Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 195/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 147 apr. 1, ar. 200 , ar. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18 ust. 2, art. 86
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2020 roku sprawy ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 3 lipca 2019 roku nr XII/438/19 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie nadania statutu Miejskiemu Centrum Medycznemu "Polesie" w Łodzi 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Miasta Łódź na rzecz strony skarżącej Wojewody Łódzkiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 195/20

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 3 lipca 2019 r., Nr XII/438/19, Rada Miejska w Łodzi, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506), dalej u.s.g., oraz art. 42 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2018 r. poz. 2190 ze zm.), dalej ustawa, zmieniła uchwałę Nr LX/1423/17 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie nadania statutu Miejskiemu Centrum Medycznemu "Polesie" w Łodzi (Dz. Urz. Woj.Łódzkiego poz. 5137). Na mocy § 1 pkt 2 uchwały Nr XII/438/19 Rada Miejska w Łodzi dodała do § 15 statutu Miejskiego Centrum Medycznego "Polesie" w Łodzi, stanowiącym załącznik do uchwały Nr LX/1423/17, ust. 3 w brzmieniu: "Ocena sytuacji ekonomiczno-finansowej, o której mowa w art. 53a ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, jest dokonywana przez Prezydenta Miasta Łodzi".

Na uchwałę Nr XII/438/19 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Wojewoda Łódzki, domagając się stwierdzenia nieważności § 1 pkt 2 ww. uchwały. Organ nadzoru zarzucił uchwale naruszenie art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 42 ust. 1 ustawy, przez wprowadzenie do statutu Miejskiego Centrum Medycznego "Polesie" w Łodzi przepisu przyznającego Prezydentowi Miasta Łodzi uprawnienie do oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej Miejskiego Centrum Medycznego "Polesie" w Łodzi, o której mowa w art. 53a ust. 4 ustawy, pomimo braku ku temu podstawy prawnej.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że organem właściwym do dokonania oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej, o której mowa w art. 53a ust. 4 ustawy, jest Rada Miejska w Łodzi, a żaden przepis rangi ustawowej nie upoważnia do delegowania tej kompetencji na inny organ jednostki samorządu terytorialnego. W szczególności przepisem upoważniającym nie jest wskazany w uchwale art. 42 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym ustrój podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, a także inne sprawy dotyczące jego funkcjonowania nieuregulowane w ustawie określa statut.

Organ nadzoru zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 53a ust. 4 ustawy podmiot tworzący dokonuje oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej na podstawie raportu, o którym mowa w ust. 1. Takie określenie podmiotu właściwego do dokonania oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej nie wskazuje wprost, który z organów jednostki samorządu gminnego jest właściwy. Kwestii tej nie rozstrzyga również art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy, zawierający definicję podmiotu tworzącego, ani art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy, który reguluje rodzaje podmiotów leczniczych. W tej sytuacji do wyprowadzenia kompetencji organów samorządu gminnego konieczne jest uwzględnienie wykładni systemowej, w tym regulacji przyjętej w u.s.g, która prowadzi do wyróżnienia kompetencji do tworzenia podmiotu leczniczego oraz kompetencji w zakresie czynności wykonawczych.

Organ nadzoru podkreślił, odwołując się do treści art. 50a ustawy, że Rada Miejska w Łodzi jest organem gminy stanowiącym oraz kontrolnym, który utworzył Miejskie Centrum Medyczne "Polesie" w Łodzi. W ocenie Wojewody wykładnia systemowa prowadzi do wniosku, że organem właściwym do dokonania oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest organ, który tworzy i likwiduje zakład opieki zdrowotnej, tj. Rada Miejska w Łodzi. Skoro tak, to przyjęcie w statucie, że oceny takiej dokonuje Prezydent Miasta Łodzi jest sprzeczne z ustawą o działalności leczniczej.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łodzi wniosła o jej oddalenie. W ocenie organu gminy żaden z przepisów ustrojowych nie stoi na przeszkodzie, aby w przypadku, gdy ustawa nie wskazuje organu podmiotu tworzącego, któremu przysługują określone ustawą uprawnienia, określić podział kompetencji między organami podmiotu tworzącego w statucie podmiotu leczniczego, który jest nadawany w drodze uchwały organu stanowiącego podmiotu tworzącego. Podmiotem tworzącym podmiot leczniczy jest bowiem jednostka samorządu terytorialnego, a nie jej rada. Rada wykonuje w tym przypadku jedynie przyznane prawem kompetencje organu stanowiącego i kontrolnego jednostki samorządu terytorialnego.

Rada Miejska wskazała, że pojęcie "podmiot tworzący" zdefiniowane zostało w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy i definicja ta odwołuje się jednocześnie do podmiotu, który utworzył podmiot leczniczy, i organu, który taki podmiot utworzył. Rozróżnienie to uzasadnione jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. W ocenie Rady Miejskiej interpretacja art. 2 pkt 6 ustawy nie daje podstaw do przeciwstawienia między podmiotem jako osobą prawną i jej organami. Jeżeli zatem jednostka samorządu terytorialnego decyduje się na utworzenie podmiotu leczniczego, to podmiotem tworzącym jest ta osoba prawna, a nie jej organ, do którego zgodnie z podziałem kompetencji wewnętrznych należało podjęcie decyzji (uchwały) o utworzeniu podmiotu leczniczego.

Dalej w odpowiedzi na skargę wskazano, że zgodnie art. 30 ust. 1 u.s.g. wójt (prezydent miasta) wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami. Przepis ten wprost odnosi się do zadań gminy, a nie wyłącznie zadań wójta, określonych w art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. Zadaniem gminy jest m.in. ochrona zdrowia (art. 7 ust. 1 pkt 5 u.s.g.), która realizowana jest również przez działalność leczniczą prowadzoną przez samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej. W ramach realizacji tych zadań z zakresu opieki zdrowotnej jednostka samorządu terytorialnego tworzy, przekształca i likwiduje jednostki organizacyjne, których działalność zmierza do zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkańców tej jednostki, również w zakresie usług zdrowotnych. Kompetencja rady miejskiej do tworzenia, przekształcania i likwidowania zakładów nie oznacza jednak, że inne organy gminy nie są uprawnione do wykonywania pozostałych czynności zmierzających do realizacji zadań w zakresie ochrony zdrowia. W przypadku gdy ustawa przyznaje kompetencje do działania radzie gminy, wprost daje termu wyraz wskazując na przykład na wyłączną właściwość organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w przypadku przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową. W sytuacji gdy zastrzeżenia takiego nie uczyniono w odniesieniu do oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej zakładu, to należy przyjąć, że ustawodawca pozostawił tę kwestię do uregulowania w statucie zakładu, jako sprawę ustrojową lub inną związaną z funkcjonowaniem tego podmiotu. Zadania z zakresu ochrony zdrowia stanowią więc zadania własne gminy realizowane przez wójta.

Rada Miejska w Łodzi zwróciła także uwagę na cel zmian wprowadzonych do ustawy w postaci obowiązku sporządzenia raportu o sytuacji ekonomiczno-finansowej. Rozwiązanie to miało pozwolić na lepszy nadzór oraz kreowanie polityki zdrowotnej przez podmioty tworzące. W tym zakresie zaś najlepsze narzędzia do oceny sytuacji podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą posiada Prezydent Miasta Łodzi, który poprzez wyspecjalizowane komórki organizacyjne Miasta Łodzi może taki nadzór sprawować. Ponadto, zdaniem Rady Miejskiej, ocena sytuacji ekonomiczno-finansowej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej wpisuje się również w regularną, bieżącą działalność urzędu gminy, którego kierowanie należy do podstawowych obowiązków Prezydenta Miasta. Do jego zadań należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym (art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g.). Sytuacja ekonomiczno-finansowana zakładu ma natomiast istotne znaczenie dla tej gospodarki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Powyższa kontrola, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5-6 p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Powyżej powołany przepis koreluje z art. 91 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a o nieważności tejże uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.).

Zatem o nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Organem nadzoru jest wojewoda, z mocy art. 86 u.s.g., przy czym stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g. wydanie przez organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu gminy nie jest dopuszczalne po upływie ustawowego terminu 30 dni (a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie). Upływ terminu nie wyłącza jednak możliwości kontroli legalności takiej uchwały. Organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, który dokona jej kontroli w zakresie zgodności z prawem. Wnosząc skargę do sądu administracyjnego organ nadzoru nie jest przy tym ograniczony terminem zaskarżenia, o którym mowa w art. 53 § 1-3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. skargi Wojewoda Łódzki uczynił uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 3 lipca 2019 r., Nr XII/438/19 podjętą w sprawie zmiany uchwały w sprawie nadania statutu Miejskiego Centrum Medycznego "Polesie" w Łodzi, stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 15 listopada 2017 r., nr LX/1423/17.

Istota sporu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem, dodanego w następstwie przeprowadzonej zmiany, § 15 ust. 3 statutu w brzmieniu: "Ocena sytuacji ekonomiczno-finansowej, o której mowa w art. 53a ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, jest dokonywana przez Prezydenta Miasta Łodzi". Według Wojewody Łódzkiego uprawnienie powyższe przysługuje Radzie Miejskiej w Łodzi, jako podmiotowi tworzącemu Miejskie Centrum Medyczne "Polesie" w Łodzi. Natomiast zdaniem Rady Miejskiej w Łodzi, z uwagi na brak ustawowych unormowań co do podmiotu właściwego, w ramach jednostki samorządu terytorialnego, do dokonania ekonomiczno-finansowej oceny samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej utworzonego przez tę jednostkę, dopuszczalne jest doprecyzowanie powyższej kwestii w ramach podziału kompetencji pomiędzy organem stanowiącym gminy, a jej organem wykonawczym.

Powyższe zagadnienie było już przedmiotem sporu w sprawie rozpoznawanej przez tutejszy sąd pod sygn. akt III SA/Łd 975/19 w której prawomocnym wyrokiem z 5 lutego 2020 r. Sąd uwzględnił skargę Wojewody Łódzkiego i stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z 3 lipca 2019 r. Nr XII/437/19 w sprawie zmiany uchwały w sprawie nadania statutu Miejskiemu Centrum Medycznemu "Górna" w Łodzi. Ocenę prawną wyrażoną w powyższym wyroku sąd orzekający w sprawie podziela, posługując się także argumentacją przedstawioną w powyższym rozstrzygnięciu.

W myśl art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów.

Zasady prowadzenia działalność leczniczej, zasady funkcjonowania podmiotów wykonujących działalność leczniczą niebędących przedsiębiorcami, jak również nadzór nad wykonywaniem działalności leczniczej oraz podmiotami wykonującymi działalność leczniczą określa ustawa o działalności leczniczej. Stosownie do art. 4 ust 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy jedną z ustawowych form wykonywania działalności leczniczej jest jej wykonywane przez samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej (SPZOZ) tworzone przez Skarb Państwa bądź jednostkę samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 50a ust. 1 ustawy tworzenie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej następuje w drodze rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały właściwego organu podmiotu tworzącego. Tworząc samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej uwzględnia się konieczność zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli oraz racjonalnej organizacji opieki zdrowotnej. Ponadto, jak wynika z treści art. 42 ust. 1 i ust. 4 ustawy, ustrój podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, a także inne sprawy dotyczące jego funkcjonowania nieuregulowane w ustawie, określa statut nadany przez podmiot tworzący. Jedną z ustawowych form nadzoru nad SPZOZ, sprawowanego pod względem jego sytuacji ekonomicznej, jest zawarte w art. 53a ust. 4 ustawy uprawnienie podmiotu tworzącego do dokonania oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej zakładu, w oparciu o tzw. raport o sytuacji ekonomiczno-finansowej, sporządzany i przedkładany przez kierownika SPZOZ podmiotowi tworzącemu do dnia 31 maja każdego roku (art. 53a ust. 1-3 ustawy). Przy czym żaden z przepisów ustawy nie stanowi wprost, który z organów podmiotu tworzącego jest organem właściwym do dokonania oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej SPZOZ.

Kwestii powyższej nie rozstrzygają także przepisy u.s.g.

Dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu konieczne jest zatem odwołanie się do treści przepisów regulujących właściwość organów gminy, którymi, stosownie do art. 11a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.s.g., są odpowiednio rada gminy - jako organ stanowiący oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta) - jako organ wykonawczy. W art. 18 ust. 1 u.s.g. ustawodawca ustanowił domniemanie właściwości rady gminy we wszystkich sprawach pozostających w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Powyżej powołany przepis wskazuje na podstawowy charakter rady gminy w systemie organów gminy, która jako organ o charakterze kolegialnym i wieloosobowym jest uprawniona do podejmowania działań związanych ze stanowieniem (art. 15 ust. 1 u.s.g.) lub kontrolą (art. 18a ust. 1 u.s.g.). Rada gminy nie może natomiast podejmować czynności, które należą do sfery wykonawczej, gdyż stanowiłoby to naruszenie wyrażonej w art. 169 Konstytucji RP zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze. Powyższe oznacza, że podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie, w której ustawowa kompetencja do działania przyznana została organowi wykonawczemu gminy, stanowi przejaw działania z naruszeniem prawa (por. B. Dolnicki (red.) Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz., Wydanie II, WKP 2018, komentarz do art. 18 ustawy). Natomiast zakres kompetencji organu wykonawczego gminy określa art. 30 u.s.g., zgodnie z którym wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Przy czym wykonywanie przez wójta uchwał rady gminy to urzeczywistnianie woli organu stanowiącego wyrażanej w formie i w trybie przewidzianych przepisami prawa za pomocą dostępnych organowi wykonawczemu środków prawnych lub czynności materialno-technicznych. Natomiast wykonywanie zadań określonych przepisami prawa to urzeczywistnianie woli prawodawcy za pomocą przypisanych organowi wykonawczemu środków prawnych lub czynności materialno-technicznych (por. B. Dolnicki (red.) Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz., Wydanie II, WKP 2018, komentarz do art. 30 ustawy).

W ocenie sądu w uprawnione zatem jest stwierdzenie, że brak przepisu ustrojowego, z którego wynikałaby właściwość organu wykonawczego do podjęcia przypisanych mu z mocy prawa określonych zadań, oznacza, że organem właściwym gminy jest rada gminy.

Mając powyższe na uwadze, jak również zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy definicję ustawową terminu "podmiot tworzący", zgodnie z którą jest to podmiot albo organ, który utworzył podmiot leczniczy w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jednostki budżetowej albo jednostki wojskowej, Sąd za uzasadniony uznał stanowisko organu nadzoru, że organem właściwym do dokonania oceny ekonomiczno-finansowej Miejskiego Centrum Medycznego "Polesie" w Łodzi jest Rada Miejska w Łodzi. Powyższe potwierdza treść art. 53a ust. 4 ustawy, zgodnie z którym podmiot tworzący dokonuje oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej na podstawie raportu, o którym mowa w ust. 1. Inaczej mówiąc skoro podmiotem tworzącym Miejskie Centrum Medyczne "Polesie" w Łodzi jest Rada Miejska w Łodzi, a obowiązujące przepisy u.s.g. oraz ustawy nie przyznają wprost organowi wykonawczemu – Prezydentowi Miasta Łodzi kompetencji do podejmowania, czy też wykonywania zadań związanych z oceną sytuacji ekonomiczno-finansowej SPZOZ, organem uprawnionym jest podmiot tworzący – Rada Miejska w Łodzi.

Bez wpływu na powyższe stwierdzenie pozostaje zawarta w odpowiedzi na wniesioną skargę argumentacja Rady Miejskiej w Łodzi co do braku przepisu ustrojowego, który uniemożliwiałby dokonania podziału kompetencji pomiędzy organem stanowiącym, któremu przysługują określone uprawnienia przyznane ustawą realizowane w drodze uchwały, a organem wykonawczym. W ocenie Sądu scedowanie na organ wykonawczy gminy zadań należących do organu stanowiącego gminy musi mieć wyraźne upoważnienie w treści obowiązujących przepisów - ustrojowych bądź zawartych w konkretnych ustawach, z których wynikałoby wprost upoważnienie organu wykonawczego do podejmowania określonych działań lub też upoważnienie organu stanowiącego do realizacji nałożonych nań obowiązków przez organ wykonawczy gminy. Brak takich rozwiązań prawnych skutkuje domniemaniem właściwości rady gminy, wynikającym z powołanego wcześniej art. 18 ust. 1 u.s.g. Podobnie powołanym przez organ administracji argumentom wskazującym na celowość wykonywania tych uprawnień przez Prezydenta Miasta Łodzi, wobec posiadania wyspecjalizowanych komórek organizacyjnych urzędu miasta ułatwiających sprawowanie takiego nadzoru, sprzeciwia się fundamentalna dla prawa publicznego zasada praworządności, z której wynika zakaz domniemania istnienia kompetencji niewyrażonych wprost w przepisach.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Przy czym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek taki, pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r., złożył pełnomocnik Wojewody Łódzkiego, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zatem nie było przeszkód, bo skargę rozpoznać w trybie uproszczonym

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.