Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 814/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2013r. sprawy ze skargi H. M., J. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 814/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz Gminy odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Stacja paliw z myjnią samochodów i dostawczych, stacją transformatorową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdem i wyjazdem, przyłączami wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, energetycznym i telefonicznym, zlokalizowana, na terenie działek nr [...] położonych przy ulicy [...]".

Organ pierwszej instancji wskazał, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wydał Rozporządzenie Nr 13/2012 z dnia 17 września 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 [...] znoszące jednocześnie strefę ochronną ustanowioną decyzją Wojewody z dnia 28 grudnia 1998 r., znak: ROS.IX-6210/271/98 w części dotyczącej ujęć wód podziemnych.

Organ pierwszej instancji wskazał, że zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraziły opinie, że w obecnym stanie prawnym bezzasadne jest wydawanie opinii w trybie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku z powyższym organ pierwszej instancji odstąpił od analizy uwarunkowań środowiskowych o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy mając na uwadze zakazy wynikające z Rozporządzenie Nr 13/2012 z dnia 17 września 2012 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie, oraz charakter i zakres planowanej inwestycji – budowa stacji paliw z myjnią samochodów osobowych i dostawczych, stacją transformatorową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdem i wyjazdem, przyłączami wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, energetycznym i telefonicznym. Jak wynika z załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia zasięg strefy ochrony pośredniej obejmuje teren przedmiotowej stacji paliw z myjnią samochodów osobowych i dostawczych. W załączniku nr 3 rozporządzenia, wskazano działki ewidencyjne, na których zlokalizowano teren ochrony pośredniej, nieruchomości nr [...] ( na których m.in. planowana jest realizacja inwestycji, w tym zbiorniki podziemne paliw i dystrybutory) zostały wymienione pod pozycjami: [...]. Zapisy § 3.1 ppkt. 9 wskazanego rozporządzenia Nr 13/2012 zabraniają lokalizowania na terenie ochrony pośredniej magazynów w tym stacji paliw produktów ropopochodnych oraz innych substancji, a także rurociągów do ich transportu z wyłączeniem naziemnych przydomowych zbiorników gazu płynnego.

Organ ponadto wskazał, że zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.) na terenach ochrony pośredniej może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia.

Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie może być zrealizowana.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyli inwestorzy H. M., J. K. i K. K. zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8 i 24 § 3 kpa oraz art. 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, przy czym uzyskanie decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wskazał. Że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z takim właśnie przedsięwzięciem, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi etap wstępny realizacji przedsięwzięcia i jej uzyskanie jest konieczne przed wydaniem innych decyzji administracyjnych. Organ wskazał, że mimo iż ustawa określając przypadki wydania odmownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawiera odesłania do przepisów odrębnych (za wyjątkiem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został uchwalony), to ratio legis uregulowań w niej zawartych, którym jest ochrona środowiska naturalnego, nakazuje sięgać do innych przepisów, które w sposób bezwzględnie obowiązujący zakazują lokalizowania na danym terenie pewnych inwestycji właśnie z uwagi na ochronę środowiska. O dopuszczalności tej decyduje nie tylko raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ale także uregulowania zawarte w innych obowiązujących powszechnie aktach prawnych, które w niektórych przypadkach zakazują lokalizacji pewnych inwestycji na terenach objętych szczególną ochroną ze względu na zachowanie jakości zasobów naturalnych środowiska przyrodniczego. Organ w tej ocenie wskazał na stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 kwietnia 2010 r. w sprawie II SA/Ke 34/10.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy Prawo wodne strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują. Stosownie natomiast do art. 54 ust. 1 pkt 8 na terenach ochrony pośredniej może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia, a w szczególności lokalizowanie magazynów produktów ropopochodnych oraz innych substancji, a także rurociągów do ich transportu.

W nawiązaniu do argumentu organu I-szej instancji dotyczącego odmowy ustalenia dla przedmiotowej inwestycji warunków zabudowy Kolegium podkreśliło, iż rozporządzeniem Nr 13/2012 z dnia 17 września 2012 r. Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej ustalił strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 [...]. Niekwestionowaną przez stronę jest okoliczność, że przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie ochrony pośredniej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 [...] ustanowionej tym rozporządzeniem. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 9 cytowanego rozporządzenia na terenie ochrony pośredniej zabrania się lokalizowania magazynów (w tym stacji paliw) produktów ropopochodnych oraz innych substancji, a także rurociągów do ich transportu z wyłączeniem naziemnych przydomowych zbiorników gazu płynnego. Organ odwoławczy wskazał, że zamierzone przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami przedmiotowego rozporządzenia i mając powyższe na uwadze utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H. M. J. K. i K. K. inwestorzy przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżący zarzucili naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6, 7, 8 kpa naruszenie art. 24 § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 8 ust. 1 i art. 6 ust 1 ustawy z dn. 2 lipca 2004 r. o swobodzie gospodarczej poprzez jego nie zastosowanie.

Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jest ona zgodna z prawem.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy cytowanej już wyżej ustawy z dnia 3 października 2008r. Zgodnie z art. 71 ust.1 i 2 tej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, przy czym uzyskanie decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Bezspornym jest przy tym, że w sprawie mamy do czynienia z tym ostatnim przypadkiem (art. 71 ust.2 pkt 2 ustawy). Z treści art. 72 ust.1 ustawy wynika natomiast, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi etap wstępny realizacji przedsięwzięcia i jej uzyskanie jest konieczne przed wydaniem innych decyzji administracyjnych. Mając na uwadze treść wniosku złożonego

w sprawie (budowa stacji paliw z myjnią) nie ulega wątpliwości, że w grę wchodzić mogą jedynie dwa przypadki wymienione w ust.1 i 3 powyższego przepisu, gdyż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem:

- decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, lub

- decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W aktualnym stanie sprawy, skoro dla terenu miasta [...] nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnioskodawcy winni przedstawić decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wyrażonym zarówno w wyroku z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie II SA/Ke 449/11 jak i w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r. w sprawie II SA/Ke 34/10 decyzja, której wydania domagają się wnioskodawcy określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, pozytywne rozstrzygnięcie ich wniosku może nastąpić tylko wówczas, gdy realizacja przedsięwzięcia na danym terenie jest prawnie dopuszczalna, to znaczy nie zakazują jej przepisy odrębne, w szczególności takie, których celem – podobnie jak w przypadku postępowania uregulowanego w ustawie - jest ochrona środowiska naturalnego człowieka.

Tak więc w sytuacji, gdy w dniu orzekania przez organ pierwszej instancji tj. w dniu 9 maja 2013 r. obowiązywało Rozporządzenie Nr 13/2012 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 17 września 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 (os. Brożka) [...], które w załączniku nr 3 wskazało działki ewidencyjne, na których zlokalizowano teren pośredniej, nieruchomości nr [...] (na których to działkach planowana jest realizacja inwestycji, w tym zbiorniki podziemne paliw i dystrybutory) zostały wymienione pod pozycjami odpowiednio [...]. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 9 cytowanego rozporządzenia na terenie ochrony pośredniej zabrania się lokalizowania magazynów (w tym stacji paliw) produktów ropopochodnych oraz innych substancji, a także rurociągów do ich transportu z wyłączeniem naziemnych przydomowych zbiorników gazu płynnego, należy przyjąć, że przedmiotowa inwestycja nie może być zrealizowana albowiem przepisy odrębne uniemożliwiają jej realizację. Okoliczności że na działkach na których ma być realizowana inwestycja została ustanowiona strefa ochronna nie kwestionują również skarżący.

Tym samym należy przyjąć, że decyzja organu I-szej instancji jak również decyzja organu odwoławczego pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami w chwili orzekania przez oba organy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, iż zawierają one ogólne uwagi krytyczne dotyczące działalności organów administracji a szczególności opieszałości w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku to tym samym nie można ich bezpośrednio odnieść do zaskarżonej decyzji. Zarzuty te były badane w sprawie ze skargi H. M. i K. K. na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lipca 2010 r. w sprawie II SAB/Ke 13/10). Również zarzut naruszenia art. 24 § 3 kpa jest gołosłowny, brak zarówno w uzasadnieniu skargi jak również w wystąpieniu pełnomocnika skarżących na rozprawie uzasadnienia jego

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.