Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1433/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz- Ziętek po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Na mocy postanowienia z dnia 25 stycznia 2016 r. odrzucono skargę wniesioną na oznaczoną w sentencji niniejszego orzeczenia, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., z uwagi nie uiszczenie w wyznaczonym terminie wpisu sądowego od skargi. Sąd wskazał, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi, awizowana była po raz pierwszy w dniu 28 grudnia 2015 r., o czym umieszczono zawiadomienie na drzwiach adresata. Powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 5 stycznia 2016 r. W dniu 12 stycznia 2016 r. dokonano zwrotu niepodjętej przesyłki. W związku z powyższym Sąd uznał, że do doręczenia odpisu ww. zarządzenia zastosowanie miał art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Doręczenie miało zatem miejsce w dniu 11 stycznia 2016 r., tj.

z upływem czternastego dnia, licząc od dnia pierwszego awizowania przesyłki,

a termin przewidziany na uiszczenie wpisu od skargi upłynął bezskutecznie z dniem

18 stycznia 2016 r.

W dniu 16 lutego 2016 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności, a także w dniu 18 lutego 2016 r. zażalenie na wyżej wymienione postanowienie o odrzuceniu skargi.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku pełnomocnik podniósł, że nie otrzymał żadnego z dwóch zawiadomień o pozostawieniu w placówce pocztowej przesyłki zawierającej odpis wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Zawiadomienie, bowiem musiałoby zostać umieszczone w szklanych drzwiach prowadzonych do pomieszczeń zajmowanych przez spółkę pełnomocnika, co w jego ocenie jest niemal niemożliwe. Z kolei w dniach 4-5 stycznia 2016 r., tj. w okresie drugiego awizo spółka pracowała zaś w pełnym zakresie. W tych dniach pracownik poczty doręczał korespondencję kierowaną do spółki, jednakże żadnego awizo nie pozostawił. Fakt ten potwierdzają pracownicy spółki - adresata. Co więcej, potwierdza to również pracownik Poczty Polskiej doręczający tego dnia korespondencję. Zatem pełnomocnik skarżącej nie miał szansy odebrać wspomnianej przesyłki, gdyż o niej nie wiedział. Jeżeli nie miał wiedzy o pozostawionej przesyłce, to nie można mu przypisać winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Dalej wskazano, że przyczyna uchybienia ustała w dniu 4 lutego 2016 r., tj. w dniu zapoznania się pełnomocnika skarżącej z treścią postanowienia o odrzuceniu skargi. Jednocześnie pełnomocnik zaznaczył, że podjęte zostały kroki w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji w urzędzie pocztowym - skierowano do Poczty Polskiej pismo reklamacyjne. W nadesłanej przez pełnomocnika skarżącej, odpowiedzi Poczty Polskiej na pismo reklamacyjne, wynika że ze względu na zamknięty lokal adresata w dniu 28 grudnia 2015 r., przesyłki zostały złożone do odbioru w odpowiednim Urzędzie Pocztowym, a stosowne zawiadomienia pozostawiono w drzwiach adresata, podobnie postąpiono z wygenerowanymi w placówce pocztowej w dniu

5 stycznia 2016 r. awizacjami powtórnymi. Dodatkowo w odpowiedzi na pismo wystosowane przez tut. Sąd z prośbą o wyjaśnienie okoliczności dotyczących pozostawienia ww. zawiadomień, operator twierdził jak powyżej. Nadmienił, że procesy związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek oraz pozostawieniem zawiadomień o ich nadejściu nie przewidują uwierzytelniania wykonania tych czynności. Ustalenie przyczyny niedotrzymania zawiadomienia po doręczeniu jest znacznie utrudnione. Odnosząc się do oświadczenia pracownika Poczty Polskiej, w którym twierdził, że w dniu 5 stycznia 2016 r. nie pozostawił w siedzibie adresata awiz, operator poinformował, że z uwagi na znaczny upływ czasu pracownik nie pamięta, czy rzeczowe zawiadomienie doręczał oraz że został wprowadzony w błąd, przez osobę, która przedstawiła mu do podpisu przedmiotowe oświadczenie.

W dniu 25 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 25 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 11 lutego 2016 r. uznać należy za wniesiony w terminie, nie jest on jednakże zasadny.

Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – w tym przypadku do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Strona musi zatem uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna.

Treść przepisu art. 86 §1 powołanej wyżej ustawy wskazuje, że Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Niezawinione uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Zatem w przypadku, gdy strona, uchybiając terminowi, dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97).

Nadto w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu, należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, nr 12, poz. 148).

Dokonując oceny braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Sąd uznał, że okoliczność ta nie została uprawdopodobniona. Na znajdującej się w aktach sprawy zwróconej przesyłki zawierającej przeznaczone dla pełnomocnika strony skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu, znajduje się informacja, że przesyłka została zwrócona nadawcy z powodu jej "nie podjęcia jej w terminie". Z adnotacji umieszczonych na kopercie wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie - pierwsze awizo pozostawiono

28 grudnia 2015 r. na drzwiach adresata, czynność ta została powtórzona 5 stycznia 2016 r. Powyższy fakt został potwierdzony w piśmie Poczty Polskiej z dnia 4 marca 2016 r. oraz z dnia 22 kwietnia 2016 r. W konsekwencji przesyłka została przez Sąd uznana za doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a.

W tym miejscu należy wskazać, że domniemanie doręczenia wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone. Taka sytuacja jest dopuszczalna, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W doktrynie podnosi się, że obalenie domniemania doręczenia przez awizo jest oczywiście możliwe, jednak nie neguje ono dokonania doręczenia, a prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z tym doręczeniem w zakresie biegu terminu (por. J. Jodłowski, K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1989 r., s. 247). Oznacza to, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z wymogami art. 73 p.p.s.a., mimo że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić się od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu. By jednak wykazać brak winy w uchybieniu terminu powinien dysponować argumentem w postaci skutecznie przeprowadzonej reklamacji usług pocztowych w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji i Administracji z 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1468).

Pełnomocnik strony skarżącej w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że doręczająca przesyłkę Poczta Polska nie pozostawiła awiza i w konsekwencji nie został powiadomiony o przesyłce sądowej.

W ocenie Sądu w kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przeciwdowodu nie stanowi samo oświadczenie strony o braku awizo. Twierdzenia pełnomocnika strony skarżącej w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Wręcz przeciwnie istnieją w aktach sprawy pisma operatora pocztowego, w których tenże potwierdził pozostawienie awiz przez swojego pracownika w dniach 28 grudnia 2015 r. oraz

5 stycznia 2016 r. w siedzibie adresata.

Innymi słowy, zwykłe oświadczenie strony, że awizo nie zostało pozostawione lub zaginęło nie jest wystarczające do obalenia domniemania doręczenia przesyłki w trybie awizo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r. sygn. akt II OZ 863/15).

W tym stanie rzeczy uznać należy, że analizowana tu przesłanka, warunkująca dopuszczalność przywrócenia uchybionego terminu, nie została spełniona.

W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.