Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 579/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś Asesor sądowy Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 03 marca 2004r. sprawy ze skargi Spółki "A" w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej; o d d a l a s k a r g ę /-/ L. Drewniak-Żaba /-/ W. Zygmont /-/ B.Koś EW


UZASADNIENIE

Urząd Celny SAD z dnia [...] (ogółem 31 SAD) objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towary zgłoszone przez Spółkę "A" jako zabielacze do kawy w proszku o nazwie handlowej "Non Dairy Creamer 23H" wg kodu PCN 1901 90 99 9.

Spółka złożyła dnia 10.11.1999r. wniosek o wszczęcie postępowania i uznanie zgłoszeń celnych za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej pozycji taryfy celnej oraz ponowne orzeczenie w sprawie kwoty długu celnego. Spółka podnosiła, iż przedmiotem badań winien być skład surowcowy produktu, a nie jego przeznaczenie. Na poparcie wniosku powołała się na decyzję klasyfikacyjną (BTI) wydaną przez administrację celną Holandii.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...]uznał zgłoszenia celne za prawidłowe.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o ich uchylenie w całości oraz uznanie zgłoszeń celnych za nieprawidłowe. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów: art. 121, 122, 187 § 1, 188, 191, 192, 210 § 4 O.p., art. 13 § 1 i § 3 i art. 65 § 4 pkt. 2 Kodeksu celnego oraz załącznika do zarządzenia Prezesa GUC z dnia 17.09.1997r. - Wyjaśnienia do taryfy celnej (M.P. Nr 76, poz. 715 ).

Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Powyższą decyzję Spółka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego oraz zwrot kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie przepisów art. 91 ust. 2 Konstytucji, art. 65 § 4 Kodeksu celnego, przepisów rozporządzenia R.M. z dnia 15.12.1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej , art. 121, art. 122, art. 123, art. 165 § 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny -Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 13.09.2002r. sygn. akt I SA/Po 1322/00 uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Izby Celnej na rzecz Spółki kwotę 1.300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że wątpliwości organów celnych co do prawidłowości zgłoszenia w zakresie klasyfikacji wynikały z sumy zgromadzonych dowodów i ich oceny w granicach prawa. Polskie organy celne nie są związane treścią holenderskiego BTI. Wypadek wyłączenia w sprawach celnych prawa wewnętrznego RP przez postanowienia umowy międzynarodowej przewiduje art. 2 § 2 Kodeksu celnego. Wyłączenie w rozumieniu powyższego przepisu prawa wewnętrznego RP może nastąpić przede wszystkim na podstawie podpisanej w dniu 15.12.1950r. w Brukseli międzynarodową konwencję o utworzeniu Rady Współpracy, do której to Polska przystąpiła na podstawie oświadczenia Rady Państwa z dnia 6.06.1974r. oraz oświadczenia rządowego z dnia 30.03.1978r. Zobowiązanie do przestrzegania Konwencji sprawia, że interpretacje dokonywane przez Radę Współpracy Celnej nabrały dla krajowych organów celnych charakteru wykładni wiążącej, która powinna być uwzględniana w toku orzekania o klasyfikacji celnej oraz o wymiarze należności celnych. Interpretacje Rady Współpracy Celnej w Brukseli, dokonywane zgodnie z art. III lit. d Konwencji mają dla orzecznictwa polskich organów celnych charakter wykładni wiążącej w sprawach klasyfikacji celnej towaru i wymierzania należności celnych. Prezes GUC powinien wdrożyć postępowanie w przed Światową Organizacją Celną. Interpretacja Rady Współpracy Celnej jako rodzaj wykładni przepisów celnych ma charakter wiążący nie tylko do odpraw celnych dokonanych po dacie jej wydania.

Dyrektor Izby Celnej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie: art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 85 § 1, art. 262 Kodeksu Celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej-utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy dokonał oceny uzyskanej oceny przydatności do rozstrzygnięcia uzyskanej decyzji z dnia [...] Nr [...] Komitetu d/s Systemu Zharmonizowanego, utworzonego w ramach Światowej Organizacji Celnej, w której Komitet zadecydował o zaliczeniu spornego towaru do pozycji 2106, podpozycji 2106.90, przez zastosowanie ogólnych reguł interpretacji 1 i 6 i protokółu z dnia 10.12.2001r. z posiedzenia Komitetu d/s Kodeksu Celnego Sekcji Taryf i Nomenklatury Statystycznej w Brukseli, którego wynika, że Komitet potwierdził klasyfikację "zabielacza do kawy" z zawartością 18 % odtłuszczonego mleka w proszku do pozycji 2106. W zakresie przyczyn z powodu których uznał za prawidłowy dla spornego towaru kod PCN 1901 90 99 9, organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację własną jak i organu I instancji.

Spółka zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. Spółka zarzuciła decyzjom naruszenie art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995r. o NSA, rozporządzenia R.M. z dnia 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, art. 222 § 4 Kodeksu Celnego oraz § 1 ust. 3, § 2 ust. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia M.F. z dnia 20.11.1997r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. nr. 143, poz. 958 ze zm.), art. 122, art. 123, art.180 § 1, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 197 oraz art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że przede wszystkim organ odwoławczy zaniechał działań zmierzających do wyjaśnienia w trybie konwencyjnym rozbieżności klasyfikacyjnych spornego towaru, a w pozostałej części, przytoczyła argumenty którymi motywowała wnoszone w toku postępowania środki odwoławcze i pierwszą skargę do sądu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddala skargę jako bezzasadną.

Powody.

Organy celne należycie ustaliły skład surowcowy towaru w układzie: syrop glukozowy, tłuszcz roślinny, mleko, kazeiniany, stabilizator i jego przeznaczenie. Skoro zaś skład surowcowy i chemiczny towaru został rozpoznany, a przeznaczenie jako zabielacza do kawy nie było sporne, to pozostało do wykonania przypisanie towarowi kodu PCN. Badania laboratoryjne z 1999r. przeprowadzone z wykorzystaniem chromatografii cieczowej (HPLC) oraz detektora refraktometrycznego i detektora UV-VIS pozwoliły na ustalenie, że towar zawiera w swoim składzie surowcowym m. in. białko posiadające charakter białka mlecznego, glukozę oraz cukier mleczny - laktozę (k. 114 akt adm.), zaś prof. dr hab. J. G. z Instytutu [...] stwierdził, że składnik towaru określany jako "frakcja mleczna" jest po prostu przetworem mlecznym, określonym w technologii jako mleko odtłuszczone ( k. 162 akt adm.). Spółka uważała jednak, iż organ odwoławczy powinien był przeprowadzić dowód z opinii biegłego specjalisty z zakresu przemysłu mleczarskiego na okoliczność, jaki charakter miały pochodne mleka użyte do produkcji zabielacza, i czy można je traktować jako mleko. Wobec zgromadzonego materiału dowodowego odmowne stanowisko organu celnego w tej materii było prawidłowe i stanowiło wypadkową trafnego wyboru, czy dla rozstrzygnięcia przeprowadzenie wnioskowanych badań specjalistycznych jest uzasadnione i celowe. Według sądu brak było podstaw do przeprowadzania dowodu z dodatkowej opinii biegłego, bowiem nie biegły, a wyłącznie Prezes GUC uprawniony jest do określenia, w formie decyzji, kodu PCN towaru, co też był uczynił zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami. Nie wymaga szerszego uzasadnienia twierdzenie, że nie można się dopatrzyć w ogóle przydatności do rozstrzygnięcia opinii wydanej przez Spółkę zajmującą się problematyką klasyfikacji towarów na potrzeby statystyki ( SWW-PKWiU). Ponadto o tym, że "stan towaru" został przez organy celne ustalony bezbłędnie i ostatecznie, świadczy zgodność tych ustaleń z danymi zawartymi w orzeczeniu interpretacyjnym CSH (por. orzeczenie nr NCO571F1 na liście dokumentów opublikowanych w dniu 1.10. 2001r. w formacie elektronicznym na stronie internetowej WCO).

Prezes GUC nie był związany okazaną przez Spółkę holenderską WIT z dnia [...]., w której dla tego towaru wskazano kod PCN 2106 90 98, ani rozstrzygnięciem z dnia 22.01.2001r. podjętym na 239 posiedzeniu Komitetu ds. Kodeksu Celnego Sekcji Taryf i Nomenklatury Statystycznej Unii Europejskiej wskazującym na klasyfikację spornego zabielacza do pozycji 2106. Nie musiał więc w tej sprawie stosować do opinii organów celnych holenderskich z dwóch powodów. Po pierwsze w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można mieć zastrzeżeń co do tego, że holenderska WIT nie znalazła uznania polskich władz celnych. WIT zagraniczna podlegała ocenie polskiej administracji celnej, która dokonuje jej w oparciu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy i przepisy obowiązującego w Polsce prawa. Po wtóre dokument ten nie może być wiążący tylko dlatego, że wydany został przez administrację kraju członkowskiego UE. Stosujemy polskie, bardzo precyzyjne przepisy, oparte na ogólnych regułach interpretacji nomenklatury scalonej (wierne tłumaczenie europejskiej) i uzgodnione z europejskimi wyjaśnienia do niej. Natomiast stosowanie zasad unijnej taryfikacji obowiązywać będzie wówczas, gdy nastąpi akcesja Polski do UE. Ze strony UE pochodzi adekwatne wyjaśnienie - trafnie powoływane przez polskie organy celne - udzielone podczas obrad Podkomitetu ds. Współpracy Celnej i Podatków Pośrednich Polska - UE, a mianowicie że Polska nie jest zobowiązana do stosowania wiążącej informacji taryfowej UE, jak również UE nie jest zobowiązana do stosowania rozstrzygnięć klasyfikacyjnych wydawanych przez administrację celną Polski, a różnice interpretacyjne będą rozstrzygane w sposób przewidziany w Konwencji.

Nie jest zasadny zarzut, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył przepis art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w wyroku wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd wyrokiem z dnia 13.09.2002r., uchylił decyzję II instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodziło o wdrożenie postępowania konwencyjnego w celu uzyskania interpretacji Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego w przedmiocie klasyfikacji towarowej i wzięcie go pod uwagę przy wydawaniu ponownej decyzji. Organ odwoławczy uzyskał stanowisko WCO: Polska uległa w postępowaniu konwencyjnym o określenie kodu PCN spornego towaru. Komitet Systemu Zharmonizowanego WCO na 29 sesji (CSH/29) przyjął orzeczenie opatrzone datą 10. 04.2002r. NCO571F1 w sprawie klasyfikacji pochodzących od mleka zabielaczy do kawy, zatwierdzając dla spornego towaru kod PCN 210690. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy wyjaśnił dlaczego nie mogło ono mieć dobroczynnego -jak oczekiwała Spółka - wpływu na orzeczenie w osądzanej sprawie.

Dodać należy, że w Kodeksie celnym mamy wyłączenia prawa wewnętrznego przez postanowienia umowy międzynarodowej (art. 2 § 2), a w takim przypadku nie ma wątpliwości, że powinny być bezpośrednio stosowane postanowienia umów i konwencji międzynarodowych ratyfikowanych przez Polskę i to od daty ich wejścia w życie na podstawie stosownych publikowanych oświadczeń krajowych. Sytuacja nie już taka jasna w kwestii trybu uznania mocy wiążącej dla polskich organów celnych aktów wykładni (interpretacji) postanowień umowy międzynarodowej, zgodnych z jej treścią i dokonywanych przez WCO. Sąd (skład orzekający) stoi na stanowisku, że trybem właściwym do uznania mocy wiążącej dla polskich organów celnych aktów wykładni (interpretacji) postanowień umowy międzynarodowej, zgodnych z jej treścią i dokonywanych przez uprawniony organ WCO, jest implementacja rozumiana jako proces którego następstwem jest ich przeniesienie do prawa krajowego, w wyniku czego polskie organy celne stosują nie interpretacje ale już normy ustaw lub innych aktów prawa krajowego. Organy polskiej administracji celnej nie są uprawnione do stosowania wykładni (interpretacji) WCO w trybie sprawowanego przez nie orzecznictwa administracyjnego, a więc powinny je przestrzegać nie po udzieleniu, ale dopiero po ich formalnym włączeniu do krajowego porządku prawnego. W dniu 24.04.2003r. ogłoszone zostało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3.04.2003r. zmieniające rozporządzenie w sprawie Wyjaśnień do taryfy celnej ( Dz.U. nr 70, poz. 645), odnoszące się do tomu V tychże Wyjaśnień. Akt prawny wszedł w życie z dniem 9.05.2003r. i z tym dniem uzyskała moc obowiązującą interpretacja przyjęta na 29 sesji HSC w zakresie klasyfikacji taryfowej zabielacza do kawy o handlowej nazwie handlowej "Non Dairy Creamer 23H".

Brak podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia przez organy celne art. 222 § 4 Kodeksu Celnego oraz § 1 ust. 3, § 2 ust. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia M.F. z dnia 20.11.1997r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. W rozpatrywanych sprawach za prawidłowe zgłoszenie towaru wraz ze wszystkimi stosownymi dokumentami i prawidłowo wypełnionym zgłoszeniem celnym odpowiadała Spółka. Wskazanie w SAD błędnego na gruncie polskiego porządku prawnego kodu PCN jest wynikiem świadomego działania strony. W okresie obejmującym daty odpraw celnych - odprawy celne miały miejsce w październiku 1999r.- zgodnie z wyjaśnieniami Ministra Finansów do Taryfy celnej z dnia 24.08.1999r. (Dz. U. nr 74, poz. 830), które weszły w życie z dniem 24.09.1999r., sporny towar winien być klasyfikowany wg. kodu 1901 90 99 9. O treści tego wyjaśnienia, ani o stosowanym orzecznictwie polskich organów celnych Spółka nie mogła nie wiedzieć ani go nie znać. Spółka była wówczas w posiadaniu wydanej na jej rzecz holenderskiej WIT z dnia 23. 05.1997r., w której dla tego towaru wskazano kod 2106 90 98. Spółka wiedziała więc o istnieniu zasadniczej rozbieżności interpretacyjnej pomiędzy polskimi i zagranicznymi organami celnymi w odniesieniu do spornego towaru. Organ może odstąpić od poboru odsetek wyrównawczych tylko w przypadku gdy dłużnik udowodni, iż podanie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, lecz Spółka nie wykazała takich okoliczności.

W świetle opisanych powyżej faktów, sąd ocenia jako niezasadny zarzut skumulowanego naruszenia przez organy celne następujących przepisów Ordynacji podatkowej: art. 122 (zasada prawdy obiektywnej), art. 123 (zasada czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania), art.180 § 1 (pojęcie i rodzaje dowodów), art. 187 § 1 (obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego), art. 190 (prawo udziału strony w postępowaniu dowodowym), art. 191 ( zasada swobodnej oceny dowodów), art. 197(powołanie biegłego) oraz art. 210 § 4 (składniki decyzji). Organy celne nie naruszyły także - ponieważ nie znalazły zastosowania w sprawie - rozporządzenia R.M. z dnia 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, art. 222 § 4 Kodeksu Celnego oraz § 1 ust. 3, § 2 ust. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia M.F. z dnia 20.11.1997r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. nr 143, poz. 958 ze zm.). Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 ze zm. ) orzekł o oddaleniu skargi.

/-/ L. Drewniak - Żaba /-/ W. Zygmont /-/ B. Koś