Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 323/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 1, 88 ust. 3a pkt 4  lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy asystent sądowy Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2012 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. Dyrektora Izby Skarbowej we W. o nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. o nr [...], którą określono A Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) we W. za luty 2012 r. kwotę zwrotu podatku od towarów i usług oraz kwotę różnicy podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwotach odmiennych od zadeklarowanych.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał m.in. przepisy art. 86 ust.1, art. 88 ust.3a pkt 4 lit a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o VAT).

W trakcie prowadzonego na etapie I instancji postępowania ustalono, iż w badanym okresie Strona prowadziła działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu wszelkiego rodzaju prac w zakresie budownictwa dróg szynowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że określone faktury wystawione przez B S. R. (z tytułu m.in. transportu drogowego – w tym transportu mas ziemnych, przeładunku podkładów kolejowych, pracy koparki) na rzecz C sp. z o.o. z/s we W. (obecnie A Sp. z o.o.) nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła organ I instancji do wniosków, że usługi realizowane przez B S. R. na rzecz Strony, udokumentowane spornymi fakturami, były podzlecane innym podmiotom wg poniższych schematów:

— D M. R. ----- B S. R. -» E sp. z o.o.,

— F M. Z. ---- G A. N.—► B S. R. —» H sp. z o.o.

Jak ustalił organ I instancji, podwykonawcy firmy B S. R. byli (jak zeznali) jedynie "pośrednikami" i nie posiadali odpowiedniego zaplecza osobowego ani technicznego, pozwalającego na wykonanie tego rodzaju usług. Nie wykonała ich również firma B. W konsekwencji organ I instancji uznał, że prace ujęte w spornych fakturach zostały wykonane, jednak nie przez podmiot widniejący na tych fakturach jako ich wystawca.

W świetle ustalonego stanu faktycznego, organ I instancji w decyzji pierwszoinstancyjnej uznał, iż usługi wykazane na zakwestionowanych fakturach nie zostały wykonane przez firmę B prowadzoną przez pana S. R., w związku z czym Spółce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych faktur.

W konsekwencji Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. wydał dnia [...].08.2016 r. decyzję określającą Spółce za luty 2012 r. kwotę zwrotu podatku od towarów i usług oraz kwotę różnicy podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwotach odmiennych od zadeklarowanych.

Od decyzji tej Strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W ww. odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności:

1. art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT przez błędną wykładnię polegającą na pozbawieniu Strony prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur;

2. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy wszystkie faktury dokumentują faktyczne transakcje zawarte z podmiotem w nich wykazanym.

W odwołaniu Strona zarzuciła również niezebranie pełnego materiału dowodowego. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że Strona korzystała z pracy osób trzecich, a wykonanie prac zostało potwierdzone protokołami odbioru prac. Rozbieżności w zakresie dat odbioru robót i dat wystawienia faktur nie mają znaczenia dla faktu wykonania robót, zaś nieścisłości w zeznaniach świadków nie mogą wykluczać dowodu z dokumentów, w postaci umów, potwierdzeń zapłaty, przelewów bankowych i protokołów odbioru robót. W ocenie Spółki, brak doświadczenia podwykonawców Strony w realizacji prac, czy brak zaplecza technicznego nie podlega ocenie prawnej, a wywodzenie z tych okoliczności skutków prawnych dla Strony narusza zasady legalności i praworządności.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podtrzymał ocenę ustaleń dokonanych przez organ I instancji i wskazał, iż I S. R. nie posiadał składników majątku przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie robót modernizacyjnych szlaków kolejowych, jakie wynikają z zakwestionowanych faktur VAT. Nie dysponował odpowiednim przy tego rodzaju działalności zapleczem technicznym, tj. nie był właścicielem, bądź najemcą ruchomości umożliwiających prowadzenie tego typu działalności gospodarczej, nie dysponował niezbędnymi maszynami i urządzeniami służącymi do wykonywania choćby porządkowych usług torowych, jak łopaty, kilofy, widły. Nie posiadał sprzętu ciężkiego - koparek, samochodów ciężarowych, urządzeń służących do ważenia, sortowania i przeładunku złomu.

Organ odwoławczy wskazał, iż Pan S. R. w okresie od lipca 2011 r. do marca 2012 r. nie zatrudniał pracowników w oparciu o umowę o pracę, okazał jedynie umowy zlecenia zawarte na okres od 02.01.2012 r. do 07.02.2012 r. z 23 osobami. Według przedłożonych umów zlecenia, pan S. R. zlecił wykonanie robót torowych i okołotorowych. Umowy nie zawierają jednak ani szczegółowo wymienionego zakresu obowiązków, prac, jakie przyjmujący zlecenie mają wykonać, ani też miejsca wykonania tych prac. W umowach znajduje się ogólny zapis, iż zleceniodawca zobowiązuje się wykonać zlecone czynności w miejscu wskazanym przez zleceniodawcę.

Podkreślił organ odwoławczy również, że pan S. R. nie potrafił wskazać dokładnych miejsc rzekomo świadczonych usług, nie wynika to również z przedłożonych dokumentów, zeznania świadków też nie pozwalają na ustalenie dokładnych miejsc świadczenia pracy.

Wyjaśniając okoliczności nawiązania współpracy z firmą J S. R. wskazał, iż ofertę otrzymał od T. S., który jest jego kuzynem i z tej racji otrzymał zlecenie. Pan T. S. jako kierownik projektu decydował w firmie C o podwykonawcach. Również brak umów ze Stroną skarżącą - pomimo znacznej wartości świadczonych usług - S. R. uzasadnił bliską znajomością z T. S. (chodzili do tej samej klasy, siedzieli w tej samej ławce), a ponadto stwierdzono powiązania rodzinne pomiędzy T. S. a M. D. tj. małżonka T. S. p. E. S. jest siostrą M. D.

Jak wskazał organ odwoławczy, także podwykonawcy firmy B nie mieli możliwości wykonania wskazanych w fakturach prac, nie posiadali też wiedzy o przebiegu prac, co oznacza, że wystawione przez te podmioty faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji faktury, które miały dokumentować odsprzedaż tych usług przez S. R. także nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych.

Postępowanie podatkowe przeprowadzone w firmie D M. R., z którego materiał włączono do niemniejszej spawy (decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...].07.2014 r. nr [...]), wykazało, że M. R. nie dysponował sprzętem ciężkim przeznaczonym do transportu towarów, niwelacji terenu, tj. koparki, samochody ciężarowe, nie zatrudniał pracowników, także na podstawie umów cywilnoprawnych, nie zatrudniał też podwykonawców. Usługi na rzecz firmy B, (jak wyjaśnił w piśmie z 29.06.2012 r.) wykonywał na podstawie ustnej umowy, nie sporządzono protokołów odbioru robót, prace wykonywał osobiście, zakończenie prac zgłaszał telefonicznie, wynagrodzenie otrzymywał w gotówce, kilka razy na rachunek przyjaciółki. Usługi wykonywał sprzętem, użyczonym przez osoby spokrewnione, przemieszczał się na miejsce wykonania prac (tj. do T. i J.) własnym samochodem, nie gromadził dokumentów potwierdzających zakup paliwa, także do samochodów ciężarowych i koparek, gdyż jest opodatkowany w formie ryczałtu. W T. nie korzystał z hotelu, mieszkał w użyczonej przyczepie campingowej. Koparka została przetransportowana do T. przez kolegę, którego danych nie ujawnił. Przyjmował wartość robót zaproponowaną przez S. R. Osoby bezpośrednio zatrudnione przy pracach ujętych w spornych fakturach nie potwierdziły opisanego przez M. R. przebiegu tych prac.

Uwzględniając te ustalenia organ podatkowy II instancji, powołując art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a) ustawy o VAT stwierdził, że wystawione przez M. R. na rzecz B faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,

Postępowanie podatkowe dotyczące firmy G A. N. w ocenie organu odwoławczego wykazało, że prowadziła ona działalność w zakresie usług reklamowych. Zleconych jej przez firmę B prac nie wykonywała, ale pomagający jej w prowadzeniu działalności gospodarczej mąż T. B. zlecił wykonie tych prac firmie F M. Z., która posiadał niezbędny do wykonania takich prac sprzęt i doświadczenie. Przeprowadzono także postępowanie podatkowe w firmie F M. Z.. Poza fakturami oraz dowodami KP potwierdzającymi zapłatę przez firmę G nie przedstawiono w toku postępowania żadnej dokumentacji potwierdzającej wykonania robót (umowy, zamówienia, zlecenia kosztorysy itp.). Postępowanie wobec obu firm zakończyło się decyzjami, z których wynika, że zakwestionowane faktury - tj. wystawione przez firmę F M. Z. na rzecz G A. N. i wystawione przez firmę G A. N. rzecz firmy B - nie dokumentują rzeczywiście wykonanych usług. Firma F M. Z. nie posiadała żadnej umowy określającej zakres prac, termin ich wykonania, formę rozliczeń, nie potrafiła też wskazać osób nadzorujących i odbierających wykonane prace, nie podała też nazwisk pracowników wykonujących zafakturowane prace, ani podwykonawcy, co faktycznie uniemożliwiło weryfikację.

Uwzględniając te ustalenia organ podatkowy, powołując art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o VAT, stwierdził, że wystawione przez G A. N. na rzecz B faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,

Ustalenia te wg organu podatkowego potwierdzają w konsekwencji, że faktury wystawione przez firmę B na rzecz C sp. z o.o., które miały dotyczyć dalszej odsprzedaży usług nabytych od D M. R. i od G A. N., nie dokumentują rzeczywistych transakcji.

Organ odwoławczy nie stwierdził braków w ustaleniach faktycznych. Postępowanie objęło bowiem także podwykonawców kontrahenta Strony, tj. firmy M. R., A. N. i M. Z. Postępowanie prowadzone wobec podwykonawców Strony w sposób jednoznaczny – w ocenie organu odwoławczego - wskazują, że podmioty te nie wykonały zafakturowanych usług na rzecz Strony.

Organ odwoławczego wskazał, że nie ciąży na nim nieograniczony obowiązek poszukiwania rzeczywistego wykonawcy spornych robót, które zostały zrealizowane, wskazał jednak, że w tym zakresie należy uwzględnić możliwości własne C sp. z o.o. oraz ilość podwykonawców działających na rzecz tej spółki (np. K, L, M). Powyższe okoliczności były podstawą do utrzymania obydwu decyzji organów I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Skarżąca strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasadzenie kosztów postępowania sądowego i zarzuciła:

- naruszenie art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 180 §1, art. 187 §1 , art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa(Dz.U. z 2017 r., poz.201; dalej: O.p.) przez gromadzenie przez organy obu instancji w sposób selektywny i bezkrytyczny materiałów dowodowych, mających na celu udowodnienie niesłusznej i arbitralnie przyjętej tezy, że faktury wystawione przez podwykonawcę tj. B S. R. nie odzwierciadlają faktycznie dokonanych czynności;

- art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit.1 ustawy o VAT przez błędną wykładnię polegającą na pozbawieniu skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur;

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o VAT przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy wszystkie faktury dokumentują faktyczne transakcje;

- art. 167 i art. 168 lit.a dyrektywy 2006/112/We Rady z 28 listopada 2006 r. przez naruszenie zasady neutralności podatku VAT i naruszenie prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego;

W uzasadnieniu skargi Strona podnosi, że zasadniczym elementem postępowania jest analiza zeznań świadków: podwykonawców Skarżącej, jej pracowników. Organy podatkowe skoncentrowały się na ustaleniu rozbieżności między tymi zeznaniami. Przy czym w sposób całkowicie dowolny dokonano wartościowania poszczególnych dowodów. Fakt, że świadkowie, zdaniem organu, podawali różne miejsca wykonania prac, różny zakres prac, nie potrafili opisać miejsc wykonywania prac, a także daty wystawienia faktur posłużyły za fundamentalny dowód w sprawie i wywarły wpływ na treść decyzji. Zdaniem Skarżącej, oparcie decyzji na rzekomych sprzecznościach w zeznaniach strony i świadków jest nieuzasadnione i dowodzi dowolności oceny materiału dowodowego. W ocenie Strony, część zeznań nie jest sprzeczna, gdyż wskazanie kierunku wykonywania prac jest uzależnione od miejsca, gdzie świadkowie rozpoczynali prace. Nie można też wywodzić niekorzystnych dla Skarżącej skutków z faktu, że na odcinku kilku kilometrów, na którym pracowało kilka firm, zatrudnieni pracownicy nie wskazali jednej z tych firm.

Naruszenie wskazanych przepisów ustawy o VAT Skarżąca wywodzi z zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz zakwestionowania istnienia zobowiązania w podatku VAT, wynikających z faktur dokumentujących faktyczne transakcje, w tym zakresie Strona powołała się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Istota sporu pomiędzy organami podatkowymi a Stroną tj. H sp. z o.o. sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe zasadnie zakwestionowały prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, których wystawcą była firma B S. R. oraz w konsekwencji czy prawidłowo uznały faktury VAT wystawionych na rzecz Spółki za niedokumentujące rzeczywistych transakcji.

Podstawą materialnoprawną decyzji były m.in. przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Zgodnie z pierwszą powołaną regulacją w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Kwotę podatku naliczonego stanowi (...): suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Kolejny z powołanych przepisów stwierdza, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Interpretacja tych norm nie budzi wątpliwości, w przypadku ujawnienia przez organ podatkowy, że posiadane przez podatnika faktury nie dokumentują czynności faktycznie wykonanych przez pomioty wskazane w fakturach wykluczone jest odliczenie podatku naliczonego w nich zawartego.

Obowiązek wykazania, że faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji, w świetle przepisów regulujących postępowanie podatkowe, spoczywa na organie podatkowym. Jednakże podatnik nie jest zwolniony od współdziałania w tym zakresie, to on bowiem posiada najlepszą wiedzę o zaistniałych okolicznościach. Niejednokrotni w orzecznictwie sądowym podkreślano, że okoliczności, z których podatnik wywodzi korzystne skutki podatkowe, winien wykazać on sam. Wymóg ten wywodzi się z obowiązku rzetelnego dokumentowania wszystkich zdarzeń gospodarczych, które wywołują skutki w sferze prawnopodatkowej. Jest to zatem pewnego rodzaju odstępstwo od ogólnej zasady, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek dowodzenia. W istocie, organy podatkowe pełnią rolę gospodarza w postępowaniu podatkowym, jednakże w zakresie wskazanych wyżej faktów podatnik obowiązany jest ściśle współpracować i dostarczyć organowi niezbędne dowody, gdyż to on sam posiada najbardziej rozległą wiedzę co do zdarzeń gospodarczych, w których uczestniczył. Jednocześnie jednak organ podatkowy ma obowiązek zebrać cały materiał dowodowy i poddać ocenie, które fakty zostały z pewnością udowodnione, a którym dowodom należy odmówić wiarygodności na tle całego zebranego materiału – zgodnie z regułami tego postępowania wyrażonymi w art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo zrozumiały i zrealizowały obowiązki wynikające z powołanych przepisów, regulujących zasady dowodzenia w postępowaniu podatkowym. Z zebranych materiałów dowodowych wyprowadziły uzasadnione i poprawne wnioski wskazujące na to, że opisane w decyzjach faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez B S. R. nie dokumentują zdarzeń rzeczywistych. W konsekwencji kwoty wykazane w tych dokumentach, zgodnie z opisaną wyżej zasadą, nie mogą zostać przez Skarżącą rozliczone na zasadach opisanych w ustawie o VAT.

Przekonuje o tym obszerny materiał dowodowy obejmujący także kontrole działalność kontrahenta Skarżącej , jak i jego podwykonawców i podwykonawcy podwykonawcy, tj. firmy F M. Z. (podwykonawca firmy A. N.) a także zeznania świadków.

Dokonane ustalenie, w ocenie Sądu, w sposób jednoznaczny wskazują, że firma B S. R. samodzielnie nie wykonywała prac, które Skarżąca zakupiła. O niewykonaniu zafakturowanych prac przekonuje brak potencjału osobowego i technicznego wystawcy tych dokumentów oraz jego podwykonawców, przyjęty przez strony transakcji sposób płatności za większość wykonanych usługi, brak jakichkolwiek dokumentów obrazujących realizację usług na rzecz skarżącego oraz wreszcie zeznania świadków, którzy w większości nie potwierdzili udziału podwykonawców kontrahenta Skarżącej w realizacji zakwestionowanych usług. Zasadnie też oceniły organy podatkowe wiarygodność zeznań tych świadków, wskazując na istotne sprzeczności w tych zeznaniach oraz powiązania rodzinne, co w świetle pozostałych dowodów pozwalało na wyprowadzenie opisanych w decyzji wniosków.

Tym samym zebrany w sprawie materiał dowodowy i wyprowadzone z niego wnioski ocenić trzeba jako prawidłowe i zupełne, a sprowadzają się do tezy negującej możliwość wykonania spornych usług przez opisane w decyzjach podmioty, tj. firmy B S. R. oraz jego podwykonawców: M. R., A. N. i M. Z. (podwykonawca firmy A. N.). Materiału czy argumentów przeczących tej tezie nie dostarczyła także sama Skarżąca. Przeciwnie, ujawnione w wyniku postępowania podatkowego zasady współpracy z kontrahentem wykazały, że odbiegają one od reguł przyjętych w zakresie dokumentowania wykonywanych usług funkcjonujących w obrocie gospodarczym.

Przy wyborze podwykonawców Strona nie stosowała żadnych sformalizowanych procedur, ewentualna weryfikacja podwykonawcy następowała przy pierwszym zleceniu robót, należała do Kierownika projektu i obejmowała możliwości techniczne i czasowe realizacji zleconych praca. Spółka nie posiadała informacji o ewentualnych podwykonawcach firmy B, gdyż dla Spółki stroną była firma B. Zlecenia tej firmie były przekazywane ustnie i w formie kserokopii zlecenia przez kierownika projektu T. S. Oprócz zamówień Spółka nie przekazywała innych dokumentów określających zakres prac. Informacje dot. miejsca wykonania prac, zakres prac i termin wykonania oraz sposób wykonania były przedstawiane S. R. przez Kierownika projektu przed rozpoczęciem prac, na budowie. W trakcie prac kierownik budowy informował i instruował pracowników firmy na bieżąco o zakresie prac, sposobie i prawidłowości ich wykonania.

Słusznie organ odwoławczy wywiódł, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że wskazani podwykonawcy Skarżącej nie posiadali, poza zakwestionowanym fakturami, w niektórych przypadkach dowodami KP, dokumentacji związanej z realizacją którejkolwiek z zafakturowanych usług (tj. kosztorysów, kalkulacji, protokołów odbiorów). Podwykonawcy nie potrafili opisać miejsc wykonywania prac, sposobu dojazdu, nie znali osób, które miały koordynować pracę na miejscu budowy.

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z wywodami skargi, że organy podatkowe naruszyły przepisy procesowe w zakresie gromadzenia i oceny zebranego materiału dowodowego. Przedstawionym wymogom organy podatkowe rozpatrujące niniejszą sprawę niewątpliwe sprostały, zebrany materiał dowodowy, w ocenie Sądu, potwierdza trafność przyjętej w treści zaskarżonej decyzji tezy, że sporne faktury, wystawione zarówno przez kontrahenta Skarżącej, jak i przez jego podwykonawców, nie dokumentują zdarzeń rzeczywistych. Potwierdzają to zebrane w toku postępowania dowody dotyczące działania Strony i jej kontrahenta. W dokumentacji Skarżącej, jak i jej kontrahenta i jego podwykonawców, brak dokumentów pozwalających odtworzyć przebieg zafakturowanych prac, ich zakres i sposób obliczenia należności, a także potwierdzić fakt wykonania ich przez firmy podwykonawców. Na ocenę tę wpływa także sposób działania samej Skarżącej. Zleciła ona bowiem wykonanie usług firmie, która nie zatrudniała pracowników, nie posiadała środków trwałych niezbędnych do wykonania prac torowych i okołotorowych, koniecznych uprawnień, a także doświadczenia w realizacji takich prac. Spółka nie nadzorowała też doboru przez skarżącego podwykonawców. Jednocześnie, jak wynika z wyjaśnień Spółki i zeznań świadków, osobą podejmująca w spółce decyzje o wyborze podwykonawców był kierownik projektu – T. S., rodzinnie powiązany ze kontrahentem Skarżącej. T. S. miał także wpływ na określenie ceny za zleconą usługę, w ramach określonych projektem budżetu, i dokonywał odbioru prac. Ponadto, jak wynika z zeznań D. S. (pracownika spółki), który nadzorował wykonywane prace nie prowadził on okresowych zapisów dot. wykonania poszczególnych etapów robót, liczby godzin pracy sprzętu i pojazdów, a rozliczeń dokonywał na podstawie notatek. Stwierdzono także, że pomimo braku kart pracy sprzętu potwierdzonych przez kierowników robót T. S. dokonywał odbioru robót.

W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom Strony skarżącej, organy podatkowe twierdziły, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, co oznacza, że prace wskazane w spornych fakturach nie zostały wykonane przez kontrahenta Skarżącej. To zaś oznacza, że Skarżąca, której pracownikiem był T. S., nie mogła mieć wątpliwości, co do faktu, że wystawione faktury dokumentują czynności, które nie zostały wykonane. Zasadnie zatem zastosowano powołane w zaskarżonej decyzji przepisy art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o VAT.

Uwzględniając, że Strona skarżąca zastosowanie przepisów prawa materialnego kwestionuje wyłącznie w kontekście ustaleń faktycznych, Sąd za zbędne uznał szczersze odnoszenie się do wykładni przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił, jako bezzasadną.