Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 830/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 195, art. 206, art. 210
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 91, art. 194, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż – Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Lu 573/06 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 12 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) przyznaje radcy prawnemu M. R. od Skarbu Państwa - kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych powiększoną o należny podatek VAT, tytułem udzielonej z urzędu, nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 12 lipca 2006 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 rok.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania podatkowego i przyjętym przez sąd I instancji.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania H. W., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. z 16 maja 2006 r., o ustaleniu A. W. i H. W. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 r. w wysokości 7.691 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z 21 marca 2005 r. w sprawie I NS 163/03 o podział majątku wspólnego, H. W. i A. W., ujawniono jako współwłaścicieli w równych częściach działek położonych w R. przy ul. C. [...], o nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 0,1593 ha, objętych KW Nr [...]. W ewidencji gruntów i budynków temu gruntowi przypisane jest przeznaczenie o symbolu "Ba", przewidziane dla terenów przemysłowych. Nieruchomość jest zabudowana budynkiem o powierzchni zabudowy 506 m2, którego funkcję, według klasyfikacji środków trwałych (KŚT) oznaczono kategorią niemieszkalnych handlowo - usługowych (KŚT 103). Na części nieruchomości A. W. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą D. Z informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2006 r., którą złożyła podatniczka wynika, że na działalność gospodarczą zajęte są grunty o powierzchni 1.087 m2 oraz 445 m2 powierzchni użytkowej budynku. Grunty pozostałe zajmują powierzchnię 506 m2. W oparciu o powyższe ustalenia przy zastosowaniu stawek podatkowych podatku od nieruchomości na 2006 r określonych uchwałą Rady Miasta R. z 25 listopada 2005 r. Nr [...] organ podatkowy ustalił wysokość ciążącego solidarnie na współwłaścicielach nieruchomości zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy podkreślił, że fakt zgłoszenia i prowadzenia przez jednego ze współwłaścicieli działalności gospodarczej powoduje, że cała nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ podatkowy II instancji wskazał, że opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek oznaczony został jako mieszkalny. Niezależnie zatem od podniesionej w odwołaniu okoliczności zamieszkiwania przez podatnika w części opodatkowanego budynku, opodatkowanie budynku lub jego części według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych nie ma podstawy prawnej bez uprzedniego dokonania przez właścicieli stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r., Nr 9 poz.84 ze zm. – dalej "u.p.o.l."), jeżeli nieruchomość, obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. W myśl art. 91 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności solidarnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. - k.c.). W tym stanie prawnym dla celów podatku od nieruchomości, powierzchni nieruchomości stanowiących współwłasność nie można łączyć z powierzchnią innych nieruchomości, stanowiących majątek osobisty poszczególnych współwłaścicieli. Nie można opodatkowywać odrębnie udziałów we współwłasności poszczególnych współwłaścicieli. Organy podatkowe nie są przy tym uprawnione do rozstrzygania w przedmiocie przynależnego poszczególnym współwłaścicielom prawa własności do budynków usytuowanych na wspólnym gruncie. Niezależnie od woli współwłaściciela i ewentualnego fizycznego posiadania ściśle wydzielonej części opodatkowanych nieruchomości, powołane wyżej przepisy prawa podatkowego nakładają na organy podatkowe obowiązek wymiaru podatków w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe, wynikające z ewidencji gruntów.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do WSA w Lublinie podatnik wniósł o jej uchylenie oraz wydanie oddzielnej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości tylko w stosunku do niego i tylko od połowy powierzchni budynku i połowy powierzchni gruntu według stawek podatkowych dla budynków i gruntów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uzasadniał, że A. W. to osoba obca. W 2006 r. zakończyła się sprawa o rozwiązanie ich małżeństwa przez rozwód. W tych okolicznościach niezrozumiałym dla skarżącego jest przyjęcie dla ustalenia podstaw opodatkowania informacji złożonej przez jego byłą żonę i opodatkowanie na tej podstawie pozostających w jego dyspozycji części gruntu i budynku. Skarżący nie kwestionował zasadności podatku od nieruchomości, ale domagał się jego ustalenia w wysokości przewidzianej dla pozostałych budynków i gruntów, nie jak dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnik wyrażał stanowisko, że jeżeli obca osoba prowadzi działalność gospodarczą w swojej części budynku czy na swojej części gruntu, to on nie może ponosić konsekwencji z tym związanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż organ podatkowy prawidłowo w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przyjął, iż podmiotami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne o statusie współwłaścicieli nieruchomości. Stosownie zaś do przepisu art. 3 ust. 4 u.p.o.l obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Solidarna odpowiedzialność podatników polega na tym, że organ podatkowy może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich solidarnych podatników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zapłata przez któregokolwiek z podatników zobowiązania podatkowego w pełnej wysokości zwalnia pozostałych podatników solidarnych. Do momentu zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (art. 91 Ordynacji podatkowej w związku z art. 366 § 1 - § 2 k.c. ). Stan współwłasności w ułamkowych częściach równych jednoznacznie wynika z zapisu w ewidencji gruntów i budynków oraz z księgi wieczystej, wskazywanych przez organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji. W tych okolicznościach za prawidłowe sąd I instancji uznał stanowisko organu podatkowego, że współwłaściciele łącznie oraz każdy z nich z osobna są podatnikami, których obciąża całe zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, ustalone od całego przedmiotu opodatkowania, pozostającego we współwłasności. Z bezspornych ustaleń w sprawie niniejszej wynika, że ewidencja gruntów przypisuje opodatkowanemu gruntowi symbol "Ba", który oznacza tereny przemysłowe, zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Prawidłowo organ podatkowy w oparciu o § 65 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112,poz. 1317 ze zm.) ustalił przeznaczenie budynku położonego na opodatkowanym gruncie jako niemieszkalne, handlowo - usługowe. Powyższego nie zmienia fakt, iż skarżący 12 m 2 budynku wykorzystuje na cele mieszkalne. H. W. nie złożył na formularzu według ustalonego wzoru informacji przewidzianej w art. 6 ust. 6 w związku z ust. 3 u.p.o.l na 2006 r., taką informację złożyła A. W., wskazując powierzchnię gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnię budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Poza sporem pozostaje okoliczność faktyczna, że tylko A. W. prowadziła działalność gospodarczą na tej zabudowanej nieruchomości w 2006 r. w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej. Grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie musi być w całości zajęty na prowadzenie tej działalności. Wystarczy by był w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, co oznacza, że dla opodatkowania nie ma znaczenia czy tylko jeden ze współwłaścicieli jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i posiada przedmiot współwłasności, czy wszyscy współwłaściciele przedmiotu opodatkowania są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą i posiadają przedmiot współwłasności. W tych okolicznościach bez znaczenia pozostaje, eksponowana w skardze okoliczność, że podatnik sam nie prowadził działalności gospodarczej lecz działalność taką w 2006 roku prowadziła jedynie współwłaścicielka nieruchomości A. W. W takiej sytuacji zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości według wyższych stawek, ciąży na wszystkich współwłaścicielach - podatnikach solidarnie także na tych, którzy nie są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą.

We wniesionej dnia 19 marca 2008 roku skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie podnoszę zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w przypadku współwłasności nieruchomości w częściach ułamkowych dla wymiaru podatku bez znaczenia jest fakt, iż jeden ze współwłaścicieli na zajmowanej przez niego części nie prowadzi działalności gospodarczej. W uzasadnieniu pełnomocnik podatnika wskazał, iż zarówno organ administracji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznały, iż na przedmiotowych nieruchomościach działalność gospodarczą prowadzi A. W. jako współwłaściciel tych nieruchomości. Również przyznanym faktem była okoliczność, że działalność prowadzona jest jedynie w części budynku znajdującego się na nieruchomościach, których współwłaścicielem jest skarżący. Zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wymiar podatku powinien zostać ustalony również w oparciu o wykorzystywanie powierzchni budynku na prowadzoną działalność gospodarczą. Przedmiotem opodatkowania może być również część budynku. W niniejszej sprawie ustalono jednoznacznie, iż tylko część budynku jest wykorzystywana pod działalność gospodarczą. Powyższe twierdzenie znalazło odzwierciedlenie w złożonej przez skarżącego informacji z 23 lutego 2006 r. tym samym podatnik wywiązał się z ciążącego na nim zgodnie z art. 6 ust. 6 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy obowiązku poinformowania organu podatkowego o faktach uzasadniających zmianę wymiaru podatku w odpowiednim terminie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania A. W. wniosła o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Powyższe oznacza związanie sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz jego zakresem. Kontrola instancyjna Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. ogranicza się jedynie do badania wskazanych w środku odwoławczym kwestii spornych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej Sąd doszedł do wniosku, że skarga ta nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.

Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej oparta została wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego –tj. art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez jego błędną wykładnię. Konsekwencją braku zarzutów o charakterze procesowym jest przyjęcie jako wiążącego stanu sprawy stanowiącego podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku. Z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe i przyjętych przez sąd I instancji wynika, że skarżący jest wraz z byłą żoną współwłaścicielem w ½ zabudowanej nieruchomości położonej w R. przy ul. C. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "Ba" jako teren przemysłowy, na której jego była żona w roku 2006, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie, prowadziła działalność gospodarczą i w złożonej dla celów podatkowych informacji wskazała, iż na działalność gospodarczą zajęte były grunty o powierzchni 1.087 m2 oraz 445 m2 powierzchni użytkowej budynku.

W ocenie skarżącego błędna wykładnia art.3 ust. 4 u.p.o.l. dokonana przez Sąd I instancji polegała na uznaniu, że w przypadku współwłasności nieruchomości w częściach ułamkowych dla wymiaru podatku bez znaczenia jest fakt, iż jeden ze współwłaścicieli na zajmowanej przez niego części nie prowadzi działalności gospodarczej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut jest nietrafny

Istota sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w świetle przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opatach lokalnych dopuszczalnym jest oddzielne opodatkowanie współwłaścicieli nieruchomości i zróżnicowanie ich obowiązku podatkowego związanego ze stanowiącą ich współwłasność nieruchomością. Negatywna odpowiedź na tak postawione pytanie zawarta zarówno w decyzjach organów podatkowych, jak i w zaskarżonym wyroku, nie budzi wątpliwości i nie może być uznana za naruszenie powołanego w skardze przepisu art. 3 ust. 4 u.p.o.l.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 3 u.p.o.l. reguluje zakres podmiotowy podatku od nieruchomości, określając podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, którymi są w szczególności osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1). Jeżeli jednak przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości - stosownie do przepisu art. 3 ust. 3 u.p.o.l. ciąży na posiadaczu samoistnym. Jak z powyższego wynika podatnikiem podatku od nieruchomości jest jej właściciel, chyba że przedmiot opodatkowania znajduje się we władaniu posiadacza samoistnego. Zgodnie z przepisem art. 3 ustęp 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5.

W przedmiotowej sprawie opodatkowana nieruchomość jest przedmiotem współwłasności i znajduje się we władaniu współwłaścicieli. Stosunek współwłasności wyklucza możliwość zastosowania art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli współwłaściciele są jednocześnie współposiadaczami faktycznie władającymi rzeczą. Tego typu sytuacja wyczerpuje bowiem dyspozycję art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zgodnie z którym nieruchomość będąca przedmiotem współwłasności stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Ustanowienie solidarnego obowiązku zapłaty podatku oznacza, że każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności podatkowej, a zapłata dokonana przez jednego bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych z obowiązku zapłaty (por. art. 91 Ordynacji podatkowej i art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego oraz L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny., Wyd. Prawn. C.H.Beck Warszawa 2005, str. 185). Charakter odpowiedzialności jest w danym przypadku uniezależniony od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami, sposobu korzystania z nieruchomości oraz wielkości przypadających współwłaścicielom udziałów. Wobec powyższego podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż to nie on lecz jego była żona na użytkowanej przez nią części wspólnej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy jak długo przedmiotowa nieruchomość pozostaje przedmiotem współwłasności skarżącego oraz jego byłej żony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decydujące znaczenie dla przyjęcia opisanych reguł opodatkowania współwłaścicieli należy przypisać istocie prawa współwłasności, która wyraża się w tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 k.c.), a każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania całej rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 k.c.). Podnoszone przez skarżącego okoliczności mogą mieć wpływ na zakres wzajemnych rozliczeń między współwłaścicielami, które pozostają jednak poza obszarem zainteresowań prawa podatkowego. W doktrynie podkreśla się, że nawet prawomocne postanowienie sądu o podziale nieruchomości do korzystania (quo ad usum) nie uprawnia organu podatkowego do dokonania wymiaru podatku osobno dla każdego ze współwłaścicieli, także wówczas, gdy na wydzielonej części nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza (por. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz., Dom Wydawniczy ABC 2003, str. 146 - 147). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 26 czerwca 2007 roku w sprawie sygn. akt II FSK 1748/06 (opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 307625, Rzeczpospolitej 2007/11/261), zgodnie z którym do czasu zniesienia współwłasności, której może żądać każdy ze współwłaścicieli na podstawie art. 210 Kodeksu cywilnego, nie jest dopuszczalne odstąpienie od, wyrażonej w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości jest skarżący oraz jego była żona. W ewidencji gruntów sporna nieruchomość opatrzona została symbolem "Ba" oznaczającym tereny przemysłowe, znajdujący się na nieruchomości budynek figuruje w klasyfikacji środków trwałych jako niemieszkalny, handlowo-usługowy. Zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów ma niewątpliwie walor "dokumentu urzędowego", a zatem dane w niej zawarte powinny stanowić podstawę do wymierzania podatku od nieruchomości. Żądanie skarżącego wydania oddzielnej decyzji jedynie w stosunku do niego pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu art. 3 ust. 4 u.p.o.l. oraz art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym decyzja wydana przez organ podatkowy musi stanowić rozstrzygnięcie całej sprawy zawisłej przed tym organem. Organ podatkowy prawidłowo na podstawie informacji udzielonych przez byłą żonę skarżącego określił więc podatek współwłaścicielom w kwocie ogólnej w jednej decyzji, gdyż nie był upoważniony do wydania decyzji częściowych (oddzielnie dla skarżącego i jego byłej żony) w sprawie podatku od nieruchomości w przypadku gdy jest ona przedmiotem współwłasności (por. J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa..., s. 663).

Wzajemne relacje współwłaścicieli oraz ewentualne spory między nimi co do zakresu lub sposobu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Konflikty pojawiające się w stosunkach między współwłaścicielami należą do materii prawa cywilnego i nie mogą rodzić konsekwencji na gruncie podatku od nieruchomości, z uwagi na jednoznaczną treść art. 3 ust. 4 u.p.o.l.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zasądzając na rzecz pełnomocnika z urzędu należne minimalne wynagrodzenie zgodnie z §14 ust. 2 pkt 2 lit. a) i §15 w związku z § 6 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).