Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1040/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1 i ust. 3-6, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 02 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 17 kwietnia 2014 r., nr ..., , działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) art. 4 pkt 22 lit. a i h, art. 8 ust. 1-3, art. 14, art. 92a ust. 1 i ust. 3-6, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej dalej u.t.d. l p. 5.2.1, l p. 5.2.2, l p. 5.3.1., l p. 5.3.2., l p. 5.4.1., l p. 5.4.2., l p. 6.3.4.., załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4 lit. g, art. 7, art. 8 ust. 1-4 , 6 i ust. 8, art. 10 ust. 5, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L z 2006 r., nr 102, poz. 1), art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L z 1985 r., nr 370, poz. 8 ze zm.), w związku z decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 października 2012 r.., uchylającą w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 sierpnia 2012 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nałożył na "X." Sp. j. w ..., karę pieniężną w wysokości ... zł za naruszenie:

1. l p. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców w wysokości ...

2. l p. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości ...

3. l p. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości ...

4. l p. 5.4.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny w wysokości ...

5. l p. 5.4.2. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości ...

6. l p. 5.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w wysokości ...

7. l p. 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 400 zl.

oraz umorzył postępowanie w części, w zakresie naruszenia l.p. 1.5 załącznika i l.p 6.3.7 załącznika.

Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji, naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 24 kwietnia – 21 czerwca 2012 r., co zostało stwierdzone protokołem kontroli sporządzonym w dniu 21 czerwca 2012 r. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001, r. o transporcie drogowym, w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych, określonych w przepisach ww. ustawy oraz przepisach wykonawczych, jak również zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR oraz ustawy o czasie pracy kierowców. Zakres kontroli obejmował okres od 1 maja 2011 r. do 23 kwietnia 2012r.

"X." Sp. j. wniosła odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 12 czerwca 2014 r., nr ..., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 5a, art. 71, art. 14, art. 92 a ust. 1 - 2, u.t.d. oraz załącznika nr 3 do u.t.d., art. 7, art. 8, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady * EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L.102 z 11.04.2006), art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L z 1985 r., nr 370, poz. 8 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości ... zł z tytułu naruszeń:

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku,

- używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców oraz umorzył postępowanie administracyjne w zakresie naruszeń Ip 1.5 i Ip 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy.

W uzasadnieniu, odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku oraz skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, organ odwoławczy wskazał, że zostały one udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych z kart kierowców, wykresówek Jednocześnie, nie okazano w trakcie kontroli dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Ponadto organ stwierdził, że wprawdzie ww. naruszenia zostały popełnione w 2011 r., jednakże obecnie obowiązujący przepis lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., dotyczący skrócenia dziennego czasu odpoczynku, jest korzystniejszy względem uprzednio obowiązującego do dnia 31.12.2011 r. lp.10.2 załącznika do ustawy, wymierzając karę według obecnie obowiązującego sposobu obliczania kar pieniężnych. Odnośnie pozostałych ww. naruszeń w aktualnym stanie prawnym wysokość kar nie ulęgała zmianie.

Odnośnie naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców, organ wyjaśnił, ze fakt popełnienia naruszenia nie ulega wątpliwości, jedynie wysokość kary został ustalona w sposób nieprawidłowy, należało bowiem nałożyć karę w wysokości wynikającej z przepisów obowiązujących w dacie popełnienia naruszenia, która była niższa w stosunku do kwoty kary wynikającej z obecnie obowiązującego l.p 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, dotyczących ww. naruszenia, organ stwierdził, że okazane przez przedsiębiorcę wykresówki zawierają na odwrocie wpisy ręczne innej osoby. Zgodnie z wyjaśnieniami przedsiębiorcy z dnia 27.06.2012 r. wpisy te zostały wykonane przez dyspozytora, który przestawiał pojazdy na terenie bazy przedsiębiorstwa. Bezspornym jest zatem fakt, ze tarcze wymienionych w decyzji kierowców czterokrotnie były używane przez osobę do tego nieupoważnioną. Wykresówki, jak wyjaśnił organ, są osobistym dokumentem rejestrującym przebieg pracy danego kierowcy i nie mogą być używane ( tj. wkładane do tachografu bądź wykorzystywane do odręcznych zapisów) przez inna osobę. W sytuacji, gdy zachodzi konieczność przestawienia pojazdu, nawet na terenie bazy przedsiębiorstwa przez inna osobę, kierowca winien wyjąc wykresówkę z urządzenia i nie udostępniać jej osobie trzeciej. Przestawienia pojazdów odbywały się w ramach dziennego okresu pracy kierowców a więc w okresie, w którym tylko oni mogli używać wykresówki i przed wyjazdami na teren dróg publicznych. Organ wskazał na art. 4 lit a rozporządzenia nr 561/2006 (WE), zgodnie z którym przewóz drogowy oznacza każda podróż odbywana w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zgodnie z art. 2 ust 1 ww. rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepa przekracza 3, 5 tony: lub osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku, gdy w danym dniu kierowca wykonuje przewóz wyjeżdżając na drogę publiczną , a następnie wjeżdża na teren znajdujący się poza ta drogą lecz w dalszym ciągu prowadzi pojazd powyżej 3,5 tony, to w takim przypadku przewóz wykonywany w tym dniu należy zakwalifikować, jako wykonywany w części po drodze publicznej. W konsekwencji do całego przewozu, w tym również wykonywanego poza droga publiczna ( na terenie bazy przedsiębiorstwa) zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia nr 561/ 2006 ( WE) oraz rozporządzenia nr 3821/85 ( EWG) . Kierowca powinien więc cały czas używać wykresówki i nie wyjmować jej z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Organ wskazał również na art. 4 lit c ww. rozporządzenia, w myśl którego, kierowca oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby. Zatem, osoba przejmująca pojazd nawet w celu jego przestawienia i używająca wykresówki poprzedniego kierowcy, jest kierowcą w rozumieniu ww. przepisu. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania w sprawie art. 92 c u.t.d. Skarżący nie przedstawił ani w trakcie kontroli ani w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie okoliczności, o których stanowi ww. przepis.

"X." Sp. j. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej naruszenia określonego w Ip 11.4 ust. 5 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 68 i art. 77 k.p.a. poprzez, m.in., niedokładne rozpatrzenie sprawy, a także naruszenie art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a , uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 czerwca 2014 r. którą organ uchylił w całości decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 kwietnia 2014 r. o nałożeniu na "X." Sp. j. w ... , kary pieniężnej w wysokości 14.950 zł za wskazane wyżej naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej dalej u.t.d., oraz nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 7100 zł z tytułu naruszeń :·przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku, skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, używanie tej samej wykresówki lub karty kierowców przez kilku kierowców

oraz umorzył postępowanie administracyjne w zakresie naruszeń określonych w Ip. 1.5 i Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Spółka zaskarżyła wskazaną wyżej decyzję domagając się jej uchylenia w części dotyczącej naruszenia określonego w Ip. 11.4 ust. 5 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżąca nie kwestionuje ustaleń organów dotyczących naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skróceniu dziennego czasu odpoczynku oraz skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku Kwestionuje natomiast podniesiony wobec niej zarzut używania tej samej wykresówki lub karty kierowców przez kilku kierowców.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że na rewersie wykresówki w dniu 30 czerwca i 1 lipca, 2011r., której używał kierowca ... odnotowano przestawienie pojazdu o godzinie 20.30 przez dyspozytora, nie innego kierowcę, co miało ponadto miejsce na terenie firmy, czyli nie na drodze publicznej. Taka sama sytuacja dotyczy kierowcy .. w dniu 14 czerwca 2011 r. o godzinie 15.00 i kierowcy ... z dnia 31 maja 2011 r. o godzinie 16.30 oraz 25 lipca pomiędzy godziną 7.30 a 9.00. Zdaniem spółki, teren bazy firmy nie jest drogą publiczną i nie podlega przepisom rozporządzenia 561/2006/WE oraz przepisom ustawy o transporcie drogowym. Podniesiono również, że nie ma żadnych przeciwwskazań, aby, podczas gdy kierowca odbiera wymaganą przerwę lub odpoczynek przejazd pod rampę załadunkową realizował pracownik załadowcy / rozładowcy lub inna osoba. Skarżąca podniosła, że analiza przedmiotowych wykresówek pokazuje, że brak tych zapisów nie miał wpływu na wykroczenia w postaci wydłużenia czasu jazdy, bądź skrócenia odpoczynku. Zdaniem strony skarżącej, w sprawie doszło również do naruszenia art. 92 c ustawy. Jak podniesiono skarżąca systematycznie sprawdza i nadzoruje zatrudnionych przez nią kierowców odnośnie przestrzegania obowiązujących norm czasu jazdy, przerw i wymaganych odpoczynków. Co miesiąc jest sporządzana ewidencja czasu pracy każdego kierowcy wraz z wnikliwa analiza czasu jazdy.

Odnośnie naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców organ stwierdził, że fakt popełnienia naruszenia nie ulega żadnej wątpliwości. W toku kontroli bezsprzecznie stwierdzono, że wykresówek używała inna osoba. Z analizy odręcznych wpisów na rewersach tarcz kierowców ... w dniach wskazanych w decyzji wynika, że były one używane przez inna osobę dyspozytora, który przestawiał pojazdy na terenie przedsiębiorstwa. Przestawienia odbywały się w ramach dziennego okresu pracy kierowców, więc w okresie, w którym tylko oni mogli używać wykresówek i przed wyjazdami na teren dróg publicznych.

W ocenie organu, wykresówki są osobistym dokumentem rejestrującym przebieg pracy danego kierowcy i nie mogą być używane przez inną osobę, do tego nieupoważnioną. Powołując art. 14 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia nr 3821/85 (EWG), art. 4 lit a rozporządzenia nr 561/2006 (WE), art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85 (EWG), organ wskazał, że w przypadku, w którym w danym dniu kierowca wykonuje przewóz wyjeżdżając na drogę publiczną, a następnie wjeżdża na teren znajdujący się poza tą drogą lecz w dalszym ciągu prowadzi pojazd powyżej 3,5 tony, to przewóz wykonywany w tym dniu należy zakwalifikować, jako wykonywany w części po drodze publicznej. W konsekwencji do całego przewozu w tym również wykonywanego poza drogą publiczną (na terenie bazy przedsiębiorstwa) zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia nr 561/2006 (WE) oraz rozporządzenia nr 3821/85 (EWG).

Organ wskazał również, powołując art. 4 lit c rozporządzenia nr 561/2006 (EWE), że pojęcie kierowca oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby. W związku z powyższym należy uznać, że przestawienie pojazdu używanego wcześniej przez kierowcę przez dyspozytora na placu, jeżeli ma ono miejsce w trakcie dziennego okresu pracy kierowcy tj. w sytuacji, w której kierowca ponownie przejmie pojazd i wyjeżdża w trasę, jest przewozem drogowym w części po drogach publicznych, zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006 (WE) a osoba przejmująca pojazd nawet w celu jego krótkotrwałego przestawienia i używająca wykresówki poprzedniego kierowcy, jest kierowcą w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 561/2006 (QWE).. W takim przypadku ma zastosowanie przepis Ip 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym z modyfikacją kary pieniężnej według stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2011r.

Ponadto, jak ocenił organ, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na powstanie okoliczności, o których mowa w art. 92 c ustawy, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Sytuacja, w której kierowcy dopuszczają, by ich wykresówki były używane przez inne osoby i to pełniące w przedsiębiorstwie obowiązki dyspozytora świadczy o braku dostatecznej wiedzy o obowiązujących przepisach prawa u pracowników spółki. Powierzenie zaś pracy przez spółkę osobom niemającym pełnej wiedzy na temat tego, jakie zachowania są zabronione przez przepisy prawa, świadczy nie o nieprzywiązywaniu przez przedsiębiorcę dostatecznej wagi do kwestii wyszkolenia pracowników, a tym samym przemawia za przyjęciem, że spółka miała wpływ na popełnienie naruszeń przepisów prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, poczynione przez organ administracji ustalenia faktyczne poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego i szczegółowo przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnośnie stwierdzonego przez organ naruszenia, polegającego na użyciu wykresówki przez inną osobę, niż kierowca, nie budzą wątpliwości, co do ich zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W trakcie przeprowadzonej w przedsiębiorstwie kontroli stwierdzono, że wykresówek używał dyspozytor, na co wskazują zapisy na ich rewersie. Okoliczności tej nie zaprzeczyła również strona skarżąca. Z wpisów na tarczach wynika również, że przestawienia pojazdu odbywały się w ramach dziennego okresu pracy kierowców, a wiec w okresie, w którym tylko oni mogli używać wykresówek. Sąd podziela ocenę organu, że bezprzedmiotowym byłoby przeprowadzenie dowodu z przesłuchania dyspozytora, kierowców oraz strony na wskazaną wyżej okoliczność. Mimo zatem podniesienia w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, skarżąca, w ocenie Sądu, w istocie nie kwestionuje prawdziwości tych ustaleń, ale zarzuca błędne, jej zdaniem, przyjęcie przez organy, że w ustalonym stanie faktycznym znajdują zastosowanie przepisy prawa materialnego, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d, zgodnie, z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego, o jakich mowa w art. 92a ustawy, oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz , m.in., rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE z 1985 r. nr L 370, s. 8, ze zm.) i rozporządzenia (WE) nr 561/2006, Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L z 2006r., nr 102, poz. 1).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca wyda wystarczającą ilość wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, mając na uwadze długość okresu pracy, osobisty charakter wykresówki i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany w przypadku, gdy są zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Pracodawca wydaje kierowcom tylko te wykresówki, które są zgodne z zatwierdzonym wzorem, właściwe dla użycia w urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe. Ze wskazanego przepisu, co podkreśla organ w przedmiotowej sprawie, niewątpliwie wynika, że wykresówki mają osobisty charakter.

Jak wynika z kolei z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, zatrudnionych lub pozostających w jego dyspozycji, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Nadto, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa (ust. 3).

Konsekwencją tych rozwiązań jest określenie w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym Ip. 6.3.4., zawierającym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia (ust. 6 art. 92a ustawy), naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców, za które przewidziano sankcję w postaci kary w wysokości 3000 zł.

Odnośnie wysokości kary, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, obowiązujące w dacie stwierdzonego naruszenia tj. w 2011 r. przepisy przewidywały karę w wysokości 1000 zł., stąd też w takiej wysokości wymierzono karę przedsiębiorcy.

Skarżąca spółka podniosła, że do przestawienia pojazdu doszło na terenie przedsiębiorstwa nie na drodze publicznej. Ponadto, że dokonał tego dyspozytor nie inny kierowca. Okoliczności te powodują, zdaniem skarżącej, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy wskazanych wyżej rozporządzeń.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej nie jest prawidłowe.

Jak wynika z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje zawarte w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98. Zgodnie zaś z zawartą w art. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definicją, "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. W ustalonym przez organy stanie faktycznym odnotowane na wykresówce użycie pojazdu należy zakwalifikować, jako przewóz odbywany w części po drogach publicznych, a zatem, wbrew zarzutom skargi, brak podstaw we wskazanym wyżej przepisie do uznania, że nie miał on zastosowania w tym konkretnym przypadku.

Ponadto, jak wynika z art. 4 lit. c) ww. rozporządzenia "kierowca" oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby. Zatem, należy podzielić stanowisko organu, że w przypadku, gdy ma miejsce przestawienie pojazdu, używanego wcześniej przez kierowcę, przez dyspozytora na placu, jeżeli odbywa się ono w trakcie dziennego okresu pracy kierowcy, tj. w sytuacji, w której kierowca ponownie przejmuje pojazd i wyjeżdża w trasę, osobę przejmującą pojazd należy traktować, jak kierowcę w rozumieniu ww. przepisu.

Jak wynika z art. 15 ust 2 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Jak prawidłowo uznał organ w chwili zaistnienia ww. zdarzeń, kierowcy pracowali w ramach swojego dziennego okresu pracy, zatem nie mogli udostępniać swoich wykresówek innym osobom. W świetle zaś wskazanej wyżej definicji kierowcy organ miał podstawy uznać, że osoba przejmująca pojazd, nawet w celu jego krótkiego przestawienia i używająca wykresówki poprzedniego kierowcy, jest kierowcą w rozumieniu ww. przepisu. W takim zaś przypadku istniały podstawy do zastosowania przepisu Ip 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy z modyfikacją kary pieniężnej, według stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2011r.

Sąd podziela również ocenę organu, że sytuacja, w której kierowcy dopuszczają, by ich wykresówki były używane przez inne osoby świadczy o braku dostatecznej wiedzy o obowiązujących przepisach prawa u pracowników spółki. Ponadto, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na powstanie okoliczności, o których mowa w art. 92 c ustawy, ograniczając się do przedstawienia wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

Tym samym, uznając, że postępowanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.