Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 693/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 255, art. 252 par. 1, art. 73, art. 246 par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2009r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi F.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka


UZASADNIENIE

Skarżący F.B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w P. wniósł o całkowite zwolnienie go od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku argumentował, że powodem złożenia wniosku o prawo pomocy jest ilość postępowań sądowych zainicjowanych przez skarżącego i w związku z tym ogromne koszty, których nie jest w stanie zapłacić. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małoletnią córką. Oświadczył, że nie ma żadnego majątku nieruchomego, oszczędności, czy wartościowych ruchomości. W części wniosku dotyczącej uzyskiwanych dochodów podał, że utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości [...] zł miesięcznie i z prowadzonej działalności gospodarczej, która daje mu dochód w wysokości około [...] zł miesięcznie.

W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Treść tego wniosku nie zawierała, bowiem pełnych i dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach skarżącego, co uniemożliwiało ustalenie realnych zdolności płatniczych. Wniosek nie sprostał bowiem wymogom przepisu art. 252 §1 powyższej ustawy. Na wniosek skarżącego wydłużono mu termin do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Zgodnie z przepisem art. 73 cytowanej ustawy wezwanie zostało wnioskodawcy doręczone prawidłowo (k. 70). Wezwanie pozostało jednak bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 powyższej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w częściowym zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych swoich wydatkach. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wszystkich wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy bowiem ogólnikowe twierdzenie, że nie ma środków na pokrycie kosztów sądowych, a także fakt, że przed Sądem toczy się wiele jego spraw, zwłaszcza że sam je zainicjował.

Wnioskodawca mimo dodatkowego wezwania nie poparł twierdzeń o źródłach i wysokości uzyskiwanych dochodów jakimikolwiek dokumentami. Nie przedłożył rocznego zeznania podatkowego PIT, które odzwierciedla wszystkie uzyskiwane przychody oraz koszty ich uzyskania.

Wnioskodawca zaniechał podania informacji o posiadanych rachunkach bankowych oraz przedłożenia wyciągów z tych rachunków, podczas gdy dokumenty te jednoznacznie wskazują na wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawca rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Dokumenty te pozwalają bowiem na weryfikację złożonego przez skarżącego oświadczenia w zakresie źródeł i wysokości uzyskiwanych dochodów, a w konsekwencji wskazuje na realne możliwości płatnicze.

Wnioskodawca nie wyszczególnił też kosztów bieżącego utrzymania rodziny, które również odzwierciedlają zdolność finansową strony ubiegającej się o prawo pomocy do uiszczenia kosztów niniejszego postępowania chociażby w części.

Wobec braku pełnej informacji o realnej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy, wezwanie do złożenia oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie, stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazanie, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa. Tymczasem wnioskodawca, pomimo wydłużenia na jego prośbę terminu do wykonania wezwania, pozostawił je bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Niemożliwe, więc okazało się jednoznaczne określenie wysokości uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków i ostatecznie prawidłowa ocena jego realnych możliwości płatniczych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.

/-/ K. Witkowicz-Dwornicka