Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 361/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 11 ust. 1 pkt 2 lit. G i § 12 ust. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 81 poz 740
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Izabela Paluszyńska Protokolant St. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2014 r. sprawy ze skarg: Zarządu Terenowego NSZZ Solidarność Policjantów KPP w P. oraz J. R. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do urlopu dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia oddala skargę


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęły skargi: Zarządu Terenowego NSZZ Solidarność Policjantów Komendy Powiatowej w P. (zwanego dalej: Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów KPP w P.; pismo z dnia [...] marca 2014 r.), J. R. (pismo z dnia [...] marca 2014 r.) oraz pełnomocnika J. R. – adw. M. P. (pismo z dnia [...] marca 2014 r.). Wszystkie trzy skargi zostały złożone na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (zwanego dalej: Komendant Wojewódzki) dnia [...] stycznia 2014 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. (zwanego dalej: Komendant Powiatowy) z dnia [...] kwietnia 2013 roku nr [...] w sprawie ustalenia J. R. prawa do urlopu dodatkowego za lata od 2003 do 2005 z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. W związku z pismem J. R. z dnia [...] kwietnia 2014 r. jego skargę oraz skargę złożoną przez umocowanego przez niego pełnomocnika uznano za skargę i jej uzupełnienie. Natomiast postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawach ze skarg Zarządu Terenowego NSZZ Solidarność Policjantów KPP w P. oraz J. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) zarządził połączenie spraw IV SA/Po 361/14 i IV SA/Po 393/14 w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenie sprawy dalej pod sygn. IV SA/Po 361/14.

Zaskarżone decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym.

Były dyżurny Komendy Powiatowej Policji w P. (zwanej dalej: KPP w P.) asp. szt. w stanie spoczynku J. R. (zwany dalej: Skarżącym) raportem z dnia [...] lutego 2006 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego z wnioskiem o przyznanie mu urlopu dodatkowego w wymiarze 9 dni roboczych za każdy rok przepracowany na stanowisku dyżurnego w okresie obejmującym lata od 2003 do 2005. W wystosowanym przez siebie wniosku policjant wskazał, iż w jego ocenie wykonywanie obowiązków służbowych mieszczących się w kompetencji dyżurnego w istocie polega na prowadzeniu służby przy nasłuchu radiowym w warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia.

Ubocznie wskazać należy, że w dniu [...] czerwca 2007 r. Skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego raportem o podobnej do przytoczonej treści, jednakże raport ten odnosił się do 2006 roku. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] powołano komisję ds. oceny warunków uciążliwości i szkodliwości dla zdrowia uprawniających do uzyskania dodatkowego płatnego urlopu na stanowisku dyżurnego KPP w P.. Od negatywnej decyzji Komendanta Powiatowego Skarżący nie wniósł odwołania, wskutek czego stała się ona prawomocna.

Zobligowany – decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] – do rozstrzygnięcia kwestii urlopu dodatkowego dla Skarżącego za okres 2003-2005 Komendant Powiatowy rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmówił przyznania urlopu dodatkowego wnioskodawcy za lata 2003-2005.

Nadmienić należy, że decyzja z [...] czerwca 2012 r. została wydana na skutek postępowań toczących się w Komendzie Głównej Policji, w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, wreszcie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie inicjowanych przez skarżącego, który nie zgodził się z pierwotną decyzją Komendanta Powiatowego odmawiająca mu przyznania urlopu dodatkowego.

Wydając rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie przyznania wnioskodawcy urlopu dodatkowego za okres 2003-2005 Komendant Powiatowy posiłkował się wynikami prac komisji powołanej do rozstrzygnięcia raportu w sprawie urlopu Skarżącego za rok 2006, uznając za niecelowe powołanie nowej komisji. Komendant uznał, iż ustalenia poczynione przez komisję oceniającą warunki służby na stanowisku dyżurnego w roku 2007 są bardziej wiarygodne od oceny tych warunków, której miałaby dokonać komisja powołana w roku 2012.

Na skutek odwołania się Skarżącego od powyższej decyzji Komendant Wojewódzki decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał, że do rozstrzygnięcia sprawy dodatkowego urlopu z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, przełożony w sprawach osobowych zobowiązany był powołać komisję do oceny warunków służby na stanowisku dyżurnego KPP w P..

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Komendant Powiatowy, na podstawie art. 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r, o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 ze zm., zwana dalej ustawą o Policji) w związku z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. nr 81, poz. 740 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie urlopów policjantów), w sprawie ustalenia prawa do urlopu dodatkowego za lata od 2003 do 2005 z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, nie przyznał Skarżącemu urlopu dodatkowego w wymiarze 9 dni za każdy rok pełnienia służby na stanowisku dyżurnego KPP w P. w latach 2003-2005.

W uzasadnieniu decyzji organ opisał stan faktyczny w sprawie i przywołał podstawy prawne rozstrzygnięcia, tj. § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g oraz § 12 ust. 2 - 5 rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów oraz § 1 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów (Dz.U. nr 81, poz. 741, zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów). Następnie podniesiono, że funkcjonariusz nabywa uprawnienie do urlopu dodatkowego dopiero wskutek władczej decyzji przełożonego przyznającej mu to prawo. Odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2035/10) organ wskazał, iż przyznanie urlopu dodatkowego nie stanowi czynności materialno-technicznej odnoszącej się do posiadanego już uprawnienia i winno zostać rozstrzygnięte w formie rozkazu personalnego.

Kolejno wskazano, że Skarżący pełniąc służbę na stanowisku dyżurnego KPP w P. w latach 2003-2005 spełnił warunek wymagany do ubiegania się o przyznanie urlopu dodatkowego, określony w art. § 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie urlopów, ponieważ łącznie okres jego przerwy w służbie w rozpatrywanym czasie nie przekroczył 3 miesięcy. Oceniając warunki, o których mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej organ stwierdził, że w budynku KPP w P. nie występuje działanie pół elektromagnetycznych wysokiej częstotliwości w zakresie od 0,1 do 300 000 MHz, które skróciłoby wymagany rozporządzeniem w sprawie urlopów czas służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia do 40 godzin miesięcznie. Stanowisko powyższe zostało przedstawione przez Technika Informatyki KPP w P. notatką urzędową z dnia [...] kwietnia 2013 r., w której potwierdził, iż działanie wskazanych pól elektromagnetycznych występuje jedynie w obrębie anteny nadawczej zamontowanej na dachu budynku CKiW OHP, usytuowanej przy ul. [...] w P., w związku z czym w żaden sposób nie mogą wpływać negatywnie na pogorszenie się warunków służby dyżurnego. W żadnym z pomieszczeń KPP w P. nie występuje strefa zagrożenia.

Odnosząc się do wskazanej w raporcie (wniosku) Skarżącego z dnia [...] lutego 2006 r. okoliczności prowadzenia nasłuchu radiowego organ stwierdził, że w konfrontacji z przeprowadzoną analizą prawną, Skarżący byłby uprawniony do uzyskania urlopu dodatkowego, o który wnosi, wówczas, gdyby w latach 2003-2005 pełnił służbę na stanowisku dyżurnego, w warunkach ciągłego napięcia i koncentracji przy nasłuchu radiowym przez co najmniej 80 godzin w miesiącu.

W celu ustalenia spełnienia przesłanek przyznania Skarżącemu wnioskowanego urlopu, w związku z decyzją Komendanta Powiatowego z dnia [...] marca 2013 r. (decyzja nr [...]) powołana została komisja do oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia przy pełnieniu służby uprawniających do uzyskania płatnego urlopu dodatkowego policjantów na stanowisku dyżurnego KPP w P., składająca się z lekarza medycyny pracy, przedstawiciela Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów KPP w P., przedstawiciela służby BHP KPP w P., a także funkcjonariusza i pracownika cywilnego KPP w P., posiadających wymaganą wiedzę dotyczącą rozpatrywanego tematu.

Wnioski wyciągnięte przez komisję skonfrontowano z opinią Wydziału Łączności i Informatyki KWP w P. z dnia [...] lutego 1013 r., która jednoznacznie przychylała się do stwierdzenia, że nasłuchem radiowym nazwać można np. obsługę sonaru łodzi podwodnych lub pracę przez wiele godzin w słuchawkach nausznych bez wykonywania innych czynności, skupiając się i koncentrując wyłącznie na analizowanych dźwiękach. W związku taką interpretacją nasłuchu radiowego, zdaniem organu, nasuwa się wniosek, że z samej istoty czynność ta wymaga ciągłego napięcia oraz koncentracji i jest ona tak dalece absorbująca, iż uniemożliwia tym samym czasie realizację innych zadań.

Organ wskazał następnie, że radiotelefony, w które wyposażone jest stanowisko dyżurnego KPP w P., właściwie zwane manipulatorami stacji bazowej, są urządzeniami pozwalającymi na odbiór korespondencji pomiędzy dyżurnym, a policjantami przebywającymi w służbie w zakresie dźwięków środowiskowych, czyli dźwięków, jakie ludzki aparat słuchu odbiera z otaczającego go środowiska. Urządzenia te wyposażone są w potencjometr pozwalający dostroić siłę głosu do warunków, jakie odpowiadają poszczególnym policjantom obsługującym dane urządzenia. Manipulatory stacji bazowej wykorzystywane do pracy radiowej przez dyżurnych KPP w P. samoczynnie przeszukują zakresy fal dźwiękowych, wychwytują żądany sygnał i przetwarzają go na sygnał słyszalny dla człowieka. W ocenie organu, uznać zatem należy, że prowadzenie korespondencji radiowej przy wykorzystaniu manipulatora stacji bazowej jest czynnością techniczną, ułatwiającą dyżurnemu pracę na stanowisku kierowania i niczym nie odbiega ona od obsługi telefonu czy komputera. Dyżurny w trakcie prowadzenia korespondencji radiowej, wywołując poszczególnych policjantów, posługuje się ściśle określonym kryptonimem przypisanym do policjanta. Także dyżurny posiada indywidualny kryptonim, przypisany bezterminowo do jego stanowiska. Za pośrednictwem wspomnianego kryptonimu wywoływany jest przez policjantów nawiązujących z nim korespondencję.

Organ wywodził, że ustalenia powołanej komisji dały podstawę do stwierdzenia, że praca przy obsłudze manipulatora stacji bazowej, w jaki wyposażone jest stanowisko dyżurnego KPP w P., w częstotliwości przeznaczonej dla KPP P. oraz Krajowej Sieci Współdziałania i Alarmowania (KSWA), pozwala na swobodne wykonywanie pozostałych czynności, do jakich zobowiązany jest dyżurny. Obsługa aparatu stacyjnego niczym nie odbiega od obsługi telefonu, a prowadzona przez dyżurnego korespondencja nie jest tożsama z prowadzeniem nasłuchu radiowego.

Ponadto istotne znaczenie z punktu widzenia charakterystyki stanowiska dyżurnego, zdaniem organu, ma fakt, iż do jego obowiązków należy między innymi zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie, realizowanie poleceń dyżurnego jednostki Policji wyższego stopnia, współdziałanie z dyżurnymi jednostek Policji, oraz kierowanie pracą obsady Stanowiska Kierowania. Zadania te uregulowane są w Zarządzeniu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji i realizowane poprzez szeroki wachlarz kolejnych czynności, takich jak m.in. bieżące przyjmowanie zgłoszeń o wydarzeniach oraz informacji uzupełniających, niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu czy bieżące kierowanie będącymi w jego dyspozycji siłami i środkami jednostki Policji. Obowiązki te wymagają poświęcenia im odpowiedniej atencji, co tym samym wyklucza prowadzenie w tym samym czasie, w warunkach ciągłego napięcia i koncentracji, nasłuchu radiowego. Pojęcie to ani razu nie pojawia się w treści podstawowego aktu prawnego regulującego pełnienie służby na stanowisku dyżurnego, jakim jest Zarządzenie z dnia [...] listopada 2004 r.

Nie bez znaczenia jest też, według organu, brak wskazania w karcie opisu stanowiska pracy dyżurnego KPP w P. prowadzenia nasłuchu radiowego, jako jednego z podstawowych zadań. Z analizy dokumentu określającego zadania i odpowiedzialność dyżurnego na stanowisku pracy wynika, że nasłuch nie został wymieniony w żadnym punkcie, co deprecjonuje jego rangę podniesioną w rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów, uniemożliwiając tym samym sklasyfikowanie służby pełnionej na stanowisku dyżurnego KPP w P., jako pełnionej w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia.

Kolejno podniesiono, że istotnym elementem, świadczącym o tym, iż służba na stanowisku dyżurnego KPP w P. nie jest prowadzona warunkach ciągłego napięcia i koncentracji przy nasłuchu radiowym, jest również fakt, iż skierowane do dyżurnego wywołania radiotelefoniczne, pochodzące z resortowej sieci radiotelefonicznej, charakteryzują się unikalnym dla jego stanowiska kryptonimem wywoławczym, ułatwiającym identyfikację skierowanej do dyżurnego korespondencji, co tym samym automatycznie wyklucza potrzebę stałego nasłuchiwania. W danej sieci korespondencję prowadzą tylko funkcjonariusze konkretnej KPP. Doświadczony dyżurny potrafi rozpoznać po głosie każdego użytkownika sieci , tym samym natychmiast zwróci uwagę na wywołanie spoza jednostki, np. z KSWA. W sieci KPP funkcjonariusze mogą prowadzić korespondencję między sobą lub z dyżurnym, który także może włączyć się do prowadzonej korespondencji, bądź też zainicjować połączenie radiowe. Korespondencja radiowa w sieciach nie jest jednak prowadzona w sposób ciągły, a jej nasilenie związane jest ze specyfiką zdarzeń w danym dniu. Organ wywodził, że obsługiwane przez dyżurnego radiostacja Radmor R-2432/220 i radiotelefon R-l433/2/4 posiadają możliwość regulacji głośności emitowanego dźwięku w zależności od preferencji obsługującej je osoby i charakteryzują się dobrą jakością emitowanego dźwięku. Po nawiązaniu korespondencji każdy użytkownik sieci w przypadku braku zrozumienia treści wywołania lub korespondencji ma możliwość żądania powtórzenia komunikatu.

Podniesiono również, że istotnym argumentem, na który uwagę zwróciła komisja w trakcie swojej pracy jest fakt, że czas, jaki poświęca dyżurny KPP w P. na prowadzenie korespondencji radiowej w trakcie 12-sto godzinnej służby wynosi w przybliżeniu 12 minut. Jest to szacunkowo 1,7% czasu jednorazowej, 12-sto godzinnej służby, co w skali miesiąca daje wymiar około zaledwie 3 godzin. Przytoczone argumenty, zdaniem organu, w sposób oczywisty przemawiają za tezą, iż służba na stanowisku dyżurnego KPP w P. nie wypełnia znamion wskazanych w przedmiotowym rozporządzeniu.

Powołana przez Komendanta komisja obradowała w pełnym składzie ustalając, że prowadzenie korespondencji radiowej przez dyżurnego KPP w P. nie jest nasłuchem radiowym, a służba dyżurnego KPP w P. nie jest pełniona w warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia uprawniających do uzyskania płatnego urlopu dodatkowego dla policjantów pełniących służbę na tym stanowisku. Dokumentację niniejszych wniosków oraz pracy komisji stanowi protokół. W trakcie prac komisji wszyscy jej członkowie zajęli jednomyślne stanowisko, nie zgłaszając co do tego faktu żadnych zastrzeżeń. Pomimo tego, jeden z członków składu osobowego komisji (przedstawiciel NSZZP) odmówił podpisania protokołu podając jako przyczynę późniejszą zmianę swojego stanowiska w rozpatrywanej sprawie.

Reasumując organ wskazał, że w świetle przytoczonych argumentów wywnioskować można, że czynności wykonywane przez dyżurnego KPP w P. nie zawierają się w definicji nasłuchu, wypełniają natomiast znamiona korespondencji, polegającej na nadawaniu i odbiorze komunikatów. Prowadzenie korespondencji radiowej przez dyżurnego KPP w P. nie jest nasłuchem radiowym. Odbieranie i nadawanie wiadomości drogą radiową odbywa się automatycznie za pośrednictwem radiotelefonu stacyjnego, a odbierany dźwięk ma natężenie typowe dla dźwięków środowiskowych. Od dyżurnego wymaga się skupienia nad odbieraną korespondencją radiową wyłącznie w chwili trwania korespondencji. Ponadto, z uwagi na to, że korespondencja prowadzona jest w czasie teraźniejszym z rozmówcą znajdującym się po drugiej stronie nadajnika, w przypadku wystąpienia zakłóceń istnieje możliwość powtórzenia niedosłyszanej części korespondencji. W związku z tym czynność ta nie wymaga także od dyżurnego ciągłego napięcia i koncentracji.

Organ skonkludował, że służba dyżurnego KPP w P. nie jest pełniona w warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia uprawniających do uzyskania płatnego urlopu dodatkowego dla policjantów pełniących służbę na tym stanowisku.

Od powyższej decyzji odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego złożył Skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. odwołanie wniósł również pełnomocnik Skarżącego adw. M. P..

Skarżący w swoim odwołaniu podniósł kwestie dotyczące urlopu dodatkowego ze względu na pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia na stanowisku dyżurnego. Zarzucił, iż powołana w sprawie rozstrzygnięcia dodatkowego urlopu komisja poczyniła masę nieistotnych i całkowicie zbędnych ustaleń, zajęło jej to ogromną ilość czasu, co doprowadziło do naruszenia art. 12 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Według wymienionego komisja całkowicie nietrafnie uznała, że nie spełnił on przesłanki prowadzenia nasłuchu radiowego, co narusza art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 80 tej ustawy. Skarżący zgłosił uwagi, co do sposobu powołania komisji, jej składu i pracy w oparciu o art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 10 w związku z art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 50 § 2 i 55 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pełnomocnik byłego funkcjonariusza adwokat M. P. w odwołaniu zarzuca naruszenie art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z przepisem art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego , poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, naruszenie przepisu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z przepisem art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i dowolnego przyjęcia, że wniosek odwołującego nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto pełnomocnik zarzuca naruszenie art. 84 ustawy o Policji w związku z przepisem § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż prawo do urlopu dodatkowego policjant nabywa po spełnieniu wszystkich wymienionych w tym przepisie przesłanek, w sytuacji gdy przepis ten odnosi się do dwóch różnych grup. Zarzuca również naruszenie art. 84 ustawy o Policji w związku z § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów, poprzez jego niezastosowanie i nie dokonanie oceny warunków uciążliwości łub szkodliwości dla zdrowia przez komisję składającą się z przedstawicieli służb medycyny pracy, związku zawodowego policjantów oraz służb bhp, albowiem protokół z prac tej komisji został zaakceptowany wyłącznie przez dwóch jej członków, a nie w pełnym składzie.

Komendant Wojewódzki nie znalazł podstaw do uwzględnienia ww. odwołania i decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. do KPP w P. wpłynęło odwołanie Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w P., działającego w imieniu Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w P. (z dnia [...] kwietnia 2013 r.) od decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., z której wynika, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w wydanej decyzji. Wskazać należy, że Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów KPP w P. uczestniczył w postępowaniu na prawach strony, gdyż został dopuszczony do udziału w postępowaniu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Komendant Wojewódzki nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji Komendanta Powiatowego i decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył działający przez pełnomocnika Skarżący.

Skargę na decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył też Przewodniczący Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w P., działającego w imieniu Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w P..

Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., które uprawomocniło się z dniem [...] października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów w P., z uwagi na fakt, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

Po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Skarżącego, reprezentowanego przez ustanowionego pełnomocnika, wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r., prawomocnym z dniem 3 stycznia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną ddecyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. i decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż postępowanie odwoławcze po rozpoznaniu środków zaskarżenia pochodzących od różnych stron postępowania, ale dotyczących jednego rozstrzygnięcia winno być zakończone wydaniem jednej decyzji. Z uwagi na fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje zawierające rozstrzygnięcie w tej samej sprawie, co najmniej jedna z nich jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Dla potrzeb wskazania, która z decyzji jest dotknięta wadą konieczne jest ustalenie, która z nich jest pierwszą decyzją ostateczną. Ponieważ obie decyzje zostały wydane w tym samym dniu, nie było możliwe ustalenie powyższej okoliczności, co w konsekwencji musiało prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego obu decyzji.

Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy wraz z odwołaniami wszystkich stron, oraz po przeanalizowaniu całości przekazanej dokumentacji Komendant Wojewódzki nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia przedmiotowej decyzji i decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał stan faktyczny w sprawie i przeszedł do oceny prawnej sprawy. Organ wskazał w tej mierze, co następuje.

Przepis art. 84 ustawy o Policji przewiduje możliwość wprowadzenia rozporządzeniem przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych płatnych urlopów dodatkowych w wymiarze do 13 dni roboczych rocznie dla policjantów, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, albo osiągnęli określony wiek lub staż służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby. W wykonaniu delegacji ustawowej (art. 84 i 86 ustawy o Policji) zostały wydane dwa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r.: w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów oraz w sprawie urlopów policjantów. Rozporządzenia weszły w życie 6 lipca 2002 r. Rozporządzenie w sprawie wprowadzenia dodatkowych urlopów dla policjantów jest wykonaniem upoważnienia zawartego w art. 84 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Organ przytoczył treść § 1 ust. 2 pkt 13 wskazanego rozporządzenia oraz § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g, § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów. Zdaniem organu, z przytoczonych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, iż kryterium uprawniającym policjanta do otrzymania corocznego płatnego urlopu dodatkowego z tytułu prowadzonego nasłuchu radiowego, jest wykonywanie tych czynności w warunkach ciągłego napięcia i koncentracji. Oceny natomiast tych warunków dokonuje komisja. Przerwa w służbie, w szczególności z powodu choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych, czy wynikająca z potrzeb służby, trwająca nie dłużej niż 3 miesiące w ciągu roku, wliczana jest do okresu uprawniającego do nabycia prawa do urlopu dodatkowego. Przełożony właściwy w sprawach osobowych przyznaje natomiast policjantowi urlop dodatkowy na podstawie oceny wydanej przez powołaną komisję zgodnie z § 12 ust. 4 rozporządzenia.

Podniesiono, że Komendant Powiatowy decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] powołał komisję do oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia przy pełnieniu służby uprawniających do uzyskania płatnego urlopu dodatkowego na stanowisku dyżurnego KPP w P.. Przedstawione w protokole z dnia [...] marca 2013 r. z prac komisji wyniki badań warunków służby na stanowisku dyżurnego KPP w P. wskazują, że prowadzenie korespondencji radiowej nie jest nasłuchem radiowym. Komisja jednoznacznie stwierdziła, iż nasłuch częstotliwości radiowych, na których dyżurny zobowiązany jest do odbioru wiadomości prowadzony jest automatycznie przez radiotelefony zwane manipulatorami, a odbiór wiadomości przez dyżurnego odbywa się na zasadzie odsłuchania dźwięku o sile i natężeniu typowym dla dźwięków środowiskowych tylko i wyłącznie w chwili trwania korespondencji radiowej - czynność ta nie wymaga od dyżurnego ciągłego napięcia i koncentracji. Ostatecznym wnioskiem protokołu komisji po przeprowadzeniu szczegółowej analizy, a także eksperymentów jest stwierdzenie, że "służba dyżurnego KPP w P. nie jest pełniona w warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia uprawniających do uzyskania płatnego urlopu dodatkowego dla policjantów pełniących służbę na tym stanowisku."

Organ podkreślił w tej mierze także, że odmowa podpisania protokołu komisji przez przedstawiciela Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w P., który brał udział w pracach komisji nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń zwraca szczególną uwagę na niekonsekwencję przedstawiciela NSZZ Policjantów KPP w P. przejawiającą się w zmianie zajmowanego stanowiska. Przedstawiciel NSZZ Policjantów stał bowiem na stanowisku, które wyraził w piśmie z dnia [...] marca 2013 r., że prowadzony nasłuch nie wymaga ciągłej koncentracji, gdyż według niego przepisy tego nie wymagają, natomiast w oświadczeniu z dnia [...] marca 2013 r. uznał, że należy przyznać Skarżącemu wnioskowany urlop.

Organ odwoławczy podkreślił także, że w całym garnizonie [...]m żaden funkcjonariusz na stanowisku dyżurnego nie ma przyznanego urlopu z tytułu warunków uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia w związku z nasłuchem radiowym.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ podniósł, że przed wydaniem decyzji organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowym zakresie dokonując wnikliwej i rzetelnej analizy całokształtu warunków służby na stanowisku dyżurnego. Zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny (interes służby) i słuszny interes obywatela (policjanta). Organ pierwszej instancji zastosował się również do art. 77 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, a przede wszystkim zbadał okoliczności faktyczne związane ze sprawą przeprowadzając eksperymenty, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskał podstawę do trafnego zastosowania przepisu. Decyzja pierwszoinstancyjna zawiera w ocenie organu II instancji wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy jej wydawaniu.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego organ I instancji prowadząc postępowanie rozważył wszystkie istotne elementy sprawy, powołał komisję i na podstawie protokołu komisji ocenił, czy zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie urlopu dodatkowego z tytułu warunków uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia na stanowisku dyżurnego KPP w P.. Dołożył przy tym należytej staranności celem szczegółowego wyjaśnienia okoliczności uzasadniających nie przyznanie Skarżącemu urlopu dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. Fakt odmowy podpisania protokołu komisji przez przedstawiciela NSZZ Policjantów KPP w P., przy tak wyczerpującej ocenie i zebranym materiale nie stanowi podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Skargę na powyższa decyzję, jak wskazano na wstępie, złożył skarżący osobiście. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które mają wpływ na wynik sprawy. W szczególności Skarżący wskazał, na naruszenie:

art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem , strona nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu, mimo, że nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego,

naruszenie przepisu art. 84 ustawy o Policji w związku z przepisem § 11 art. 1 pkt 2 lit. g rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów poprzez błędną jego wykładnię, zakładającą że przesłanka zawarta w tym przepisie "... a także przy nasłuchu radiowym ..." nie jest samodzielna przesłanką wystarczającą do udzielenia urlopu dodatkowego, nie biorąc pod uwagę stanowiska – wykładni MSWiA, co doprowadziło do nieuprawnionej kompilacji 2 odrębnych przesłanek i bezzasadnego odmówienia przyznania urlopu odmówienia przyznania urlopu dodatkowego mimo spełnienia pozostałych przesłanek uprawniających do otrzymania urlopu określonych w § 12 art. 2 i 5 wyżej wymienionego rozporządzenia,

naruszenie przepisu art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 107 § 3 tej ustawy poprzez brak uzasadnienia spełniającego wymogi prawa, ponieważ organ nie ustosunkował się do argumentów strony, nie wyjaśnił jakimi argumentami się kierował poza błędną kwalifikacją prawną,

naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie dowodów zebranych w całym toku prowadzenia sprawy i oparcie się tylko na opiniach – dowodach zebranych w ostatnim etapie prowadzenia sprawy, bez przedstawienia uzasadnienia takiego postępowania.

Zarząd Terenowego NSZZ Policjantów KPP w P. reprezentowany przez Przewodniczącego zaskarżył decyzję Komendanta Wojewódzkiego w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz zarzucił przepisów mających istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, tj.:

naruszenie przepisu art. 7 kpa w związku z przepisem art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i dowolnego przyjęcia, że wniosek odwołującego nie zasługuje na uwzględnienie,

naruszenie przepisu art. 84 ustawy o Policji w zw. z przepisem § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g) rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż prawo do urlopu dodatkowego policjant nabywa po spełnieniu wszystkich wymienionych w tym przepisie przesłanek, w sytuacji gdy przepis ten odnosi się do dwóch różnych grup policjantów,

naruszenie przepisu art. 84 ustawy o policji w związku z przepisem § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów w związku z przepisem § 12 ust. 3 tegoż rozporządzenia, poprzez dokonanie błędnej oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających odwołującego do uzyskania urlopu dodatkowego.

Na decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. wpłynęła także skarga ustanowionego w sprawie przez Skarżącego pełnomocnika adw. M. P.. Pełnomocnik zaskarżył orzeczenie w całości, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucił naruszenie przepisów, mające istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, w szczególności:

naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bez dokładnego zbadania przedmiotowej sprawy pod względem merytorycznym, a w szczególności nie rozważenie prawidłowości ustaleń komisji i nie odniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podnoszonych w toku postępowania,

naruszenie przepisu § 3 ust. 3 i 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie rozkazu personalnego,

naruszenie przepisu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z przepisem art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i dowolnego przyjęcia, że wniosek odwołującego nie zasługuje na uwzględnienie,

naruszenie przepisu art. 84 ustawy o Policji w związku z przepisem § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż prawo do urlopu dodatkowego policjant nabywa po spełnieniu wszystkich wymienionych w tym przepisie przesłanek w sytuacji, gdy przepis ten odnosi się do dwóch różnych grup policjantów,

naruszenie przepisu art. 84 ustawy o Policji w związku z przepisem § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów w związku z przepisem § 12 ust. 3 tegoż rozporządzenia, poprzez dokonanie błędnej oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających odwołującego do uzyskania urlopu dodatkowego.

W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się ponadto do zarzutu pełnomocnika strony organ wyjaśnił, że forma rozkazu personalnego, jako decyzji, przewidziana jest do rozstrzygnięcia spraw wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w czynnej służbie, a nie po zwolnieniu z niej. Organ I instancji rozstrzygnął przedmiotową sprawę i wydał stosowną decyzję, którą Komendant Wojewódzki po ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem odwołania wszystkich stron utrzymał w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: Ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Podstawę materialnoprawną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r, o Policji, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2006 r. J. R. - były dyżurny KPP w P., asp. szt. w stanie spoczynku zwrócił się do Komendanta Powiatowego z wnioskiem o przyznanie mu urlopu dodatkowego w wymiarze 9 dni roboczych za każdy rok przepracowany na stanowisku dyżurnego w okresie obejmującym lata od 2003 do 2005. Uzasadnienia dla przyznania urlopu upatrywał Skarżący w tym, iż w jego ocenie wykonywanie obowiązków służbowych mieszczących się w kompetencji dyżurnego w istocie polega na prowadzeniu służby przy nasłuchu radiowym w warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia.

Należy zatem wskazać, że kwestię urlopu dodatkowego, o którym mowa we wniosku regulują przepisy ww. rozporządzeń, wydanych na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie o Policji (art. 84 i 86 tej ustawy).

I tak, zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 13 i § 2 rozporządzenia w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów, policjantom, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, jeżeli służba jest wykonywana w warunkach ciągłego napięcia i koncentracji przy nagrywaniu i odtwarzaniu zapisów magnetycznych w styczności ze zmiennym natężeniem i zakresem fal dźwiękowych, a także przy nasłuchu radiowym, przysługuje coroczny płatny urlop dodatkowy. Szczegółowe zasady przyznawania płatnych urlopów dodatkowych, o których mowa w § 1, tryb postępowania w tych sprawach oraz ich wymiar określają z kolei przepisy w sprawie urlopów policjantów, a dokładnie rozdział 2 tego rozporządzenia. Zgodnie zaś z jego § 11 ust. 1 pkt 2 lit. g wymiar corocznego płatnego urlopu dodatkowego dla policjantów, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, wynosi 9 dni roboczych, jeżeli służba jest wykonywana w warunkach ciągłego napięcia i koncentracji przy nagrywaniu i odtwarzaniu zapisów magnetycznych w styczności ze zmiennym natężeniem i zakresem fal dźwiękowych, a także przy nasłuchu radiowym. Jednocześnie, § 12 ust. 2 tego rozporządzenia wskazuje, że służbę określoną w § 11 ust. 1 pkt 1 lit. a-c i f, pkt 2 lit. a, c, f i g oraz pkt 3 lit a i c-h uważa się za pełnioną w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia, jeżeli jest pełniona przez co najmniej 80 godzin w miesiącu, a w jednym przypadku przez połowę dopuszczalnego czasu przebywania w strefie zagrożenia. Policjant nabywa prawo do pierwszego urlopu dodatkowego po upływie roku służby w warunkach szczególnie uciążliwych łub szkodliwych dla zdrowia. Oceny natomiast warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego, dokonuje komisja powołana przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych z udziałem przedstawicieli medycyny pracy, związku zawodowego policjantów oraz służby bhp (§ 12 ust. 3).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje na wstępie, że badając zgodność z prawem decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań.

W ocenie sądu nie zaistniały przesłanki do przyznania Skarżącemu urlopu dodatkowego za lata 2003 do 2005 w wymiarze 9 dni za każdy rok pełnienia służby na stanowisku dyżurnego KPP w P. na podstawie art. 107 ustawy o Policji w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 lit. G i § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów. Należy bowiem stwierdzić, że przepisy (wskazane powyżej) stawiają szereg wymogów, od spełnienia których zależy prawo do takiego urlopu. Należy mianowicie wskazać, że Skarżący musiałby wykonywać służbę w warunkach ciągłego napięcia i koncentracji przy nagrywaniu i odtwarzaniu zapisów magnetycznych w styczności ze zmiennym natężeniem i zakresem fal dźwiękowych, a także przy nasłuchu radiowym. Nadto służbę tą, aby mogła zostać uznana, za pełnioną w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia, musiałby Skarżący pełnić przez co najmniej 80 godzin w miesiącu.

Dodać należy, o czym była mowa wcześniej, że zgodnie z przepisami została powołana komisja do oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego przez Skarżącego.

Wyniki prac owej komisji, jak również cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazują, aby zostały spełnione przesłanki, o których mowa powyżej. Nie zmienia tego fakt, że jeden z członków komisji nie podpisał protokołu z jej obrad. Jak bowiem słusznie wskazał organ – w konfrontacji z pozostałymi okolicznościami ustalonymi w toku postępowania dowodowego fakt ten pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, zaś brak podpisu nie został poparty żadnymi merytorycznymi argumentami.

W toku postępowania dowodowego, włączając w to obrady i wynik prac ww. komisji, ustalono, że praca dyżurnego KPP w P. nie jest służbą wykonywaną w warunkach ciągłego napięcia i koncentracji przy nagrywaniu i odtwarzaniu zapisów magnetycznych w styczności ze zmiennym natężeniem i zakresem fal dźwiękowych. Nie jest również służbą przy nasłuchu radiowym. Wreszcie czas poświęcony w trakcie pełnieni służby przez Skarżącego na obsługę (abstrahując, od kwestii, iż nie jest to nasłuch radiowy) przy urządzeniach typu radiostacja i radiotelefon nie obejmował co najmniej 80 godzin w miesiącu, jak tego wymagają przepisy.

To, że praca dyżurnego Komendy Policji wymaga koncentracji – i z racji charakteru pracy w służbie mundurowej – również łączy się z napięciem, nie ulega wątpliwości. Jednak ustawodawca dla przyznania dodatkowego urlopu wymaga tych cech w wyjątkowym natężeniu, które sprawia, że służba pełniona jest w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie na takie okoliczności nie wskazuje. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w toku postępowania administracyjnego naruszeń przepisów skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Wykładnia przepisów prawa materialnego została przeprowadzona poprawnie, jak również właściwie je zastosowano do ustalonego stanu faktycznego.

W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.