Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 142/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 29  ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu w pasie drogowym drogi powiatowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Powiatu w S. z dnia [...] września 2020 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Zarząd Powiatu w S. decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku K. M. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), z dnia 6 lutego 2020 r., nie zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego w pasie drogowym drogi powiatowej [...] działka Nr [...] na działce [...], obręb K., gmina K..

2. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi pierwszej instancji, udzielając wytycznych co do dalszego postępowania w sprawie.

3. Organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, nie zezwolił Skarżącej na lokalizację rzeczonego zjazdu indywidualnego.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, między innymi, że w dniu 24 września 2020 r. po uprzednim poinformowaniu Strony o planowanych czynnościach, przeprowadzone zostały oględziny miejsca lokalizacji. Po przeanalizowaniu dokumentacji zebranej w sprawie, biorąc pod uwagę zastrzeżenia zapisane w protokole oględzin w terenie przez komisję Organ ten stwierdził, że lokalizacja dodatkowego zjazdu w obrębie skrzyżowania, na łuku drogi, między wysepkami rozdzielającymi pasy ruchu, przechodząca przez chodnik intensywnie użytkowany przez pieszych, stwarza bardzo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Organ uznał, że zlokalizowanie nowego zjazdu w bliskim sąsiedztwie już istniejącego, przecinającego chodnik, generuje dodatkowe zagrożenie polegające na pogorszeniu warunków bezpieczeństwa w ruchu pieszych. Ponadto wskazał, iż interes Skarżącej nie może przeważać nad interesem pozostałych uczestników ruchu drogowego, dlatego też w ocenie Organu nie jest możliwe wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu zgodnie z żądaniem Skarżącej.

4. W odwołaniu Skarżąca zaznaczyła, iż Organ I instancji bezpodstawnie przyjął, iż chodnik znajdujący się w drodze powiatowej [...] działka nr [...], przy działce nr [...] jest intensywnie użytkowany. Na podstawie własnych badań dotyczących intensywności ruchu pieszych na owym chodniku pełnomocnik wskazał, iż w okresie 3 popołudniowych godzin chodnik był użytkowany tylko przez 2 osoby. Ponadto wskazała, iż chodnik jest położony z dala od dużych obiektów handlowych, a korzystają z niego sporadycznie jedynie mieszkańcy kilku zabudowań po północnej stronie drogi powiatowej [...] działka nr [...]. W konsekwencji Skarżąca uznała, iż Organ I instancji nie dopełnił staranności i nie przeprowadził badań intensywności ruchu pieszych, ani nie poddał analizie położenia chodnika względem otaczających nieruchomości – szereg działek sąsiednich pozostaje niezabudowana. Zdaniem Skarżącej, z uwagi na bardzo małe natężenie ruchu pieszych nowy zjazd nie wpłynie znacząco na pogorszenie warunków ich bezpieczeństwa.

Wskazała również, iż Organ wydający decyzję, prócz powołania komisji przeprowadzającej oględziny i sporządzenia protokołu, który nie został przesłany Skarżącej, nie uczynił nic więcej w sprawie rzetelnego zbadania sprawy lokalizacji dojazdu do działki [...]. W ocenie Skarżącej Organ I instancji powołuje się jedynie na mgliste względy merytoryczne, których w niniejszej sprawie brak, albowiem wskazywana okoliczność intensywnego ruchu pieszych jest jedynie fikcją. Skarżąca zaznaczyła również, iż obecnie trwa proces sprzedaży działki o nr [...] wraz z użyczeniem dzierżawy działki o nr [...] na rzecz osoby trzeciej. Działka nr [...] aktualnie pozostaje bez fizycznego i potencjalnego dostępu do drogi publicznej.

5. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a.") oraz art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, ze zm., dalej przywoływana jako: "u.d.p,") Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na treść wymienionego w podstawie swojej decyzji przepisu prawa materialnego oraz na wytyczne wynikające z uregulowań (§ 77, § 79, § 113 pkt 7 i § 9) rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124, ze zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem" i stwierdziło, że w świetle niniejszych przepisów, w odniesieniu m.in. do dróg powiatowych, należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

Organ odwoławczy wyjaśnił, posiłkując się poglądami judykatury, że tak ogólnie sformułowany warunek wymaga dokładnego wyjaśnienia sprawy m.in. poprzez ustalenie usytuowania już istniejących zjazdów z drogi. Wyjaśnienie tej kwestii niezbędne jest do dokonania oceny czy lokalizacja kolejnego zjazdu nie zagrozi poziomowi bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jednocześnie Organ ten wskazał, że przewidziany wymóg ograniczenia ilości zjazdów nie oznacza całkowitego zakazu lokalizacji zjazdu. Jest więc możliwe, że dany podmiot uzyska takie zezwolenie, jeśli nie będzie się to sprzeciwiać warunkom bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie będzie innej możliwości skomunikowania danego terenu z drogą.

SKO uznało, że podstawowe znaczenia dla podjęcia decyzji co do wyrażenia bądź odmowy wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu ma zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która to może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu z niej. Organ II instancji wskazał również, iż decyzja w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Organ ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów mających zastosowanie w sprawie.

Na podstawie powyższych rozważań oraz biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Kolegium uznało za w pełni prawidłowe stanowisko Organu I instancji odmawiające lokalizacji zjazdu indywidualnego w pasie drogowym drogi powiatowej [...] działka nr [...] na działce [...] obręb K.. Zdaniem SKO Organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie. Z protokołu oględzin z dnia 24 września 2020 r. wynika, iż przedmiotowy odcinek drogi ul. [...] jest w ciągu drogi powiatowej nr [...], zaś skrzyżowanie drogi powiatowej z drogą gminną [...], położone w obszarze zabudowanym, jest oznaczone znakami poziomymi i pionowymi, pasy ruchu w obrębie skrzyżowania są odseparowane wyspą rozdzielającą oraz linią P 1e na skrzyżowaniu. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na stanowisko przedstawiciela ZDP w S. , zgodnie z którym planowany zjazd stworzy zagrożenie bezpieczeństwa ruchu dla wszystkich uczestników ruchu oraz na stanowisko przedstawiciela KPP w S. , który podczas oględzin poinformował, że na wskazanym terenie jest wzmożony ruch pojazdów, tym bardziej gdy występują zdarzenia drogowe na obwodnicy, wówczas ruch przekierowywany jest na rzeczoną drogę powiatową, a ponadto sama lokalizacja zjazdu nie jest odpowiednia, gdyż z jednej strony włącznie się do ruchu z tego punktu zasłania ogrodzenie drogowe, a z drugiej drzewostan w pasie drogowym. Kolegium wskazało również, że do akt sprawy w dniu 10 września 2020 r. zostały załączone dokumenty z pomiaru natężenia ruchu na kolejnym skrzyżowaniu (ul. S. – [...]), obejmujący wlot ul. [...] od strony S. .

Organ odwoławczy, mając na względzie lokalizację wnioskowanego zjazdu, a nadto wskazane w protokole oględzin ograniczenia widoczności dla włączających się do ruchu w miejscu planowanego wnioskowanego zjazdu oraz natężenie ruchu na danym odcinku drogi, a także bliską odległość istniejącego już zjazdu indywidualnego, podzielił stanowisko Organu I instancji uznające, że ulokowanie takiego zjazdu stwarzałaby zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Odnosząc się do twierdzeń odwołania, Kolegium wskazało, że pełnomocnik brał udział w oględzinach i jak sam wskazuje w treści odwołania, każda z obecnych osób mogła wnieść uwagi do treści sporządzonego protokołu, stąd też okoliczność, iż Strona nie otrzymała protokołu oględzin nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto Kolegium wskazało, że pełnomocnik w treści odwołania odnosi się do podanej w zaskarżonej decyzji intensywności użytkowania chodnika, tym niemniej niezależnie od prawidłowości owego stwierdzenia, odmowa wyrażenia zgody na lokalizację wnioskowanego zjazdu jest uzasadniona również innymi okolicznościami wynikającymi z protokołu oględzin, które wskazano w uzasadnieniu decyzji.

6. Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia, w skardze z dnia 11 stycznia 2021 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, Skarżąca zarzuciła jego wydanie z naruszeniem:

- art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez arbitralną, niewszechstronną i dowolną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że usytuowanie przedmiotowego zjazdu na wskazanym odcinku drogi może powodować niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i doprowadzić do potencjalnych zagrożeń drogowych, podczas gdy w istocie są to wyłącznie domniemania Organu w tym zakresie i okoliczność ta nie została w żadnym zakresie udowodnienia;

- art. 29 ust. 4 u.d.p. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że orzeczenie o braku wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego jest zasadne, podczas gdy w istocie takie przesłanki nie zachodzą, a zezwolenie skarżącej na lokalizację zjazdu indywidualnego nie wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu i instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż Organ odwoławczy wydając decyzję naruszył granice uznania administracyjnego oraz dowolności postępowania, bowiem organ może, ale nie musi, uzgodnić lokalizację zjazdu także na drogę publiczną, jednak dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego oraz zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego, co w toku niniejszego postępowania nie miało miejsca. Skarżący wskazał również, iż zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych, dlatego tym bardziej należy dokładnie ocenić wszystkie okoliczności składające się na ewentualną lokalizację takiego zjazdu. Skarżąca podkreśliła, iż Organ powinien rozważyć przede wszystkim dwie kwestie: po pierwsze bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a po drugie, czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości.

Zdaniem Strony, przesłanka zapewnienia bezpieczeństwa ruchu nie została przekonywująco wyjaśniona przez Organ. Przedmiotowa działka znajduje się przy drodze powiatowej w teranie zabudowanym. Organ zaś ogólnikowo odniósł się do usytuowania drogi, pomijając całkowicie dozwoloną prędkość na przedmiotowej drodze oraz czy na tej drodze w przeszłości dochodziło do jakichkolwiek kolizji drogowych. Jednocześnie Organ całkowicie pominął kwestię pieszych poruszających się po chodniku. Organ nie zbadał w szczególności czy poruszają się po nim piesi, w jakiej liczbie oraz jak często.

Skarżąca argumentowała, że aby prawidłowo ocenić, czy w niniejszej sprawie zlokalizowanie zjazdu we wnioskowanym miejscu spowoduje jakiekolwiek niebezpieczeństwo, trzeba wziąć pod uwagę dane liczbowe dotyczące wypadków na tym odcinku drogi, z uwzględnieniem tych spowodowanych zlokalizowanymi zjazdami indywidualnymi oraz bieżące natężenie ruchu. Dopiero w następnej kolejności należy poczynić rozważania dotyczące projektu stałej organizacji ruchu przedmiotowego odcinka drogi, zwłaszcza w kontekście bezpieczeństwa. Skarżąca zwróciła również uwagę, iż Organ całkowicie pominął kwestię możliwości dojazdu do przedmiotowej nieruchomości, albowiem w uzasadnieniu decyzji brak jest jakiegokolwiek odniesienia do tej kwestii.

Pełnomocnik Skarżącej uznał, iż organ jest obowiązany do kierowania się zasadą prawdy obiektywnej. Służyć ma temu zebranie wyczerpującego materiału dowodowego poprzez podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu stron. Ponadto zgodnie z art. 7a K.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W ocenie Skarżącej, Organ w swoim stanowisku przekroczył granice dowolności jakie mu przysługują w ramach uznania administracyjnego.

7. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

8. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz nie do końca z powodów w niej wskazywanych.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2

i art. 120 P.p.s.a.

9. Podstawą materialnoprawną działań Organów w sprawie był przepis art. 29 ust. 1 u.d.p., z którego wynika, że budowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu oraz przepis art. 29 ust. 4 wskazanej ustawy, zgodnie z którym ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Z uwagi na użycie sformułowania "może" bezsporne jest, iż w przypadku wskazanym w cytowanym przepisie mamy do czynienia z decyzją uznaniową, której granice wyznaczają w pierwszej kolejności przepisy dotyczące warunków technicznych, ale również interes społeczny oraz słuszny interes obywateli jako ich uzupełnienie.

W świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie NSA koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, zawierających w swojej treści kierunkowe dyrektywy wyboru (w tym przypadku: ważny interes wnioskodawcy oraz interes publiczny), stwierdzenie,

że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do udzielenia zezwolenia dysponuje organ, choć oczywistym jest, że organ nie dysponuje tu "prawem łaski". Organ może, ale nie musi, uwzględnić wniosku w sytuacji gdy względy wynikające z wymogów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne przeważają za nieudzieleniem zezwolenia.

Należy bowiem mieć dodatkowo na uwadze, iż w orzecznictwie dominuje pogląd, że przy wyrażaniu zgody na lokalizację nowego zjazdu z drogi publicznej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym mają decydujące znaczenie i przeważają nad potrzebą uwzględnienia interesu wnioskodawcy (por m.in. wyrok NSA z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt I OSK 232/20 i z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2936/19; wszystkie przytaczane orzeczenia pochodzą z bazy: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Luz decyzyjny organu w zakresie zgody na lokalizację zjazdu jest zatem pochodną przepisów w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i oceny faktycznego usytuowania nieruchomości względem której wydawana jest owa decyzja.

Przy tym sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia zezwolenia. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości, bowiem ustawa nie nakłada na organ podejmujący decyzję ograniczeń przy wyborze możliwości rozstrzygnięcia.

Dokonując ustaleń organ orzekający ma obowiązek dokładnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy i ocenić wyniki postępowania wyjaśniającego

w granicach swobodnej (nie dowolnej) oceny dowodów na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, wysnuwając z zebranego materiału dowodowego wnioski logicznie uzasadnione. Obowiązkom powyższym Organy nie sprostały.

10. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Podobnie art. 77 § 1 K.p.a. zobowiązuje organ do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego rozpatrzenia. Organ administracji publicznej jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego. Dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została dokładnie wyjaśniona i udowodniona. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i w konsekwencji wydanie decyzji bez dokonania oceny wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, skutkuje natomiast wadliwością wydanej decyzji administracyjnej.

Ocena materiału dowodowego pozostaje pod ochroną art. 80 K.p.a. wyłącznie wtedy, gdy została przeprowadzona wszechstronnie, swobodnie, z uwzględnieniem całości zebranego materiału dowodowego. Wyniki tej oceny powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w szczególnie starannym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji uznaniowej, umożliwiającym jej kontrolę (art. 107 § 3 K.p.a.).

Mając na względzie powyższe uwagi należy wskazać, że z uzasadnień zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej, a także z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że Organy orzekały w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który winien być zebrany w tego rodzaju sprawach. Brak jest bowiem w aktach aktualnej organizacji ruchu drogowego na odcinku objętym postępowaniem. Znajdujące się w aktach badanie "Pomiar natężenia ruchu" opracowane przez inż. M. S. co prawda zawiera na stronie 6 rys. 3 oznakowanie drogowe, jednak jak wynika ze strony tytułowej, dotyczy innego miejsca w ciągu ul. [...]. Ponadto dokument ten jest zdekompletowany - nie wiadomo w jakiej dacie powstało opracowanie oraz jakie uprawnienia posiada sporządzający.

Ponadto analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez Organy administracyjne w tym postępowaniu prowadzi również do wniosku, iż Organy nie dokonały zupełnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w zakresie jakiejkolwiek dokumentacji poglądowej m.in. map ewidencyjnych z lokalizacją wnioskowanego zjazdu, która pozwoliłaby zweryfikować ustalenia dotyczące organizacji ruchu poczynione przez Organ I i II instancji.

Dodatkowo z wykazu dokumentów przekazanych przez Organ I instancji jak i samych akt administracyjnych wynika, że nie przekazał on Organowi odwoławczemu wniosku z dnia 6 lutego 2020 r. inicjującego postępowanie, zatem skoro nie ma go w aktach administracyjnych przedłożonych Sądowi jako kompletnych, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte z pominięciem tego istotnego dla sprawy dokumentu. Jednocześnie nie została wyjaśniona przez Organy kwestia dysponowania nieruchomością przez Skarżącą jak i nie można stwierdzić czy zbadano kompletność wniosku.

Lektura uzasadnień rozstrzygnięć obu Organów nie daje odpowiedzi na te wątpliwości.

Co prawda Kolegium w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] marca 2020 r. wskazuje, że działka nr [...] jest dzierżawiona i zostanie sprzedana Stronie, jednak okoliczność czy Skarżąca była uprawniona w myśl art. 29 ust 1 u.p.d. do złożenia wniosku nie jest możliwa do weryfikacji, skoro w powyższym zakresie Organ odwoławczy oparł się na twierdzeniach Skarżącej.

11. W ocenie Sądu, tak zgromadzony przez organy administracyjne materiał dowodowy jest niewystarczający, a w związku z tym niemożliwa jest ocena merytoryczna zaskarżonej decyzji. Organ zarówno I jak i II instancji nie przeprowadził postępowania w sposób kompletny i zupełny, dlatego też konieczne jest jego uzupełnienie w we wskazanym przez Sąd zakresie. W rozpoznawanej sprawie Organy nie przedstawiły stosownych dowodów, które umożliwiłyby ocenę prawidłowości przyjętych przez nie ustaleń faktycznych. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe zalecenia Sądu oraz kwestie podnoszone przez Skarżącą.

12. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdzając naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. w punkcie I wyroku uchylił decyzje Organów obu instancji.

W punkcie II wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.