Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1093/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko - Jabłońska Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Po 20/20 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. P. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 marca 2020 r., sygn. III SA/Po 20/20 oddalił skargę J. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją z [...] września 2019 r. kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ostrowie Wlkp. po rozpatrzeniu wniosku J. P. o przyznanie płatności na rok 2016 – odmówił przyznania wszystkich płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, o które ubiegała się strona.

Rozpoznając odwołanie, dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Poznaniu, decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że strona [...] czerwca 2016 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności na 2016 r. Wnioskodawczyni wskazała działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie zachodniopomorskim, powiat s., gmina [...], obręb M., o powierzchni 55,00 ha. Dalej organ opisał toczące się postępowanie, w tym napisał, że organ I instancji decyzją z [...] listopada 2018 r. odmówił przyznania płatności. Rozpoznając odwołanie dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Poznaniu decyzją z [...] marca 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W toku ponownie prowadzonego postępowania przed organem I instancji [...] czerwca 2019 r. stawiła się strona i złożyła wyjaśnienia dotyczące samodzielnego prowadzenia gospodarstwa rolnego w latach 2016 i 2017. W związku z tym organ I instancji zwrócił się z wnioskiem do burmistrza Gminy i Miasta I. o udzielenie informacji dotyczącej płatnika podatku rolnego od ww. działki nr [...] w latach 2016 - 2017. Organ otrzymał wyjaśnienie, że właścicielem wskazanego obszaru jest KOWR (Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa), zatem zwrócił się do KOWR o wskazanie osoby, która w latach 2016 - 2017 dzierżawiła działkę nr [...]. Pismem z [...] lipca 2019 r. odpowiedziano, że działka ewidencyjna o numerze [...] o powierzchni 72.4532 ha położona w obrębie M., w 2011 roku uległa podziałowi, w wyniku którego powstała działka nr [...] o powierzchni 0.6739 ha oraz działka nr [...] o powierzchni 71,7793 ha. Dzierżawcą działki nr [...] o powierzchni 71,7793 ha w okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] grudnia 2017 r. był T. J. Organ I instancji zwrócił się z prośbą do KOWR o potwierdzenie bądź sprostowanie informacji zawartych we wcześniejszym piśmie, skoro w systemie ARiMR działka nr [....] istniała do 2019 r., a w roku 2018 KOWR wnioskował o otrzymanie płatności obszarowych na ww. działkę. Pismem z [...] lipca 2019 r. KOWR potwierdził wcześniejsze wyjaśnienia dotyczące zarówno dzierżawy omawianego obszaru jak i jego podziału w 2011 r., wskazując na względy techniczne w aplikacji eWniosek i ograniczony czasowo dostęp do tej aplikacji. W efekcie organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] września 2019 r.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1551 z późn. zm., dalej jako "ustawa o płatnościach") oraz przepisy wydane na jej podstawie.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż l ha. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Zatem uzyskanie płatności dla działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o płatność na rok 2016, które wchodzą w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa musi być połączone z potwierdzeniem posiadania tytułu prawnego, na dzień 31 maja 2016 r.

Odnosząc te uwagi do sprawy organ stwierdził, że w wyniku szczegółowego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ I instancji okazało się, że działka wskazana we wniosku stanowi własność KOWR, a strona nie posiada na dzień 31 maja 2016 roku tytułu prawnego do jej użytkowania. Organ ocenił, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ wskazał na art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, który w dniu składania wniosku o płatności stanowił, że jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, to taka pomoc do gruntu wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje podmiotowi, który ma do tego gruntu tytuł prawny. Organ wskazał, że w okolicznościach sprawy kluczowe znaczenie miał ten przepis, dodany do ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich 2007-2013, mocą ustawy z dnia 9 marca 2016 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. z 2016 r. poz. 337, dalej jako ustawa zmieniająca). W uzasadnieniu do projektu omawianej ustawy (Sejm VIII kadencji, druk 274) wskazano, że (...) przepisy rozporządzenia 1307/2013 nie regulują, czy ubiegający się o przyznanie płatności bezpośrednich musi posiadać tytuł prawny do gruntów. Stwierdzono jednak, że "...Stwarza to pole do nadużyć polegających na tym, że o płatności bezpośrednie do określonych gruntów ubiegają się podmioty, które bezprawnie weszły w ich posiadanie lub posiadają je bez tytułu prawnego wbrew woli podmiotu, do którego te grunty należą. Przypadki takie zdarzają się w praktyce, co budzi społeczny sprzeciw, zwłaszcza gdy zasadniczym celem takiego działania jest uzyskanie wsparcia w postaci płatności bezpośrednich, a nie prowadzenie działalności rolniczej na danym gruncie".

Dalej organ zaznaczył, że ze względu na częste przypadki nieuregulowanego stanu prawnego ziemi rolnej będącej w obrocie prawnym, rolnik faktycznie prowadzący działalność rolniczą na danym gruncie często nie może potwierdzić posiadanego do tego gruntu prawa żadnym dokumentem. Wynika to z powszechnej praktyki zawierania przez rolników ustnych umów dzierżawy gruntów, a także z nieuregulowanych, często przez wiele lat, spraw sądowych. Natomiast w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa stan prawny gruntów jest uregulowany tj. właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej. Faktem jest również, że dopuszczalne są umowy ustne pomiędzy ww. dzierżawcami i kolejnymi poddzierżawcami. Natomiast opisywana sytuacja nic ma miejsca w omawianej sprawie, ponieważ jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, strona wydzierżawiała działkę [...] od A. i S. K. (protokół nr [...] z [...] czerwca 2019 r., natomiast z wyjaśnień uzyskanych od sekcji zamiejscowej Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (pismo z [...] lipca 2019 r.) wynika, iż działka nr [...] o pow. 72,4532 ha obrębu M. gmina I., w 2011 roku uległa podziałowi, w wyniku podziału powstały: działka nr [...] o pow. 0.6739 ha oraz działka nr [...] o pow. 71,7793 ha. Dzierżawcą działki nr [...] w okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] grudnia 2017 r. był T. J.

Organ ocenił, że stronie nie przysługuje płatność do zadeklarowanej działki [...] [podzielonej na dwie działki ewidencyjne] stanowiącej własność Skarbu Państwa na 2016 r., ponieważ nie przedłożyła ona żadnego dowodu potwierdzającego tytuł prawny do omawianej działki ewidencyjnej na dzień 31 maja 2016 r. Zauważył również, że w treści odwołania nie powołano się na żaden dokument mogący wyjaśnić powyższą kwestię.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę skarżącej wskazał, że spór w kontrolowanej sprawie dotyczy odmowy przyznania płatności bezpośrednich na rok 2016, na działkę wskazaną we wniosku. Zdaniem organów obu instancji działka wskazana we wniosku stanowi własność KOWR, a strona nie posiadała na dzień 31 maja 2016 roku tytułu prawnego do jej użytkowania. Zdaniem skarżącej kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1-3 K.p.a.), skoro strona skarżąca nie została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i nie umożliwiono jej wypowiedzenia się, zaś pełnomocnik skarżącej przesłał uzupełnienie odwołania, pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji a jej doręczeniem, wywodząc, że strona skarżąca jednak legitymowała się tytułem prawnym do użytkowania nieruchomości.

Przede wszystkim Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo wskazały na art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Organy prawidłowo również uznały, że w odniesieniu do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa warunkiem koniecznym przyznania płatności jest posiadanie tytułu prawnego do gruntów zgłoszonych do płatności. Skarżąca natomiast nie wykazała należycie, że legitymuje się tytułem prawnym do gruntów zgłoszonych do płatności. Prawidłowo tym samym, zdaniem WSA, odmówiono skarżącej płatności do nich za 2016 r., gdyż niezbędną przesłanką przyznania pomocy finansowej do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów.

Sąd podkreślił, że we wniosku strona wskazała działkę nr [...] o powierzchni 55,00 ha oraz wyjaśniła w toku postępowania, że dzierżawiła grunty od A. i S. K. (k. [...] i [...]). Natomiast z wyjaśnień uzyskanych od Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa oddział terenowy w Szczecinie, sekcja zamiejscowa w Stargardzie wynika, że działka nr [...] o pow. 72,4532 ha obrębu M. gmina I., w 2011 roku uległa podziałowi, w wyniku podziału powstały: działka nr [...] o pow. 0,6739 ha oraz działka nr [...] o pow. 71,7793 ha. Dzierżawcą działki nr [...] w okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] grudnia 2017 r. był T. J. Jako że strona nie przedłożyła żadnego dowodu potwierdzającego tytuł prawny do gruntu, organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania płatności. W treści odwołania nie powołano się na żaden dokument mogący wyjaśnić powyższą kwestię. Dopiero w uzupełnieniu odwołania, przesłanym już po wydaniu zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącej twierdzi, że T. J. odpłatnie poddzierżawił działkę A. K., w ramach ich wzajemnych rozliczeń finansowych których szczegóły nie są bliżej znane stronie skarżącej, zaś A. K. poddzierżawiła w formie ustnej umowy działkę skarżącej.

W toku postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego nie pojawił się żaden dowód potwierdzający tytuł prawny skarżącej do omawianej działki ewidencyjnej. Co więcej, strona skarżąca nie rozwiała wątpliwości wynikających z braku wiedzy skarżącej, że T. J. odpłatnie poddzierżawił działkę A. K, że w 2011 odbył się podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...], że działki od kilku lat miały inne powierzchnie.

W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że uchybienie organu odwoławczego, polegające na zlekceważeniu zasady czynnego udziału strony w postępowania (art. 10 § 1-3 K.p.a.) i wydanie decyzji bez umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, nie może skutkować w realiach sprawy uwzględnieniem skargi. Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. Jak już było wyżej wskazane istotne bowiem jest to, że skarżąca w toku całego postępowania administracyjnego nie wykazała, że legitymuje się tytułem prawnym do gruntu.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2019 poz. 2325; dalej: ppsa) wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa, poprzez nie zastosowanie środka przewidzianego w tym przepisie, mimo iż w sprawie zachodziła przesłanka stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem bezwzględnie obowiązujących norm prawa procesowego, o których mowa w pkt 2;

Alternatywnie:

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, poprzez pomięcie przez Sąd, mającego jak najbardziej wpływ na wynik postępowania naruszenia przez organ przepisów postępowania, a mianowicie norm art. 10 § 1 K.p.a. oraz 79a § 1 i § 2 K.p.a., w toku postępowania prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji, co doprowadziło z kolei do nieuwzględnienia przed wydaniem zaskarżonej decyzji wniesionych przez stronę wniosków dowodowych w rozumieniu art. 75 K.p.a. na okoliczności mające zasadnicze i fundamentalne znaczenie dla wyniku postępowania, tj. na okoliczność, iż strona - pomimo braku posiadania umowy dzierżawy, zawartej bezpośrednio z osobą prawną Skarbu Państwa, będącą właścicielem zgłoszonej działki - posiadała, jako kolejny poddzierżawca, tytuł prawny do użytkowanej działki, oraz:

3. art. 3 ust. 1 ustawy ppsa, zgodnie z którą sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, podczas gdy Sąd w sprawie niniejszej oparł swój wyrok bezpośrednio na własnej ocenie treści pisma wniesionego przez stronę po wydaniu przez organ decyzji a przed otrzymaniem przez nią informacji o której mowa w art. 10 oraz art. 79a K.p.a. oraz zgłoszonego w tym piśmie wniosku dowodowego, a więc dokonał czynności z zakresu postępowania administracyjnego, której to czynności nie dokonał organ będący autorem zaskarżonej decyzji, na skutek oczywistego i bezspornego naruszenia przez organ norm postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

W odpowiedzi organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 3 Sygn. akt I GSK 1694/18 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Kontrola instancyjna Naczelnego Sądu Administracyjnego zawężona jest do badania wskazanych w środku odwoławczym kwestii spornych i Sąd ten nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy wreszcie samodzielnego formułowania jej zarzutów, ponieważ oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie. Powyższe uwagi o charakterze ogólnym były niezbędne przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów niniejszej skargi kasacyjnej. Jak już powiedziano, to one bowiem wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie.

Skarżąca kasacyjnie podniosła zarzut naruszenia art. 3 ust.1 p.p.s.a.(pkt 3 petitum). Wskazany przepis art. 3 nie ma takiej jednostki redakcyjnej. Tym niemniej, uwzględniając rozwinięcie tego zarzutu z którego wynika, że stronie chodzi o naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest bezzasadny. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne polega na rozpoznawaniu skarg na wskazane w tym przepisie akty i czynności oraz na bezczynność. Określa on zatem przedmioty zaskarżenia, wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz- Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 41-42). Sąd może zatem go naruszyć wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową (rozpoznając skargę na akt lub czynność nie poddane jego kognicji) bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości (poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną - art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Nie może zaś mu uchybić dokonując tej kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał oceny zaskarżonego aktu i w sposób prawidłowy wywiązał się z obowiązku oceny przeprowadzonego przez organy postępowania, w efekcie czego zasadnie uznał, że organ nie dopuścił się obrazy wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Swoje stanowisko w tym względzie Sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu orzeczenia odpowiadającego wymogom art.141 § 4 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej , a mianowicie norm art. 10 § 1 K.p.a., art. 79a § 1 i § 2 K.pa. oraz 75 K.p.a. należy na wstępie przypomnieć, że spór w kontrolowanej sprawie dotyczy odmowy przyznania płatności bezpośrednich na rok 2016 na działkę wskazaną we wniosku. W ocenie organu, przedmiotowa działka stanowi własność KOWR, a skarżąca kasacyjnie nie posiadała na dzień 31 maja 2016 roku tytułu prawnego do jej użytkowania. Ze względu na przedmiot sprawy postępowanie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Art. 3 ust.1 tejże ustawy modyfikuje niektóre normy jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego uregulowanego w K.p.a. W znacznej mierze modyfikacja ta dotyczy zasad ogólnych ujętych w rozdziale drugim kodeksu postępowania administracyjnego. Ograniczeniu ulega między innymi realizacja czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) poprzez zobligowanie organu do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania jedynie w sytuacji, gdy strona wyraziła takie żądanie. Dodać należy, że obowiązek organu został ograniczony jedynie do materiału dowodowego wskazanego we wniosku i przedstawionego w innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę oraz innych uczestników postępowania. Wbrew zarzutowi, skarżąca kasacyjnie miała zapewniony czynny udział w sprawie, działała też przez pełnomocnika. Jednakże, co trzeba podkreślić, ani skarżąca ani jej pełnomocnik nie skorzystali z prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Natomiast pismo w którym strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność , że poddzierżawiała sporną działkę na podstawie ustnej umowy zostało złożone w organie II instancji już po wydaniu decyzji zaskarżonej do WSA w Poznaniu (v. str. 9 skargi kasacyjnej) . Tym samym, z oczywistych względów, wzmiankowany wniosek dowodowy nie został rozpatrzony przez organ. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób opisany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej również nie jest zasadny. Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej bezzasadny jest także powiązany z nimi zarzut opisany w punkcie 1 petitum.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 złotych obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu będącego radcą prawnym, orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).