Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4721/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2004r. sprawy ze skargi K.K. i M.S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu na własność państwa opuszczonego gospodarstwa rolnego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2003r. II. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz M.S. 157 zł (sto pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2003 r. po rozpatrzeniu wniosku M.S. i K.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2003 r. odmawiającą stwierdzenia nieważność decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] listopada 1966 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] kwietnia 1966 r. o przejęciu na własność państwa jako opuszczonego gospodarstwa rolnego o pow. 9,32 ha położonego we wsi S. w woj. [...], stanowiącego b. własność K.K. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ naczelny stwierdził, że przejęcie gospodarstwa rolnego nastąpiło na podstawie art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych. Stosownie do § 1 rozporządzenia za opuszczone gospodarstwo rolne uważano takie, na którym nie zamieszkiwał właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym nieruchomość ta nie była w całości lub w większej części uprawiana oraz poddawana zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ nadzoru stwierdził, że spadkobiercy K.K. nie użytkowali gruntów z przedmiotowego gospodarstwa i nie zamieszkiwali na jego terenie. Gospodarstwo spełniało więc przesłanki gospodarstwa opuszczonego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję M.S. i K.K. ponowili zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące braku przesłanek do uznania gospodarstwa rolnego K.K. za opuszczone.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z przyczyn odmiennych niż wskazane w jej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) rozstrzyga sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Oznacza to obowiązek Sądu do wzięcia pod uwagę z urzędu stwierdzonych uchybień. Jednym z takich uchybień jest wydanie przez organ administracji publicznej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, do przestrzegania której na mocy art. 19 kpa są one zobowiązane. Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności, stosownie do art. 156 § 1 pkt 1 kpa.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz. 174) w brzmieniu nadanym art. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1961 r. wskazał -jako organ właściwy do orzekania o przejęciu opuszczonego gospodarstwa rolnego - prezydium powiatowej rady narodowej. Jednak powyższy przepis art. 2 ust. 2 utracił moc w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79). Przepis art. 39 tej ustawy przewidywał możliwość przejęcia gruntów na własność Państwa, samowolnie wyłączonych z produkcji, w razie odmowy przejęcia tych gruntów przez właściciela. Jako organ właściwy w sprawie wskazywał terenowy organ administracji państwowej właściwości ogólnej stopnia podstawowego. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 291 ze zm.) przestały istnieć terenowe organy administracji państwowej o właściwości ogólnej i szczególnej, a ich kompetencje przejęły organy gminy oraz administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198 ze zm.) sprawy z art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeszły do właściwości gminy, jako zadania zlecona. Jednak ta ostatnia ustawa utraciła moc z dniem 25 marca 1995 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78). Ta nowa ustawa nie przewidywała już możliwości przejęcia gruntów na rzecz Państwa z powodu ich opuszczenia bądź wyłączenia z produkcji bez zezwolenia. Nie został wobec tego określony organ właściwy do orzekania w tym przedmiocie.

Zatem, aby określić organ właściwy do orzekania w sprawie nieważności decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego opuszczonego należy sięgnąć do zasady domniemania właściwości gminy oraz art. 17 pkt 1 kpa, który jako organ wyższego stopnia w stosunku do organów samorządu terytorialnego wskazuje samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy stanowią inaczej.

Również art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 80, poz. 872 ze zm.) wskazuje Wojewodę jako organ wyższego stopnia w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym, ale tylko wtedy jeżeli ustawy szczególne tak stanowią. W niniejszej sprawie brak jest takiego przepisu szczególnego, w związku z tym organem właściwym do orzekania w sprawie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej rady Narodowej jest właściwe Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając spory kompetencyjne w postanowieniach z dnia 8 czerwca 2004 r. sygn. OW 83/04 i z dnia 27 lipca 2004 r. sygn. OW 58/04.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.