Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 829/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 11, art. 21 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze
article: art. 202 par. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013r. sprawy ze skargi EŁ na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległość podatkową Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008r. oraz kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 207 § 1, art. 107 § 1, § 2 pkt 2 i 4 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A. A., byłego członka zarządu "X." Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w P. (poprzednia nazwa: "Y." z siedzibą w S.), za zaległość podatkową Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że Spółka nie dopełniła ciążących na niej obowiązków podatkowych i nie wpłaciła na konto urzędu skarbowego kwoty podatku od towarów i usług, wynikającej ze złożonej deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2008 r. w wysokości [...] zł. W celu dochodzenia powyższej należności, w dniu [...] marca 2009 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy, nr [...], który następnie skierował do egzekucji. W toku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego nie udało się zaspokoić nawet w części wyżej wskazanego zobowiązania podatkowego. Powstały natomiast koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł. W związku z bezskutecznością egzekucji wobec Spółki, wszczęte zostało postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A. A. za powyższą zaległość w podatku od towarów i usług, odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego, gdyż w okresie powstania tej zaległości pełniła ona funkcję prezesa zarządu Spółki. W toku tego postępowania ustalono, że A. A. była jedynym członkiem zarządu Spółki w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa, a wobec braku przesłanek określonych w art. 116 O.p., pozwalających na wyłączenie jej odpowiedzialności, odpowiada ona za zaległości podatkowe. Organ I instancji podniósł, że podatniczka nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, nie zgłosiła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości Spółki, a także nie wykazała okoliczności lub dowodów, które wskazywałyby na brak jej winy w niedopełnieniu powyższego obowiązku. Podkreślono także, że w toku egzekucji administracyjnej uzyskano jedynie kwotę [...] zł, która tylko w części pokryła powstałe koszty egzekucyjne.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A. A., reprezentowana przez adwokata, złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 O.p. poprzez nieobiektywne prowadzenie postępowania, niepodjęcie wszelkich starań w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, niezebranie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji na podstawie wadliwie zebranego materiału dowodowego oraz swobodne uznanie, iż strona nie wykazała, że nie zachodzą przesłanki do przeniesienia na nią odpowiedzialności podatkowej;

- art. 116 § 1 O.p. poprzez niewykazanie, że egzekucja z majątku "X." Sp. z o.o. okazała się bezskuteczna, a także niewskazanie wystąpienia przesłanek do ogłoszenia upadłości Spółki oraz czasu, w którym te przesłanki miały wystąpić,

- art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. poprzez wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej pomimo wykazania, że w odniesieniu do Spółki został zgłoszony we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości,

- art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. poprzez wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej pomimo wykazania przez stronę, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jej winy. Ponadto podatniczka wniosła o przeprowadzenie kilku dowodów z przesłuchania świadków i z dokumentów.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż organ I instancji niesłusznie przyjął, że egzekucja prowadzona z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, w szczególności, zdaniem strony, nie była prowadzona wobec całego majątku Spółki. Zdaniem podatniczki przyczyny ogłoszenia upadłości "X." Sp. z o.o. powstały w końcu czerwca bądź na początku lipca 2009 r. Wskazano, że "Y." Sp. z o.o. jeszcze w lutym 2009 r. posiadała wierzytelności w kwocie co najmniej [...] zł. Ponadto strona stwierdziła, że postanowienie organu I instancji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki nie zostało wydane z uwagi na bezskuteczność prowadzonej egzekucji, ale dlatego, że "X." Sp. z o.o. w likwidacji została prawomocnie wykreślona z rejestru przedsiębiorców. Odwołująca się zarzuciła także, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, pominął okoliczności braku faktycznej możliwości pełnienia przez nią obowiązków prezesa zarządu Spółki, gdyż w okresie od stycznia do kwietnia 2009 r. przebywała ona poza granicami kraju. Powyższe potwierdza zwolnienie lekarskie z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz elektroniczny bilet na wylot z P. w dniu [...] stycznia 2009 r. i powrót w dniu [...] kwietnia 2009 r. Odwołująca podkreśliła, że deklarację VAT-7R za miesiąc grudzień 2008 r. złożył w imieniu Spółki w dniu 26 stycznia 2009 r. prokurent Spółki. Powołane okoliczności, jej zdaniem, wskazują, że organ błędnie uznał, że podatniczka, pomimo formalnego pełnienia funkcji prezesa zarządu, miała możliwość rzeczywistego oddziaływania na funkcjonowanie Spółki. Według strony wniosek z dnia 10 lipca 2009 r. o ogłoszenie upadłości został zgłoszony we właściwym czasie, w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. Ponadto nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że przesłanki ogłoszenia upadłości Spółki nastąpiły już na koniec 2007 r., w trakcie 2008 r. bądź przed 7 stycznia 2009 r. i w tym zakresie strona zarzuciła organowi dowolność i brak szczegółowej analizy. Zdaniem strony organ nie zbadał przyczyn złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w dniu 10 lipca 2009 r. Podatniczka wyraziła przekonanie, że w okresie kiedy ona była członkiem zarządu to kondycja finansowa Spółki nie wskazywała na konieczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Podkreśliła, że Spółka w 2008 r. regulowała swoje zobowiązania, w szczególności wobec urzędu skarbowego i nie może ponosić odpowiedzialności za działania i zaniechania zarządu Spółki po dniu jej faktycznego odwołania. Podniosła także, że z chwilą zbycia udziałów w Spółce przestała mieć jakikolwiek wpływ na jej funkcjonowanie, w szczególności nie miała możliwości ustalenia, czy Spółka wyegzekwowała przysługujące jej wierzytelności.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w toku instancji odwoławczej, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107, art. 108 i art. 116 O.p., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że "Y." Sp. z o.o. (obecnie: "X." Sp. z o.o.) nie uregulowała zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r., którego termin płatności upływał w dniu 26 stycznia 2009 r. Z dokumentów znajdujących się w Sądzie [...] w P., Wydział Krajowego Rejestru Sądowego (KRS [...]) wynikało, że A. A. w okresie od [...] lipca 2006 r. do [...] lutego 2009 r. sprawowała jednoosobowo zarząd w spółce "Y." Sp. z o.o. z siedzibą w S. Została ona powołana na funkcję prezesa zarządu umową spółki w formie aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., a odwołana z tej funkcji z dniem [...] lutego 2009 r. uchwałą Zgromadzenia Wspólników "Y." Sp. z o.o. z siedzibą w S. Opierając się na powyższych dokumentach organ podatkowy uznał, że A. A. pełniła funkcję członka zarządu w Spółce z o.o. "Y." od [...] lipca 2006 r. do [...] lutego 2009 r., a więc w czasie gdy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r.

W ocenie organu II instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawiał wątpliwości, że nie zachodziła żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku Spółki. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych w [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Zajęcia okazały się w większości nieskuteczne. Skuteczne okazało się jedynie zajęcie rachunku bankowego w [...]. W dniu [...] lipca 2009 r. bank dokonał wpłaty na poczet zajęcia w kwocie [...] zł. Uzyskane z tego tytułu środki wystarczyły jedynie na częściowe pokrycie powstałych kosztów egzekucyjnych. W dniu [...] lipca 2009 r. podjęto próbę zajęcia wierzytelności w "Z." Sp. z o.o. Spółka ta nie uznała zajętych wierzytelności, podnosząc w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., iż nie jest dłużnikiem Sp. z o.o. "X." z żadnego tytułu, ani nie jest zobowiązana do jakichkolwiek świadczeń na rzecz tego podmiotu.

W dniu [...] lipca 2009 r. dokonano zajęcia ruchomości Spółki, tj. samochodu osobowego marki [...] oraz komputerów: [...] i [...]. Wskazany pojazd został w dniu [...] grudnia 2009 r. sprzedany z wolnej ręki za kwotę [...] zł. Uzyskane z tego tytułu środki wystarczyły jedynie na częściowe pokrycie powstałych kosztów egzekucyjnych. Komputery natomiast, w ocenie biegłego skarbowego, okazały się bezwartościowe dla potrzeb egzekucji (sprzedaż licytacyjna), gdyż wykazywały duży stopień zużycia oraz posiadały bardzo słabe parametry techniczne i zostały zwolnione spod egzekucji, albowiem zaistniały podstawy do uznania, że koszty likwidacji powyższych ruchomości przewyższyłyby ich wartość. Z akt sprawy wynika, że Spółka nie jest właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości, bądź posiadaczem innych pojazdów mechanicznych.

Z raportów poborcy skarbowego z dnia [...] marca 2009 r. z dnia [...] września 2009 r. wynika, iż niemożliwe było dokonanie czynności egzekucyjnych, gdyż "Y." Sp. z o.o. (obecnie "X." Sp. z o.o.) w dniu [...] lutego 2009 r. wyprowadziła się i od [...] marca 2009 r. nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem jako siedziby Spółki. Ponadto organ egzekucyjny po uprzednim wezwaniu Spółki oraz jej wspólników nie uzyskał żądanych informacji i wyjaśnień wskazujących m.in. na posiadane nieruchomości, rachunki bankowe, środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, wierzytelności, umowy zawarte z kontrahentami, adresy wszystkich miejsc prowadzenia działalności gospodarczej i miejsc, w których znajduje się majątek Spółki oraz do udzielenia pisemnych informacji i wyjaśnień niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W toku postępowania pełnomocnik Spółki przedłożył aktualny wykaz majątku Spółki sporządzony na dzień [...] czerwca 2009 r. i informacje w zakresie rachunków bankowych Spółki. Ponadto na wezwanie organu egzekucyjnego kolejny prezes Spółki - D. S. poinformował, że Spółka posiada wyłącznie rachunek bankowy w [...]. Majątek Spółki stanowiły ruchomości wymienione w załączonym do pisma wykazie majątku Spółki z dnia [...] października 2009 r., których część została zajęta w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. W piśmie tym podano ponadto, że Spółka nie posiadała żadnych wierzytelności ani umów zawartych z kontrahentami. Jako jedyne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, w którym jednocześnie mieściła się siedziba Spółki, wskazano adres ul. W. w P. Ze sprawozdania likwidatora Spółki z czynności likwidacyjnych, sporządzonego za okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] maja 2010 r. wynikało, iż Spółka nie dysponuje żadnym majątkiem, który mógłby zostać spieniężony.

W tym stanie rzeczy organ egzekucyjny w dniu [...] lipca 2011 r. umorzył postępowanie egzekucyjne przeprowadzone wobec majątku Spółki dotyczące zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2008 r. i od stycznia do marca 2009 r., w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. i w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od maja do grudnia 2008 r.

Organ podatkowy II instancji zwrócił uwagę, że prowadzone z wniosku innego wierzyciela - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. - postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. z powodu bezskuteczności egzekucji.

Dodatkowym potwierdzeniem braku możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowych z majątku Spółki, według organu, było postanowienie Sądu Rejonowego [...] w P. Wydział [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn. akt [...], oddalające wniosek Spółki o ogłoszenie upadłości, obejmującej likwidację majątku, z uwagi na brak majątku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Wartość majątku Spółki na dzień zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynosiła [...] zł, natomiast zobowiązania Spółki stanowiły kwotę [...] zł. Wśród tych zobowiązań największą część stanowiły zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie [...] zł oraz zobowiązania wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w kwocie [...] zł. We wniosku tym podano, że Spółka nie zatrudniała żadnych pracowników ani nie posiadała żadnych wierzytelności.

Powołane powyżej okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, dowodzą, że na dzień wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej A. A. za zaległość Spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. egzekucja wobec majątku Spółki okazała się bezskuteczna.

Organ podniósł, że odwołująca się nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowej w znacznej części, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Podkreślono, że wskazane przez podatniczkę wierzytelności z faktur w kwocie [...] zł, należne od firmy "Z." Sp. z o.o. nie mogły być uznane za mienie, z którego jest możliwa egzekucja. Zaznaczono bowiem, że z protokołu przesłuchania D. S. z dnia [...] czerwca 2012 r. wynikało, że faktury dokumentujące wierzytelności "X." Sp. z o.o., należne od "Z." Sp. z o.o. zostały w latach 2007 – 2008 nieprawidłowo wystawione. W związku z koniecznością wystawienia faktur VAT korygujących "X." Sp. z o.o. zobowiązana była zapłacić temu kontrahentowi kilkanaście tysięcy złotych. Co więcej, z tytułu powoływanych przez stronę wierzytelności Spółka nie uzyskała żadnej kwoty.

Organ nie podzielił także stanowiska podatniczki, że okolicznością wyłączającą jej odpowiedzialność za przedmiotową zaległość był brak faktycznej możliwości pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki związany z wyjazdem za granicę w dniu [...] stycznia 2009 r. Organ II instancji wskazał, że z treści art. 116 § 2 O.p. wynika, iż odpowiedzialność podatkowa członka zarządu jest uzależniona od kryterium formalnego, jakim jest pełnienie funkcji członka zarządu. Odpowiedzialność ta nie jest natomiast w żaden sposób zależna od zakresu faktycznie wykonywanych przez członka zarządu czynności. Dodatkowo organ powołał się na treść art. 202 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. – dalej w skrócie: "K.s.h."), podnosząc, że podatniczka, z uwagi na wyjazd w dniu [...] stycznia 2009 r., mogła skorzystać z prawa do złożenia rezygnacji z pełnienia mandatu członka zarządu.

W ocenie organu odwoławczego, strona nie wykazała, by wniosek z dnia 10 lipca 2009 r. o ogłoszenie upadłości "X." Sp. z o.o. został zgłoszony we właściwym czasie. Odwołując się do przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm. – dalej w skrócie: "P.u.n.") organ wskazał, że dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Za niewypłacalnego zaś uważa się podmiot, który nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań lub gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku. Wystąpienie którejkolwiek z powyższych przesłanek obliguje zarząd spółki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Organ odwoławczy podniósł, że na koniec 2007 r. zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej majątku. Znajdujący się w aktach sprawy bilans Spółki sporządzony na dzień 31 grudnia 2008 r. wskazuje, że na dzień 31 grudnia 2007 r. aktywa Spółki wynosiły [...] zł; zobowiązania [...] zł, w tym długoterminowe [...] zł, krótkoterminowe [...] zł, a kapitał własny miał wartość ujemną i wyniósł (-) [...] zł. Z kolei w 2008 r. zobowiązania Spółki wynosiły już [...] zł, w tym długoterminowe [...] zł, a krótkoterminowe [...] zł. Wskaźnik bieżącej płynności finansowej, służący do oceny zdolności jednostki w zakresie terminowego regulowania zobowiązań bieżących kształtował się w 2007 r. na poziomie 0,92, a w 2008 r. wyniósł 1,1 i odbiegał od wartości pożądanych wynoszących 1,2 - 2,0. Również wskaźnik ogólnego zadłużenia, pozwalający na ocenę poziomu zadłużenia Spółki, wynoszący za 2007 r. wartość powyżej 1,0, a za 2008 r. 0,90, odbiegał od wartości pożądanych, których wielkość powinna oscylować w przedziale 0,57 - 0,67.

W oparciu o powyższe, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, niewypłacalność Spółki wystąpiła już w 2007 r., gdyż jej majątek na dzień 31 grudnia 2007 r. nie wystarczał na pokrycie istniejących zobowiązań. Ponadto wskazano, że od czerwca 2008 r. nastąpiło trwałe zaprzestanie płacenia długów, bowiem Spółka nie regulowała należnych zobowiązań w terminie wobec Urzędu Skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jak wynikało z wykazu stanu zaległości podatkowych Spółki na dzień [...] lipca 2011 r., Spółka nie realizowała terminowo zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące: od maja do grudnia 2008 r. i w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. Spółka zalegała również z płatnościami z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i FGŚP w okresie styczeń - grudzień 2008 r. Ponadto, ze sporządzonego przez Spółkę do wniosku z dnia 10 lipca 2009 r. o ogłoszenie upadłości, wykazu zobowiązań wobec Skarbu Państwa wynikało, że Spółka generowała zaległości wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych m.in. za miesiące od sierpnia do grudnia 2008 r. Wszystkie wyżej ujęte zobowiązania powstały w okresie, gdy A. A. pełniła funkcję prezesa zarządu Spółki. Z uwagi na fakt, że w pierwszej kolejności wystąpiła przesłanka niedoboru majątku w stosunku do długów Spółki, czternastodniowy termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, zdaniem organu, należało liczyć od dnia 31 grudnia 2007 r.

Z akt sprawy wynika, że wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony dopiero w dniu 10 lipca 2009 r. przez kolejnego prezesa zarządu Spółki - D. S.. Wniosek ten jednakże został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w P. Wydział [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn. akt [...], z uwagi na fakt, iż majątek Spółki nie wystarczył nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, a tym bardziej zaspokojenia wierzycieli w ramach tego postępowania. Podkreślono, że wartość majątku Spółki na dzień zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynosiła [...] zł, natomiast zobowiązania Spółki stanowiły kwotę [...] zł. Wśród tych zobowiązań największą część stanowiły zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie [...] zł oraz zobowiązania wobec Urzędu Skarbowego w kwocie [...] zł. W ocenie organu odwoławczego, powyższe okoliczności potwierdzały, że wniosek o upadłość Spółki nie został zgłoszony we właściwym czasie.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził brak podstaw, aby przyjąć, iż nie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy podatniczki. Zdaniem organu A. A. winna była przedmiotowy wniosek zgłosić najpóźniej do dnia 14 stycznia 2008 r., tj. w terminie 14 dni od dnia 31 grudnia 2007 r., gdyż wówczas suma zobowiązań Spółki przekroczyła kwotę jej aktywów. W tym okresie podatniczka, pełniąc funkcję prezesa zarządu Spółki, nie była, zdaniem organu, pozbawiona możliwości zapoznania się z dokumentami finansowymi Spółki oraz jej reprezentacji i miała wiedzę odnośnie kondycji finansowej firmy (prowadziła sprawy kadrowe i nadzór nad księgowością firmy, podpisywała przelewy bankowe, deklaracje czy też sprawozdania finansowe Spółki). Jako niewiarygodne organ uznał twierdzenie podatniczki, że o dobrej kondycji finansowej Spółki świadczyło to, iż w miesiącu lutym 2009 r. Spółka nie zaprzestała w sposób trwały płacenia swych zobowiązań, a nadto na koniec 2008 r. jej aktywa przewyższały zobowiązania.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz sytuacji finansowej Spółki w okresie pełnienia przez E. Ł. funkcji członka zarządu wykazała, że na dzień 31 grudnia 2007 r. wystąpiły podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, gdyż zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej aktywów. Jako istotne w przedmiotowej sprawie organ uznał, że pomimo złej kondycji finansowej Spółki podatniczka nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, nie wszczęła postępowania układowego, ani nie wykazała braku winy, gdyż działania w tym kierunku nie zostały podjęte. Ponadto nie wskazała mienia Spółki, umożliwiającego zaspokojenie w znacznej części zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. A., reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W treści skargi powtórzono zarówno w całości zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego, jak i argumentację na ich poparcie podniesioną uprzednio w odwołaniu. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że organy podatkowe błędnie określiły wysokość zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług, albowiem w wyniku postępowania dowodowego organ odwoławczy ustalił, iż Spółka w 2009 r. dokonała korekt faktur wystawionych w latach 2007 – 2008 na rzecz "Z." Sp. z o.o. Z powyższego skarżąca wywiodła, że skoro zmniejszyła się wartość sprzedanych na rzecz kontrahenta usług, zmianie powinna ulec także wysokość zaległości podatkowej z tego tytułu. W tej sytuacji, zgodnie z art. 62 § 1 O.p., powstała nadwyżka podatku należnego winna być zaliczona na poczet zaległości o najwcześniejszym terminie płatności, tj. w przypadku Spółki z o.o. "X." na poczet zaległości za miesiąc grudzień 2008 r. Skarżąca podkreśliła, że organ podatkowy I instancji odmówił jej dostępu do wskazanej wyżej dokumentacji finansowo-księgowej Spółki, tj. w szczególności deklaracji VAT oraz ich korekt twierdząc, że może udzielić informacji jedynie w odniesieniu do miesiąca grudnia 2008 r., który jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Skarżąca wskazała, że organ podatkowy nie ustalił w sposób jednoznaczny, czy w rzeczywistości została ona w sposób prawidłowy powołana do pełnienia funkcji członka zarządu, a nadto, czy jej mandat nie wygasł jeszcze przed jej odwołaniem z uwagi na upływ kadencji, na którą została powołana. Strona skarżąca powołała się na art. 202 § 1 K.s.h., zgodnie, z którym, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu. Zdaniem skarżącej organy podatkowe w niniejszej sprawie nie wykazały również w sposób niebudzący wątpliwości, że w okresie poprzedzającym jej odwołanie z funkcji członka zarządu Spółki zachodziły przesłanki uzasadniające zgłoszenie wniosku o upadłość. Ponadto nie zgodziła się z twierdzeniem organu podatkowego, jakoby przesłanki ogłoszenia upadłości nastąpiły już na koniec 2007 r. i zarzuciła pominięcie wniosków dowodowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, podniosła m.in., że z zeznań kolejnego prezesa zarządu Spółki – D. S. wynika, że Spółka dokonała korekt deklaracji podatkowych w podatku VAT, nie dokonując jednocześnie korekt deklaracji podatkowych w podatku od osób prawnych, a w chwili obecnej, gdy Spółka już nie istnieje, osoba trzecia zobowiązana jest do zapłaty należności podatkowych w podatku VAT w wysokości wyższej od faktycznie należnej, innej niż należna pierwotnie przy uwzględnieniu dokonanych korekt. Z powyższego wywiodła, że w takiej sytuacji powinna ona mieć możliwość - jako osoba, na którą przenoszona jest odpowiedzialność podatkowa – złożenia korekt deklaracji podatkowych w podatku od osób prawnych, a następnie zaliczenia ewentualnej nadwyżki z dokonanych korekt na poczet podatku VAT.

Odpowiadając na powyższe pismo Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że D. S., w trakcie przesłuchania w dniu [...] czerwca 2012 r., nie wskazywał na dokonanie przez Spółkę jakichkolwiek korekt deklaracji podatku od towarów i usług, ani na brak dokonania przez Spółkę korekty deklaracji podatku dochodowego od osób prawnych. Organ odwoławczy podkreślił, że D. S. wskazał jedynie na fakt wystawienia przez Spółkę szeregu faktur korygujących na rzecz "Z." Sp. z o.o., w konsekwencji nieprawidłowo wystawionych w latach 2007 - 2008 faktur na rzecz w/w spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wobec powyższego, kontrola sądów administracyjnych ograniczona do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice danej sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując zatem oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, a mające wpływ na tę ocenę.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej zarzutom, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji znajduje podstawy w prawie materialnym, zaś wydanie decyzji poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.

Zarzuty skargi dotyczą zarówno naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 120, art. 121 i art. 122 i art. 187 § 1 O.p., jak i przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. b) O.p.

W takiej sytuacji, w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty natury procesowej. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ II instancji przepis prawa materialnego.

Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, że postępowanie podatkowe zostało uregulowane w dziale IV O.p. Zgodnie z przepisami zawartymi w tej części cyt. ustawy, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), powinny prowadzić postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.), są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), a następnie, dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). Ostatni z powołanych przepisów statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 O.p. – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego.

Mając na uwadze powyższe reguły, Sąd uznał, że wbrew zarzutom ujętym w skardze, sposób procedowania organów odpowiadał wszelkim rygorom przewidzianym w przepisach O.p. W wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego organy ustaliły stan faktyczny w sposób niebudzący wątpliwości, zgodnie z poszanowaniem obowiązujących zasad prawa, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Rozważenie zarzutów procesowych związanych z nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego wymaga jednak, w ocenie Sądu, naświetlenia istoty odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe, a w szczególności odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania podatkowe sp. z o.o.

Stosownie do treści przepisu art. 116 § 1 O.p. członek zarządu sp. z o.o. odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe tej spółki, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że: 1. we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe, albo 2. niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Członek zarządu sp. z o.o. odpowiada solidarnie ze spółką również wówczas, gdy nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Należy także podkreślić, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52, powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O.p.). Cytowane wyżej przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu (art. 116 § 4 O.p.).

Należy wskazać, że dla przypisania osobie trzeciej odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania spółki kapitałowej konieczne jest nie tylko ustalenie pozytywnych przesłanek tej odpowiedzialności, czyli bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowej oraz powstania zaległości podatkowych w okresie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu, ale także wykazanie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Członek zarządu może bowiem uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe poprzez wykazanie, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Nadto przesłanką egzoneracyjną jest również wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika (Spółki) spoczywa na organach podatkowych. W ocenie Sądu dokonane przez organy podatkowe ustalenia w zakresie bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko "X." Sp. z o.o. są prawidłowe i znajdują w pełni oparcie w zebranym materiale dowodowym. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe obu instancji, przeciwko Spółce prowadzone były postępowania egzekucyjne, w tym dotyczące zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. Co do tej zaległości podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...] marca 2009 r. wystawił i skierował do egzekucji tytuł wykonawczy. Z uwagi na bezskuteczność prowadzonej egzekucji, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. umorzył to postępowanie egzekucyjne. Podkreślenia wymaga, że w toku prowadzonej egzekucji organ podjął szereg czynności mających na celu wyegzekwowanie od Spółki zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. Godzi się także zauważyć, że prowadzone z wniosku innego wierzyciela – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. – postępowanie egzekucyjne zostało również umorzone z powodu bezskuteczności egzekucji. Dodatkowym potwierdzeniem braku możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej z majątku Spółki jest także postanowienie Sądu Rejonowego [...] w P., Wydział [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn. akt. [...], którym oddalono wniosek dłużnika (Spółki) o ogłoszenie upadłości z uwagi na brak majątku, który pozwoliłby na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Z akt sprawy wynika jednoznacznie brak posiadania przez Spółkę jakiegokolwiek majątku, z którego można by prowadzić skuteczną egzekucję już w dniu wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego, co potwierdza sprawozdanie finansowe sporządzone na dzień [...] maja 2010 r. i zatwierdzone przez Zgromadzenie Wspólników w dniu [...] maja 2010 r.

Zdaniem Sądu, nie ulega żadnej wątpliwości, że organy podatkowe orzekły o odpowiedzialności solidarnej skarżącej za zaległość podatkową Spółki, która bezsprzecznie powstała w okresie pełnienia przez nią funkcji prezesa zarządu "Y." Sp. z o.o. (obecna nazwa: "X." Sp. z o.o.). Z dokumentów znajdujących się w Sądzie Rejonowym [...] w P. Wydział Krajowego Rejestru Sądowego (KRS [...]) wynika bowiem jednoznacznie, że A. A. w okresie od [...] lipca 2006 r. do [...] lutego 2009 r. sprawowała jednoosobowo zarząd w spółce "Y." Sp. z o.o. z siedzibą w S. W świetle powyższego za zupełnie bezpodstawny należy uznać zarzut, że organy podatkowe nie ustaliły w sposób jednoznaczny, czy skarżąca została w sposób prawidłowy powołana do pełnienia funkcji członka zarządu, bądź, czy też jej mandat nie wygasł jeszcze przed jej odwołaniem z uwagi na upływ kadencji. Podkreślić bowiem należy, że § 21 pkt 2 Umowy Spółki z dnia 20 lipca 2006 r. stanowi, iż "członkowie zarządu powołani są na czas nieokreślony". Zaznaczono przy tym jednocześnie, że "do wygaśnięcia mandatu członka zarządu nie stosuje się art. 202 § 1 K.s.h." Powyższy zapis jest zatem równoznaczny z wyłączeniem stosowania reguły wygaśnięcia mandatu z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu. W takim wypadku mandat członka zarządu wygasa jedynie w razie zaistnienia zdarzeń określonych w art. 202 § 4 K.s.h., tj. wskutek śmierci, rezygnacji albo odwołania. W niniejszej sprawie mandat skarżącej do pełnienia funkcji członka zarządu Spółki wygasł zatem z chwilą jej odwołania przez Zgromadzenie Wspólników Spółki w dniu [...] lutego 2009 r.

Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że wynikające z art. 116 O.p. pozytywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za jej zaległości podatkowe, a mianowicie: istnienie zaległości, pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, kiedy upłynął termin płatności zobowiązania, które następnie przekształciło się w zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko Spółce zostały, zdaniem Sądu, w dostateczny sposób wykazane.

Na skarżącej z kolei spoczywał ciężar wykazania przesłanek uwalniających ją od odpowiedzialności, co oznacza stosownie do treści art. 116 § 1 O.p., wskazanie mienia pozwalającego na zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, bądź wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jej winy.

W opinii Sądu, skarżąca nie wskazała mienia pozwalającego na zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podane przez stronę skarżącą wierzytelności w kwocie [...] zł, jakie rzekomo przysługiwały Spółce od "Z." Sp. z o.o., nie mogły być uznane za mienie, z którego można przeprowadzić egzekucję. Z treści zeznań D. S. (kolejnego prezesa zarządu Spółki) złożonych w dniu [...] czerwca 2012 r., wynika bowiem jednoznacznie, że faktury dokumentujące w/w wierzytelności zostały w latach 2007 – 2008 nieprawidłowo wystawione, a w związku z koniecznością wystawienia faktur VAT korygujących "X." Sp. z o.o., zobowiązana była zapłacić "Z." Sp. z o.o. kilkanaście tysięcy złotych. Z powyższego wynika zatem, że z tytułu powoływanych przez skarżącą wierzytelności Spółka nie uzyskała żadnej kwoty.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu nieprawidłowego określenia przez organy podatkowe kwoty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. zauważyć należy, że postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki nie służy do weryfikowania prawidłowości kwot wykazanych w deklaracjach podatkowych. Materiał dowodowy niniejszej sprawy wskazuje, że kwota przedmiotowej zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług wynikała z deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2008 r., jaką R. K. - prokurent "Y." Sp. z o.o. - złożył do organu podatkowego w dniu 26 stycznia 2009 r. Deklaracja ta była podstawą do wystawienia wspomnianego tytułu wykonawczego nr [...], a następnie do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podkreślenia wymaga, że kwota zaległości podatkowej wynikającej z powyższej deklaracji nie była w żaden sposób kwestionowana ani przez organ podatkowy, ani przez Spółkę. Nadto, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze i piśmie ją uzupełniającym, Spółka nie złożyła jakichkolwiek korekt zeznania podatkowego za grudzień 2008 r., o czym świadczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

W ocenie Sądu również druga z przesłanek negatywnych, uwalniających członka zarządu spółki od odpowiedzialności za jego zobowiązania, nie została spełniona. Skarżąca twierdzi, że organy nie wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, że w okresie poprzedzającym jej odwołanie z funkcji członka zarządu Spółki zachodziły przesłanki uzasadniające zgłoszenie wniosku o upadłość. Nie zgodziła się także z twierdzeniami organu, iż przesłanki do ogłoszenia upadłości nastąpiły już na koniec 2007 r.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że przesłanką ogłoszenia upadłości, stosownie do art. 10 P.u.n. jest niewypłacalność dłużnika. Dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeśli nie wykonuje on wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 p.u.n.). Dłużnika będącego osobą prawną, uważa się za niewypłacalnego także wówczas, gdy jego zobowiązania przekraczają wartość jego majątku nawet, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Stosownie do art. 21 ust. 1 i 2 P.u.n., osoba reprezentująca osobę prawną będącą dłużnikiem, winna zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Wystąpienie którejkolwiek z tych okoliczności obliguje członka zarządu do złożenia wniosku o upadłość. Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje swoich zobowiązań to jest on niewypłacalny, co rodzi konieczność ogłoszenia upadłości. Z taką sytuacją mamy także do czynienia w przypadku osób prawnych, gdy zobowiązania podmiotu przekroczą wartość jego aktywów, i to nawet wówczas, gdy na bieżąco regulowane są zobowiązania.

Jak wyżej wskazano, warunkiem uwolnienia się skarżącej od odpowiedzialności za zaległości Spółki było wykazanie, że wniosek o ogłoszenie upadłości tej Spółki został zgłoszony w terminie dwóch tygodni od zaprzestania płacenia przez nią długów (wymagalnych zobowiązań pieniężnych) lub w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonywała.

W ocenie organów Spółka nie zgłosiła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, bowiem za ostateczny moment do złożenia przez zarząd Spółki wniosku o ogłoszenie upadłości bądź o wszczęcie postępowania układowego, należało uznać dzień 14 stycznia 2008 r. Natomiast Spółka wniosek o ogłoszenie upadłości złożyła skutecznie dopiero w dniu 10 lipca 2009 r. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w P. prawidłowo określił czas jaki był właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że na koniec 2007 r. zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej majątku. Bilans Spółki sporządzony na dzień 31 grudnia 2008 r. wskazuje, że na dzień 31 grudnia 2007 r. aktywa Spółki wynosiły [...] zł, zobowiązania [...] zł, a kapitał własny miał wartość ujemną i wyniósł (-) [...] zł. Wskaźnik bieżącej płynności finansowej, służący do oceny zdolności jednostki w zakresie terminowego regulowania zobowiązań bieżących kształtował się w 2007 r. na poziomie 0,92 i odbiegał od wartości pożądanych wynoszących 1,2 - 2,0. Również wskaźnik ogólnego zadłużenia, pozwalający na ocenę poziomu zadłużenia Spółki, wynoszący za 2007 r. wartość powyżej 1,0 odbiegał od wartości pożądanych, których wielkość powinna oscylować w przedziale 0,57 - 0,67. Uwzględniając powyższe, organy podatkowe obu instancji zasadnie stwierdziły, że niewypłacalność Spółki wystąpiła już w 2007 r., gdyż jej majątek na dzień 31 grudnia 2007 r. nie wystarczał na pokrycie istniejących zobowiązań. Ponadto zauważyć należy, że od czerwca 2008 r. Spółka trwale zaprzestała płacenia długów. Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że czternastodniowy termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, należało liczyć w niniejszej sprawie od dnia 31 grudnia 2007 r. Nie sposób bowiem pominąć fakt, że w pierwszej kolejności wystąpiła przesłanka niedoboru majątku w stosunku do długów Spółki. Wartość majątku Spółki na dzień zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynosiła zaledwie [...] zł, natomiast zobowiązania Spółki na ten dzień osiągnęły już kwotę [...] zł. Wśród tych zobowiązań największą część stanowiły zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie [...] zł oraz zobowiązania wobec Urzędu Skarbowego w kwocie [...] zł. Powyższe fakty, w ocenie Sądu, potwierdzają, że wniosek o upadłość Spółki nie został zgłoszony we właściwym czasie.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącej dotyczących braku jej winy w zakresie niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnienia w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy. Organy obu instancji szczegółowo wykazały bowiem, że sytuacja majątkowa Spółki uzasadniała zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości najpóźniej w dniu 14 stycznia 2008 r., natomiast nie wystąpiła żadna obiektywna okoliczność, która uniemożliwiłaby skarżącej zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Okolicznością tego rodzaju nie jest z pewnością przekonanie członka zarządu o tym, że sytuacja finansowa Spółki nie uzasadniała wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Na podkreślenie zasługuje fakt, że w trakcie sprawowania funkcji członka zarządu skarżąca miała dostęp do wszystkich dokumentów Spółki i na ich podstawie mogła prawidłowo ocenić zasadność podjęcia określonych kroków.

Za okoliczność wyłączającą odpowiedzialność skarżącej za przedmiotową zaległość nie można w żaden sposób uznać braku faktycznej możliwości pełnienia przez nią funkcji prezesa zarządu Spółki z powodu wyjazdu za granicę w dniu [...] stycznia 2009 r. W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo wskazały, że z treści art. 116 § 2 O.p. wynika, iż odpowiedzialność podatkowa członka zarządu jest uzależniona od kryterium formalnego, jakim jest pełnienie funkcji członka zarządu. Zatem odpowiedzialność ta nie jest zależna od zakresu faktycznie wykonywanych przez członka zarządu czynności. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że osobista decyzja skarżącej o wyjeździe była suwerenna i podejmując ją winna przewidzieć ewentualne konsekwencje związane z działalnością Spółki. Zasadnie organy wskazały zatem, że skarżąca planując swój wyjazd mogła skorzystać z uregulowanego w art. 202 § 4 K.s.h. prawa do złożenia rezygnacji z pełnienia mandatu członka zarządu.

Konkludując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. nie narusza obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W szczególności decyzja ta nie narusza wskazanych w skardze przepisów art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. b) O.p. W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, na podstawie którego ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób niebudzący wątpliwości. Prawidłowo zostały też zastosowane przepisy prawa materialnego, tj. art. 116 O.p.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.