Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 58/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi Centrum A w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 214 (słownie: dwieście czternaście) złotych tutułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem C. w O. (dalej: strona, skarżący) z dnia 31 lipca 2019r. ( data wpływu: 5 sierpnia 2019 r.) o dofinansowanie kosztów kształcenia (przyuczenia do wykonywania zawodu ogrodnika) młodocianego pracownika P. L. Do wniosku dołączono umowę o pracę z dnia 1 września 2017 r. zawartą z P. L. w celu przygotowania zawodowego, zaświadczenie nr 26/2019 z dnia 1 lipca 2019 r. o przystąpieniu przez P. L. do egzaminu, zaświadczenie nr 12/2019 z dnia 2019 r. o ukończeniu w roku szkolnym 2018/2019 szkoły podstawowej z oddziałami przysposabiającymi do pracy. Na wezwanie organu z dnia 9 sierpnia 2019 r. strona dołączyła również zaświadczenie o zatrudnieniu A. O. na stanowisku instruktora praktycznej nauki zawodu w zawodzie ogrodnik z dnia 31 lipca 2019 r., świadectwo P. L. z dnia 30 czerwca 2019 r., świadectwo dojrzałości technikum A. T. (aktualnie O.) – instruktora praktycznej nauki zawodu z dnia 8 czerwca 2001 r., dyplom uzyskania tytułu zawodowego w zawodzie technik ogrodnik z dnia 27 kwietnia 2001 r., dyplom A. W. (obecnie O.) ukończenia studiów licencjackich na kierunku pedagogiki specjalnej w zakresie pedagogiki leczniczej z dnia 8 października 2004 r., oświadczenie A. O. z dnia 10 lipca 2019 r., a także oświadczenia i dokumenty wymagane przy ubieganiu się o przyznanie pomocy de minimis.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 122 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 2, ust. 6, ust. 7 pkt 1-3 ust. 11 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2018 r. poz. 1148), z uwzględnieniem § 2 ust. 1 pkt 3, § 3, § 15 ust. 2, § 16 ust. 1 i 2, § 17 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Z 2018 r., poz. 2010 z późn. zm.), § 10 ust. 3 pkt 5, ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Z 2010 r. Nr 244 poz 1626 z późn. zm.) w związku art. 363 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 60 z późn. zm.), w związku z art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 362 z późn zm.) , Zastępca Wójta D. - działający z upoważnienia Wójta Gminy D. - przyznał stronie dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. L. za 21 miesięcy w wysokości 5.334,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej organ stwierdził, że strona spełnia warunki do dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika określone w art. 122 ust. 1 oraz warunki przyznania pomocy de minimis, o której mowa art. 122 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Z kolei odnosząc się do sposobu wyliczenia kwoty dofinansowania, wskazał, że zgodnie z art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy stanowi do art. 254 zł za każdy pełny miesiąc. Zdanie egzaminu nastąpiło 28 czerwca 2019 r. Przyuczenie do wykonywania określonej pracy zakończyło się z chwilą przystąpienia do egzaminu. Zgodnie z art. 205 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2019 r. poz. 1040 z późn. zm.) pracodawca jest obowiązany na wniosek młodocianego, ucznia szkoły dla pracujących, udzielić mu w okresie ferii szkolnych urlopu bezpłatnego w wymiarze nieprzekraczającym łącznie z urlopem wypoczynkowym 2 miesięcy. Okres urlopu bezpłatnego wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Urlopu bezpłatnego udzielono na wniosek młodocianego. Młodociany w czasie urlopu bezpłatnego pozostawał uczniem szkoły dla pracujących. Młodociany w 2018 r. wykorzystał 2 miesiące urlopu bezpłatnego (od 1 lipca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r.) oraz dodatkowo 24 dni urlopu wypoczynkowego w 2018 r. Maksymalny wymiar urlopu bezpłatnego podlegającego wliczeniu do stażu ustala się odejmując od liczby 60 liczbę dni urlopu wypoczynkowego wykorzystanego przez młodocianego. W związku z powyższym okres kształcenia wynosił 21 pełnych miesięcy. Od okresu przyuczenia do wykonywania określonej pracy odliczono 24 dni urlopu wypoczynkowego oraz 2 dni związane ze zdaniem egzaminu przez młodocianego a tym samym zakończeniem kształcenia w dniu 28 czerwca 2019 r. Łącznie odliczono 26 dni, tj. 1 miesiąc.

Od tej decyzji strona wniosła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy. Odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo oświatowe, a także art. 205 kodeksu pracy , podnosząc , że z okresu, za który przyznano dofinansowanie kosztów kształcenia organ I instancji wyłączył jeden miesiąc, w trakcie którego młodociany pracownik zdał egzamin potwierdzający nabycie kwalifikacji zawodowych. Według strony , odliczenie dni, w których młodociany korzystał z urlopu wypoczynkowego nie znajduje uzasadnienia w treści art. 205 kodeksu pracy. Wywodziła, że niezależnie od urlopu wypoczynkowego młodociany ma prawo do korzystania z urlopu bezpłatnego, jeżeli uczęszcza do szkoły dla pracujących, w wymiarze 2 miesięcy, jeżeli przypada on na okres ferii. Przy czym okres takiego urlopu bezpłatnego wlicza się do okresu pracy, do którego zależą uprawnienia pracownicze, a za okres urlopu wypoczynkowego młodocianemu przysługuje wynagrodzenie lub stosowny ekwiwalent pieniężny, jeśli urlopu nie mógł wykorzystać. Podkreśliła też, że korzystniejsze niż w stosunku do dorosłych pracowników uprawnienia urlopowe uzasadnione są potrzebą ochrony zdrowia młodocianych oraz rozwoju psychofizycznego. W związku z tym młodociany uzyskuje prawo do urlopu wypoczynkowego z upływem 6 miesięcy od rozpoczęcia swojej pierwszej pracy, w wymiarze 12 dni roboczych, a po upływie roku pracy do 26 dni roboczych. Łącznie, po przepracowaniu 12 miesięcy, młodociany nabywa prawo do 38 dni urlopu wypoczynkowego. Końcowo strona wskazała też, że przyuczenie do wykonywania określonej pracy i związany z tym egzamin jest bez wątpienia podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, któremu podlega młodociany pracownik do ukończenia 18 roku życia, jeżeli nie ukończył ośmioletniej szkoły podstawowej.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach decyzji ostatecznej wskazało, że warunkiem przyznania kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest między innymi, aby osoba pełniąca funkcję instruktora praktycznej nauki zawodu posiadała odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Zasadą jest , aby instruktor posiadał tytuł mistrza w zawodzie, którego naucza. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244. poz. 1626) dopuszcza odstępstwa od tej zasady, regulując szczegółowo, jaki minimalny staż pracy w danym zawodzie powinien mieć instruktor prowadzący praktyczną naukę zawodu, niemający tytułu mistrza. Stąd też powołane rozporządzenie wymaga odpowiedniego stażu pracy w zawodzie nauczanym. W ocenie SKO organ I instancji zbyt pobieżnie ocenił kwestię udowodnienia posiadania przez instruktora odpowiedniego stażu pracy w zawodzie. Jednocześnie, kierując się wynikającym art. 139 k.p.a. zakazem orzekania na niekorzyść strony odwołującej się, Kolegium nie modyfikowało przyjętego przez organ pierwszej instancji stanowiska.

Jednocześnie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do tego , że dofinansowanie powinno objąć okres 21 miesięcy w miejsce wnioskowanych 22 miesięcy . Zgodził się również z tym ,że przyczyną wyłączenia jednego miesiąca był fakt, że młodociany pracownik w dniu 28 czerwca 2019r. zakończył praktyczną naukę zawodu, przystępując do odpowiedniego egzaminu. W tym zakresie przytoczył art. 122 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe , zgodnie z którym wysokość dofinansowania kosztów kształcenia w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy wynosi do 254 zł za każdy pełny miesiąc kształcenia. Według Kolegium , w powołanym przepisie ustawodawca wskazuje górną granicę dofinansowania kosztów kształcenia przysługujących za każdy pełny miesiąc przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Do takiego wniosku prowadzi redakcja przepisu "do 254 zł". Z przepisu wynika także, że dofinansowanie przysługuje wyłącznie za każdy pełny miesiąc kształcenia. Oznacza to, że w sytuacji gdy zakończenie procesu kształcenia nastąpiło w trakcie danego miesiąca, bądź rozpoczęło się w trakcie miesiąca, dofinansowanie za ten miesiąc nie przysługuje. Z brzmienia art. 122 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe wynika, że pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie z tytułu kosztów kształcenia młodocianego, a nie jego zatrudnienia, a - co za tym idzie – gdy cel zatrudnienia w postaci ukończenia kształcenia został osiągnięty, nie ma podstaw prawnych do żądania dalszego dofinansowania kosztów kształcenia z tytułu trwania zawartej umowy o pracę.

Dalej organ II instancji wskazał ,że młodociany pracownik złożył egzamin 28 czerwca 2019 r. i w okresie od 1 lipca do 30 sierpnia 2018 r. korzystał z urlopu bezpłatnego (art. 205 § 3 k.p.). Z kolei zgodnie z art. 205 § 1 młodociany uzyskuje z upływem 6 miesięcy od rozpoczęcia pierwszej pracy prawo do urlopu w wymiarze 12 dni roboczych. Zgodnie zaś z § 2 rzeczonego artykułu z upływem roku pracy młodociany uzyskuje prawo do urlopu w wymiarze 26 dni roboczych. Jednakże w roku kalendarzowym, w którym kończy on 18 lat, ma prawo do urlopu w wymiarze 20 dni roboczych, jeżeli prawo do urlopu uzyskał przed ukończeniem 18 lat. Kolegium wskazało, że w sprawie znaczenie ma § 4 art. 205 k.p. , zgodnie z którym pracodawca jest obowiązany na wniosek młodocianego, ucznia szkoły dla pracujących, udzielić mu w okresie ferii szkolnych urlopu bezpłatnego w wymiarze nieprzekraczającym łącznie z urlopem wypoczynkowym 2 miesięcy. Okres urlopu bezpłatnego wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Warunkiem udzielenia takiego urlopu jest jednak, aby młodociany był w tym okresie uczniem szkoły dla pracujących. W takiej sytuacji wymiar urlopu bezpłatnego łącznie z urlopem wypoczynkowym nie może przekroczyć 2 miesięcy. W zakresie spraw nieuregulowanych § 5 art. 205 k.p. odsyła do ogólnych przepisów kodeksu pracy dotyczących urlopów pracowniczych. W art. 174 § 1 k.p. określono, że na pisemny wniosek pracownika pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego. Zgodnie z § 2 powyższego artykułu okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Z kolei zgodnie z § 4 rzeczonego artykułu wynika, iż przepisów § 2 i 3 nie stosuje się w przypadkach uregulowanych odmiennie przepisami szczególnymi. W związku z powyższym Kolegium uznało , że zasadnicze znaczenie w sprawie miało ustalenie, czy oraz w jakim trybie P. L. przebywał na urlopie bezpłatnym wskazanym w świadectwie pracy oraz czy w tym okresie był uczniem szkoły dla pracujących. Według organu odwoławczego , organ I instancji tych okoliczności nie wyjaśnił.

Kolegium wskazało również, że w 2018 r. młodociany pracownik korzystał w okresie ferii letnich z urlopu bezpłatnego (od 1 lipca do 31 sierpnia 2018 r.). W 2018 r. P. L. korzystał także z urlopu wypoczynkowego w wymiarze 24 dni. Oznacza to, że w całym roku 2018 r. oprócz urlopu bezpłatnego w wymiarze 60 dni pracodawca udzielił młodocianemu pracownikowi również urlopu wypoczynkowego w wymiarze 24 dni, przekraczając tym samym limit z art. 205 § 3 k.p. Nad tą kwestią organ I instancji również się nie pochylił , przyznając dofinansowanie kosztów kształcenia również za cały okres udzielonego urlopu bezpłatnego . W zakresie oceny tych kwestii Kolegium stwierdziło, że pozostaje związane postanowieniem art.139 k.p.a., bowiem dokonana rzez organ I instancji ocena nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa.

W konkluzji organ odwoławczy uznał, że prawidłowo organ I instancji wyłączył z okresu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego ucznia tylko czerwiec , w którym młodociany pracownik zakończył naukę zawodu , zdając w dniu 28 czerwca 2019r. egzamin.

Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której strona skarżąca wniosła o jej uchylenie i przyznanie dofinansowania szkolenia młodocianego za 22 miesiące . Skarga oparta została na zarzucie naruszenie przepisu art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe. Zdaniem strony skarżącej okres kształcenia młodocianego trwał w pełnych miesiącach kalendarzowych od września 2017 r. do czerwca 2019 r., gdyż rok szkolny pokrył się z datą zdania egzaminu. Jak argumentowano, zakończenie roku szkolnego ustalane jest odgórnie przez Ministra Edukacji i uczeń oraz wnioskodawca nie mają wpływu na ustalanie tych terminów. Jeżeli nawet organ uznał, że dofinansowanie należy się za pełne miesiące kształcenia, a przepis przewiduje limit "do", to oznacza, że niepełny miesiąc kalendarzowy należy dofinansować i obliczyć w proporcji za faktyczny okres kształcenia. Pozbawienie dofinansowania za okres, w którym młodociany się faktycznie kształcił, jest naruszeniem prawa i prawidłowości wykorzystania budżetu strony skarżącej, które pomimo braku takiego obowiązku zmuszone byłoby do pokrycia kosztów instruktora praktycznej nauki zawodu oraz wszystkich innych kosztów pośrednich takich jak koszty materiałów, energii itp.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wraz z uzasadniającą je argumentacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Kontrola sądowo-administracyjna aktów indywidualnych wydanych przez organy administracji publicznej ma wyłącznie charakter kontroli legalnościowej rozumianej jako badanie zgodności z obowiązującym prawem. Wobec tego uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany sformułowanymi w skardze zarzutami i wnioskami oraz powołaną w niej podstawą prawną. A zatem niezależnie od wyartykułowanych w skardze zarzutów (lub w przypadku ich braku) sąd administracyjny bada sprawę w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych.

Spór w niniejszej sprawie nie dotyczy faktów , bo są niesporne, a jedynie interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów .Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 122 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 1148), regulujący kwestię dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Zgodnie z art. 122 ust.1 pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał czeladniczy lub zawodowy egzamin;

3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Stosownie do art. 122 ustęp 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika wynosi w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy - do 254 zł za każdy pełny miesiąc kształcenia.

Osią sporu w badanej sprawie jest wykładnia art. 122 ustęp 2 pkt 2 Prawa oświatowego w części dotyczącej użytego przez ustawodawcę wyrażenia "każdy pełny miesiąc kształcenia" . Nie ulega wątpliwości ,że okres kształcenia młodocianego wynika z zawartej z nim na piśmie, zgodnie z art. 195 § 1 Kodeksu pracy, umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego i winien znaleźć swoje odzwierciedlenie w świadectwie pracy po zakończeniu trwania takiej umowy. Stosownie do uregulowań przyjętych w Kodeksie pracy (art. 129 § 1) czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu. W myśl art. 203 § 3 Kodeksu pracy młodocianemu przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 48 godzin nieprzerwanego odpoczynku, który powinien obejmować niedzielę. Wobec tego nie ma – zdaniem Sądu - podstaw normatywnych do przyjęcia , że "pełny miesiąc kształcenia" w rozumieniu Prawa oświatowego obejmuje wszystkie dni miesiąca bez wyjątku, to znaczy także dni ustawowo wolne od pracy, w tym niedziele i święta ( zob. wyroki WSA we Wrocławiu : z dnia 12 lutego sygn. IV SA/Wr 483/19 , LEX nr 3010173; z dnia 12 sierpnia 2020 r. sygn. IVSA / Wr 56/20 i IV SA/Wr 57/20) .

Jak wynika z ujawnionych i niespornych okoliczności faktycznych sprawy , umowa o pracę z młodocianym została zawarta w dniu 1 września 2017 r. i młodociany zdał egzamin sprawdzający w dniu 28 czerwca 2019 r., wobec czego Kolegium uznało, że nie były to pełne miesiące kształcenia, a zatem stronie skarżącej jako pracodawcy nie należy się kwota dofinansowania za czerwiec 2019 roku. Powyższe stanowisko organu nie zasługuje na aprobatę Sądu .

Z zawartej z młodocianym umowy o pracę w celu przygotowania oraz ze świadectwa pracy z dnia 30 czerwca 2019 r. wynika, że okres przyuczenia zawodowego trwał od dnia 1 września 2017 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. Przy czym ostatnie dwa dni czerwca 2019 roku, czyli 29 i 30 czerwca 2019r. przypadały na sobotę i niedzielę tego miesiąca. Młodociany złożył egzamin sprawdzający w zakresie przyuczenia do wykonywania określonej pracy w ostatnim dniu roboczym tego miesiąca – to jest w piątek 28 czerwca 2019 r. W tej sytuacji i z uwzględnieniem uregulowań Kodeksu pracy trzeba przyjąć, że młodociany przeszedł zakładany cykl przyuczenia do wykonywania zawodu ogrodnika w wymiarze pełnych 22 miesięcy, to jest od września 2017 r. do czerwca 2019 r. Przy czym również czerwiec 2019 r. należało uwzględnić jako "pełny miesiąc kształcenia".

W tym miejscu w ślad za wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. IV SA/Wr 483/19 powtórzyć należy, że " omawiany przepis art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe nie stanowi o pełnym miesiącu kalendarzowym, lecz o pełnym miesiącu kształcenia. Nie są to zatem pojęcia tożsame. Okres kształcenia bezsprzecznie wynika z zawartej z młodocianym na piśmie, zgodnie z art. 195 § 1 Kodeksu pracy, umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego i winien znaleźć swoje odzwierciedlenie w świadectwie pracy po zakończeniu takiej umowy. Zachodzi brak podstaw prawnych do stwierdzenia, że "pełny miesiąc kształcenia" w rozumieniu ustawy obejmuje wszystkie dni miesiąca bez wyjątku, to znaczy także dni ustawowo wolne od pracy, w tym niedziele i święta".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje powyższy pogląd . Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga przedstawia się jako zasadna , co obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. (zwrot 100 zł - wpis od skargi).

W ponownym postępowaniu organ będzie związany – stosownie do art. 153 p.p.s.a. - zaprezentowaną powyżej oceną prawną.