Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2412/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w P. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. - zaskarżonym skargą przez Parafię [...] w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy postanowienie Marszałka [...] z [...] grudnia 2014 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania w wysokości [...] zł za zajęcie i nacjonalizację gruntów zalanych w latach 50-tych XX wieku przez wody Jeziora [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z [...] czerwca 2010 r. Parafia [...] w P. wystąpiła do Marszałka [...] o ustalenie i wypłatę przez Skarb Państwa odszkodowania w wysokości [...] zł za zajęcie i nacjonalizację gruntów Parafii zalanych przez wody Jeziora [...] w latach 50-tych XX wieku. Wniosek oparła na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy wodnej z dnia 19 września 1953 r. (Dz. U. z 1928 r., Nr 62, poz. 574, ze zm.). Do wniosku załączyła m. in. Kserokopię pisma skierowanego do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] października 1953 r. (oznaczając jako do sprawy [...]).

Postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. Marszałek [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania w wysokości [...] zł za zajęcie i nacjonalizację gruntów zalanych w latach 50-tych XX wieku przez wody Jeziora [...].

Na powyższe postanowienie Parafia [...] w P. wniosła zażalenie.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - po rozpatrzeniu środka zaskarżenia - postanowieniem z [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Marszałka [...] z [...] kwietnia 2013 r.

Parafia [...] w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] lipca 2013 r.

Wyrokiem z 21 maja 2014 r. (sygn. I SA/Wa 2185/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] lipca 2013 r. i postanowienie Marszałka [...] z [...] kwietnia 2013 r. Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie sprostały regułom wynikającym z treści art. 61 a § 1 K.p.a. Organ pierwszej instancji (bez wszczęcia postępowania administracyjnego) dokonał merytorycznej oceny pisma z dnia [...] października 1953 r., stwierdzając ostatecznie, że nie stanowi ono wniosku w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy wodnej z dnia 19 września 1922 r., co doprowadziło organ do konkluzji o braku sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Powyższe stanowisko (brak wniosku) podzielił organ odwoławczy przytaczając dodatkowo orzecznictwo sądowe dotyczące jednak braku podstaw wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania ma charakter cywilny. W konsekwencji organy obu instancji nie wykazały należycie zastosowania w sprawie art. 61 a § 1 K.p.a. Jednocześnie Sąd zauważył, że podstawą prawną postanowienia organ pierwszej instancji uczynił jedynie przepis art. 61 a § 1 K.p.a. i nie wyjaśnił (nawet w jego uzasadnieniu) podstaw prawnych właściwości rzeczowej swojego działania, zaś uchybienie to umknęło także uwadze organu pierwszej instancji. Oznacza to, że kwestionowane postanowienia zostały wydane z naruszeniem art. 61 a § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując ponownie wniosek Parafii [...] w P. z [...] czerwca 2010 r., Marszałek [...] postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia, w trybie administracyjnym, wysokości i wypłaty odszkodowania w wysokości [...] zł za zajęcie i nacjonalizację gruntów zalanych w latach 50-tych XX wieku przez wody Jeziora [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że właściwość rzeczowa Marszałka [...] w przedmiotowej sprawie wynika z art. 11 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2012, poz. 145, ze zm.). Dalej organ wskazał, że do drogi administracyjnej, zgodnie z art. 1 pkt. 1 K.p.a. należą sprawy indywidualne należące do właściwości organów administracji publicznej rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej. Żądanie Parafii objęte wnioskiem z [...] czerwca 2010 r. nie mieści się w kategorii spraw indywidualnych podlegających rozstrzygnięciu w drodze administracyjnej - brak jest bowiem przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę do wydania decyzji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7.08.2012 r., VII SA/Wa 813/12). Dochodzone wnioskiem żądanie wskazuje na cywilnoprawny charakter sprawy wykluczający rozpatrywanie go w postępowaniu administracyjnym - żaden obowiązujący przepis prawa materialnego nie nakazuje rozpatrzenia spraw dotyczących takich odszkodowań w drodze decyzji administracyjnej. Cywilnoprawny charakter sprawy wynika wprost z treści wniosku, który nie wymaga analizowania i prowadzenia postępowania administracyjnego. W świetle obowiązujących przepisów w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej zarówno przez Marszałka [...], jak i jakikolwiek organ administracji publicznej. Niniejsze stanowisko uwzględnia ocenę prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 maja 2014 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Parafia [...] w P. podnosząc, że w sprawach o odszkodowanie za trwałe zajęcie przez śródlądową wodę powierzchniową płynącą gruntu niestanowiącego własności właściciela wody możliwy jest tryb administracyjny oraz, że wniosek z 2010 r. stanowi kontynuację wniosku złożonego przez Parafię w dniu [...] października 1953 r.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie Marszałka [...] z [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy, po zacytowaniu treści art. 61 a § 1 K.p.a., podał że wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Natomiast przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61 a § 1 K.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2012r. sygn. VII SA/Wa 813/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2013r. sygn. II SA/GI 1161/12). Brak materialnoprawnej podstawy do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym nie oznacza, że brak jest podstaw do rozpatrzenia takiego żądania przez sąd powszechny.

Następnie organ odwoławczy zauważył, że marszałek województwa jest organem właściwym do ustalania odszkodowania w sprawach wymienionych w ustawie Prawo wodne, w których szkoda nie jest następstwem pozwolenia wodnoprawnego i w sprawach tych orzeka w oparciu o przepisy działu VIII ustawy Prawo wodne. Otwierający dział VIII ustawy Prawo wodne odnoszący się do odpowiedzialności za szkody art. 185 ogranicza stosowanie przepisów art. 186-188 do naprawy szkód, o których mowa w ustawie, z wyłączeniem przepisów dotyczących ochrony przed powodzią i suszą - art. 88l-88q oraz art. 88t. Artykuł 186 ust. 1 dzieli szkody na poniesione przez właścicieli gruntów zalanych w czasie powodzi w wyniku nieprzestrzegania przepisów przez właścicieli wody lub właściciela urządzenia wodnego oraz przypadki trwałego zajęcia w sposób naturalny gruntów przez płynące wody śródlądowe powierzchniowe lub wody morza terytorialnego wymienione w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz inne szkody. Przy czym z treści przepisów art. 186 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne wynika, że do dochodzenia roszczeń z tytułu szkód wymienionych w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 przysługuje poszkodowanym jedynie droga sądowa.

Przepis art. 185 ust. 1 ustawy Prawo wodne nie pozostawia wątpliwości, że ustawa ta posługuje się zamkniętym katalogiem szkód, do których mają zastosowanie przepisy jej rozdziału VIII regulujące sposób ustalania i dochodzenia należnych z tego tytułu odszkodowań za szkody powstałe w wyniku: zalania w czasie powodzi gruntów leżących w granicach polderu przeciwpowodziowego art. 16 ust. 4 ustawy Prawo wodne, umożliwienia dostępu do powierzchniowych wód publicznych na potrzeby wykonywania robót związanych z utrzymywaniem wód, ustawianiem znaków żeglugowych lub hydrologiczno-meteorologicznych urządzeń pomiarowych, czy umożliwienia dostępu do wód objętych powszechnym korzystaniem - art. 28 ust. 3 ustawy Prawo wodne; wprowadzenia przez radę powiatu w drodze uchwały powszechnego korzystania z wód innych niż objętych takim korzystaniem z mocy ustawy - art. 35 ust. 2 ustawy Prawo wodne; wprowadzenia zakazów, nakazów oraz ograniczeń w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód w strefie ochronnej ujęć wody - art. 61 ustawy Prawo wodne; wprowadzenia zakazów i ograniczeń związanych z ochroną urządzeń wodnych, w tym zakazu wykonywania robót lub innych czynności w pobliżu tych urządzeń - art. 65 ust. 3 ustawy Prawo wodne; wykonania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych - art. 76 ust. 1 ustawy Prawo wodne; udostępnienia gruntu na potrzeby budowy urządzeń pomiarowych służb państwowych oraz w związku z wprowadzeniem ograniczeń, zakazów i nakazów w strefie ochronnej urządzeń pomiarowych - art. 107 ust. 8 ustawy Prawo wodne; cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na interes społeczny albo ważne względy gospodarcze - art. 137 ustawy Prawo wodne. Z tego względu w odniesieniu do zdarzeń powodujących inne szkody zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny.

W niniejszej sprawie szkoda nie wynika z któregokolwiek z wymienionych powyżej stanów faktycznych - gdyż żaden z nich nie odnosi się do sztucznych zbiorków wodnych - zatem dla jej dochodzenia nie jest właściwy przedsądowy tryb postępowania administracyjnego określony w art. 185 i 186 ustawy Prawo wodne.

W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, Marszałek [...] zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za szkody spowodowane zajęciem i nacjonalizacją gruntów zalanych w latach 50-tych XX wieku przez wody Jeziora [...].

Za bezzasadne organ odwoławczy również uznał twierdzenie, że wniosek Parafii z [...] czerwca 2010 r. stanowi "swoiste ponowienie wniosku złożonego w dniu [...] października 1953 r.". Żądanie zawarte we wniosku z [...] października 1953 r. oparte zostało o ustawę wywłaszczeniową - nie zaś o ustawę wodną - i dotyczyło przydzielenia Kościołowi w zamian za grunt mający być wywłaszczony, innego gruntu "choćby na Z. lub w K. o mniejszym obszarze". Niniejsza sprawa dotyczy samodzielnego wniosku z [...] czerwca 2010 r., w którym Parafia domaga się ustalenia wysokości odszkodowania za zajęcie i nacjonalizację gruntów zalanych w latach 50-tych XX wieku przez wody Jeziora [...], dla której to szkody - jak zostało wywiedzione powyżej - nie jest właściwy administracyjny tryb dochodzenia odszkodowania.

Parafia [...] w P w skardze na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] czerwca 2015 r. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Marszałka [...] z [...] grudnia 2014 r. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 61 a K.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy wodnej z dnia 19 września 1922r. (t.j. Dz. U. z 1928 r., Nr 62, poz. 574, ze zm.) przez ich błędne zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie odszkodowania z powodu braku przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę do wydania decyzji administracyjnej, podczas gdy skarżąca wielokrotnie wskazywała, iż podstawą prawną żądania odszkodowania jest art. 13 ust. 1 ww ustawy wodnej oraz

- złożyła wniosek odszkodowawczy w terminie rocznym od zalania jej gruntów przez wody sztucznie spiętrzonej rzeki C. i zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy wodnej wniosek skarżącej powinien zostać rozpoznany w postępowaniu administracyjnym,

- złożyła wniosek odszkodowawczy w terminie rocznym od dnia [...] lipca 2004 r., tj. daty podjęcia przez Sąd Najwyższy uchwały w sprawie [...] albo dnia [...] listopada 2004 r., tj. daty wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z [...] listopada 2004r. Orzeczenia te były de facto pierwszymi aktami pochodzącym od organu władzy, w których stwierdzono, iż co do zasady własność przedmiotowych gruntów przeszła na własność Państwa ex lege na podstawie ustawy wodnej z 1922 r.,

- złożyła wniosek odszkodowawczy w terminie rocznym od dnia [...] czerwca 2009r., tj. daty uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w P. z [...] kwietnia 2009r. (sygn. akt [...]), w którym po raz pierwszy określono skutek przestrzenny nacjonalizacji na podstawie art. 13 ww ustawy wodnej z 1922 r.;

2) art. 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a. przez ich niezastosowanie i uznanie, że sprawa wywołana wnioskiem skarżącej nie ma charakteru sprawy administracyjnej i w konsekwencji nieprzeprowadzenie postępowania co do istoty sprawy, zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej;

3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2014 r. podczas, gdy w postanowieniu tym Marszałek [...] naruszył przepisy art. 61 a K.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy wodnej z dnia 19 września 1922 r. oraz art. 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a. i postanowienie to powinno zostać uchylone przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] czerwca 2015 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a., art. 61 a § 1 K.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy wodnej z dnia 19 września 1922 r. i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, w tym naruszenia art. 153 P.p.s.a.

Zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji są wynikiem ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2185/13. Wyrokiem tym uchylono uprzednio wydane w sprawie postanowienia organów oby instancji. Okoliczność ta oznacza, że organy administracji rozpoznające sprawę po wyroku uchylającym ww postanowienia - stosownie do art. 153 P.p.s.a. - były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tymże orzeczeniu Sądu Administracyjnego. Związanie to odnosi się także do Sądu orzekającego obecnie w sprawie.

Sąd ówcześnie orzekający stwierdził, że organy obu instancji nie wykazały należycie zastosowania w sprawie art. 61 a § 1 K.p.a., dokonując w tym względzie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania przedstawionych wyżej w stanie sprawy. Jednocześnie Sąd zauważył, że podstawą prawną postanowienia organ pierwszej instancji uczynił jedynie przepis art. 61 a § 1 K.p.a. i nie wyjaśnił podstaw prawnych właściwości rzeczowej swojego działania, zaś uchybienie to umknęło także uwadze organu pierwszej instancji. Oznacza to, że kwestionowane postanowienia zostały wydane z naruszeniem art. 61 a § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu organy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, przy uwzględnieniu oceny prawnej i wskazań uprzednio orzekającego w sprawie Sądu administracyjnego, prawidłowo zastosowały art. 61 a § 1 K.p.a. względem żądania zawartego we wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2010 r. Wniosek ten zainicjował bowiem uprzednio prowadzone postępowanie administracyjne, konsekwencją którego było postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem z 21 maja 2014 r. (sygn. akt I SA/Wa 2185/13).

Po pierwsze, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wychodząc od zbadania podstaw swojej właściwości rzeczowej i mając na uwadze fakt, że jest związany treścią żądania, nie zaś wskazaną w nim podstawą prawną, doszedł do prawidłowych wniosków. Mianowicie trafnie wskazał, że art. 186 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (obecnie t.j.: Dz. U. z 2015, poz. 469) określa właściwość rzeczową organów. Właściwość tę ustala się w dwojaki sposób, w zależności od tego, czy szkoda jest następstwem wydania pozwolenia wodnoprawnego, czy też nie. W tym pierwszym przypadku decyzję wydaje ten organ, który jest właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w tym drugim zaś przypadku - marszałek województwa i w sprawach tych rozstrzyga na podstawie przepisów działu VIII wymienionej ustawy (regulującego zagadnienie odpowiedzialności cywilnej i administracyjnej za szkody). Organ odwoławczy, trzymając się dyspozycji art. 185 - 188 ustawy Prawo wodne z jednoczesnym wyszczególnieniem szkód możliwych do zaistnienia na gruncie regulacji przytoczonej ustawy, prawidłowo wywiódł, że żaden ze stanów dających podstawy do dochodzenia odszkodowania nie wiąże się ze sztucznym zbiornikiem wodnym i brak podstaw do rozstrzygania o odszkodowaniu za zajęcie i nacjonalizację gruntów zalanych pod jego wody w (przedsądowym) trybie administracyjnoprawnym na gruncie obecnie obowiązującej ustawy Prawo wodne. Innymi słowy, brak materialnoprawnej podstawy do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Powyższe, z racji uznania zaistnienia innej uzasadnionej przyczyny niemożności skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego, poza przyczyną wniesienia żądania przez osobę niebędącą stroną, dało organom podstawy do zastosowania art. 61 a § 1 K.p.a. i odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zainicjowanej wnioskiem z [...] czerwca 2010 r.

Po drugie organ odwoławczy ponownie oceniając wniosek z [...] czerwca 2010 r., prawidłowo uznał, że wniosek skarżącej z [...] czerwca 2010 r. (wpływ do organu w dniu jego sporządzenia) nie jest ponowieniem "pisma" z [...] października 1953 r., w którym powoływano się na ustawę wywłaszczeniową. I jako taki, oparty na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy wodnej z dnia 19 września 1922 r. uchylonej mocą art. 169 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 1962 r. Prawo wodne [(Dz. U. Nr 34, poz. 158) - zwanej dalej: "ustawą z 1922 r."], nie mógł być oceniany w kontekście przepisów przejściowych, kolejno następujących po sobie ustaw z zakresu prawa wodnego.

Reasumując, organ ponownie rozpoznając sprawę, przy uwzględnieniu wyroku z 21 maja 2014 r., prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącej, jako wniesiony [...] czerwca 2010 r., nie mógł być rozstrzygany na wskazanej w nim podstawie prawnej, z racji jej nieobowiązywania od 13 grudnia 1962 r. Zaś skoro w obowiązującym stanie prawnym brak podstaw normatywnych do merytorycznego załatwienia w drodze decyzji administracyjnej żądania zawartego we wniosku skarżącej z [...] czerwca 2010 r., to bez wątpienia zaszła przyczyna uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a. Przywołany z kolei w skardze art. 104 K.p.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej.

Wobec zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.