Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 514/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 ust. 1, 5 i 6
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego w odniesieniu do towaru nieunijnego w postaci 1690 litrów oleju napędowego wprowadzonego na obszar celny Unii w okresie od [...] października do [...] grudnia 2018 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] listopada 2018 r. P.M. przekraczając na wjeździe przejście graniczne z B. w P., dokonał ustnego zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych, paliwa – tj. 100 litrów oleju napędowego, znajdującego się w zbiorniku samochodu marki V. P. o nr rejestracyjnym [...]. W związku z przeprowadzoną weryfikacją powyższego zgłoszenia celnego w trybie art. 188 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L 269 s. 1 z 10 października 2013 r. ze zm., dalej: UKC), funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej powzięli wątpliwości co do zasadności udzielenia P.M. zwolnienia paliwa z należności przywozowych, ze względu na naruszenie przez niego warunków okazjonalnego przywozu paliw z kraju trzeciego.

W dniu [...] listopada 2018 r. P.M. złożył w Oddziale Celnym w P. wyjaśnienia, w których podał, że nie wiedział, że nowej regulacji, wedle której można przywieźć 600 litrów oleju napędowego w ciągu jednego miesiąca i, że prawo to działa o miesiąc wstecz. Wskazał, że informacja o niej nie została ogłoszona i nawet celnicy dowiedzieli się o niej w dniu, w którym przyszli do pracy. Podał także, że dużo jeździ z tego względu, że posiada rodzinę na Białorusi, którą często odwiedza, a ponadto, że jest rolnikiem i sprzedaje na rynkach płody rolne oraz wozi przyczepką drewno na opal na zamówienia. Wyjaśnił ponadto, że jest wdowcem i na Białorusi ma kochankę. Wskazał, że przywożone paliwo zużywa w całości.

W odpowiedzi na wezwanie organu celnego z dnia [...] grudnia 2018 r. do udzielenia przez P.M. wyjaśnień, w jakiej miejscowości na Białorusi zamieszkuje odwiedzana przez niego rodzina i kim są dla niego te osoby, P.M. w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. wyjaśnił, że w T. (obwód g.) zamieszkuje rodzina braci jego dziadka – F. i A. M., natomiast pod adresem: ul. S. [...] , [...] W., mieszka jego kuzynka N.M. z rodziną (siostra po babci), z którą utrzymuje stały kontakt. Wyjaśnił również, że kilka lat wstecz był zaangażowany przez cerkiew w W. w działalność B., polegającą na przewożeniu młodzieży z Białorusi do Polski i odwrotnie. Otrzymywał wówczas zaproszenia na wizę (do pisma załączył wniosek o wizę długoterminową z dnia [...] lipca 2011 r.). Wskazał, że nawiązane wówczas kontakty mu pozostały.

W toku prowadzonego postępowania organ celny ustalił na podstawie dostępnych baz elektronicznych oraz deklaracji P.M., że w okresie od [...] października 2018 r. do [...] grudnia 2018 r. przewożone przez niego paliwo w ilości 1690 litrów oleju napędowego, zostało zwolnienie z należności celnych i podatkowych. W związku z tym, pismem z dnia [...] lutego 2019 r. organ celny wezwał P.M. do wyjaśnienia gdzie dokonywał zakupu paliwa na Białorusi w ww. okresie oraz w jakich cenach kupował olej napędowy na Białorusi we wskazanych w wezwaniu dniach. W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2019 r. P.M. podał, że tankował okazjonalnie u szwagra D.M. w W., różne ilości paliwa – w zależności od ilości paliwa posiadanej w zbiorniku oraz, że płacił dolarami – po przeliczeniu około 1,50 zł za litr.

Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2019 r. organ powiadomił P.M., że na podstawie poczynionych ustaleń zamierza wydać decyzję niekorzystną, uzasadnił swoje stanowisko oraz poinformował o przysługującym mu w terminie 30 dni, prawie zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. P. M. wskazał, że w okresie od [...] października 2018 r. do [...] grudnia 2018 r. jego samochód był trzy razy remontowany w warsztacie samochodowym i z tego powodu musiało zostać spuszczone paliwo. Wyjaśnił, że jego wyjazdy na Białoruś raz były dłuższe, raz krótsze z tego względu, że rodzina M. prowadzi działalność gospodarczą i kupuje większą ilość towaru w B., a on magazynuje ten towar i jeśli to możliwe - zawozi go na Białoruś.

2. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. odmówił udzielenia P.M. zwolnienia z cła w odniesieniu do oleju napędowego w ilości 1690 litrów, zadeklarowanego przez niego w okresie od [...] października 2018 r. do [...] grudnia 2018 oraz stwierdził, że w odniesieniu do ww. towaru powstał z mocy prawa dług celny w przywozie oraz, na podstawie kodu CN 2710194, rodzaju i ilości towaru, określił następujące kwoty długu celnego,:

– 150 zł w odniesieniu do 100 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] października 2018 r.

– 150 zł w odniesieniu do 100 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] października 2018 r.

– 165 zł w odniesieniu do 110 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] października 2018 r.

– 150 zł w odniesieniu do 100 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] października 2018 r.

– 150 zł w odniesieniu do 100 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...]października 2018 r.

– 173 zł w odniesieniu do 115 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] października 2018 r.

– 135 zł w odniesieniu do 90 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] października 2018 r.

– 165 zł w odniesieniu do 110 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] listopada 2018 r.

– 135 zł w odniesieniu do 90 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] listopada 2018 r.

– 150 zł w odniesieniu do 100 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] listopada 2018 r.

– 143 zł w odniesieniu do 95 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] listopada 2018 r.

– 143 zł w odniesieniu do 95 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] grudnia 2018 r.

– 150 zł w odniesieniu do 100 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] grudnia 2018 r.

– 135 zł w odniesieniu do 90 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] grudnia 2018 r.

– 143 zł w odniesieniu do 95 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] grudnia 2018 r.

– 135 zł w odniesieniu do 90 litrów oleju napędowego, względem którego dług celny powstał dnia [...] grudnia 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ celny, powołując się na art. 5 pkt 12 UKC, art. 41 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.Urz.UE L 324 z 10 grudnia 2009 r. ze zm., dalej: rozporządzenie 1186/2009), art. 56 ust. 1, 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2016, poz. 71 ze zm, dalej: u.p.t.u.) oraz art. 35 ust. 3-5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2018 r., poz. 1114 ze zm., dalej jako: u.p.a.), a także art. 1 pkt 21 lit. b. i art. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów UKC (DZ.Urz.L nr 343/1 z 29 grudnia 2015 r. ze zm.) w zw. z art. 11 dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy, stwierdził, że aktywność P. M. w zakresie przywozu na obszar celny Unii Europejskiej (EU) paliwa, narusza definicję towarów pozbawionych charakteru handlowego, których obejmowanie procedurą celną, powinno mieć charakter sporadyczny.

Organ wskazał, że podany przez P.M. rodzinny i towarzyski cel wyjazdów na Białoruś, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem podróż do najbliższej miejscowości obwodu g. z przejścia granicznego w P. (131 km), zajęłaby około 1 godz. 40 minut. Tymczasem analiza przejazdów P. M. wykazała, że czas jego przebywania na Białorusi, podczas każdej podróży w badanym okresie, wynosił od 1 godziny i 22 minut do 4 godzin, przy czym jedynie w trakcie trzech podróży, pozostawał on na Białorusi od 3 do 4 godzin (uwzględniając kolejkę do odpraw paszportowych i celnych oraz fizyczne kontrole graniczne). W konsekwencji, na podstawie ilości zadeklarowanego paliwa, charakteru przywozu i jego częstotliwości oraz rzeczywistych potrzeb podróżnego oraz możliwości zużycia paliwa w pojeździe P.M., organ celny uznał, że nie zostały spełnione warunki do zwolnienia z należności przywozowych tego paliwa – tj. wykorzystanie go na potrzeby własne podróżnego oraz okazjonalność jego przywozu, przez co należy rozumieć przywóz odbywany sporadycznie, przy okazji podróży lub odnoszący się określonej okazji czy okoliczności. Organ stwierdził w niniejszej sprawie handlowy charakter przywożonego paliwa, uznając, że P.M. nie przedstawił dowodów koniecznych do spełnienia warunku udzielenia zwolnienia z należności, o których mowa w art. 126 rozporządzenia 1186/2009.

W konsekwencji organ celny uznał P.M. za dłużnika w rozumieniu art. 79 ust. 4 UKC, wskazując, że nie dokonał on zgłoszeń celnych i nie wypełnił warunków przyznania zwolnienia z cła. Działając zaś na podstawie art. 85 ust. 1, art. 70 ust. 1, art. 74 ust. 3 i art. 56 ust. 1 UKC oraz deklaracji P.M. zawierającej cenę za 1 litr tankowanego przez niego oleju napędowego w dniu [...] listopada 2018 r., zaś co do pozostałych dni w badanym okresie – na podstawie metody ostatniej szansy również w oparciu o ww. deklarację, organ celny ustalił wartość celną oleju napędowego na każdy dzień powstania długu celnego.

3. Odwołanie od powyższej decyzji złożył w dniu [...] maja 2019 r. P. M., powołując się w nim na okoliczności wskazywane uprzednio w toku postępowania.

4. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, powołując się przy tym na art. 125, art. 126, art. 41 rozporządzenia 1186/2009 oraz art. 1, 6 i 11 wyżej powołanej dyrektywy Rady 2007/74/WE. Wskazał, że przepisy prawa krajowego wdrażające postulaty tej dyrektywy, zawarte są w u.p.t.u., w szczególności w art. 56 tej ustawy, który stanowi, że zwolnione z należności przywozowych są towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państwa trzeciego na terytorium kraju pod warunkiem, że przywóz tych towarów nie ma charakteru handlowego.

W myśl zaś art. 56 ust. 6 u.p.t.u. za przywóz o takim charakterze uważa się przywóz, który spełnia następujące warunki: odbywa się okazjonalnie oraz obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty. Organ odwoławczy wskazał również, że zwolnienie powyższe stosuje się do paliw, powołując przy tym art. 56 ust. 5 u.p.t.u., stanowiący, że paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku oraz paliwo znajdujące się w przenośnym kanistrze w ilości nieprzekraczającej 10 litrów stanowi bagaż osobisty podróżnego. Odwołując się ponadto do przepisów art. 41 i art. 107-110 rozporządzenia 1186/2009 oraz art. 56 i art. 77 u.p.t.u., organ wskazał, że stwierdzenie nieokazjonalnego, handlowego charakteru przywozu paliwa w bagażu osobistym, skutkuje tym, że nie można objąć go zwolnieniem od podatku od towarów i usług (VAT), a w konsekwencji zwolnieniem od należności celnych przywozowych.

Organ wyjaśnił, że w sprawie analizie poddano częstotliwość przekraczania przejścia granicznego z UE przez P.M. w okresie około 1 miesiąca poprzedzającego jego ustne zgłoszenie celne, poddane weryfikacji w dniu [...] listopada 2018 r. oraz w okresie około 1 miesiąca po dokonaniu tego zgłoszenia. Ustalono, że P.M. w badanym okresie dokonał 17 wjazdów na terytorium RP z Białorusi, deklarując przywóz paliwa na obszar celny UE w łącznej ilości 1690 litrów. Podróże na Białoruś odbywały się regularnie, zazwyczaj co 3 dni. W celu ustalenia długości pobytów na Białorusi, dokonano analizy danych dotyczących godzin przekraczania granicy na kierunku wywozowym oraz przywozowym. Na ich podstawie ustalono, że P.M. przebywał na Białorusi od 1 godziny i 22 minut w dniu [...] listopada 2018 r. do 3-4 godzin w dniach [...] października 2018 r., i [...] listopada 2018 r. oraz [...] grudnia 2018 r. Tym samym organ odwoławczy ocenił wyjaśnienia P.M. za niewiarygodne, bowiem jego wyjazdy trwały jedynie około 2-3 godzin - łącznie z czasem niezbędnym na dojazd i powrót, odprawy celne i paszportowe po stronie białoruskiej oraz czas oczekiwania w kolejce na odprawę celną i paszportową, a każdemu z nich towarzyszył zakup znacznej ilości paliwa. Częstotliwość oraz długość wyjazdów na Białoruś, a także brak uwiarygodnienia przyczyn tych podróży, w ocenie organu odwoławczego wskazują, że P.M. nie dokonywał zakupu paliwa przy okazji pobytu na terytorium Białorusi, ale udawał się tam tylko po to aby je nabyć. Organ wskazał przy tym, że ilość importowanego paliwa znacznie przekraczała potrzeby strony związane z przemieszczaniem się, bowiem 1690 litrów oleju napędowego wprowadzonego na obszar RP w badanym okresie, przy założeniu średniego zużycia 10 litrów na 100 km, pozwala na przejechanie 16.900 km.

Z kolei dokonana analiza średnich rocznych przebiegów przedmiotowego pojazdu, wykazała w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] listopada 2018 r. średnią oscylującą wokół 10.000 km rocznie. Organ uznał zatem, za mało prawdopodobne, aby P.M. wykorzystał na własne potrzeby paliwo przywiezione w badanym okresie. W konsekwencji organ II instancji stwierdził, że przywożone paliwo miało charakter handlowy, a zatem nie podlegało zwolnieniu z należności przywozowych, ze względu na brak spełnienia warunków zwolnienia od cła z art. 41 rozporządzenia 1186/2009, skonkretyzowanych w art. 56 u.p.t.u.

5. Z powyższą decyzją nie zgodził się P.M. i w sporządzonej osobiście skardze do tut. Sądu, wskazał, że w badanym okresie posiadał wizę prywatną i mógł kiedy tylko chciał jeździć na Białoruś oraz pozostawać tam tyle czasu, ile potrzebował, a także kupić towar, który był mu potrzebny i wrócić do Polski, przestrzegając przy tym przepisów prawa. Wskazał, że nie zgadza się z nałożonym na niego długiem celnym, podtrzymał prawdziwość złożonych przez niego w postępowaniu wyjaśnień oraz zakwestionował sposób obliczenia zużycia paliwa na 100 km, wskazując, że nie uwzględniono tego, że jeździ z przyczepką w pełnym załadunku. Podał również, że nikt z kierowców ani funkcjonariuszy granicznych nie widział o wejściu w życie ograniczenia w przywozie do RP 600 litrów oleju napędowego w ciągu ostatnich 30 dni.

6. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

7. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2019 r. ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik uzupełnił skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzupełniono również zarzuty skargi, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 122, 120, 187 § 1, 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), polegające na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak też dokonanie przez organ błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało uznaniem, że ujęty w przepisach cel niehandlowy, nie został udowodniony.

W ocenie pełnomocnika skarżący przedstawił dowody wskazujące, że częstotliwość jego podróży na Białoruś wynika m.in. z faktu bycia w związku nieformalnym z kobietą zamieszkałą na tamtym terenie, jak również przedstawił, że zakupione paliwo wykorzystuje na własne cele, gdyż prowadzi gospodarstwo rolne. W konsekwencji pełnomocnik zarzucił oparcie przez organ swojego stanowiska wyłącznie na analizie przejazdów skarżącego za badany okres oraz na danych zawartych na stronie internetowej www.historiapoiazdu.gov.pl., które dotyczą średniego rocznego przebiegu samochodu, co w żadnym wypadku nie może być dowodem w sprawie, z pominięciem wyjaśnień skarżącego i dowodów na które powołał się, na okoliczność niehandlowego charakteru przejazdów.

Pełnomocnik zarzucił również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) naruszenie art. 56 ust 1, 5,6 oraz art 77 u.p.t.u. oraz art. 41 i art 107-110 rozporządzenia 1186/2009, przez nie zastosowanie tego przepisu w sytuacji ujawnienia, iż skarżący przewoził paliwo jako bagaż osobisty dla celów niehandlowych, co wynika z akt sprawy, biorąc pod uwagę charakter podróży, m.in. bycie w związku nieformalnym z kobietą z miejscem zamieszkania na Białorusi oraz prowadzenie działalności rolniczej, w którym to celu zaopatrywał się w paliwo na własne potrzeby - i przez to nie udzielenie mu zwolnienia z cła w odniesieniu do przewożonego oleju napędowego w ilości 1690 litrów oraz stwierdzenie, iż w odniesieniu do wymienionego towaru powstał z mocy prawa dług celny w przywozie.

b) art. 56 ust 6 u.p.t.u. przez jego błędną interpretację odnośnie przewozu paliwa o charakterze niehandlowym, uznając, iż muszą być spełnione łącznie dwa warunki, a mianowicie przewóz okazjonalny oraz wyłącznie na własny użytek podróżnego, podczas gdy z przepisów ta zależność nie wynika.

c) art. 107-110 rozporządzenia 1186/2009 przez obciążenie należnościami podatkowymi całe paliwo wwiezione przez skarżącego w standardowym zbiorniku, powołując się na przepisy dotyczące okazjonalności podróży i handlowego charakteru przywozu, a pomijając dokładne ustalenie rzeczywistego wykorzystania spornego oleju napędowego i wykazanie, że faktycznie służył on celom handlowym.

Ponadto pełnomocnik wniósł o uzupełnienie w trybie art. 106 § 3. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) uzupełnić postępowanie dowodowe o nowe dowody (przedłożone w załączeniu do pisma), które są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodują nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, tj. o:

– oświadczenie sołtysa z dnia [...] listopada 2019 r. na okoliczność ujawnienia prowadzenia działalności rolnej, gospodarstwa rolnego;

– świadectwo Państwowej Rejestracji Indywidualnego Przedsiębiorcy;

– oświadczenie H.M.M. z dnia [...] listopada 2019 r.- na okoliczność, ujawnienia, iż skarżący jest w związku nieformalnym z kobietą zamieszkałą na Białorusi, oraz pomaga jej w przewożeniu przez nią towaru zakupionego w Polsce na Białoruś, co tłumaczy częstotliwość wyjazdów skarżącego.

8. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, że skarżący nie pozostaje w związku małżeńskim z partnerką na Białorusi, (na którą to okoliczność wskazuje złożone przez nią na piśmie przetłumaczone oświadczenie z dnia [...] listopada 2019 r. – k. 43), natomiast Sąd postanowił dopuścić dowód z dokumentów załączonych do pisma procesowego strony skarżącej z dnia [...] listopada 2019 r.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Skarga jest niezasadna, bowiem w wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem, tut. Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta nie zawiera wad powodujących konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, co z kolei skutkowało stwierdzeniem o braku zasadności skargi wywiedzionej przez skarżącego.

2. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 2107, ze zm.), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302, ze zm. dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

3. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

4. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja DIAS, wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B., na mocy której odmówiono udzielenia skarżącemu zwolnienia z cła w odniesieniu do oleju napędowego w ilości 1690 litrów, zadeklarowanego przez niego w okresie od [...] października 2018 r. do [...] grudnia 2018 oraz stwierdzono, że w odniesieniu do ww. towaru powstał z mocy prawa dług celny w przywozie, który określono na podstawie kodu CN 2710194, rodzaju i ilości towaru, na łączną kwotę 2.537 zł.

5. Na wstępie zauważyć należy, że organ odwoławczy słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że generalną zasadą ustanowioną w przepisach prawa celnego, jest zasada powszechności należności przywozowych w przypadku importu towarów, która oznacza, że od każdego towaru przywożonego z terytorium państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej (UE), wymagane są należności przywozowe. Z kolei zwolnienie z nich stanowi wyjątek, który musi wynikać wprost z przepisów prawa. Aktem prawnym ustanawiającym zwolnienia celne jest powołane wyżej rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (rozporządzenie 1186/2009). Zgodnie z art. 125 tego rozporządzenia, w przypadku gdy ta sama osoba równocześnie spełnia warunki wymagane do uzyskania zwolnienia z należności celnych przywozowych lub wywozowych, w myśl różnych przepisów tego rozporządzenia, przepisy te stosuje się równocześnie.

I tak zgodnie z art. 41 rozporządzenia 1186/2009, towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państw trzecich są zwolnione z należności celnych przywozowych, jeżeli przywożone towary są zwolnione z podatku od wartości dodanej (VAT) na mocy przepisów prawa krajowego, przyjętych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy.

Do przepisów tych, na gruncie polskiego systemu prawnego, należy art. 56 u.p.t.u. Wedle ust. 1 tego przepisu, zwalnia się od podatku (VAT) import towarów przywożonych w bagażu osobistym podróżnego przybywającego z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli ilość i rodzaj tych towarów wskazuje na przywóz o charakterze niehandlowym, a wartość tych towarów nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 300 euro. Przez przywóz o charakterze niehandlowym, o którym mowa powyżej, rozumie się natomiast przywóz spełniający następujące warunki: (1) odbywa się okazjonalnie; (2) obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty (vide: art. 56 ust. 6 u.p.t.u.). Zgodnie zaś z art. 56 ust. 5 zd. 2 u.p.t.u., bagaż osobisty obejmuje paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku dowolnego pojazdu silnikowego oraz paliwo znajdujące się w przenośnym kanistrze, którego ilość nie przekracza 10 litrów, z zastrzeżeniem art. 77 u.p.t.u.

Przepis ten precyzuje zasady importu paliw przewożonych w zbiornikach, stanowiąc w ust. 1 pkt 1 lit. a., że zwalnia się od podatku import paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach m.in. prywatnych środków transportu w ilości do 200 litrów na środek transportu. Zgodnie zaś z art. 77 ust. 3 u.p.t.u. paliwa te są zwolnione od podatku, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione. Towary te nie mogą z niego zostać usunięte, ani być składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. W przypadku zaś naruszenia tych warunków, wysokość podatku określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu naruszenia tych warunków oraz według stawek obowiązujących w tym dniu, o czym stanowi art. 77 ust. 4 u.p.t.u.

Jednocześnie, wedle art. 107 ust. 1 lit. a tiret pierwszego rozporządzenia 1186/2009, paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych i handlowych pojazdów mechanicznych oraz motocykli, wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty, są zwolnione z należności celnych przywozowych. Jednocześnie art. 110 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że paliwo zwolnione z należności przywozowych m.in. na podstawie ww. przepisu, nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie może tez zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. Naruszenie ww. przepisu powoduje zaś obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych od wymienionych produktów według stawki obowiązującej w dniu tego naruszenia oraz według rodzaju towarów i wartości celnej ustalonej lub przyjętej w tym dniu przez właściwe organy (vide: art. 110 ust. 2 rozporządzenia 1186/2009).

Z zestawienia wyżej powołanych norm prawnych wynika, że zwolnienie z należności celnych, o którym mowa w art. 41 rozporządzenia 1186/209, obwarowane na gruncie prawa krajowego warunkami wynikającymi z art. 56 ust. 1 i 6 u.p.t.u., ma węższy zakres przedmiotowy aniżeli zwolnienie wynikające z art. 107 w zw. z art. 110 ust. 1 rozporządzenia 1186/2009. Mając na względzie wyżej cytowany art. 125 rozporządzenia 1186/2009, należy zatem uznać, że paliwo wwożone na teren UE jako bagaż osobisty podróżnego, korzysta ze zwolnienia od należności celno-podatkowych jeżeli jego przywóz przeznaczenie niehandlowe, przez które rozumie się przywóz odbywający się okazjonalnie i obejmujący wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty (vide: ww. art. 56 ust. 6 u.p.t.u.).

6. Zasadnie, więc organy celne zbadały w toku prowadzonego postępowania, czy dokonany przez skarżącego w okresie od 10 października do 21 grudnia 2018 r. przywóz, na teren UE z Białorusi, łącznej ilości 1690 litrów oleju napędowego, (która to okoliczność nie jest kwestionowana przez skarżącego), miał charakter niehandlowy. Organy posłużyły się przy tym niezdefiniowaną w u.p.t.u. definicją przymiotnika "okazjonalny", zawartą w słowniku języka polskiego, przez którą, rozumie się: odnoszący się do określonej okazji (okoliczności, sytuacji) oraz nieczęsto się zdarzający, spotykany, widywany rzadko, od czasu do czasu, sporadyczny. Synonimami tego określenia są: sporadyczny, incydentalny, przypadkowy, ulotny, nieczęsty, rzadki.

Zasadnie również odwołały się do orzecznictwa TSUE, w tym do wyroku z dnia 4 czerwca 2002 r. wydanego w sprawie C – 99/00 (LEX nr 111988, ECR 2002/6A/I-4839), którym TSUE wyraził pogląd (aktualny również w obecnym stanie prawnym), że kwestia, czy przywóz towarów ma charakter niehandlowy powinna być badania odrębnie w każdej sprawie na podstawie ogólnej oceny okoliczności, z uwzględnieniem charakteru przywozu i ilości objętych nim towarów, częstotliwości, z jaką te same towary wwożone są przez zainteresowanych podróżujących, ale również, gdzie jest to stosowne, z uwzględnieniem trybu życia i zwyczajów tego podróżującego lub jego środowiska rodzinnego.

W ocenie tut. Sądu posłużenie się przez organy celne ww. wykładnią językową nie budzi zastrzeżeń, tym bardziej, że wykładnia ta pozostaje spójna z definicją towarów pozbawionych charakteru handlowego, zawartą w art. 1 ust. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L 253, 11.10.1993, p.1), wedle której są to towary, których objęcie daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego ich odbiorców lub osób je przewożących, bądź też, które są wyraźnie przeznaczone na upominki.

Dodać przy tym należy, że charakter przywozu może być badany przez organ celny zarówno w ramach postimportowej kontroli (np. na podstawie zużycia wwiezionego paliwa przez porównanie chociażby przebiegu pojazdu, w określonym czasie, z fabrycznymi normami zużycia paliwa dla tego rodzaju pojazdów i odniesienia do ilości przywiezionego paliwa), albo też na etapie dokonywania odprawy celnej w sytuacji, gdy w stosunkowo krótkim czasie (tj. w tym samym dniu, tygodniu, miesiącu) jest dokonywany wielokrotny wwóz paliwa tym samym pojazdem mechanicznym, czy też paliwo przewożone jest w niestandardowych pojemnikach.

7. Organy zatem słusznie poddały analizie częstotliwość przekraczania przez skarżącego przejścia granicznego z UE w obu kierunkach w badanym okresie, rodzaju pojazdu, którym skarżący się poruszał, długość jego pobytów na Białorusi oraz ilość wwożonego przez niego każdorazowo na obszar UE oleju napędowego. W tym celu w toku postępowania, zgromadzono następujący materiał dowodowy: zestawienia odpraw skarżącego na przejściu granicznym P. pozyskanego z systemu SOC-O, obejmującego badany okres, zawierające deklaracje towarowe składane przez skarżącego w trakcie odpraw celnych, na podstawie których ustalono częstotliwość odpraw skarżącego, pojazd, którym się poruszał oraz ilość wwożonego przez niego każdorazowo na obszar UE oleju napędowego; dane z systemu ZAOiL uzyskane z Działu Granicznego Izby Administracji Skarbowej w B. oraz wydruk ewidencji przyjazdów i wyjazdów skarżącego, uzyskany od Dyrektora Zarządu Granicznego Komendy Głównej Straży Granicznej w W. w trybie udostępnienia informacji granicznej, obejmujące badany okres, na podstawie których ustalono częstotliwości przekraczania granicy przez skarżącego oraz obliczono długość każdego z jego pobytów na Białorusi w badanym okresie; kserokopię dowodu rejestracyjnego i dane dotyczące pojazdu skarżącego, wygenerowane ze strony internetowej historiapojazdu.gov.pl, w oparciu o które ustalono średni roczny przebieg pojazdu w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] listopada 2018 r.; a także wydruki z systemu wewnętrznego Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B., zawierające dane skarżącego.

Na podstawie wyżej wymienionych dowodów organy obu instancji uznały, że przywóz oleju napędowego dokonany przez skarżącego w badanym okresie miał charakter handlowy. Świadczą o tym: regularna częstotliwość przejazdów (co około 3 dni), liczba przejazdów w badanym okresie (tj. 17 przejazdów w ciągu pond dwóch miesięcy), każdorazowy przywóz od 90 do 105 litrów oleju napędowego, łączna ilość przywiezionego w badanym okresie paliwa – tj. 1690 litrów, a także krótki czas przebywania na Białorusi. Precyzując powyższe ustalenia, organy słusznie wskazały, że najkrótszy czas podróży wynosił 1 godzinę i 22 minuty, zaś jedynie trzy podróże trwały ponad 3 godziny. Jak wynika natomiast z ewidencji podróży skarżącego, aż dziesięć podróży trwało poniżej 2 godzin, a cztery podróże od 2 do 3 godzin. Podkreślić przy tym należy, że czas ten obejmuje okres oczekiwania w kolejce do odpraw i kontroli granicznych oraz odprawy celne i paszportowe po stronie białoruskiej.

8. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 126 rozporządzenia 1186/2009 stanowi, że w przypadku gdy rozporządzenie to określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, iż takie warunki zostały spełnione.

W toku postępowania skarżący wskazał na rodzinny, towarzyski oraz zarobkowy (polegający na dostarczeniu drewna na opał oraz sprzedaży płodów rolnych) cel wyjazdów na Białoruś. Organy dokonały weryfikacji powyższego twierdzenia, słusznie uznając, że nie znajduje on potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Przede wszystkim bowiem, chcąc odwiedzić rodzinę zamieszkującą w obwodzie grodzieńskim, oddalonym od przejścia granicznego P. – P. o około 130 km, musiałby on dysponować co najmniej 3 godzinami na samą podróż, nie licząc czasu odwiedzin. Również podróżując do rodziny oraz partnerki życiowej w miejscowości W., oddalonej od ww. przejścia granicznego o około 13 km, przy uwzględnieniu czasu potrzebnego na rozładunek towaru w miejscowości P. oraz w sklepie prowadzonym przez H.M.M. (tj. partnerkę skarżącego), a także czasu niezbędnego na dowóz i rozładunek drewna do jego odbiorców oraz sprzedaż płodów rolnych, trudno uznać, aby wynikający z ewidencji przejazdów, czas pozostawania skarżącego na Białorusi był wystarczający na załatwienie deklarowanych przez niego spraw. W większości podróży nie przekraczał on bowiem dwóch godzin. Co więcej, nawet przy założeniu, że skarżący mógłby w ww. czasie załatwić ww. sprawy, trudno uznać, że pozostałoby mu wystarczająco dużo czasu, aby za każdym razem odwiedzać rodzinę, a tym bardziej osobę, z którą pozostaje w nieformalnym związku partnerskim.

Częstotliwość wyjazdów na Białoruś, krótkie, zaledwie kilkugodzinne pobyty za granicą oraz brak uwiarygodnienia niehandlowych celów tych podróży, wskazują, że skarżący udawał się na Białoruś jedynie po to, aby nabyć tam olej napędowy. Istotnie przy tym organ odwoławczy zauważył, że łączna ilość przywiezionego przez skarżącego na obszar UE paliwa, znacznie przekraczała potrzeby związane z przemieszczaniem się przedmiotowym samochodem. Wprowadzona bowiem w okresie 2,5 miesiąca, ilość 1690 litrów oleju napędowego, przy założeniu średniego zużycia 10 litrów na 100 km, pozwala na przejechanie 16.900 km. Nie sposób przyjąć przy tym, że skarżący trudniący się pracą w gospodarstwie rolnym oraz zajmujący się pozyskiwaniem drewna na opał miał możliwość przejechać, w okresie 2,5 miesiąca 16.900 km. Dodatkowo też, organ odwoławczy przeanalizował średnie roczne przebiegi przedmiotowego pojazdu od 2016 r. posługując się danymi ze strony internetowej historiapojazdu.gov.pl. Wynika z nich, że począwszy od [...] stycznia 2016 r. do [...] listopada 2018 r. samochód ten pokonywał średnio około 10.000 km rocznie. Budzi to wątpliwość, aby skarżący w ciągu 2,5 miesiąca mógł przejechać ww. samochodem niespełna 17.000 km. Uwzględniając bowiem czas pracy w gospodarstwie rolnym oraz czas spędzony na wyjazdach na Białoruś co 3 dni, nie jest obiektywnie możliwe przejechanie 16.900 km w tak krótkim okresie (tj. pokonywanie około 1.690 km tygodniowo). Aby zatem zużyć paliwo wprowadzone na obszar celny UE w ilości 1690 litrów, skarżący musiałaby zawodowo trudnić się przewozem z wykorzystaniem tego pojazdu, czego nie wykazał w toku postępowania. Nawet przy założeniu, że skarżący porusza się z załadowaną przyczepką, trudno na podstawie jego dowolnych twierdzeń uznać, aby wykorzystał ww. ilość oleju napędowego do własnych celów.

W konsekwencji twierdzenia skarżącego dotyczące deklarowanych przez niego celów wyjazdów na Białoruś, nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym, który z kolei wskazuje, że każdemu z przejazdów towarzyszył zakup znacznej ilości oleju napędowego. Również podniesione przez skarżącego twierdzenie, jakoby ze względu na konieczność napraw pojazdu, trzykrotnie dokonał spuszczenia paliwa z baku pojazdu, nie zostało w żaden sposób uwiarygodnione.

9. Jak wynika więc z ww. materiału dowodowego, nabycie oleju napędowego na Białorusi w badanym okresie było celem samym w sobie, a nie jedynie zakupem okazjonalnym, poczynionym, przy sposobności wyjazdu. Organy zatem, prawidłowo zakwalifikowały przywóz przez skarżącego oleju napędowego, dokonany w badanym okresie, za handlowy, nie uznając jego wyjaśnień za wiarygodne. Z opisanych wyżej względów, słusznie zatem uznano, że skarżący nie przedstawił dowodów koniecznych do spełnienia warunku udzielenia zwolnienia z należności celnych przywozowych, tj. wykorzystania go na potrzeby własne podróżnego lub jego rodziny oraz okazjonalność jego przywozu.

W konsekwencji organy celne obu instancji zasadnie stwierdziły, że w sprawie niniejszej nie zostały spełnione warunki do zwolnienia tego paliwa z należności celnych przywozowych, co skutkowało zastosowaniem art. 79 ust. 1 lit. c. UKC, który stanowi, że jeżeli towary podlegają należnościom celnym przywozowym, dług celny w przywozie powstaje w przypadku niewypełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towarów nieunijnych procedurą celną lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towaru. Skarżący, który dokonał zgłoszeń celnych i nie wypełniła warunków do przyznania zwolnienia z cła, jest zatem dłużnikiem, w rozumieniu art. 79 ust. 4 UKC, wedle którego w przypadkach, o których mowa w art. 79 ust. 1 lit. c. UKC, dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wypełnienia warunków wymaganych do objęcia towarów procedurą celną lub dokonania zgłoszenia celnego danych towarów objętych tą procedurą celną lub, do przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towarów. Zgodnie zaś z art. 79 ust. 2 lit. b. UKC dług celny powstaje z chwilą, gdy przyjęte zostaje zgłoszenie celne o objęcie towarów procedurą celną, a następnie zostaje stwierdzone, że warunek wymagany do objęcia towarów tą procedurą lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towarów nie został faktycznie wypełniony.

Słusznie zatem, organy określiły kwoty należności celnych, działając na podstawie art. 85 ust. 1 UKC, wedle którego kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Ustalając wartość celną towarów, w odniesieniu do 100 litrów oleju napędowego zgłoszonego przez skarżącego w dniu 9 listopada 2018 r., organ celny słusznie przyjął cenę 1,50 zł za litr oleju napędowego, na podstawie wartości transakcyjnej, zdefiniowanej w art. 70 ust. 1 UKC (tj. na podstawie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowanej) – mając na względzie cenę nabycia wskazaną w pisemnym oświadczeniu skarżącego z dnia 9 listopada 2018 r.

W odniesieniu zaś do pozostałej, przywiezionej na obszar UE, ilości oleju napędowego, organ słusznie zastosował tzw. metodę ostatniej szansy, z art. 74 ust. 3 UKC, uznając, że jej wartość celna nie może zostać ustalona, ani na podstawie art. 70 UKC, ani też na podstawie którejkolwiek z pozostałych zastępczych metod ustalania wartości celnej, uregulowanych w art. 74 ust. 2 lit. a. – d. UKC. W konsekwencji wartość celną oleju napędowego, zgłoszonego w przez skarżącego w pozostałych dniach okresu objętego analizą, ustalono w oparciu o pisemne oświadczenie skarżącego z dnia 22 lutego 2019 r., przyjmując 0% stawkę celną dla towaru o kodzie CN27101943, na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej, zgodnie z art. 56 ust. 1 UKC.

10. Reasumując, w ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił poczynienie prawidłowych, ustaleń faktycznych. Organy celne dokonały jego należytej oceny, dochowując przy tym zasad postępowania podatkowego, w tym przepisów procesowych wskazanych w uzupełnieniu skargi przez pełnomocnika skarżącego. Wyrazem tego są uzasadnienia zapadłych w niniejszej sprawie decyzji, w pełni oddające rzeczywisty, wynikający z materiału dowodowego stan rzeczy i zawierające przekonywującą oraz logiczną argumentację, a także wskazujące i należycie wyjaśniające podstawę prawną obu wydanych rozstrzygnięć.

Sąd nie znalazł zatem podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. W kontrolowanej sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Wyciągnięte zaś w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, także przy uwzględnieniu ich wzajemnej łączności. Organy dokonały również należytej oceny argumentów i twierdzeń przedstawianych przez skarżącego. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcie w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego.

Powyższej oceny nie zdołały skutecznie podważyć zarzuty podniesione w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 12 listopada 2019 r., co wykazano w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Zauważyć przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. W zasadniczej swej mierze zarzuty skarżącego koncentrują się na polemice z ustaleniami faktycznymi organów celnych obu instancji oraz zmierzają do podważenia poczynionych w toku postępowania ustaleń, na zasadzie prezentacji ustaleń przeciwnych. Tak sformułowane zarzuty, z racji swojej dowolności, nie mogły jednak odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku.

11. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalono.