Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 811/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 63 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 104, art. 107 § 1, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 3, § 4 ust. 1, § 5, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8, § 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2013 r. sprawy ze skargi "X" Spółdzielnia Mieszkaniowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], znak sprawy: [...], Prezydent Miasta P. (dalej również jako "organ I instancji"), działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej jako "u.p.z.p.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako "k.p.a."), ustalił na rzecz "X" Sp. z o. o. z siedzibą w P. (dalej jako "inwestor") - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o lokale mieszkalne i gospodarcze, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...], arkusz [...], obręb P., przy ul. [...] w P. (dalej jako "inwestycja").

Ustalono następujące warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji:

- rodzaj inwestycji: rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o lokale mieszkalne i gospodarcze.

- warunki i wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek.

Określono następujące wymagania dotyczące nowej zabudowy:

- linia zabudowy: obowiązująca, bez zmian dla istniejącego budynku - we frontowej granicy działki, projektowana rozbudowa w głębi działki;

- wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do pow. działki to maksymalnie 28% powierzchni terenu objętego wnioskiem dla całej zabudowy kubaturowej łącznie (istniejącej i projektowanej);

- szerokość elewacji frontowej bez zmian dla istniejącego budynku - cała szerokość frontu działki;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla istniejącego budynku bez zmian; projektowana rozbudowa - maksymalnie 4 kondygnacje nadziemne, przy czym wysokość projektowanej rozbudowy musi być dostosowana wysokością do skrajnej części bocznej oficyny kamienicy przy ul. [...];

- geometria dachu dla istniejącego budynku - dach bez zmian, dla projektowanej rozbudowy dach płaski;

- miejsca parkingowe należy zapewnić na terenie własnej działki w ilości minimum 1 miejsce parkingowe na jeden lokal mieszkalny.

Wskazano, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Określono, że na etapie projektowania i realizacji należy więc uwzględnić następujące wskazania konserwatorskie określone w opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...]. Określono, że rozbudowa musi być dostosowana wysokością do skrajnej części bocznej oficyny kamienicy przy ul. [...]; a rozbudowa powinna zostać harmonijnie wkomponowana w zabudowę podwórza, z uwagi na możliwość występowania ukrytych warstw kulturowych wszelkie prace ziemne na terenie nieruchomości wymagają uzyskania wytycznych archeologiczno-konserwatorskich. Określono, że projekt architektoniczny inwestycji wymaga akceptacji konserwatorskiej, a na prace budowlane należy uzyskać pozwolenie konserwatorskie przed wystąpieniem o decyzję pozwolenia na budowę. Wskazano, że projekt decyzji został uzgodniony postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...].

Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji ustalono w sposób następujący:

1. zgodnie z opinią wydaną przez Zarząd Dróg Miejskich nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. obsługa komunikacyjna działek nr [...],[...] na których planowana jest inwestycja winna odbywać się na dotychczasowych warunkach, tzn. jednym istniejącym zjazdem z ul. [...] (droga publiczna); pełne potrzeby parkingowe dla planowanej inwestycji należy zapewnić na terenie działek objętych wnioskiem;

2. zapotrzebowanie na media będą realizowane zgodnie z opiniami wydanymi przez: "A" sp. z o.o., "B" SA, "C" Sp. z o.o. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie zasadniczej w skali 1:500, stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji podniesiono, że w dniu [...] listopada 2012 r. wpłynął do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. (dalej jako "WUIA") wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskazano, iż działki nr [...],[...] arkusz [...] obręb P. przy ul. [...] w P., znajdują się w obszarze na którym nie ma żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczono, że dla takich obszarów warunki zabudowy można ustalić wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ I instancji wskazał, iż w celu rozstrzygnięcia potencjalnej możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki, której dotyczy wniosek. Podniesiono również, że w toku postępowania wpłynęło pismo R. N., która wyraziła sprzeciw planowanej inwestycji. Stanowisko to uzasadniła tym, że na wnioskowanym terenie istnieje bardzo intensywna zabudowa i nie powinno się pogłębiać tego zjawiska.

Do przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy dołączono mapy zasadnicze dotyczące ustaleń dla nowej zabudowy oraz wyników analizy w formie graficznej, jak również wyniki analizy w formie tekstowej.

W części tekstowej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przedstawiono następujące informacje. Planowana linia zabudowy pozostaje bez zmian dla istniejącego budynku, a rozbudowa projektowana jest w głąb działki. Wnioskowany wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi około 27,7% dla części istniejącej i projektowanej łącznie. Powierzchnia wnioskowanego terenu to [...]m2, a powierzchnia wnioskowanej zabudowy to około [...]m2. Z kolei istniejąca pow. zabudowy wynosi [...]m2. Odnośnie do wysokości projektowanej inwestycji ustalono 4 kondygnacje nadziemne, około 13 m od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu (który ma być płaski).

W dalszej części wyników analizy funkcji podniesiono, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Z analizy tej wynika, że w zakresie wymagań ww. przepisu planowana inwestycja kontynuuje funkcje mieszkaniową wielorodzinną, występującą w obszarze analizowanym. Wnioskowana inwestycja nie wpływa również na zmianę istniejącej linii zabudowy oraz kontynuuje wskaźnik wielkości pow. zabudowy w stosunku do pow. terenu działek z obszaru analizowanego. Średni procent zabudowy w obszarze analizowanym wynosi bowiem 75,8 % i zawiera się w granicach od minimum 43,1% do maksymalnie 100 %. Inwestor wnioskuje o rozbudowę budynku o około [...] m2, co łącznie z istniejącą zabudową daje wskaźnik w wysokości około 28 % - co z kolei nie przekracza średniego procentu zabudowy w obszarze analizowanym. Podniesiono ponadto, że planowana inwestycja nie wpływa na zmianę istniejącej szerokości elewacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na wnioskowanym terenie, kontynuuje wysokość budynków, kontynuuje geometrię dachu oraz cechy zagospodarowania terenu.

"Y" Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w P. (dalej jako "Spółdzielnia" lub "skarżąca"), reprezentowana przez adw. A. K., pismem z dnia [...] lutego 2013 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzję zaskarżono w całości oraz wniesiono o jej uchylenie, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Podniesiono, ze organ nie wziął pod rozwagę stanowiska Spółdzielni, która wyraziła swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Wskazano, że planowana rozbudowa będzie przechodziła przez część gruntu należącego do Spółdzielni, na co nie ma jej zgody. Dodatkowo wskazano, iż decyzja doręczona skarżącej nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów. Orzeczenie nie zawiera podpisu z imienia i nazwiska osoby, która ją wydała. Wskazano również, że pieczęć, która zawiera wskazanie stanowiska służbowego osoby wydającej przedmiotową decyzję, jest całkowicie nieczytelna, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej jako "Kolegium" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W sentencji decyzji Kolegium wskazało, iż działało na podstawie art. 7, art. 77 § 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 w zw. z art. 64 oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1, 6, 7 u.p.z.p.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło przepisy regulujące wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r."). Kolegium wskazało, że postępowanie organu I instancji pozostaje w zgodności z przedstawionymi wyżej aktami prawa. Organ I instancji w szczególności prawidłowo przeprowadził analizę funkcji i cech zabudowy na analizowanym obszarze, która to wykazała, iż planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznych obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Tym samym organ I instancji zasadnie stwierdził, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie konieczne wymogi z art. 61 ust. 1 i art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Podkreślono, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w §9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1589), stanowią integralną cześć tej decyzji i muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja wymogi te spełnia.

"Y" Spółdzielnia Mieszkaniowa reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu [...] czerwca 2013 r. wniosła skargę na powyższą decyzję Kolegium. Decyzję zaskarżono w całości, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono w szczególności: naruszenie art. 107 k.p.a.; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w sprawie zachodzą wszelkie przesłanki do wydania orzeczenia ustalającego warunki zabudowy oraz naruszenie art. 7 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów stawianych w odwołaniu. Kolegium jedynie ogólnikowo podało, iż zostały spełnione wszelkie warunki do ustalenia warunków zabudowy. Wskazano, iż organ II instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii braku podpisu pod decyzją organu I instancji. Podkreślono, że Kolegium nie uwzględniło w żaden sposób interesu skarżącego, który podawał, iż planowana inwestycja będzie przechodziła przez jego grunt. Zaznaczono, że Spółdzielnia już na samym początku postępowania zgłaszała w tym zakresie swój sprzeciw. Zdaniem pełnomocnika Spółdzielni, działanie organu I instancji oraz organu odwoławczego było sprzeczne z naczelną zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a.

W odpowiedzi na powyższą skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, uznając zarzuty skarżącej za bezzasadne. W uzasadnieniu tego pisma wskazano, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził analizę funkcji i cech zabudowy na analizowanym obszarze, a zatem planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie konieczne wymogi z art. 61 u.p.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane wyżej kryteria, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P., która ustaliła warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w P. o lokale mieszkalne i gospodarcze, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...], arkusz [...], obręb P.

W sprawie bezspornym jest, iż dla obszaru objętego rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji w dacie jej wydania nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w takiej sytuacji sposób zabudowy i zagospodarowania danego terenu określony zostaje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w oparciu o przepis art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), który w rozpatrywanym przypadku stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy według normy art. 61 ust. 1 powołanej ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. Rozpatrujące sprawę organy uznały, iż dla inwestycji zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 61 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Szczegółowy tryb weryfikowania spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Jak wynika przy tym z § 3 cytowanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na odpowiedniej kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość fronty działki inwestora, ale nie mniejszej niż 50 m.

Z przedstawionej analizy urbanistycznej wynika, że szerokość frontu terenu objętego wnioskiem wynosi [...] m, zatem zgodnie z §3 ust. 2 trzykrotność tej wartości powinna stanowić podstawę do wyznaczenia granic obszaru analizowanego. Dla celów zbadania, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa sporządzający analizę uprawniony architekt przyjął wartość mniejszą. Granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 50 m od granic terenu objętego wnioskiem, przyjmując wartość określoną wyżej powołanym przepisem jako minimalną. Sporządzający analizę uprawniony urbanista uznał, dając temu wyraz w wynikach analizy, że zwiększenie obszaru analizowanego nie wniosłoby istotnych dla sprawy faktów i nie wpłynęłoby na wynik ustaleń. W ocenie Sądu stanowisko to należy podzielić, bowiem znajduje ono potwierdzenie w zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Analiza map załączonych do akt sprawy pozwala stwierdzić, że działka objęta inwestycją zlokalizowana jest na obszarze ścisłego centrum, na którym dominuje ścisła wysoka zabudowa wielomieszkaniowa, w skrajnym przypadku obejmująca nawet 100% powierzchni działki. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia na podstawie średniej wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Niemniej, dopuszcza się również wyznaczenie innego wskaźnika dla wspomnianego parametru, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Badając obszar analizowany ustalono dużą rozbieżność wartości omawianego wskaźnika, która waha się od 43,1 % do 75,8 %. Wspomniany parametr został z kolei ustalony dla przedmiotowej inwestycji na poziomie 28%. Tymczasem analiza wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego wskazała, że średni procent zabudowy w obszarze wynosi 75,8 % i zawiera się w granicach od 43,1 % do 100 %. Wobec powyższego należy przyjąć, że naruszenie wymogu wynikającego z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez zmniejszenie promienia obszaru analizowanego, nie wpłynęło na wynik analizy w zakresie najbardziej istotnego wskaźnika – wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, a w konsekwencji nie miało wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Intensywność zabudowy działki, na której sporna inwestycja jest planowana, jest znacznie niższa od intensywności zabudowy w obszarze analizowanym i zwiększenie promienia obszaru analizowanego do parametrów określonych wskazanym przepisem, wobec zabudowy istniejącej poza obszarem uwzględnionym na potrzeby analizy, nie zmieniłoby tej sytuacji.

Charakter zabudowy przeważającej na tym obszarze nie pozwala również uznać, iż zmniejszenie granic obszaru analizowanego ma wpływ na pozostałe, ustalone decyzją parametry nowej zabudowy.

Należy zwrócić również uwagę, że analiza urbanistyczna wskazuje na kontynuację funkcji zabudowy przez planowaną inwestycję, gdyż w obszarze analizowanym dominuje funkcja mieszkaniowa wielorodzinna wraz z usługami towarzyszącymi. Natomiast zgodnie z §4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jak wskazuje z kolei z analiza urbanistyczna, linia zabudowy w obszarze analizowanym jest jednolita, a zabudowa zlokalizowana jest w granicach frontowych działek. Ustalenie rozważanego parametru należy uznać za prawidłowe.

Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, w myśl § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Z analizy urbanistycznej wynika z kolei, że planowana inwestycja nie wpływa na zmianę istniejącej szerokości elewacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na wnioskowanym terenie.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki wyznacza się z kolei wedle § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W tej mierze w analizie urbanistycznej uznano, że planowana inwestycja kontynuuje wysokość budynków z obszaru analizowanego oraz wysokość istniejącego budynku nie ulega zmianie. Podniesiono, że projektowana rozbudowa zakłada budynek o wysokości 4 kondygnacji i nawiązuje tym samym do zabudowy na sąsiednich działkach. Ustalenie rozważanego parametru dla rozbudowy na poziomie 4 kondygnacji należy w ocenie Sądu uznać za odpowiadające § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia.

Wreszcie, geometrię dachu (kat nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się zgodnie z § 8 powołanego rozporządzenia odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Analiza urbanistyczna wskazuje na występowanie dachów stromych wielospadowych, jak i płaskich. Tym samym ustalenie dla projektowanej rozbudowy dachu płaskiego, przy niezmiennej geometrii dachu istniejącego budynku, należy również uznać za trafne.

Zatem ustalone decyzją organu I instancji wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu nie uległyby zmianie, w przypadku powiększenia obszaru analizowanego. Powyższa ocena jest uprawniona, bowiem w decyzji organu I instancji co do tych wskaźników przyjęto, że proponowane rozwiązania nawiązują do zabudowy już istniejącej na działce. Taka zmiana wielkości obszaru analizowanego nie miałaby również wpływu na wymogi dotyczące miejsc parkingowych.

Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 145 §1 pkt 1lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku, co wyżej omówiono.

W konsekwencji należy więc stwierdzić, że spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Z map znajdujących się w aktach sprawy wynika zarazem, że teren, na którym planowana jest inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...], co oznacza, że zachowany został również wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Z uwagi na charakter inwestycji, polegający w istocie na adaptacji i modyfikacji istniejącego już obiektu budowlanego, spełnione zostały także wymogi z art. 61 ust. 2 pkt 3 i 4 wymienionej ustawy. Tym samym należy więc uznać, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymogi, od których zależy ustalenie warunków dla nowej zabudowy. Organy administracji publicznej były zatem zobowiązane do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora, co też trafnie uczyniły.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez pełnomocnika Spółdzielni należy zauważyć, że stosownie do treści art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, że przedmiotowa inwestycja powstanie. Dopiero bowiem po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, a do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z budową. Jest to etap procesu inwestycyjnego, który znajduje oparcie wyłącznie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, ponieważ decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw tych osób oraz nie uprawnia do wykonania inwestycji (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1909/08). Na tym etapie procesu inwestycyjnego zarzut ten nie mógł odnieść zatem zamierzonego skutku. Zatem w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ nie bada uprawnień inwestora do terenu objętego wnioskiem, co oznacza iż organ na wniosek strony zobowiązany jest wydać decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla terenu należącego do osoby trzeciej. Okoliczność ta będzie przedmiotem badania organu na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podnosi w swoich orzeczeniach, iż w postępowaniu dotyczącym rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji nie bada uprawnień inwestora do terenu objętego wnioskiem (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 398/12, dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego należy podkreślić, że obawy skarżącej, iż przedmiotowa inwestycja zostanie zrealizowana na wskazanych działkach, w sytuacji gdy inwestor nie posiada tytułu prawnego do terenu - są przedwczesne. W decyzji o warunkach zabudowy z dnia 29 stycznia 2013 r., w punkcie V, wyraźnie zaznaczono, że niniejsza decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a także nie jest równoznaczna z pozwoleniem na budowę.

Nie może również odnieść skutku zarzut, że zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów, a więc nie zawiera podpisu osoby, która ją wydała, a pieczęć zawierająca wskazanie stanowiska służbowego osoby wydającej przedmiotową decyzję jest całkowicie nieczytelna. Należy wskazać, że pełnomocnik skarżącej Spółdzielni w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że decyzja, którą otrzymał, nie zawiera podpisu upoważnionej osoby. W aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi znajduje się decyzja, spełniająca wszystkie wymogi z art. 107 § 1 k.p.a. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (k. 18-20). Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja wraz z załącznikami sporządzona została prawidłowo, zarówno w zakresie treści, jak i formy określonej powyższymi przepisami.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.