Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1797/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska Sędziowie WSA Monika Nowicka NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA 1797/02

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].06.2002 r., [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...].03.2002 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie odszkodowania za budynek na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], wszczęte na wniosek E. J. Umorzenie postępowania zostało uzasadnione tym, że sprawa odszkodowania została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...].12.1974 r., nr [...] o odmawiającą w punkcie III odszkodowania za budynek mieszkalny 4-kondygnacyjny znajdujący się na nieruchomości przy ul. [...] i zachdzi tożsamość materialnej podstawy rozstrzygnięcia , gdyż art. 53 ustawy z dnia 12.03.1958 r. zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości jest identyczny w brzmieniu z art. 215 ust. 2. obecnie obowiązującej ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Skargę na decyzję Wojewody wniósł E. J. podnosząc, iż odszkodowanie, które przyznano decyzją z dnia [...].12.1974 r. dotyczyło tylko części majątku, a nie obejmowało 4-kondygnacyjnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] i po zmianie przepisów powinno się należeć.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone są rozpoznawane przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Decyzje organów obu instancji w niniejszej sprawie nie są nie zgodne z prawem i wobec tego skarga nie mogła być uwzględniona.

Strona występując do organu z wnioskiem w określonej sprawie oczekuje rozstrzygnięcia co do istoty tej sprawy i taki sposób załatwienia sprawy przewiduje art. 104 § 2 kpa. Jednakże również stanowi, iż sprawę można załatwić w danej instancji i w inny sposób. Tym innym sposobem załatwienia sprawy jest jej umorzenie przewidziane w art. 105 § 1 kpa. Takie rozstrzygnięcie organ zobowiązany jest wydać wówczas, gdy postępowanie stanie się z jakichkolwiek przyczyn bezprzedmiotowe. Przyczyny bezprzedmiotowości mogą być różne, w zależności od stanu prawnego czy faktycznego sprawy. Jednym z powodów obligujących organ do umorzenia postępowania jest stwierdzenie – po jego wszczęciu – że sprawa, w której ono się toczy została już rozstrzygnięta inną decyzję ostateczną. W sytuacji, gdy organ ustali taką okoliczność powinien umorzyć postępowanie, bowiem rozstrzyganie co do istoty sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną powoduje to, ze nowa decyzja jest dotknięta wadą, o której mowa w mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, prowadzącą w konsekwencji do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W niniejszej sprawie E. J. domagał się odszkodowania za 4-ro kondygnacyjny budynek mieszkalny, posadowiony na gruncie nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.). Odszkodowanie za tę nieruchomość zostało rozstrzygnięte decyzją Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...].12.1974 r., nr [...], w tym również i za budynek mieszkalny 4-kondygnacyjny. Rozstrzygnięcie to wprawdzie odmówiło E. J. przyznania odszkodowania za ten budynek, nie zmienia to jednak faktu, iż było to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w rozumieniu art. 104 § 2 kpa. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. Nr 19, poz. 64). E. J. wystąpił o odszkodowanie za ten sam budynek, jak wynika z wniosku z dnia 23.05.2001 r. Przedmiot sprawy jest zatem ten sam, ta sama jest również strona postępowania natomiast obowiązuje obecnie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Jednakże art. 215 ust. 2 tej ustawy, dotyczący odszkodowania za nieruchomości, w tym budynki objęte działaniem dekretu z 26.10.1945 r. zawiera identyczną regulację jak art. 53 ust. 2 ustawy z 12.03.1958 r., który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w sprawie odszkodowania za ten budynek. Zachodzi również w sprawie identyczność podstawy prawnej jak zasadnie zauważył organ. Oznacza to, iż bez wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia [...].12. 1974 r. sprawa odszkodowania za budynek mieszkalny 4-kondygnacyjny na nieruchomości przy ul. [...] w W. nie będzie mogła być rozstrzygnięta w sposób inny aniżeli przewidziany w art. 105 § 1 kpa.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).