Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1007/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 80 w zw. z art. 81 i 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13 ust 1 pkt 1, art. 13b ust 2, ust 3, ust 4 pkt 1 i3, ust 5, art 13f, art 13 ust 1 pkt 1, ust 1, art. 13f ust 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. T. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. numer [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa oraz art. 18, art. 33 pkt 1, 2, 4, 6,10 i art. 34 § 2 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 86, poz. 732 ze zm.) oraz § 7 i §11 ust. 3 uchwały Nr X/II/269/03 Rady Miasta Szczecina z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Nr 113, poz. 1932), utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia z dnia [...] r. numer [...] dotyczące uznania zarzutów wniesionych w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Upomnieniem Nr [...] z dnia [...] r., doręczonym J. T. w dniu [...] r., Prezydent Miasta , działając jako wierzyciel, wezwał stronę do zapłaty kwoty [...] zł za parkowanie samochodu marki F. o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od dnia [...] roku do [...] r. - w miejscach i dniach szczegółowo wyspecyfikowanych w upomnieniu - tytułem opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania.

Następnie Prezydent Miasta S. w dniu [...] r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległość z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania za okres od [...] r. do [...] r., którego odpis doręczono J. T. w dniu [...] r.

J. T. wniósł w dniu [...] r. zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zakwestionował

w szczególności istnienie podstaw do powstania z mocy prawa obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania. Nadto, zobowiązany zarzucił organowi brak działań w celu ustalenia faktycznego użytkownika pojazdu, co zakwalifikował jako zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.

Postanowieniem z dnia [...] r. numer [...] Prezydent Miasta S. uznał powyższe zarzuty za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zobowiązany wnosząc zarzut na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji powinien okazać dowody potwierdzające, że przedmiotowy obowiązek nie istnieje. Tymczasem zobowiązany nie przedstawił takich okoliczności, czy dowodów. Organ wyjaśnił, iż fakt obecności pojazdu F. nr rej. [...] został zarejestrowany w Strefie Płatnego Parkowania przez wykonujących swe obowiązki inspektorów poprzez umieszczenie za szybą samochodu zawiadomień. Przedmiotowe zawiadomienia dotyczą postojów pojazdu na rożnych ulicach

i wystawione są przez różnych inspektorów, co wyklucza ewentualną pomyłkę bądź świadome działanie na niekorzyść zobowiązanego. Trudno przyjąć, że inspektorzy wypisali [...] zawiadomień o nieopłaconym postoju, wpisując na nich markę i nr rejestracyjny pojazdu, mimo że nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania.

Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku, organ wskazał, że przepisów art. 13 ust. 1 i art. 13 f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obowiązek uiszczenia wynikłych z tych przepisów opłat powinien być realizowany niezwłocznie po wystąpieniu zdarzenia tj. zaparkowania w strefie płatnego parkowania i nieuiszczenia opłaty parkingowej.

Nadto, organ podniósł, że zobowiązany pomimo wezwania z dnia [...] r. nie wskazał osoby (osób), które korzystały z ww. pojazdu w dniach

i godzinach wymienionych w upomnieniu. W piśmie z dnia [...] r. wymienił pięć osób, które poruszały się pojazdem, jednak bez wskazania, która z osób korzystała z auta w konkretnym dniu. Organ egzekucyjny nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu.

W zakresie zarzutu z art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, organ podał, że w kwestii czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna oraz czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie nie dopatrzył się nieprawidłowości.

Wyjaśnił także, że zobowiązanie z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, o której stanowi art. 13 f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych powstaje z mocy prawa. W konsekwencji brak jest podstaw do wydania decyzji ustalającej przedmiotową należność.

Na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. numer [...] J. T. wniósł zażalenie. Kwestionując rozstrzygniecie wskazał, że w jego treści Prezydent Miasta S. wypowiedział się jako organ egzekucyjny, nie zaś jako wierzyciel, a zatem skarżone postanowienie wydane zostało bez wymaganego w sprawie ostatecznego stanowiska wierzyciela. Dodatkowo, opierając się o zasady prawa podatkowego, skarżący przedstawił argumentację z której wywiódł brak obowiązku prowadzenia szczegółowej ewidencji osób korzystających z pojazdu służbowego. Wskazał ponadto, iż strefa płatnego parkowania może obejmować jedynie pas ruchu drogowego, albowiem podstawą naliczenia opłat za strefę jest ustawa o drogach publicznych. W opinii skarżącego organ nie wskazał precyzyjnie miejsca parkowania pojazdu (chodnik, jezdnia, plac itd.), objętego postępowaniem. Natomiast miejsce to może się znajdować na terenie leżącym przy ulicy objętej uchwałą dotyczącą strefy płatnego parkowania, jednak poza pasem ruchu drogowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...] r. utrzymującym w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r., po przedstawieniu stanu sprawy, wskazało, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13 f tego rozporządzenia za nieuiszczenie opłaty, pobiera się opłatę dodatkową. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 1 uchwały Rady Miasta Szczecina Nr X/II/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania, opłatę za parkowanie uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania bez uprzedniego wezwania poprzez wykupienie biletu oraz czytelne, jednoznaczne i trwałe jego skasowanie przez zakreślenie znakami "X" miesiąca, dnia, godziny i minuty (z dokładnością do 5 minut) rozpoczęcia postoju lub wykupienie abonamentu lub wniesienie opłaty zryczałtowanej.

Organ odwoławczy podkreślił, że Prezydent Miasta S. oparł swoje stanowisko na stwierdzeniu przez inspektorów SPP, iż w oznaczonych miejscach

i czasie pojazd stanowiący własność J. T. był zaparkowany w strefie płatnego parkowania, a za jego przednią szybą w miejscu widocznym nie znajdowały się bilety parkingowe dowodzące uiszczenia opłaty. Okoliczność powyższa została odnotowana przez pełniących obowiązki służbowe inspektorów SPP w formie zawiadomień o nieopłaconym postoju. W konsekwencji powstał obowiązek uiszczenia należnej opłaty i jest to obowiązek wynikający z mocy samego prawa. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji ustalającej należną opłatę dodatkową. Podstawowym warunkiem wydania takiej decyzji byłoby istnienie przepisu uprawniającego organy administracji do tego rodzaju rozstrzygnięć. Tymczasem ustawodawca takiej podstawy dla opłaty dodatkowej nie przewidział.

Nadto, organ II instancji wskazał, że organ egzekucyjny nie musi, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego. Tym samym, wobec braku wskazania innej osoby korzystającej z pojazdu w sposób umożliwiający jej jednoznaczną identyfikację co do konkretnych zdarzeń, organ odwoławczy ma prawo przyjąć, że do uiszczenia opłaty dodatkowej jest zobowiązany właściciel pojazdu, którego postój udokumentowano. Wskazane w zażaleniu przepisy prawa podatkowego nie dają podstaw do przyjęcia, iż w razie zgłoszenia, w toku postępowania egzekucyjnego, zarzutu co do błędu w zakresie osoby zobowiązanej, właściciel pojazdu wskazując inne osoby w sposób ogólnikowy

i nieprecyzyjny dowodzi zasadności zarzutu.

Organ wywiódł dalej, że egzekwowana należność mieści się w katalogu wymienionym przez ustawodawcę w art. 2 § 1 ustawy o egzekucji w administracji. Wynika to także z § 11 ust. 3 uchwały Nr X/II/269/03 Rady Miasta Szczecina z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia, strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania. Zgodnie z powyższą regulacją nie wniesiona opłata dodatkowa podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponieważ zgodność z prawem powyższej uchwały nie została zakwestionowana w formie przewidzianej przepisami to nie ma podstaw do przyjęcia, iż powyższy akt prawa nie podlega zastosowaniu w niniejszej sprawie.

W kwestii zasad określania obszaru strefy płatnego parkowania jedynie

w obrębie "pasa ruchu drogowego" organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 b ust. 2 ustawy o drogach publicznych strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej. Sama zaś ustawa o drogach publicznych reguluje kwestie dotyczące chodników, czy też pasa drogowego, a więc znacząco wykraczające poza wskazywany przez zobowiązanego obszar "pas ruchu".

Organ II instancji uznał także za bezzasadne stanowisko strony, że postanowienie organu I instancji zostało wydane bez uprzedniego ostatecznego stanowiska wierzyciela, albowiem w niniejszej sprawie ma miejsce szczególna sytuacja, w której organem egzekucyjnym i wierzycielem jest jednocześnie ten sam podmiot. Wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadku gdy wierzycielem jest Prezydent Miasta, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe.

J. T. zaskarżył wyżej opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. przepisów art. 80 kpa w zw. z art. 81 kpa i art. 7 kpa poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego z uwagi na nieistnienie obowiązku, brak wymagalności obowiązku z powodu niedoręczenia decyzji określającej obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz błąd co do osoby zobowiązanego.

Uzasadniając skargę J. T. wskazał, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne, brak jest bowiem podstawy prawnej do wystawienia tytułu egzekucyjnego dla zaistniałej sytuacji. Przepis art. 3 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopuszcza egzekucję obowiązków,

o których mowa w art. 2, jeżeli wynikają one z decyzji lub bezpośrednio z przepisów prawa. Nie można zatem uznać, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej wynika

z mocy prawa, zwłaszcza na gruncie ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] r. jako, że nie powstaje on automatycznie, potrzebne jest stwierdzenie przede wszystkim samego faktu zaparkowania w strefie przez podmiot do tego uprawniony. Przyjęcie, iż obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa pozbawia obywatela prawa do odwołań od decyzji osoby kontrolującej strefę płatnego parkowania arbitralnie stwierdzająca naruszenie obowiązku zapłaty, czym naruszone zostaje arf. 78 konstytucji wyrażający zasadę prawa do odwołań, a także art. 77 konstytucji poprzez zamknięcie prawa do sądu. W ocenie strony takie stosowanie ustawy o drogach publicznych jak

i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym narusza art. 2 konstytucji. Obywatel nie ma żadnych skutecznych możliwości kwestionowania stwierdzenia osoby kontrolującej, iż parkował samochód w określonym miejscu i czasie, chociażby dysponował dowodami w postaci świadków, iż w danym dniu był np. tym samochodem poza Szczecinem. Zdaniem skarżącego, stwierdzenie przez osobę zatrudnioną do kontroli parkingów, na podstawie ustawy o drogach publicznych, powinno być podstawą do wydania decyzji wymierzającej opłatę za parkowanie, od której przysługiwałoby odwołanie; a nie stanowić samoistnej podstawy do wszczęcia egzekucji.

Nadto, skarżący wskazał, że brak jest materialnego dowodu, iż zawiadomienia kiedykolwiek zostały włożone za wycieraczkę, stąd co najmniej bezpodstawne jest sugerowanie jakoby skarżący zignorował dokonanie opłaty. Brak jest także materialnego dowodu, iż do nieopłacenia postoju lub też do parkowania tym pojazdem w tym miejscu, w tym dniu, w rzeczywistości doszło. Według strony nie mogło dojść do nieopłacenia postoju, albowiem jego ojciec S. T., który najczęściej korzystał z samochodu był osobą niezwykle skrupulatną i nie wydaje się prawdopodobne, aby parkował nie uiszczając opłaty.

Powyższe okoliczności, w ocenie skarżącego, decydują, że obowiązek do uiszczenia opłaty dodatkowej nie istnieje, a przynajmniej nie jest jeszcze wymagalny wobec nie wydania do chwili obecnej decyzji administracyjnej określającej taki obowiązek.

Zdaniem strony, żaden przepis prawa nie formułuje zasady, iż obowiązek ten

obciąża właściciela pojazdu, co jest czynione w niniejszej sprawie. Skarżący zarzucił, że organ ograniczył się jedynie do zobowiązania właściciela pojazdu do wskazania właściwego użytkownika pojazdu, w datach i miejscach wskazanych na wezwaniu, nie próbując nawet podejmować się takich wyjaśnień. Natomiast art. 78 ust. 4 ustawy

o ruchu drogowym nakłada obowiązek wskazania kierującego pojazdem, nie stwarza jednak domniemania, iż w przypadku braku takiego wskazania użytkownikiem pojazdu był właściciel pojazdu. W wypadku braku możliwości precyzyjnego wskazania użytkownika pojazdu, parkującego pojazd w strefie płatnego parkowania, na organie jako stronie wywodzącej z tego faktu skutki prawne, spoczywa ciężar dowodu tj. identyfikacji osoby kierującej pojazdem.

Z tego względu - według skarżącego - należy uznać egzekucję jako skierowaną do niewłaściwej osoby.

Skarżący wyjaśnił ponadto, że w odpowiedzi na wezwanie, (dotyczące tytułu wykonawczego nr [...]) do wskazania osoby lub osób, które kierowały pojazdem marki F. o numerze rejestracyjnym [...], w okresie od [...]r. do [...] r., ze wskazaniem imienia i nazwiska, adresu oraz daty korzystania z pojazdu wymienionej w upomnieniu złożył stosowne informacje

i wyjaśnienia. Podniósł dalej, podobnie jak w zażaleniu, że w prowadzonej działalności pozarolniczej w przyjętym sposobie rozliczania z Urzędem Skarbowym nie jest wymagana ewidencja osób korzystających z pojazdu. Wskazał również, że obowiązek wskazania danych osób korzystających z pojazdu, na który powołuje się organ, wynika z ustawy prawo o ruchu drogowym. Przepis ten obejmuje jednak tzw. obszar pasa ruchu drogowego, który nie jest tożsamym z terenem objętym przepisami o strefie płatnego parkowania, obejmującym znacznie szerszy teren np. podwórka, skwery itp. Załączone do wezwania upomnienie nie precyzuje dokładnie miejsca parkowania. Skarżący, podobnie jak w zażaleniu, wskazał na naruszenie przepisu art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga J. T. okazała się niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. numer [...] dotyczące uznania zarzutów J. T. wniesionych w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione - nie narusza przepisów prawa.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w sprawie zaległości z tytułu opłat dodatkowej za nieopłacony postój

pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania, w oparciu o przepisy ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 86, poz. 732 ze zm.) i w konsekwencji rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych przez J. T. w sprawie tego postępowania egzekucyjnego.

W zakresie zasad prowadzenia egzekucji i zastosowanej procedury Sąd nie stwierdził żadnych uchybień stanowiących naruszenie przepisów ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta , przed wszczęciem postępowania, wystosował do J. T. pisemne upomnienie zawierające wezwanie do zapłaty kwoty [...] zł za parkowanie samochodu marki F. o numerze rejestracyjnym [...] - w miejscach i dniach szczegółowo wyspecyfikowanych w upomnieniu - tytułem opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania.

Następnie organ wystawił w dniu [...] r. tytuł wykonawczy

nr [...], obejmujący zaległość z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania za okres od [...] r. do [...] r., którego odpis doręczono J. T. w dniu [...] r.

Tytuł wykonawczy został wystawiony prawidłowo i nie zawiera żadnych wad.

W dniu [...] r. J. T. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, które następnie organ egzekucyjny rozpatrzył

i postanowieniem z dnia [...] r. uznał zarzuty za nieuzasadnione.

Zarzuty J. T. zgłoszone w skardze do Sądu jak i we wcześniejszych pismach tj. zarzutach zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. sprowadzają się przede wszystkim do kwestii nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, braku wymagalności tego obowiązku z powodu niedoręczenia decyzji określającej obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, niedopuszczalności przedmiotowej egzekucji administracyjnej oraz błędu co do osoby zobowiązanego.

Skarżący wskazał w skardze na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 80 w zw. z art. 81 i 7 Kpa poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, który to materiał - według strony - wskazuje na zasadność wyżej wskazanych zarzutów.

W ocenie Sądu, organy obu instancji właściwie oceniły materiał dowodowy sprawy, a w konsekwencji prawidłowo uznały, iż opisane wyżej zarzuty skarżącego, nie zasługują na uwzględnienie.

Zakres przedmiotowy obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej określa art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Takim aktem prawnym jest ustawa o drogach publicznych (art. 40 d ust 2 tej ustawy).

Podkreślić należy, że egzekwowany obowiązek wynika z przepisów ustawy

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Stosownie do treści art. 13 b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania,

w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy ustawy o drogach publicznych tj. art. 13 b określają zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalenia takiej strefy (ust. 3), a także do ustalenia wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, z kolei w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi.

Dodatkowo zgodnie z art. 13 f ww. ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (art. 13 f ust. 2).

Prezydent Miasta S. jako podstawę prawną egzekwowanego obowiązku w tytule wykonawczym, wskazał uchwałę Nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecina z dnia 1 grudnia 2003 r. (zmienioną uchwałą tego organu Nr XXIX/576/04

z dnia 22 listopada 2004 r.). Uchwałą Nr XIII/269/03 Rada Miasta Szczecina ustaliła strefę płatnego parkowania na drogach publicznych miasta S., której obszar określiła w załączniku do uchwały, ustaliła opłaty za parkowanie pojazdów w strefie, sposób uiszczania tych opłat, oraz stawkę opłaty dodatkowej za nie uiszczenie opłaty za parkowanie (§ 11 uchwały).

Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta Szczecin nr XIII/269/03, (zmienionej uchwałą z dnia 22 listopada 2004 r. nr XXIX/576/04) opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł.

Podkreślić należy, że przepisy opisanej uchwały Rady Miasta Szczecina, jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie S. dotyczą każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania.

Obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu w tej strefie wynika bezpośrednio z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej powstaje w następstwie zdarzenia zaparkowania samochodu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia stosownej opłaty za parkowanie w SPP. Wysokość kwoty opłaty dodatkowej została wskazana w § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta Szczecin

nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. (wyżej powoływanej) i nie wymaga odrębnego ustalenia indywidualnym aktem administracyjnym (decyzją).

Jak wynika z akt administracyjnych fakt parkowania samochodu skarżącego w SPP, w miejscach i dniach wyszczególnionych w upomnieniu, został zarejestrowany przez pełniących swe obowiązki inspektorów poprzez umieszczenie za szybą samochodu skarżącego stosownych zawiadomień. W aktach znajduje się [...] zawiadomień wystawianych przez różne osoby, w różnych okresach i w różnych częściach miasta S., które stanowią dowód potwierdzający fakt nieuiszczenia należnej opłaty za parkowanie w SPP, co skutkowało naliczeniem spornej opłaty dodatkowej.

Nadto, zdaniem Sądu, organ II instancji zasadnie przyjął, że w sytuacji gdy nie wskazano innej osoby korzystającej z pojazdu w sposób umożliwiający jej jednoznaczną identyfikację co do konkretnych faktów parkowania samochodu, przedmiotowy obowiązek obciąża właściciela samochodu, czyli skarżącego. Podkreślić należy, że J. T. nie wskazał, pomimo wezwania organu egzekucyjnego z dnia [...] r., osób korzystających pojazdem marki F.

o numerze rejestracyjnym [...], w okresie od [...]r. do [...] r.z jego samochodu w powiązaniu z konkretną datą zdarzenia i miejscem parkowania pojazdu (wyszczególnionych w upomnieniu nr [....]). Stwierdzenie strony, że najczęściej korzystał z samochodu jego ojciec S. T., który jest osobą skrupulatną i niemożliwe jest aby nie zapłacił za postój w SPP – nie stanowi dowodu, udostępnienia pojazdu osobom trzecim.

Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że organ egzekucyjny nie jest władny prowadzić postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia faktycznego użytkownika pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, LEX nr 344875). To na zobowiązanym ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności z których wywodzi skutki prawne.

Nietrafny jest zatem zarzut skarżącego, że wobec zaniechania przez organ działań w celu ustalenia faktycznego użytkownika pojazdu wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego.

Sąd uznał także za nieuzasadniony kolejny zarzut podniesiony w skardze dotyczący naruszenia przepisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, polegający na wydaniu postanowienia (z dnia [...] r.) bez uzyskania stanowiska wierzyciela.

W przedmiotowej sprawie występuje tożsamość podmiotu wierzyciela jak

i organu egzekucyjnego, którym jest Prezydent Miasta S., a zatem jak trafnie podkreśliło Kolegium, bezprzedmiotowe stało się uzyskanie odrębnego stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów.

Skarżący podniósł także, że Strefa Płatnego Parkowania może obejmować wyłącznie pas ruchu drogowego, nie zaś podwórka, chodniki, czy place. Organ nie określił precyzyjnie miejsca parkowania samochodu skarżącego, które mogło wystąpić przy ulicy objętej Strefą, jednakże poza pasem ruchu drogowego.

W powyższej kwestii wskazać należy, że Strefa Płatnego Parkowania

jest czytelnie określona i oznakowana i tylko w jej granicach dokonywana jest kontrola parkujących pojazdów przez uprawnione osoby. Postój pojazdów poza wyznaczoną strefą nie podlega weryfikacji inspektorów.

Nadto, nawiązując do twierdzeń skarżącego, wyjaśnić należy, że przepisy prawa podatkowego odnośnie ewidencji ruchu pojazdu nie mają zastosowania

w niniejszej sprawie, a zatem skarżący nie może skutecznie się na nie powoływać.

W ocenie Sądu wierzyciel, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym

w tej sprawie, prawidłowo określił obowiązek zapłaty oraz osobę zobowiązanego,

a przeprowadzone postępowanie jest zgodne z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i z zasadami postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji.