Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 854/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia del. WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Cz. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 592/10 w sprawie ze skargi Cz. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 8 listopada 2010 r. wydanym w sprawie

VI SA/Wa 592/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę

C. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z

dnia [...] grudnia 2009 r., który utrzymał w mocy swoją decyzję z [...]października 2009 r.

w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w

wysokości 8 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:

C. D. pismem z 24 września 2009 r. wystąpił z wnioskiem o

stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca

2005 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora

Transportu Drogowego z [...] października 2004 r. o nałożeniu kary pieniężnej w

wysokości 8 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej

licencji. Zarzucił, że kara pieniężna została nałożona bez podstawy prawnej. W jego

ocenie, nałożenie na przedsiębiorcę kary za naruszenie przepisów wspólnotowych

możliwe było dopiero od 21 grudnia 2005 r., czyli od wejścia w życie ustawy z dnia 29

lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Uzasadnił swoje stanowisko

poglądem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września

2006 r. sygn. akt I OSK 1261/05.

Decyzją z [...] października 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji, a po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Wskazał, że podstawą prawną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2004 r. nie były przepisy wspólnotowe. W momencie orzekania tj. w dniu 29 października 2004 r., zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego określone były w rozdziale 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088). Stosownie do art. 5 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymagało uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei art. 92 ust. 1 tej ustawy przewidywał sankcję administracyjną w postaci nałożenia kary pieniężnej w

wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych na tego, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Enumeratywny wykaz naruszeń poszczególnych obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik do ustawy, który w Ip. 1.1.1 przewidywał, że wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek sankcjonowane jest karą w wysokości 8 000 złotych. Podkreślił, że w rubryce "podstawa prawna" decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. wskazany został art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz Ip. 1.1.1 załącznika do ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Powołanie w uzasadnieniu ww. decyzji również art. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerskiego autokarowego i autobusowego nie można traktować oparcia decyzji na prawie wspólnotowym. Nie można mówić nawet o nieuzasadnionym powołaniu ww. rozporządzenia - ustawa o transporcie drogowym dostosowywała wszak przepisy krajowe do wymogów unijnych, a ww. rozporządzenie wprowadzało wymóg uzyskania licencji przez przewoźnika wykonującego przewóz osób w Państwach członkowskich Unii Europejskiej. Strona została ukarana za naruszenie przepisów prawa krajowego, a organ jedynie w uzasadnieniu decyzji wskazał na związek prawa krajowego z prawem wspólnotowym.

Powyższą decyzję strona zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o jej uchylenie. W skardze strona podniosła te same zarzuty jak we wniosku o stwierdzenie nieważności a więc, że kara pieniężna wynikająca z decyzji [...] Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. została nałożona bez podstawy prawnej. W ocenie strony nałożenie na przedsiębiorcę kary za naruszenie przepisów wspólnotowych możliwe było dopiero od 21 grudnia 2005 r., czyli od wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1261/05.

Rozpoznając skargę Sąd ! instancji podkreślił, że obowiązek uzyskania stosownej licencji jak i przepisy określające odpowiedzialność podmiotu wykonującego transport drogowy bez wymaganej licencji były w momencie kontroli jak i orzekania [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] października 2004 r., przepisami prawa krajowego, a zarzuty zawarte w przedmiotowym

wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczące możliwości bądź nie sankcjonowania naruszeń przepisów wspólnotowych przed wejściem w życie znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz.1497) o tyle nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, że przepisy te - wbrew zarzutom skarżącego -nie stanowiły podstawy prawnej decyzji. W ocenie Sądu I instancji, powołując w uzasadnieniu przepisy unijne organ administracji w sposób uprawniony powiązał je z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i w następstwie tego zastosował ust. 4 tego przepisu, nakładając karę pieniężną zgodnie z załącznikiem do tej ustawy. Przepisy prawa wspólnotowego na mocy Traktatu Akcesyjnego od 1 maja 2004 r. były w Polsce bezpośrednio stosowane i mogły stanowić podstawę do nakładania kar pieniężnych przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie podzielił stanowiska przyjętego w wyroku NSA cytowanym przez stronę, który nie znalazł aprobaty w orzecznictwie: Sąd I instancji podzielił natomiast pogląd zawarty i obszernie uzasadniony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 570/06, który został utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego.

C. D. zaskarżył powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 1

pkt 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym do 21 grudnia 2005 r.) w zw. z art. 92 ust. 4 tejże ustawy oraz Ip. 1.1.1 załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie na lub z terytorium Państwa Członkowskiego (Dz. Urz. L 004 z 08.01.1998) oraz art. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 11/98 z 1997 r. zmieniającego rozporządzenie EWG nr 684 w sprawie wspólnotowych zasad międzynarodowych przewozów osób autokarem i autobusem (D. Urz. L 95 z 9.4.1992),

2. przepisów postępowania administracyjnego tj. naruszenia art. 3 § 1, art.

145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym do 21 grudnia 2005 r.) w zw. z art. 92 ust. 4 tejże ustawy oraz Ip. 1.1.1 załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie na lub z terytorium Państwa Członkowskiego (Dz. Urz. L 004 z 08.01.1998) oraz art. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 11/98 z 1997 r. zmieniającego rozporządzenie EWG nr 684 w sprawie wspólnotowych zasad międzynarodowych przewozów osób autokarem i autobusem (D. Urz. L 95 z 9.4.1992) przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie. Za naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych możliwe jest nałożenie kary od dnia 21 grudnia 2005 r. tj. od dnia wejścia w życie ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym.

Organ nie zajął stanowiska w sprawie i nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz

zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji - w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania analizowanej skargi kasacyjnej, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd I instancji art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym do 21 grudnia 2005 r.) w zw. z art. 92 ust. 4 tejże ustawy oraz Ip. 1.1.1 załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie na lub z terytorium Państwa Członkowskiego (Dz. Urz. L 004 z 08.01.1998) oraz art. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 11/98 z 1997 r. zmieniające rozporządzenie EWG nr 684 w sprawie wspólnotowych zasad międzynarodowych przewozów osób autokarem i autobusem (D.

Urz. L 95 z 9.4.1992) przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej dowodzi, że strona skarżąca upatruje naruszenie wskazanych przepisów postępowania przez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, który przewidywał kary za naruszenie wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Rozporządzenie Rady (EWG) podane jako podstawa prawna nałożenia przedmiotowej kary jest prawem wspólnotowym i to wtórnym, a wymieniony przepis przewidywał w dacie orzekania przez organ możliwość nałożenia kary za naruszenie umów międzynarodowych. Za naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych możliwe jest nałożenie kary od dnia 21 grudnia 2005 r. tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 180, poz. 1497). Wprowadzenie tej zmiany świadczy, że ustawodawca nie utożsamiał naruszenia przepisów umów międzynarodowych z naruszeniem przepisów wspólnotowych.

Analizując zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne.

Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organ administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu nie może być uznany za zasadny.

Zarzuty skargi kasacyjnej są tożsame z zarzutami podnoszonymi przez stronę w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd I instancji rozpoznając skargę odniósł się szczegółowo do zarzutów strony, wskazując, że podstawą materialnoprawną decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie były przepisy wspólnotowe, a przepisy prawa krajowego tj. art. 5, art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 1 pkt 4. ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym do 21 grudnia 2005 r.). Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację Sądu I instancji w tym zakresie. Znajduje ona oparcie wprost w samej decyzji. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Natomiast art. 92 ust. 1 ustawy

stanowi, że ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wskazanych pod poz. 1-8, podlega karze pieniężnej. Przepis art. 92 ust. 1, jako "otwierający" rozdział 11 ustawy o transporcie drogowym, poświęcony karom pieniężnym, ma istotne znaczenie ze względu na system sankcjonowania naruszeń związanych z wykonywaniem przewozów drogowych. Regulacja ta statuuje odpowiedzialność w postaci kary pieniężnej w wysokości od 50 do 15 000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków, które zostały określone w ustawie o transporcie drogowym lub w przepisach wymienionych w pkt 1-8 art. 92 ust. 1. Zatem skarżący został ukarany za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, a więc za naruszenie prawa krajowego, a nie wspólnotowego. Ta argumentacja, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sposób dostateczny przeczy tezie, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej została wydana na podstawie prawa wspólnotowego.

Wywody strony skarżącej odnoszą się do uzasadnienia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w której organ powołał się na art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) 881/92 - rzeczy i art. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady (EWG) - osoby. Jej zdaniem, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w W. jakoby brak było podstaw stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa, albowiem przepisy prawa wspólnotowego na mocy Traktatu Akcesyjnego od 1 maja 2004 r. były w Polsce bezpośrednio stosowane i mogły stanowić podstawę do nakładania kar pieniężnych, przed wejściem w życie ustawy dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu kasatora prezentowanego w toku postępowania i skardze kasacyjnej. Sąd I instancji trafnie zaakcentował, że organ administracji w sposób uprawniony powiązał przepisy prawa wspólnotowego z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i w następstwie tego zastosował ust. 4 tego przepisu, nakładając karę pieniężną zgodnie z załącznikiem do ustawy. Nie sposób podzielić argumentacji skarżącej jakoby nowelizacja ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym dokonana ustawą z 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 180, poz.

1497) dowodziła, iż w stanie prawnym przed jej dokonaniem naruszenie przepisów

wspólnotowych nie było obwarowane sankcją karną.

Zgodnie z powyższą nowelizacją art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym,

poczynając od 21 grudnia 2005 r. otrzymuje brzmienie:

"Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:

1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

2) o czasie pracy kierowców,

3) o odpadach,

4) o ochronie zwierząt,

5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych

ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich

rodzajów,

6) o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia,

7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych.";

Przed nowelizacją art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym brzmiał:

"Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:

1) ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów

niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 97,

poz. 962 i Nr 173, poz. 1808),

2) ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz.

1354, z 2002 r. Nr 155, poz. 1286 oraz z 2003 r. Nr 149, poz. 1452),

3) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn.

zm.),

4) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106,

poz. 1002 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880 i Nr 96, poz. 959),

5) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w zakresie

ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub

zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych".

Nowelizacja różnicowała umowę międzynarodową i prawo wspólnotowe. Jednakże to rozróżnienie nie oznacza, jakoby w stanie prawnym przed jej dokonaniem naruszenie przepisów wspólnotowych nie było obwarowane sankcją. To uwydatnienie przepisów wspólnotowych miało na celu jedynie charakter porządkujący. W istocie, w kształcie art. 92, przepisy wspólnotowe jako wydane na podstawie wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych i stanowiące ich integralną część mieszczą się w zakresie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy sprzed nowelizacji. Zatem naruszenie prawa wspólnotowego było przez prawodawcę utożsamiane z naruszeniem przepisów umów międzynarodowych.

Dla wyprowadzenia dopuszczalności stosowania sankcji administracyjnej kary pieniężnej znaczenie prawne ma art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli tej ustawy nie da się pogodzić z umową (art. 91 ust. 2 Konstytucji). Umową międzynarodową jest Traktat podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, a Rzeczypospolitą Polską dotyczący przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. nr 90, poz. 894). Zgodnie z art. 2 Aktu Akcesyjnego, który stanowi integralną część Traktatu Akcesyjnego, od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot. W orzecznictwie Trybunału Europejskiego przyjmuje się, że zgodnie z tym przepisem prawo wspólnotowe, zarówno pierwotne jak i wtórne obowiązuje w stosunku do nowego państwa członkowskiego od momentu akcesji, jeżeli przepisy szczególne Traktatu nie przewidują odmiennych rozwiązań (por. wyrok NSA z 27 lutego 2007 r. i OSK 570/06). Rozporządzenia Rady, jako przepisy prawa wspólnotowego stanowią zatem część umowy międzynarodowej jaką jest Traktat Akcesyjny. Mogły więc być i były stosowane w Polsce od 1 maja 2004 r. i mogły stanowić, wbrew twierdzeniom kasatora, podstawę nałożenia kary pieniężnej.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty postawione w obrębie skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie wykazała również zasadności zarzucanego Sądowi I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego, na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarzuty prawa materialnego autor skargi kasacyjnej powiązał z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Zatem ocena zarzutów procesowych przedstawiona przez Naczelny Sąd Administracyjny zawiera argumentację wskazującą na dokonanie w zaskarżonym wyroku prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.