Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 108/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 listopada 2012r. nr [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.P., działając za pośrednictwem pełnomocnika, zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 listopada 2012r. nr [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007r., żądając jednocześnie wstrzymania jej wykonania. W ocenie skarżącego istnieje możliwość wystąpienia nieodwracalnej szkody, gdyż wszczęcie egzekucji w celu wykonania tego rozstrzygnięcia może skutkować pozbawieniem go jakichkolwiek środków do życia, tym bardziej że prowadzone są przeciwko niemu inne postępowania egzekucyjne, dotyczące wielomilionowych zobowiązań. W przypadku więc dalszej egzekucji nawet korzystne orzeczenie Sądu nie zrekompensuje mu szkód spowodowanych wyegzekwowaniem przedmiotowej decyzji przez organy podatkowe. Zdaniem skarżącego już sama kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków - wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że to wnioskodawca winien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Co prawda, orzeczenie w tym przedmiocie zapada wyłącznie na żądanie strony, niemniej jednak, w świetle orzecznictwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05), sąd może badać również z urzędu okoliczności, decydujące o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, chociażby nie zostały podniesione przez stronę, domagającą się takiego rozstrzygnięcia.

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, jeśli obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego, to z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. Jeśli wnioskodawca uprawdopodobni, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie, to spełniona zostaje przesłanka, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dzieje się tak w szczególności, gdy istnieje potencjalna możliwość utraty źródła dochodu związanego z prowadzoną aktywnością, czy też skutki egzekucji mogłyby być odbić się w nadmiernym stopniu na rodzinie podatnika.

Co oczywiste, nie można utożsamiać przesłanek przyznania prawa pomocy z tymi, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak możliwa jest ocena okoliczności wskazanych we wniosku strony o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Tymczasem w prawomocnym postanowieniu z dnia 22 marca 2013r., wydanym w niniejszej sprawie, Referendarz sądowy zwalniając skarżącego od wpisu ponad kwotę 500zł, stwierdził, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną A. Ż. – P. ur. w 1977r. synem B.P. ur. w 1999r. oraz córką A.P. ur. w 2000r., przy czym w 2004r. małżonkowie wyłączyli ustawową wspólność majątkową i wprowadzili ustrój rozdzielności majątkowej. gospodarstwo domowe. Co istotne, z tytułu umów o pracę w S. sp. z o.o. w K. otrzymywali w 2012r. wynagrodzenie w wysokości po 1500 zł miesięcznie. Rodzina mieszka w domu położonym w S., którego właścicielem jest żona wnioskodawcy.

Niewątpliwie przedstawione okoliczności świadczą o konieczności zagwarantowania skarżącemu środków przekraczających określone sztywno ustawowo granice egzekucji, gdyż w przeciwnym razie, środki podjęte w celu wyegzekwowania kwoty oznaczonej w skarżonej decyzji mogłyby przede wszystkim przeciwstawiać się dobru małoletnich dzieci skarżącego, na których utrzymanie zobowiązany jest łożyć. Nie mniej istotna jest kwestia zagwarantowania skarżącemu choćby minimalnych środków, z których poniesieniem wiąże się wykonywanie jakiejkolwiek aktywności zawodowej czy gospodarczej. Utrata jedynego źródło dochodu oznaczałaby zaś nie tylko postawienie w trudnej sytuacji rodziny skarżącego, lecz także uniemożliwiałaby jakiekolwiek widoki na wyegzekwowanie dochodzonego potencjalnie w przyszłości zobowiązania podatkowego. Wobec wielomilionowego zobowiązania podatkowego trudno jest nawet w sytuacji skarżącego oszacować jakikolwiek racjonalny kres egzekucji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.