Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 551/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239a, art. 239b
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Borys Marasek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2022 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 lutego 2022 r. nr 2401-IEW2.4253.87.2021.6 UNP: 2401-22-027478 w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości w podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2022 r., nr 2401-IEW2.4253.87.2021.6 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS lub organ), po rozpoznaniu zażalenia E. M. (dalej: skarżący) na postanowienie Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 4 listopada 2021 r. nr [...], o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik US) z dnia 12 października 2021 r., znak: [...], mocą której organ ten orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, za zaległości tej spółki, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i art. 239 b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej: o.p.), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Powyższe postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 12 października 2021 r., znak: [...] Naczelnik US orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu B. sp. z o.o. za zaległości tej spółki:

- w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. z tytułu ustalonego dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 37 422,00 zł oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości naliczonych do dnia wydania ww. decyzji w kwocie 3 798,00 zł;

- w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. z tytułu określonej kwoty podatku do zapłaty, o której mowa w art. 108 ust. 1, ust. 2 ustawy o VAT w kwocie 1 434 801,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości naliczonymi do dnia wydania ww. decyzji w kwocie 512 912,00 zł,

- z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 42 125,67 zł powstałych na podstawie tytułów wykonawczych nr 2472-723353933.2020 i 2472-723.753972.2020.

Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. Postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone do dnia wydania zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2021 r., Naczelnik US nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji.

Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzucając naruszenie:

- art. 239b § 1 o.p. poprzez wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, pomimo nieistnienia przesłanki uzasadniającej takie działanie organu;

- art. 239b § 2 o.p., poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane;

- art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wskutek braku zgromadzenia dowodów przedstawiających całościową sytuacje majątkową skarżącego, które uprawdopodobniałyby niewykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych określonych w decyzji;

- art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia o materiał dowodowy, który nie stwarzał podstaw do wydania skarżonego postanowienia;

- art. 191 o.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny oczywiście dowolnej, w sytuacji braku zgromadzenia zupełnego i całościowego materiału dowodowego, wykazania okoliczności uprawdopodobniających, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane;

- art. 217 § 2 o.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy wskutek braku analizy zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście jego wiarygodności umożliwiającej uprawdopodobnienie wystąpienia w przyszłości zdarzenia w postaci niewykonania zobowiązań podatkowych określonych w decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że na moment wydawania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 12 października 2021 r., spełniona została przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 o.p., tj. organ podatkowy posiadał informacje, że wobec skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych.

DIAS podał, że ustawodawca nie zawęża w art. 239b § 1 pkt 1 o.p. rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych). Skorzystanie z tej podstawy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest możliwe od momentu skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dopóki postępowanie egzekucyjne wobec podatnika nie zostanie skutecznie zakończone, dopóty w sprawie występuje przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 1 o.p.

DIAS ustalił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z:

- 18 sierpnia 2020 r., znak: 2431.723.479291.2020 obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 69,65 zł;

- 22 grudnia 2020 r., znak: 2472.723.9490022.2020 obejmującego zaległości z tytułu grzywien, mandatów i innych kar pieniężnych od osób fizycznych (GK).

Postępowanie egzekucyjne obejmuje zaległości na łączną kwotę 2 869,65 zł (należność główna).

Organ pierwszej instancji uznał, że skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na których można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Na podstawie:

- wydruku z Wykazu Ksiąg Wieczystych (stan na dzień 2 listopada 2021 r.) organ ustalił, że skarżący nie posiada nieruchomości.

- informacji z bazy CEPIK ustalił, że skarżący jest współwłaścicielem samochodu osobowego Volvo [...] rok produkcji 2006 (stan na dzień 3 listopada 2021 r.) o szacunkowej wartości 13 986,00 zł (na podstawie analizy cen ofertowych sprzedaży umieszczonych na portalu [...]).

Nie odnaleziono innych nieruchomości lub ruchomości mogących stanowić przedmiot zabezpieczenia hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym. Naczelnik US, pismem z dnia 8 września 2021 r. wezwał skarżącego w celu złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Skarżący nie przedłożył jednak takiego oświadczenia. Na posiadanie innego majątku skarżący nie wskazał także w zażaleniu.

Skarżący jest wyłącznie właścicielem udziału we współwłasności samochodu, a wartość posiadanego przez niego udziału (6 993,00 zł), jest znacznie niższa od minimalnej wartości rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych umożliwiających ustanowienie zastawu skarbowego, tj. na dzień wydania postanowienia od 13 900 zł (obwieszczenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 10 sierpnia 2020 r. - M.P. z 2021 r., poz. 739) w sprawie wysokości kwoty wymienionej w art. 41 § 1 ustawy — Ordynacja podatkowa na rok 2021).

Dalej DIAS podniósł, że prawdopodobieństwo niespełnienia świadczenia przez skarżącego wynika przede wszystkim z faktu uchylania się przez skarżącego od regulowania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz grzywny, o czym świadczy to, że są one dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T..

Skoro skarżący nie reguluje należności publicznoprawnych z innych tytułów — także na niewielką kwotę 69,65 zł - to również nie wykona on zobowiązania wynikającego z wydanej decyzji orzekającej o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe B. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Organ wskazał także, iż zobowiązanie to jest konsekwencją działań spółki, której skarżący jest prezesem, które od początku byty ukierunkowane na niezgodne z przepisami odliczenie podatku naliczonego i zmniejszenie zobowiązań podatkowych. B. sp. z o.o. wystawiała faktury sprzedaży, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji sprzedaży oleju rzepakowego. Taka postawa istotnie wpływa na prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania. Prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania wynika także z oceny sytuacji majątkowo-finansowej skarżącego, która w latach 2018-2020 uprawdopodabnia, że zobowiązanie podatkowe, objęte decyzją, której nadano rygor wykonalności, nie zostanie wykonane. Skarżący odpowiada solidarnie z B. sp. z o.o. za zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2017 r. i koszty egzekucyjne w łącznej wysokości 1 514 348,67 zł i odsetki naliczone na dzień wydania decyzji, tj. 12 października 2021 r. w wysokości 516 710,00 zł. Na przestrzeni lat 2018-2020 skarżący osiągnął łączny dochód w wysokości 262 798,00 zł, co stanowi 13% kwoty zobowiązania określonego decyzją (wraz z odsetkami), a zatem nie wystarcza on na pokrycie zaległości, za które skarżący odpowiada solidarnie z B. sp. z o.o. Sytuacja finansowa skarżącego uzasadnia przypuszczenie, że w przyszłości będzie utrudnione wyegzekwowanie, wszystkich należności podatkowych. Istotne jest przy tym, że posiadany przez skarżącego majątek ruchomy, nie może stanowić zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego, bowiem ma za niską wartość na ustanowienie zastawu skarbowego.

Dalej DIAS wskazał, że podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące braku wykazania przez organ pierwszej instancji, że B. sp. z o.o. nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, są całkowicie chybione. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bowiem rygor natychmiastowej wykonalności decyzji, mocą której Naczelnik US orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości B. sp. z o. o. i istnienie prawdopodobieństwa niewykonania przez skarżącego ww. zobowiązań, za które odpowiada on solidarnie ze spółką. Znaczenie w niniejszej sprawie ma jedynie ziszczenie się przesłanek warunkujących nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w odniesieniu wyłącznie do osoby skarżącego. Klauzula wykonalności nadawana jest decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek podlegający wykonaniu, a zatem to możliwość wykonania zobowiązania przez skarżącego podlega ocenie organów podatkowych.

Ponadto w toku postępowania egzekucyjnego obejmującego należności z tytułu odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania B. sp. z o.o., DIAS ustalił, że wystąpił zbieg egzekucji do jego rachunku bankowego prowadzonego przez N. S.A. Z informacji z banku z dnia 25 listopada 2021 r. wynika, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w T. prowadzi egzekucję z majątku skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr GKM 131/20 oraz GKM 36/21 na łączną kwotę 168 561,33 zł. Powyższa okoliczność świadczy o tym, że skarżący posiada inne zaległości (nie tylko podatkowe) znacznie przewyższające osiągane dochody i istnieje prawdopodobieństwo, że nie wykona on zobowiązania określonego ww. decyzją, tym bardziej, że w 2020 r. osiągnął on relatywnie niski dochód w wysokości 8 636,54 zł, niepozwalający na wygospodarowanie w zasadzie żadnej kwoty na spłatę zobowiązań, czego potwierdzeniem jest wynik postepowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T..

DIAS podniósł, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie możliwe czynności w celu przeanalizowania sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, korzystając z dostępnych baz, tj. CEPIK, Wykazu Ksiąg Wieczystych czy złożonych przez niego deklaracji o osiąganych dochodach. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów świadczących o tym, że ustalenia organu w zakresie posiadanego przez niego majątku są błędne, w tym nie przedłożył on oświadczenia ORD-HZ pomimo wezwania organu.

Dalej DIAS wskazał, że zarzuty dotyczące wadliwości decyzji wydanych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. dla B. sp. z o.o. są poza meritum niniejszego postępowania. Decyzje te zostały poddane kontroli instancyjnej w odrębnym trybie, a następnie zostały zaskarżone przez tę spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

DIAS stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1, art. 121 § 1, art. 191, art. 217 § 2 o.p., bowiem zaskarżone postanowienie zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie doszło także do naruszenia art. 239b § 1, § 2 o.p., gdyż organ pierwszej wykazał zaistnienie przesłanek warunkujących nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozstrzygnięcie o wstrzymaniu rygoru natychmiastowej wykonalności do czasu rozpoznania sprawy wiodącej w zakresie określenia B. sp. z o.o. zobowiązania podatkowego, lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 239b § 1 o.p., poprzez wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, pomimo nieistnienia przesłanki uzasadniającej takie działanie organu;

- art. 239b § 2 o.p., poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane;

- art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wskutek braku zgromadzenia dowodów przedstawiających całościową sytuację majątkową skarżącego, które uprawdopodobniałyby niewykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych określonych w decyzji;

- art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia o materiał dowodowy, który nie stwarzał podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia;

- art. 191 o.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w sytuacji braku zgromadzenia zupełnego i całościowego materiału dowodowego, wykazania okoliczności uprawdopodobniających, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane;

- art. 217 § 2 o.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy wskutek braku analizy zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście jego wiarygodności umożliwiającej uprawdopodobnienie wystąpienia w przyszłości zdarzenia w postaci niewykonania zobowiązań podatkowych określonych w decyzji.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy zostały spełnione przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej na podstawie której orzeczono odpowiedzialność skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe B. sp. z o.o.

Zgodnie z art. 239a o.p., decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie do art. 239b § 1 o.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Natomiast zgodnie z art. 239b § 2 o.p., cytowany powyżej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z przywołanych przepisów prawa wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, konieczne jest spełnienie co najmniej dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Sąd podziela stanowisko organu, że użycie przez ustawodawcę w przywołanym przepisie prawa, przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności spójnika "lub", oznacza, że stwierdzenie, w stanie faktycznym sprawy osoby odpowiadającej solidarnie za zaległości podatkowe spółki, już jednej z tych okoliczności, daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej.

Prawidłowo organ uznał, że przyjęcie w treści § 2 art. 239b o.p. pojęcia "uprawdopodobnienie", znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni", należy uznać, że rygory uznania twierdzeń organu są złagodzone i odformalizowane. Z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie organu podatkowego o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, a wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie, stanowiąc tym samym odstępstwo od ogólnej reguły dowodzenia podnoszonych faktów, na korzyść tej strony, której ustawa zezwala w określonym wypadku na uprawdopodobnienie faktu, na który się powołuje, zamiast udowadniania go. Tym samym, organ podatkowy obowiązany jest ustalić wystąpienie choćby jednej z przesłanek wymienionej w art. 239b § 1 o.p. przez jej udowodnienie natomiast w przypadku przestanki określonej w art. 239b § 2 o.p. wystarczy samo uprawdopodobnienie.

Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy naruszył art. 239 § 1 o.p. poprzez wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, pomimo nieistnienia przesłanki uzasadniającej takie działanie a także art. 239b § 2 o.p. poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane. W ocenie Sądu organ odwoławczy wykazał, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 239 § 1 pkt 1 i art. 239 § 1 pkt 2 o.p. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wykazał, że względem skarżącego są prowadzone postępowania egzekucyjne w zakresie należności publicznoprawnych, obejmujące zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 69,65 zł a także zaległości z tytułu grzywien, mandatów i innych kar pieniężnych. Łączna kwota to 2 869,65 zł (należność główna). Nadto organ podatkowy ustalił, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w T. prowadzi względem skarżącego egzekucję na podstawie dwóch tytułów wykonawczych na łączną kwotę 168 561,33 zł. Sąd wskazuje, iż z treści art. 239b § 1 pkt 1 o.p. wynika, że postępowanie egzekucyjne ma dotyczyć innych należności pieniężnych, brak jest zatem zawężenia zakresu zastosowania tego przepisu do należności publicznoprawnych. Skarżący nie kwestionuje tego, że wymienione postępowania egzekucyjne się toczą. Zarzucił natomiast, że organy podatkowe naruszyły zasadę proporcjonalności, albowiem uznały, że istnienie zaległości na łączną kwotę 2 869,65 zł uzasadnia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy decyzja o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. dotyczy kwot wielokrotnie wyższych tj. kwot: 37 422 zł, 3 798 zł, 1 434 801 zł, 512 912 zł, 42 125,67 zł. Zarzut skarżącego należy ocenić w kontekście art. 239 § 2 o.p. i wynikającego z tego przepisu obowiązku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wbrew twierdzeniu skarżącego zakresem toczących się postępowań egzekucyjnych nie jest wyłącznie kwota 2 869,65 zł albowiem jak wykazał organ odwoławczy postępowania egzekucyjne obejmują łącznie kwotę 171 430,98 zł (2 869,65 zł + 168 561,33 zł). Wobec tego zasadnie organ odwoławczy uznał, że skarżący posiada inne zaległości (nie tylko podatkowe), znacznie przewyższające osiągane dochody i istnieje prawdopodobieństwo, że skarżący nie wykona zobowiązania określonego decyzją, przy uwzględnieniu faktu osiągnięcia w 2020 r. relatywnie niskiego dochodu w wysokości 8 636,54 zł, niepozwalającego na wygospodarowanie w zasadzie żadnych kwot na spłatę zobowiązań, czego potwierdzeniem jest wynik postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T.. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 239b § 2 o.p. skarżący wskazał, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, że dysponuje zdolnością do osiągania dochodów znacząco przewyższających średnie zarobki w Polsce. W tym zakresie skarżący podniósł, że w latach 2018 – 2019 osiągnął dochód odpowiednio w kwocie 143 664 zł i kwocie 110 497,50 zł., co oznacza, że skarżący posiada zdolność do osiągania dochodów, a tym samym do regulowania swoich zobowiązań. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że organ odwoławczy ustalił w oparciu o dane wynikające z deklaracji PIT-37 za rok 2020, że skarżący w 2020 r. osiągnął dochód jedynie w kwocie 8 636,54 zł., co przeczy twierdzeniom skarżącego odnośnie uzyskiwania znaczących dochodów, a także jego zdolności do regulowania obciążających go zobowiązań. Zasadnie organ odwoławczy uwzględnił aktualną sytuację finansową skarżącego. Zresztą sam skarżący nie podjął próby wykazania, że znaczący spadek uzyskiwanych dochodów jest przejściowy. Nadto słusznie organ odwoławczy wskazał, że skarżący na przestrzeni lat 2018-2020 osiągnął łączny dochód w wysokości 262 798 zł, co stanowi 13% kwoty zobowiązania określonego decyzją (wraz z odsetkami), a zatem osiągnięte w przeszłości dochody nie wystarczyłyby na pokrycie zaległości podatkowych spółki.

Skarżący zarzucił, że zarówno decyzja określająca zobowiązanie spółki z o.o., jak i decyzja o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką, której organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, są wadliwe. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szereg argumentów, które w jego ocenie przemawiają za wadliwością decyzji określającej zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług. Tego rodzaju zarzuty zostały przedstawione przez skarżącego w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że organ odwoławczy, dokonując oceny zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, zasadnie pominął te zarzuty skarżącego, które odnosiły się do decyzji wymiarowej wydanej względem spółki z o.o., a także do decyzji w sprawie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. Skarżący jest uprawniony do kwestionowania przypisania mu odpowiedzialności za zobowiązania spółki z o.o. w odwołaniu od decyzji wydanej na podstawie art. 116 o.p. a następnie w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Z tego uprawnienia skarżący skorzystał m.in. wnosząc skargę do tut. Sądu, która to skarga została zarejestrowana pod sygnaturą I SA/Gl 590/22.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wskutek braku zgromadzenia dowodów przedstawiających całościową sytuację majątkową skarżącego. Zgodnie z treścią art. 122 o.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei art. 187 § 1 o.p. stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe podjęły starania zmierzające do ustalenia sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego. W szczególności organy ustaliły, że skarżący nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, co wynika z wydruku z wykazu ksiąg wieczystych (stan na dzień 2 listopada 2021 r.). Następnie ustalono, że skarżący jest współwłaścicielem samochodu osobowego o szacunkowej wartości 13 986 zł, jednakże wartość tego udziału wynosi kwotę 6 993 zł, co uniemożliwia ustanowienie zastawu skarbowego. Równocześnie skarżący w toku postępowania nie wskazał, żeby dysponował innym majątkiem. Podkreślenia wymaga, że skarżący został wezwany przez organ pierwszej instancji pismem z dnia 8 września 2021 r. do złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (ORD-HZ), jednakże skarżący nie złożył tego oświadczenia. Skarżący w skardze nie wskazuje jakie konkretnie dodatkowe czynności winny podjąć organy podatkowe celem ustalenia jego sytuacji majątkowej w sposób całościowy. Jak już wcześniej wskazano, organy podatkowe poczyniły ustalenia w zakresie wysokości dochodów uzyskiwanych przez skarżącego.

Powyższe wskazuje, że organ odwoławczy nie naruszył także art. 121 § 1 o.p. i art. 191 o.p., co zarzuca skarżący w skardze. Skoro organy podatkowe, stosownie do istniejących po stronie tych organów możliwości, przy całkowitej bierności skarżącego, zgromadziły materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, a następnie dokonały prawidłowej oceny tego materiału, to brak jest podstaw do uznania, że postępowanie było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), a dokonana przez organ odwoławczy ocena dowodów jest oceną dowolną a więc sprzeczną z przewidzianą w art. 191 o.p. zasadą swobodnej oceny dowodów.

W skardze zawarto zarzuty odnoszące się do treści uzasadnienia postanowienia. Skarżący w tym zakresie zarzucił naruszenie art. 217 § 2 o.p. i art. 210 § 4 o.p. Zdaniem skarżącego w tej sprawie ma miejsce brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy wskutek braku analizy zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście jego wiarygodności umożliwiającej uprawdopodobnienie wystąpienia w przyszłości zdarzenia w postaci niewykonania zobowiązań podatkowych określonych w decyzji. W ocenie Sądu zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy w należyty sposób uzasadnił wydane przez siebie postanowienie, w szczególności wskazał jakie podjęto czynności celem ustalenia sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego oraz wskazał materiał dowodowy zgromadzony w ramach tych czynności. Następnie organ dokonał omówienia poszczególnych dowodów w kontekście uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W ocenie Sądu, zgromadzone przez organ odwoławczy informacje o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, należy uznać za wiarygodne. Skarżący nie wskazuje w skardze żadnych okoliczności, które tę wiarygodność mogłyby podważać. Organ II instancji wykazał wystąpienie przesłanek określonych w art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 o.p. DIAS wskazując, że została spełniona przesłanka z art. 239b § 2 o.p., należycie uzasadnił swe stanowisko powołując się m.in. na fakt prowadzenia względem skarżącego postępowań egzekucyjnych, gdzie łączna kwota dochodzonych należności jest znaczna, uzyskanie w 2020 r. niskiego dochodu, nieposiadania praw do nieruchomości, posiadania majątku ruchomego o niewielkiej wartości. Powyższe zostało skonfrontowane z wartością zaległości podatkowej, wielokrotnie przewyższającą dochody skarżącego uzyskane latach 2018 – 2020, a także wartością ujawnionego majątku skarżącego. Skarżący zarzucając w skardze, że posiada zdolność do regulowania swoich zobowiązań, ograniczył się jedynie do przedstawienia dochodów uzyskanych w roku 2018 i 2019.

Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.