Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2712/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. B. i R. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] października 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...]; Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek Państwa M. i R. B., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Przedsiębiorstwo Wielobranżowe s.c. A. O., K. O. pozwolenia na budowę farmy siłowni wiatrowych wraz z linią elektroenergetyczną i światłowodową oraz GPZ na działkach: w obrębie ewidencyjnym M., gm. P. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ; w obrębie ewidencyjnym P.: [...] [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ; w obrębie ewidencyjnym K., gm. P.: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ; w obrębie ewidencyjnym G., gm. P.: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ; w obrębie ewidencyjnym Z., gm. P.: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ; w części dotyczącej budowy wieży [...] na działce nr ew. [...] położonej w obrębie P. (przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2006r., znak: [...]; na [...] sp. z o.o. z siedzibą w G.).

Od powyższej decyzji M. i R. B. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Woj e w o d y [...] z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...]; odpowiada prawu.

Na wstępie rozważań organ podkreślił, iż jakkolwiek decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w trybie nadzoru podlega ocenie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania, to kwestia posiadania przymiotu strony podlega ocenie zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie składania wniosku w trybie art. 157 § 2 K.p.a.

Tym samym ocena zgodności z prawem decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., Nr [...], winna odbyć się w oparciu m.in. o uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] października 2003r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - elektrownie wiatrowe w gminie P. zespół elektrowni wiatrowych M.. Obszar nr [...] P. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2003r. Nr 106, poz. 1804), natomiast podstawę oceny interesu prawnego odwołujących winny stanowić zapisy uchwały Rady Gminy P. z dnia [...] grudnia 2006r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości P. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007r. Nr [...], poz. 315).

Jak wynika ze zgromadzonych akt sprawy M. i R. B. legitymują się prawem własności działki nr ew. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym P. (dla której Sąd Rejonowy w K. [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w S. prowadzi księgę wieczystą nr [...]), usytuowanej w pobliżu działki nr ew. [...], na której zaprojektowano wieżę [...].

Zgodnie z zapisami mpzp z dnia [...] grudnia 2006r., Nr [...], działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] P, dla którego przywołany akt władztwa planistycznego gminy określił jako funkcję podstawową: teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, zaś jako dopuszczalną: zabudowę usługową i mieszkanie właściciela (§ 8), zaś § 4 ust. 1 pkt 4 mpzp z dnia [...] października 2003r., Nr [...] dopuścił lokalizację wież w odległości minimum 400 m od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi w celu spełnienia warunków wynikających z norm poziomu hałasu dla środowiska.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w chwili obecnej działka nr ew. [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym zrealizowanym w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., Nr [...]. Powyższe ustalono w oparciu o: treść księgi wieczystej - podrubryka 1.4.2.; treść wypisu z rejestru gruntów; treść odwołania oraz kserokopię ww. decyzji o pozwoleniu na budowę (k. 137).

Dla spornej inwestycji, jak wynika z dokumentacji projektowej, opracowany został "Raport o oddziaływaniu na środowisko obrazujący zasięg izolinii o dopuszczalnej wartości 45dB, która wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.), z którego wynika że zasięg ww. izolinii "wynosi przeciętnie ok. 300m licząc od skrajnych siłowni parku wiatrowego".

Jak wynika z akt sprawy odległość elektrowni wiatrowej nr [...] od budynku odwołujących się wynosi ok. 255m a więc w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołujący się posiadają interes prawny w niniejszej sprawie wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Z uwagi na okoliczność, że instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 K.p.a., może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych wart. 156 § 1 K.p.a. przesłanek.

Postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego W dacie jej wydania.

Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie.

Stosownie do art. 35 ust. 1_ pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska.

Wymagania ochrony środowiska określa ustawa z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627). Stosownie do art. 46 ust. 1 ww. ustawy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a także uprzedniego uzyskania przez inwestora w drodze decyzji uzgodnienia z organem ochrony środowiska oraz państwowy wojewódzki inspektor ( sanitarny (art. 48 ust. 4).

Jakkolwiek w dokumentacji projektowej brak jest ww. wymaganych prawem dokumentów, tym nie mniej powyższa okoliczność w ocenie GINB mogłaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenie nieważności (art. 146 § 1 pkt K.p.a.).

Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., Nr [...], znak: [...]; w zakresie, w jakim dotyczy [...] był niezgodny z ustaleniami planu miejscowego.

Organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została na obszarze objętym uchwałą Rady Gminy P. dnia [...] października 2003r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - elektrownie wiatrowe w gminie P. zespół elektrowni wiatrowych M.. Projekt zagospodarowania terenu, oznaczonym symbolem EW (tereny lokalizacji elektrowni I wiatrowych - § 2 ust. 3 pkt 1planu dla którego ww. akt władztwa planistycznego gminy ustalił następujące zasady zagospodarowania terenu: 1) maksymalną średnicę wirnika - 80m; 2) maksymalną liczbę łopat — 3; 3) maksymalną moc nominalną urządzenia - 2,5 MW; 4) maksymalną moc akustyczną urządzenia - 105 dB; 5) maksymalną całkowitą wysokość konstrukcji urządzenia w stanie wzniesionego śmigła wirnika - 140m; 6) maksymalną powierzchnię obszaru, na którym zlokalizowany zostanie fundament wraz z urządzeniem - 1600m2 (0,16ha) - § 3 ust. 1 pkt 1.

Uchwała Rady Gminy P. z dnia [...] października 2003r., Nr [...], na obszarze dla którego została uchwalona w zakresie zagospodarowania terenu: 1) ustaliła wewnętrzną sieć kablową SN łączącą poszczególne elektrownie wiatrowe ze stacją transformatorową GPZ (§ 3 ust. 1 pkt 2 mpzp); 2) wyznaczyła trwałe drogi dojazdowe - oznaczone symbolem KX - niezbędne na czas budowy i funkcjonowania parku wiatrowego, dla prawidłowej komunikacji kołowej pomiędzy istniejącymi drogami powiatowymi, a miejscami lokalizacji elektrowni wiatrowych (§ 3 ust. 1 pkt 3 mpzp).

Paragraf 4 zawiera postanowienia odnoszące się do całego zespołu parków wiatrowych Marszewo, którego element składowy stanowi m.in. elektrownia wiatrowa nr 23. a więc odnoszące się również do spornego zamierzenia inwestycyjnego. I tak plan miejscowy zobowiązał inwestora do: 1) lokalizowania na terenie zespołu jednakowego typu elektrowni wiatrowych (§ 4 ust. 1 pkt 1 mpzp); 2) wykonania konstrukcji wieży ze stalowej rury pełnościennej (§ 4 ust. 1 pkt 2 mpzp); 3) stosowania jednolitej kolorystyki elektrowni wiatrowych: gondola i wirnik - kolor jasnoszary lub biały; końcówki wirnika - kolor czerwony łopat na długości 5m; wieża - w kolorze gondoli (§ 4 ust. 1 pkt 3 mpzp);

4) lokalizacji wież w odległości minimum 400m od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi, w celu spełnienia warunków wynikających ź norm poziomu hałasu dla środowiska (§ 4 ust. 1 pkt 4 mpzp); 5) zachowania minimalnej odległości między wieżami, wynoszącej 360m (§ 4 ust. 1 pkt 5 mpzp).

W zakresie infrastruktury technicznej § 7 ust. 1 pkt 1 mpzp zobowiązał inwestora do wybudowania linii kablowych SN łączących poszczególne elektrownie wiatrowe ze stacją transformatorową [...] jako niezbędnych do powstania zespołu parków wiatrowych.

Określając uwarunkowania wynikające z ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego plan wskazuje, aby funkcja przeznaczenia podstawowego, sposób jej realizacji, jak i zagospodarowanie terenu realizujące tę funkcję nie spowodowała przekroczenia normatywnych parametrów jakości środowiska w zakresie hałasu poza obszar planu, jak również nie spowodowała przekroczenia normatywnych parametrów jakości środowiska w zakresie promieniowania niejonizującego, emisji zanieczyszczeń oraz wibracji (§ 5 ust. 1 mpzp).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ stwierdził, iż: 1) średnica wirnika EW 23 wynosi 80m (Raport oddziaływania, s. 7; 2) liczba łopat EW 23 wynosi 3 (Raport oddziaływania, s. 11); 3) moc nominalna EW 23 wynosi 2MW (Raport oddziaływania, s. 11); 4) moc akustyczna EW 23 wynosi ok. lOOdB (Projekt budowlany. Projekt zagospodarowania terenu, s. 15); 5) całkowita wysokość konstrukcji EW 23 w stanie wzniesionego śmigła wirnika wynosi 140in (Raport oddziaływania, s. 7): 6) powierzchnia obszaru, na którym zaprojektowany został fundament wraz z urządzenie wynosi 630m2 (Projekt budowlany. Projekt zagospodarowania terenu, s. 14).

Ponadto, dla realizacji spornej inwestycji (elektrowni wiatrowych) przewidziano siłownie [...] V-80 (Raport oddziaływania, s. 11), zamontowane na wieżach rurowych, stożkowych i pełnościennych (Raport oddziaływania, s. 35), zaś odległość pomiędzy EW 23, a EW 22, EW 24 oraz EW 25 wynosi co najmniej 400m (Raport oddziaływania, s. 35). Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w projekcie budowlanym brak jest informacji pozwalającej na zgodności inwestycji z zapisami planu dotyczącymi kolorystki elektrowni wiatrowych (§ 4 ust. 1 pkt 3).

Powyższe jednak nie stanowi w ocenie organu odwoławczego rażącego naruszenia prawa, tym bardziej że projekt budowlany w zakresie oznakowania odwołuje się do Polskiej Normy "Ruch lotniczy. Oznaczenie naziemnych przeszkód lotniczych".

Odnosząc się do treści odwołania i odnoszonych w nim zarzutów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił prezentowanego przez odwołujących poglądu wskazującego na niezgodność projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 20Ó5r., Nr [...], znak: [...]; z § 4 ust. 1 pkt 4 mpzp, który dopuścił lokalizację wież w odległości minimum 400m od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt łudzi w celu spełnienia warunków wynikających z norm hałasu dla środowiska.

Organ podkreślił, że ocena legalności decyzji w postępowaniu nieważnościowym odbywa się w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejące w dacie wydania weryfikowanego rozstrzygnięcia. Bez znaczenia zatem pozostają okoliczności faktyczne jakie miały miejsce po dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z dnia 17 maja 2013r., sygn. akt II OSK 131/12).

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, że działka nr ew. [...] w dniu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez Starostę S. była niezabudowana, innymi słowy zastosowania nie znajdował § 4 ust. 1 pkt 4 planu a co za tym idzie nie mógł on zostać naruszony. Podkreślił, że ww. przepis wiąże dopuszczalność lokalizacji wieży elektrowni wiatrowej nie z odległością od nieruchomości, której zabudowa była możliwa/dopuszczalna, ale z odległością od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi.

Podobnie, w ocenie organu odwoławczego, nie jest uzasadnionym zarzut naruszenia § 5 ust. 1 planu zgodnie z którym wyłączono, aby sporna inwestycja, sposób jej realizacji, jak i zagospodarowanie terenu powodowały przekroczenia normatywnych parametrów jakości środowiska w zakresie hałasu poza obszar planu, jak również powodowały przekroczenia normatywnych parametrów jakości środowiska w zakresie promieniowania niejonizującego, emisji zanieczyszczeń oraz wibracji.

Jak wynika z projektu budowlanego, sporna inwestycja w zakresie działki nr ew. [...] obejmuje realizację wieży elektrowni wiatrowej EW 23 oraz linii kablowej 30kV i kanalizacji światłowodowej, a także budowę drogi dojazdowej.

Z dokumentacji projektowej (Projekt budowlany. Linie elektroenergetyczne kablowe 30kV z kanalizacją światłowodową - załącznik nr 6) wynika, że linia kablowa (ułożone kablem jednożyłowym 3xXRUHAKXS lx240/50mm2 18/30kV) zaprojektowana została na głębokości lm pod powierzchnią gruntu (pkt 4.1. Linie kablowe 30kV), zaś kanalizacja światłowodowa (wykonana z rury RHDPE 40/3,7p) zaprojektowana została pod liniami 30kV na głębokości 1,1 m.

Powyższe jest zgodne z § 3 ust. 1 pkt 2 planu określającym zasady zagospodarowania terenu oraz § 7 ust. 1 pkt 1 zawierającym ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej (nakazującym wybudowanie linii kablowych SN łączących poszczególne elektrownie wiatrowe ze stacją transformatorową 110/SNkV).

Z raportu wynika, że hałas przenikający do środowiska od poszczególnych elektrowni nie obejmuje swym zasięgiem- podlegających ochronie akustycznej terenów zabudowy mieszkaniowej, na których wartości dopuszczalne poziomu hałasu nie będą przekroczone (pkt 7.1. Emisja hałasu, s. 24-25), zaś źródła promieniowania elektromagnetycznego, tj. stacja GPZ oraz napowietrzna linia wysokiego napięcia 110 kV nie zostały zaprojektowane w pobliżu działki nr [...], w konsekwencji nie zachodzi konieczność oceny spornej inwestycji z punktu widzenia zgodności z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883).

Na działce nr ew. [...] zaprojektowana została droga dojazdowa do EW 23 (Projekt budowlany. Drogi i place manewrowe - rys. nr 23b), co jest zgodne z § 3 ust. 1 pkt 3 planu o szerokości 4,50m, pochyleniu poprzecznym 2% oraz podłużnym (zmiennym) nie przekraczającym 6,9% (Projekt budowany. Drogi i place manewrowe, s. 13), co jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.).

W świetle powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., Nr [...], znak: [...]; nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., Nr [...], znak: [...]; w zakresie, w jakim dotyczy EW 23, prowadzi do wniosku, iż jest ona kompletna, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także informację BIOZ oraz zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak bowiem wynika z akt sprawy inwestor uzyskał: 1) pozytywną opinię Urzędu Lotnictwa Cywilnego (pismo z dnia [...] lipca 2005r., znak: [...] - Projekt budowlany. Teczka uzgodnień); 2) pozytywną opinię Dowództwa Sił Powietrznych (pismo z dnia [...] lipca 2005r., Nr [...] - Projekt budowlany. Teczka uzgodnień); 3) decyzję [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] lipca 2005r., znak: [...]; zezwalającą na budowę zjazdu publicznego na czas nieokreślony z drogi wojewódzkiej nr [...] w obrębie P. do obsługi turbiny wiatrowej w km 54+940 na działkę nr ew. [...] do turbiny nr 23 - Projekt budowlany. Teczka uzgodnień); 4) opinia ZUDP z dnia 6 czerwca 2005r., Nr [...]; 5) opinia Dyrekcji Parku Krajobrazowego "D." z dnia [...] lutego 2005r., znak: [...]; 6) uzgodnienie [...] Urzędu Wojewódzkiego, Wydziału Środowiska i Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2005r., znak: [...]; 7) uzgodnienie Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] stycznia 2005r., Nr [...].

W konsekwencji organ uznał, że ww. rozstrzygnięcie organu stopnia podstawowego nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponadto podkreślił, że z będących w posiadaniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego akt wynika, że projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.

Dodatkowo, jak wynika z akt sprawy inwestor uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, składając w dniu 1 lipca 2005r. prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., Nr [...], znak: [...]; w części dotyczącej działki nr ew. [...], została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), bez podstawy prawnej, bądź z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).

Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.), zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), było niewykonalne w dniu jego wydania i niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.).

Odnosząc się do treści odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia pozostają zagadnienia związane z hipotetycznym zagrożeniem wynikającym z oblodzenia skrzydeł. Podobnie utrudnieniu związane ze zbyciem nieruchomości po cenie rynkowej pozostają bez znaczenia na gruncie Prawa budowlanego. Zamierzonego skutku w postępowaniu nieważnościowym nie mógł również odnieść zarzut braku informacji o decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem przesłanka ta stanowi podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), nie zaś stwierdzenia nieważności. Jak zaś zauważa judykatura nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.

W ocenie organu odwoławczego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...]; odpowiada prawu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M.i R. B..

Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji lub o stwierdzenie, że została ona wydana z naruszeniem prawa zarzucili organowi naruszenie art. 5 ust 1 oraz art. 56 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) zdaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Biorąc pod uwagę powyższą regulację należy uznać, iż w niniejszej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] października 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji tj. Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę w części dotyczącej wieży [...] na działce o nr ew. [...] w obrębie P..

Na wstępie należy podnieść, że zaskarżona decyzja oraz decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. Jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. To oznacza, że prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem, obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanej decyzji. Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy niż w I instancji lub przed organem odwoławczym.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, która stanowi wyjątek od wymienionej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej. Instytucja ta stwarza prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego tylko decyzji dotkniętych poważnymi wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji oznacza wyeliminowanie jej z obrotu prawnego z uwagi na dotknięcie jej ciężką wadliwością od chwili jej wydania (J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1966, s. 699). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie rozpoznaje sprawy ponownie co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym. O ile stwierdzi, że zachodzi podstawa określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a " więc wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, to ma obowiązek zbadać - czy z materiału dowodowego wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono polegało. W postępowaniu tym, organ nie jest zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. skoro celem i istotą takiego postępowania jest ustalenie przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a.

We wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie skarżący wskazali przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa podając, iż objęta wnioskiem decyzja (w części dotyczącej działki o nr [...]) została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa miejscowego tj. 4 ust. 1 pkt 4 planu zagospodarowania z dnia [...] października 2003 r. który dopuszczał lokalizację wież elektrowni wiatrowej w odległości min. 400 m od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi (w celu spełnienia warunków wynikających z norm poziomu hałasu dla środowiska) – bowiem odległość wieży (wieży nr [...]) od budynku wybudowanego przez skarżących na działce nr ew. [...] wynosi 255 m.

W swoim wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego skarżący wskazali – jako jego podstawę – przesłanką wymienioną w pkt 2 art. 156 § 1 kpa – a więc rażące naruszenie prawa.

W orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pKt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, Nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, Nr 2, poz. 910).

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd podziela stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie w/w przesłanki nie występują.

W dacie wydania weryfikowanej decyzji teren przedmiotowej inwestycji objęty był postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla lokalizacji zespołu elektrowni wiatrowych – obszar [...] Postomino zespół M. uchwalony przez Radę Gminy Uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2003 r. który w § 4 ust 1 pkt 4 dopuszczał lokalizację wież elektrowni w odległości minimum 400 m od zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi.

Orzekając o udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu elektrowni obowiązkiem starosty S. było sprawdzenie zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu, przy czym należy podkreślić, iż w dacie decyzji działka skarżących o nr [...] nie była zabudowana, a więc zasadnym jest uznanie, że nie może być mowy o naruszeniu w/w § 4 planu miejscowego który określał w sposób jednoznaczny obowiązek zachowania minimalnych odległości od istniejącej zabudowy, (skarżący uzyskali pozwolenie na budowę budynku na działce nr [...] decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną [...] kwietnia 2005 r.).

W tej sytuacji – w ocenie Sądu zasadnym jest uznanie, iż weryfikowana decyzja w dacie jej wydania nie naruszała ustaleń planu – a więc nie można zarzucić organowi naruszenie art. 35 ustawy Prawo budowlane.

Poza powyższym w ocenie Sądu organ prawidłowo stwierdził, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościom decyzja nie jest też dotknięta żadną z innych wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

W tej sytuacji zarzuty skargi nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, podobnie jak zarzuty zgłoszone w piśmie z dnia 27 maja 2014 r. stanowiące uzupełnienie skargi, które dotyczą etapu funkcjonowania inwestycji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.