Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 4/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 12 i art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 § 1, art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M Spółka Jawna na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 1. Zobowiązuje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do załatwienia wniosku skarżącej spółki o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 w terminie miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych organowi. 2. Stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. 3. Zasądza od Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej spółki 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SAB/Go 4/14

Uzasadnienie

M Spółka Jawna (dalej: skarżąca, spółka), reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012r.

Skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. złożonym w Biurze Powiatowym ARiMR K.P. wniósł o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej Pismami z dnia [...] lutego 2013r. oraz [...] kwietnia 2013r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawiadamiał wnioskodawcę o przekroczeniu terminów załatwienia sprawy i wyznaczał terminy wydania decyzji kolejno na dzień 30 kwietnia 2013r. i 14 czerwca 2013r.

Następnie pismem z [...] maja 2013r. nr [...], na podstawie art. 65 § 1 kpa Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przekazał wniosek złożony przez K.P. oraz wniosek o przekazanie gospodarstwa rolnego na 2012r. złożony przez M Sp. J. Kierownika do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jako organu właściwego do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne dotyczące wniosku na rok 2012r. odnoszące się do przekazania gospodarstwa rolnego K.P. M Spółka Jawna reprezentowanemu przez S.M. w sprawie przyznania skarżącej spółce płatności na rok 2012. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że postępowanie zostało zawieszone w związku z koniecznością uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. śledztwa dotyczącego wyłudzenia dopłat unijnych, o które zostali oskarżeni S.M. oraz K.P. w związku ze złożeniem w ARiMR dokumentów poświadczających nieprawdę, a także ze złożeniem przez S.M. wniosku o przyznanie płatności na 2012r.

Na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o zawieszeniu postępowania Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła pismem z dnia [...] czerwca 2013r. zażalenie do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR. W zażaleniu podniosła, iż w stosunku do skarżącej spółki nie toczyło się żadne postępowanie karne. W ocenie pełnomocnika między toczącym się postępowaniem administracyjnym a domniemanym postępowaniem przygotowawczym nie ma żadnego związku, który dałby podstawę do uznania, że toczące się postępowanie przygotowawcze, może mieć jakikolwiek wpływ na postępowanie administracyjne.

Pismem z dnia [...] lipca 2013r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował skarżącą spółkę, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy wymagającej przeprowadzenia szeregu ustaleń, zażalenie zostanie rozpatrzone do 18 sierpnia 2013r.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2013r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR zalecając organowi pierwszej instancji wykazanie bezpośredniości rozstrzygnięcia postępowania karnego i jego materialno prawnej podstawy w odniesieniu do wniosku o płatność złożonego przez stronę.

Pismem z [...] września 2013 r. ( data wpływu do Agencji 3 października 2013r.) skarżąca wniosła do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, w którym wskazała, że organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie ograniczając się do informowania strony o niedotrzymaniu terminu i wyznaczaniu kolejnych terminów załatwienia sprawy. W ocenie skarżącej spółki Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dopuścił się rażącego naruszenia przepisów dotyczących załatwiana spraw, wskazanych w rozdziale 7 K.p.a., a postępowanie prowadzone jest przewlekle i nieudolne.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał zażalenie skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania za nieuzasadnione oraz odmówił wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy. Ponadto wskazał, iż organ I instancji zawiadamiał stronę, na podstawie art. 36 kpa, o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczał kolejne terminy.

Postanowieniem nr [...]r. z [...] grudnia 2013r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowił przeprowadzić dowód z dokumentów tj. protokołów z zeznań świadków i podejrzanych (oskarżonych, zgromadzonych w toku postępowania prokuratorskiego i sądowego (sygn. akt [...].

W dniu 6 grudnia 2013 r. spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zarzucając obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

- art. 35 i 36 K.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym,

- art. 12 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu, skutkującym niewnikliwym i powolnym postępowaniem i nie posługiwaniu się najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy,

Skarżąca spółka wniosła o zobowiązanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do rozpoznania wniosku i wydania decyzji w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 w terminie dwóch tygodni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 17 maja 2012r. wpłynął do organu wniosek o przyznanie płatności na rok 2012 i po roku od dnia złożenia wniosku organ ( nie dokonując w tym czasie żadnych czynności w toku postępowania) w dniu [...] maja 2013 . zawiesił postępowanie.

Na postanowienie o zawieszeniu postępowania strona wniosła zażalenie, które zostało uwzględnione – organ II instancji postanowieniem z [...] sierpnia 2013r. uchylił zaskarżone postanowienie.

Od tego czasu mimo upływu kolejnych miesięcy organ nie podejmował czynności.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Stwierdził, iż powodem zawieszenia postępowania było toczące się przeciwko skarżącej postępowanie karne przed Sądem Okręgowym, w którym S.M. jest osobą oskarżoną o bezprawne uzyskiwanie od Agencji dopłat do gruntów rolnych, w sytuacji gdy to nie ona była posiadaczem zgłaszanych do płatności gruntów rolnych. Z aktu oskarżenia wynika, iż S.M. mogła być członkiem zorganizowanej grupy wyłudzającej przez wiele lat od Agencji dopłaty do gruntów rolnych. Wyniki postępowania dowodowego w sprawie karnej mogą determinować ustalenia faktyczne sprawy administracyjnej przez to, że organ będzie mógł korzystać również z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie karnej i odnieść się do wyników postępowania i poczynionych w nich ustaleń.

Dalej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał iż w dniu [...] grudnia 2013r. wydał postanowienie o przeprowadzeniu dowodu z protokołów zeznań świadków i oskarżonych, zgromadzonych w toku postępowania prokuratorskiego i sądowego w sprawie karnej pod sygn. akt [...]. Agencja wystąpiła do Sądu Okręgowego o przekazanie kopii ww. dokumentów. Stanowiło to wypełnienie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zawartych w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Go 532/13) celem wykazania bezpośredniości związku pomiędzy sprawą karną i administracyjną co ma kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż z treści załączonego do akt administracyjnych aktu oskarżenia, wynikało, że zarzuty stawiane skarżącej dotyczą płatności uzyskanych za lata 2004-2010, a zatem nie obejmują roku, którego dotyczy niniejsza sprawa administracyjna, ale niewykluczone jest rozszerzenie aktu oskarżenia również o rok 2012r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał także, iż zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania " Program rolnośrodowiskowy"" (Dz. U. 2009 r. Nr 33, poz. 262 ze zm.)

i § 26 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" w przypadku niezałatwienia sprawy dotyczącej przyznania płatności rolnośrodowiskowej do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ma obowiązek zawiadomić rolnika o tym fakcie, podając przyczynę zwłoki, wskazuje nowy termin załatwienia sprawy. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zawiadamiał skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie wraz z podaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Zdaniem organu czynności procesowe polegające na zawiadamianiu skarżącej o niezałatwienia sprawy w terminie i wskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy stanowi o braku bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego postępowania. Czynności te wypełniały dyspozycję wynikającą z art. 36 kpa, który zdaniem organu został zliberyzowany przez § 21 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania " Program rolnośrodowiskowy"" i § 26 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania " Program rolnośrodowiskowy""

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Z kolei zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Zauważyć również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – powoływanej dalej jako "K.p.a.") na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Podkreślić należy, że w przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, warunek formalny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego stanowi wyłącznie złożenie zażalenia w trybie art. 37 K.p.a. Nie ma zatem znaczenia to czy zażalenie takie zostało rozpatrzone oraz stanowisko jakie zajął organ wyższego stopnia w danej sprawie.

W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka spełniła wszystkie warunki formalne umożliwiające rozpoznanie skargi bowiem w piśmie z dnia [...] września 2013 r. wniosła do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura ARiMR w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012.

Zauważyć również trzeba, że ustawodawca stosunkowo niedawno wprowadził możliwość złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, tj. ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2011 nr 6, poz. 18 ze zm.). Na skutek tej nowelizacji zaistniała konieczność reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Nadto pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane w ustawie. W doktrynie przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

W świetle wyżej wskazanych definicji stwierdzić należało, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością postępowania.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku, początkowo K.P. z dnia [...] maja 2012r., później skarżącej spółki z dnia [...] lipca 2012 r. o przyznanie płatności na rok 2012. W odpowiedzi na skargę organ wskazał jedynie na fakt wydania postanowienia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR postanowienia dowodowego z dnia [...] grudnia 2013r. oraz wystosowywania do skarżącej zawiadomień o terminie załatwienia sprawy. Jednocześnie wskazywał, że prowadzone postępowania karne nie dotyczą bezpośrednio spółki oraz okresu do którego odnosi się wniosek o płatność zaznaczając jedynie, iż "w sprawie niewykluczone jest rozszerzenie aktu oskarżenia również o rok 2012. W toku postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR kilkakrotnie informował skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie, tj. w pismach z dni: [...] lipca 2013r., [...] kwietnia 2013 r. i [...] lutego 2013 r. za każdym razem wskazując, że w przedmiotowej sprawie nie zostały jeszcze zakończone niezbędne kontrole z uwagi na skomplikowany charakter sprawy oraz toczące się postępowanie w sprawie nienależnie pobranych płatności. Niemniej jednak, do dnia [...] grudnia 2013 r. w aktach administracyjnych niniejszej sprawy, prócz kolejnych zawiadomień o niezałatwieniu sprawy w terminie i wskazywaniu nowych terminów, brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o czynnościach podejmowanych w tym czasie przez organ.

Wskazać należy, że zgodnie z regulacją art. 36 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Podobne brzmienie mają powoływane przez organ przepisy rozporządzenia § 21 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania " Program rolnośrodowiskowy"" (Dz. U. 2009 r. Nr 33, poz. 262 ze zm.) i § 26 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania " Program rolnośrodowiskowy" Zgodnie z treścią tej regulacji o niezałatwieniu sprawy dotyczącej płatności do dnia 1 marca roku następnego po roku złożenia wniosku, należy zawiadomić rolnika z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Zauważyć trzeba, że wskazana w art. 36 K.p.a. możliwość informowania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu, ma charakter wyjątkowy i nie może być przez organy nadużywana. Zgodnie bowiem z regulacją art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Nadto w myśl art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Z kolei załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3)

O ile przepisy K.p.a. oraz wskazanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie nakazują organowi, który informuje o niezałatwieniu sprawy w terminie, wskazywania dokładnie jakie jeszcze czynności w sprawie zamierza podjąć to powinny one wynikać z akt administracyjnych danego postępowania. Strona bowiem korzystając z możliwości wglądu do akt sprawy powinna wiedzieć co w danej sprawie organ uczynił by wydać dane rozstrzygnięcie.

Z akt administracyjnych zgromadzonych przez organ w niniejszej sprawie, nie wynika by Kierownik Biura Powiatowego ARiMR podejmował skuteczne czynności zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy, nie są nimi z pewnością zawiadomienia informujące stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie. Natomiast postanowienie o dopuszczeniu dowodów dokonane zostało już po wniesieniu skargi na przewlekłość postępowania. Takie działanie organu zasadnie strona oceniła jako opieszałe. Wszystko to świadczy o tym, że organ nie podejmował w należyty sposób czynności zmierzających do merytorycznego wyjaśnienia i załatwienia sprawy.

Wobec powyższego zarzuty podniesione przez skarżącą spółkę dotyczące naruszenia przez organ art. 12 i 35 K.p.a. należało uznać za zasadne.

W ocenie Sądu postępowanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR prowadzone jest w sposób nieefektywny, co w konsekwencji stanowi, że jest ono prowadzone w sposób przewlekły. Zatem skutecznie można postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie.

Organ wykonuje już czynności zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy, ponadto wskazywany przez organ powód przedłużania postępowania, w postaci zaistnienia postępowania karnego chociaż nieprawidłowy, wyjaśnia powód jego przedłużania. Błędna ocena dotycząca wystąpienia podstawy do zawieszenie postępowania, skutkuje jego niezasadnym przedłużeniem, co jednak nie oznacza, że ma jednocześnie charakter rażącego naruszenia prawa, nie można zatem zaistniałej przewlekłości przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. zobowiązał Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do załatwienia wniosku skarżącej spółki w termie miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych organowi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.