Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2831/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 6 pkt 7, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. I. M. w W. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia ... marca 2012 r. Nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa postanawia: zasądzić od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz P. I. M. w W. kwotę 21.010 zł (słownie: dwadzieścia jeden tysięcy dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę P. I. M. w Warszawie i uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia (...) marca 2012 r., o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd zawarł w punkcie 2 sentencji wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 21.010 zł.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wystąpił z zażaleniem na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie obowiązku zwrotu kosztów w kwocie 200 zł.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GZ 249/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił punkt 2 wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu postanowienie wskazano, iż uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji pozbawione było jakichkolwiek motywów, tak co do podstaw prawnych jak i wyjaśnienia (motywów) tego rozstrzygnięcia. Brak ten uczynił niemożliwą kontrolę instancyjną – zbadania prawidłowości obliczenia wysokości zasądzonych kosztów postępowania z uwagi na niespełnienie przez wyrok, w kwestionowanym zakresie, wymogów określonych w art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

W niniejszej sprawie strona skarżąca uiściła należny wpis sądowy w wysokości 13.793 zł, obliczony jako wpis stosunkowy zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; zwanego dalej: "rozporządzeniem").

W związku z powyższym wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja ustalająca kwotę dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa. Przyjąć zatem należało, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości odpowiadającej ustalonej do zwrotu kwocie 1.379.300,00 zł.

Stosownie do treści art. 216 p.p.s.a., należność ta stanowiła wartość przedmiotu zaskarżenia. Z kolei zgodnie z art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy.

Wysokość stosunkowego wpisu sądowego oblicza się w oparciu o rozporządzenie, wydane na postawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 233 p.p.s.a.

Zgodnie z § 1 rozporządzenia, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. W niniejszej sprawie jest to należność w wysokości 1.379.300,00 zł. Zatem wysokość wpisu sądowego obliczyć należało w oparciu o § 1 pkt 4 rozporządzenia, przyjmując jego wysokość jako równowartość 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł.

W konsekwencji Sąd stwierdza, iż obliczona i zapłacona przez skarżącą stronę opłata sądowa w wysokości 13.793 zł była prawidłowa i należna jako stosunkowy wpis sądowy w sprawie.

Na koszty postępowania w niniejszej sprawie złożyło się ponadto wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone w wysokości 7.200 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Reasumując wskazać należy, iż na zasądzoną kwotę 21.010 zł składają się: kwota stosunkowego wpisu sądowego w wysokości 13.793 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w osobie radcy prawnego P. S. (pełnomocnictwo na k. 38 akt) w wysokości 7.200 zł oraz opłata skarbowa za odpis pełnomocnictwa (potwierdzenie przelewu na k. 39 akt) w wysokości 17 zł.

Mając zatem na uwadze wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, zgłoszony do protokołu rozprawy w dniu 10 marca 2015 r. (vide: k. 44 akt), na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.