Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1245/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 616  Rolnictwo i leśnictwo, w tym gospodarowanie nieruchomościami rolnymi i leśnymi,  ochrona gruntów rolnych i leśnych, gosp
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.11 ust.1, art.12 ust.1
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
article: art.156 par.1 pkt.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.145 par.1 pkt.1 lit.a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Protokolant Ref.staż. Małgorzata Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 07 września 2004 sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na trwałe wyłączenie z rolniczego użytkowania gruntu rolnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz R. W. kwotę 300 ( trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Starosty o z dnia [...] lipca 2000 r., Nr [...] zezwalającej R.W. na trwałe wyłączenie z rolniczego użytkowania gruntu rolnego o powierzchni 0,0436 ha w klasie bonitacyjnej R-IIIa oraz 0,0346 ha w klasie bonitacyjnej R-IIIb stanowiącego część działki nr 2516/1 położonej w Ł. z przeznaczeniem na nadbudowę istniejących budynków części administracyjnej i modernizacji. W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało, iż nie znaleziono podstaw do zakwestionowania decyzji Kolegium z dnia maja 2003 r. i podziela wyrażony w niej pogląd o braku podstaw do uwzględnienia wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia lipca 2000 r. wydanej z upoważnienia Starosty , mającej oparcie w treści cyt. tam przepisów k.p.a. i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powyższego niczym nie podważa argumentacja przedstawiona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stan faktyczny i prawny sprawy w sposób ewidentny nie daje podstaw do zakwestionowania przedmiotowej decyzji i stwierdzenia jej nieważności. Kolegium nie dopatrzyło się wydania jej z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższą decyzję zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie R.W., domagając się uchylenia tej decyzji jak również decyzji ją poprzedzającej z dnia [...]maja 2003 r. Nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż okoliczność, że Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe [...] upoważniło L.S. do załatwiania formalności związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę nie stanowiła pełnomocnictwa i nie dawała temu ostatniemu podstaw do występowania w imieniu R.W. (jednego ze wspólników) z wnioskiem o wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Skarżący podniósł, iż przyjęta przez SKO interpretacja rozszerzająca udzielonego upoważnienia nie jest właściwa.

Stwierdził nadto, iż sam wniosek z dnia 24 lipca 2000 r. złożony przez L.S. nie dotyczy wydania zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej, a jest wyłącznie prośbą o udzielenie informacji dotyczącej wyłączenia. Nie może wiec być interpretowany rozszerzająco jako wniosek o wyłączenie. W oparciu o treść tego pisma organ obowiązany był do udzielenia odpowiedzi i wyjaśnienia a nie wydawania decyzji o wyłączeniu. W tych okolicznościach brak było wniosku o wyłączenie, a tym samym podstaw do wydania merytorycznej decyzji w tym zakresie.

Skarżący wskazał także, iż fakt uiszczenia opłaty za wyłączenie i nie kwestionowania decyzji w administracyjnym toku instancji nie może konwalidować braku wniosku a tym samym podstaw do wszczęcia postępowania i wydania merytorycznej decyzji o wyłączeniu. Nie stanowi to także swego rodzaju skutku nieodwracalnego. To samo dotyczy możliwości rezygnacji z wyłączenia, która to instytucja pozostaje bez związku z kwestią zasadności stwierdzenia nieważności decyzji.

R.W. podniósł również, iż niezależnie od powyższego, rozpatrzenia wymagała także kwestia merytorycznych podstaw a zwłaszcza zakresu wyłączenia, do czego SKO odniosło się w sposób formalny przywołując jedynie odnośne przepisy prawa a kwestia zakresu wyłączenia została całkowicie pominięta – co stanowi rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., wobec czego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując sprawę dopuściło się uchybień, polegających na braku dostatecznego wyjaśnienia kwestii, na które zwracał w swoim odwołaniu skarżący, a które w sposób istotny rzutują na rozstrzygnięcia organów administracji.

Istotnym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest problem wykładni treści pisma złożonego w dniu 24 lipca 2000 r. w Starostwie Powiatowym. W ocenie Sądu Starosta błędnie zakwalifikował powyższe pismo jako wniosek o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie podtrzymało to stanowisko. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm./ wyłączenie gruntów z produkcji rolnej następuje poprzez wydanie decyzji o wyłączeniu. Jest przy tym oczywiste, że konieczny jest w tym względzie wniosek osoby zainteresowanej, co potwierdził zresztą na rozprawie przed SKO w dniu 13 maja 2003 r. pełnomocnik Starosty . Ust. 4 cyt. przepisu wskazuje, iż wydanie powyższej decyzji następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Bezspornym jest, iż wspólnicy spółki cywilnej "[...]" zamierzali dokonać określonej inwestycji budowlanej na przedmiotowych działkach. Dla zrealizowania tej inwestycji koniecznym było uprzednie uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Jednakże literalne brzmienie omawianego pisma jednoznacznie wskazuje, iż wspólnicy chcieli uzyskać jedynie informację dotyczącą takiego wyłączenia. Nie był to zatem wniosek o wydanie decyzji. Wskazać bowiem należy, iż decyzja o wyłączeniu gruntów /z produkcji rolnej/ niesie ze sobą znaczące skutki prawne, w tym dotyczące istotnych obciążeń finansowych (art. 12 ust. 1 w/w ustawy). Dlatego też strony mogą być zainteresowane wcześniejszym uzyskaniem informacji od właściwego organu administracji, zaś organ ten ma obowiązek udzielić takiej informacji. Po jej uzyskaniu sami zainteresowani mogą zadecydować, czy ubiegać się o wydania określonej decyzji, czy też nie – zważywszy np. na znaczne obciążenia finansowe. Treść takiej informacji ma istotne znaczenie, ponieważ może być podstawą decyzji strony co do wszczęcia postępowania administracyjnego lub też strona może zrezygnować ze wszczynania takiego postępowania. Podzielić należy pogląd skarżącego, iż późniejsze uiszczenie I raty opłaty nałożonej decyzją o wyłączeniu nie konwaliduje braku jednoznacznego formalnego wniosku o wydanie decyzji, nawet w sytuacji, gdy strona złożyła inne wymagane prawem dokumenty.

Bez znaczenia dla oceny istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji jest także kwestia możliwości późniejszej rezygnacji przez stronę na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Zważyć przy tym należy, że stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż była ona dotknięta tą wadą już w momencie jej wydania. Późniejsze zachowanie strony wskazujące na akceptację decyzji, nie może więc jej sanować.

Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, wobec czego podlegała ona uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno raz jeszcze rozważyć kwestię zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...]lipca 2000 r. o zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej mając na względzie przedstawione wyżej uwagi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.