Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1001/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Warszawa, 19 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędzia WSA Anita Wielopolska Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pracę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2020 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister) decyzją z [...] lutego 2020 r., [...] – po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą na [...] (dalej: Spółka) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: Wojewoda) z [...] stycznia 2020 r., [...] orzekającą o odmowie wydania spółce zezwolenia na pracę typ E dla obywatela [...] – O. L. (dalej: Cudzoziemiec) w związku z zamiarem jego delegowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ odwoławczy argumentując swoje rozstrzygnięcie wskazał, że [...] września 2019 r. do Wojewody wpłynął wniosek Spółki o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca typ. D, dla ww. Cudzoziemca w związku z jego delegowaniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usług o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługi eksportowej) na stanowisku [...] na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Pismem z [...] listopada 2019 r. skarżąca dokonała korekty złożonego wniosku w zakresie typu zezwolenia o jakie wnioskuje, tj. wskazała zezwolenie typu E. Z kolei, w dniu [...] listopada 2019 r. zwróciła się z prośbą do organu I instancji o wydanie zezwolenia na pracę typ D dla Cudzoziemca na rzecz spółki.

Wojewoda wspomnianą wyżej decyzją z [...] stycznia 2020 r., orzekł o odmowie wydania wnioskowanego zezwolenia z uwagi na niewypełnienie kryteriów udzielenia zezwolenia na pracę typ E, określonych w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409, dalej: "ustawa o promocji").

Organ odwoławczy po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał powyższe stanowisko organu za prawidłowe.

Minister wskazał, że zezwolenie typ E nie obejmuję sytuacji dotyczących delegowania cudzoziemca w celu pełnienia funkcji w zarządzie osoby prawnej lub realizacji usług na terytorium Polski. Zezwolenie na pracę typ E nie jest także wydawane w przypadku delegowania cudzoziemca do oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego albo podmiotu z nim powiązanego. We wszystkich wymienionych przypadkach ustawodawca przewidział odrębne rodzaje zezwoleń (typ B, C i D). Tak więc, jeżeli celem delegowania pracownika jest wykonywanie usługi na terytorium Polski na rzecz innego podmiotu, konieczne jest uzyskanie zezwolenia na pracę właściwego dla przypadku usługi eksportowej (tj. zezwolenia typu D).

Nadto, organ II instancji wskazał, że z analizy załączonej do akt sprawy "umowy podwykonawstwa", wynika, że podmiot zagraniczny, tj. Spółka, zamierza delegować cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usługi polegającej na wykonaniu robót [...] do przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Uwzględniając powyższe ustalenia Minister stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji.

Odnosząc się natomiast do przedstawionych w odwołaniu argumentów strony dotyczących spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na pracę typ D, organ II instancji wskazał, że "usługa eksportowa", którą zobowiązał się realizować na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiot zagraniczny ma bardzo szeroki zakres przedmiotowy, a przedłożona do akt sprawy "umowa o podwykonawstwo" została zawarta na czas nieokreślony. Zgodnie z treścią umowy, którą skarżąca zawarła z przedsiębiorcą polskim - [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu [...] sierpnia 2019 r. przedmiotem umowy są "roboty budowlane", natomiast zakres usług określany jest każdorazowo dla poszczególnych zleceń. W ocenie organu odwoławczego wskazane okoliczności świadczą o tym, że usługa, którą ma realizować podmiot zagraniczny na terytorium Polski, nie wykazuje cech "tymczasowości" i "okazjonalności" lecz ma charakter zorganizowanej i ciągłej usługowej działalności gospodarczej. W takiej sytuacji nie będzie miał zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o promocji, bowiem nie będzie to usługa eksportowa. Brak kwalifikacji działań podmiotu jako usługi eksportowej jest przesłanką wydania decyzji negatywnej w przedmiocie udzielania zezwolenia na pracę D.

Pismem z 3 kwietnia 2020 r. Spółka wywiodła skargę na decyzję Ministra z 28 lutego 2020 r., zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 5 oraz art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca oraz wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń (Dz. U. z 2017 r., poz. 2345, dalej: rozporządzenie), poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie spółka nie wykazała spełnienia przesłanek warunkujących wydanie na rzecz spółki zezwolenia na pracę typu E dla cudzoziemca, podczas gdy złożony do akt sprawy materiał dowodowy, w tym w szczególności umowa o podwykonawstwo z [...] sierpnia 2019 r., oraz list oddelegowujący z [...] września 2019 r. jednoznacznie wskazują, iż cudzoziemiec wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i będzie delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 30 dni w ciągu kolejnych 6 miesięcy w innym celu niż wskazane w art. 88 usta. 1 pkt 2-4 ustawy o promocji;

2. art. 88 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 88f ust. 1 ustawy o promocji poprzez błędne uznanie, iż w decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia typu E nie zachodzi możliwość wskazania podmiotu, do którego cudzoziemiec jest delegowany, podczas gdy norma wskazana w art. 88f ust. 1 ustawy o promocji nie zawiera enumeratywnego wyliczenia typów zezwoleń, w których organ wskazać może podmiot, do którego cudzoziemiec będzie delegowany;

3. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż Spółka, składająca wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca za pośrednictwem portalu www.praca.gov.pl uprawniony jest do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia typ E bez wskazania danych podmiotu, do którego cudzoziemiec będzie delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy w części 1.6. formularza składanego w formie elektronicznej na portalu www.praca.gov.pl. dla skutecznego wypełnienia wniosku konieczne jest wskazanie danych pracodawcy, do którego cudzoziemiec będzie delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i orzeczenie o uchyleniu zaskarżonej decyzji;

2. zobowiązanie Ministra do wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na pracę typu E dla cudzoziemca na rzecz Spółki w terminie tygodnia od uprawomocnienia się wyroku;

3. orzeczenie zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej, w tym również kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Jednocześnie Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

a) Listu oddelegowującego z dnia [...] września 2019 r.;

b) Umowy o podwykonawstwo z dnia [...] sierpnia 2019 r.

c) Załącznika nr 1 – Szczegółowy zakres usług

na okoliczność spełnienia przez Stronę wszelkich przesłanek warunkujących wydanie w niniejszej sprawie decyzji zgodnej z żądaniem tj. wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca typ E.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że jak podniesione zostało w korekcie przedmiotowego wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla Cudzoziemca, Spółka wniosła o korektę wniosku poprzez wpisanie: Typ zezwolenia: E. Zdaniem Spółki powyższy wniosek, zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji jest zasadny i zasługiwał na uwzględnienie przez organ II instancji z uwagi na zamiar delegowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca wykonującego pracę u pracodawcy zagranicznego, tj. spółki, nieposiadającej oddziału lub zakładu w Polsce, na okres przekraczający 30 dni w ciągu kolejnych 6 miesięcy w innym celu, niż wykonywanie usługi eksportowej.

Ponadto Strona podniosła, że nie powinien być znaczący dla potrzeb niniejszego postępowania fakt, iż umowa o podwykonawstwo zawarta pomiędzy skarżącą a [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w dniu [...] sierpnia 2019 r. jest ramową umową współpracy, na podstawie której spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zobowiązuje się do wykonywania szeregu usług na rzecz skarżącej. W ocenie organu wydającego zezwolenie na pracę, w przedmiotowym postępowaniu analizie podlegać powinna bowiem konkretna usługa, dla realizacji której delegowany ma być cudzoziemiec. Dodatkowo, błędnym jest przyjęcie przez Wojewodę, a w ślad za nim przez Ministra, iż zezwolenie typu E dotyczy sytuacji, w których pracownik delegowany jest na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wskazania konkretnego podmiotu po stronie polskiej. Jak zauważone zostało przez organ, skarżąca wypełniła formularz wniosku zgodny z obowiązującym wzorem dostępnym na portalu www.praca.gov.pl. Natomiast podczas wypełniania wniosku dostępnego na ww. portalu, spółka każdorazowo odpowiedzieć musi na pytanie postawione w części 1.6. Informacje dotyczące podmiotu, do którego cudzoziemiec jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub podmiotu będącego pracodawcą użytkownikiem w przypadku ubiegania się o wydanie zezwolenia na pracę przez agencję pracy tymczasowej: "Czy cudzoziemiec jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej?". Zdaniem spółki, nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawa o promocji w zw. § 2 ust. 5 rozporządzenia wnioskowane zezwolenie na pracę dotyczy cudzoziemca delegowanego, w związku z czym. wypełniając formularz w formie elektronicznej na portalu www.praca.gov.pl, po udzieleniu odpowiedzi twierdzącej na wyżej postawione pytanie, koniecznym jest wskazanie danych podmiotu, do którego pracownik będzie delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niedochowanie tego obowiązku uniemożliwia skuteczne wypełnienie i wysłanie formularza za pośrednictwem rządowej platformy służącej m.in. do obsługi pracodawców.

Nadto, strona skarżąca podniosła, że brak jest w obowiązującej ustawie o promocji bądź rozporządzeniu informacji o możliwości delegowania pracownika przez podmiot nieposiadający oddziału lub zakładu bez wskazania konkretnego pracodawcy, do którego pracownik ma być delegowany.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.), zwanej ustawą o covid. Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia) oraz zarządzenie nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r.

Mając na uwadze powyższe regulacje, Sąd rozpoznał niniejszą skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid. Sąd również uwzględnił wnioski dowodowe wymienione w skardze, dołączone do akt sprawy

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy Spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Spółka zamierza delegować cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usługi polegającej na wykonaniu robót [...] do przedsiębiorcy polskiego [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Umowa została zawarta na czas nieokreślony.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o promocji zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec:

1) wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji albo w związku z prowadzeniem spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej jako komplementariusz, albo w związku z udzieleniem mu prokury przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres przekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy;

3) wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym do oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego albo podmiotu powiązanego, w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, z pracodawcą zagranicznym;

4) wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego oddziału, zakładu lub innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa);

5) wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 30 dni w ciągu kolejnych 6 miesięcy w innym celu niż wskazany w pkt 2-4.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że każda z powyższych 5 sytuacji odnosząca się do możliwości uzyskania zezwolenia jest inna. W pkt 1 – 4 powyższego przepisu wskazano konkretne przesłanki, które należy spełnić aby uzyskać określone zezwolenia. Ostatni pkt 5 natomiast odnosi się do wszystkich innych celów wykonywania pracy niż wskazane w pkt 2-4, przy czym dodatkowo podaje przedział czasowy wykonywania pracy na jaki zezwolenie można uzyskać. Aby uzyskać konkretne zezwolenie należy zatem spełnić przesłanki choć jednego z powyższych punktów (przy czym niektóre z nich zawierają przesłanki, które należy spełnić kumulatywne).

Odnosząc się do wniosku Spółki, należy zauważyć, że zasadnie organ stwierdził, że Spółka nie spełnia przesłanek określonych w pkt 1-4 art. 88 ustawy o promocji, aby uzyskać zezwolenie na pracę na ww. podstawie. Przede wszystkim Spółka nie ma na terenie oddziału, zakładu na terenie Polski, gdzie miałby cudzoziemiec wykonywać pracę. Nie jest to też przypadek wykonywania pracy przez cudzoziemca określony w pkt 2 ww. przepisu odnoszący się do pełnienia funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką prawa handlowego. Poza tym cudzoziemiec nie wykonuje pracy u pracodawcy zagranicznego, który deleguje go na terytorium Polski do oddziału tej spółki bądź podmiotu powiązanego z pracodawcą zagranicznym. Nie mamy też do czynienia z sytuacją, do której odnosi się pkt 4 art. 88 ust. 1 ustawy o promocji (zezwolenie typu D) – z usługą ekspresową. Zasadne jest bowiem twierdzenie organu, że okoliczności sprawy wskazują, że nie mam tu mowy o wykonywaniu pracy w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym. Te okoliczności sprawy – zdaniem Sądu są bezsporne.

Odnosząc się natomiast do ostatniego zezwolenia typ E, do którego odnosi art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji, należy zauważyć, że w ocenie Sądu – w przepisie tym zostały określone następujące przesłanki uzasadniające uzyskanie zezwolenia na pracę:

1. cudzoziemiec wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego

2. jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

3. na okres przekraczający 30 dni w ciągu kolejnych 6 miesięcy

4. w innym celu niż wskazany w pkt 2-4 ustawy.

Z powyższego nie wynika, że przepis ten ogranicza zatrudnienie na terytorium Polski cudzoziemca, który wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego nie mającego oddziału czy zakładu w Polsce, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Podobnie, jak nie wyklucza możliwości delegowania na terytorium Polski do pracy u innego przedsiębiorcy. Jednocześnie należy zauważyć, że organ nie dopuszczając uznania powyższego stanowiska, nie wskazał przepisu, który by uniemożliwiał dokonanie takiej czynności. Dodatkowo wskazać trzeba, że w art. 88f ustawy o promocji określono, co powinno zawierać zezwolenie na pracę, w tym w ust. 1 tego przepisu wskazano, że (...) W przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 i 4, w zezwoleniu na pracę jest określany podmiot, do którego cudzoziemiec jest delegowany. Jeżeli zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego, w zezwoleniu na pracę jest określany pracodawca użytkownik.

Z przepisu tego jednoznacznie wynika, kiedy należy obligatoryjnie wskazać podmiot, do którego pracownik jest delegowany, tj. w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 i 4. Przy czy przepis ten jednocześnie nie wyklucza możliwości wskazania takiego podmiotu w innych przypadkach określonych w ustawie, jeżeli taka sytuacja jest uzasadniona.

Ponadto w ocenie Sądu nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, że z umowy Spółki wynika, że cudzoziemiec został zatrudniony na czas nieokreślony. W art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji nie wymieniono na jaki okres "umowa o podwykonawstwo" ma być zawarta. Należy też zauważyć, że ta okoliczność nie ma wpływu na uzyskanie zezwolenia na pracę typ E, także z tego powodu, że sam przepis wskazuje ramy/granice czasowe, jak długo na terenie Polski cudzoziemiec będzie mógł pracować po uzyskaniu takiego zezwolenia. W przepisie tym bowiem wskazano, że cudzoziemiec będzie mógł pracować tylko w ciągu kolejnych 6 miesięcy (nie dłużej), na okres dłuższy niż 30 dni. W sytuacji zatem upływu tego okresu, pracodawca będzie musiał wystąpić o nowe zezwolenie bądź o przedłużenie już istniejącego, a zawarta umowa na czas dłuższy niż 6 miesięcy nie ma wpływu na dopuszczalny okres obowiązywania zezwolenia.

Podnieść także należy, że – nie można zgodzić się z Ministrem – że w ramach zezwolenia typu E - art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji nie dopuszcza możliwości realizacji usług na terytorium Polski w ramach wykonywana pracy u pracodawcy zagranicznego. Należy zauważyć, że art. 88c ust. 6 pkt 1 ustawy o promocji wprost wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 – 5 ustawy, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli m.in. wykonywanie pracy przez cudzoziemca będzie odbywało się na warunkach zgodnych z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4-8 oraz art. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2206).

Wobec powyższych twierdzeń Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób nieprawidłowy odkodowały przesłanki uzyskania zezwolenia typ E, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich uchylenie, gdyż przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 300 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu oraz dokonaną w nim ocenę prawną.