Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1164/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48a ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1172
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art. 2 pkt 18
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - spec. Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Organ", "Prezes Zarządu PFRON") z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję z [...] lutego 2019 r. nr [...], nakazującą zwrot środków

PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za grudzień 2017 r. w wysokości 6 825,00 zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca zwróciła się do PFRON z wnioskiem Wn-D o wypłatę miesięcznego

dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień

2017 r. Następnie, pismem z [...] lipca 2018 r. Spółka – na podstawie art. 49e ustawy z

dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji"–

została wezwana do zwrotu kwoty 6 825,00 zł stanowiącej nienależnie pobrane

dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres

sprawozdawczy grudzień 2017 r. Powyższa kwota wyliczona została na podstawie

sprawozdania finansowego za 2017 r., którego analiza wykazała, że wysokość

zakumulowanych strat stanowi 586,23% wysokości subskrybowanego kapitału

zakładowego Spółki. Jednocześnie Skarżąca została poinformowano, że zgodnie z art.

48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać

udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą

znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w

przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Zwrócono również uwagę, że w myśl art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE)

651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z

rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L187 z 26

czerwca 2014 r.), dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) 651/2014" za "przedsiębiorstwo

znajdujące się w trudnej sytuacji" należy uznać Spółkę w przypadku, gdy ponad połowa

jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie

zakumulowanych strat zaś z dokumentacji będącej w posiadaniu Funduszu wynika, że

Strona spełnia ww. przesłankę. Pismem z [...] listopada 2018 r., organ działając na

podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "K.p.a." zawiadomił Stronę

o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków

wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników

niepełnosprawnych. W odpowiedzi (pismo z dnia [...] grudnia 2018 r.) Spółka

poinformowała, że zwrot środków za ww. okres jest niezasadny. Strona wskazała, że ze

sprawozdania finansowego za rok 2017 r. wynika, iż na dzień 31 grudnia 2017 r.

posiadała środki własne w wysokości 1 604 083,79 zł. Sprawozdanie wskazuje zysk w

wysokości 168 666,85 zł, a kapitał zakładowy wynosi 5 000,00 zł. Podkreślono, że

straty z lat ubiegłych wyniosły 197 978,50 zł. Natomiast w pozycji N.l. 1 i 2 bilansu

zapisano rezerwy na zobowiązania w wysokości 122 866,33 zł. Strona wskazała, że

różnica między stratami z lat ubiegłych (197 978,50 zł) a zyskiem za rok 2017 (168

666,85 zł) wynosi 29 311,65 zł. W ocenie Skarżącej organ nie uwzględnił w sposób

prawidłowy utworzenia w Spółce rezerw. Podniesiono, że zysk zatrzymany w postaci

rezerw jest składnikiem kapitału własnego przedsiębiorstwa zaś od kapitału

podstawowego różni go jedynie fakt, że jest rozporządzalny. Wobec powyższego organ

powinien wziąć pod uwagę również rezerwy na zobowiązania w wysokości 122 866,33

zł jako kapitał zatrzymany u Strony.

Decyzją z [...] lutego 2019 r. o wskazanym wyżej numerze, Prezes Zarządu PFRON

nakazał zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do

wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy grudzień 2017

r. w kwocie 6 825,00 zł.

Spółka nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i złożyła wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. o wskazanym wyżej numerze, Prezes Zarządu PFRON

utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu w pierwszej

kolejności wyjaśniono, że Fundusz bada sytuację przedsiębiorcy na dzień złożenia

wniosku o udzielenie pomocy, zatem decydujący jest stan faktyczny z daty złożenia

wniosku. Ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej Strony po dniu złożenia wniosku o

udzielenie pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób

niepełnosprawnych nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Następnie wskazano, że

analiza dokumentacji finansowej Spółki wykazała, że na dzień 31 grudnia 2017 r. kapitał

podstawowy wynosił 5 000,00 zł, straty – 197 978,50 zł zaś zysk za okres styczeń –

grudzień 2017 r. – 168 666,85 zł. W wyniku zakumulowanych start pomniejszonych o

kapitał rezerwowy w wysokości 0,00 zł powstała ujemna skumulowana kwota 29 311,65

zł. Tym samym, w wyniku zakumulowanych strat Spółka utraciła 586,23% wysokości

subskrybowanego kapitału zakładowego. Następnie organ wskazał na wynikającą z art.

2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 definicję przedsiębiorstwa

znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wyjaśniono również, że choć

przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 nie precyzują w jaki sposób ma być

dokonywana ocena sytuacji ekonomicznej (algorytmu wyliczenia wartości)

wnioskodawców ubiegających się o pomoc publiczną, to zawierają przepisy (art. 2 pkt

18) definiujące pojęcie "przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji". Organ zauważył, że

dokonując wykładni tych przepisów, w tym odwołując się do rozumienia w ekonomii

przedstawionych w tych przepisach pojęć jak, np. kapitał subskrybowany, można

wyprowadzić algorytm potrzebny do ustalenia, czy Strona na dzień złożenia wniosku

Wn-D znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu tych przepisów. W

ocenie organu sposób wyliczenia wartości subskrybowanego kapitału, skumulowanych

strat i jego stosunku do kapitału zarejestrowanego, w sytuacji braku definicji tych pojęć

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 jest prawidłowy, a przepis art. 2 pkt 18 lit a)

ww. rozporządzenia Komisji nie budzi wątpliwości. Zauważono, że ze zgromadzonego

materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w wyniku zakumulowanych strat

Spółka utraciła 586,23% wysokości subskrybowanego kapitału zakładowego, co jest

jednoznaczne z tym, że spełniła przesłankę wynikającą z art. 2 pkt 18 lit. a

rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014. Odnosząc się do zarzutu utworzenia w

Spółce rezerw (122 866,3 zł) organ wyjaśnił, że pojęcia rezerw, na które wskazuje

Strona oraz rezerw, o których mowa w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia KE nr

651/2014 nie są tożsame. Prezes Zarządu PFRON wskazał, że poprzez pojęcie

rezerwy (i wszystkie inne elementy uznawane za część środków własnych

przedsiębiorstwa), zgodnie ze stanowiskiem Urzędu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów należy rozumieć pozostałe poza kapitałem zakładowym, kapitały własne

Spółki, tj. kapitał zapasowy, kapitał z aktualizacji wyceny oraz pozostałe z kapitałów

rezerwowych. Wskazano, że utworzenie rezerwy powoduje określony skutek

finansowy i tym skutkiem finansowym jest przede wszystkim koszt bieżącego okresu.

Utworzenie rezerw wpływa na wyniki finansowe Spółki, a co za tym idzie na jej sytuację

finansową. Wyjaśniono, że zgodnie z ustawą o rachunkowości rezerwę należy uznać za

zobowiązanie, o wartości oszacowanej, którego kwota musi wynikać z określonego

obowiązku wykonania świadczeń w przyszłości. Rezerwa zastępuje przejściowo

pozycję zobowiązania, aż do momentu, w którym jednostka uzyskuje pewność co do

terminu i/lub kwoty bieżącego zobowiązania. Uzyskanie tej pewności możliwe będzie

dopiero w momencie realizacji świadczenia. Rezerwa powinna spełniać warunki definicji

zobowiązań. Tak więc na dzień bilansowy musi istnieć obowiązek wykonania świadczeń

w przyszłości, ich wartość musi być określona w sposób wiarygodny, a jedyną

przesłanką do utworzenia rezerwy, a nie zobowiązania, powinna być niepewność co do

kwoty świadczenia lub terminu wymagalności. W związku z powyższym – w ocenie

organu – nie można uwzględnić stanowiska Strony, że rezerwy tworzone na przyszłe

prawdopodobne zobowiązania są zatrzymaniem kapitału w Spółce, a nie jego utratą.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie i nakazanie

Stronie zwrotu środków PFRON, wraz z odsetkami, wypłaconych tytułem

dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w sytuacji, w której

nie zaistniały przesłanki do zwrotu,

- art. 48a ust. 3 pkt. 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 2 pkt. 18 lit. a) rozporządzenia

Komisji (UE) nr 651/2014 poprzez jego błędną wykładnię, a to przez przyjęcie, że

rezerwy wynikające ze sprawozdania finansowego Spółki, lecz nieujęte poza kapitałem

zakładowym, w którymś z kapitałów własnych Spółki (tj. kapitale zapasowym, kapitale z

aktualizacji wyceny lub w pozostałych kapitałach rezerwowych) nie są zatrzymaniem

kapitału w Spółce, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzi do wniosku,

że wszelkie rezerwy wynikające ze sprawozdania finansowego Spółki są zatrzymaniem

kapitału w Spółce, a nie jego utratą, gdyż przepis nie rozróżnia rezerw ze względu na

ich ujęcie lub nieujęcie w kapitałach własnych Spółki – czego konsekwencją jest

niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że Strona znajduje się w trudnej

sytuacji ekonomicznej na skutek utraty ponad połowy jej subskrybowanego kapitału

zakładowego w efekcie zakumulowanych strat, podczas gdy sytuacja ta nie ma miejsca,

bowiem organ na skutek błędnej wykładni nie uwzględnił okoliczności utworzenia w

Spółce rezerw (122 866,33 zł), a przy uwzględnieniu tej okoliczności nie powstaje

ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału

zakładowego, lecz dodatnia kwota 93 554,68 zł,

- art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o

rehabilitacji poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie rozpatrzenia w sposób

wyczerpujący i wszechstronny zebranego materiału dowodowego w celu wyjaśnienia

istotnych okoliczności sprawy,

- art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez jego

niezastosowanie i brak merytorycznego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

z jakich dokładnie przyczyn organ pominął przy wydaniu decyzji stanowisko Strony co

do meritum sprawy, wyrażone w piśmie z 5 grudnia 2018 roku oraz we wniosku o

ponowne rozpatrzenie sprawy, w szczególności dlaczego organ nie uznaje, że rezerwy

w wysokości 122 866,33 zł są zatrzymaniem kapitału u Strony,

- art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji

poprzez jego niezastosowanie i zupełny brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, z

jakich powodów pojęcie rezerwy powinno być definiowane w sposób wynikający z opinii

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, na którą organ powołuje się w

zaskarżonej decyzji, z pominięciem orzecznictwa sądowego, w tym wyroku Naczelnego

Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1896/15, z

którego taki wniosek nie wynika,

- art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez jego

błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, podczas gdy w

przypadku prawidłowego rozpatrzenia wniosku Strony o ponowne rozpoznanie sprawy

należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie w sprawie w

całości jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że poczynione rezerwy nie stanowią utraty kapitału,

lecz pozostają w dyspozycji Spółki, są rozporządzalne i powinny być uwzględniane przy

badaniu statusu przedsiębiorstwa pod kątem ewentualnego znajdywania się w trudnej

sytuacji w ten sposób, iż pomniejszają one ewentualny wynik skumulowanych strat. Ich

uwzględnienie powinno następować niezależnie od ujęcia ich w bilansie czy rachunku

zysków lub strat po stronie kapitału zapasowego, rezerwowego czy też poza nimi. W

ocenie Skarżącej nie ma znaczenia zaszeregowanie środków do danego kapitału, lecz

czy pozostają one w dyspozycji Spółki.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w

zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", sądy

administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki

określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego

jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to

znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i

zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa

materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do

postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia.

Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w

granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz

powołaną podstawą prawną.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu jest decyzja Prezesa PFRON z [...] kwietnia 2019 r. o numerze

wskazanym wyżej, utrzymująca w mocy decyzję z [...] lutego 2019 r., w przedmiocie

zobowiązania do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do

wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za grudzień 2017 r. w wysokości 6 825,

00 zł. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ.

Zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków

Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu

działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według

kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania

pomocy publicznej.

Rozporządzenie Komisji (UE) 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre

rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108

Traktatu (Dz. Urz. UE L187 z 26 czerwca 2014 r.), dalej: "rozporządzenie Komisji (UE)

651/2014", w art. 2 pkt 18 określa kryteria trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy.

Do celów tego rozporządzenia przyjęto, że "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej

sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z

poniższych okoliczności:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje

od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka,

MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje

się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia

procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy

ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie

zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i

wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych

przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która

przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego

przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do

rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, a "kapitał

zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne;

b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą

nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od

mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka,

MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje

się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia

procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy

ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została

utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w

której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za

jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w

załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE;

c) niezależnie od rodzaju spółki, jeżeli spełnia ona kryteria w prawie krajowym w

zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej;

d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej

pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na

restrukturyzację i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu;

e) w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat:

1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego

przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz

2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej

1,0".

Z powołanych przepisów wyraźnie wynika, że zostały w nich określone wszystkie

kryteria dotyczące trudnej sytuacji przedsiębiorstwa uniemożliwiającej przyznania

dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Każde z nich jest

samoistne i nie zachodzi potrzeba ich łącznego spełnienia.

Organ prawidłowo ustalił w sprawie, że dokumentacja finansowa Spółki sporządzona

na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania wprost wskazuje na trudną

sytuację w rozumieniu przesłanki opisanej w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia

651/2014 ponieważ na dzień 31 grudnia 2017 r. kapitał podstawowy Spółki wynosił 5

000,00 zł, straty – 197 978,50 zł zaś zysk za okres styczeń – grudzień 2017 r. – 168

666,85 zł. W wyniku zakumulowanych start pomniejszonych o kapitał rezerwowy w

wysokości 0,00 zł powstała ujemna skumulowana kwota 29 311,65 zł. Tym samym, w

wyniku zakumulowanych strat Spółka utraciła 586,23% wysokości subskrybowanego

kapitału zakładowego.

Oznacza to, że na dzień wystąpienia z wnioskiem WN-D za grudzień 2017 r. ponad

połowa subskrybowanego kapitału zakładowego spółki została utracona w efekcie

zakumulowanych strat (art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia 651/2014).

Należy wskazać, że ustawodawca posługuje się określeniem "subskrybowany kapitał

zakładowy" oraz "kapitał zakładowy" co przemawia za tym, że ustawodawca unijny

stanowi o kapitale zakładowym. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 163 ustawy z

dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1577);

dalej: "k.s.h." wymogiem powstania spółki z o.o. jest zawarcie umowy spółki, wniesienie

przez wspólników wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego, a w razie objęcia

udziału za cenę wyższą od wartości nominalnej, także wniesienia nadwyżki, z

uwzględnieniem art. 158 § 11

, powołanie zarządu, ustanowienie rady nadzorczej lub

komisji rewizyjnej, jeżeli wymaga tego ustawa lub umowa spółki oraz wpis do rejestru.

Przepisy k.s.h. określają wymogi związane ze zgłoszeniem spółki z o.o. do sądu

rejestrowego. Wśród nich znajduje się wymóg określenia wysokości kapitału

zakładowego oraz wniesienia przez wszystkich wspólników pełnych wkładów na poczet

kapitału zakładowego – a więc objęcia udziałów, co podlega rejestracji (art. 166 i 167). I

chociaż rozporządzenie 651/2014, nie zawiera definicji "subskrybowany kapitał

zakładowy", to zdaniem Sądu nie można pomijać okoliczności związanych z

koniecznością posiadania zarejestrowanego kapitału zakładowego stanowiącego

wkłady objęte przez wspólników. Należy wskazać w tym miejscu, że zgodnie ze

słownikiem Dobry słownik pl. pojęcie słowa "subskrypcja" oznacza np. abonować,

prenumerować, zadeklarować (również zobowiązać się do zakupu i dokonania zapłaty).

W związku z tym uznanie, że subskrybowany kapitał zakładowy oznacza w istocie

kapitał zakładowy, jest całkowicie uzasadnione i zgodne z treścią art. 2 pkt 18 lit. a)

rozporządzenia 651/2014. Pojęcie to jest interpretowane tożsamo przez Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurentów, który w piśmie z [...] października 2014r., nr

[...] skierowanym do Wicemarszałka Senatu RP wskazał, że cyt. "w

opinii UOKiK subskrybowany kapitał może być utożsamiany z tą wielkością kapitału

podstawowego, która została objęta przez akcjonariuszy lub udziałowców".

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, iż rezerwy tworzone na przyszłe

prawdopodobne zobowiązania są równoznaczne z zatrzymaniem kapitału w Spółce.

Za prawidłowe Sąd przyjmuje, dokonane na podstawie analizy finansowej, ustalenia

organu w zakresie wartości utraconego subskrybowanego kapitału zakładowego

uwzględniające wysokość kapitału podstawowego, kapitału rezerwowego, kapitału

zapasowego, strat z lat ubiegłych oraz wartości strat w poszczególnych okresach.

Organ prawidłowo uznał rezerwę utworzoną w 2017 r. za utratę kapitału. Zasadnie

organ wywiódł, że utworzona rezerwa ma bezpośredni wpływ na jej bieżący wynik

finansowy. Tworzenie rezerw jest ściśle związane z prowadzoną działalnością

gospodarczą Spółki i jest wynikiem świadomych decyzji podjętych przez Zarząd Spółki.

Zgodnie z art. 35d ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz.U. z 2019 poz.351 ze zm.), dalej: "ustawa o rachunkowości", rezerwy tworzy się na

pewne lub o dużym stopniu prawdopodobieństwa przyszłe zobowiązania, których kwotę

można w sposób wiarygodny oszacować, a w szczególności na straty z transakcji

gospodarczych w toku, w tym z tytułu udzielonych gwarancji, poręczeń, operacji

kredytowych, skutków toczącego się postępowania sądowego. Zgodnie z ust. 2 tego

przepisu, rezerwy zalicza się odpowiednio do pozostałych kosztów operacyjnych,

kosztów finansowych lub strat nadzwyczajnych, zależnie od okoliczności, z którymi

przyszłe zobowiązania się wiążą. Tak więc utworzenie rezerwy powoduje określony

skutek finansowy i tym skutkiem finansowym jest przede wszystkim koszt bieżącego

okresu. Utworzenie rezerw wpłynęło na wyniki finansowe Spółki, a więc na jej sytuację

finansową. Obowiązek tworzenia rezerw wynika z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o

rachunkowości. Zgodnie z tym przepisem w wyniku finansowym należy

uwzględnić rezerwy na znane jednostce ryzyko, grożące straty oraz skutki innych

zdarzeń.

Odnosząc się do twierdzeń Skarżącej dotyczących nierozpatrzenia całości materiału

dowodowego, wskazać należy, że zarzut ten jest niezasadny. Organy obu instancji

zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału, który potwierdził, że

Skarżąca w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie znajdowała się w trudnej sytuacji

ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych w przepisach prawa Unii

Europejskiej. Przypomnieć należy, że ocena zasadności przyznania pomocy następuje

na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych,

według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ w sposób wystarczający

przeanalizował sytuację finansową Spółki. Z akt sprawy wynika, że na dzień złożenia

wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych

za miesiąc grudzień 2017 r. wobec skarżącej miała zastosowanie procedura

niewypłacalności przewidziana w art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia nr 651/2014. Dla

rozpoznania tej sprawy nie mają znaczenia powody, dla których Spółka utraciła kapitał.

Skoro Skarżąca podejmuje określone decyzje gospodarcze, to za te decyzje ponosi

odpowiedzialność, także co do zaistnienia skutków w zakresie spełnienia przesłanek

przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a)

rozporządzenia 651/2014.

Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o

rehabilitacji w związku z art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia nr 651/2014. Podkreślić

należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r.

w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc

inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U.

Nr 53, poz. 312, z późn.zm.), wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi

udzielającemu pomocy informacje dotyczące swojej sytuacji ekonomicznej, w tym

sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z

przepisami o rachunkowości.

Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 2 ustawy o rachunkowości, sprawozdanie finansowe

składa się z: bilansu; rachunku zysków i strat; informacji dodatkowej, obejmującej

wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia

(odnoszące się bezpośrednio do bilansu lub rachunku zysków i strat).

To właśnie te dokumenty stanowią podstawę rozpoznania wniosku o wypłatę

dofinansowania. To na ich podstawie organ ocenia również, czy wnioskodawca nie jest

"przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji " w rozumieniu art. 2 pkt lit. c

rozporządzenia nr 651/2014.

Zasadnie zatem organ uznał, że otrzymane przez Skarżącą dofinansowanie powinno

zostać zwrócona na podstawie art. 49e ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym środki

Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem,

pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie

stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot

wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej

otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Ze wskazanych wyżej powodów nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut naruszenia art.

49e ustawy o rehabilitacji.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 §

1 art. 80, art. 107 K.p.a. bowiem w niniejszej sprawie organy podjęły wszelkie

niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie

dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Ponadto uzasadnienie faktyczne

zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ,

a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

Rozstrzygnięcie organu stanowi wynik wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz

rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.

Tym samym Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ powołanych w skardze

przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.