Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 713/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-08-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 713/11

U Z A S A D N I E N I E

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], H. Ż., wspólnik spółki cywilnej działającej pod firmą "T." s.c. [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], nakładającą na niego karę pieniężną w kwocie 8.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji.

Z powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaniechanie uzasadnienia zgłoszonego wniosku powoduje, że nie może on zostać uwzględniony. Sąd nie ma obowiązku doszukiwania się przyczyn zgłoszonego wniosku, lecz dokonuje jedynie oceny, czy w świetle uzasadnienia wniosku i charakteru aktu lub czynności spełnione zostały przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania w danej instancji. Skarżący powinien przytoczyć konkretne okoliczności wskazujące na możliwość zaistnienia wyżej opisanych zdarzeń, których uzasadnienie skargi nie zawiera. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04; z dnia 10.09.2009r., II FZ 352/09, z dnia 14.09.2009r., II FZ 315/09).

Wypada zauważyć, że w odniesieniu do kary będącej przedmiotem decyzji zaskarżonej art. 94 ust 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm.) stanowi, że w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.