Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3965/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędziowie: NSA Anna Dumas (sprawozdawca), WSA del. Maciej Kurasz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] sp.j. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 418/13 w sprawie ze skargi P. [...] sp.j. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 31 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 3965/13

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 418/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę spółki jawnej P. [...] sp.j. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 31 maja 2013 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r.

Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 r. Do opodatkowania wskazała m.in. powierzchnię 1207 m², budynków tzw. pozostałych. Spółka wyjaśniła, że budynek o powierzchni 1207 m², był kompletną ruiną bez przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych. W 2010 r. został wyremontowany i sprzedany firmie leasingowej.

Decyzją z dnia 31 maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 r. (10 miesięcy 2010 r.) w kwocie 59 529,25 zł. Kolegium wskazało, że kwestią sporną jest ustalenie czy w 2010 r. stanowiący własność Spółki budynek byłych warsztatów szkolnych o powierzchni 1207,40 m², położony w K., ze względów technicznych nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał na pojęcie względów technicznych utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych i odnosząc je do stanu faktycznego sprawy przyjął, że w sprawie nie nastąpiło zerwanie związku spornego budynku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Stan techniczny spornego budynku w 2010 r. do zakończenia remontu był niewątpliwie zły, jednakże taki stan rzeczy determinowany był wolą właściciela (podatnika), który nie dokonywał remontu, naprawy budynku. Organ zwrócił uwagę, że akt sprawy wynikało, iż budynek był sukcesywnie remontowany, a następnie w 2010 r. został sprzedany firmie leasingowej. W ocenie Kolegium, niewątpliwie przejściowy charakter złego stanu technicznego budynku i przejściowa niemożność wykorzystywania przez skarżącą spółkę nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od tej nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

W skardze na ww. decyzję spółka wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

- art. 229 w związku z art. 187 w związku z art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "O.p."), które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało poprzedzone wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz zaniechanie przeprowadzenia przez organ drugiej instancji dodatkowego postępowania dowodowego, pomimo istnienia licznych wątpliwości, co do istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz przerzucenie na skarżącego ciężaru dokładnego wyjaśnienia stanu technicznego przedmiotowej nieruchomości;

- art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej w skrócie "u.p.o.l.")., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną interpretację oraz utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, choć oczywistym jest, że przedmiotowa nieruchomość ze względów technicznych nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium, w świetle którego stan spornego budynku jest przejściowy. Przyjęcie, że brak w zdewastowanym budynku przyłączy wodnych, gazowych, elektrycznych nie ma wpływu na prowadzenie w nim działalności gospodarczej jest nielogiczne i irracjonalne. Skarżąca nie zgodziła się także z opinią, że z dokumentów sprawy nie wynika aby budynek był zdewastowany czy też posiadał braki przyłączy wodno-kanalizacyjnych, energii elektrycznej i gazowej. Zdaniem Skarżącej to na organie podatkowym prowadzącym postępowanie podatkowe ciąży obowiązek wykazania wszelkimi środkami dowodowymi, że nie zachodzi w sprawie przesłanka wyjątkowa względów technicznych. Tymczasem organy podatkowe przyjęły z góry, bez żadnego dowodu pozytywnego, że skoro strona nie przedstawiła dowodów, to przesłanki przepisu nie zostały wykazane, co jest niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę Kolegium uznało zarzuty skargi za nieuzasadnione, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W zaskarżonym wyroku WSA w Kielcach w całości podzielił ustalenia dotyczące stanu faktycznego poczynione organy obu instancji, podnosząc, że znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Po wyjaśnieniu przyjmowanego znaczenia pojęcia "względy techniczne" Sąd zauważył, że organy podatkowe nie kwestionowały złego stanu budynku, jednak prawidłowo wywiodły, iż nie ma on charakteru obiektywnego i trwałego, co upoważniłoby skarżącą do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania. Zdaniem Sądu, w zakresie poczynienia tego ustalenia organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi tak rozumiana, sporna przesłanka. Sąd uznał, że analiza dowodów świadczy o tym, iż zły stan techniczny budynku miał charakter przejściowy – wprawdzie nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej w 2010 r. do zakończenia remontu, to jednak przeprowadzony remont pozwolił na takie jego wykorzystanie w przyszłości. Sąd zauważył także, że w odwołaniu strona wskazała wprost: "Remont był wykonany w 2010 r. i od tego czasu służy on do prowadzenia działalności gospodarczej", zaś faktyczne, okresowe niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zdaniem Sądu, fakt modernizacji budynku dowodzi właśnie, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z trwałą niemożnością wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej ze względów technicznych, a stanem przejściowym.

Sąd podzielił również stanowisko Kolegium, że brak przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych nie dotyczy konstrukcji budynku i nie stanowi obiektywnej przeszkody wyłączającej możliwość wykorzystywania budynku w przyszłości. Istnienie takiej okoliczności nie ma charakteru trwałego bowiem przeszkoda taka może zostać zlikwidowana w każdym momencie poprzez podjęcie przez skarżącą działań o charakterze faktycznym zmierzających do przyłączenia budynku do sieci. Sąd podzielił również stanowisko organów, że eksponowany przez skarżącą zły stan budynków, uniemożliwiający wykorzystanie ich do prowadzonej działalności gospodarczej, był determinowany wolą skarżącej.

Sąd stwierdził także, że organy prowadziły postępowanie zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach O.p., w jego trakcie podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrały i rozważyły materiał dowodowy zgodnie z wymogami zawartymi w art. 122, 180, 187 § 1 i 191 O.p., a następnie prawidłowo zastosowały prawo materialne. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, nie istniała potrzeba przeprowadzenia dodatkowych dowodów z zeznań świadków, biegłego oraz przeprowadzania przez Kolegium "dodatkowego postępowania dowodowego" na okoliczność stanu technicznego spornego budynku.

W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła ww. wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych, zarzucając:

• na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach i oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na wadliwym przyjęciu, że zły stan techniczny budynku nie miał charakteru trwałego i obiektywnego a nadto, że nie miał charakteru trwałego brak w budynku przyłączy gazowych i wodnokanalizacyjnych, podczas gdy tego rodzaju ustalenia w żaden sposób nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, że zły stan budynku miał przejściowy charakter, zależny od woli podatnika;

• na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na nietrafnym przyjęciu, że niewątpliwie zły stan budynku po byłych warsztatach, był stanem przejściowym i nie miał charakteru obiektywnego, przez co nie można przyjąć, że budynek ten nie był i nie mógł być ze względów technicznych wykorzystywany przez skarżącą spółkę do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej w sytuacji, w której nie można mówić o przejściowym stanie budynku, który zakupiony został w stanie ruiny nie nadawał się (również wobec braku podłączenia do budynku przyłączy gazowych i wodnokanalizacyjnych) do prowadzenia w nim działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że w razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do oceny zastosowania przez ten sąd przepisów prawa materialnego (wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1761/13, z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 1438/14, z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2355/11, z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt II FSK 775/10). Trzeba jednak wskazać, że taka kolejność rozpoznania zarzutów kasacyjnych jest uzasadniona, gdy skarga kasacyjna dokonuje wyraźnego rozdzielenia zarzutów materialnych i procesowych oraz gdy rozdzielenie to znajduje oparcie w przepisach będących podstawą rozstrzygania przed organami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 1515/13). Mogą się natomiast zdarzyć sytuacje, gdy powyższa kolejność powinna zostać zmieniona lub gdy zarzuty z obydwu podstaw kasacyjnych powinny zostać rozpoznane łącznie. Ma to miejsce wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy kluczową jest kwestia rozumienia regulacji materialnoprawnych, gdy uchybienia procesowe stanowią konsekwencję (pochodną) uchybień materialnoprawnych lub gdy naruszenie prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wywodzi z wadliwie zastosowanych przepisów prawa procesowego (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt I FSK 486/09). Taka swoista sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, w której zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kluczowe w sprawie była kwestia wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w odniesieniu do opodatkowania przez przedsiębiorcę budynku w trakcie remontu. Sąd pierwszej instancji zaaprobował ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny i stanowisko merytoryczne, wedle którego Spółka powinna opodatkować posiadany i wpisany do ewidencji środków trwałych remontowany budynek jako związany z działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu pierwszej instancji na tle przedstawionego stanu faktycznego nie doszło do zmiany sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowego budynku ze względu na występujące względy techniczne. W ocenie Spółki przedmiotowy budynek położony w K. nie powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości ze względu na to, że posiadany przez Skarżącą budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Sąd kasacyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji właściwie odczytał treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazać należy, że w przepisie tym ustawodawca zdefiniował grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W przedmiotowej sprawie do bezspornych należą takie okoliczności, jak fakt, że Spółka jest przedsiębiorcą i w jej posiadaniu znajduje się sporny (co do sposobu kwalifikacji podatkowej) budynek. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budynkach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania tychże nieruchomości przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Jak już zaznaczono, kwestie te w rozpoznawanym przypadku nie budzą wątpliwości. Ustawodawca w powołanym przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przewidział jednak wyjątek (obok nieruchomości mieszkalnych), w którym przedmiot opodatkowania, mimo że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie będzie obciążany stawką podatku od nieruchomości dotyczącą gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek ten stanowią grunty, budynki oraz budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem ustalenie, jak rozumieć sformułowanie, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (ze względów technicznych) oraz jak przekłada się to na ustalone w toku postępowania okoliczności stanu faktycznego. Ustawodawca definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie wyjaśnił pojęcia "względów technicznych", a także nie dokonał odesłania do przepisów prawa budowlanego, dlatego też nie będą miały w sprawie bezpośredniego zastosowania postanowienia § 3 pkt 7 i § 49 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.).

Rozpoznając niniejszą sprawę skład orzekający podziela stanowisko zawarte w ugruntowanym orzecznictwie sądowym, że w związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny", a tym samym odnosić je należy do stanu nieruchomości, niepozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Zgodzić należy się także z oceną, że przez użyte w powołanym przepisie określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (wyrok WSA w Gliwicach z 5 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 367/09). Z treści analizowanego przepisu można wyczytać także, iż "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie, np. prawny, finansowy czy faktyczny oraz że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Względy techniczne, o których mowa w u.p.o.l., odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. (L. Etel. Komentarz do art. 1 (a) ustawy o podatku od nieruchomości, LEX 2012 nr 138626).

W kontekście powyższych uwag stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, iż wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu. Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego budynku nie dyskwalifikował go - w ogóle - z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ograniczał wysokość uzyskiwanych z tych budynków - bezpośrednio - dochodów w danym roku podatkowym. Na podkreślenie zasługuje także to, iż Skarżąca mimo złego stanu technicznego nabytego budynku nie zdecydowała się na jego wyburzenie i postawienie na jego miejscu nowego obiektu. Należy zatem przyjąć, że stan techniczny budynku pozwalał na jego adaptację lub inne wykorzystanie przez przedsiębiorcę. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika kluczowe dla sprawy ustalenie, że zły stan techniczny budynku miał charakter przejściowy, bo przeprowadzony w 2010 r. kompleksowy remont pozwolił na wykorzystanie budynku w przyszłości. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę posiadanej przez siebie nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od tej nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2014 r. II FSK 944/12 ).

Stan przejściowy to m.in. stan możliwy do przezwyciężenia w drodze modernizacji zniszczonych obiektów, co Spółka uczyniła w odniesieniu do spornego budynku. Na uznanie tego stanu jako stanu przejściowego nie wpływa fakt, że Spółka nabyła sporny budynek już w złym stanie. Zakup tych nieruchomości był determinowany wolą Spółki, a ona sama nie kwestionowała, że nabyła nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej, o czym też świadczy ich wpisanie do ewidencji środków trwałych. Istotne jest, że istniała możliwość wykonania modernizacji i takie czynności przeprowadzono. Przyznać należy rację Sądowi pierwszej instancji, że brak przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych nie dotyczy konstrukcji budynku i nie stanowi obiektywnej przeszkody wyłączającej możliwość wykorzystywania budynku w przyszłości. Istnienie takiej okoliczności nie ma charakteru trwałego bowiem przeszkoda taka może zostać zlikwidowana w każdym momencie poprzez podjęcie przez Skarżącą działań o charakterze faktycznym zmierzających do przyłączenia budynku do sieci.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji na tle stanu faktycznego zaprezentowanego przez organy podatkowe dokonał prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uznając, że przedmiotowy budynek jako związany z działalnością gospodarczą Skarżącej był opodatkowany właściwą stawką podatkową. Tym samym za nietrafione Sąd uznał zarzuty Skarżącej co do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Naczelny Sąd Administracyjny, w kontekście przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, nie dostrzegł w zaskarżonym orzeczeniu naruszeń przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. w związku z art. 187 i art. 191 O.p. Podnieść należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Musi ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną i jej wyjaśnienie. W ramach pierwszego z elementów sąd winien nie tylko opisać dotychczasowy przebieg sprawy, w tym ustalenia dokonane przez organy podatkowe, ale również je ocenić, tak, by było oczywiste, jaki stan faktyczny został przyjęty przez Sąd jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2123/04, opubl. w ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 9). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada powyższym wymogom. Sąd pierwszej instancji przedstawił bowiem przebieg sprawy, a także zawarł własną ocenę i analizę tego stanu. Możliwe jest prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a tym samym kontrola instancyjna wyroku. Uzasadnienie to odpowiada zatem wymogom wskazanym w art. 141 § 4 p.p.s.a., tylko zaś w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wyrok Sądu pierwszej instancji w przypadku zarzutu opartego na naruszeniu wskazanego wyżej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II FSK 1006/06). Zatem okoliczność, że zdaniem składającego skargę kasacyjną, ocena dokonanych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych oraz wykładnia art. 1a ust. 1pkt 3 u.p.o.l. była wadliwa, nie może być brana pod uwagę jako uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a.

W ocenie Sądu kasacyjnego przyznać należy rację Sądowi administracyjnemu, iż w rozpoznawanej sprawie organy prowadziły postępowanie zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach Ordynacji podatkowej. W jego trakcie podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrały i rozważyły materiał dowodowy zgodnie z wymogami zawartymi w art. 122, 180, 187 § 1 i 191 O.p., a następnie prawidłowo zastosowały prawo materialne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.