Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 272/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sposobu zagospodarowania terenu i ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją znak [...] z [...] maja 2016 r. Burmistrz Gminy K. (dalej: Burmistrz, organ I instancji), działając na podstawie art. 104

i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.) oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., zwana dalej: u.p.z.p.), orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zalesienia części działki nr ewid. [...], położonej w S., gmina K..

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek A. Ł. (dalej: wnioskodawczyni, inwestor) z dnia 3 sierpnia 2015 r. w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zalesieniu części działki nr ewid. [...] , położonej w S., gmina K.. Podał, iż działka nr [...] nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie ogłoszono o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w odniesieniu do przedmiotowego terenu. W wyniku oględzin terenu działki przeprowadzonych [...] października 2015 r. stwierdzono, że wnioskowany teren jest zalesiony. Na działce występują następujące gatunki drzew: brzoza - wysokość ok. 3 m, sosna, lipa, buk, grab, modrzew, jodła, świerk, tuja. Część działki objęta nasadzeniami jest ogrodzona siatką leśną stalową. Według oświadczenia inwestora, zalesienie części działki wykonano w marcu 2014 r. oraz w marcu 2015 r .

Z przedłożonych do wniosku dokumentów wynikało, że inwestor wnioskuje do zalesienia grunty rolne RIII i RIV. Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrz wydał decyzję znak [...] z [...] grudnia 2015 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, wskazując na brak kontynuacji funkcji. Na skutek złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) decyzją znak [...] z [...] marca 2016 r. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W ponownym postępowaniu, realizując uwagi Kolegium, wezwano inwestora do uzupełnienia wniosku. W dniu 6 kwietnia 2016 r. wnioskodawczyni uzupełniła wniosek, przedkładając: mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesioną lokalizacją wnioskowanej inwestycji, sposób zagospodarowania części działki w formie graficznej i opisowej, wypis z rejestru gruntów z 31 marca 2016 r. W przedłożonym dla działki nr [...] wypisie widnieją użytki: lasy - LsIV o powierzchni 0,2502 ha, grunty orne - RIIIa

o powierzchni 0,1810 ha, grunty orne - RIIIb o powierzchni 0,2374 ha. Na przedłożonej mapie sytuacyjno-wysokościowej na terenie objętym wnioskiem widnieje użytek LsIV. Pozostałą część działki nr [...] zgodnie z mapą stanowią użytki RIIIa i RIIIb. Zmiany

w ww. dokumentach wprowadzono ostateczną decyzją Starosty K. (dalej: Starosta), znak [...] z dnia [...] listopada 2015 r. (w decyzji Burmistrza błędnie wskazano datę na [...] listopada 2015 r.), zatwierdzającą gleboznawczą klasyfikację gruntów działki nr [...], położonej w obrębie S., gmina K., wykonaną w 2015 r. przez klasyfikatora, polegającą na przeniesieniu części konturu klasyfikacyjnego RIIIa, RIIIb i RIVa do konturu klasyfikacyjnego LsIV.

W ocenie Burmistrza, z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika, że wnioskowana część działki nr [...] jest gruntem leśnym - użytek LsIV, jest porośnięta roślinnością leśną. Zatem bezprzedmiotowe jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zalesieniu części działki nr [...].

Odwołanie na powołane rozstrzygnięcie złożył M. P. (dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ

I instancji. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 105 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału i pominięcie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności dokonania nasadzeń przez inwestora bez uzyskania prawomocnej decyzji o zmianie zagospodarowania terenu;

2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie skarżącemu terminu do zapoznania się i wypowiedzenia na temat zebranego materiału, co uniemożliwiło mu zgłoszenie wniosków dowodowych i zgłoszenie zarzutów,

w tym dotyczących wznowienia postępowania toczącego się przed Starostą, dotyczącego przeniesienia konturu klasyfikacyjnego i wprowadzenia wyników do ewidencji gruntów;

3. art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zalesieniu części działki nr [...], a nawet brak stwierdzenia, że inwestor nie spełniał warunków przewidzianych dla dokonania zalesienia gruntu.

Decyzją znak [...] z [...] stycznia 2017 r. Kolegium, biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy, Kolegium podało, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wnioskodawczyni dokonała zalesienia części działki nr [...] bez posiadania wymaganej prawem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na zalesieniu. W związku

z tym zalesieniem, E. P. pismem z 27 maja 2015 r. zwróciła się do Burmistrza

o wszczęcie postępowania w trybie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w sprawie przywrócenia rolnego sposobu zagospodarowania części działki nr [...]. Postanowieniem znak [...] z [...] października 2015 r. Burmistrz zawiesił postępowanie z wniosku E. P. do czasu rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie warunków zabudowy.

Organ odwoławczy podał, że dokonując zalesienia inwestor zmienił sposób zagospodarowania części działki nr [...]. W toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy teren objęty wnioskiem został przeklasyfikowany z gruntu rolnego na las.

W takiej sytuacji należy uznać, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na zalesieniu stało się bezprzedmiotowe, gdyż nie istnieje już sprawa polegająca na zmianie sposobu zagospodarowania części działki nr [...], skoro teren objęty wnioskiem stanowi obecnie las. Postępowanie bezprzedmiotowe podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z tych względów Kolegium nie uwzględniło zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 i art. 107 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż zebrany materiał jest wystarczający do umorzenia postępowania.

Kolegium za zasadny uznało podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ organ I instancji nie powiadomił stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Oceniło jednak, że naruszenie to nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia, gdyż w odwołaniu zgłoszone zostały zarzuty i wnioski. Jeśli chodzi o zarzut, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiło wznowienie postępowania toczącego się przed Starostą, dotyczącego przeklasyfikowania gruntu, organ odwoławczy stwierdził brak jego wpływu na możliwość wniesienia wniosku o wznowienie do Starosty.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 7, art. 8 w związku z art. 77 i art. 80 w związku z art. 105 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności pominięcie faktu, że dokonanie nasadzeń przez inwestora odbyło się bez uzyskania prawomocnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy

i w czasie dokonywania nasadzeń inwestor takiej decyzji nie posiadał, a obecny stan nie może sanować uprzednio podjętych nielegalnych działań;

2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób chaotyczny,

a tym samym niewzbudzający zaufania obywateli do organów Państwa oraz niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności nieudzielenie mu terminu do zapoznania się i wypowiedzenia na temat zebranego materiału, co z kolei uniemożliwiło zgłoszenie wniosków dowodowych oraz zarzutów, w tym dotyczących wznowienia postępowania toczącego się przed Starostą, dotyczącego przeniesienia konturu klasyfikacyjnego

i wprowadzenia wyników do ewidencji gruntów;

3. art. 10 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieustalenie, komu w niniejszej sprawie przysługuje przymiot strony, w szczególności nieustalenie, kto faktycznie jest prawnym właścicielem działki nr [...], tj. kto jest następcą prawnym zmarłego S. B., i w konsekwencji niezapewnienie następcy prawnemu czynnego udziału na każdym etapie postępowania;

4. art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na zalesieniu części działki nr [...], położonej

w S., gmina K., a nawet brak stwierdzenia, że inwestor nie spełniał warunków przewidzianych dla dokonania zalesienia gruntu.

Uzasadniając skargę skarżący podał, iż organ odwoławczy nie dokonał wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Poczynione ustalenia i wnioski jedynie powielają błędne wnioski i ustalenia Burmistrza, przez co postępowanie w niniejszej sprawie obarczone jest licznymi błędami w zakresie ustaleń faktycznych. Za najważniejszy dowód w sprawie organ uznał informację

z ewidencji gruntów i budynków, wskazującą wyłącznie na aktualny stan faktyczny

(w zasadzie niekwestionowany przez inwestora z uwagi na fakt, że dane o zalesieniu sam wskazał we wniosku). Oparcie się wyłącznie na jednej informacji rodzi wrażenie, że organ niejako sanuje zachowanie inwestora, który działa metodą faktów dokonanych, nie stwierdzając tego nawet w zaskarżonej decyzji. W analizowanym obszarze na gruntach sąsiednich nie występują żadne zalesienia, wręcz przeciwnie, są to grunty intensywnych upraw rolnych, a wszystkie grunty, w tym grunt zalesiony, są gruntami

o wysokich kategoriach jakościowych gleb. Okoliczność ta w sposób jednoznaczny uniemożliwia świadome zalesienie części działki wewnątrz spójnego terenu o innym przeznaczeniu, co jest działaniem skrajnie sprzecznym z zasadami zrównoważonego planowania i zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji, gdy działanie inwestora jednoznacznie zmierza do obejścia prawa, całkowicie niezrozumiała jest bierność orzekających w sprawie organów.

Skarżący wskazał, że w sprawie organ naruszył art. 10 § 1 k.p.a., przez co nie miał możliwości wypowiedzenia się, w szczególności co do jego wniosku do Starosty

o uchylenie decyzji z [...] listopada 2015 r., które toczyło się bez udziału skarżącego, dlatego też nie mógł on skutecznie działać w tamtej sprawie.

Zdaniem skarżącego, organy nie poczyniły odpowiednich ustaleń w przedmiocie poinformowania wszystkich stron, które winny brać udział w niniejszej sprawie,

w szczególności nie ustaliły, kto jest właścicielem działki nr [...] i nie powiadomiły tej osoby o toczącym się postępowaniu oraz rozstrzygnięciu. Tymczasem, skoro za stronę uznano nie właściciela czy użytkownika wieczystego przedmiotowej działki, a jedynie użytkownika W. K., to tym bardziej konieczne było ustalenie, kto jest właścicielem wskazanej wyżej nieruchomości. Zgodnie z dokumentacją dotyczącą tejże działki, jej dotychczasowy właściciel S. B., nie żyje. W takim przypadku organ winien ustalić, kto jest następcą prawnym S. B., a następnie powiadomić tę osobę o toczącym się postępowaniu oraz o rozstrzygnięciu zapadłym w sprawie. Tymczasem organy poprzestały jedynie na sporządzeniu pisemnej notatki służbowej, w której stwierdzono, że W. K. użytkuje działkę na podstawie ustnej umowy ze zmarłym S. B., uznając tym samym kwestię ustalenia właściciela działki nr [...] za dostatecznie wyjaśnioną. Nadmienił, że powyższe stanowiło jedno z uchybień, z powodu którego Kolegium poprzednio uchyliło decyzję organu I instancji.

Skarżący podał dalej, iż z treści art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. można wywieść, że każda zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy. Inwestor, sadząc las, był zobligowany do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, która umożliwiłaby mu dokonanie nasadzeń na gruncie. Takiej decyzji inwestor nie uzyskał. Wprawdzie zmiana zagospodarowania terenu nie jest pojęciem zdefiniowanym, lecz oznacza niewątpliwie funkcjonalne przekształcenia terenu. Bez wątpienia, w ocenie skarżącego, taką zmianą jest dokonanie znacznej ilości nasadzeń, stanowiących zalesienie zwartego obszaru. Takie zagospodarowanie terenu, które

w sposób istotny narusza interes faktyczny i prawny sąsiadów, w tym skarżącego, nie może być uznane za dopuszczalne, a tym bardziej nie może być tolerowane przez brak jednoznacznego stwierdzenia o niedopuszczalności i niezgodności z prawem opisanego zachowania inwestora.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, odniósł się do jej zarzutów oraz podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z regulacją art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Z zasady tej wynika, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania terenu określają decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pod tą zbiorczą nazwą są określone dwa rodzaje decyzji: o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 – 58 u.p.z.p.)

i o warunkach zabudowy (art. 59 – 67 u.p.z.p.). Użycie przez ustawodawcę pojęcia "warunki zabudowy" nie wskazuje jednak, iż chodzi tu wyłącznie o sposób zagospodarowania przez realizację inwestycji budowlanej. Decyzja o warunkach zabudowy wchodzi do zbiorczego pojęcia decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (ust. 2). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 2b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2a).

W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić

z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania (ust. 3).

Z przepisu art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zmiany te wiążą się niewątpliwie z procesem budowlanym i to zarówno wówczas, gdy na pewne czynności jest wymagane pozwolenie na budowę, jak również wówczas, gdy takie pozwolenie nie jest konieczne. Przepis art. 59 ust. 2 u.p.z.p., stanowiący iż ust. 1 tego artykułu stosuje się do zmiany zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę (z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku), nie ogranicza jednak sposobu zagospodarowania do inwestycji budowlanych, chociaż nie wymagających pozwolenia na budowę. Redakcja przepisu art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. nie pozostawia więc wątpliwości, że obowiązek ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji dotyczy zmiany zagospodarowania terenu.

Pojęcie "zmiana zagospodarowania" nie zostało zdefiniowane w u.p.z.p. Jest pojęciem zaczerpniętym z urbanistyki, a treść przypisywana temu pojęciu kształtuje się dopiero na podstawie konkretnego przypadku z praktyki (por. wyrok WSA w Opolu

z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Op 495/10, publ. cbosa, wyrok WSA

w Warszawie z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1084/05, publ. Lex nr 25437). Przyjmuje się, że chodzi o każdą zmianę sposobu zagospodarowania terenu, nawet taką, która nie wymaga pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1069/06, Lex nr 355485).

Ogólna, omówiona wyżej regulacja prawna jest uzupełniona w przedmiotowej sprawie przepisem szczególnym z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r.

o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788). Stanowi on, że grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten poszerza możliwości przeznaczania gruntów do zalesiania, które dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. "Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" pod red.

Z. Niewiadomskiego, wyd. Becka z 2004 r.). Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego grunty przeznaczone do zalesienia może określać wydana w tym celu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W niniejszej sprawie niesporne jest, iż działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie, na którym aktualnie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niesporna jest także okoliczność, iż zalesienia przedmiotowej działki inwestor dokonał w marcu 2014 r. i w marcu 2015 r. na powierzchni 2165,4 m2, a więc bez posiadania wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy. W dacie złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy, tj. w dniu

[...] sierpnia 2015 r., działka nr [...] o powierzchni 0,6686 ha stanowiła grunty orne RIIIa

o powierzchni 0,2572 ha, grunty orne RIIIb o powierzchni 0,3120 ha i grunty orne RIVa o powierzchni 0,994 ha (wypis z rejestru gruntów z dnia 3 sierpnia 2015 r.).

Bez wątpienia więc wnioskodawczyni dokonała zalesienia ww. części działki bez posiadania wymaganej decyzji o warunkach zabudowy, a takie działanie podpada pod dyspozycję przepisu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Jak wynika z akt administracyjnych, w toku jest postępowanie przed Burmistrzem nr [...] w przedmiocie przywrócenia rolnego sposobu zagospodarowania części działki nr [...], które zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie warunków zabudowy.

Niezależnie od powyższego, istotne znaczenie dla oceny niniejszej sprawy ma jednak okoliczność, iż w toku prowadzonego przez organy postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, którego wszczęcie nastąpiło zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., działka nr [...] objęta została decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...] , zatwierdzającą gleboznawczą klasyfikację gruntów, położonych w obrębie S., gmina K.. Klasyfikacja gruntów wykonana została w 2015 r. przez klasyfikatora S. G. i polegała na przeniesieniu części konturu klasyfikacyjnego RIlIa, RIllb i RIVa do konturu klasyfikacyjnego LsIV, zgodnie z operatem klasyfikacyjnym zgłoszonym w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. pod Nr [...]. Decyzja Starosty w dniu [...] grudnia 2015 r. stała się ostateczna

w wyniku braku zaskarżenia w trybie i terminie ustawowo zakreślonym. Wyniki klasyfikacji gleboznawczej gruntów wprowadzono do operatu ewidencji gruntów obrębu S., gmina K.. W związku z tym, według wypisu z rejestru gruntów z dnia 31 marca 2016 r., dotyczącym działki nr [...], w ewidencji widnieją: lasy - LsIV

o powierzchni 0,2502 ha, grunty orne -RIIIa o powierzchni 0,1810 ha i grunty orne - RIIIb o powierzchni 0,2374 ha. Tak więc teren objęty wnioskiem w przedmiotowej spawie w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy został przeklasyfikowany z gruntów rolnych na las w innej sprawie, w której decyzja jest już ostateczna.

W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić trzeba, iż w dacie orzekania przez organ I instancji, według aktualnego wypisu z rejestru gruntów, część działki, co do której wnioskodawczyni złożyła wniosek o ustalenie warunków dla zalesienia, stanowi las. Powyższa okoliczność wpływa na bezprzedmiotowość procedowania przez Burmistrza w sprawie z wniosku inwestora w niniejszej sprawie. Wobec braku przedmiotu sprawy właściwym w tej sytuacji było umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo

w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Jednocześnie należy zgodzić się z Kolegium, że decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie nie przesądza o zgodności zalesienia części działki nr 143/4 z prawem.

W ocenie Sądu, niezasadne są zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania: art. 7-8, art. 77 i art. 80 w związku z art. 105 i art. 107 k.p.a. oraz

w konsekwencji naruszenia prawa materialnego, tj. wskazanych w skardze przepisów u.p.z.p., poprzez brak stwierdzenia przez organ w decyzji, że inwestor nie spełniał warunków przewidzianych dla zalesienia gruntu (odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy). W okolicznościach tej sprawy organ nie miał podstaw do wydania decyzji merytorycznej (pozytywnej lub negatywnej), bowiem w dacie orzekania przez Burmistrza zalesienie stało się faktem, chociaż bez wymaganej ku temu decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że został on już podniesiony w odwołaniu i rozpatrzony przez Kolegium. Niewątpliwie organ

I instancji nie powiadomił stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. W tym zakresie Sąd w całości podziela ocenę dokonaną przez Kolegium, że to naruszenie nie miało wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Skarżący bowiem w odwołaniu zgłosił swoje zarzuty i wnioski co do meritum przedmiotowej sprawy, które zostały przez organ odwoławczy rozpatrzone. Natomiast naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w tej sprawie nie ma wpływu na możliwość złożenia wniosku przez skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. To są dwa różne postępowania niezależne od siebie.

Niezasadny jest również zarzut skargi naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a., ponieważ prawidłowo organy uznały za stronę postępowania W. K., jako następcę prawnego zmarłego S. B., samoistnego posiadacza działki nr [...]. Z treści art. 28 k.p.a. wynika, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak wynika z akt sprawy, W. K. użytkuje tę działkę od 33 lat na podstawie ustnej umowy ze S. B.. Tak długotrwałe użytkowanie, zdaniem Sądu, daje mu prawo do bycia stroną tego postępowania, tym bardziej, że w jego toku inne osoby nie zgłaszały praw do działki nr [...]. Jego interes prawny wynika z tego, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne wnioskodawczyni może wpływać na sferę uprawnień związanych z korzystaniem z użytkowanej kilkadziesiąt lat nieruchomości.

W związku z powyższym należy uznać, że zarzuty skarżącego zawarte

w skardze nie znalazły potwierdzenia w sprawie. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż nie dopatrzył się innych uchybień, które skutkowałyby uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności podjętych przez organy decyzji.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.