Postanowienie NSA, sygn. akt FSK 1526/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 178, art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędziowie NSA Juliusz Antosik (spr.), Edmund Łój, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej ,,U." Spółka z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 2927/01 w sprawie ze skargi ,,U." Spółka z o.o. w O. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 27 lipca 2001 r. (...) w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za listopad 1997 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Spółka z o.o. "U." z siedzibą w O., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 marca 2004 r., I SA/Wr 2927/01, oddalającego skargę na decyzję Izby Skarbowej w O. z 27 lipca 2001 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 1997 r., zarzucając "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przedstawiając stan faktyczny sprawy, wypowiedziano różne krytyczne uwagi pod adresem przede wszystkim decyzji wydanych przez organy podatkowe i powołano się przy tym na szereg przepisów prawa: art. 19 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 r. nr 106 poz. 482 ze zm./, art. 24a par. 1, art. 24b par. 1 i art. 81 Ordynacji podatkowej, par. 54 ust. 1, ust. 4 pkt 3 i pkt 4 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./ oraz par. 35 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 133 poz. 688/.

Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podkreślając, że jako podstawę tej skargi wskazano naruszenie prawa materialnego, jednak bez przytoczenia przepisów, których miałby dopuścić się Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Problematyka wymogów, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna, była już wielokrotnie podejmowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ponad rocznej jego działalności, na tle bogatego orzecznictwa /por. np. postanowienia NSA z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 13, z dnia 25 maja 2004 r., GSK 38/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 13 s. 584/ ugruntował się pogląd, co do tego, jak powinna być skonstruowana skarga kasacyjna. Wynika z niego, że art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej ustawy, powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym /przesłanki formalne/, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; wskazać rodzaj pisma; zamieścić osnowę skargi kasacyjnej; podpis jej autora; wymienić załączniki; oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Po drugie, skarga kasacyjna winna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej /przesłanki materialne/, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jeżeli chodzi o podstawy kasacyjne, to stosownie do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są nimi:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/,

- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.

W odniesieniu do pierwszej z podstaw kasacyjnych /art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ należy zatem przede wszystkim sformułować konkretny zarzut naruszenia określonego przepisu /określonych przepisów/ prawa materialnego, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Dopełnienie tego wymogu jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny /art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Nie jest więc dopuszczalne przytoczenie podstaw kasacyjnych w formie ogólnego zarzutu /"naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie", jak to uczyniono w rozpatrywanej skardze kasacyjnej/. Należy przy podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych /art. 175 par. 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej; por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r., IV CKN 1518/00 /OSNC 2001 nr 3 poz. 39/ i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04 /OSP 2005 z. 3 poz. 36/.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie wskazano podstaw kasacyjnych w sposób prawidłowy, ograniczając się w petitum tej skargi do ogólnikowego zarzutu "naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" - bez wskazania, jakie to konkretnie przepisy i w jaki sposób zostały naruszone. Co prawda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na różne przepisy prawa materialnego, jednakże nie sformułowano w odniesieniu do tych przepisów konkretnych zarzutów ich naruszenia. Zarzut naruszenia określonego przepisu prawa musi być postawiony wprost; sąd kasacyjny nie może samodzielnie wyprowadzać zarzutów z uzasadnienia skargi kasacyjnej, dokonując swoistej interpretacji jej treści i w efekcie formułować zarzutów za stronę. Stoi temu na przeszkodzie przepis art. 183 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do którego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza, że jest związany zarzutami skargi kasacyjnej.

Wymaga podkreślenia, że niewskazanie podstaw kasacji stanowi wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej, która nie podlega sanacji /por. powołane postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04, a także postanowienia z dnia 25 czerwca 2004 r., FSK 781/04, z dnia 22 grudnia 2004 r., FSK 2459/04 - nie publ./.

Tym samym tak sporządzona skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 180, art. 193 i art. 90 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.