Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1905/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...], Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...], stwierdzającą nabycie przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej złożyła Gmina [...].

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Decyzją z [....] lipca 2018 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę [....], z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., nieodpłatnie, prawa własności nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym [...] [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [....], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...][...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych.

Odwołanie od decyzji Wojewody [....] wniosła Gmina [...] zarzucając tej decyzji naruszenie art. 7 oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa. Gmina podniosła, że przedmiotowa nieruchomość sklasyfikowana jako droga stanowi drogę wewnętrzną, nie zaliczoną do żadnej z kategorii dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych oraz nie spełnia przesłanek komunalizacji z mocy prawa w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Gmina wskazała również, że sporna droga nie ma ustalonego geodezyjnie przebiegu w terenie, nie były wznawiane granice, a także ma niewłaściwe parametry uniemożliwiające nadanie w przyszłości kategorii drogi gminnej.

Decyzją z [...] lipca 2019 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z [....] lipca 2018 r.

Komisja przywołała treść art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. i wskazała, że w postępowaniu komunalizacyjnym kluczowe jest ustalenie czy według stanu na 27 maja 1990 r. sporna nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa i czy należała do: rady narodowej bądź terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstwa państwowego dla którego rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełniły funkcje organów założycielskich, albo do zakładów lub innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom. W dalszej kolejności, konieczne jest ustalenie czy nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 11-12 ustawy komunalizacyjnej

Komisja wskazała, że w sprawie pozostaje bezsporne, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu z 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich, co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...].

Komisja podniosła również, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych pojęcie "należenia" mienia jest pojęciem normatywnym i wiąże się z regulacją zawartą w art. 6 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r. Skoro zatem, w myśl art. 6 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. terenowy organ administracji państwowej, sprawując zarząd gruntu, który nie został oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, mógł powierzyć sprawowanie zarządu takiego gruntu, utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, oznaczało to, że organ ten był uprawniony do tego gruntu. Jeśli zatem organ mógł, w taki władczy sposób, zadysponować wspomnianym gruntem, to w sensie normatywnym, należało przyjąć, że grunt ten "należał do" terenowego organu administracji państwowej.

Organ odwoławczy następnie podkreślił, że z akt sprawy nie wynika aby przedmiotowa nieruchomość została oddana w zarząd lub użytkowanie na rzecz jakiegokolwiek podmiotu. Natomiast tylko wówczas nie należałaby ona do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Stosownego wpisu w tym zakresie brak jest również w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości.

W tej sytuacji oraz mając na względzie regulację zawartą w art. 6 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, Komisja podzieliła stanowisko Wojewody, że skoro sporne mienie było w dniu 27 maja 1990 r. mieniem ogólnonarodowym (państwowym), to należało, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r., do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a jednocześnie nie podlegało wyłączeniu z komunalizacji następującej ex lege.

W ocenie organu, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia ustalenie charakteru spornej działki. Istotny jest bowiem fakt "należenia" tej działki, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r., do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego nie jako droga, ale jako grunt (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 253/08). W ocenie Komisji, stan faktyczny i prawny spornej nieruchomości wskazuje, że mieści się ona w kryterium określonym art. 6 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W sprawie nie wystąpiła jednocześnie żadna z przesłanek wyłączających komunalizację określonych w art. 11-12 ustawy.

Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina [...] zarzucając tej decyzji naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 11 ustawy z 10 maja 1990 r., poprzez błędne przyjęcie, że sporna działka nr [...] należała, w dniu wejścia w życie ww. ustawy, do rady narodowej lub terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a tym samym zaistniały przesłanki stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności ww. działki;

b) art. 6 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na uznaniu, że na mocy wskazanych przepisów podmiotem zarządzającym sporną nieruchomością, stanowiącą drogę wewnętrzną, był właściwy dla Gminy [...] terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego;

2) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia i udowodnienia przez organ okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, uchybienie obowiązkowi wnikliwego działania w sprawie, obowiązkowi należytego zebrania i oceny materiału dowodowego oraz przeniesienie ciężaru dowodu na stronę postępowania;

b) art. 10 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak należytego i wymaganego prawem uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz brak właściwego odniesienia się do stanowiska strony.

Powołując się na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi Gmina wskazała, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza ustalenia organów aby sporna nieruchomość należała, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r., do rady narodowej bądź terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Skarżąca konsekwentnie wskazywała w toku postępowania jaki jest stan faktyczny, prawny oraz sposób wykorzystania spornej nieruchomości. Działka nie ma ustalonego geodezyjnie przebiegu w terenie, nie były wznawiane granice, a także ma niewłaściwe parametry uniemożliwiające w przyszłości nadanie jej kategorii drogi gminnej. Jest to droga dojazdowa do nieruchomości wykorzystywanych jedynie przez podmioty prowadzące działalność turystyczną. Nie pełni funkcji drogi publicznej.

Skarżąca przywołała przepisy ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, według stanu na dzień 27 maja 1990 r. Wskazała, że w rozumieniu tych regulacji przez zarządcę terenu należy rozumieć zarządcę obszaru, z którym nieruchomość drogowa o charakterze wewnętrznym jest bezpośrednio powiązana w sposób faktyczny, prawny i funkcjonalny. Zgodnie z obowiązującym wówczas jak i obecnym stanem prawnym, drogi wewnętrzne pełnią rolę służebną wobec terenu o konkretnym przeznaczeniu społeczno -gospodarczym. W związku z powyższym, ustalenie w sposób legalny zarządcy tego rodzaju drogi nie może odbyć się w oderwaniu od rzeczywistej sytuacji faktycznej i prawnej obszaru powiązanego. Nieuprawnione jest zatem zawężenie analizy służącej ustaleniu potencjalnego zarządcy terenu, według stanu na 27 maja 1990 r., do danych zawartych w księgach wieczystych i rejestrze gruntów dotyczących wyłącznie działki drogowej.

Skarżąca nie podzieliła również stanowiska Komisji, że ustalenie charakteru działki nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. W ocenie Gminy, stanowisko organu wywodzące istnienie przesłanek komunalizacji z brzmienia art. 6 i art. 3 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. jest błędne. To bowiem charakter danej działki determinuje stan prawny mający zastosowanie w konkretnym przypadku i pozostaje w bezpośrednim związku z zakresem prowadzonego postępowania dowodowego. Zdaniem skarżącej, potwierdzenie przesłanek komunalizacji w trybie decyzji deklaratoryjnej, według stanu na 27 maja 1990 r., powinno nastąpić w ścisłym powiązaniu ze sferą pozytywną rozstrzygnięcia w zakresie faktów i podstawy rozstrzygnięcia, nie zaś w oparciu o luźne wnioskowanie wywodzone jedynie z faktu istnienia własności Skarbu Państwa oraz ogólnej interpretacji przepisów prawa.

Końcowo Gmina zarzuciła organowi dowolność w podejściu do gruntów tego samego rodzaju, objętych wcześniej tą samą księgą wieczystą, tj. spornej działki nr [...] względem działek nr [...] i nr [...]. W odniesieniu do spornej nieruchomości organ zastosował bowiem tryb, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r., pomimo że w ramach tej samej kategorii i przeznaczenia działek drogowych, objętych poprzednio jedną księgą wieczystą, nabycie własności przez Gminę [...] nastąpiło w drodze decyzji przenoszącej własność odpowiednio w 2012 oraz 2013 roku.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] lipca 2019 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2018 r. stwierdzającą nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., nieodpłatnie, prawa własności nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym [...][...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego czy można było objąć powyżej wskazaną nieruchomość komunalizacją na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r., Nr 32, poz. 191, ze zm.), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą komunalizacyjną".

Zdaniem Sądu, dokonana przez organy ocena rozpatrywanej sprawy jest prawidłowa i znajduje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz obowiązujących przepisach.

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełnią funkcję organów założycielskich, zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom staje się, w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 27 maja 1990 r.), z mocy prawa, mieniem właściwych gmin. Podejmowana na tej podstawie decyzja ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że potwierdza ona stan prawny, jaki zaistniał w dniu wejścia w życie ustawy.

Obowiązkiem organów orzekających w przedmiocie komunalizacji mienia jest zatem ustalenie, czy według stanu na dzień 27 maja 1990 r. mienie to stanowiło własność Skarbu Państwa i czy należało do: rady narodowej bądź terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstwa państwowego, dla którego rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełniły funkcje organów założycielskich, albo do zakładów lub innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom.

W ocenie Sądu, rozpoznając niniejszą sprawę prawidłowo ustaliły organy, że będąca przedmiotem komunalizacji działka stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu z 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13, poz. 87), co potwierdza treść znajdującego się w aktach sprawy odpisu z księgi wieczystej.

W sprawie pozostaje również bezsporne, że sporna działka stanowiła drogę wewnętrzną, która nie była zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych.

O przynależności mienia do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego decydowała treść art. 6 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. Dz., U. z 1989 r., Nr 14, poz. 74, ze zm., dalej jako "ustawa z 29 kwietnia 1985 r."), w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej. W myśl powołanego przepisu, terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Z przepisu tego wynikało, że nieruchomości, które nie zostały przez terenowy organ administracji państwowej rozdysponowane w sposób tam określony, "należały" do tego organu niezależnie od tego, jaki podmiot faktycznie władał danym mieniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, który sąd w składzie orzekającym w całości podziela, że użyte w art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej sformułowanie "należące do" rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego oznacza przynależność mienia państwowego do tych podmiotów w sensie prawnym (rozumianym jako posiadanie określonego tytułu prawnego), a nie tylko w sensie faktycznym. Wobec powyższego, za nieruchomość "nie należącą" do terenowego organu administracji można uznać tylko taką nieruchomość, która w dniu 27 maja 1990 r. była w sposób prawem przewidziany oddana w zarząd lub użytkowanie państwowej jednostce organizacyjnej. W tym czasie ustanowienie zarządu wymagało stosownej formy prawnej, tj. stosownej decyzji lub umowy. Stanowił o tym jednoznacznie art. 38 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r., zgodnie z którym państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Istnienia tego rodzaju dokumentów, potwierdzających na dzień 27 maja 1990 r. prawo zarządu do spornej nieruchomości jakiemukolwiek podmiotowi, nie potwierdza jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy.

W sprawie niniejszej nie wykazano zatem aby sporna nieruchomość należała do innego podmiotu niż terenowy organ administracji publicznej. W konsekwencji, prawidłowo uznały organy, ze sporna nieruchomość należała we wspomnianej dacie - w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej - do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Jak już bowiem wskazano powyżej, stosownie do art. 6 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej), terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami państwowymi, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. O tym natomiast, że terenowym organem administracji państwowej, o którym mowa w tym przepisie, jest organ stopnia podstawowego, przesądza art. 3 ust. 2 ustawy, stanowiąc, że ilekroć w ustawie jest mowa o radach narodowych lub terenowych organach administracji państwowej bez bliższego określenia, rozumie się przez to rady narodowe stopnia podstawowego lub terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami.

W tym stanie rzeczy rację ma organ odwoławczy formułując ocenę, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie materialnoprawne przesłanki komunalizacji spornego mienia z mocy prawa. Zarzuty zaś naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 11 ustawy komunalizacyjnej oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1985 r., oparte na kwestionowaniu "należenia" spornej nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. do terenowego organu administracji stopnia podstawowego, uznać należy za niezasadne.

Niezasadne okazały się również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa. Analiza akt sprawy potwierdza, że rozpoznając niniejszą sprawę organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające. Zebrały dokumentację niezbędną do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a z poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych wyprowadziły słuszne wnioski. Należy także zwrócić uwagę, że wobec treści art. 6 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie 27 maja 1990 r.) organy administracji nie miały obowiązku badania, czy gminie przysługiwał tytuł prawny do gruntu, w sytuacji gdy inny podmiot nie legitymował się takim tytułem. Uprawnienia władcze gminy do mienia, do którego nie wykazały tytułu prawnego inne podmioty, potwierdził Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 9 grudnia 1992 r., sygn. W 13/91 (publ. OTK 1992, nr 2, poz. 37). W powołanej uchwale Trybunał wskazał, że pojęcie normatywne "należące do", użyte w art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących mienie ogólnonarodowe (państwowe), będących w dyspozycji przedsiębiorstw państwowych, oznacza w tym przepisie, że przedsiębiorstwa te wykonywały w stosunku do tych nieruchomości różnego rodzaju uprawnienia o charakterze cywilnoprawnym. Nie wyłącza to tego, że grunty będące w zarządzie przedsiębiorstw państwowych (nie stanowiące ich własności) z punktu widzenia uprawnień administracyjnych o charakterze władczym "należały do" terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, które wykonywały uprawnienia władcze w stosunku do wymienionych wyżej gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2014 r., sygn. akt I OSK 593/13, publ. w bazie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, bez znaczenia dla prawidłowości zaskarżonej decyzji, która rozstrzyga wyłącznie o tym czy w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy, pozostaje zarzut skarżącej, że sporna działka nie ma ustalonego geodezyjnie przebiegu w terenie, nie były wznawiane granice, a także ma niewłaściwe parametry uniemożliwiające w przyszłości nadanie jej kategorii drogi gminnej. Z tych samym powodów, dla oceny przesłanek z art. 5 ust. 1 ustawy, nie mogła mieć znaczenia podniesiona w skardze okoliczność, że sporna nieruchomość stanowi drogę dojazdową do nieruchomości wykorzystywanych jedynie przez podmiot prowadzący działalność turystyczną i nie pełni funkcji drogi publicznej.

Nie sposób również pominąć tego, że Gmina - poza kwestionowaniem ustaleń organu opartych o zebrany w sprawie materiał dowodowy - nie przedłożyła żadnych dokumentów i nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów na poparcie zawartych w skardze twierdzeń. Przypomnieć trzeba, że na mocy ustawy z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmianie uległa treść art. 7 kpa. Przed powołaną nowelizacją komentowany przepis nie wskazywał wprost, że podejmowanie czynności dowodowych w toku postępowania następuje także na wniosek stron, nakładając obowiązek w tym zakresie jedynie na organ działający z urzędu. Tak jednak w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie powstałym na gruncie poprzedniego brzmienia powołanego przepisu wskazywano, że co prawda organ obowiązany jest z urzędu stwierdzić, jakie dowody są niezbędne w danej sprawie a także z urzędu dowody te przeprowadzić, jednak nałożony mocą art. 7 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania i zbadania całego materiału dowodowego nie powoduje, że strona postępowania zwolniona jest od współudziału w realizacji tego obowiązku. Przepis w nowym brzmieniu przyznaje inicjatywę w postępowaniu dowodowym także stronom. W niniejszym postępowaniu administracyjnym skarżąca takiej inicjatywy w żadnej mierze nie wykazała.

Prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogła również podważyć argumentacja skarżącej, że w stosunku do spornej nieruchomości organ zastosował tryb przewidziany w art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, pomimo że w stosunku do zlokalizowanych w sąsiedztwie tej działki innych nieruchomości, w ramach tej samej kategorii i przeznaczenia działek drogowych objętych poprzednio jedną księgą wieczystą, organ zastosował tryb określony w art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej. Zastosowanie innego trybu nabycia nieruchomości niż określony w art. 5 ust. 1 ustawy nastąpiło bowiem w odniesieniu do nieruchomości stanowiących inne działki ewidencyjne, posiadające odrębną dokumentację, i tym samym nie mogło mieć wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 powołanej ustawy.