Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 666/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 40
journal: Dz.U. 2001 nr 79 poz 855
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 1lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. i M. N. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie szkół i placówek oświatowo - wychowawczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. B. i M. N., reprezentowani przez pełnomocnika K. Ś., zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania i pozostawiające odwołanie bez rozpoznania.

Zarządzeniem z dnia 25 września 2009 r., pełnomocnik skarżących wezwany został do wykazania, ze należy on do kręgu osób wymienionych w treści art. 35 P.p.s.a. mogących występować w postępowaniu przez sądem administracyjnym w charakterze pełnomocnika.

Uzupełniając wyżej wskazane braki pełnomocnik skarżących wyjaśnił, w piśmie z dnia [...] r., że w postępowaniu występuje jako przedstawiciel organizacji społecznej pod nazwą A w K., która była dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze uczestnika.

W konsekwencji zarządzeniem z dnia 22 października 2009 r. A w K. uznano za pełnomocnika skarżących i wezwaną ją (do rąk Przewodniczącego K. Ś.) do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd pouczył pełnomocnika, że pełnomocnictwo musi zostać udzielone przez skarżących uczestnikowi postępowania, którym jest stowarzyszenie zwykłe (A w K.). Ponadto wskazano, że K. Ś. nie może występować w postępowaniu sądowym jako pełnomocnik skarżących bowiem nie należy do kręgu osób z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) i jest wyłącznie reprezentantem uczestnika postępowania (A).

Wyżej opisane wezwanie doręczone zostało w dniu [...] r., co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (art. 72 P.p.s.a. doręczenie zastępcze dorosłemu domownikowi – synowi).

Pomimo wezwania braki powyższe nie zostały uzupełnione w zakreślonym prze sąd terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Jednocześnie zgodnie z art. 37 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy.

Regulacja art. 35 P.p.s.a. wymienia zatem krąg podmiotów uprawnionych do występowania w sprawie w charakterze pełnomocników stron i daje podstawę do wyróżnienia dwóch kategorii takich pełnomocników. Pierwszą z nich są profesjonalni pełnomocnicy, którzy zawodowo trudnią się świadczeniem usług prawniczych, do drugiej kategorii zaliczymy natomiast pełnomocników, których łączą ze stroną więzy osobiste bądź procesowe. Wyliczenie z art. 35 P.p.s.a. ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że osoba nie spełniająca wymagań wskazanych w omawianej normie, nie może działać jako pełnomocnik procesowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że K. Ś. nie może działać w postępowaniu przed sądem administracyjnym jako pełnomocnik B. i M. N. Nie należy on bowiem do kręgu podmiotów wymienionych w art. 35 P.p.s.a. Wskazać również należy, że nie jest on uczestnikiem postępowania. Jest on jedynie reprezentantem uczestnika – stowarzyszenia zwykłego – A w K. Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 roku Prawo o Stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001, nr 79, poz. 855 z późn. zm.) stowarzyszenie zwykłe nie posiada osobowości prawnej, nie ma więc organów, co jednak nie wyłącza możliwości utworzenia pewnej wewnętrznej struktury organizacyjnej. Zgodnie z art. 40 ust. 2 cytowanej ustawy stowarzyszenie takie wręcz musi posiadać przedstawiciela je reprezentującego, lecz osoba ta nie może być utożsamiana z organem. Brak osobowości prawnej, choć powoduje brak zdolności do czynności prawnych nie ogranicza stowarzyszenia w zdolności sądowej. Stosownie do regulacji art. 9 i art. 25 § 3 P.p.s.a. stowarzyszenie takie może występować przed sądem administracyjnym. W postępowaniu tym będzie występować jednak organizacja nie natomiast osoba wybrana na przedstawiciela tej organizacji.

Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że pełnomocnictwo przedłożone wraz ze skargą nie mogło zostać uznane za skuteczne. Dlatego Sąd wezwał do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez skarżących uczestnikowi postępowania – Stowarzyszeniu, nie jego przedstawicielowi. Pomimo jednak prawidłowego doręczenia wezwania brak ten nie został w terminie uzupełniony. Nie ulega natomiast wątpliwości, że brak należytego pełnomocnictwa do wniesienia skargi stanowi brak formalny tej skargi, który uniemożliwia nadanie jej biegu. Zgodnie natomiast z regulacja art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do odrzucenia skargi.

Wobec powyższego, stosownie do powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.