Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 290/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 32, art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 644
law: Rozporzadzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby  policjantów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Ewa Marcinkowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez sierż. szt. A. K. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie zwolnienia z dniem [...] listopada 2017 r. z pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku referenta Wydziału Wspomagającego Komendy Miejskiej Policji w K. i powierzenia z dniem [...] listopada 2017 r, pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa IV Referatu Ochronnego Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K.

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik Wydziału Wspomagającego Komendy Miejskiej Policji w K. wystąpił z wnioskiem personalnym o powierzenie sierż. szt. A. K. - referentowi Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w K. obowiązków na stanowisku referenta Wydziału Wspomagającego Komendy Miejskiej Policji w K. z dniem [...] maja 2016 r.

Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. [...] A. K. - referentowi Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą - powierzono pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Wydziału Wspomagającego z dniem [...] maja 2016 r. – z dotychczasowym uposażeniem.

Następnie Zastępca Naczelnika Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w K. wystąpił z wnioskiem personalnym o powierzenie [...] A. K. - referentowi Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w K. obowiązków na stanowisku referenta Wydziału Wspomagającego Komendy Miejskiej Policji w K. z dniem [...] maja 2017 r.

Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. [...] A. K. - referentowi Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą - powierzono pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Wydziału Wspomagającego z dniem [...] maja 2017 r. – z dotychczasowym uposażeniem.

Następnie Naczelnik Wydziału Konwojowego KWP w K. wystąpił z wnioskiem personalnym o powierzenie sierż. szt. A. K. - referentowi Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w K., od dnia [...] maja 2017 r. pełniącej obowiązki służbowe na stanowisku referenta Wydziału Wspomagającego Komendy Miejskiej Policji w K. - pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa IV Referatu Ochronnego Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dniem 2 listopada 2017 r.

Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. sierż. szt. A. K. z dniem 1 listopada 2017 r. zwolniono z pełnienia obowiązków służbowych referenta Wydziału Wspomagającego KMP w K. oraz z dniem [...] listopada 2017 r. powierzono pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa IV Referatu Ochronnego Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. - z dotychczasowym uposażeniem.

Rozstrzygnięcie to zostało doręczone zainteresowanej w dniu [...] października 2017 r.

W dniu [...] listopada 2017 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wpłynęło odwołanie [...] A. K. od powyższego rozkazu personalnego, w którym wymieniona wniosła o uchylenie wskazanego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu odwołania sierż. szt. A. K. wskazała, że nie wyraża zgody na przeniesienie jej - Przewodniczącej Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KMP w K. poza jej jednostkę organizacyjną, czyli Komendę Miejską Policji w K., gdyż takie działanie uniemożliwi jej wykonywanie obowiązków wynikających z pełnionej funkcji z wyboru. Również jej Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów KMP w K. nie wyraża na to zgody. Jednocześnie poinformowała, że zakładowa organizacja związkowa nie została poinformowana o powyższym fakcie przez pracodawcę, a co za tym idzie nie mogła zająć stanowiska w powyższej sprawie. [...] A. K. wskazała na swoje przeszkolenie zawodowe i wykształcenie oraz stwierdziła, że niecelowym jest przenoszenie jej z takimi przeszkoleniami i doświadczeniem do Referatu Ochronnego Wydziału Konwojowego KWP w K., gdzie zupełnie nie zostaną wykorzystane jej umiejętności zawodowe. Do odwołania załączyła kopie dokumentacji dotyczącej swojej działalności związkowej.

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność powyższego odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z § 19 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. poz. 644, z późn. zm.) nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby; do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy zatem uznać, że powierzenie policjantowi obowiązków na danym stanowisku i zwalnianie go z tychże jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej policjanta. Do takich aktów nie mają zastosowania przepisy K.p.a., nie są one więc decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 K.p.a., od których w trybie przepisów tego kodeksu przysługuje odwołanie do wyższej instancji. Na potwierdzenie powyższego powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Zaznaczył jednocześnie, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne w sytuacji, gdy czynność organu administracji nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Warszawa 2006, str. 596).

Z uwagi na powyższe, niezasadnym jest merytoryczne rozpatrywanie zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. wniosła o uchylenie w całości rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2017 r. i pozostawienie na stanie etatowym w dotychczasowej jednostce Policji, gdzie na powierzeniu obowiązków na stanowisku referenta w Wydziale Wspomagającym Komendy Miejskiej Policji w K. jest od dnia [...] maja 2017 r.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w dniu [...] listopada 2016 r. podczas Konferencji Sprawozdawczo - Wyborczej NSZZ Policjantów KMP w K. została wybrana na Przewodniczącą Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów i w związku z tym podlega ochronie prawnej wynikającej z art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.

Jednocześnie oświadczyła, iż nie wyraża zgody na przeniesienie jej - Przewodniczącej Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KMP w K. poza jej jednostkę, czyli Komendę Miejską Policji w K., gdyż takie działanie uniemożliwi jej wykonywanie obowiązków wynikających z pełnionej funkcji z wyboru. Również Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów KMP w K. nie wyraża na to zgody.

Poinformowała też, że zakładowa organizacja związkowa (Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. małopolskiego) nie została poinformowana o powyższym fakcie przez pracodawcę, a co za tym idzie nie mogła zająć stanowiska w powyższej sprawie.

Ponadto podała, że posiada kilka przeszkoleń specjalistycznych dot. pionu kryminalnego, tj.: kurs operacyjno-rozpoznawczy dla policjantów służby kryminalnej - ukończony w Szkole Policji w P.; kurs specjalistyczny w zakresie ujawniania, identyfikacji i zabezpieczenia mienia podlegającego zajęciu w postępowaniu przygotowawczym - ukończony w Centrum Szkolenia Policji w L. oraz kurs specjalistyczny w zakresie współpracy z osobowymi źródłami informacji - ukończony w Szkole Policji w S. Ukończyła też studia podyplomowe z tematyki: "Zarządzanie zasobami ludzkimi" na Uniwersytecie Ekonomicznym w K., co jest jej przydatne na powierzeniu obowiązków w Wydziale Wspomagającym Komendy Miejskiej Policji w K.

Jest także Przewodniczącą Funduszu Ochrony Prawnej Policjantów woj. [...], gdzie liczba członków Funduszu wynosi około 3.000 funkcjonariuszy z całego województwa [...] - nie tylko zrzeszonych w związkach zawodowych.

W ocenie skarżącej, zupełnie niecelowym jest przenoszenie funkcjonariusza z takimi przeszkoleniami oraz ponad 9 letnim doświadczeniem i praktyką w pionie kryminalnym ( Wydział d/w z Przestępczością Gospodarczą KMP w K.) i 1.5 rocznym doświadczeniem i praktyką w pionie logistyki w Wydziale Wspomagającym KMP w K. - do Referatu Ochronnego Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K., gdzie zupełnie nie zostaną wykorzystane jej umiejętności zawodowe.

Jednocześnie skarżąca podniosła, że stosownie do artykułu 37 ustawy o Policji w rozkazie o powierzeniu pełnienia określonego stanowiska przełożony powinien określić dokładny okres wykonywania przez funkcjonariusza innych obowiązków niż na dotychczasowym stanowisku służbowym. Zaskarżony rozkaz nie spełnia zatem wymogów ustawowych, o których mowa powyżej.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, iż fakt, że w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. nie wskazano okresu na który powierzono policjantowi pełnienie obowiązków służbowych nie zmienia charakteru danego rozstrzygnięcia. Okoliczność bowiem, iż przepis art. 37 ustawy o Policji stanowi wprost, że powierzenie obowiązków nie może przekraczać 12 miesięcy oznacza, iż w przypadku braku określenia ram czasowych powierzenia obowiązków służbowych (zostanie wskazana jedynie jego początkowa data), to następuje ono na maksymalny okres.

O długości okresu powierzenia obowiązków służbowych decydują bowiem przełożeni właściwi w sprawach osobowych, po uwzględnieniu istniejących potrzeb służbowych. Powierzenie obowiązków może oczywiście obejmować okres krótszy niż 12 miesięcy, w zależności od potrzeb i oceny przydatności funkcjonariusza na tym stanowisku. Powierzenie obowiązków może zatem ustać bądź z upływem czasu, na który je wyznaczono, bądź przed tym terminem, w sytuacji gdy właściwi przełożeni uznają za niecelowe jego kontynuowanie. Wchodzi więc tutaj w grę uznanie przez właściwych przełożonych osiągnięcia celów leżących u podstaw wcześniejszej decyzji, czy też uznanie braku predyspozycji funkcjonariusza do dalszego wykonywania zadań na stanowisku, na którym powierzono mu obowiązki. Powyższe oznacza, że instytucja powierzenia obowiązków służbowych ma charakter całkowicie uznaniowy. Uznanie to pozostawione jest właściwym przełożonym. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza,.

Powyższe bezsprzecznie miało miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy, bowiem rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 K.p.a.

W tej sytuacji Komendant Główny Policji słusznie przyjął, iż w rozpatrywanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w K. nie wydał jakiegokolwiek merytorycznego rozstrzygnięcia, które podlegałoby administracyjnemu tokowi instancji. Wniesienie natomiast środka zaskarżenia w stosunku do rozstrzygnięcia, które nie jest decyzją administracyjną skutkowało koniecznością stwierdzenia, na podstawie art. 134 K.p.a., niedopuszczalności odwołania. Uchybienie bowiem temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.).

Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 134 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym jak również przedmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. Przedmiotowe przyczyny niedopuszczalności odwołania obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego (a więc pomimo, że została wydana, nie została stronie doręczona lub ogłoszona) albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi czynność materialno-techniczną (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C. H. Beck, 2012, s. 506-507).

Zaznaczyć należy, że postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., winno być oparte na wnikliwej analizie okoliczności danej sprawy, bowiem w istocie zamyka ono stronie możliwość ponownego rozpoznania jej sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji, czyli realizację zasady dwuinstancyjności postępowania mającą oparcie nie tylko w art. 15 ust. 1 K.p.a., ale przede wszystkim w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Powodem zastosowania przez Komendanta Głównego Policji powołanego wyżej przypisu było uznanie, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...]o zwolnieniu skarżącej z pełnienia obowiązków służbowych referenta Wydziału Wspomagającego KMP w K. z dniem [...] listopada 2017 r. oraz o powierzeniu jej pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa IV Referatu Ochronnego Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dniem [...] listopada 2017 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, od której przysługiwało by odwołanie do organu wyższego stopnia.

Sąd oceny tej nie podziela.

W myśl art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm.), policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że rozkaz personalny o czasowym powierzeniu pełnienia obowiązków na innym stanowisku w tej samej miejscowości, wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 K.p.a., od której przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2015 r. r., sygn. akt I OSK 1652/13 - LEX nr 1583207 oraz wyroki WSA: w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 71/08; w Szczecinie z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 53/11; w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 583/12; w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 841/12; w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2315/12; opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stanowisko to oparte zostało o treść art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym w sposób wyraźny wskazano rodzaje rozstrzygnięć od których policjantowi przysługują środki zaskarżenia. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (art. 32 ust. 2 ustawy).

W art. 32 ust. 1 i 2 ustawodawca nakazał zatem wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska. Natomiast w odniesieniu do pozostałych aspektów służby rozstrzyganych przez właściwych przełożonych funkcjonariusza, w tym uregulowanej w art. 37 ustawy o Policji instytucji czasowego powierzenia pełnienia obowiązków na innym stanowisku, nie przewidziano możliwości odwołania do organu wyższej instancji. Unormowanie to znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644, z późn. zm.). W § 19 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Natomiast § 19 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie pomimo powołania w podstawie prawnej rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] przepisu art. 37 ustawy o Policji, w ocenie Sądu, rozkaz ten w swojej istocie dotyczył przeniesienia na inne stanowisko, a nie powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia fakt, że organy Policji trzykrotnie, w następujących po siebie okresach czasu powierzyły skarżącej pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości.

Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] maja 2016 r. powierzono skarżącej pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Wydziału Wspomagającego z dniem [...] maja 2016 r. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2017 r. powierzono jej ponownie pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Wydziału Wspomagającego z dniem [...] maja 2017 r. Kolejnym rozkazem personalnym z dnia [...] października 2017 r. zwolniono skarżącą z pełnienia obowiązków służbowych referenta Wydziału Wspomagającego KMP w K. oraz z dniem [...] listopada 2017 r. powierzono pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa IV Referatu Ochronnego Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K.

Analiza stanu faktycznego w niniejszej sprawie wskazuje więc na to, że rozstrzygnięcia organów Policji przyjęły postać decyzji administracyjnej o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt. I OSK 2797/16, opub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mamy bowiem tu do czynienia z sytuacją, w której skarżąca trwale, od [...] maja 2016 r., pełni służbę na innym stanowisku służbowym. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia też fakt, iż w przypadku decyzji o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe ustawodawca zaznaczył, że powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości może mieć miejsce na czas nieprzekraczający 12 miesięcy, gdy tymczasem w rozkazie personalnym z dnia z dnia [...] października 2017 r. okresu takiego nie wskazano. O ile więc powierzenie policjantowi na warunkach określonych w art. 37 ustawy o Policji obowiązków na danym stanowisku, jest jedynie aktem władczym o charakterze wewnętrznym, z zakresu sfery dyspozycyjności policjanta wobec jego władzy służbowej, to należy mieć na uwadze, że może mieć ono tylko i wyłącznie charakter czasowy. Zdaniem Sądu okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że takiego charakteru nie miał rozkaz personalny z dnia [...] października 2017 r. Istota rozstrzygnięcia organów Policji miała charakter trwały, wobec czego nie sposób przyjąć, aby ich podstawę stanowił art. 37 ustawy o Policji.

Skoro z woli ustawodawcy organ Policji może skorzystać z omawianej instytucji i powierzyć funkcjonariuszowi Policji pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisko na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, to w ocenie Sądu nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ Policji z omawianej instytucji korzysta kilkukrotnie w stosunku do tego samego funkcjonariusza w następujących po sobie okresach czasu. Przepis art. 37 ustawy o Policji nie pozwala na przyjęcie, że okres powierzenia obowiązków na innym stanowisku może przekroczyć 12 miesięcy, bez względu na to, czy jest to jednorazowe powierzenie, czy też odbywa się to w kilku kolejnych okresach czasu. Takie działanie organu zakwalifikowane musi zostać jako przeniesienie na inne stanowisko, tj. decyzja, o której mowa w art. 32 ustawy o Policji.

Konsekwencją tego stanowiska jest uznanie, że od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. przysługiwało skarżącej, stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Wobec tego należy uznać, że Komendant Główny Policji błędnie zastosował art. 134 K.p.a. i stwierdził niedopuszczalność odwołania od przedmiotowego rozkazu personalnego. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie podlega zatem uchyleniu, zaś Komendant Główny Policji winien rozpoznać odwołanie skarżącej od wskazanego wyżej rozkazu personalnego i wydać rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 K.p.a.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2105 r. poz. 1881) jest na tym etapie postępowania przedwczesny. Sąd rozpoznając skargę w niniejszej sprawie oceniał bowiem wyłącznie to, czy Komendant Główny Policji prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a., a co za tym idzie, czy od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2017 r. przysługiwało odwołanie do organu wyższe instancji. Prawidłowość tego rozkazu, w tym podnoszony przez skarżącą zarzut, będzie natomiast mógł być przedmiotem oceny Komendanta Głównego Policji w postępowaniu odwoławczym i ewentualnie, na dalszym etapie, przez sąd administracyjny.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.