Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 718/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 2 marca 2022 r. nr SKO.4106.106.2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, w wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącą M. N. – reprezentowaną przez pełnomocnika - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 3 stycznia 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad mężem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wydanym na stałe. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, że w rozpoznawanej sprawie brak jest bezpośredniego związku pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia a sprawowaną opieką nad mężem. Organ podkreślił, że zgodnie z dokumentacją widniejącą w aktach sprawy skarżąca ma przyznane prawo do renty rolniczej bezterminowo (decyzja Prezesa KRUS z dnia 22.02.2017 r. znak: [...]). Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy przyznaje się jako rentę stałą, jeżeli całkowita niezdolność ubezpieczonego do pracy w gospodarstwie rolnym jest trwała i nie orzeczono celowości przekwalifikowania zawodowego. W pozostałych przypadkach renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jako renta okresowa przez okres wskazany w decyzji Prezesa Kasy. Tym samym fakt posiadania przez stronę prawa do rolniczej renty stałej oznacza, że uprawniony i kompetentny organ stwierdził w formie dokumentu urzędowego, iż u skarżącej brak jest celowości przekwalifikowania zawodowego. W związku z tym, powołany prawem organ stwierdził, iż sytuacja strony, w tym jej stan zdrowia nie uzasadniają celu zmiany jej kwalifikacji zawodowych, z czego wypływa wniosek, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że strona byłaby zdolna do podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia, nawet po uzyskaniu nowych kwalifikacji zawodowych. Wobec czego stwierdził, że de facto strona nie podejmuje zatrudnienia, ponieważ nie jest do tego zdolna. W związku z tym faktyczną przyczyną, dla której strona nie podejmuje zatrudnienia, nie jest fakt sprawowania przez nią opieki nad niepełnosprawnym mężem. W podsumowaniu organ podniósł, że nie kwestionuje złego stanu zdrowia męża skarżącej ani faktu sprawowania przez stronę opieki nad niepełnosprawnym mężem jednakże stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie brak jest bezpośredniego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia a sprawowaną opieką oraz stwierdza zaistnienie negatywnej przesłanki w postaci przysługiwania stronie prawa do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika - podniosła zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.;

a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w następstwie zaniechania rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności:

- dowolną i fragmentaryczną ocenę dowodu w postaci wywiadu środowiskowego z dnia 20 grudnia 2021 r. i błędne uznanie, że z treści tego wywiadu wynika, iż opieka nad niepełnosprawnym mężem zajmuje skarżącej około 8-10 godzin dziennie, w związku z czym nie sprawuje przedmiotowej opieki w sposób stały i całodobowy, podczas gdy z treści wskazanego wywiadu środowiskowego wprost i jednoznacznie wynika, że skarżąca sprawuje opiekę całodobowo, zarówno w dzień, jak i w nocy, a charakter i zakres opieki uniemożliwia podjęcie pracy w jakimkolwiek, choćby częściowym wymiarze pracy,

- błędne uznanie, że okoliczność przyznania skarżącej renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym oznacza brak zdolności do jakiejkolwiek pracy, a więc że nie podejmuje ona zatrudnienia, ponieważ nie jest do tego zdolna, w sytuacji, gdy renta rolnicza została przyznana skarżącej z tytułu niezdolności do pracy jedynie w gospodarstwie rolnym, a nie do pracy w ogóle i jest ona zdolna do pracy poza gospodarstwem rolnym,

- pominięcie w toku dokonywanej oceny dowodu w postaci oświadczenia złożonego przez skarżącą w trybie art. 75 § 2 k.p.a., w którym wskazała między innymi, że jest zdolna do pracy poza gospodarstwem rolnym, nie ma orzeczonej niepełnosprawności i gdyby nie opiekowała się niepełnosprawnym mężem, to podjęłaby pracę, a jedyną przyczyną niepodejmowania przez nią pracy jest okoliczność sprawowania całodobowej opieki nad niepełnosprawnym mężem,

-- pominięcie w toku dokonywanej oceny ustaleń dokonanych już uprzednio przez organ, zgodnie z którymi skarżąca wykonywała działalność gospodarczą do dnia 13 maja 2013 r., a za całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym uznana została od dnia 19 grudnia 2011 r., co oznacza, że orzeczona wobec niej niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym nie oznacza braku zdolności do pracy poza gospodarstwem rolnym, a wręcz że faktycznie wykonywała pracę w okresie, w którym uznana już została za niezdolną do pracy, jednak wyłącznie w gospodarstwie rolnym

- co skutkowało błędnym przyjęciem, że w sprawie brak było bezpośredniego związku pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaną opieką nad mężem, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż skarżąca rezygnuje z zatrudnienia (nie podejmuje go) właśnie z uwagi na konieczność sprawowania przedmiotowej opieki;

b) art. 76 § 1 k.p.a. przez uznanie, że opieka sprawowana przez wnioskodawczynię nad jej niepełnosprawnym mężem nie ma charakteru stałego i długotrwałego, a więc nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia, podczas gdy fakt konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji stwierdzony jest w orzeczeniu Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. z dnia [...] r., a więc konieczność sprawowania nad mężem skarżącej stałej lub długotrwałej opieki jest stwierdzona dokumentem urzędowym;

c) art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. przez ewentualne zaniechanie poinformowania skarżącej o tym, że fakt pobierania renty rolniczej jest zdaniem organu jedyną przeszkodą dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i uniemożliwienie skarżącej złożenia do Prezesa KRUS wniosku o zawieszenie prawa do renty rolniczej, na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w zw. z art. 34 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników;

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy, podczas gdy brak było do tego podstaw, a więc Organ li instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy przyznając skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie uprzednio stosując art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. w sposób wskazany w poprzednim zarzucie;

Zarzuciła również naruszenie przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez wydanie decyzji odmawiającej skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem, podczas gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki pozytywne i nie występują przesłanki negatywne (z zastrzeżeniem ewentualnie kwestii pobierania renty rolniczej, które to prawo może zostać w każdej chwili zawieszone na wniosek strony);

b) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26.09.2019 r., sygn. akt SK 2/17 (Dz. U. z 2019 r., poz. 1257) poprzez niezasadne uznanie, że zachodzi przesłanka negatywna przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z powodu pobierania przez nią renty rolniczej, podczas gdy zgodnie z ww. wyrokiem TK art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art 71 ust 1 zdanie drugie w związku z art 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast "renta rolnicza" przyznawana jest z powodu "całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym", a więc jest to w efekcie "renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy";

c) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych przez jego błędną wykładnię i uznanie, że okoliczność przyznania skarżącej renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym stanowi wskazaną w tym przepisie przesłankę negatywną, ewentualnie uniemożliwienie skarżącej złożenia do Prezesa KRUS wniosku o zawieszenie prawa do renty rolniczej.

W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; ewentualnie również decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a.) - na wniosek skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz zasadami postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem, przede wszystkim ze względu na stwierdzenie braku bezpośredniego związku pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia a sprawowaną opieką nad osobą niepełnosprawną, a także z powodu zaistnienia negatywnej przesłanki w postaci przysługiwania stronie prawa do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie.

Podkreślenia zatem wymagało, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje wymienionym w tym przepisie osobom – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się określonym orzeczeniem o niepełnosprawności.

Z zawartej w niniejszych aktach administracyjnych decyzji Prezesa KRUS z dnia 22.02.2017 r. znak: [...] wynika, że skarżąca ma przyznane – od dnia 1 lutego 2017 r. - prawo do renty rolniczej - bezterminowo.

Natomiast według art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2022 r., poz. 933), rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy przyznaje się jako rentę stałą, jeżeli całkowita niezdolność ubezpieczonego do pracy w gospodarstwie rolnym jest trwała i nie orzeczono celowości przekwalifikowania zawodowego. W pozostałych przypadkach renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jako renta okresowa przez okres wskazany w decyzji Prezesa KRUS.

Wobec tego prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, że fakt posiadania przez stronę prawa do rolniczej renty stałej oznacza, iż uprawniony i kompetentny organ stwierdził w formie dokumentu urzędowego, że w przypadku skarżącej brak jest celowości przekwalifikowania zawodowego.

Zasadnie zatem podkreślono w zaskarżonej decyzji, że powołany prawem organ stwierdził, iż stan zdrowia strony nie uzasadnia celu - zmiany jej kwalifikacji zawodowych z czego wynika wniosek, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że strona byłaby zdolna do podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia w razie uzyskania nowych kwalifikacji zawodowych.

Ponadto – jak dodał organ w odpowiedzi na skargę – zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 grudnia 2004 r. w sprawie orzecznictwa lekarskiego w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. z 2005 r. Nr 6 poz. 46), o celowości przekwalifikowania zawodowego orzeka się, jeżeli osoba ubiegająca się o rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy trwale utraciła zdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i może po przekwalifikowaniu nabyć zdolność do pracy zarobkowej w zawodzie pozarolniczym.

Według zaś § 12 cytowanego rozporządzenia, lekarz rzeczoznawca Kasy lub komisja lekarska Kasy wydaje orzeczenie na podstawie bezpośredniego badania osoby oraz analizy posiadanej dokumentacji z dotychczasowego leczenia.

Bezpodstawne były zatem zarzuty skargi, według których w niniejszej sprawie miało miejsce błędne uznanie przez organ, że okoliczność przyznania skarżącej stałej renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym oznacza brak zdolności do jakiejkolwiek pracy, a więc że nie podejmuje ona zatrudnienia, ponieważ nie jest do tego zdolna, w sytuacji, gdy renta rolnicza została przyznana skarżącej z tytułu niezdolności do pracy jedynie w gospodarstwie rolnym, a nie do pracy w ogóle i skarżąca jest zdolna do pracy poza gospodarstwem rolnym.

Podkreślenia bowiem wymagało, że posiadanie przez skarżącą prawa do rolniczej renty stałej oznacza, iż uprawniony i kompetentny organ stwierdził w formie dokumentu urzędowego - po ustaleniu stanu zdrowia skarżącej - że bezcelowe jest jej przekwalifikowanie zawodowe, a więc brak jest możliwości nabycia przez nią zdolności do pracy zarobkowej w zawodzie pozarolniczym.

Wobec tego trafnie stwierdził organ, że w świetle ustaleń dokonanych w sprawie, strona nie podejmuje zatrudnienia ponieważ nie jest do tego zdolna, a zatem – w konsekwencji – nie można stwierdzić związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia a sprawowaną opieką.

Do zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, nie mogą być zaś odnoszone, cytowane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych, w których stwierdzono, że organy nie poczyniły ustaleń i rozważań we wskazanym w nich kierunku. Przykładowo – w obszernie przytoczonym w skardze, wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 550/21, WSA w Poznaniu wskazał, że "ponownie rozpoznając sprawę organ mając na uwadze stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu winien podjąć działania mające na celu ustalenie, czy pobieranie przez skarżącego renty rolniczej oznacza, iż nie może on podejmować jakiegokolwiek zatrudnienia, czy też raczej mamy tu do czynienia z częściową niezdolnością do pracy, która w świetle przywołanego wyroku TK nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego". Wbrew zatem przekonaniu zawartemu w skardze, wskazania te nie mogą być odnoszone do niniejszej sprawy, w której to organy poczyniły ustalenia w zakresie okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i zawarły w decyzji szczegółowe rozważania prawne.

W skardze strona podniosła ponadto zarzut dotyczący pominięcia przez organ, że wykonywała działalność gospodarczą do dnia 13 maja 2013 r., a za całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym uznana została od dnia 19 grudnia 2011 r., co w jej ocenie oznacza, że orzeczona wobec niej niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym nie była równoznaczna z brakiem zdolności do pracy poza gospodarstwem rolnym.

W tym zakresie podnieść należało, że powyższe twierdzenia skarżącej są oderwane od zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdyż z dokumentów urzędowych, jakimi są decyzje Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wynika, iż w okresie, w którym skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, miała prawo do renty rolniczej okresowej tj. na czas od 19.12.2011 r. do 31.01.2015 r., zaś obecnie strona posiada prawo do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym przyznane bezterminowo, co jak już wskazano wyżej oznacza, że brak jest możliwości nabycia przez nią zdolności do pracy zarobkowej w zawodzie pozarolniczym.

Prawidłowo zatem organ ustalił, że w powyższych okolicznościach nie została spełniona pozytywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, dotycząca rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą. Brak jest bowiem bezpośredniego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaną opieką, gdyż związek ten jest wykluczony z powodu jej niezdolności do pracy.

W stwierdzonym wyżej stanie sprawy, nie może więc mieć miejsca okoliczność taka jak niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej może tylko osoba, która jest zdolna do pracy.

W tym zakresie podzielić należało pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 391/21, zgodnie z którym, świadczenie pielęgnacyjne jest skierowane do osób zdolnych i gotowych do wykonywania pracy zarobkowej, które dobrowolnie nie podejmują tego rodzaju pracy lub z niej rezygnują w celu wykonywania czynności związanych z opieką nad osobą niepełnosprawną.

W związku z tym, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, dotycząca rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, prawidłowe było wydane w sprawie rozstrzygnięcie.

Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie doszło również do naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a tej ustawy, gdyż w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody, prawidłowo organ stwierdził, że wystąpiła przesłanka negatywna przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z powodu pobierania przez nią renty. Natomiast wymienionym w skardze wyrokiem z dnia 26.06.2019 r., sygn. akt SK 2/17 Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wobec tego – wbrew błędnemu rozumowaniu zawartemu w skardze, stwierdzenia zawarte w tym wyroku nie mogą być odnoszone do stanu zaistniałego w niniejszej sprawie, w której – jak już była o tym mowa – nie mamy do czynienia z rentą z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

W konsekwencji bezpodstawny był również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. przez zaniechanie poinformowania skarżącej o tym, że fakt pobierania przez nią renty rolniczej jest jedyną przeszkodą dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i przez to uniemożliwienie jej złożenia do Prezesa KRUS wniosku o zawieszenie prawa do renty rolniczej, na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w zw. z art. 34 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników.

W tej kwestii podnieść bowiem należało, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Natomiast w niniejszej sprawie – jak wskazano wyżej – zostało ustalone, że skarżącej nie przysługuje renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy, a zatem wspomniana możliwość wyboru świadczenia, nie dotyczy skarżącej. W związku z tym organ nie miał obowiązku poinformować strony o możliwości dokonania takiego wyboru, a w konsekwencji tego, nie doszło do naruszenia przez niego art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a.

Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, spełniającego warunki określone m.in. w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

W tych okolicznościach, brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wydanej na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w jej uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.). Zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, nie zasługiwały zatem na uwzględnienie.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.