Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 789/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2022 r. sprawy ze skargi B. M. i H. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 789/21

Uzasadnienie

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga H.M. i B.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Z akt sprawy wynika, że decyzją Starosty [...] z [...] r. (Nr [...]) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę K.G. (dawniej K.K.) w zakresie budowy na działce oznaczonej nr ewidencyjnym gruntów 1215/6 w R.: budynku gospodarczego, wodociągowej instalacji zasilającej, instalacji odbiorczej kanalizacji sanitarnej, elektrycznej linii zasilającej, a na działce oznaczonej nr ewidencyjnym gruntów 1215/6 i 1212 w R.: zjazdu indywidualnego z drogi gminnej, przyłącza wodociągowego, przyłącza kanalizacji sanitarnej.

Następnie, 19 października 2016 r. B.M. złożył wniosek o sprawdzenie legalności powyżej opisanej inwestycji, w związku z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. 16 listopada 2016 r. przeprowadził oględziny na ww. działce, położonej w miejscowości R., przy ulicy A w obecności inwestorów. W toku oględzin ustalono, że roboty budowlane polegające na budowie budynku gospodarczego są na zaawansowanym etapie: trwają roboty dekarskie, zrealizowano ściany włącznie z wylewkami betonowymi, drewnianą konstrukcję dachu. Wymiary budynku wynoszą: 15,00 m x 15,40 m, wysokość od 4,60 m do 5,40 m. Budowa rozpoczęła się 29 września 2016 r., a jej przebieg rejestrowany jest w dzienniku budowy. Według oświadczenia K.G. obiekt budowlany nie jest użytkowany.

W dalszej kolejności, działając na wniosek skarżących Wojewoda [...] decyzją z [...] r. (Nr [...]) stwierdził nieważność pozwolenia na budowę tylko w części dotyczącej budynku gospodarczego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy, wskazując na rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 36 ust. 3 pkt 3 lit. h miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy R., przyjętego uchwałą organu stanowiącego Gminy R. z [...] r. (Nr [...]).

Na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła inwestorka. Prawomocnym wyrokiem z 14 czerwca 2018 r., VII SA/Wa 2272/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.G.

Kontynuując postępowanie organ I instancji decyzją z [...] r. (Nr [...]) umorzył postępowanie w sprawie sprawdzenia budowy spornego budynku gospodarczego. Wskutek złożonego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z [...] r. (Nr [...]) uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu szczebla powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na brak podstaw do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a., gdyż zgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane, stwierdzenie przez właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, którą legitymował się inwestor rozpoczynając proces budowlany (w tym również częściowe stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę), obliguje organy nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania w trybie naprawczym uregulowanym w art. 50 - 51 ustawy - Prawo budowlane.

Od ww. decyzji kasatoryjnej K.G. złożyła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z 27 czerwca 2018 r., II SA/Łd 339/18, został oddalony.

Postanowieniem z [...] r. (Nr [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił - na wniosek K.G. - postępowanie administracyjne zakończone wyżej omówioną ostateczną decyzją kasatoryjną. Następnie decyzją z [...] r. (Nr [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji kasatoryjnej. W wyniku złożonego odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] r. uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ szczebla centralnego wskazał, że decyzja administracyjna oparta na art. 138 § 2 k.p.a. nie kończy postępowania, zatem niedopuszczalne jest wznowienie postępowania w sprawie, w której została ona wydana.

Równolegle, w ponownie prowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. ponownie przeprowadził oględziny w sprawie spornego budynku gospodarczego stwierdzając, że roboty budowlane nie są prowadzone, a stan budynku jest analogiczny do stanu stwierdzonego podczas poprzednich oględzin.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z [...] r. (Nr [...]) na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane realizowane przy budowie budynku gospodarczego oraz nałożył obowiązek inwentaryzacji geodezyjnej budynku i budowlanej wykonanych robót budowlanych z oceną techniczną o stanie ich wykonania.

W wykonaniu powyższego postanowienia inwestorka złożyła 3 lipca 2019 r. oczekiwane dokumenty. Z przedłożonej opinii technicznej wynikało, że sporny budynek wykonany został z pełnowartościowych materiałów dopuszczonych do stosowania w budownictwie, stan techniczny poszczególnych elementów konstrukcyjnych, jak również całego budynku jest dobry, obiekt wykonany został zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami.

Z kolei Wójt Gminy R. przekazał wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., przyjętego uchwałą Rady Gminy R. z [...] r. (nr [...]), ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] [...] r., poz. [...]. Według ww. planu działka oznaczona nr ewidencyjnym gruntów 1215/6 oraz działka nr 1215/7, położone są na terenie jednostki planistycznej 1MN1 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Uregulowania szczególne dla tak oznaczonego terenu zawarte zostały w § 18 ww. planu, który przewiduje m.in. możliwość "lokalizacji budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, z zastrzeżeniem przepisów odrębnych, zwłaszcza dotyczących przesłaniania oraz usytuowania z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe", budowy budynków gospodarczych, budynków garażowych do wysokości 6 m oraz dachu jednospadowym o kącie nachylenia 12° - 30°.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z [...] r. (Nr [...]) na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek wykonania w terminie do 30 września 2021 r. określonych robót budowlanych celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Powyższą decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] r. (Nr [...]) uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy dokonał oceny trybu postępowania naprawczego, zobowiązał organ I instancji do zbadania już zrealizowanego w części obiektu budowlanego, jak i części mającej dopiero powstać z przepisami ustawy - Prawo budowlane, z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), w szczególności § 12, § 102 i dalsze, § 207 i dalsze oraz z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy R., przyjętego uchwałą Rady Gminy R. z [...] r. (Nr [...]).

Organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu przeprowadził kolejne oględziny spornego budynku stwierdzając, że roboty budowlane nie są prowadzone oraz, że ściana południowa budynku usytuowana jest w granicy z działką nr 1215/7, budynek ma wysokość do 5,40 m, w tym ogniomur do 30 cm nad połacią dachu, dach jednospadowy. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z [...] r. (Nr [...]) nałożył na K.G. obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego budynku gospodarczego. Jednak powyższe rozstrzygnięcie zostało w całości uchylone decyzją z [...] r. (Nr [...]) przez organ szczebla wojewódzkiego, który jednocześnie orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane o nałożeniu na inwestorkę obowiązku sporządzenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego spornego budynku gospodarczego, uwzględniającego zakres ewentualnych robót budowlanych koniecznych do wykonania celem doprowadzenia powyższego budynku do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 30 października 2020 r.

Przy piśmie z 14 września 2020 r. inwestorzy przedłożyli cztery egzemplarze projektu budowlanego zamiennego budynku gospodarczego, zaś 26 stycznia 2021 r. K.G. przedłożyła aktualizację mapy do celów projektowych dotyczących budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 1215/6, obręb R.

W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym organ I instancji wydał decyzję z [...] r. (Nr [...]), którą na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany zamienny i wydał pozwolenie na wznowienie robót budowlanych na budowę budynku gospodarczego oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Postanowieniem z [...] r. (Nr [...]) organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę pisarską.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H.M. i B.M. podnosząc, że wykonane roboty budowlane są sprzeczne z planem miejscowym i nie mogą być zalegalizowane: roboty nie mogą być konwalidowane w oparciu o stan faktyczny istniejący po zmianie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w oparciu o stan istniejący w dacie wydania decyzji z [...] r. (Nr [...]), której to Wojewoda [...] stwierdził nieważność. W ocenie skarżących wydana decyzja jest wadliwa również ze względu na naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a także naruszenia art. 50 ust. 1 stawy – Prawo budowalne poprzez uchybienie 2- miesięcznemu terminowi przez organ nadzoru budowlanego określonego w tym przepisie.

Wspomnianą na wstępie decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i orzekł następująco: na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych wskazanych w treści projektu budowlanego zamiennego dotyczących budowy budynku gospodarczego oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego budynku.

W uzasadnieniu organ odwoławczy szeroko przytoczył stan historyczny sprawy i odnosząc się do zarzutu skarżących o niezasadnym zastosowaniu normy art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane organ stwierdził, że inwestor w chwili obecnej nie dysponuje decyzją o pozwoleniu na budowę obejmującą budowę budynku gospodarczego, o czym przesądziła decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., którą organ szczebla centralnego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] r. stwierdzającą nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej budowy budynku gospodarczego.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że stwierdzony w treści protokołów z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniach: 16 listopada 2016 r., 19 grudnia 2016 r., 15 listopada 2017 r. i 3 czerwca 2019 r., 12 lutego 2020 r. zaawansowany etap budowy budynku gospodarczego powstał przed stwierdzeniem nieważności w części decyzji o pozwoleniu na budowę.

Niesporne także jest, że proces budowlany polegający na budowie przedmiotowego budynku gospodarczego, nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 29 - 31 ustawy - Prawo budowlane, a więc podlega reglamentacji z zastosowaniem ogólnej zasady prawa budowlanego uregulowanej w art. 28 ust. 1, tj. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Tym samym, choć ww. budynek nie powstał w okolicznościach samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 - 49 ustawy - Prawo budowlane, obecnie nie można uznać, że jego budowa została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane.

Dalej – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - organ wyjaśnił, że w sytuacji gdy dochodzi do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a z taką sytuacją mamy do czynienia w realiach przedmiotowej sprawy, zasadne jest zastosować art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane.

Nietrafny okazał się również zarzut odwołujących, że organ I instancji uchybił terminowi wskazanemu w art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, co czyni skarżoną decyzję nieważną. Organ odwoławczy podkreślił, że postanowieniem z [...] r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy - Prawo budowlane wstrzymano roboty budowlane realizowane przy budowie budynku gospodarczego. Powyższe postanowienie ważne jest tylko w okresie dwóch miesięcy, na czas przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zatem - w ocenie organu odwoławczego – wydanie [...] r. decyzji nr [...] nakładającej na inwestora obowiązek wykonania robót budowlanych celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem nastąpiło przed upływem rozważanego terminu 2 miesięcy. Jednocześnie organ wyjaśnił, że okoliczność uchylenia tej ostatniej decyzji nie powoduje utraty ważności postanowienia wydanego w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Nie mamy zatem do czynienia z bezskutecznym upływem dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane.

Przechodząc do meritum organ odwoławczy podniósł, że przedłożenie przez inwestora wymaganego zamiennego projektu budowlanego implikuje po stronie organu nadzoru budowlanego obowiązek przeprowadzenia względem niego dokładnych czynności kontrolnych, bowiem w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego "pierwotnego".

W analizowanej sprawie obowiązek dostarczenia projektu budowlanego zamiennego został wykonany przez inwestorów 16 września 2020 r., który to projekt został zaaprobowany przez organ I instancji. W toku postępowania odwoławczego, organ wezwał inwestorów do udzielenia wyjaśnień w zakresie przedłożonego przy piśmie z 14 września 2020 r. projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budynku gospodarczego położonego na działce nr 1215/6, gm. R., autorstwa tech. bud. K.B., mgr inż. A.J., mgr inż. S.D. oraz mgr inż. Ł.M. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudziła data sporządzenia ww. projektu zamiennego: z prezentaty Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. wynika, iż wpłynął on do organu 16 września 2020 r. Natomiast w samym projekcie jako datę opracowania wskazano "styczeń 2021". Również z dokumentacji geodezyjnej powykonawczej wynika, że operat techniczny został przyjęty do zasobu 20 stycznia 2021 r. Ponadto, załączone do ww. projektu zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwej izby zawodowej - tech. bud. K.B., mgr inż. A.J. są ważne w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., co oznacza, że na dzień przedłożenia projektu (16 września 2020 r.) nie były aktualne.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie K.G., M.G. wyjaśnili, że 16 września 2020 r. złożono do PINB cztery egzemplarze projektu budowlanego zamiennego budynku gospodarczego z datą opracowania określoną na wrzesień 2020 r., aktualnymi na wrzesień 2020 r. zaświadczeniami projektantów o przynależności do zawodu i aktualnymi na tę datę mapami do celów projektowych. Niezależnie od postępowania dotyczącego budynku gospodarczego, strona kontynuowała prace związane z budową budynku mieszkalnego znajdującego się na tej samej działce, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę została zakwestionowana i unieważniona jednie w zakresie budynku gospodarczego, co do którego prace wstrzymano. W wyniku kontynuowania prac w ww. zakresie (w okresie po przedłożeniu projektu zamiennego 6 września 2020 r.) oddano do użytku budynek mieszkalny, zmieniono formę ogrzewania budynku mieszkalnego na instalację gazową oraz wykonano ogrodzenie działki. W związku z tymi pracami PINB zażądał dalszego zaktualizowania uprzednio złożonego we wrześniu 2020 r. projektu zamiennego, jak i przedłożenia zaktualizowanej mapy do celów projektowych. Przy czym aktualizacja dat opracowania została dokonana poprzez zaklejenie starej daty i przyklejenie naklejek z aktualną datą wraz zaparafowaniem zmian, a w zakresie zaświadczeń projektantów o przynależności do zawodu przez przedłożenie zaświadczeń aktualnych na rok 2021, w miejsce zaświadczeń z 2020 r., które zostały stronie zwrócone. Podobnie w przypadku map geodezyjnych złożonych do projektu z września 2020 r., które również zostały stronie zwrócone. Dodatkowo inwestorzy załączyli zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego K.B. oraz A.J. ważne w okresie 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r.

W ocenie organu II instancji przedłożona dokumentacja ma charakter kompletny i zawiera wszystkie elementy wymagane powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto ustalenia oraz zaproponowane rozwiązanie projektowe wyszczególnione w projekcie budowlanym zamiennym, pozwalają tutejszemu organowi na dokonanie oceny, że przedmiotowa inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w miejscowości R. oraz miejscowości B., uchwalonym przez Radę Gminy R. uchwałą z [...] r. (Nr [...]) oraz istnieje możliwość doprowadzenia tego budynku do zgodności z przepisami technicznymi.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego zasadnie prowadzono postępowanie naprawcze z uwzględnieniem aktualnych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w sensie teraźniejszym), a nie zaś do stanu prawnego, który utracił już moc obowiązywania. Ze swej istoty postępowanie naprawcze zmierza do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie orzekania, nie zaś w dacie wykonania. Faktem jest, że przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nr [...] z 1 września 2016 r. w części dotyczącej budowy budynku gospodarczego była niezgodność budowy przedmiotowego budynku gospodarczego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy R., przyjętym uchwałą Rady Gminy R. z [...] r. (Nr [...]). Natomiast nowe postanowienia aktu prawa miejscowego z [...] r., w § 18 pkt 4 dopuszczają "budowę budynku gospodarczego przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, z zastrzeżeniem odrębnych, zwłaszcza dotyczących przesłaniania oraz usytuowania z uwagi na Strona 15 z 17 bezpieczeństwo pożarowe". Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego działka o nr ewid. 1215/6, miejscowość R., gmina R., położona jest na terenie, na którym dopuszczono lokalizacją budynków gospodarczych o maksymalnej wysokości do 6 m, z dachami dwuspadowymi i wielospadowymi o kącie nachylenia 20°- 45° oraz dachami jednospadowymi o kącie nachylenia 12°- 30°. Lokalizacja budynku, przeznaczenie, parametry w tym dotyczące wysokości oraz kąt nachylenia połaci dachowej nie są sprzeczne z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek posiada dach jednospadowy o kącie nachylenia 14° i wysokość 5,25 m. Działki w bezpośrednim sąsiedztwie budynku nie są zabudowane tym samym sporny budynek nie powoduje zacieniania oraz zagrożenia pożarowego.

Ponadto, zgodnie z § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Natomiast zgodnie z pkt 2 § 12 ww. rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.

Organ także zaznaczył, że projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, udokumentowane załączonymi doń zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane.

W ocenie organu II instancji, przedłożony przez inwestorów projekt budowlany spełnia warunki wskazane w ww. rozporządzeniu. Zarówno część opisowa i rysunkowa tego projektu zawierają poszczególne elementy wskazane w tym rozporządzeniu, a projekt został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności.

Organ zauważył, że z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego wynika, że do wykonania pozostały następujące roboty budowlane: wykończenie wewnętrzne: tynkowanie ścian zaprawą tynkowo-wapienną, wykończenie podłóg posadzką betonową, stolarka wewnętrzna i zewnętrzna o wymiarach znormalizowanych, drewniana, stalowa lub plastikowa, prace malarskie, parapety wewnętrzne drewniane lub z pcv, wykończenie zewnętrzne: tynk cienkowarstwowy w kolorze białym lub szarym, cokół oblicowany kamieniem elewacyjnym w kolorze szarym, obróbki blacharskie i inne, parapety zewnętrzne z pcv.

W ocenie organu wykonanie ww. robót nie budzi wątpliwości z punktu widzenia zgodności z przepisami z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 18).

Jednocześnie organ wyjaśnił, że w sentencji kwestionowanej decyzji nie wskazano, że ww. projekt budowlany zamienny stanowi załącznik do tej decyzji, wobec czego organ skorzystał z unormowania art. 138 ust. 1 pkt 2 k.p.a. i uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych wskazanych w treści projektu budowlanego zamiennego stanowiącego załącznik do zaskarżonej decyzji.

W skardze do Sądu B.M. i H.M. zarzucili organowi naruszenie:

a) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na wyprowadzeniu z materiału dowodowego wniosków niepoprawnych logicznie i nie znajdujących pokrycia w tym materiale, dokonaniu wybiórczej i jednostronnej oceny zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz granic uznania administracyjnego i doprowadziło do sprzeczności istotnych ustaleń z treścią materiału dowodowego zebranego w sprawie, tj. niezgodności ze stanem faktycznym i obrazy przepisów prawa materialnego (w szczególności art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane) poprzez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym - w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni - rozumieniu treści obowiązujących przepisów, co ostatecznie skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem oraz zaaprobowaniem błędów organu administracji publicznej I stopnia polegających na zastosowaniu i przyjęciu istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w tym, że w przedmiotowej sprawie zmiana ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stoi obecnie na przeszkodzie wydania zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, iż na czas obecny wykonane roboty budowlane nie są sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i mogą być zalegalizowane, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, prawidłowe ustalenia faktyczne w subsumcji z obowiązującymi przepisami prawa wskazują na fakt, iż decyzja taka nie może być konwalidowana w oparciu o stan faktyczny istniejący po zmianie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w oparciu o stan istniejący w dacie wydania decyzji nr [...] z [...] r., której to Wojewoda [...] stwierdził nieważność, a nadto, z tzw. ostrożności procesowej, poprzez uchybienie 2 miesięcznego terminu statuowanego przepisem art. 50 ust. 1 w/w ustawy, nakazującego organowi nadzoru budowalnego wydanie decyzji w zakresie obowiązku sporządzenia oraz przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (w sprawie mamy faktycznie do czynienia z odstępstwem czy zgodnością zrealizowanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym, projekt ten - w oparciu o wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzję o pozwoleniu na budowę zatwierdzonego projektu budowlanego - utracił walor urzędowo zatwierdzonego dokumentu, co istotnie czyni, że zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 3 pozbawione jest podstawy faktycznej).

b) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. poprzez ogólnikowe wskazanie podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, podczas gdy przepis ten wymaga od organu administracji publicznej należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła ponadto, że na tle unormowań nowego Prawa budowlanego nie ulega wątpliwości, iż obiekt budowlany wzniesiony w całości po 1 stycznia 1995 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega obligatoryjnej rozbiórce. W takiej sytuacji nie ma miejsca na jakiekolwiek uznanie administracyjne. Jedyną rzeczą którą ustalają organy administracji jest data wybudowania obiektu (w całości), po czym orzekają rozbiórkę. Jest to swoistego rodzaju automatyzm. Zdaniem skarżących zatem organ dopuścił się obrazy art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i przyjęcie w sprawie istnienia istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, skoro projekt ten utracił walor urzędowo zatwierdzonego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymując w całości swoje stanowisko wniósł o oddalenie skargi.

Stanowisko w sprawie wyrazili także uczestnicy postępowania – K.G. i M.G., którzy wnieśli o oddalenie skargi w całości i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) [dalej: ustawa p.p.s.a.] stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został zawarty w piśmie skarżących z 2 listopada 2022 r. oraz piśmie uczestników postępowania z tej samej daty, a organ w ustawowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Następnie wskazać należy, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując, w zakreślonych wyżej granicach, legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, iż nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani procedury w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie.

Nie ulega wątpliwości, że rezultat rozważań organ powinien przedstawić w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto, jak się podkreśla w judykaturze, odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Stanowi również jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady pogłębiania zaufania wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści (tak WSA w Poznaniu w wyroku z 29 kwietnia 2021 r., III SA/Po 680/20).

Wbrew twierdzeniom skarżących analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala uznać, iż organ sprostał powyższym wymaganiom. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika ustalony przez organ stan faktyczny miarodajny dla rozstrzygnięcia, znajdujący oparcie w zebranym materiale dowodowego, a ponadto organ wskazał na podstawę prawną i dokonał jej wykładni.

Punktem wyjścia do dalszych rozważań w niniejszej sprawie jest treść art. 153 p.p.s.a, który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, a ponadto niesporna okoliczność, że prawomocnym wyrokiem z 14 czerwca 2018 r., VII SA/Wa 2272/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...], którą stwierdzono nieważność pozwolenia na budowę w części odnoszącej się do spornego budynku gospodarczego już po wykonaniu znacznej części robót budowlanych. Powyższe okoliczności wynikają z materiałów zebranych w aktach sprawy i rzutują na dalszą ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżących zatem sporny budynek nie został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej, gdyż w dużej części wzniesiono go jeszcze przed stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę. Owszem, stwierdzenie nieważności pozwolenia oznacza przyjęcie, iż było ono nieważne od początku i jako takie powinno być traktowane jako nieistniejące. Jednak w sprawie nie można pominąć, iż inwestor działał w zaufaniu, iż rozpoczynając roboty budowlane legitymuje się ostatecznym pozwoleniem na budowę. Wszak z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że decyzją Starosty [...] z [...] r. (Nr [...]) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę K.G. (dawniej K.K.) w zakresie budowy na działce oznaczonej nr ewidencyjnym gruntów 1215/6 w R.: budynku gospodarczego, wodociągowej instalacji zasilającej, instalacji odbiorczej kanalizacji sanitarnej, elektrycznej linii zasilającej, a na działce oznaczonej nr ewidencyjnym gruntów 1215/6 i 1212 w R.: zjazdu indywidualnego z drogi gminnej, przyłącza wodociągowego, przyłącza kanalizacji sanitarnej. Dopiero późniejsze zdarzenia prawne – już po wykonaniu zdecydowanej większości robót budowlanych, tj. po wzniesieniu ścian i konstrukcji dachu - dały ten rezultat, iż sporny obiekt utracił walor legalności w wyniku stwierdzenia w części nieważności pozwolenia na budowę.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Decyzja wydana w oparciu o ten przepis kończy postępowanie naprawcze, określone w art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z 51 ust. 1 pkt 3 i 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Przepisy te co do zasady znajdują zastosowanie w sytuacji, w której legalnie prowadzone roboty budowlane są realizowane z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonej dokumentacji projektowej, zaś ich podstawowym celem jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pełni podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 27 września 2016 r., II OSK 3116/14, zgodnie z którym wyeliminowanie pozwolenia na budowę po zakończeniu inwestycji, której ono dotyczyło, powoduje, że z obrotu prawnego znika podstawa prawna potwierdzająca stan legalnego istnienia określonej inwestycji. Również projekt budowlany zatwierdzony tą decyzją przestaje istnieć w obrocie prawnym, co nie pozbawia go wartości jako aktu technicznego. Organ nadzoru nie wydaje ponownie pozwolenia na budowę, gdyż inwestycja została zakończona. Organ nadzoru prowadzi natomiast postępowanie zmierzające do ustalenia, czy wykonane roboty budowlane są zgodne z przepisami. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że w przypadku takich sytuacji, jaką stanowi również spór powstały w niniejszej sprawie, należy dać prymat wykładni celowościowej, która przemawia za tym, że odpowiednie zastosowanie powinien znaleźć art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 i 5 ustawy - Prawo budowlane (por. wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., II OSK 2286/12). W sytuacji, gdy stwierdzono nieważność pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego po wykonaniu obiektu budowlanego (zakończeniu robót budowlanych), powstaje stan, w którym wykonane roboty budowlane w całości lub w części nie mają oparcia w legalnie istniejącej dokumentacji. Taka sytuacja oznacza zaś, że może być stosowany odpowiednio przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, który pozwala, po nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, na dokonanie następnie ustaleń, ocen i rozstrzygnięć, o których mowa w art. 51 ust. 4 i 6 tej ustawy. Przepis ten nie wyłącza również możliwości nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Czy taka potrzeba zachodzi, decyzja należy do organu nadzoru budowlanego, który zobowiązany jest do wiążącego przesądzenia tejże kwestii poprzez określenie zakresu wymaganych prac dotyczących zrealizowanych robót budowlanych.

Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 23 marca 2017 r., II OSK 1880/15 stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50-51 ustawy - Prawo budowlane (postępowanie naprawcze), zasadniczy obowiązek organu nadzoru budowlanego polega na rozstrzygnięciu o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane (obiekt budowlany), w przypadkach wskazanych w art. 50 ustawy - Prawo budowlane, doprowadzić do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem. Rozstrzygnięcie to organ nadzoru budowlanego wydaje w stosunku do inwestora, który na skutek różnych zdarzeń znalazł się w sytuacji odbiegającej od typowego i prawidłowego toku realizowania zamierzenia inwestycyjnego. Podobnie wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 19 czerwca 2020 r., II OSK 240/20, z 3 marca 2020 r., II OSK 1218/18 oraz z 31 stycznia 2017 r., II OSK 1199/15. Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności.

Zatem – wbrew twierdzeniom skargi - zastosowanie w niniejszej sprawie procedury naprawczej na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę, jest w pełni prawidłowe i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto należy dostrzec, że nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, gwarantuje najdalej idącą ochronę prawną zarówno inwestora, jak i osób trzecich, poprzez obowiązek sporządzenia i zweryfikowania przez organy nadzoru budowlanego takich dokumentów, jakie byłyby sporządzane, gdyby inwestycja jeszcze nie istniała (projekt budowlany wraz ze wszystkimi uzgodnieniami, opiniami i zezwoleniami).

W następnej kolejności należy odnieść się do zarzutu niedochowania przez organ terminu 2 miesięcy wynikającego z art. 51 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Wspomniany przepis stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że postanowienie z [...] r. o wstrzymaniu robót doręczono inwestorce 28 czerwca 2019 r. (karta 68 i następne akt adm. I instancji), zaś decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane wydana została [...] r., a zatem w terminie ustawowym. Okoliczność uchylenia wspomnianej decyzji z [...] r. nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Obecnie dominuje stanowisko, które skład orzekający podziela, że z punktu widzenia dochowania terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 1, istotne jest wydanie decyzji przez organ I instancji w ciągu dwóch miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Dla ważności postanowienia o wstrzymaniu robót nie są istotne kolejne etapy procedury administracyjnej i np. uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2018 r., II OSK 1274/16; z 2 września 2014 r., II OSK 513/13; z 27 listopada 2007 r., II OSK 1558/06). Powyższe tłumaczy się w ten sposób, że jeśli organ nadzoru budowlanego podejmie na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w przepisanym terminie decyzję, którą następnie uchyli organ odwoławczy bądź też sąd administracyjny uchyli decyzję ostateczną, to w takim przypadku postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych zostaje "skonsumowane", a tym samym nie może utracić ważności. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z bezskutecznym upływem terminu.

W myśl art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane kończy postępowanie naprawcze, wyrażając tym samym stanowisko organu o doprowadzeniu inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W trakcie procedury zatwierdzającej projekt zamienny, zadaniem organu nadzoru budowlanego jest skontrolowanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego przede wszystkim z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jak też z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi.

W rezultacie prawidłowego zastosowania procedury naprawczej organ podjął wymagane ustawą czynności mające na celu skontrolowanie przedstawionego projektu budowlanego zamiennego. Użyte bowiem w przepisie art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane sformułowanie "w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego" powoduje, że organ nie może wyłącznie kontrasygnować przedłożonego mu projektu, ale zobowiązany jest do dokonania jego oceny i dokładnej analizy. Winna ona w szczególności obejmować kompletność projektu budowlanego, zgodność z przepisami, w tym w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz techniczno-budowlanymi, sprawdzenie, czy został on sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, jak również czy zostały doń dołączone wszystkie ewentualnie wymagane opinie i uzgodnienia.

W niniejszej sprawie organ dokonał tej oceny i doszedł do wniosku, że projekt zamienny nie narusza przepisów prawa. W tym kontekście organ rozważył, że obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji plan miejscowy zezwala na zbliżenie spornego budynku do granicy działki. Projekt zakłada budynek o wysokości 5,40 m (przy ogniomurze), zaś plan miejscowy zezwala na maksymalną wysokość do 6 m. Również projektowany dach (jednospadowy o nachyleniu 14 stopni) wpisuje się w wymogi planu miejscowego. Dodatkowo organ stwierdził, że zaprojektowane zabezpieczenia sprawiają, że sporny budynek nie stanowi zagrożenia pożarowego.

W analizowanym przypadku organy nadzoru budowlanego trafnie oceniły, że sporna inwestycja może być kontynuowana zgodnie z przedstawionym przez inwestorów projektem zamiennym. Sąd nie znajduje usprawiedliwionych podstaw do podważenia stanowiska organu nadzoru budowlanego w zakresie doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

is