Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 236/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2012 r. złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., Poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF, dokumentów dołączonych do wniosku oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2012 r. (zaświadczeń z urzędu skarbowego i powiatowego urzędu pracy o dochodzie oraz statusie bezrobotnego, wyciągów z rachunków bankowych, odpisów decyzji w przedmiocie przyznania świadczeń z pomocy społecznej oraz funduszu alimentacyjnego, dodatkowego oświadczenia skarżącej) ustalono, że skarżąca jest osobą długotrwale bezrobotną, prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe z matką oraz małoletnim synem, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.

Skarżąca korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłków okresowych z powodu bezrobocia w kwocie 200 zł (na okres od 1 marca 2012 r. do 30 kwietnia 2012 r.) oraz jednorazowych zasiłków celowych na zakup żywności (przyznanych decyzjami z dnia 15 lutego 2012 r. i 21 marca 2012 r. - każdorazowo po 180 zł, oraz decyzją z 18 kwietnia 2012 r. – w kwocie 150 zł). Ponadto otrzymuje ona świadczenie z funduszu alimentacyjnego na syna w kwocie 300 zł miesięcznie, (w okresie od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r.)

Skarżąca oświadczyła, że nie osiąga żadnych dochodów z prac dorywczych; w ubiegłym roku nie uzyskała dochodów opodatkowanych podatkiem dochodowym. Ponadto podała, że co miesiąc przekazuje matce kwotę 300 zł tytułem udziału w kosztach utrzymania mieszkania oraz wyżywienia.

Biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącej, złożone na urzędowym formularzu oraz nadesłane dokumenty źródłowe uznać należało, że wykazała ona dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą jeszcze powstać w niniejszej sprawie. Za taka oceną przemawia w szczególności źródło i wysokość dochodów skarżącej oraz deklarowany brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.