Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 816/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 2 i  par. 8
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. oraz Spółki B. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

S. K. został zbadany w kierunku choroby zawodowej w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. i w dniu 11.02.2004 r. otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanego oraz w oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w zakładzie pracy.

Miejscem zatrudnienia, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej było Przedsiębiorstwo P.. Poprzednim miejscem zatrudnienia były [...] Fabryki [...], działalność rzemieślnicza [...], a także Spółka B., która również produkowała skrzynie i opakowania drewniane.

S. K. pracował na stanowisku stolarza i obsługiwał maszyny stolarskie wykonując zbijanie młotkiem elementów konstrukcji drewnianych podczas produkcji mebli ogrodowych i domków letniskowych. Podczas tych prac narażony był zawodowo na hałas, który stanowił przyczynę choroby zawodowej o natężeniu stwarzającym ryzyko uszkodzenia słuchu. Okres narażenia zawodowego trwał w Przedsiębiorstwie P. od 8.07.1997 do 30.11.2004 r. (7 lat i 5 miesięcy); w poprzednich miejscach zatrudnienia 24 lata 8 miesięcy. Łącznie okres zatrudnienia wynosił ok. 32 lata.

Na podstawie ww. orzeczenia lekarskiego oraz wywiadu epidemiologicznego przeprowadzonego ze S. K. oraz w zakładach pracy, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w dniu 29.03.2005 r. wydał decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej nr [...].

Odwołanie od tej decyzji w terminie ustawowym wniosło Przedsiębiorstwo P.

Decyzją z dnia 25.05.2005 roku nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji po otrzymaniu dokumentacji z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. wszczął postępowania administracyjnego tylko wobec jednego pracodawcy, nie powiadomił innych pracodawców o toczącym się postępowaniu w sprawie choroby zawodowej S. K., a nadto przed wydaniem decyzji nie dokonał wywiadu epidemiologicznego w zakładach pracy, co skutkowało nieprawidłowym określeniem stron w sprawie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w dniu 14.11.2005 r. wydał decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej nr [...].

Odwołanie od tej decyzji wniósł Spółka D. W odwołaniu Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wydania decyzji nie stwierdzającej choroby zawodowej. W odwołaniu Spółka podniosła, iż ustalenia organu, że odwołujący się jest następcą prawnym Fabryki [...] są błędne, ponieważ Spółka B. (poprzednia nazwa S. L.) powstała jako odrębny samodzielny podmiot gospodarczy z dniem 01.07.2000 r., i w związku z powyższym na mocy porozumienia zawartego ze [...] Fabrykami [...] przejęła pracowników tej Fabryki, zatrudnionych w Zakładzie w M., jednak w myśl art. 23 § 2 Kodeksu pracy, nowy pracodawca. ponosi odpowiedzialność za zobowiązania pieniężne wynikające ze stosunku pracy jedynie względem osób, które pozostawały w stosunku pracy w momencie przejęcia zakładu pracy, a w chwili przejęcia zakładu pracy S. K. nie był pracownikiem [...] Fabryki.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. po rozpatrzeniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż w prowadzonym własnym postępowaniu administracyjnym dokonał analizy medycznej i prawnej nadesłanej dokumentacji, stwierdził, iż brakuje w niej świadectwa pracy wydanego przez Spółkę B., natomiast w karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z dnia 15.09.2005 r. stwierdzono, iż istnieje duże prawdopodobieństwo, że narażenie zawodowe na hałas w maszynowni przy obsłudze obrabiarek przez okres 14 lat pracy w [...] Fabrykach [...] i Zakładzie w M. stworzyło możliwości powstania choroby zawodowej u S. K. Nadto w oświadczeniu S. K. z dnia 01.08.2005 r. widnieje zapis, że pracował on przy pomocy pił tarczowych co mogło stwarzać warunki narażenia zawodowego. Stwierdzone fakty świadczą, iż przed wydaniem decyzji w sprawie choroby zawodowej S. K., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. z nienależytą wnikliwością dokonał wywiadu epidemiologicznego w zakładach pracy oraz w działalności gospodarczej S. K., co skutkowało nieprawidłowym określeniem stron w sprawie.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej, w dniu 01.06.2006 r. wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej u S. K..

Odwołanie od tej decyzji wniosły [...] Fabryki [...]. W odwołaniu podniosły, iż:

- S. K. był zatrudniony w [...] Fabrykach [...] w okresie od 03.11.1969 r. do 29.02.1984 r. na stanowisku stolarza i w tym okresie otrzymywał nauszniki chroniące przed hałasem, ponadto były przeprowadzane badania okresowe i o ile nie został skierowany do pracy na innym stanowisku oznacza, że był zdolny do wykonywania pracy na swoim stanowisku pracy,

- decyzja została skierowana do [...] Fabryk [...], bez powołania w uzasadnieniu jakichkolwiek wyników pomiarów hałasu, które mogłyby wskazywać na przekroczenia hałasu powodujące u S. K. chorobę zawodową, a z uwagi na upływ czasu ani w [...] Fabrykach [...], ani u Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. nie ma dokumentów, które mogłyby wskazywać na to, że S. K. pracował w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu,

- S. K. od 22 lat nie pracuje w [....] Fabrykach [...] i w tym okresie prowadził własną działalność gospodarczą jako stolarz oraz pracował w dwóch innych firmach, a w związku z tym stwierdzenia, że praca w [...] Fabrykach [...] niewątpliwie, powodowała narażenie zawodowe narządu słuchu lub też, że przyczyną choroby zawodowej jest przewlekłe działanie hałasu jest nieprecyzyjne, nieuzasadnione i nie oparte na żadnych dowodach.

W konkluzji odwołania [...] Fabryki [...] podniosły, iż domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz wnoszą o ustalenie faktycznego czasu oraz zakładu pracy, w którym nastąpiło zachorowanie przez S. K.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. po rozpatrzeniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. podniósł, iż w prowadzonym własnym postępowaniu administracyjnym dokonał analizy medycznej i prawnej nadesłanej dokumentacji i stwierdził, iż w oświadczeniu S. K. z dnia 01.08.2005 r., dotyczącym prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, widnieje zapis, iż pracował on przy pomocy pił tarczowych co mogło stwarzać warunki narażenia zawodowego. W analizowanej dokumentacji dotyczącej sprawy choroby zawodowej S. K. nadal brakuje dokumentów dotyczących okresu od 01.03.1984 r. do 16.12.1992 r. tzn. okresu prowadzonej działalności gospodarczej przez S. K.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej u S. K. W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł, iż z ustaleń przeprowadzonego postępowania wynika, że S. K. pracował przez okres 32 lat na stanowisku stolarza, w tym od 03.11.1969 r. do 29.02.1984 r. w dawnych [...] Fabrykach [...], od 01.03 1984 r. do 16.12.1992 r. w ramach własnej działalności gospodarczej, od 26.09.1994 r. do 31.05.1996 r. w zlikwidowanej (w 1998 r.) Spółce "P.M.", od 08.07.1997 r. do 30.11.2004 r. w Przedsiębiorstwie P.

Przez okres zatrudnienia w byłych [...] Fabrykach [...] S. K. pracował jako stolarz meblowy i obsługiwał obrabiarki, frezarki i wiertarki, co niewątpliwie powodowało narażenie zawodowe narządu słuchu. Brak jest dokumentacji dotyczących badań środowiska pracy, zwłaszcza hałasu, w okresie zatrudnienia strony w byłych [...] Fabrykach [...]. Z uwagi na znaczny upływ czasu zniszczeniu uległy protokoły kontroli Zakładu [...] Fabryk w M., dokonywanych przez istniejący w M. organ Inspekcji Sanitarnej.

Ostatnie 7 lat i 5 miesięcy S. K. pracował w Przedsiębiorstwie P. przy produkcji drewnianych domków i galanterii ogrodowej w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu. Pomiary natężenia hałasu przy maszynach stolarskich wykonywane w latach 1997, 1999, 2001, 2003 w pomieszczeniu hali stolami wykazywały natężenia hałasu od 82 do 93 dB (A), a hali montażu od 80,5 do 92 dB(A), przy normie 85dB(A ).

Z wywiadu epidemiologicznego uzupełnionego o przesłane oświadczenia S. K. dotyczące prowadzonej przez niego działalności, którą rozpoczął od 1.03.1984 r. wynika, iż praca w tym okresie polegała na wytwarzaniu skrzynek transportowych. Według oświadczenia S. K., sam przygotowywał i transportował drewno z lasu na wyroby.

Odwołanie od tej decyzji wniosły Przedsiębiorstwo P. oraz [...] Fabryki [...].

Przedsiębiorstwo P. podniosło w odwołaniu iż, S. K. nie nabawił się choroby zawodowej w Przedsiębiorstwie. Ponadto jako jedyna z firm biorących udział w postępowaniu administracyjnym Spółka ta, przedstawiła wyniki wszystkich pomiarów, w tym hałasu z okresu w jakim pracował S. K., przeprowadzone przez Stację Sanitarno Epidemiologiczną w S., z których wynika że pracował on w warunkach nie przekraczających obowiązujących norm, a jednocześnie zobowiązał się pisemnie do noszenia ochronników słuchu. Ponadto u S. K. wykonywano okresowe badania lekarskie dopuszczające go do pracy na stanowisku stolarza. Zdaniem Spółki przeprowadzony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w S. wywiad epidemiologiczny z okresu działalności S. K. nie wnosi nic do sprawy, ponieważ wynika z niego jedynie, że przygotowywał i wywoził drewno z lasu oraz wytwarzał skrzynki transportowe, a nie wiadomo gdzie i w jakich warunkach prowadził działalność.

[...] Fabryki [...] w odwołaniu od decyzji z dnia 20.03.2007 r. wniosły o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podniosły, iż wnioskodawca S. K. był zatrudniony w [...] Fabrykach [...] w okresie od 03.11.1969 r. do 29.02.1984 r. na stanowisku stolarza. W okresie pracy w [...] Fabrykach [...]i S. K. otrzymywał nauszniki chroniące przed hałasem. Ponadto były przeprowadzane badania okresowe i o ile nie został skierowany do pracy na innym stanowisku oznacza "że był zdolny do wykonywania pracy na swoim stanowisku pracy "co oznacza "że nie zgłaszał żadnych dolegliwości słuchowych w czasie pracy

w [...] Fabrykach [...]. Żaden dowód nie wskazuje na przekroczenia hałasu powodujące u strony chorobę zawodową. Z uwagi na upływ czasu ani w [...] Fabrykach [...], ani nawet w jednostce Inspekcji Sanitarnej nie ma dokumentów, które mogłyby wskazywać na to, że wnioskodawca pracował w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu. Zdaniem Fabryki, pomimo wytycznych Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. w decyzji wydanej na skutek odwołania [...] Fabryk [...], nie zostało przeprowadzone postępowanie mające na celu szczegółowe wyjaśnienie sprawy oraz prawidłowe określenie stron. W żadnej mierze z decyzji nie wynika kiedy nastąpiło zachorowanie i gdzie nastąpiło narażenie na chorobę zawodową. Odwołującą nie satysfakcjonuje stwierdzenie, że przyczyną choroby jest przewlekłe działanie hałasu bowiem jest to nieprecyzyjne i niedookreślone. Z tych też względów Fabryka nie zgodziła się

z decyzją i wniosła ojej uchylenie i ustalenie faktycznego czasu oraz zakładu pracy, w którym nastąpiło zachorowanie przez S. K.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. W uzasadnieniu decyzji organ ten powołując się na przepis § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) wyjaśnił, iż podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do wymienionego rozporządzenia. Powołując się na orzeczenie lekarskie wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. organ ten stwierdził, iż rozpoznana

u skarżącego jednostka chorobowa w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz została wymieniona w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, a ponadto ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku dochodzenia epidemiologicznego prowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w S. wskazuje, iż istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rozpoznaną chorobą zawodową a pracą zawodową wykonywaną przez poddanego badaniom pracownika w warunkach narażenia na wartości ponadnormatywne hałasu we wszystkich zakładach pracy, jak również w czasie prowadzenia własnej działalności gospodarczej.

Wobec powyższego organ II instancji uznał wniesione przez zakłady pracy odwołania za nieuzasadnione.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] wniosło Przedsiębiorstwo P. oraz [...] Fabryki [...].

Przedsiębiorstwo P. zarzuciło organom nieprecyzyjne określenie przyczyny choroby zawodowej, brak wskazania zakładu pracy, w którym skarżący nabył chorobę, jak również wskazania kiedy nastąpiło zachorowanie. W ocenie Spółki brak jest dokumentacji dotyczącej badania środowiska pracy oraz badań lekarskich pracownika, poza tymi którymi dysponuje Spółka, a te z kolei świadczą o tym, iż skarżący dopuszczony był do wykonywania pracy na stanowisku stolarza. W konkluzji skargi Spółka stwierdziła, iż "nie dopuszcza możliwości zaistnienia choroby zawodowej na swoim terenie".

[...] Fabryki [...] w swojej skardze podniosły, iż nie powinny być stroną postępowania. Spółka uznała bowiem, iż S. K. zatrudniony w Spółce w okresie od 3.11.1969 r. do 29.02.1984 r. na stanowisku stolarza, otrzymywał nauszniki chroniące przed hałasem, a badania okresowe, którym był poddawany nie wykazały, aby był niezdolny do wykonywania pracy na swoim stanowisku. Pracownik nie zgłaszał również żadnych dolegliwości słuchowych. Zdaniem Spółki stwierdzenie przez organ, iż przyczyną stwierdzonej u S. K. choroby było przewlekłe działanie hałasu jest nieprecyzyjne. Organ I instancji, pomimo wcześniejszych wytycznych Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., nie przeprowadził bowiem postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie kiedy nastąpiło zachorowanie, i w którym zakładzie pracy miało miejsce narażenie na chorobę zawodową. Ponadto Spółka zwróciła uwagę na fakt, iż od 22 lat S. K. z nie pracuje w Spółce, a po zmianie pracodawcy, pracował w dwóch różnych firmach i prowadził własną działalność gospodarczą jako stolarz. Uznając, iż organy nie ustaliły faktycznego czasu w jakim nastąpiło zachorowanie, i tym samy nie ustaliły stron postępowania, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów wskazanych podniesionych przez Przedsiębiorstwo P., organ wyjaśnił, iż przepisy nie nakładają obowiązku wskazania, w którym z zakładów pracy nastąpiło zachorowanie. Organy obu instancji dowiodły natomiast, iż warunki pracy w obu zakładach stanowiły środowiskowe narażenie, którego skutkiem jest stwierdzona u S. K. choroba zawodowa. Zdaniem organu w przypadku uszkodzenia słuchu, przewlekłe działanie hałasu polega na działaniu uszkadzającym od momentu rozpoczęcia do momentu ukończenia kariery zawodowej S. K.. Z kolei niezgodności, jakie pojawiły się pomiędzy informacjami wynikającymi z dokumentacji dotyczącej monitoringu środowiska pracy oraz okresowych badań lekarskich pracownika, a orzeczeniem lekarskim stwierdzającym zaistnienie choroby zawodowej, wynikają z faktu, iż S. K. został przyjęty do pracy w pełni zdrowia, a na skutek nieodpowiednich warunków pracy nabył chorobę zawodową.

Odpowiadając na zarzuty [...] Fabryk [...], organ wskazał, iż pomimo, że nie zachowały się dokumenty, które mogłyby wskazywać na to, iż S. K. pracował w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu, to na podstawie badań środowiska pracy dokonanych w innych zakładach pracy na identycznych stanowiskach, można z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, iż S. K. mógł być narażony na stanowisku pracy stolarza w [...] Fabrykach [...]. na hałas ponadnormatywny. Według organu dowiódł on, iż S. K. pracował w warunkach, które spowodowały powstanie opisanej choroby zawodowej. Ponadto organ wyjaśnił, iż uznał Spółkę za adresata decyzji ze względu na obowiązek przesłania decyzji zainteresowanemu, pracodawcy lub innym pracodawcom, zatrudniającym w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Wbrew zarzutom Spółki przepisy prawa nie nakładają natomiast obowiązku wskazania w decyzji zakładu pracy, w którym nastąpiło zachorowanie.

Mając na uwadze powyższe Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skargi nie mogły zostać uwzględnione.

Aby organ mógł rozpoznać chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie następujące warunki :

- choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych,

- zespół objawów choroby zawodowej musi odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego wywołującego schorzenie,

- czynnik szkodliwy wywołujący schorzenie występował w środowisku pracy w odpowiedniej wielkości i odpowiednim związku czasowym z wykonywaną pracą.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ), które nakazują zebrać dokumentację dotyczącą zagrożeń występujących w środowisku pracy i przebiegu pracy zawodowej pracownika, przeprowadzić dochodzenie epidemiologiczne oraz dokonać oceny stanu zdrowia przez jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. Dopiero na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego oraz wydanych orzeczeń lekarskich powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 rozporządzenia).

Zgodnie z definicją choroby zawodowej, zawartą w § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

W związku z takim uregulowaniem szczególna rola w postępowaniu przypada orzeczeniom lekarskim, wydanym przez uprawnione do orzekania jednostki orzecznicze. W myśl § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich

i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Tak więc ani ten przepis, ani § 8 rozporządzenia nie stanowią dla organu upoważnienia do oceny orzeczeń lekarskich wydanych w przedmiocie choroby zawodowej

Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej lub odmawiającej takiego stwierdzenia, wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane

z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne

z zebranym materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby.

Jeśli więc jednostka orzecznicza, w tym przypadku Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K., rozpoznała u skarżącego chorobę zawodową, a stwierdzone zmiany chorobowe odpowiadają chorobie wymienionej w wykazie - to korzystnym dla strony decyzjom nie można zarzucić sprzeczności z prawem.

Wbrew zarzutom skarżących dotyczącym braku wskazania przyczyn, a także czasu i miejsca (zakładu pracy) powstania choroby zawodowej, żaden z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach nie nakłada obowiązku ustalenia takich okoliczności faktycznych. Z treści § 8 ust.3 rozporządzenia wynika jedynie, że właściwy państwowy inspektor sanitarny przesyła wydaną decyzję między innymi pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem składu orzekającego, w toku postępowania prawidłowo ustalono więc jedynie pracodawców zatrudniających pracownika, w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne.

A zatem przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające nie naruszało obowiązujących w tym zakresie zasad wynikających z regulacji prawnych.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjnych w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak

w sentencji wyroku.