Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 39/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ryszard Maliszewski ( spr ) Asesor WSA Renata Kantecka Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia "[...]" r., Nr "[...]", w przedmiocie: wymiaru podatku od towarów i usług Oddala skargę.


UZASADNIENIE

ISA/OI/ 39/06 Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 07.11.2005r. Nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30.05.2005r., Nr "[...]", którą określono: zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec 2000r. w wysokości 51 zł, wrzesień 2000r. w wysokości 507 zł, październik 2000r. w wysokości 2.473 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące: styczeń 2000r. w wysokości 1.386 zł, luty 2000r. w wysokości 91 zł, kwiecień 2000r. w wysokości 6.229 zł, maj 2000r. w wysokości 5.778 zł, czerwiec 2000r. w wysokości 105 zł, lipiec 2000r. w wysokości 19 zł, listopad 2000r. w wysokości 27.338 zł, grudzień 2000r. w wysokości 41.475 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za miesiące: marzec, wrzesień i październik 2000r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2000r oraz uchylił ww. decyzję w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące listopad i grudzień 2000r. i w tym zakresie orzekł o określeniu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące: listopad 2000r. w wysokości 27.744 zł, grudzień 2000r. w wysokości 41.814 zł.

W toku prowadzonego postępowania kontrolnego przez organ pierwszej instancji m. in. w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2000r. i od września do grudnia 2000r. ustalono, że L. K. prowadził w 2000r. działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w S., a ponadto gospodarstwo rolne również w S. Działalność gospodarcza firmy A polegała przede wszystkim na świadczeniu usług pośrednictwa w zakupie i sprzedaży dodatków paszowych na rzecz gospodarstwa rolnego L. K. w S. oraz gospodarstwa rolnego J. K. w R. Zamówienia na dodatki paszowe składał osobiście raz w miesiącu L. K. do firmy P sp. z o.o. w P. Zamówienie określało asortyment, ilość i terminy dostaw oraz wskazywało miejsce ich dostawy (przeznaczenia). Dodatki paszowe dostarczane były przez firmę P bezpośrednio -bez składowania w firmie A do wskazanych w zamówieniu gospodarstw rolnych. W badanym okresie stwierdzono również jednorazowe transakcje zakupu i sprzedaży pszenicy oraz kukurydzy. Sprzedaż kukurydzy dokonana została na rzecz firmy T spółka z o.o. w W. w sposób następujący: L. K. uzyskał w 2000r. koncesję na import 1.500 ton kukurydzy.

W imieniu firmy A kukurydzę w ilości 1.246 ton sprowadziła firma T, a następnie firma ta odkupiła od strony w całości kukurydzę, nie magazynowaną przez A .Dodatkowo w miesiącu grudniu 2000r., firma A, przed jej fizyczną likwidacją, sprzedała olej opałowy i napędowy na łączną kwotę 122.100,79 zł. Nadto ustalono na podstawie pisma podatnika z dnia 14.06.2004r., że działalność gospodarcza firmy A polegała wyłącznie na pośrednictwie handlowym. Stwierdzono zatem, że do celów tej działalności nie były wykorzystywane żadne nieruchomości. Organ I instancji nie stwierdził także, ponoszenia wydatków na ewentualną dzierżawę czy najem obiektów i pomieszczeń dla celów prowadzonej działalności.

Ponadto w celu stwierdzenia zasadności poniesionych wydatków na zakup usług telekomunikacyjnych, paliw płynnych, oleju opałowego i przekładniowego, części zamiennych do ciągników oraz usług naprawy pojazdów samochodowych i zakupu materiałów budowlanych, organ I instancji przesłuchał w charakterze świadków pracowników firmy A tj. M. G., S. S. i P. K. Wymienieni świadkowie zeznali, iż zatrudnieni byli w bazie magazynowo- skupowej w Z. Nadzorujący pracę w obiekcie w Z. świadek M. G. zeznał, że w bazie magazynowano zboże pochodzące ze skupu od rolników indywidualnych. Również pracownicy tj. P. K. i S. S. zeznali, iż będąc zatrudnieni na bazie magazynowej zajmowali się pracami przy skupie zbóż, a ponadto wykonywali czynności polegające na pracach mechanicznych, elektrycznych, porządkowych i konserwatorskich. Świadek M. G. zeznał, że organizował skup zbóż w obrębie województwa "[...]", a zboże skupowane było od innych producentów rolnych i podlegało dalszej odprzedaży. Na powyższą okoliczność sporządzana była dokumentacja, którą zabierał L. K. Analizując wyjaśnieni złożone przez podatnika w piśmie z dnia 11 .03.2005r, stwierdzono, iż baza położona w Z., stanowiła integralną część jego gospodarstwa rolnego w S. Strona wyjaśniła również, że ewidencje księgowe oraz deklaracje podatkowe VAT-7 sporządzane były przez nią osobiście, a decyzje co do warunków i ilości zakupów były podejmowane bez udziału innych osób. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił ponadto, że z dniem 19.06. 2000r. "w/w baza magazynowo-skupowa została użyczona przez L. K., na okres jednego roku, dla ojca strony tj. J. K. Ojciec strony J. K. prowadził w tym okresie działalność pod firmą R. w L., na bazie magazynowo-skupowej w Z. wykonywał w 2000r. czynności polegające na skupie i sprzedaży produktów pochodzenia rolniczego (zbóż) i przemysłowego.

Stwierdzono również, że w dokumentacji firmy A za 2000r. brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że skup i sprzedaż zbóż miał miejsce w 2000r. Natomiast strona w piśmie z dnia 06.05.2005r., oświadcza, że nie doszło do skupu zbóż z powodu warunków ekonomicznych, które uniemożliwiły jego prowadzenie.

Przesłuchami pracownicy oświadczyli również, że wykonywane prace związane były z bazą magazynowo-skupową w Z. Baza ta, jak wynikło z ustaleń organów podatkowych, stanowiła integralną część gospodarstwa rolnego podatnika, znajdującego się w S.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji w uzasadnienia decyzji wskazał, że faktury wymienione na stronach od 4 do 8 tj. za zakup usług telefonii komórkowej wystawione przez "[...]", za zakup usług telekomunikacyjnych, za zakup oleju opałowego i oleju przekładniowego, za zakup paliw płynnych do tankowania pojazdów samochodowych oraz gazu propan butan, za zakup naprawy pojazdów samochodowych i części zamiennych do ciągników oraz materiałów budowlanych, nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art.22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem stosownie do przepisu art.25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym organ I instancji pozbawił stronę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w przedmiotowych fakturach.

Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując odwołanie L. K. powołując się na treść art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdził, iż analiza zeznań świadków poparta analizą prowadzonej działalności gospodarczej firmy A w powiązaniu z analizą sprzedaży za 2000r., dawała podstawę do zakwestionowania poniesionych wydatków na zakup towarów i usług i stwierdzenia, iż nie były one związane z działalnością gospodarczą firmy A L. K., a wykonywane przez pracowników czynności nie wiążą się z zakupami firmy A.

Stwierdzono bowiem, że skoro prowadzenie działalności gospodarczej pod firmą A polegało na złożeniu przez pana L. K. jednego w miesiącu pisemnego zamówienia na dodatki paszowe, to korzystanie z siedmiu różnych telefonów a co się z tym wiąże koszty z nimi związane nie mogą dotyczyć prowadzonej działalności gospodarczej. Pomimo uznano, iż telefony stacjonarne zarejestrowane były na firmę strony, wykluczono związek w/w wydatków z przychodami strony. Kosztem takim nie mogą być również wskazane przez Stronę opłaty za rozmowy telefoniczne ojca podatnika.

W ocenie organu odwoławczego nie był zasadny zarzut odwołania, że olej opałowy służył do dosuszania komponentów (dodatków) paszowych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało bowiem, że organizacja zakupu i sprzedaży tych dodatków (zamówione przez Stronę dodatki paszowe dowożone były bezpośrednio przez P sp. z o.o. - sprzedawcę do wyszczególnionego w zamówieniu gospodarstwa rolnego, bez składowania w firmie A, fakt ten wyklucza jednocześnie możliwość ich dosuszania w firmie A, a tym samym zużywania na powyższy cel oleju opałowego. Natomiast argumentacja o zużyciu oleju opałowego m.in. do ogrzewania pomieszczeń socjalnych i biurowych jest chybiona, ponieważ jak wyżej wskazano firma A nie dysponowała takimi pomieszczeniami.

Nie są zasadne argumenty odwołania, w zakresie bezpodstawnego pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakupy paliw płynnych. Zdaniem bowiem strony zaskarżona decyzja nie zawierała analizy i wniosków z przedstawionych w toku kontroli ewidencji przebiegu pojazdów. Odnosząc się do powyższego zarzutu Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż na żądanie organu I instancji (pismo z dnia 13.01 .2005r.) strona odmówiła przedłożenia tych dokumentów. Nie przedstawienie ewidencji spowodowało zaś brak możliwości jej analizy, wywołując dla strony negatywne skutki. Powyższe uzasadnienie odniesiono również do zakupu oleju przekładniowego.

W tym stanie rzeczy zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo orzekł zaskarżoną decyzją, że wydatki poniesione przez Stronę, w okresie do 31 października 2000r., na zakup usług telefonii komórkowej i stacjonarnej, oleju opałowego i przekładniowego, paliw płynnych, gazu propan-butan, usług naprawy pojazdów samochodowych, części zamiennych do ciągników oraz materiałów budowlanych, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem stosownie do treści art.25 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, brak jest podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w przedmiotowych fakturach zakupu.

Rozpatrując odwołanie strony stwierdził ponadto, że decyzję organu pierwszej instancji należało jednak uchylić w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiące listopad i grudzień 2000r. Stwierdzając powyższe uznano, że z akt sprawy wynika, że strona z dniem 1.11.2000r. zrezygnowała ze statusu rolnika ryczałtowego i rozliczała podatek od towarów i usług związanych z tą działalnością na zasadach ogólnych, tym samym brak było podstaw do przyjęcia że podatek naliczony z faktur dokumentujących zakup usług telefonii komórkowej nie podlega odliczeniu, w związku z w. cyt. art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług. W tym stanie sprawy stronie przysługiwało prawo do odliczenia podatku należnego z faktur dokumentujących zakup usług telefonii cyfrowej tj. w miesiącu listopadzie 2000r.w kwocie 406,01 zł i w miesiącu grudniu 2000r. w kwocie 339,31 zł., ponieważ zakupy te związane były z działalnością opodatkowaną.

Brak jest natomiast podstaw do uznania " iż takie prawo przysługiwało z tytułu zakupu usług telefonii stacjonarnej". Jak bowiem wynika z akt sprawy telefon stacjonarny o numerze "[...]", znajdował się w bazie magazynowej w Z., która została z dniem 19.06.2000r. użyczona przez podatnika ojcu. Natomiast odnośnie telefonu stacjonarnego o nr "[...]", Strona mimo wezwań, nie złożyła żadnych wyjaśnień jak również nie przedstawiła bilingów do rozmów telefonicznych przeprowadzonych z w/w telefonu. W tym stanie rzeczy w ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do stwierdzenia, że zakupy te były związane z działalnością strony.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest kolejnym rozstrzygnięciem organów podatkowych dotyczącym roku 2000. Wskazał, iż decyzją z dnia 29.11.2004r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdzając, że zebrany materiał dowodowy przez Urząd Kontroli Skarbowej nie wyjaśnia stanu faktycznego sprawy i wobec tego materiał ten nie może stanowić podstawy do kwestionowania przez organ podatkowy pierwszej instancji poniesionych przez skarżącego kosztów uzyskania przychodów a w konsekwencji do pozbawienia go prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących te wydatki. Nadto wyjaśnił, że na mocy tej decyzji organ odwoławczy zobowiązał organ pierwszej instancji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i uzupełnienia materiału dowodowego. Pomimo wydania takiego rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji , rozstrzygając ponownie sprawę nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Działania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej ograniczyły się wyłącznie do wezwania skarżącego do siedziby UKS, sporządzenia pism z dnia 11.03.2005r. i 05.04.2005r. oraz przesłuchaniu w charakterze świadków trzech z czerech zatrudnionych w firmie A pracowników. Rozstrzygając ponownie odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej pomimo braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcia organy podatkowe oparły się zadaniem skarżącego nie na faktach i dokumentach lecz na domysłach i poszlakach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Jakkolwiek istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest prawidłowość dokonanego przez podatnika obniżenia należnego podatku od towarów i usług o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktur VAT w związku z zakupem usług telekomunikacyjnych, paliw płynnych, oleju opałowego i przekładniowego, części zamiennych do ciągników oraz usług naprawy pojazdów samochodowych i zakupu materiałów budowlanych, to w rzeczywistości przedmiotem tego sporu jest ustalenie istnienia związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem na zakup tych usług i towarów a przychodami uzyskanymi lub spodziewanymi przez skrzącego w związku z prowadzona działalnością gospodarczą pod firmą A, który to związek pozwalałby na uznanie tego wydatku za koszt uzyskania przychodów.

Dając podatnikowi podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego mu przy nabyciu towarów i usług (art. 19 ust. 1), ustawa z 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) wprowadziła jednak przy stosowaniu tego prawa szereg obwarowań i wyłączeń. I tak, m.in. obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się w przypadku nabycia przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym (art. 25 ust. 1 pkt 3). Z regulacji tej wynika zatem, iż jednym z koniecznych warunków obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest to, aby wydatek poniesiony na to nabycie był takim wydatkiem, który w myśl przepisów o podatku dochodowym może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Stosownie do generalnej klauzuli wyrażonej w art. 22 ust. 1 ustawy z 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Wynika z powyższego przepisu, że jakkolwiek podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe, to ocena ich zgodności z prawem podatkowym należy do organów podatkowych, ustawodawca bowiem wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu. Cel ten zatem winien być wyraźnie widoczny, a poniesione wydatki winny go bezpośrednio realizować lub co najmniej zakładać jako realny. Tak więc, aby podatnik mógł określony wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych, to winien wykazać bezpośredni związek tego wydatku nie tylko z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego w roku podatkowym przychodu. Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca nie posługuje się kategorią kosztów prowadzonej działalności lecz wiąże pojęcie kosztu z pojęciem przychodu.

Stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy dla realizacji zasady prawdy obiektywnej powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przy takim rozumieniu kosztów uzyskania przychodu w świetle ustalonego przez organu stanu faktycznego należy przyjąć, iż interpretacja art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku VAT, dokonana przez organy obu instancji, była prawidłowa , a zarzuty skarżącego w tym zakresie należy uznać za nieuprawnione i bezzasadne.

Jak to wynika z akt sprawy w roku 2000 firma A zajmowała się przede wszystkim świadczeniem usług pośrednictwa w zakupie i sprzedaży dodatków paszowych na rzecz gospodarstwa rolnego L. K. w S. oraz na rzecz gospodarstwa rolnego będącego w posiadaniu brata skarżącego - J. K. położonego w R. Przy czym jak ustaliły to organy wszystkie czynności w tym zakresie wykonywał osobiście skarżący tj. składał osobiście raz w miesiącu zamówienie do firmy P Sp. z o.o. z siedzibą w P. Towar był bezpośrednio dostarczany do odbiorcy bez składowania w firmie A. Ponadto organy podatkowe stwierdziły, iż w okresie tym podmiot ten nie dysponował żadnymi nieruchomościami, jak też nie przechowywał żadnych towarów. Powyższe dawało podstawy do stwierdzenia, że posiadane wydatki w związku z ograniczonym zakresem świadczonych usług nie mogły być wykorzystywane i związane z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą A. Zatem wyjaśnienia skarżącego o konieczności ponoszenia wydatków na zakup oleju opałowego w celu wykorzystania go do podsuszania przechowywanej paszy, czy też zakup paliwa i części zamiennych do środków trwałych jak i konieczność ponoszenia wydatków na płace pracowników czy też na opłacanie kosztów rozmów telefonicznych nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący nie wyjaśnił w sposób logiczny jaką pracę wykonywali pracownicy zatrudnieni w firmie A w roku 2000 skoro jak wynika z materiału dowodowego jak i wyjaśnień skarżącego w badanym okresie firma nie składowała żadnych towarów, nie prowadziła skupu zboża. Wskazać przy tym należy, że skarżący w tym zakresie nie przedstawił żadnych dowodów mogących zaprzeczyć tym ustaleniom organów podatkowych ograniczając się w praktyce do twierdzeń, iż wszystkie poniesione wydatki zakwestionowane przez organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania były związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarcza. Zatem formułowane w skardze zarzuty dotyczące nie przeprowadzenia dokładnego postępowania wyjaśniającego i tym samym pominięcie rzeczywistego zakresu wykonywanych usług, jako nie mające oparcia w materiałach sprawy , nie mogą zasługiwać na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika , iż organy podatkowe ustalając stan faktyczny sprawy dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego , respektując zasadę procesową wyrażoną w art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa umożliwiały stronie czynny udział w postępowaniu, jak też skorzystanie z prawa do wypowiedzenia się odnoście zebranego materiału. Przy czym wskazać trzeba, że zasada czynnego udziału strony w toczącym postępowaniu podatkowym nie polega na przerzuceniu całego ciężaru udowodnienia faktów na organy podatkowe. Rolą podatnika zwłaszcza w postępowaniu prowadzonym w zakresie ustalenia związku pomiędzy poniesionymi wydatkami a uzyskanym dochodem jest wykazanie, że poniesione koszty wpłynęły na powstanie lub zwiększenie osiągniętego przychodu. Organy podatkowe w tym zakresie przesłuchując pracowników, analizując dokumentację firmy, wzywając i przekładając wielokrotnie termin do złożenia osobistych wyjaśnień przez skarżącego w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości prowadziły postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa. Oceniając zaś postawę skażonego w toczącym się postępowaniu stwierdzić należy, że strona ograniczała się do stwierdzania, że poniesione koszty były związane z powadzoną działalnością, zaś wszelkie próby określenia związku poniesionych wydatków z prowadzoną działalnością podejmowane przez organy m.in. podczas przesłuchiwania skarżącego w organie podatkowym nie wyjaśniały wątpliwości z uwagi na bierną postawę podatnika ograniczającego się wyłącznie do stwierdzeń, że z uwagi na upływ czasu , czy też brak dokumentacji nie pamięta podejmowanych działań. Wątpliwości tych nie wyjaśniały również składane na piśmie oświadczenia skarżącego. Skarżący pomimo wezwań do przedstawienia bilingów rozmów telefonicznych celem określenia związku poniesionych wydatków z prowadzoną działalności nie przedstawił organom powyższych dokumentów.

Tak jak wskazano wyżej zebrany materiał dowodowy pomimo postawy podatnika w ocenie Sądu dawał organom podatkowym w pełni uzasadnioną podstawę do przyjęcia, iż miedzy zakwestionowanymi wydatkami a uzyskanym przychodem w roku 2000 brak jest związku przyczynowego, przy czym ocenie tej, przy uwzględnieniu również zasad doświadczenia życiowego, nie można przypisać cech dowolności.

Należy ponadto stwierdzić, że istnieją powiązania personalne i organizacyjne pomiędzy firmą A mającą siedzibę w S. a firmą R w L., która na bazie magazynowo-skupowej w Z. dokonywała skupu zbóż a gospodarstwem rolnym w S., którego integralną częścią była baza magazynowa w Z. Organy podatkowe nie zakwestionowały, że takie wydatki zostały poniesione. Zanegowano tylko ich związek z kosztami uzyskania przychodów firmy A.

Z tych przyczyn, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.