Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1848/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 166 par. 4, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5, art. 41 ust. 4, ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2694/12 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

Z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

W dniu 17 kwietnia 2012 r. w m. [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki Scania o nr rej. [...]. Pojazdem kierował p. W. M. (kierowca), który wykonywał przewóz drogowy rzeczy – profili stalowych w imieniu przedsiębiorcy p. M. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą transport C. – A. H. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 17 kwietnia 2012 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. K.Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę pieniężną na M. R. w wysokości 9.900 złotych. Podstawę faktyczna rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej dwuosiowego pojazdu samochodowego.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że z protokołu pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 14 marca 2012 r. wynika, iż pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych 27142410 i 27142413 (z ważnymi świadectwami legalizacji ponownej). Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia 17 kwietnia 2012 r.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdy stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 13,625 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu – przekroczenie o 5,65 t;

- masa całkowita pojazdu 20,35 t – przekroczenie dmc o 2,35 t;

- kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.

Organ odwoławczy odnosząc się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazał, że pomimo wskazania przez organ jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. Nr 14, poz. 144), które nie obowiązywały w dniu kontroli, a zawarte zostały w treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. Nr 132, poz. 841).

Dalej wskazał, że pomimo braku wskazania w treści protokołu kontroli typu wag użytych do pomiarów, to jednak wskazano, iż kontrolę przeprowadzono przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr fabrycznych 27142410 i 27142413. Organy Inspekcji Transportu Drogowego korzystają z przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 i SAW. Mając na uwadze nr fabryczne wag jednoznacznie wynika, iż były to wagi typu LP 600. Wagi użyte do kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. z datą ważności do 30 października 2013 r.

Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie pojazdu. Kierowca był obecny podczas czynności kontrolnych, zostały mu okazane świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych o czym świadczy podpis kontrolowanego kierowcy pod oświadczeniem w protokole z dnia 17 kwietnia 2012 r., w którym zawarto wyniki pomiarów.

Odnosząc się do kolejnych argumentów strony odnośnie niesłusznej odpowiedzialności za poczynania kierowcy, organ wskazał, iż pojęcia podmiot wykonujący przewóz nie można utożsamiać z kierowcą pojazdu o czym świadczą przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.). Konkluzja przedsiębiorcy, iż to kierowca miałby ponosić odpowiedzialność administracyjną za popełnione naruszenia jest całkowicie błędna.

Natomiast odnośnie kwestii postępowania administracyjnego w zakresie odpowiedzialności załadowcy za stwierdzone naruszenie, mając na uwadze treść art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy z nia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. dalej zw. ustawa o drogach publicznych), zgodnie z którym karę pieniężną nakłada się na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, organ wyjaśnia, iż kara ta może być nałożona na ten podmiot równocześnie, obok odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. Organ zwrócił uwagę, iż ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie – w chwili rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy zmienił się stan prawny, gdyż weszła w życie w całości ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321).

K. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. zawiadamiając stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego wezwał stronę do przedstawienia dowodów na istnienie okoliczności wyłączającej jej odpowiedzialność. Strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200 r. Nr 98 poz. 1070 z późn. zm., dalej zw. k.p.a.). Zaskarżona decyzja zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedsiębiorca, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie organowi do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie przedsiębiorca wniósł o wstrzymanie rygoru wykonalności decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

W uzupełniającym piśmie procesowym skarżący powołując się na opinię organizacji międzynarodowych (WELMEC), specjalizujących się w sprawach dokonywania "ważenia" podniósł, że pomiary dokonane wagami do kontroli nacisków osi pojazdu nie powinny być podstawą do określania rzeczywistej masy pojazdów.

Potwierdzają to opinie Głównego Urzędu Miar oraz raporty Najwyższej Izby Kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę na uzasadnioną.

Przeprowadzona przez Sąd I instancji analiza przedmiotowego protokołu kontroli nr [...] z dnia 17 kwietnia 2012 r. potwierdza stwierdzenia skarżącego. W szczególności jako miejsce zatrzymania/miejsce kontroli podano: Ś. Natomiast w protokole pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów podano G., gmina Ś., Dk nr 1 [...]. Pod poz. 3 tego protokołu stwierdzono: "Dopuszczalny nacisk osi pojedynczej na danej drodze w kN: 115’. We właściwym protokole kontroli na str. 1 określono dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej na danej drodze na 8,0 t. Jednocześnie w krótkim opisie naruszenia na str. 3 protokołu zawarto dwa następujące zdania: "W dniu 17.04.2012 r. na ul. W.w miejscowości Ś. (dopuszczalny nacisk na oś 8,0 t) zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki Scania o nr rej. [...]." oraz zdanie "Pojazd zatrzymano na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.". Trudno to uznać za oczywistą omyłkę. W treści protokołu kontroli nie określono też do jakiej kategorii drogi została zaliczona ul. W.w m. Ś., a odnosząc się do wyników pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu stwierdzono, że pomiaru tego dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, podając ich numery fabryczne (27142410, 27142413), ale nie określając typu wag użytych do kontroli. Ze świadectw legalizacji ponownej tych wag wynika, że były to wagi typu LP 600, stanowiące wagi nieautomatyczne elektroniczne do ważenia nacisku kół lub osi pojazdów. Wagami tymi dokonano tez pomiaru dmc kontrolowanego pojazdu. Tymczasem już wcześniej organ odwoławczy (GITD) stwierdził (w decyzji z dnia 10 czerwca 2010 r., przedstawionej w wyroku WSA o sygn. akt VI SA/Wa 1678/10), że " ... wagi typu LP 600 nie powinny być używane do wyznaczania masy całkowitej pojazdu (pkt 2.4 certyfikatu zatwierdzenia). Zgodnie z instrukcją ważenia wagi tego typu służą do określania nacisków na osie pojazdów. W związku z powyższym ustalenia organu I instancji, dotyczące przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, nie mogą stanowić podstawy do ukarania strony za te naruszenia, gdyż wyniki pomiaru zostały uzyskane przy pomocy nieprzystosowanych do tego urządzeń. W związku z powyższym organ odwoławczy uchylił decyzje organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dmc zespołu pojazdów oraz umorzył postępowania organu I instancji w tym zakresie".

Nadto Sąd nie może nie zwrócić uwagi na fakt, iż organ odwoławczy lakonicznie stwierdził, że w protokole wskazano nr wag, a Inspekcja Transportu Drogowego korzysta w przenośnych wag typu LP 600 i SAW, wobec tego to musiały być wagi typu LP 600.

Brak prawidłowych ustaleń faktycznych stanowi nie tylko kwalifikowaną wadę protokołu jako podstawowego dokumentu poświadczającego kontrolę, ale w zakresie wydanej decyzji nakładającej karę stanowi o rażącym naruszeniu przepisów postępowania, na które powołuje się strona w odwołaniu.

Sąd nie zgodził się natomiast z zarzutem skarżącego, że w rozpatrywanej sprawie miało miejsce przypisanie przez organy orzekając w sprawie o naruszenia popełnionego przez kierowcę wyłącznie przewoźnikowi.

Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniósł organ – Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt. 1 i pkt 2 oraz art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zarzucając temu wyrokowi:

1) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 106 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie rzeczywistego miejsca zatrzymania i kontroli pojazdu skarżącego, oraz nie ustaliły, do jakiej kategorii drogi zaliczona została ul. W.w Ś., podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób oczywisty wynika (vide: protokół kontroli w aktach sprawy), iż zatrzymanie pojazdu do kontroli miało miejsce właśnie na ul. W. w Ś., przy czym fakt zaliczenia tej drogi do określonej kategorii (determinującej dopuszczalny nacisk osi) stanowi wyłącznie okoliczność prawną, gdyż wynika to wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a nie okoliczność faktyczną, natomiast jedynie sama kontrola i ważenie pojazdu przeprowadzone zostały w miejscowości G., przy drodze krajowej nr 1 [...], na której dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej wynosi 11,5 t, z uwagi na zlokalizowanie w tym miejscu odpowiedniego stanowiska do ważenia pojazdów, legitymującego się protokołem pomiaru pochylenia terenu (vide: protokół w aktach

sprawy);

2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a, przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i nie odniosły się do zarzutów strony, wobec faktu, że ważenie pojazdu zostało przeprowadzone za pomocą wag LP 600, zdaniem strony służących tylko do pomiarów nacisku kół i osi pojazdu, a nie określenia jego masy całkowitej, a ponadto w protokole kontroli wskazano same tylko numery tych wag, wobec czego strona nie miała informacji na temat ich typu, podczas gdy strona została w toku postępowania poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaś świadectwa legalizacji ponownej wag stanowiły załączniki do protokołu kontroli i znajdowały się w aktach sprawy, a strona nie wykazała żadnymi dowodami, ażeby wyniki pomiarów uzyskane podczas ważenia przy użyciu wag LP 600 były błędne;

3) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym założeniu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar masy kontrolowanego pojazdu mógł być wadliwy, gdyż został przeprowadzony za pomocą wag LP 600, przy czym Sąd I instancji, poza lakonicznym powołaniem się na jedną z wcześniejszych decyzji organu odwoławczego wydaną w całkowicie innej sprawie, w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego przyjął, że przy użyciu wag LP 600 nie jest możliwe dokonanie przedmiotowych ustaleń;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 5 i art. 41 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych w związku z § 1 i załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 138, poz. 932) oraz § 1 i załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 138, poz. 933), a także § 1 pkt 2 i załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, mazowieckim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim (Dz. U. Nr 59, poz. 371), w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu w sprawie, z których to przepisów jednoznacznie wynika, że ulica W. w Ś. nie została zaliczona do dróg wojewódzkich lub dróg krajowych, po których w dniu kontroli mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi pojedynczej do 10 t lub pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, wobec czego droga ta stosownie do treści przepisu art. 41 ust. 6 ustawy o drogach publicznych stanowiła wyłącznie drogę, na której dopuszczalny nacisk osi wynosi 81;

5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 lit. a pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str. 1-16, obecnie zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu LP 600 przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi pojazdu, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej;

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna organu została oparta na obu podstawach kasacyjnych wskazanych art. 174 p.p.s.a., w takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty przepisów procesowych w postępowaniu sądowym tym bardziej, że zarzuty dotyczące postępowania administracyjnego były podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji przez Sąd I instancji

W ocenie NSA nietrafne są zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie przez sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 106 par. 4 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77, art. 107 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, ze organy nie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych będących podstawą zastosowania przepisów prawa materialnego szczególnie w zakresie przeprowadzenia kontroli i ważenia pojazdu, gdyż szczegółowa analiza treści protokołu kontroli dokonana przez Sąd I instancji istotnie dała podstawę do powzięcia przez Sąd I instancji wątpliwości co do sposobu przeprowadzenia tej kontroli.

Sąd I instancji trafnie zauważył, że istnieją rozbieżności w treści protokołu kontroli odnośnie miejsca zatrzymania pojazdu i miejsca przeprowadzenia ważenia, które mogą wskazywać, że nie ustalono w sposób precyzyjny miejsca naruszenia ograniczenia nacisku pojazdu na osie oraz jego dopuszczalnej masy całkowitej w zależności od zakwalifikowania drogi do określonej kategorii determinującej dopuszczalny nacisk osi.

Ta wątpliwość zawarta w protokole kontroli nie została w sposób jednoznaczny wyjaśniona, a okoliczność ta miała istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zastosowania określonych przepisów prawa materialnego a konkretnie art. 5 i art. 41 ust. 4 i 6 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 1 i załącznikiem rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony oraz § 1 i załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się po nacisku osi do 10 ton, a także § 1 pkt 2 i załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych między innymi w województwie k.

Argument organu, że w innych miejscu pojazd został zatrzymany, a w innym przeprowadzono o kontrolę i dlatego pojawiła się w protokole ta nieścisłość, co do określenia miejsca zatrzymania pojazdu jest o tyle nieprzekonywujący, że ściśle analizując treść protokołu Sąd I instancji nie mógł przyjąć, że ustalenia przyjęte przez organ odwoławczy są niekwestionowane i dawały podstawę do nałożenia kary pieniężnej na M. R. z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie oraz dopuszczalnej masy całkowitej na określonej drodze wojewódzkiej.

Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący nieprawidłowości przyjęcia przez Sąd I instancji ustaleń organu w zakresie sposobu ważenia pojazdu przy pomocy określonych wag typu LP 600 również należało uznać za nietrafny, gdyż Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę, że w protokole kontroli stwierdzono jedynie, że pomiaru dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych podając ich numery fabryczne ale nie określając typu wag użytych do kontroli. Ze świadectw legalizacji ponownej tych wag wynika, ze były to wagi typu lp 600 nieautomatyczne elektroniczne do ważenia nacisku kół lub osi pojazdów.

Wagami tymi dokonano tego pomiaru dmc kontrolowanego pojazdu i Sąd I instancji powołując się na stanowisko w tym zakresie wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1678/10 i na odpowiedni punkt certyfikatu zatwierdzenia zajął stanowisko poddające rzetelność przeprowadzonego ważenia pojazdu i uzasadniono wątpliwość, która nie została usunięta również w skardze kasacyjnej. Zgodnie z instrukcją ważenia wagi tego typu służą do określenia osi nacisków pojazdu. W związku z powyższym ustalenia organu dotyczące przekroczenia masy całkowitej kontrolowanego pojazdy nie mogą stanowić podstawy ukarania strony za to naruszenie, gdyż wyniki pomiaru zostały uzyskane przy pomocy nie przystosowanych do tego urządzeń.

Skoro przyczyną uchylenia zaskarżonych decyzji przez sąd I instancji było jedynie naruszenie przepisów postępowania przez organ i istotne uchybienia w ustaleniu stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego to zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia prawa materialnego nie podlegały rozważeniu, gdyż nie zostało przesądzone, że nie mogły być one zastosowane jeśli by został ustalony prawidłowy stan faktyczny, który wypełniałby dyspozycję skazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Wydaję się, ze przedwczesnym byłaby analiza treści przepisów prawa materialnego i ich wykładnię bez stwierdzenia, że ustalony przez organ stan faktyczny, a mianowicie przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi oraz dopuszczalnej wagi całkowitej pojazdu na określonej drodze krajowej bądź wojewódzkiej miało faktycznie miejsce, a to mogło być tylko i wyłącznie ustalone w oparciu o precyzyjny pomiar nacisku i ciężaru całkowitego oraz w odniesieniu do określonego miejsca zatrzymania pojazdy na drodze do kontroli. Wszystko to winno znaleźć jednoznaczne odzwierciedlenie w protokole kontroli tak aby decyzja o ukaraniu mogła być skontrolowana przez Sąd administracyjny w zakresie zgodności jej z prawem i to zarówno przepisami prawa materialnego i jak i przepisami procedury administracyjnej w tym również szczególną regulacją zawartą w ustawie o transporcie drogowym dotyczącą przeprowadzenia kontroli pojazdu na drodze publicznej.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.