:00, budynek szkoły na terenie działek nr [...] w godzinach 16:30-17:00. Stwierdzono również, że cień pada na projektowany budynek na terenie działek nr [...] w takim okresie czasu, że wymagane 1,5 h nasłonecznienia i w tym wypadku jest spełnione. Istotą sprawy i zarzutów podniesionych w odwołaniu jest ustalenie, czy objęta projektem zabudowa ma charakter "śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej", wobec czego miałoby zastosowanie ograniczenie wymagań czasu nasłonecznienia i możliwe byłoby uznanie, że spełniony jest warunek czasu nasłonecznienia przy półtoragodzinnym czasie nasłonecznienia w dniach równonocy.

W związku z zakwestionowaniem wskazanych wyżej zarzutów, nie mógł zostać uwzględniony zarzut niewłaściwego zastosowania art. 35 u.p.b. w zw. z § 13 ust. 4, § 57, oraz § 60 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy oraz niewadliwej wykładni i subsumpcji § 3 pkt 1 oraz § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., brak jest podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie "usytuowanie i konstrukcja projektowanych obiektów pozbawi lokale mieszkalne znajdujące się w projektowanych budynkach położonych na nieruchomościach sąsiednich odpowiedniego dostępu do oświetlenia dziennego".

Zarzut skargi bazuje na błędnym założeniu, że teren objęty planowaną inwestycją nie znajduje się na obszarze zabudowy śródmiejskiej oraz śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, w rozumieniu § 13 ust. 4 w zw. z § 3 pkt 1 oraz § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skoro zaś zarzut ten okazał się bezzasadny w związku z obaleniem przyjętego w skardze założenia, a autor skargi nie wskazał innych zarzutów, które mogłyby podważyć prawidłowość określenia dla spornej inwestycji minimalnych norm oświetlenia i nasłonecznienia z § 57 - 60, to nie jest dopuszczalne dalsze badanie istoty sprawy administracyjnej.

A zatem – wobec braku skonkretyzowanych zarzutów co do prawidłowości przyjętych założeń metodycznych, danych wyjściowych lub sposobu wykonania analizy obliczeniowo-graficznej w zakresie wysokości przesłaniania i nasłonecznienia – bezpodstawne jest podważanie przyjętych przez organy ustaleń faktycznych.

Rozpoznając sprawę zrealizowano czynności poprzedzające zatwierdzenie projektu tj. dokonano sprawdzenia projektu pod względem zgodności z przepisami zawartymi w warunkach technicznych. Wyjaśnienia i ocena w tym względzie są wyczerpujące, wszechstronne i sąd je akceptuje jako nienaruszające prawa zwłaszcza, że szczegółowo odnoszą się do wzajemnych relacji i usytuowania budynku projektowanego i także przyszłej zabudowy na działce skarżącego.

Wobec powyższego, analizując poprawność zastosowania obowiązujących uregulowań prawnych w niniejszej sprawie uznać należy, że organy w sposób prawidłowy przyjęły, że inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu, jego usytuowania oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Dane zawarte w projekcie i parametry inwestycji odpowiadają szczegółowym ustaleniom zawartym w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz spełniają wymogi warunków technicznych. Projekt przedłożony przez inwestora został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b., aktualne na dzień opracowania projektu. Ponadto projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej.

Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych i podzielając ustalenia organu pierwszej instancji (za wyjątkiem opinii urbanistycznej, którą uzupełnił we własnym zakresie). Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

Jeżeli chodzi o zarzut dotyczący nieskutecznie doręczonego zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] "o zamiarze wydania decyzji, o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym", orzekający Sąd w pełni podziela argumentację organu odwoławczego, który wystarczająco wyjaśnił, że z potwierdzenia doręczenia wynika, iż zostało ono dokonane w dniu [...].12.2017 r., pod wskazanym [...] przy ulicy [...]. Skoro jednak na potwierdzeniu odbioru zaznaczono, że przesyłkę doręczono adresatowi, należy domniemywać, że doręczający nie pozostawił informacji o dokonaniu doręczenia zastępczego w skrzynce pocztowej [...]. Powyższe potwierdza wyjaśnienie, jakie złożył pełnomocnik strony w uzasadnieniu odwołania i pozwala na stwierdzenie, że doręczenie pisma z dnia z dnia [...] grudnia 2017 r. pełnomocnikowi odwołującego było nieprawidłowe. Istotne są jednak konsekwencje stwierdzonej nieprawidłowości.

Uregulowana w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wojewoda słusznie jednak wskazał, że czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia wspomnianego przepisu procesowego, a czym innym zagadnienie jego wpływu na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony. Skarżący miał pełną wiedzę na temat ustaleń organów rozstrzygających niniejszą sprawę i skorzystał ze wszystkich uprawnień procesowych, zwłaszcza prawa do wniesienia odwołania i skargi.

Uznając zatem, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego, bądź procesowego, w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.