Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 566/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2010 nr 217 poz 1427
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu A. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z 23 kwietnia 2014 r. A. C. (najemczyni lokalu gminnego) zwróciła się do Burmistrza Miasta o wymeldowanie byłego partnera S. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. A w A. Wnioskodawczyni wskazała, że S. S. nie zamieszkuje w powyższym lokalu od ponad 2 lat, a jego sprawy życiowe skoncentrowane są w lokalu przy ul. A w A, gdzie zamieszkuje wraz z córkami.

Decyzją z "[...]" Burmistrz Miasta orzekł o odmowie wymeldowania S. S. z przedmiotowego lokalu. Na skutek odwołania wniesionego przez A. C. Wojewoda decyzją z "[...]" uchylił decyzję Burmistrza Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Skargę na ww. decyzje wywiódł S. S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 23 czerwca 2015r. oddalił ww. skargę. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 czerwca 2017r., II OSK 2715/15 oddalił skargę kasacyjną S. S. od ww. wyroku. Z kolei postanowieniem z dnia 26 lipca 2017r., Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe w niniejszej sprawie.

Natomiast wcześniej organ I instancji wydał kolejną decyzję z dnia "[...]" orzekającą o wymeldowaniu S. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. A w B.

W ocenie organu bezspornym w sprawie jest, że S. S. obecnie nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w A przy ul. A nr "[...]". Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że S. S. nie zamieszkuje w spornym lokalu od stycznia 2014 roku. Miejscem rzeczywistego jego pobytu był lokal przy ul. A w A, a obecnie jest lokal położony przy ul. B w A. W tych kwestiach organ oparł się zarówno na zeznaniach stron, jak i świadków, które są spójne i jednoznacznie potwierdzają, że strona nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Obecnie mieszka w mieszkaniu przy ul. B w A i tam koncentruje swoje sprawy życiowe.

W ocenie organu trudno jest więc uznać, że lokal przy ul. A jest miejscem koncentracji interesów życiowych S. S., a co za tym idzie i miejscem jego pobytu stałego. Organ podkreślił, że od stycznia 2014 roku stale zamieszkiwał on wraz z córkami K. S. i I. S. w lokalu przy ul. A, a obecnie w lokalu przy ul. B w A, gdzie znajdują się wszystkie jego ruchomości oraz rzeczy osobiste i do dnia dzisiejszego nie dopełnił obowiązku meldunkowego i nie zameldował się w obecnym miejscu pobytu. Twierdzenia zaś, że zamierza powrócić do lokalu przy ul. A w A, ale A. C. mu to utrudnia, nie są poparte żadnymi dowodami i mają jedynie charakter deklaracyjny. Zainteresowany, mimo wcześniejszych zapewnień, nie podjął żadnych kroków, nie wystąpił z powództwem przeciwko A. C., aby powrócić do spornego lokalu. Organ podkreślił, że sam zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu tam osoby, która ma być wymeldowana, lecz musi być on połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w tym miejscu swoich osobistych i majątkowych interesów.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł S. S.. Odwołujący stwierdził, że decyzja podlega uchyleniu, gdyż narusza prawo procesowe strony, umożliwiające jej czynny udział w postępowaniu, poprzez pomijanie jej i nie zawiadamianie o terminie przesłuchań, przeprowadzenie rozprawy bez jej wymaganej obecności,

uniemożliwienie zadawania pytań stronie oraz nie przekazanie stronie z akt sprawy odpisu dokumentów, o które wnioskowała. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji nie uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, szczególnie ostatnich pism i nie poinformowanie o zakończeniu postępowania. Dodatkowo odwołujący zarzucił organowi I instancji ograniczanie stronie i świadkom swobody wypowiedzi, a także ich zastraszanie przez pracownika prowadzącego sprawę oraz wnioskodawczynię. Odwołujący się podkreślił, że organ nie przesłuchał zawnioskowanych przez niego świadków. Poza tym odwołujący się zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego odnośnie do niezamieszkiwania wymeldowywanego w lokalu przy ul. A w A. W treści odwołania strona wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka wskazanych przez stronę osób. W odwołaniu odwołujący sformułował liczne zarzuty, co do pracownika prowadzącego sprawę i pracownika Wojewody prowadzącego sprawę. Skarżący podniósł, że organ nie udostępnił mu pytań ograniczających rozprawę oraz nie wskazał kto je przygotował. Zdaniem skarżącego organ rozstrzygając sprawę pominął wiele istotnych kwestii, a mianowicie fakt złożenia przez stronę w Sądzie Rejonowym pozwu o przywrócenie posiadania, sprawę o eksmisję A. C. oraz okoliczności, że przedmiotowy lokal stanowi wspólność majątkową stron powstałą w czasie trwania konkubinatu.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w I instancji było wszechstronne i pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Zaznaczono, że organ I instancji przesłuchał znaczna liczbę świadków, których wyjaśnienia były spójne i potwierdziły, że strona nie zamieszkuje w miejscu, z którego została wymeldowana. Zameldowanie zaś służy odzwierciedleniu rzeczywistego miejsca zamieszkania danej osoby. Wojewoda stwierdził również, że z uwagi na posiadanie innego miejsca zamieszkania, odwołujący nie podjął starań aby wrócić do lokalu. Wszystkie swoje sprawy osobiste i majątkowe strona koncentruje obecnie w lokalu przy ul. B, dlatego też lokal przy ul. A w A utracił charakter miejsca pobytu stałego. Odwołujący opuścił lokal w styczniu 2014 r., a nastąpiło to dobrowolnie, na skutek jego świadomej decyzji, a nie przymusu fizycznego osób trzecich. Podkreślono, że interwencje policji dotyczyły braku możliwości spotkań z małoletnią córką stron, a nie pobytu w lokalu. Poza tym brak jest podstaw do przyjęcia, że w najbliższym, możliwym do określenia czasie, wróci do miejsca pobytu stałego i ponownie ustanowi w nim swoje centrum życiowe.

Skargę na ww. decyzję wywiódł S. S., wnosząc m.in. o jej uchylenie, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, z powodu naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucił obrazę art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, Kpa, w zw. z art. 77 Kpa oraz art. 78 § 1 i 2 Kpa. W ocenie skarżącego do naruszenia powołanych przepisów prawa doszło poprzez pominięcie przez organ odwoławczy wniosków dowodowych strony, a ponadto nieuwzględnienie materiału dowodowego z akt sprawy Sądu Rejonowego, III Wydział Rodzinny i Nieletnich (sygn. akt III Nsm 116/14) oraz I Wydział Cywilny (sygn. akt I C 689/14). Poza tym skarżący zarzucił Wojewodzie zlekceważenie okoliczności dotyczących wszczętej przed sądem powszechnym sprawy co do przywrócenia posiadania lokalu (I C 353/15). Strona skarżąca sformułowała także zarzut nie odniesienia się przez organ odwoławczy enumeratywnie do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i wyłącznie lakonicznego stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że zarzuty te są bezzasadne. Strona podniosła też okoliczność zażyłej znajomości między wnioskodawczynią, a Burmistrzem Miasta i pominięcie tego faktu przy rozpoznaniu sprawy przez Wojewodę. Skarżący stwierdził także, że organ odwoławczy w całości zaprzeczył swojej pierwszej decyzji w sprawie w kwestii dotyczącej przesłuchania B. K. oraz M. C. i oględzin lokalu. Skarżący zarzucił również zaskarżonemu aktowi obrazę przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów oraz zignorowanie okoliczności zmiany miejsca zamieszkania i nieuwzględnienie prywatnych dokumentów strony w badanej w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz.1066 j.t.).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388). Zgodnie z tym przepisem organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego lub czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że do wymeldowania konieczne jest pozytywne zweryfikowanie dwóch okoliczności, tj.: opuszczenia lokalu

i niedokonania wymeldowania. Samo wymeldowanie ma charakter wyłącznie ewidencyjny, a więc ma w założeniu jedynie potwierdzać stan faktyczny, zgodnie z którym dana osoba nie przebywa w miejscu swojego dotychczasowego pobytu i tym samym usuwać rozbieżność pomiędzy tym faktem, a informacją zaewidencjonowaną, która z kolei poświadcza, że ta sama osoba przebywa w danym lokalu.

Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie, jest aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i jako takie nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, ani nie przesądza o ich utracie. Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu, źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła formalne uprawnienie do przebywania w danym miejscu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1398/02).

Należy zaznaczyć, że przyczyny opuszczenia lokalu, a w szczególności ustalenia dotyczące rozumienia dobrowolności tego działania, nie są w sprawie przesądzające. Kwestia ta była już niejednokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych, zarówno na gruncie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, jak i poprzednio obowiązującego art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, sądy zwracały uwagę, że ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu, nie jest wymagane w każdej sprawie o wymeldowanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2398/10, LEX nr 1123128).

Jak już wyżej wskazano, dla przyjęcia podstaw uzasadniających wydanie decyzji o wymeldowaniu wymagane jest jedynie: opuszczenie miejsca pobytu stałego

i niedopełnienie obowiązku wymeldowania. Jeśli osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Przepisy meldunkowe nie mogą bowiem służyć utrzymaniu fikcji pobytu w lokalu osoby, która rzeczywiście w nim nie przebywa (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2016 roku, sygn. II OSK 345/15; wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2387/10; wyrok NSA z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 579/09; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 459/07).

W orzecznictwie sądowym wypracowano ogólne kryteria dookreślające przesłankę opuszczenia lokalu. W sytuacjach typowych konieczne jest wiążące ustalenie, że opuszczenie miejsca pobytu nosiło cechy trwałości i dobrowolności oraz połączone zostało z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów danej osoby. Wskazuje się jednocześnie, że w niektórych sprawach, z uwagi na okoliczności nietypowe, cecha dobrowolności zastępowana jest przez stwierdzenie przymusowego opuszczenia lokalu, gdy przymus ten oparty jest na prawie, a jednocześnie wyłączone są legalne możliwości powrotu do lokalu (wykonanie wyroku eksmisyjnego, pobyt w zakładzie karnym, konkretne nakazy lub zakazy orzeczone wyrokami sądowymi, brak prawnych możliwości powrotu lub podjęcie bezskutecznych środków prawnych celem powrotu do lokalu - zob. np. wyroki z dnia 27 lipca 2016 r., II SA/Po 159/16; z dnia 15 lipca 2016r., II SA/Gl 1021/15; z dnia 23 marca 2016 r., III SA/Łd 41/16, z 29 lipca 2009r., sygn. akt II OSK 394/13, z 14 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1313/13, z 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Po 517/13, z 23 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 655/11, z 13 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 524/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa. gov.pl, powoływanej dalej jako "CBOSA").

W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy organy prawidłowo ustaliły, że skarżący obecnie nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w A przy ul. A. Potwierdza to bogaty materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym, z którego wynika, że od stycznia 2014 roku skarżący stale zamieszkiwał wraz z córkami K. S. i I. S. w lokalu przy ul. A, a następnie w lokalu przy ul. B w B, gdzie są jego ruchomości oraz rzeczy osobiste. Ustalenia te znajdują swoje oparcie w licznych zeznaniach świadków. Na przykład siostra skarżącego, K. S. zeznała, że skarżący mieszka wraz ze swoim córkami przy ul. B. Z jej wyjaśnień wynika również, że skarżący opuścił sporne mieszkanie przy ul. A w A, ponieważ w nowym lokum były lepsze warunki. Poza tym chciał się odseparować od mieszkania A. C. (protokół z przesłuchania świadka z 29 stycznia 2015r., akta org. I instancji, k. – 22). Ponadto z zeznań świadka M. T., będącego właścicielem mieszkania przy ul. A i przy ul. C w A, wynika, że skarżący przez około 6 lat, wynajmował od niego mieszkanie przy ul. A

Organ I instancji w swojej decyzji wskazał również na zeznania wielu innych świadków, w tym sąsiadów mieszkających przy spornej nieruchomości, których to wyjaśnienia są zbieżne i wskazują na to, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu przy ul. A w A. Przede wszystkim jednak sam skarżący, ustosunkowując się do przyczyn opuszczenia spornego lokalu, zeznał, że przyczyną opuszczenia tego lokalu było zachowanie A. C., która uniemożliwiała mu wejście i przebywanie w rzeczonym lokalu. Wskazał również na przyczyny pośrednie w postaci, np. awanturnictwa czy pijaństwa jego byłej partnerki. Skarżący jednoznacznie podał, że ostatni raz nocował w spornym mieszkaniu w nocy z 3 na 4 stycznia 2014r. Następnie wyprowadził się do mieszkania przy ul. A, a obecnie mieszka w lokalu mieszkalnym przy ul. B. Strona skarżąca wskazała, że wynajmuje samodzielnie mieszkanie z uwagi na "labilność emocjonalną A. C. i kłamstwa sytuacyjne" (protokół z przesłuchania strony z 29 stycznia 2015r., akta adm. organu I instancji, k. – 24).

Z akt sprawy wynika więc, że skarżący nie opuścił mieszkania pod przymusem, lecz opuścił je z uwagi na konflikt i brak ułożenia wzajemnych relacji z najemcą lokalu -A. C. Te okoliczności pozwalają jednak na przyjęcie, że skarżący opuścił mieszkanie dobrowolnie. Skarżący zorganizował sobie ponadto nowe centrum życiowe w innym lokalu, gdzie też obecnie przebywa.

Ponadto, na co zwróciło uwagę Kolegium w decyzji z dnia "[...]" (decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie dotyczącej odmowy przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami), na rozprawie administracyjnej skarżący oświadczył, że jest zameldowany w lokalu przy ul. A, a obecnie przebywa w lokalu przy ul. c, tam też zamieszkują jego córki z poprzedniego małżeństwa (akta adm. org. I instancji, k. – 62).

W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy administracyjne pozwoliły jednoznacznie wyjaśnić, że skarżący z całą pewnością nie zamieszkuje w spornym mieszkaniu, co zresztą sam w sposób bezsprzeczny potwierdził. Dlatego też pozbawione podstaw są zarzuty procesowe strony dotyczące naruszenia art. 7 Kpa, w zw. z art. 77 Kpa oraz art. 78 § 1 i 2 Kpa, wskazujące na zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przeciwnie, w ocenie Sądu materiał zebrany w sprawie jest obfity, spójny i pozwalający na pełne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W takiej sytuacji zaś zbędne było uwzględnienie i realizacja wniosków dowodowych skarżącego, w tym przesłuchania wskazanych przez niego świadków. Prowadziłoby to tylko do niepotrzebnego wydłużania postępowania w sytuacji, w której istotne okoliczności zostały już wyjaśnione. W związku z tym niesłuszny jest też zarzut strony dotyczący zignorowania przedłożonych przez nią dokumentów prywatnych.

Ponadto analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący nie podjął żadnych skutecznych czynności prawnych, które pozwoliłyby mu zamieszkać w rzeczonym lokalu mieszkalnym. Na dzień podjęcia decyzji przez organ odwoławczy, skarżący nie dysponował orzeczeniem sądu powszechnego, którym orzeczono by o przywróceniu naruszonego posiadania. Na dzień zaś rozpoznania sprawy przez Sąd, postępowania wszczęte z inicjatywy skarżącego o przywrócenie naruszonego posiadania i eksmisję zostały umorzone, na co wskazał na rozprawie pełnomocnik organu. Ponadto jak wynika z informacji przedstawionej przez Wojewodę na rozprawie przed Sądem w dniu 7 września 2017r., córki skarżącego zostały ostatecznie wymeldowane ze spornego lokalu w 2015r., a sam skarżący ma zameldowanie na pobyt czasowy na ulicy B w A do 2017r. (akta sądowe, k. – 93).

Wyjaśnić natomiast należy skarżącemu w kontekście podnoszonych przez niego zarzutów dotyczących starań o powrót do lokalu, że skargi do sądu administracyjnego na decyzje w przedmiocie wymeldowania nie są środkiem prawnym mogącym przywrócić w bezpośredni sposób naruszone posiadanie. Podobnie incydentalne wezwanie Straży Pożarnej w celu wejścia do lokalu, nie może świadczyć o skutecznej próbie podjęcia czynności mającej na celu zamieszkanie w spornym lokalu.

Nieskuteczny jest zatem zarzut strony jakoby stan faktyczny sprawy zmienił się pomiędzy rozpatrywaniem sprawy przez organ I i II instancji. W istocie ustalenia faktyczne nie zmieniły się, gdyż skarżący w opuszczonym lokalu nie przebywa, dlatego też jak najbardziej zasadnie organ II instancji utrzymał w mocy decyzję zapadłą w I instancji. Nie mogą się również ostać zarzuty wskazujące na lakoniczne odniesienie się do zarzutów zaprezentowanych w odwołaniu. Podnoszone przez stronę w odwołaniu naruszenia nie miały charakteru istotnego i nie wpływały na wynik sprawy. Dlatego też nawet jeśli w niektórych przypadkach Wojewoda odniósł się do nich pobieżnie, to nie miało to znaczenia dla oceny istotnych dla sprawy okoliczności.

Wyjaśnić należy również skarżącemu, że instytucja zameldowania jest zagadnieniem zupełnie odrębnym od kwestii własnościowych. Innymi słowy, fakt zameldowania w danym lokalu lub braku takiego meldunku, nie ma żadnego znaczenia przy ustalaniu praw własnościowych do niego, czy też kwestii związanych z najmem lokalu. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie, jest aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i jako takie nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, ani nie przesądza o ich utracie.

Sam fakt zameldowania w danym lokalu zaś ma urzeczywistniać faktyczne w nim przebywanie. Jeśliby więc (np. na skutek podjętych czynności prawnych, czy też działań faktycznych) strona skarżąca wróciłaby do spornego mieszkania i w nim zamieszkiwała, to wówczas będzie mogła, a nawet będzie zobligowana do zameldowania się w nim. Aktualnie bezsprzecznie skarżący w nim nie mieszka, ponieważ przebywa (na dzień podjęcia decyzji przez organy) w mieszkaniu przy ulicy B w A, i tam też według organu jest zameldowany na pobyt czasowy.

Pozostałe zarzuty, wskazujące na przykład na rzekomą zażyłość pomiędzy Burmistrzem a wnioskodawczynią, są gołosłowne. Podobnie pozbawiony podstaw jest zarzut obrazy przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów. Strona nie wskazała na czym konkretnie miało polegać naruszenie przepisów tej ustawy, która nie dotyczy zresztą zagadnień związanych z zameldowaniem i wymeldowaniem.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu znajduje natomiast uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805) .