Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 495/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi L. T. i R. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. R.C. oraz L.T. (zwani dalej: "Podatnicy", "Strona" lub "Skarżący"), reprezentowani przez radcę prawnego P.K., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...].09.2013 r. wszczął postępowanie kontrolne u R.C. oraz L.T. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok.

W toku postępowania kontrolnego ustalono, że w zeznaniu PIT-37 złożonym w dniu 17.03.2011 r. w Urzędzie Skarbowym W., L.T. i R.C. zadeklarowali wyłącznie przychody ze stosunku pracy R.C. w spółkach z o.o. z siedzibą w W.: N. i O. w łącznej kwocie 34.500,00 zł oraz przychody L.T. ze stosunku pracy w spółce U. w kwocie 34.800,63 zł. Natomiast z historii rachunku nr [...]prowadzonego przez Bank [...] SA dla Pana R.C. wynika, że w 2010 roku dokonano na rzecz R.C. przelewów środków pieniężnych z konta Spółki z o.o. N. w wysokości 274.200,00 zł, zaś z konta czeskiej S. s.r.o. - 23.397.570,00 zł. Środki te następnie zostały w części wypłacone w gotówce, a w części - przelane na rachunek bankowy nr [...], prowadzony przez [...] SA dla R.C., którego współposiadaczem była L.T., zasilany między innymi wpływami z tytułu wynagrodzeń z umowy o pracę w Spółkach U. (L.T.) i O. (R.C.), z którego regulowano zapłaty za nabywane towary i usługi. W gotówce wypłacono środki o łącznej wartości 23.445.470,00 zł.

R.C., przesłuchany w dniu 4.02.2014 r. w charakterze strony zeznał, że środki otrzymane przez niego na rachunek bankowy z konta Spółki N. w kwocie 274.200,00 zł stanowiły zaliczki na opłacenie rachunków i wydatków firmy. Wskazał, iż środki te zostały przelane na rachunek prywatny Podatnika w celu uniknięcia wysokich prowizji pobieranych przez Bank [...] przy poborze gotówki z banku z rachunku firmowego. Pismem z dnia 14.03.2014 r. Podatnik przekazał kontrolującym dowód wpłaty powyższej kwoty do kasy firmy w dniu 24.08.2010 r.

Jako podstawę otrzymania środków z konta czeskiej spółki S. s.r.o. R.C. wskazał umowę z dnia 22.12.2009 r. zawartą między nim, jako wykonawcą, a T.K., zamieszkałą w S., właścicielką (w powiernictwie) firmy S. s.r.o. jako zamawiającym. Na podstawie tej umowy R.C., jako wykonawca, zobowiązał się do wykonania w okresie od 1.01.2010 r. do 31.12.2010 r. dzieła polegającego na wypłacie w gotówce środków pieniężnych przelanych na jego prywatny rachunek bankowy z rachunku spółki należącej do T.K. i przekazania ich, za pokwitowaniem, osobie lub firmie wskazanej przez zamawiającego na pokrycie kosztów i rachunków firmy zamawiającego na terenie RP. W ramach umownego wynagrodzenia zamawiający miał udzielić wykonawcy nieoprocentowanego kredytu z okresem spłaty 5 lat, nie wcześniej, niż po 9 miesiącach wykonywania umowy. Pismem z dnia 10.03.2014 r. R.C. przekazał kontrolującym kopię przedmiotowej umowy wraz z pokwitowaniami przekazania gotówki A.K..

W piśmie z dnia 28.03.2014 r. R.C. poinformował kontrolujących, iż jego działania na rzecz T.K. związane z wykonaniem umowy z dnia 22.12.2009 r. ustały z końcem 2010 roku, zaś on sam nie otrzymał przyrzeczonego mu kredytu z powodu trudnej sytuacji finansowej T.K. W celu wyjaśnienia okoliczności dokonania w dniu 28.10.2010 r. wpłaty środków pieniężnych na rachunek R.C. i przekazania ich następnie na rachunek S. s.r.o. Podatnik okazał kopię skierowanego do niego pisma T.K. z dnia 18.10.2010 r., z którego wynika, że A.K. nie wykorzystał kwoty 100.000,00 zł na zakup waluty. R.C. miał odebrać tę kwotę od A.K. i dokonać wpłaty na rachunek bankowych S. s.r.o.

W toku przesłuchania w dniu 4.02.2014r. R.C. zeznał również, że nie miał upoważnienia do rachunku bankowego Spółki S. s.r.o. Wszystkie pieniądze, które wpływały na jego konto z rachunku tej spółki, wypłacał w gotówce i przekazywał A.K. Przekazanie pieniędzy było dokumentowane pokwitowaniami. Według Skarżącego pieniądze prawdopodobnie były wymieniane na euro lub dolary, o czym R.C. wiedział od T.K. Opis w treści przelewów "zasilenie konta" wyjaśniał tym, że "Coś musiano wpisać po prostu. To była fraza stosowana przez pracowników bankowych nie mająca większego znaczenia".

Wbrew zapisom zawartym w przywołanej umowie T.K. nie była w dniu jej zawarcia właścicielką firmy S. s.r.o., nie pełniła również żadnej funkcji o charakterze zarządczym, nie mogła zatem rozporządzać środkami, które do niej formalnie nie należały. Środki te bowiem należały do spółki, której właścicielem w tym okresie był brat Strony, M.C. (wpisany w rejestrze spółki w okresie od 12.06.2007 r. do 21.10.2010 r. jako wspólnik i członek zarządu). T.K. nie była uprawniona do decydowania o sprawach Spółki, nie pełniła w niej bowiem funkcji o charakterze zarządczym, ani żadnej innej. Nie mogła zatem skutecznie zawrzeć umowy rozporządzającej majątkiem spółki S. T.K. nie posiadała wówczas upoważnienia do dysponowania rachunkiem bankowym należącym do S. s.r.o. Upoważnienie takie posiadał natomiast w tym okresie R.C. oraz M.C., co potwierdza treść pisma Banku [...] SA z dnia 17.07.2012 r., z którego wyciąg włączono do akt sprawy postanowieniem z dnia 14.04.2014 r.

Postanowieniem z dnia [...].04.2014 r. włączono do akt postępowania materiały dowodowe zgromadzone w toku postępowań kontrolnych przeprowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2011 r. w Spółkach z o.o.: U., ul. [...], [...] W., NIP: [...], O., Al. [...] W. NIP: [...], O., ul. [...] W. NIP: [...], w tym wyciąg z decyzji wydanej w dniu [...].12.2012 r., nr [...] dla Spółki U. oraz materiały przekazane przez Prokuraturę Okręgową w W.

W rezultacie przeprowadzenia ww. postępowań ustalono, że Spółki O., O. i U. uczestniczyły w procederze unikania opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostaw komponentów paliwowych (eteru etylowo-tert butylowego [...], eteru metylowo-tert butylowego [...] i gasoila) dokonywanych na rzecz Grupy [...] SA z siedzibą w G.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. uznał za wiarygodne wyjaśnienia R.C., że środki otrzymane z konta Spółki N. w łącznej kwocie 274.200,00 zł w styczniu 2010 roku, czyli w okresie, w którym był pracownikiem tej Spółki, pozostawały w związku z działalnością tej spółki. Uwzględnił również okoliczność, iż środki te zostały w całości wpłacone przez R.C. do kasy tej spółki.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie uznał natomiast za wiarygodne wyjaśnień R.C. dotyczących okoliczności przelewania przez spółkę S. s.r.o. na jego rachunek prywatny środków pieniężnych i dalszego przekazywania ich A.K. Stwierdził, iż środki przelane z rachunku tej spółki na rachunek R.C. w łącznej kwocie 23.397.570,00 zł pozostawały w związku z istnieniem mechanizmu fakturowania dostaw komponentów paliwowych, zapewniającego unikanie opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz uzyskiwanie korzyści finansowych. W ocenie organu kontroli skarbowej zebrany materiał dowodowy wskazuje na powiązania R.C. ze spółkami uczestniczącymi w powyższym mechanizmie, a także świadczy o dysponowaniu przez niego środkami pochodzącymi z konta S. s.r.o. W rezultacie powyższego stwierdzono, iż R.C. uzyskał przychody w kwocie 23.397.570,00 zł, zakwalifikowane do przychodów z innych źródeł, których nie wykazał w zeznaniu PIT-37 złożonym za 2010 rok razem z żoną L.T., co spowodowało zaniżenie zobowiązania podatkowego za 2010 rok o kwotę 7.471.213,00 zł.

W piśmie z dnia 9.06.2014 r., złożonym po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, Strona zakwestionowała jego wartość dowodową stwierdzając, że nie potwierdza on tezy, że wpłaty z konta S. s.r.o. na prywatny rachunek bankowy Strony są jej przychodem. Zdaniem Strony zgromadzony materiał dowodowy dotyczy podmiotów gospodarczych nie mających związku z przedmiotem kontroli i został skopiowany z postępowań dotyczących podatku od towarów i usług prowadzonych w stosunku do kilku polskich spółek z o.o. Włączone dokumenty zostały zebrane w toku postępowań dotyczących podatku od towarów i usług za drugie półrocze 2011 roku oraz pierwszy kwartał 2012 roku, przez co nie mają związku z zakresem postępowania kontrolnego dotyczącego prawidłowości rozliczenia przez Stronę podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok. Materiał ten nie potwierdza w żaden sposób, że kwoty pieniężne wpłacane na rachunek Skarżącego stanowią dla niego przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu. Ponadto Strona zawnioskowała o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodów z zeznań T.K., między innymi na okoliczność zawarcia umowy z dnia 22.12.2009 r., faktu przekazywania gotówki i stwierdzenia, czy wpłacone środki stanowiły przysporzenie majątkowe Strony. Dodatkowo zawnioskowała o sporządzenie opinii biegłego z dziedziny pismoznawstwa mającej na celu ustalenie oryginalności podpisu A.K. na potwierdzeniach odbioru gotówki.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...].06.2014 r. określił Podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w kwocie 7.474.561,00 zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. stwierdził, iż środki przelane w 2010 roku z rachunku spółki S. s.r.o. na rachunek Pana R.C. w łącznej kwocie 23.397.570,00 zł stanowią przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm. – dalej: "updof"), podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych przy zastosowaniu skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 updof. Jednocześnie organ pierwszej instancji odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez Stronę przy piśmie z dnia 9.06.2014 r.

Strona w dniu 15.07.2014 r. wniosła odwołanie od tej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w W. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 updof;

- art. 120, art. 180, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012, poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p.").

Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji rozbieżność pomiędzy zakresem kontroli wyznaczonym przez niego postanowieniem z dnia [...].09.2013 r. o wszczęciu u Podatników postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok, a treścią zaskarżonej decyzji. Jak podniesiono w odwołaniu, stan faktyczny przedstawiony w zaskarżonej decyzji, koncentrujący się na ustaleniu charakteru i przebiegu szeregu transakcji gospodarczych pomiędzy kilkunastoma polskimi, czeskimi i słowackimi podmiotami, odnoszący się do rozliczeń w podatku od towarów i usług, pozostaje poza zakresem postępowania kontrolnego dotyczącego prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok. Ponadto zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy dotyczy zdarzeń gospodarczych, które miały miejsce w okresie drugiego półrocza 2011 roku oraz pierwszego kwartału 2012 roku, to jest co najmniej pół roku później, niż zdarzenia mające być przedmiotem analizy. Jak podniesiono w odwołaniu, nadużyciem ze strony organu pierwszej instancji jest stwierdzenie, że R.C. uczestniczył w działalności spółek, które dokonywały na rzecz spółki S. s.r.o. przekazów pieniężnych, które następnie spółka ta przelewała na rachunek Strony. Wreszcie, zdaniem Strony, zgromadzony materiał dowodowy nie uprawdopodabnia, że Strona uzyskała przychód z innych źródeł, jaki został jej przypisany w zaskarżonej decyzji. W przeprowadzonym postępowaniu nie wykazano, że R.C. posiada jakikolwiek tytuł prawny dający podstawę do uznania, że posiada swobodę dysponowania środkami, które znalazły się na jego rachunku bankowym. Za niewystarczające uznano stwierdzenie, że przelew na rachunek Skarżącego środków zgromadzonych na rachunku bankowym S. s.r.o. jest przesłanką do uznania, że Skarżący uzyskał przychód. Podatnik podkreślił, że pieniądze, które znalazły się na jego koncie, wypłacał i przekazywał wskazanej osobie, zgodnie z postanowieniami umowy z dnia [...].12.2009 r. Był zatem jedynie dyspozytariuszem przekazywanych kwot.

Strona w odwołaniu zawnioskowała o uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodów z zeznań T.K., między innymi na okoliczność zawarcia umowy z dnia [...]..12.2009 r., faktu przekazywania gotówki i stwierdzenia, czy wpłacone środki stanowiły przysporzenie majątkowe Strony. Dodatkowo zawnioskowała o sporządzenie opinii biegłego z dziedziny pismoznawstwa mającej na celu ustalenie oryginalności podpisu A.K. na potwierdzeniach odbioru gotówki.

Postanowieniem z dnia [...].10.2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań T.K. na okoliczność zawarcia umowy z dnia [...]..12.2009 r., faktu przekazywania gotówki i stwierdzenia, czy wpłacone środki stanowiły przysporzenie majątkowe Strony; odmówił także przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny pismoznawstwa mającej na celu ustalenie oryginalności podpisu A.K. na potwierdzeniach odbioru gotówki.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...].12.2014 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...].06.2014 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w kwocie 7.474.561,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie uznał za wiarygodny dowód umowy zawartej w dniu [...].12.2009 r. między T.K. a R.C.. Poddał również w wątpliwość wiarygodność zeznań R.C. złożonych w dniu 04.02.2014 r. w tym zakresie. W ocenie organu umowa z dnia [...]..12.2009 r. zawarta między R.C. a T.K. oraz pokwitowania odbioru gotówki przez A.K. zostały przedłożone w celu ukrycia faktycznego związku R.C. ze spółką S. s.r.o. i faktu dysponowania przez niego wypłacanymi pieniędzmi. Temu samemu celowi służyło powoływanie się przez R.C. na powierniczy charakter relacji gospodarczej łączącej T.K. ze spółką S. s.r.o. R.C. posiadał upoważnienia do dysponowania rachunkiem bankowym należącym do S. s.r.o., natomiast T.K. nie posiadała takiego upoważnienia i nie mogła dysponować środkami należącymi do Spółki, w tym nie mogła dokonywać przelewów z jej rachunku. R.C. mając swobodę dysponowania środkami zgromadzonymi na koncie spółki S. s.r.o. mógł je wypłacać samodzielnie. Nie potrzebował również informacji od T.K. o dokonaniu przelewów środków na swój rachunek bankowy.

W ocenie organu nie jest wiarygodne twierdzenie R.C., że wypłacanie środków pieniężnych z rachunku S. s.r.o. za pośrednictwem rachunku R.C. było uzasadnione koniecznością ich wymiany na inną walutę (euro, dolary). Względy bezpieczeństwa przemawiają za wymianą walut w banku. Ponadto środki powinny być przekazywane bezpośrednio na rachunek A.K., zwłaszcza, że to on miał je przekazywać T.K.. Korzystanie z pośrednictwa Skarżącego należy uznać za całkowicie pozbawione racji, tym bardziej, że R.C. nie był zobowiązany do nadzorowania czy też kierowania dalszymi działaniami osoby, której przekazywał pieniądze (np. terminowości i prawidłowości podejmowanych przez nią czynności). Taki nadzór uzasadniałby potrzebę pośredniczenia R.C. w przekazywaniu środków. Za pozbawione jakiejkolwiek racjonalności uznać należy rzekome angażowanie Skarżącego w wypłacanie ze swojego konta bankowego znacznej wartości środków pieniężnych, które związane było z koniecznością uprzedniego "zamawiania" gotówki w banku bądź dokonywaniem wielokrotnych wypłat w bankomacie (do protokołu przesłuchania z dnia 4.02.2014r. na pytanie przesłuchującego, dlaczego pieniądze z rachunku były wypłacane w ratach, R.C. zeznał: "żeby pobrać gotówkę w banku, powyżej 20.000 zł trzeba zamówić pieniądze. Z powodu braku czasu nie udawało mi się tego zrobić, pobierałem je w okresie późniejszym. Pobierałem też pieniądze kartą, żeby przyspieszyć ten proces, za radą pracowników banku. Z bankomatu mogę wypłacić dziennie do 10.000 zł"), a następnie przekazywanie, po uprzednim nawiązaniu kontaktu telefonicznego, A.K., "(...) pod bankiem, czasami w centrach handlowych, np. w Klifie" gotówką środków pieniężnych rzędu od 14.500 zł do 800.000 zł (kwoty wynikające z przedłożonych pokwitowań).

Dodatkowym argumentem potwierdzającym słuszność stanowiska zajętego w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej instancji są szeroko opisane w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej okoliczności związane z mechanizmem unikania opodatkowania podatkiem VAT dostaw komponentów dokonywanych na rzecz Grupy [...] SA z siedzibą w G. w oparciu o dane dotyczące drugiego półrocza 2011 r. Okoliczności te zostały przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył również, że łączna wartość środków pieniężnych otrzymanych w 2010 roku przez R.C. z rachunku N. Spółka z o.o. i S. s.r.o. wyniosła 23.671.770,00 zł (274.200,00 zł + 23.397.570,00 zł). Środki otrzymane w styczniu 2010 roku z konta Spółki N. w łącznej kwocie 274.200,00 zł zostały wpłacone do kasy tej spółki w dniu 24.08.2010 r. Natomiast środki otrzymane z rachunku S. s.r.o. miały zostać przekazane A.K. w łącznej kwocie 23.397.600,00 zł (jak wynika z przedłożonych pokwitowań). Tym samym z przedłożonych dokumentów wynika, że R.C. miał wypłacić ze swego konta i przekazać z wypłaconych pieniędzy w sumie kwotę 23.671.800,00 zł, tymczasem wypłacił on jedynie kwotę 23.445.470,00 zł. Powyższa nieścisłość podważa wiarygodność twierdzeń odnośnie przekazywania pieniędzy A.K. i świadczy o dysponowaniu przez R.C. środkami pochodzącymi z konta S. s.r.o.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. fakt, że środki pieniężne wpłynęły na rachunek bankowy R.C., świadczy o tym, że zostały one przez niego otrzymane, a nie tylko postawione do dyspozycji. Na tle rozpatrywanej sprawy kwestia ta jednak pozostaje bez znaczenia, bowiem zarówno otrzymane, jak i postawione do dyspozycji środki pieniężne stanowią przychód.

W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że na skutek przelewów dokonywanych z rachunku spółki S. s.r.o. na prywatny rachunek R.C. wszedł on w 2010 roku w posiadanie środków pieniężnych w łącznej kwocie 23.397.570,00 zł i swobodnie nimi dysponował. Podatnik posiadał w tym okresie swobodny dostęp do rachunku spółki S. s.r.o., mógł swobodnie dysponować środkami zgromadzonymi na rachunku tej spółki, a powoływanie się na udział zarówno T.K., jak i A.K. w przepływach środków finansowych pomiędzy S. s.r.o. a Podatnikiem, mogło mieć na celu zatuszowanie związków R.C. z tą spółką i faktu dysponowania przez niego wypłacanymi pieniędzmi. Ten sam cel miało również nieujawnianie posiadanego przez Podatnika upoważnienia do dysponowania rachunkiem Spółki S. oraz powoływanie się przez Podatnika na wiodącą rolę T.K. w zarządzaniu tą spółką.

R.C. nie wskazywał ponadto, by otrzymane przez niego kwoty były mu niesłusznie i nienależnie przekazane. Zatem w przedmiotowej sprawie, pomimo nieujawnienia przez Stronę rzeczywistego tytułu ww. wpłat, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. już samo otrzymanie środków przez Podatnika - z chwilą wpływu na rachunek bankowy - skutkowało powstaniem przychodów podlegających opodatkowaniu.

Ponieważ R.C. nie ujawnił prawdziwego tytułu przelewów środków pieniężnych dokonanych na jego rzecz z konta Spółki S., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. zasadnie zakwalifikował je do przychodów z innych źródeł.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. odnosząc się do kwestii nieuwzględnienia wniosków dowodowych Strony dotyczących przesłuchania T.K. na okoliczności związane z zawarciem i wykonywaniem umowy z dnia [...]..12.2009 r. oraz konieczności sporządzenia opinii biegłego z dziedziny pismoznawstwa w celu ustalenia oryginalności podpisu A.K. na potwierdzeniach przekazania gotówki stwierdził, że przeprowadzenie tych dowodów nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy, zatem nie została spełniona przesłanka dopuszczenia wniosków dowodowych, o której mowa w art. 180 § 1 O.p. Organ nie kwestionuje oryginalności podpisów A.K. na potwierdzeniach odbioru gotówki. Odmawia jedynie wiarygodności przedłożonym dowodom w postaci umowy z dnia 22.12.2009 r. zawartej z T.K. oraz pokwitowań odbioru gotówki przez A.K., wskazując na przedstawienie tych dowodów w celu ukrycia faktycznego stanu rzeczy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy stwierdził, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. zasadnie określił Stronie w zaskarżonej decyzji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w kwocie 7.474.561,00 zł.

Powyższa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. stała się przedmiotem przywołanej na wstępie skargi Podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie i zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 updof;

- art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 O.p.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację nawiązującą do argumentacji przedstawionej uprzednio w odwołaniu. Stwierdzono, że opis stanu faktycznego nie ma w znacznej części związku z meritum sprawy. Nie można – w ocenie Skarżących – odnaleźć jakichkolwiek rzeczowych argumentów i dowodów przemawiających za uznaniem, że R.C. uzyskał przychód, jaki został mu przypisany. Decyzje organów obu instancji, tożsame co do treści w zakresie przedstawionego stanu faktycznego, nie przystają do rozstrzygnięcia merytorycznego. Określenie Stronie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok nie znajduje potwierdzenia w faktach i dowodach ustalonych i zebranych w toku prowadzonego postępowania, jest ono oparte wyłącznie na przypuszczeniach i domniemaniach. Organy obu instancji orzekły, stosując zabronioną w prawie podatkowym analogię - że działalność Stadera s.r.o. w 2010 roku miała tożsamy charakter z działalnością tej spółki w latach następnych i dlatego wpłaty na rachunek bankowy R.C. z tej spółki w 2010 roku stanowią jego przychód.

W skardze zarzucono również zamienne stosowanie pojęć "otrzymanie" oraz "postawienie do dyspozycji", co stanowi istotny błąd w interpretacji, a przede wszystkim w stosowaniu przepisów prawa, i świadczy o ich nieznajomości. W konsekwencji nie wiadomo, jakie ustalenia przyjęto za podstawę rozstrzygnięcia i Podatnik nie ma pewności co do treści zarzutów stawianych mu przez organy podatkowe.

Według Skarżących nie zostało wykazane, aby R.C. posiadał jakikolwiek tytuł prawny do środków finansowych przelanych na jego rachunek bankowy, aby istniała jakakolwiek podstaw do uznania, że posiada on swobodę dysponowania środkami, które znalazły się na jego rachunku bankowym. Oznacza to, że nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 11 ust. 1 updof. R.C. przedstawił źródło pochodzenia tych środków i wyjaśnił, że wypłacał je i przekazywał wskazanej osobie (zostały przedstawione potwierdzenia przekazania gotówki). W konsekwencji w ocenie Skarżących ww. sumy pieniędzy nie były otrzymane ani pozostawione do dyspozycji R.C. w rozumieniu art. 11 ust. 1 updof.

Przeciwko uznaniu ww. środków za przychód R.C. świadczyć ma także i to, że nie przysługiwało mu roszczenie o wypłatę tych środków, wobec powyższego nie można mówić, jakoby uzyskał on jakiekolwiek przysporzenie majątkowe – stanowiące przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 updof. Ponadto podniesiono, że jeżeli - jak wywodzą organy podatkowe - środki finansowe, jakie znalazły się na rachunku bankowym R.C., pozostawały w związku z istnieniem mechanizmu fakturowania dostaw komponentów paliwowych, zapewniającego unikanie opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz uzyskiwanie korzyści majątkowych to niemożliwym jest uznanie, że środki pochodzące z przestępstwa są przychodem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą zostać opodatkowane.

Zarzucane w skardze naruszenia prawa procesowego zostały powiązane z odmową przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę, tj. przesłuchania T.K. oraz przeprowadzenia dowodu z opinii z dziedziny pismoznawstwa, jak również nieprzeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka M.C. prezesa S. s.r.o. w 2010 roku.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność przypisania przez organy podatkowe Stronie faktu uzyskania w 2010 roku przychodu z innych źródeł w wysokości 23.397.570,00 zł w związku z przelewami dokonanymi na rzecz R.C. przez spółkę S. s.r.o. oraz określenia z tego tytułu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 7.474.561,00 zł. Zdaniem Skarżących zgromadzony materiał dowodowy nie uprawdopodabnia, że Strona uzyskała przysporzenie majątkowe, stanowiące dla niej przychód podlegający opodatkowaniu.

Skarżący zarzucają również naruszenie przepisów postępowania, dlatego w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187 § 1 i art. 188 O.p.

Przepisy art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. odnoszą się do zagadnień prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy podatkowe. Tak więc organy podatkowe są zobligowane do podejmowania w toku postępowania podatkowego wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.); są obowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.); powinny uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188); jako dowód powinny dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.).

Skarżący formułują zarzut naruszenia powyższych przepisów w związku z odmową przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę, tj. przesłuchania T.K. oraz przeprowadzenia dowodu z opinii z dziedziny pismoznawstwa, jak również nieprzeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka M.C. prezesa S. s.r.o. w 2010 roku.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy w tym miejscu zauważyć, że do realizacji uprawnienia strony do żądania przeprowadzenia dowodu niezbędne jest wystąpienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przesądza o tym norma prawa materialnego. Po drugie, przedmiotem dowodu nie może być okoliczność stwierdzona wystarczająco innym dowodem. Jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 O.p. organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje na dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, powinien on zostać dopuszczony (por. wyrok NSA w Katowicach z dnia 4 stycznia 2002 r., I SA/Ka 2164/00, ONSA 2003, nr 1, poz. 33). Przyjęcie tezy odmiennej prowadziłoby do pozbawienia strony podstawowego instrumentu, za pomocą którego realizuje ona prawo do czynnego udziału w postępowaniu, a mianowicie skutecznego zgłaszania wniosków dowodowych. Odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu w celu wyjaśnienia okoliczności już bezspornie wyjaśnionych przez organ pierwszej instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie uzasadnia uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny i uchylenia zaskarżonej decyzji (wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 marca 1986 r., III SA 1160/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 19).

Trzeba mieć na uwadze, że zupełność stanu faktycznego nie oznacza konieczności uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych stron postępowania podatkowego. Uwzględnione muszą być jedynie te spośród nich, które w świetle zarysowanej przez strony tezy dowodowej dotyczą dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2005 r., II FSK 69/05, LEX nr 850014). Nie ma bowiem podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która obiektywnie powinna być w sprawie zastosowana. Mówiąc inaczej, nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do podatkowoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., I FSK 256/07, LEX nr 369129).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że Skarżący zgłaszając wnioski dowodowe zmierzali do wykazania, że doszło do zawarcia tej umowy oraz że pokwitowania zostały podpisane przez A.K., jednakże organy nie kwestionowały faktu zawarcia przez R.C. z T.K. umowy z dnia 22.12.2009 r. oraz prawdziwości pokwitowań odbioru gotówki przez A.K. Organy mianowicie odmówiły wiarygodności przedłożonym dowodom w postaci umowy oraz pokwitowań. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organy zasadnie odmówiły uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżących uznając, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy dodać, odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań M.C. (będącego w 2010 roku prezesem S. s.r.o.), że Skarżący na żadnym etapie postępowania nie wnioskowali o przeprowadzenie takiego dowodu.

Odnosząc się do zarzutu przedstawienia w decyzjach organów podatkowych okoliczności, które w ocenie Skarżących nie mają związku z meritum sprawy, należy zauważyć, że nawet jeżeli zakwalifikować to jako naruszenie przepisów postępowania, to nie jest to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia skargi z tego powodu.

Przepis art. 120 O.p. stanowi, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Skoro organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania, to zarzut naruszenia tego przepisu nie jest uzasadniony.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego należy wyjaśnić, że według ustalonego poglądu doktryny i judykatury, o przychodzie podatkowym możemy mówić wtedy, gdy ma on charakter trwałego przysporzenia majątkowego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 7 grudnia 2011 r., I SA/Gd 1116/11, LEX nr 1134339). A zatem, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II FSK 1269/11, LEX nr 1358238). Z tego względu do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się np. środków finansowych uzyskanych z tytułu zawarcia umowy kredytu (pożyczki), gdyż w takich przypadkach kredytobiorca otrzymuje co prawda do swojej dyspozycji określoną kwotę pieniędzy, jednak jest zobligowany do jej zwrotu w określonym terminie (por. wyrok NSA z 27 listopada 2008 r., II FSK 1184/07, LEX nr 480129). Aby opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych miało miejsce, musi być obecny element przysporzenia odnoszący się do majątku podatnika.

Ustawodawca uściśla ogólne pojęcie przychodu w przepisach art. 11 updof. Definicja przychodu wyprowadzona z tego przepisu ma charakter generalny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Powoływany przepis należy interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art. 12 - 20 updof, co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależy do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych, w tym również do źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 updof. Z treści art. 10 ust. 1 pkt 9 updof wynika, że źródłami przychodów obok wymienionych w ust. 1 w pkt od 1 do 8 są również tzw. inne źródła, których przykładowy katalog znajduje się w art. 20 ust. 1 updof. Przy czym ustawa nie definiuje w sposób szczególny na użytek "innych źródeł" pojęcia przychodu. Art. 20 ust. 1 updof doprecyzowuje ten przepis wskazując przykładowo, jakie przychody wyczerpują pojęcie "innych źródeł". Katalog tych przychodów jest katalogiem otwartym, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę określenia "w szczególności".

W związku z tym zastosowanie znaleźć musi definicja ogólna zawarta w art. 11 ust.1 updof, zgodnie z którą przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 29 ust. 3 wskazanej ustawy, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przychód z innych źródeł powstanie zatem w momencie otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika określonego świadczenia (za wyjątkiem przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach). Z treści wskazanego przepisu wynika, że opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód, uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których następuje przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy.

W uchwale z dnia 16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że o ile w prawie cywilnym nie ma świadczenia bez świadczącego, o tyle w podatkach dochodowych nie jest istotne, kto świadczył, ani czy w ogóle działanie innego podmiotu było źródłem przysporzenia majątkowego. W tym zakresie, wskazać należy, że na podstawie art. 9 ust. 1 updof opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają zasadniczo wszelkiego rodzaju dochody. Wobec powyższego, jeżeli dla objęcia opodatkowaniem bardziej znaczącym od źródła przychodów jest sam fakt osiągnięcia dochodu, to tym bardziej nie jest ważne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania (zaniechania) innej osoby, czy też nie (zobacz wyrok NSA sygn. akt II FPS 7/10). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano, że pojęcie to ma szerszy zakres, niż w prawie cywilnym, jak stwierdził NSA w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 (CBOSA), "Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy". Podobne stanowisko zajmował później NSA w uchwale z dnia 16 października 2006r. sygn. akt II FPS 1/06 (centralna baza orzeczeń NSA), a wcześniej Sąd Najwyższy m.in. w wyrokach z dnia 6 sierpnia 1999r., sygn. akt III RN 31/99 (CBOSA) i dnia 13 czerwca 2002r., sygn. akt III RN 106/01 (CBOSA) oraz Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 28 stycznia 2000r., sygn. akt I SA/Gd 2285/98, (CBOSA) i z dnia 10 kwietnia 2000r., sygn. akt III SA 2252/99, (CBOSA). Zarówno na tle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przedmiotem opodatkowania jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. Jak podkreślał NSA w cytowanej powyżej uchwale "Skoro bowiem nie jest ważne źródło przychodów, lecz sam fakt osiągnięcia dochodu, to tym bardziej nie jest ważne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania (zaniechania) innej osoby, czy też nie.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że Skarżący błędnie interpretuje przepis art. 10 ust. 1 pkt 9 updof. przez przyjęcie, że na podstawie wskazanego przepisu wymagane jest wskazanie (ustalenie) źródła (tytułu prawnego) przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie przepisów updof (na zasadach ogólnych).

Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że dla zastosowania wskazanej normy prawnej wystarczające jest wykazanie, że Podatnik otrzymał i dysponował określoną kwotą pieniędzy, co wynika z treści art. 11 ust. 1 updof, i zakwalifikowanie tej czynności faktycznej jako przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 updof. Gdyby przyjąć na grunt ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych cywilistyczne pojęcie świadczenia, dochody podatnika powstałe na skutek dysponowania środkami finansowymi, które w momencie ich otrzymania nie stanowiły pożyczki, nie stanowiły dywidendy, nie stanowiły depozytu nieprawidłowego ani też nie stanowiły nieprawidłowego użyczenia i nie podlegały zwrotowi, nie podlegałyby opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż do ich powstania nie przyczyniła się inna osoba, tzn. nie było osoby świadczącego. To z kolei pozostawałoby w sprzeczności z powołanym powyżej art. 11 ust. 1 updof. Z tych powodów pojęcie świadczenia nie może być zawężone do jego cywilistycznego znaczenia. Zauważyć należy, że w sprawie ustalono również, że nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 2 updof, tak więc otrzymana kwota przez Podatnika podlegała opodatkowaniu na zasadach ogólnych jako przychód o którym mowa w art. 11 ww. ustawy, pochodzący z innego źródła w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy.

Otrzymanie przez podatnika pieniędzy lub postawienie ich do jego dyspozycji winno się wiązać z wręczeniem mu znaków pieniężnych, bądź uznaniem określoną kwotą rachunku bankowego podatnika. Przetransferowanie pieniędzy na rachunek podatnika jest formą wręczenia pieniędzy (skutkiem przelewu bankowego jest otrzymanie pieniędzy przez beneficjenta), a nie postawienia ich do dyspozycji (wyrok WSA w Gliwicach z 10.11.2011r., I SA/Gl 328/11, LEX nr 1149896). Twierdzenie, że w wyniku dokonania przelewów środków pieniężnych na rachunek R.C. doszło do postawienia ich do jego dyspozycji, a nie do otrzymania przezeń pieniędzy, nie stanowi jednakże uchybienia uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji.

W niniejszym postępowaniu będącym przedmiotem kontroli Sądu ustalono, że z rachunków bankowych Spółki z o.o. N. i czeskiej spółki S. s.r.o. dokonano w 2010 roku na rzecz R.C. przelewów środków pieniężnych w znacznych kwotach, to jest: z konta Spółki z o.o. N. przelano na jego rzecz 274.200,00 zł, zaś z konta S. s.r.o. - 23.397.570,00 zł. Środki te następnie zostały w części wypłacone w gotówce, a w części - przelane na rachunek bankowy, którego współposiadaczami byli R.C. oraz L.T. W gotówce wypłacono środki o łącznej wartości 23.445.470,00 zł.

Organy podatkowe uznały za wiarygodne wyjaśnienia R.C., że środki otrzymane z konta Spółki N. w łącznej kwocie 274.200,00 zł w styczniu 2010 roku, czyli w okresie, w którym był pracownikiem tej Spółki, pozostawały w związku z działalnością tej spółki. Środki te zostały w całości wpłacone przez R.C. do kasy tej spółki. Organy podatkowe nie uznały natomiast za wiarygodne wyjaśnień R.C. dotyczących okoliczności przelewania przez spółkę S. s.r.o. na jego rachunek prywatny środków pieniężnych w łącznej kwocie 23.397.570,00 zł i dalszego przekazywania ich A.K.

Zestawienie zeznań R.C. z wynikającymi z dokumentów faktami uzasadniało na gruncie logiki i doświadczenia życiowego, w granicach dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego wynikającej z art. 191 O.p., przyjęcie wniosku, że ww. środki finansowe nie zostały przekazane na rachunek bankowy R.C. w wykonaniu zawartej przez niego z T.K. umowy z dnia [...]..12.2009 r. T.K. nie była w dniu zawarcia tej umowy właścicielką firmy S. s.r.o., nie pełniła również żadnej funkcji o charakterze zarządczym, nie posiadała upoważnienia do dysponowania rachunkiem bankowym należącym do S. s.r.o. i nie mogła rozporządzać środkami, które do niej formalnie nie należały. Upoważnienia do dysponowania rachunkiem bankowym należącym do S. s.r.o. posiadał natomiast w tym okresie R.C.

Skoro powyższa umowa nie stanowiła podstawy do przekazania środków R.C., to tym samym nie można uznać, aby była ona podstawą do przekazania środków finansowych A.K. Należy zwrócić uwagę na treść pokwitowań podpisanych przez A.K. – nie wynika z nich, pod jakim tytułem prawnym były przekazywane środki finansowe, a w szczególności nie jest w nich wskazana T.K. jako właściciel przekazywanych środków. W tym stanie rzeczy istnieją podstawy do uznania, że przekazanie środków finansowych A.K. stanowiło przejaw swobodnego dysponowania środkami finansowymi przez R.C.

W konsekwencji istniały podstawy do uznania, że otrzymanie środków przez Podatnika - z chwilą wpływu na rachunek bankowy - skutkowało powstaniem przychodów podlegających opodatkowaniu.

Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.