Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1135/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Mirosław Bator SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r, [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 28 kwietnia 2020 r. nr [...] orzekł o ustaleniu na wniosek P. M. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na produkcyjno - magazynowy dla potrzeb produkcji piekarniczej wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] oraz przebudowa drogi wewnętrznej ulicy [...] na działce nr [...] oraz budowa zjazdu z działki [...] na działkę [...] obr. [...] w Krakowie".

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 t.j.) § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że dla wydania decyzji w.z., konieczne jest łączne spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na postępowanie wyjaśniające, prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji w.z., składa się między innymi dokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora. Odbywa się to w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Kolegium, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Planowana inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na produkcyjno - magazynowy dla potrzeb produkcji piekarniczej wraz z infrastrukturą techniczną oraz przebudową fragmentu drogi wewnętrznej wraz z budową zjazdu.

Z uwagi na charakter inwestycji nie ulegną zmianie parametry inwestycji, takie jak linia zabudowy, powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki, a także gabaryty obiektu, w tym szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokość do kalenicy oraz geometria dachu. Analizie poddana została jedynie funkcja istniejącej zabudowy. Z przeprowadzonego postępowania wynika, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...] obr. [...] graniczącej od zachodu od terenu inwestycji - obejmującej zakład naprawy i diagnostyki samochodów.

Analiza architektoniczno - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja zawiera ponadto prawidłowo sporządzone załączniki.

Zarzuty Strony skarżącej w przedmiocie braku kontynuacji funkcji zabudowy nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto zaskarżona decyzja dotyczy planowanej inwestycji o zakresie takim jak w tytule, a w ramach projektowanego budynku nie jest planowana żadna zmiana w parametrach istniejącego obiektu, w tym jego rozbudowa, co zarzucano w odwołaniu.

Zamierzenie posiada dostęp do drogi publicznej i zostało to precyzyjnie zweryfikowane przez Organ I instancji. Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej ul. [...] nastąpi poprzez istniejące włączenie na drogę wewnętrzną ul. [...], a następnie przeznaczony do realizacji odcinek drogi wewnętrznej na części działki nr [...] (objętej terenem inwestycji) i projektowany zjazd na działkę nr [...]. Skarżący zarzucił w odwołaniu nieprawidłowe wskazanie ul. [...] w tytule inwestycji, przy czym okoliczność ta nie podważa prawidłowości samej decyzji. Z załącznika nr 1 do decyzji wyraźnie wynika sposób skomunikowania inwestycji z drogą publiczną, poprzez między innymi przebudowę drogi wewnętrznej na działce nr [...] zakwalifikowaną przez Organ, jako fragment ul. [...]. Z dokumentacji kartograficznej wynika natomiast, że droga wewnętrzna ul. [...] zapewnia natomiast skomunikowanie inwestycji z drogą publiczną (ul. [...]) na dalszym odcinku już poza zakresem działki nr [...], tj. na działkach oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...], [...].

Ponadto w ocenie Kolegium wskaźnik wymaganej ilości miejsc parkingowych określony został w sposób zgodny z Uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa. Spełniona jest również przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W zakresie odprowadzania ścieków i wód opadowych - docelowo do sieci kanalizacji ogólnospławnej biegnącej po północnej stronie istniejącego budynku po terenie działki nr [...] na warunkach określonych przez MPWiK. Z kolei do czasu uzyskania prawnych możliwości wykonania przyłącza kanalizacyjnego - do projektowanego szczelnego zbiornika wybieralnego. Kolegium nie kwestionuje przyjętego rozwiązania. Zaopatrzenie w wodę nastąpi poprzez sieć wodociągową biegnącą ul. [...].

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. J., zarzucając jej

I. naruszenia prawa materialnego, a konkretnie:

- art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie oraz brak ustalenia czy zachodzą przesłanki do jego zastosowania,

- naruszenie art. 61 ust. 1 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002, nr 75, poz. 690), poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomość spełnia warunek dostępu do drogi publicznej z pominięciem okoliczności, iż droga wewnętrzna (ul. Siedliska) nie jest wystarczająca dla zamierzenia budowlanego, zaś jej rozbudowa wymagałaby naruszenia praw osób trzecich;

II. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie:

— art. 6 k.p.a., albowiem w swym działaniu Organ nie opierał się na przepisach prawa, traktując ich brzmienie wybiórczo;

— art. 7 k.p.a., 28 k.p.a. polegający na braku podjęcia przez organ administracji publicznej czynności zmierzających do właściwego ustalenia kręgu stron w postępowaniu;

— art. 10 § 1 k.p.a., art. 81 kpc poprzez brak umożliwienia skarżącemu czynnego udziału w sprawie oraz brak umożliwienia mu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

— art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji,

— art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe, powierzchowne i niepełne sformułowanie uzasadnienia oraz podniesionych przez skarżącego zarzutów w treści odwołania od decyzji, brak ustosunkowania się przez organ do podnoszonych przez skarżącego zarzutów w skardze od decyzji organu I instancji;

— art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, iż istniały przesłanki do pozostawienia wniosku bez rozpoznawania, albowiem braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione w sposób poprawny, przede wszystkim za niewystarczające uznać należy uzupełnienie w zakresie wskazania w treści protokołu stron w pkt 8 "miejsca postojowe dla inwestycji zlokalizowane będą na terenie nr [...] obr. [...]", co potwierdza treść pisma z dnia 17.10.2019 r., w którym Zarząd Dróg Miasta Krakowa wzywał do doprecyzowania wniosku w zakresie m.in. wskazania w jakim zakresie będą realizowane ogólnodostępne miejsca postojowe poza pasami drogowymi dróg publicznych.

Zarzucono również błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na błędnym ustaleniu, że ul. [...] składa się z działek oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...] podczas gdy nie wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego, nadto wydruki z geoportalu wskazują, że ul. [...] składa się z jednej działki oznaczonej nr [...], która nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 lutego 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) – dalej jako "u.p.z.p." - wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej wyłącznie zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku, bez wykonywania jakichkolwiek zmian jego parametrów takich jak powierzchnia zabudowy, wysokość, szerokość elewacji frontowej. Organy obu instancji słusznie odstąpiły od ustalania tych parametrów. Przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczno – architektoniczna koncentruje się na badaniu, czy istnieje kontynuacja funkcji zabudowy oraz czy inwestycja ma dostęp do drogi publicznej oraz konieczne uzbrojenie. Kwestie te, najpierw w analizie, a następnie w treści decyzji zostały zweryfikowane prawidłowo. W tych okolicznościach - stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 u.p.z.p. – nie można było odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Skarżący zarzuca, że z analizy urbanistyczno - architektonicznej nie wynika, na których to konkretnie nieruchomościach znajduje się zabudowa usługowa i produkcyjna oraz mieszkaniowa jednorodzinna i jakie są ich parametry, w tym powierzchnia zabudowy.

Stwierdzenie to jest częściowo nieprawdziwe. Na str. 1 analizy (k. 337 akt administracyjnych) znajduje się stwierdzenie, że "na działce nr [...] obr. [...] – graniczącej od zachodu z terenem inwestycji – położony jest zakład naprawy i diagnostyki samochodów". To samo ustalenie powtórzono następnie w decyzji SKO i jest ono wystarczające do stwierdzenia kontynuacji funkcji zabudowy w obszarze analizowanym. Z kolei badanie parametrów istniejącej zabudowy mieszkaniowej, usługowej i produkcyjnej było zbędne, skoro w przypadku planowanej inwestycji żaden z istniejących parametrów zabudowy nie ulegnie zmianie. Dlatego też bezzasadny jest zarzut niedostatecznego wyjaśnienia omawianej kwestii.

Z kolei zarzut naruszenia "art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie oraz brak ustalenia czy zachodzą przesłanki do jego zastosowania" jest niezrozumiały, bowiem wskazany przepis dotyczy przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy, a zatem w ogóle nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Zarzut ten nie został zresztą rozwinięty w uzasadnieniu skargi.

W ramach zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący podnosi, że nie został spełniony warunek dostępu do drogi publicznej, wynikający z powołanego wyżej art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Zwrócił uwagę, że w trakcie postępowania, co najmniej dwukrotnie wnioskodawca wnosił o korektę tytułu WZ m.in. mail z dnia 24.03.2020 r., 18.03.2020 r., co organ dokonał zgodnie z "prośbą" bez podejmowania żadnych własnych ustaleń, analizy wniosku o korektę pod względem jej możliwości mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Trzeba wskazać, ze kwestia dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej była istotnym elementem postępowania przed organem I instancji. Pierwotnie inwestor planował wjazd od ul. [...] przez istniejący zjazd, jednakże Zarząd Dróg Miasta Krakowa w piśmie z 5 grudnia 2019 r. (k. 231 akt administracyjnych) zaopiniował to zamierzenie negatywnie. Następnie inwestor w piśmie z 23 grudnia 2019 r. (k. 249) zmienił zakres inwestycji tak, aby wjazd odbywał się od ul. [...] i obejmował również jej przebudowę i zjazd. Tak skorygowany wniosek został przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa w piśmie z 21 stycznia 2020 r. (k. 313 akt administracyjnych) zaopiniowany pozytywnie. Jednocześnie zarządca drogi sformułował warunki, jakie powinny zostać ujęte w decyzji o warunkach zabudowy, m.in.:

- teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...] (działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]) oraz bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ulica [...] (zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt. 2 Ustawy o Planowaniu i Zagospodarowaniu Przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 poz. 2068));

- istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego (zgodnie z art. 61, ust. 1, pkt. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym);

- obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej - ulicy [...] poprzez istniejące włączenie na drogę wewnętrzną ul. [...] (przebiegającą po terenie części działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]), a następnie przeznaczony do realizacji odcinek drogi na działce nr [...]. jw. i projektowany zjazd na działkę nr [...] obr. jw.;

- w celu zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej Inwestor winien wykonać odcinek drogi wewnętrznej na części działki nr [...] obr. jw. o szerokości min. 5,0 m i nawierzchni tłuczniowej.

Te i inne zawarte w piśmie ZDMK warunki zostały wpisane do załącznika nr do decyzji organu I instancji w pkt 4 lit. "c" i "d". W ocenie Sądu jest to wystarczające do stwierdzenia, że inwestycja posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej.

Z kolei powoływane przez skarżącego pisma inwestora z dnia 18 i 24 marca 2020 r. (k. 381 i 421 akt administracyjnych) zmierzały jedynie do precyzyjnego określenia zakresu inwestycji, lecz z w istocie nie zmieniały istotnych elementów inwestycji. Nie ulega wątpliwości, że na inwestycję składają się:

- zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...]

- infrastruktura techniczna na tej samej działce

- przebudowa drogi wewnętrznej ulicy [...] na działce nr [...]

- budowa zjazdu z działki [...] na działkę [...] obr. [...] w K..

Trzeba podkreślić, że to inwestor określa we wniosku przedmiot i zakres planowanego przedsięwzięcia, dla którego ubiega się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie można czynić organowi administracji zarzutu, że koryguje nazwę inwestycji zgodnie z żądaniem inwestora.

Zarzuty skargi, iż "ul. [...] składa się z działki nr [...]. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił rodzaju oraz charakteru działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], które mają stanowić jego zdaniem drogę wewnętrzną" nie mogą odnieść skutku. Działki te zostały wymienione, jako wchodzące w skład ul. [...] w powołanym wyżej piśmie ZDMK z dnia 21 stycznia 2020 r. (k. 313 akt administracyjnych). Skoro - jak twierdzi skarżący i na co wskazuje załączona do skargi mapa (k. 9 akt sądowych) - ul. [...] składa się wyłącznie z działki nr [...], to prawidłowo w nazwie inwestycji stwierdzono, że działka nr [...] wchodzi w skład ulicy [...] i to właśnie z tej drogi wewnętrznej, a nie z ul. [...] będzie odbywał się wjazd na teren inwestycji. Nazwa ulicy stanowiącej drogę wewnętrzną jest jednak kwestią drugorzędną, skoro z treści decyzji wynika jednoznacznie, przez jakie konkretnie działki wjazd ten ma się odbywać.

W kwestii miejsc parkingowych skarżący powołuje się na treść pisma z dnia 17.10.2019 r., w którym Zarząd Dróg Miasta Krakowa wzywał do doprecyzowania wniosku w zakresie m.in. wskazania w jakim zakresie będą realizowane ogólnodostępne miejsca postojowe poza pasami drogowymi dróg publicznych. Na dalszym etapie postępowania jednak ZDMK pozytywnie zaopiniował inwestycję – w powoływanym już piśmie z 21 stycznia 2020 r., którego treść znalazła odzwierciedlenie w załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji kwestia ta została wyjaśniona. Zawarto bowiem warunek, że "inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zapewnić miejsca postojowe dla prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji". Na etapie ustalania warunków zabudowy taka regulacja jest wystarczająca. W żadnym zaś wypadku problem zapewnienia miejsc parkingowych nie mógł stanowić podstawy do pozostawienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania.

Bezzasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (np. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1767/18, LEX nr 3105806 i wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. I GSK 984/20, LEX nr 3121880). Skarżący takiego wpływu nie wykazał, zatem zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w związku z zaistniałą sytuacją epidemiczną nie mógł odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji.

Także kwestia nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania nie mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji w tym zakresie.

Nie znalazły potwierdzenia pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Przeciwnie – postępowanie było prowadzone wnikliwie i szczegółowo, a skutkiem tak poczynionych ustaleń było wydanie zaskarżonej decyzji, która odpowiada prawu.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.