Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1250/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88f ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a oraz art. 5a, art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 88f ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o. o., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr typ A nr [...], orzekającej o wydaniu zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla I. K., obywatelki [...], na stanowisku operator maszyn.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o. o. w dniu [...] grudnia 2018 r. wydał zezwolenie na pracę typu A, nr [...], dla obywatelki [...] I. K. na stanowisku operatora maszyn, na rzecz pracodawcy użytkownika [...] Sp. z o. o. W zezwoleniu organ I instancji uwzględnił określoną we wniosku stawkę wynagrodzenia miesięcznego brutto w wysokości 2520,00 zł oraz wskazany wymiar czasu pracy - 1 etat. W odwołaniu strona zakwestionowała sposób określenia wysokości wynagrodzenia w zezwoleniu na pracę i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wynagrodzenia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wskazanie, że "cudzoziemiec I. K. pracować będzie za miesięcznym wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 15 zł brutto za godzinę, około 2520,00 zł brutto miesięcznie (w zależności od faktycznie przepracowanych godzin)".

Minister stwierdzając, że odwołanie jest nieuzasadnione i nie zasługuje na uwzględnienie, wyjaśnił, że zgodnie z art. 88f ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz wzorem zezwolenia na pracę stanowiącym załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń (Dz. U. z 2017 poz. 2345) w treści zezwolenia na pracę należy uwzględnić m.in. wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia jakie będzie otrzymywał cudzoziemiec na danym stanowisku oraz wymiar czasu pracy, za który ono przysługuje. Taka konstrukcja przepisów oznacza, że propozycja wynagrodzenia określona we wniosku powinna zostać potraktowana jako kwota, której wypłatę podmiot powierzający pracę gwarantuje cudzoziemcowi w danym wymiarze czasu pracy, nie wykluczając jednocześnie możliwości podwyższenia wysokości wynagrodzenia, wedle uznania podmiotu, przy niezmienionym wymiarze czasu pracy. Organ podkreślił, iż "gwarancja" co do stawki wynagrodzenia ma istotne znaczenie m.in. w kontekście zapewnienia cudzoziemcowi środków dających możliwość utrzymania na terytorium Polski.

Z tych też powodów wskazanie wysokości wynagrodzenia jako kwoty orientacyjnej, tj. z uwzględnieniem słowa "około" lub "w zależności od faktycznie przepracowanych godzin" należy uznać za niedopuszczalne. W tym zakresie podmiot, który decyduje się powierzyć pracę cudzoziemcowi powinien uwzględnić dodatkowe wymogi dotyczące pracy cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W przedmiotowej sprawie strona zadeklarowała zamiar zawarcia z cudzoziemcem umowy o pracę na czas określony w wymiarze 1 etatu wskazując jednocześnie wysokość wynagrodzenia jakie otrzyma cudzoziemiec w ramach proponowanego czasu pracy, tj. 15 zł/h brutto oraz około 2520 zł. brutto miesięcznie zastrzegając, że kwota ta zależy od ostatecznie przepracowanych godzin. Minister stwierdził, że skoro podmiot zadeklarował zamiar powierzenia pracy cudzoziemcowi na podstawie umowy o pracę, to organ I instancji słusznie uwzględnił miesięczną wysokość wynagrodzenia zgodnie z przepisami art. 88f ust. 1 ustawy. Za takim sposobem określenia wynagrodzenia przemawia także mechanizm przyjęty w ustawie z dnia 10 października 2002 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177) o minimalnym wynagrodzeniu, która odwołuje się zarówno do pojęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę jak i wysokości minimalnej stawki godzinowej. Stosownie do art. 6 powołanej ustawy, w przypadku pracownika zatrudnionego w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, stawką referencyjną jest kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę, która w 2019 r. wynosi 2250 zł brutto. Oznacza to, że wyliczenie stawki godzinowej w zależności od nominalnego czasu pracy w danym miesiącu powinno zostać dokonane w ramach kwoty minimalnego wynagrodzenia.

Dla przykładu - przy 152 godzinach pracy stawka godzinowa wyniesie 14,80 zł; przy 168 godzinach pracy - 13,39 zł. Konsekwencją tak ukształtowanych rozwiązań jest zmienna stawka godzinowa w ramach kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ wyjaśnił, iż ze względu na gwarancyjny charakter wynagrodzenia oferowanego cudzoziemcowi, które zgodnie z art. 88c ust.1 pkt 1 ustawy o promocji nie może być niższe od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku należy przyjąć, że podobny mechanizm będzie miał zastosowanie w analizowanej sprawie ponieważ propozycja Spółki dotyczy zamiaru zatrudnienia cudzoziemca na podstawie umowy o pracę w miesięcznym wymiarze czasu pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1.art. 88c ust. 1 pkt 1 i 1a Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki społecznej z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wysokość wynagrodzenia wskazana w zezwoleniu typu A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zezwolenie na pracę) dot. I. K. musi być wskazana, jako ryczałtowa kwota miesięczna, bez wskazania stawki godzinowej brutto, co oznacza, że wynagrodzenie to musi być każdorazowo iloczynem stawki godzinowej brutto i 168 godzin pracy miesięcznie cudzoziemca, podczas, gdy zgodnie z art. 88c ust. 1 pkt 1 i 1 a Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, konieczne jest wyłącznie wskazanie wysokości wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem i która nie będzie niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku, a jednocześnie nie będzie niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę;

2. art 15 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych w zw. z art. 19c ustawy o promocji zatrudnienia w zw. art. 32 Konstytucji oraz w zw. z art. 80 Kodeksu pracy i art. 6 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę poprzez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że wynagrodzenie miesięczne cudzoziemca I. K. winno być nie niższe niż 2 520 zł brutto, co powodowało naruszenie zasady równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji: -ze względu na pochodzenie etniczne lub narodowość osób, dla których agencje zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c, poszukują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, oraz

- w stosunku do pracowników tymczasowych, w stosunku do których przyjęty jest system wynagradzania w oparciu o zasady właściwe dla pracodawcy użytkownika, a także konieczność wypłacenia wynagrodzenia cudzoziemcowi I. K. za niewykonaną pracę, podczas gdy przy właściwym zastosowaniu przywołanych przepisów wynagrodzenie za pracę cudzoziemca I. K. musi być ustalone jako stawka godzinowa, tożsama ze stawką godzinową ustaloną dla innych pracowników pracodawcy użytkownika, płatna tylko i wyłącznie w przypadku faktycznego przepracowania godzin w miesiącu, a obowiązkiem pracodawcy w takiej sytuacji winno być zagwarantowanie wynagrodzenia minimalnego;

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, wskutek odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania w ten sam sposób w takim stanie faktycznym i prawnym,

2. art. 7, 77 § 1 i 8 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, nie mając na względzie interesu społecznego, jakim byłoby umożliwienie zatrudnienia nowego pracownika przez skarżącą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co doprowadzi do ponoszenia przez skarżącą wyższych kosztów pracy związanych z zatrudnieniem cudzoziemca poprzez wskazanie doinej granicy wysokości wynagrodzenia brutto w kwocie, która nie odpowiada rzeczywistemu wymiarowi świadczenia pracy przez I. K.,

3. art. 107 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na wadliwym uzasadnieniu decyzji przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, przede wszystkim w zakresie braku wskazania, czy w ramach decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. doszło do naruszenia art. 107 § 4 kpa, polegającego na niezasadnym odstąpieniu od sporządzenia uzasadnienia decyzji w postaci zezwolenia na pracę dot. I. K., mimo że, wbrew stanowisku Wojewody [...], treść decyzji nie była tożsama ze złożonym przez skarżącą wnioskiem o wydanie zezwolenia typu A na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] o sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. stanowiącą zezwolenie typu A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w części dotyczącej orzeczenia o wynagrodzeniu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także na podstawie art. 145a p.p.s.a. o rozważenie przez Sąd zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując właściwe rozstrzygnięcie, czyli że cudzoziemiec I. K. pracować będzie za wynagrodzeniem 15.00 zł/h brutto, około 2520 zł brutto miesięcznie (ostateczne wynagrodzenie zależy od faktycznie przepracowanych godzin);

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, potrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej jako: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie spór sprowadza się do kwestii wynagrodzenia wskazanego w zezwoleniu na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Minister w zaskarżonej decyzji uznał, że Wojewoda [...] w zezwoleniu typu A nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. wydanym dla i na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], prawidłowo określił, że wynagrodzenie miesięcznie cudzoziemki zatrudnionej na czas określony w wymiarze czasu pracy 1/1, będzie nie niższe niż 2 520 zł/ miesięcznie.

Z takim stanowiskiem organu odwoławczego należy się zgodzić. Otóż zgodnie z art. 88f ust. 1 , zdanie drugie ustawy z dnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm.) zezwolenie na pracę określa podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, stanowisko lub rodzaj pracy wykonywanej przez cudzoziemca, najniższe miesięczne wynagrodzenie cudzoziemca na dany stanowisku, wymiar czasu pracy albo liczę godzin w tygodniu lub w miesiącu, rodzaj wykonywanej umowy będącej podstawą wykonywania pracy oraz okres ważności zezwolenia. Wzór zezwolenia określa załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń. Z wzoru tego wynika, że w zezwoleniu na pracę określa się wysokość najniższego wynagrodzenia jakie cudzoziemiec będzie otrzymywał, a także wymiar jego czasu pracy

Z kolei z wzoru wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącego załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia wynika, że należy w nim podać podstawę prawną wykonywania pracy przez cudzoziemca (pkt 3.3), wymiar czasu pracy (etat), który określa się w przypadku umowy o pracę, liczbę godzić pracy w tygodniu lub w miesiącu, którą określa się w przypadku umowy cywilnoprawnej (pkt 3.4) oraz proponowaną wysokość wynagrodzenia miesięcznego brutto, przy czym w przypadku gdy wynagrodzenie jest określane stawką godzinową należy także podać wynagrodzenie miesięczne (pkt 3.5

Z analizy treści art. 88f ust. 1 ustawy oraz treści wniosku o wydanie zezwolenia i treści wzoru zezwolenia na pracę jasno wynika, że jeżeli podmiot zatrudnia cudzoziemca na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu, to obowiązany jest określić jego najniższe miesięczne wynagrodzenie.

Skarżący w złożonym wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemki podał, że I. K. będzie zatrudniona na podstawie umowy o pracę na pełny etat z wynagrodzeniem określonym jako stawka godzinowa 15.00 zł/h brutto, około 2520 zł brutto miesięcznie, dodając przy tym, że ostateczne wynagrodzenie zależy od faktycznie przepracowanych godzin. Skoro we wniosku należy podać najniższe miesięczne wynagrodzenie, to zasadnie przyjął organ, że skarżący wysokość miesięcznego wynagrodzenia brutto należnego cudzoziemce za wykonaną pracę. zatrudnioną na pełny etat określił w wysokości 2520 zł. Wobec tego organ stosownie do treści art. 88f ust. 1 cyt. wyżej ustawy prawidłowo w wydanym zezwoleniu prawidłowo określił, że miesięczne wynagrodzenie brutto nie będzie niższe niż 2520 zł.

W tych warunkach podniesione w skardze zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Organ stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i wedle zasady z art. 80 k.p.a. dokonał jego oceny, której wynik zawarł w decyzji sporządzonej zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.