Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 695/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2020 r. sprawy ze sprzeciwu "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty pracodawcy odprawy w związku z powołaniem pracownika do pełnienia terytorialnej służby wojskowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzją z dnia [...] lutego 2020 r.

nr [...], powołując się na art. 138 § 2 i 2a oraz 29-30 § 3 i art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. w zw. z art. 134a ust. 1 - 5 i 7 ustawy z dnia 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1541), uchylił decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] o odmowie wypłaty pracodawcy: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] świadczenia pieniężnego - odprawy wypłaconej w związku z powołaniem pracownika do pełnienia terytorialnej służby wojskowej.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] odmówił firmie [...] Sp. z o.o. (pracodawcy) rekompensaty świadczenia pieniężnego w związku z poniesieniem kosztów z tytułu wypłaty odprawy na rzecz pracownika P. G., powołanego do pełnienia terytorialnej służby wojskowej po raz pierwszy. Szef Sztabu Generalnego WP wskazał, że odwołanie zostało złożone w terminie. Pracodawca nie zgodził się z decyzją Szefa WSZW, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez wypłatę świadczenia zgodnego z wnioskiem, względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że podziela zarzuty pracodawcy, jednakże uchyla decyzję w całości z innych ważnych powodów, tj. naruszenia art. 29 i 30 § 3 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Stwierdził, że nie można utrzymać decyzji w sytuacji nieustalenia właściwej reprezentacji strony postępowania i lakonicznego uzasadnienia, które czyni tę decyzje niezrozumiałą, ponieważ nie wyjaśnia znaczenia zastosowanych przepisów prawa.

Organ odwoławczy wskazał, że podmiot prawa będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością ma obowiązek działania zgodnie z przepisami ustawy Kodeks spółek handlowych, oraz z zasadami ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, w szczególności w zakresie reprezentacji spółki w stosunkach zewnętrznych. Wniosek wniesiony przez podmiot prawa handlowego (spółkę), a podpisany niezgodnie ze sposobem reprezentacji tej osoby prawnej (albo bez wykazania odpowiednim dokumentem udzielenia pełnomocnictwa, uprawniającego osobę podpisującą dokument, pismo, odwołanie do reprezentowania osoby prawnej) należy uznać za wniosek dotknięty brakiem formalnym tożsamym z brakiem podpisu osoby składającej wniosek . Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została bez sprawdzenia i wyjaśnienia tej kwestii. Podniósł, że w rozpatrywanej sprawie nie ustalono - z urzędu ani nie podjęto czynności nakazanych art. 64 § 2 k.p.a. - w jaki sposób ma być reprezentowany pracodawca - Sp. z o.o. i czy wniosek został prawidłowo podpisany dlatego Szef SG WP, uchyla decyzję. Szefa-WSzW oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, bowiem zachodzi konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy już na etapie badania przesłanek formalnych, który uniemożliwia jej prowadzenie. Dopiero po uzupełnieniu braków formalnych jest możliwe przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy. Szef Sztabu Generalnego WP wskazał, że organ w tym względzie powinien przeprowadzić dowód z urzędu z danych KRS, a w razie dalszych wątpliwości wezwać pracodawcę do usunięcia braków formalnych reprezentacji. Stwierdził, że niewystarczające jest podjęcie czynności w sprawie przez Szefa SG WP, bowiem ze względu na brak wyjaśnienia kwestii właściwych podpisów pod wnioskiem nie można było rozpoznawać sprawy przez organ pierwszej instancji. Wskazał przy tym na wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy podał nadto m.in., że na podstawie art. 138 § 2a k.p.a., wskazuje się, że ponownie rozpoznając sprawę należy wziąć pod rozwagę powyżej wskazane okoliczności, a także fakt, że żołnierz [...] pozostaje w czynnej służbie Wojsk Obrony Terytorialnej od pierwszego dnia stawienia się do jednostki wojskowej do ostatniego dnia pełnienia służby w tym rodzaju wojsk. Podniósł, że bez znaczenia jest ocena, czy był on w dniu (a właściwie przed) powołania do TSW żołnierzem rezerwy (zgodnie z art. 99 ust. 1 u.p.o.o.RP), czy nim nie był, ponieważ w czasie powstania obowiązku wypłaty odprawy i jej zaksięgowania - jest on bowiem żołnierzem w czynnej służbie wojskowej. Podał, że ustalenie czasu trwania służby wojskowej żołnierza [...] następuje w karcie powołania (decyzji administracyjnej). Żołnierzem [...] jest pracownik pracodawcy przez okres określony w karcie powołania (decyzji administracyjnej), wskazującej datę powstania obowiązku stawienia się do jednostki wojskowej i trwania w tym powszechnym obowiązku obrony do upływu terminu końcowego służby, wskazanego przez określenie daty końcowej TSW. Pozostałe kwestie wynikają z wyżej wskazanych; ustawy i przepisów wykonawczych. Na zakończenie organ wskazał, że rozstrzygnięcie zamieszczone w osnowie zaskarżonej decyzji Szefa WSzW było na dzień wydawania decyzji co do zasady prawidłowe. Jednak w sytuacji ustalenia naruszenia przepisów postępowania (dotyczących ustalenia strony postępowania) oraz istnienia warunków koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należało uchylić całą decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na znaczny upływ czasu od złożenia wniosku, organ powinien uzupełnić dowody i ocenić, czy nie nastąpiła zmiana uzasadniająca rozpoznanie wniosku.

Decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] stała się przedmiotem sprzeciwu [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wnosząc o uchylenie na podstawie art. 151 a § 1 P.p.s.a. w całości zaskarżonej decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzucił:

1.naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że

- uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi jest prawidłowe, podczas gdy brak jest w tej sprawie przesłanek do zastosowania ww. przepisu, albowiem w świetle stwierdzonej wadliwości decyzji organu pierwszej instancji i uwzględnieniu przez organ U instancji stanowiska strony zawartego w odwołaniu od decyzji, sprawa winna zostać rozpatrzona merytorycznie przez organ odwoławczy tj. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i w tym zakresie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.,

- konieczny do przeprowadzenia zdaniem Organu dowód z urzędu w postaci ustalenia danych z rejestru przedsiębiorców KRS Strony tj. [...] sp. z o.o. z/s w [...], w celu ustalenia, czy wniosek został podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentacji spółki zgodnie z przepisami k.s.h. - winien zostać przeprowadzony przez organ pierwszej instancji, podczas gdy zdaniem Strony dowód ten (ewentualnie - o ile rzeczywiście zachodzi taka potrzeba) bez nadmiernych trudności mógł i powinien przeprowadzić organ II instancji w toku postępowania odwoławczego.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez Organ wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, biorąc pod uwagę że zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku o wypłatę świadczenia pieniężnego obejmującego koszty wypłaconej pracownikowi odprawy, podczas gdy w przedmiotowej sprawie strona w należyty sposób wypełniła obowiązki wynikające z art. 134a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia się przez Organ odwoławczy od merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania decyzji reformatoryjnej tj. uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i orzekającej co do istoty sprawy w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego - odprawy na rzecz Strony (pracodawcy) z tytułu pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez pracownika.

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 w zw. z 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji kasacyjnej z uwagi na zawarcie w uzasadnieniu zbyt licznych i ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia stronie realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz w znacznym stopniu utrudnia dokonanie prawidłowej kontroli, czy też analizy zaskarżonej decyzji; Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego winien był prowadzić postępowanie w sposób rzetelny i przejrzysty dążąc do merytorycznego jej zakończenia (zwłaszcza, iż w treści uzasadnienia podzielił argumentację strony), tak aby strona nie miała wątpliwości co do stanowiska procesowego organu, podczas gdy w tej sprawie obszerne uzasadnienie decyzji (łącznie 7 stron) zawiera liczne fragmenty zacytowanych podstaw prawnych oraz orzeczeń - jednakże bez syntetycznej i jednoznacznej oceny nie tylko co do sposobu zakończenia postępowania, ale nawet wskazówek jakie konkretnie czynności miałby przeprowadzić organ pierwszej instancji (vide: strona 7 uzasadnienia decyzji).

W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że decyzja organu II instancji jest niezrozumiała w przeważającej części. Obszerne uzasadnienie decyzji nie zawiera syntetycznej i jednoznacznej oceny, nie tylko co do sposobu zakończenia postępowania, ale nawet wskazówek jakie konkretnie czynności miałby przeprowadzić organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Skarżący podał, że organ z jednej strony wskazuje na uchylenie decyzji Szefa WSzW (w samej sentencji decyzji zabrakło dopisania "przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji") oraz podziela stanowisko strony odwołującej się, z drugiej jednak wskazuje na rzekome braki formalne wniosku oraz prawidłowe zdaniem organu na dzień jego wydania rozstrzygnięcie zawarte w osnowie uchylonej decyzji Szefa WSzW. Co więcej, całkowicie niezrozumiałe dla strony jest także stwierdzenie organu wskazane w końcowej części uzasadnienia (ostatni akapit), w którym pomimo skupienia się na kwestiach formalnoprawnych w tej sprawie organ jednocześnie stwierdza, iż " Z uwagi na znaczny upływ czasu od złożenia wniosku, organ powinien uzupełnić dowody i ocenić, czy nie nastąpiła zmiana uzasadniająca rozpoznanie wniosku". Co istotne, organ nie wskazuje jednak jakie czynności dowodowe miałby zostać przeprowadzone, a także nie stwierdza – pomimo wcześniejszego podzielenia argumentów strony - że zwrot "odprawy" dla pracodawcy jest należny.

Zdaniem strony skarżącej, organ drugiej instancji wadliwie wydał decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 oraz pośrednio § 2a k.p.a., albowiem podnoszone przez siebie wątpliwości mógł wyeliminować bez większych trudności, przeprowadzając choćby uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 § 1 k.p.a. W szczególności nieprawidłowy jest pogląd organu drugiej instancji, wedle którego przeprowadzenie dowodu z urzędu poprzez weryfikację treści wydruku z CI KRS strony może nastąpić li tylko przed organem pierwszej instancji. Pogląd ten jest sprzeczny nie tylko z treścią ww. art. 136 § 1 k.p.a., ale również z zasadami sprawnego prowadzenia postępowania, określonymi w art. 12 § 1 k.p.a. Zdaniem strony uzyskanie z urzędu przez organ II instancji wiedzy o osobach reprezentujących stronę skarżącą (pracodawcę) nie naruszyłoby w tym zakresie zasady dwuinstancyjności postępowania, zwłaszcza że z wiedzy strony wynika, iż zarówno złożony w sprawie wniosek, jak i odwołanie od decyzji Szefa WSzW oraz co więcej - niniejszy sprzeciw - podpisała w imieniu "[...]’ sp. z o.o. z/s w [...] ta sama osoba tj. uprawniony do jej reprezentacji członek zarządu, który wcześniej pełnił funkcję prokurenta samoistnego tej spółki. Zdaniem strony z uwagi na obie pełnione funkcje był on uprawniony do reprezentacji spółki, a zatem powstaje pytanie, o jakich brakach czy też rzekomej sankcji w postaci nieważności postępowania wspomina organ odwoławczy.

Postępowanie organu jest zdaniem strony nie tylko nieprawidłowe, ale dodatkowo wydłuża niepotrzebnie i tak trwające już prawie 2 lata postępowanie w sprawie, która nie wydaje się szczególnie skomplikowana zarówno w aspekcie prawnym, jak i faktycznym. Zdaniem strony organ drugiej instancji nie uzasadnił w sposób należyty wydania decyzji kasacyjnej, a tym samym niezasadnie uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik podniósł, że Szef SG WP uchylił decyzję Szefa WSzW z powodu istotnych uchybień postępowania i naruszenia przepisów postępowania, które w jego ocenie miały istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wydał także wytyczne co do wykładni prawa. Organ drugiej instancji nie jest zobowiązany, by podejmować zawsze i wszystkie czynności za organ pierwszej instancji, tym bardziej te, które powinny być ustalone już na etapie badania wstępnego sprawy (formalnego), przed przystąpieniem do rozpoznania. Pełnomocnik wskazał, że w ocenie organu, w niniejszej sprawie - kiedy nie ustalono strony postępowania przez wykazanie/udowodnienie właściwej reprezentacji Spółki z ograniczoną odpowiedzialności - nie istnieje stosunek administracyjnoprawny, na który składają się podmioty, ponieważ nie wykazano i nie ustalono tej strony zgodnie z przepisami k.p.a. (art. 29 i 30 § 3 k.p.a.). Niewykazanie przez samą stronę, jak i organ pierwszej instancji, że podmiot występujący z wnioskiem jest stroną postępowania i właściwie reprezentowany powoduje, że zachodzi okoliczność nieistnienia sprawy administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprzeciw podlegał uwzględnieniu.

W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, tj. od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji. Analiza przepisów rozdziału 3 a P.p.s.a. wskazuje, iż wprowadzenie instytucji sprzeciwu do procedury sądowadministracyjnej miało na celu uproszczenie postępowania przed sądami administracyjnymi i przyspieszenie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k p a., zwanych decyzjami kasacyjnymi.

Podkreślić należy, iż szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Zgodnie bowiem z treścią art. 64e P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 2 k.p.a. Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez Sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie przesądza rozstrzygnięcia sprawy, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, baza orzeczeń nsa.gov.pl).

W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Treść tego przepisu oznacza, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku, gdy zostaną spełnione określone w nim przesłanki. Po pierwsze, gdy organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie, gdy uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, niezbędne jest także dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (v. wyrok NSA z 4 listopada 2014 r., II OSK 2279/13, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA).

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (v. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, baza orzeczeń nsa.gov.pl).

Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Szef Sztabu Generalnego WP niezasadnie zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. Zarzuty sprzeciwu są trafne.

Wskazania wymaga przy tym, że choć organ odwoławczy powołał się w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji na art. 138 § 2 k.p.a., to rozstrzygnięcie organu w postaci jedynie uchylenia decyzji organu I instancji – bez przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi – samo w sobie stanowi naruszenie powołanego przepisu uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Tego istotnego uchybienia procesowego nie sanuje wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że organ przekazuje sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji. Przepis art. 138 k.p.a. jest jednoznaczny w swej treści i wyraźnie określa jakiego rodzaju rozstrzygnięcia mogą być podjęte przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie ma uprawnień do jedynie uchylenia decyzji organu I instancji. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. wymaga przy uchyleniu decyzji jednoczesnego przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Niezależnie od powyższego wskazania wymaga, że w sprawie tej nie zaszły podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., albowiem organ odwoławczy nie wykazał, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ z urzędu mógł przeprowadzić, stosując art. 136 k.p.a., dodatkowe postępowanie dowodowe, jeśli w jego ocenie ustalenia, czy wyjaśnienia wymagała kwestia uprawnień osoby podpisanej pod wnioskiem do reprezentowania pracodawcy. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji została wydana na bez sprawdzenia i wyjaśnienia kwestii reprezentacji wnioskodawcy nie jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisu art. 29 i 30 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy naruszenia tych przepisów nie wykazał, a zauważyć należy, że również odwołanie od decyzji organu I instancji podpisane zostało przez tę samą osobę działającą w imieniu Spółki. Nie istniały żadne przeszkody, aby organ odwoławczy ustalił w toku postępowania na podstawie art. 136 k.p.a., czy wniosek wszczynający postępowanie administracyjne został podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki.

Odnosząc się do twierdzenia organu odwoławczego, że uchylenie decyzji organu I instancji nastąpiło z uwagi na lakoniczne uzasadnienie, to wskazania wymaga, że podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. nie stanowi także samo powołanie się na naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Nadto, organ I instancji jednoznacznie wskazał w uzasadnieniu decyzji z jakiego powodu odmówił wypłaty świadczenia.

Wyjaśnienie wątpliwości organu odwoławczego, co do tego, czy wniosek wszczynający postępowanie podpisany został przez osobę uprawnioną do działania w imieniu wnioskodawcy, nie stanowiło podstawy do zastosowania w tej sprawie art. 138 § 2 k.p.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.