Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 26/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: umorzono postępowanie w sprawie bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi C. U. D. S.. z o .o. w P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałym zakresie skargę oddala, 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej kwotę [...](trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SAB/Bd 26/17

UZASADNIENIE

[...] Sp. z o.o. w P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1, art. 119 pkt 4, art. 149 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy D., zarzucając mu naruszenie art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. O dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."), poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia jej żądanej informacji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 1.000,00 zł., zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego ustalonych według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że w dniu 26 lipca 2016 r., wystąpiła drogą elektroniczną do Wójta Gminy D. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres e-mail skarżącej: [...] informacji w zakresie: kwoty przeznaczonej w 2015 r. na szkolenia pracowników samorządowych oraz tematyki przeprowadzonych szkoleń oraz kwoty przeznaczonej w 2016 r. na szkolenia pracowników oraz tematyki planowanych szkoleń. Skarżąca wskazała, że wniosek ten został doręczony oraz odczytany przez jego adresata w tym samym dniu, tj. 26 lipca 2016 r., co znajduje potwierdzenie w otrzymanym przez skarżącą elektronicznym potwierdzeniu odbioru. Następnie, dnia 3 października 2016 r. skarżąca ponowiła swój wniosek o udostępnienie żądanej informacji publicznej.

Skarżąca podkreśliła, że do dnia wniesienia skargi do Sądu organ nie udostępnił informacji i nie podjął żadnych innych czynności przewidzianych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji, ani też nie powiadomił o powodach opóźnienia w terminie, w jakim udostępni informację. Skarżąca stwierdziła, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie realizuje obowiązków nałożonych na niego mocą u.d.i.p. oraz mocą art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej bezczynność organu zaistniała z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. wniósł o jej oddalenie, oddalenie wniosku o stwierdzenie, że bezczynność Wójta Gminy D. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, oddalenie wniosku o zasądzenie od ww. organu kwoty w wysokości 1.000,00 zł, zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustalonego wg norm przepisanych.

Organ wskazał, że dnia 2 sierpnia 2016 r. i 18 października 2016 r. udostępnił stronie skarżącej żądane informacje publiczne, czym zrealizował wniosek skarżącej z dnia 26 lipca 2016 r. Organ wyjaśnił, że brak terminowej odpowiedzi na wniosek wynikał wyłącznie faktu, że wysyłając odpowiedź na wniosek skarżącej wpisano błędny adres skarżącej, tj.: [...] , zamiast [...] . Tym samym organ pozostawał w przekonaniu, że odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej udzielono skutecznie.

Następnie, organ udostępnił skarżącej żądaną informację publiczną w piśmie z dnia 8 lutego 2017 r. W konsekwencji, zdaniem organu, nie ma podstaw do uznania, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, która skutkowałaby nałożeniem na organ kary grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - określanej dalej jako p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje również orzekanie w przedmiocie bezczynności organów lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Skarga dotyczy bezczynności Wójta Gminy D. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 26 lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie: 1. jaką kwotę w 2015 r. organ przeznaczył na szkolenia pracowników samorządowych oraz tematyki przeprowadzonych szkoleń? 2. jaką kwotę w 2016 r. organ przeznaczył na szkolenia pracowników oraz tematyki planowanych szkoleń?

Z bezczynnością organu na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ obowiązany do udostępnienia informacji nie podjął czynności materialno-technicznej jej udostępnienia lub nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia lub o umorzeniu postępowania, w sytuacjach określonych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie od informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Innymi słowy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych, jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy nie zawiera zamkniętego katalogu informacji oraz danych, jakie podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji.

W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r. IV SA/Po 652/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r. II SAB/Lu 19/06 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r. IV SA/Wa 221/04).

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o (lit. b). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że żądane przez skarżącą informacje zawarte we wniosku w zakresie szkolenia pracowników mają charakter informacji publicznej. Wiążą się bowiem one ze sposobem realizowania przez Gminę jej zadań ustawowych polegających na organizacji. Zatem wnioskowana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej.

Treść pisma skarżącej z 26 lipca 2016 r. nie powinna budzić wątpliwości organu co do tego, że tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosków określa u.d.i.p. Niewątpliwie bowiem z punktu widzenia podmiotowego wójt jako organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Analizując natomiast wniosek skarżącej z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 – baza orzeczeń nsa.gov.pl, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Zatem informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż żądana informacja związana z funkcjonowaniem jednostki samorządu terytorialnego w sferze przeprowadzanych dla jej pracowników szkoleń i wydatkowania na te szkolenia środków finansowych o charakterze publicznym stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f u.d.i.p., co zresztą nie było kwestionowane przez organ.

Po rozstrzygnięciu, iż żądana przez skarżącą spółkę informacja ma charakter informacji publicznej i wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można poddać ocenie, czy organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom (art. 15 ust. 1 u.d.i.p.). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). W myśl natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie organ nie wskazywał, aby zachodziły okoliczności określone w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym winien był udzielić informacji bez zbędnej zwłoki, nie później niż 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ w powyższym terminie nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej, uczynił to dopiero dnia 8 lutego 2017 r.

Podkreślenia wymaga w tym miejscu, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Skoro organ po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpoznaniem udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej spółki postępowanie sądowe w części dotyczącej nakazania organowi rozpatrzenia w zakreślonym terminie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w zakresie nieudzielania odpowiedzi na wniosek skarżącej orzeczono w pkt 1 wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Nie odpadły natomiast podstawy do merytorycznego orzekania w pozostałym zakresie. W powstałej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Otóż rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Wa-wa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: postanowienie NSA z 27 marca 2013 r. akt II OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r. II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15 – baza orzeczeń nsa.gov.pl). Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, iż przekroczenie ustawowego terminu do załatwienia sprawy nie było znaczące. Ponadto, wiązało się z faktem, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej na niewłaściwy adres poczty elektronicznej, tj. [...] zamiast [...] . Tym samym organ pozostawał w przekonaniu, że odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej udzielono skutecznie.

Wyżej wskazane powody sprawiły, że Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a, w tym przyznania żądanej przez stronę skarżącą sumy pieniężnej. Ponadto należy zauważyć, iż powyższe środki mają charakter fakultatywny, a wobec postawy organu, który podjął czynności mające na celu udostępnienie informacji publicznej, zastosowanie wobec organu dolegliwości pieniężnej nie jest uzasadnione.

Z tych względów Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w pozostałym zakresie (pkt 3 wyroku).

Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skarżąca była w przedmiotowej sprawie reprezentowana przez radcę prawnego [...]. Na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Przy zasądzaniu zwrotu kosztów wynagrodzenia dla pełnomocnika Sąd oparł się na art. 206 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przesłanką miarkowania kosztów, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a. jest częściowe uwzględnienie skargi. W sprawie niniejszej przesłanka ta została niewątpliwie spełniona, bowiem jedynym zarzutem skargi uwzględnionym przez Sąd jest stwierdzenie bezczynności organów, Sąd nie przychylił się natomiast do reszty zarzutów wymienionych w skardze z przyczyn wprost wynikających z niniejszego uzasadnienia.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, że ta sama skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wywiodła wiele skarg na bezczynność organów związaną z udostępnianiem takiej samej informacji publicznej (II SAB/Go 79/16, II SAB/Go 76/16, II SAB/Go 78/16, II SAB/Go 81/16, II SAB/Go 80/16, II SAB/Go 74/16, II SAB/Go 77/16, II SAB/Bd 102/16, II SAB/Go 88/16, II SAB/Go 146/16, II SAB/Go 120/16, II SAB/Go 93/16, II SAB/Bd 96/16, II SAB/Go 99/16, II SAB/Go 95/16, II SAB/Bd 112/16, II SAB/Go 92/16, II SAB/Go 89/16), co powoduje, że nakład pracy pełnomocnika związany ze sporządzaniem kolejnych zbliżonych w treści skarg nie jest znaczny. Podkreślenia wymaga, że nakład pracy pełnomocnika w sprawie niniejszej sprowadził się do wniesienia skargi. W związku z powyższym, o należnych skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 357 zł, Sąd zaliczył:

- wpis od skargi w kwocie 100 zł, określony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.),

- opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł,

- wynagrodzenie pełnomocnika wysokości 240 zł, na podstawie § 14 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2015 r., poz. 1804).

Skarga rozpoznana została w trybie uproszczonym, o którym mowa w art. 119 p.p.s.a., zgodnie z wnioskiem strony skarżącej i przy braku wniosku organu o przeprowadzenie rozprawy.