Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1077/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3, art. 67b
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z [...] nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: O.p.), po rozpoznaniu odwołania M. K. (dalej: wnioskodawczyni, podatniczka, skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. (dalej: organ pierwszej instancji) z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2007-2010 w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę, w łącznej kwocie [...]zł.

Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 16 października 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek podatniczki w sprawie umorzenia długu w podatku od środków transportowych za lata 2007-2010. Wniosek swój podatniczka uzasadniła brakiem bezpośredniego dojazdu do firmy w związku z przebudową skrzyżowania ulic [...] i [...], która miała miejsce w 2010 r. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że nie ma możliwości spłacenia długu, gdyż została zmuszona do zamknięcia firmy.

Organ pierwszej instancji decyzją z [...] odmówił umorzenia zaległego zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2007-2010 w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł. Organ ten stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika" jak również przesłanka interesu publicznego.

Pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w którym zarzucił naruszenie art. 67b oraz 67a O.p. polegające na wydaniu decyzji odmawiającej umorzenia zaległości, pomimo wystąpienia przesłanek uzasadniających umorzenie.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy na wstępie swoich rozważań omówił przepisy mające zastosowanie w sprawie, a w szczególności art. 67a, art. 67b O.p. i wskazał, że z regulacji tej wynika, że ustawodawca podzielił ulgi dla przedsiębiorcy na dwie grupy: niestanowiące pomocy publicznej i stanowiące pomoc publiczną Te ostatnie zaś podzielił na takie, które stanowią pomoc de minimis i są inną pomocą publiczną. Taki podział obliguje organ podatkowy do ustalenia w pierwszej kolejności, jakiego charakteru pomocy dotyczy wniosek, w dalszej kolejności zaś, czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna w świetle przepisów wspólnotowych i krajowych regulujących dopuszczalność udzielania pomocy publicznej, a następnie dopiero, czy ten konkretny wnioskodawca spełnia warunki do zastosowania określonej ulgi.

Następnie organ odwoławczy omówił treść art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/2 z dnia 30 kwietnia 2004 r.), który określa definicję pomocy publicznej.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i prowadzi działalność gospodarczą. Dochód z prowadzonej działalności gospodarczej kształtował się następująco: w 2017 r. w wysokości [...] zł, w 2018 r. w wysokości [...] zł, w 2019 r. w wysokości [...] zł oraz w 2020 r. w wysokości [...]zł co wynika z dostarczonych przez podatniczkę zeznań podatkowych PIT-36 za lata 2017-2019 oraz zgodnie z zapisami w księdze przychodów i rozchodów za okres od stycznia do października 2020 r. Ze złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia majątkowego wynika, iż średnie miesięczne wydatki gospodarstwa domowego kształtują się następująco: opłaty eksploatacyjne [...]zł, opłaty za wodę [...]zł, opłaty za węgiel [...]zł. Podatniczka wykazała również informacje na temat swoich zobowiązań, które względem ZUS wynoszą około [...]zł, względem urzędu skarbowego wynoszą około [...]zł, względem podatków innych około [...]zł i u osób fizycznych [...]zł. Podatniczka posiada majątek: w postaci nieruchomości tj. dom o powierzchni [...] m2 o wartości [...]zł, mieszkanie o powierzchni [...] m2 o wartości [...]zł i gospodarstwo rolne o powierzchni [...]m2, z tytułu którego nie osiąga dochodów, a także ruchomości w postaci samochodu Nissan Terrano o wartości [...]zł, samochodu Volkswagen T4 rok 1997 o wartości [...]zł. oraz samochodu Nissan Micra o wartości [...]zł.

Zdaniem organu odwoławczego wnioskodawczyni prowadząc od wielu lat działalność gospodarczą powinna mieć na uwadze, iż ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej obciąża prowadzącego i nie może być rekompensowane kosztem gminy. Dług, którego umorzenia domaga się podatniczka pochodzi sprzed kilkunastu lat. Podatniczka miała czas na spłacenie długu, kiedy działalność gospodarcza była przez nią prowadzona bez zakłóceń.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że podziela pogląd organu pierwszej instancji, że powód, jaki podaje wnioskodawczyni, uzasadniający w jej ocenie brak możliwości spłaty zadłużenia ze względu na przebudowę skrzyżowania ulic [...] i [...] nie stanowi przesłanki do zastosowania przedmiotowej ulgi. Wnioskodawczyni została poinformowana o projektowanym, a obecnie zrealizowanym układzie drogowym, który nie przewiduje bezpośredniego połączenia ulicy [...]z ulicą [...]. Podatniczka wiedząc o planowanej przebudowie skrzyżowania, mogła przygotować się do poinformowania klientów oraz dostawców o zmianie dojazdu do firmy. W tym celu wykorzystać mogła dwa sposoby: oznakowanie dojazdu do siedziby firmy oraz stworzenie mapki dojazdu na stronie internetowej. Podatniczka miała czas 6 lat na przygotowanie firmy, klientów i dostawców do nowych warunków dojazdu do jej siedziby.

Ponadto organ odwoławczy zauważył, że zaległości w podatku od środków transportowych, o których umorzenie wnioskuje podatniczka dotyczą lat 2007-2010 i w żaden sposób nie dotyczą okoliczności wskazanych przez podatniczkę, gdyż powstały znacznie wcześniej i przebudowa skrzyżowania nie miała wpływu na ich powstanie.

W ocenie organu odwoławczego stan majątkowy podatniczki pozwała na zaspokojenie wymagalnych zobowiązań podatkowych, a wnioskodawczyni nie wykazała, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskowanej ulgi.

Organ odwoławczy wskazał, że ulga w spłacie należności jest w interesie faktycznym podatnika. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego ważne jest wykazanie nadzwyczajności sytuacji, w której podatnik się znalazł niezależnie od swego postępowania. Dokonując wykładni pojęcia interesu publicznego należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo oraz zaufanie dla organów władzy publicznych. Interes publiczny to sytuacja, gdzie zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgnięcia przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb mieszkaniowych. Interes publiczny to nie tylko potrzeba zapewnienia maksymalnych dochodów w budżecie państwa, ale także ograniczenie jego ewentualnych wydatków, np. zasiłki dla bezrobotnych, czy pomoc z opieki społecznej.

W ocenie organu odwoławczego nie została spełniona przesłanka interesu publicznego, gdyż zaległości podatniczki w podatku od środków transportowych objęte są tytułami wykonawczym, a wpłaty dokonywane są w wyniku prowadzonej egzekucji. Organ podatkowy musi mieć na uwadze to, że między innymi względy społeczne wymagają, aby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik nie był pochopnie z nich zwalniany. Zastosowanie wnioskowanej ulgi naruszałoby interes publiczny, gdyż byłoby niesprawiedliwie w stosunku do innych podatników, którzy znajdują się w podobnej sytuacji finansowej, a jednak starają się opłacać na bieżąco wszystkie zobowiązania finansowe.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności art 67b oraz 67a, polegające na wydaniu decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej, mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających jej umorzenie.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wywodził, że organ odwoławczy pominął istotne okoliczności, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przede wszystkim zupełnie zignorował twierdzenia skarżącej dotyczące tego, że w związku z brakiem możliwości dojazdu do jej posesji musiała ona zamknąć prowadzoną tam działalność gospodarczą. Nie uwzględnił faktu, że przyczyną braku możliwości dojazdu do tejże posesji była przebudowa skrzyżowania ulic [...] i [...] w Z., która była realizowana przez A w Z.. W związku z przebudową, skarżąca została pozbawiona możliwości dojazdu do swojej posesji. Należy przy tym wskazać, że działalność prowadzona przez skarżącą polegała między innymi na hurtowej sprzedaży drewna i materiałów budowlanych, które były transportowane samochodami ciężarowymi. W związku z brakiem możliwości dojazdu musiała ona zakończyć prowadzoną tam działalność.

Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że organy obu instancji skupiły się na wyliczaniu potencjalnych możliwości poinformowania klientów o zmianie dojazdu (oznakowanie dojazdu, stworzenie mapki dojazdu lub strony internetowej), jednak zupełnie pominęły fakt, że w momencie otwarcia działalności skarżąca miała odpowiedni dojazd i dlatego zdecydowała się na prowadzenie w danym miejscu działalności określonego typu, a obecnie - nie z własnej winy - została pozbawiona takiej możliwości. Ponadto organ odwoławczy pominął okoliczność, że dojazd inną drogą jest utrudniony, gdyż prowadzi przez drogi, które nie są przystosowane do stałego ruchu samochodów ciężarowych, a dodatkowo prowadzi przez tereny mieszkalne, gdzie na chodnikach i częściowo na jezdni często stoją zaparkowane samochody mieszkańców. Poza tym ruch taki jest uciążliwy dla mieszkańców, co również nie może zostać pominięte przy rozpoznawaniu sprawy.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, organ odwoławczy naruszył przepisy art. 67b oraz 67a O.p., twierdząc, że w sprawie nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika ani przesłanka interesu publicznego. Podczas, gdy w chwili obecnej skarżąca jest niemal zupełnie pozbawiona przychodu. Działalność, która stanowiła jej stałe źródło utrzymania, została zamknięta w związku z tym, że w wyniku przebudowy skrzyżowania została ona pozbawiona dojazdu do posesji. Ponadto spłata zaległości podatkowej może spowodować znaczne osłabienie zdolności płatniczej skarżącej, gdyż kwota zaległego podatku jest znaczna.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

W przytoczonej regulacji przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", przy czym spójnik "lub" użyty w treści przepisu wskazuje na alternatywę łączną, a tym samym konieczność wystąpienia w sprawie co najmniej jednej z przytaczanych przesłanek. Podkreślić należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie), organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. Treść przywołanego przepisu wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Na pierwszym etapie postępowania organ podatkowy obowiązany jest ustalić, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać, jak (zwłaszcza w kontekście istniejącego stanu faktycznego) należy postrzegać rozumienie przesłanki "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 O.p. (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 O.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego) oraz art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona), jak również oczywiście właściwa wykładnia art. 67a § 1 O.p.

W judykaturze nie budzi wątpliwości, że na podstawie art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie w tym przedmiocie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1703/13).

W dalszej kolejności, w przypadku uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie podatkowe wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. nie określa przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, iż to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednakowoż nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Organu podatkowego nie może w tym zakresie zastąpić sąd administracyjny (por. ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15 jak również z 7 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 2845/17).

Stwierdzenie przez organ braku występowania przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, że organ nie będzie dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 493/05). Rzeczone uznanie wyraża się zaś w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu występowania w sprawie przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., co jednocześnie determinuje zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć zapadłych na tle omawianej regulacji. Zgodnie z przytoczonym powyżej orzeczeniem (zgodnym z utrwaloną w tym zakresie linią orzeczniczą) kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, lecz jedynie poprawność postępowania dowodowego oraz wyciągniętych zeń wniosków co do wypełnienia przez stan faktyczny danej sprawy zakresu pojęć niedookreślonych użytych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., co oznacza wyjęcie spod zakresu zainteresowań sądu kryteriów celowościowych czy słusznościowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 września 2015 r., sygn. akt II FSK 1821/13; z 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; z 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 671/11).

W realiach rozpoznawanej sprawy, wobec tak ukształtowanego zakresu kontroli sądowej decyzji uznaniowej wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p., dalszą analizę należy ograniczyć do trafności zastosowanej wykładni przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego.

Pełnomocnik skarżącej w skardze, odnosząc się do kwestii przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi, eksponuje, że organy obu instancji zignorowały twierdzenia skarżącej dotyczące tego, że w związku z brakiem możliwości dojazdu do jej posesji musiała ona zamknąć prowadzoną tam działalność gospodarczą.

Skład orzekający, co do zasady, aprobuje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3507/14 o konieczności szerokiego, wielostronnego analizowania przesłanek wyrażonych w hipotezie art. 67a § 1 pkt 3 O.p., a także stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 31/08, zgodnie z którym pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Nie sposób jednak podzielić argumentacji strony skarżącej, jakoby organy sprzeciwiały się tak pojmowanej metodologii oceny przesłanki ważnego interesu podatnika.

Niemniej przewidziana w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. instytucja umorzenia zaległości podatkowych stanowi wyjątek od ogólnego obowiązku ponoszenia przez podatników ciężarów podatkowych i nie może być traktowany jako reguła stosowana przy każdej trudnej sytuacji finansowej podatnika. Natomiast sytuacja finansowa i majątkowa skarżącej, nie kwalifikuje jej do uzyskania wnioskowanej ulgi podatkowej. Skarżąca posiada majątek w postaci nieruchomości oraz ruchomości. W dniu złożenia wniosku prowadziła jeszcze działalność gospodarczą, z której osiągała przychód.

Organy obu instancji szczegółowo przenalizowały sytuację majątkową skarżącej. Wskazane okoliczności doprowadziły organy do prawidłowego wniosku, że w sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika.

Wprowadzenie do art. 67a § 1 O.p. przesłanki interesu publicznego oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych, czy też rozkładanie ich na raty lub odraczanie terminów płatności będzie zbieżne z tymże interesem. Ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego sytuacji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując "ważenia" obu wartości, organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11).

Tak rozumiejąc pojęcie interesu publicznego nie można mówić o wystąpieniu w stosunku do skarżącej tej przesłanki. Przebudowa skrzyżowania ulic [...] i [...] nie stanowi przesłanki do zastosowania przedmiotowej ulgi. Trudno także odmówić racji organom, że skarżąca wiedząc o planowanej przebudowie skrzyżowania, mogła przygotować się do poinformowania klientów oraz dostawców o zmianie dojazdu do firmy. Skarżąca miała 6 lat na przygotowanie firmy, klientów i dostawców do nowych warunków dojazdu do siedziby firmy.

Zdaniem Sądu, ocena występowania przesłanek do zastosowania ulgi została dokonana, wbrew zarzutom skargi, po wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, poprzedzonym dokładnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.

Reasumując organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Organy w sposób szczegółowy przeanalizowały sytuację rodzinną i majątkową skarżącej w kontekście przesłanek wyrażonych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., dochodząc do przekonania, że w sprawie nie zaistniały ani przesłanka ważnego interesu podatnika, ani ważnego interesu publicznego. Sformułowane przez organ uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia pozwala przyjąć, że wszystkie elementy stanu faktycznego zostały rozważone w sposób wszechstronny i ocenione zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, zaprezentowano logicznie wyprowadzone wnioski.

Postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i w związku tym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) oddalił skargę.