Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 202/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 4, art. 6 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi S. R., R. G. i M. S. na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 29 kwietnia 2013 r. nr XXXV/292/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Rokietnica oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r. S. R., R. G. i M. S., zastępowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Gminy Rokietnica, skargę na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Rokietnica, rejon ul. Golęcińskiej, ul. Pocztowej, ul. Dworcowej, ul. Szamotulskiej, ul Podgórnej i ul. Rolnej (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Z 2013 r. poz. 3949, dalej jako Miejscowy Plan, Uchwała) w zakresie przebiegu drogi [...] przez działkę skarżących nr [...] (§3 pkt [...] miejscowego planu i będące skutkiem tego przepisu: §[...], załącznik nr 1 - rysunek graficzny). Pełnomocnik zarzucił naruszenie:

1. art. 2, art. 21 ust. 1-2, art. 32 ust. 1-2 Konstytucji - poprzez działanie organów jednostek samorządu terytorialnego przy wykonywaniu władztwa planistycznego w zakresie niezgodnym z ideą demokratycznego państwa prawa oraz poprzez niezasadne, w szczególności nieuzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, naruszenie prawa własności,

2. przepisów Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - art. 1 Pierwszego Protokołu do tekstu Konwencji (ochrona prawa własności) - niezasadne, w szczególności nieuzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, naruszenie prawa własności,

3. art. 140 kodeksu cywilnego poprzez niezasadne, w szczególności nieuzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, naruszenie prawa własności,

4. art. 1 ust. 2 pkt 4, art. 6 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) poprzez nadużycie władztwa planistycznego, nieuwzględnienie interesu właścicieli nieruchomości – Skarżących, oraz niepełne i nierzetelne rozpatrzenie zgłoszonych do planu uwag - ograniczające się niemal jedynie do wskazania uprawnień Gminy w zakresie gospodarki przestrzennej.

Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności ewentualnie o uchylenie zaskarżonej uchwały w zakresie[...] , w zakresie przebiegu drogi [...] przez działkę Skarżących [...] Nadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania oraz stwierdzenie, że Uchwała w zaskarżonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadniając pełnomocnik napisał, że Uchwała we wskazanym wyżej zakresie stanowi wyraz nadużycia władztwa planistycznego gminy i jako taka jest nieważna. Narusza także konstytucyjne prawo własności jej właścicieli. Przeprowadzenie [...] drogi przez działkę wnioskodawców nie jest niezbędne dla zapewnienia ciągłości ciągów komunikacyjnych w miejscowości, stąd nie ma potrzeby ingerowania w prawo własności Skarżących. Skarżący mają interes prawny w złożeniu niniejszej skargi bowiem działka należąca do skarżących leży w granicach skarżonego planu, a zapisy planu dotyczą jej bezpośrednio.

Pełnomocnik ocenił, że ograniczenie funkcjonalności działki (sposobu korzystania oraz ewentualnej zabudowy) stanowi o ograniczeniu prawa własności skarżących bez zachowania należytych proporcji i nie jest podyktowane racjonalnymi kierunkami gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego oraz ładu przestrzennego. Umiejscowienie poprzecznej drogi gminnej [...], dzielącej działkę skarżących na dwie nierówne części (odcięta część stanowić będzie niedużą i nieatrakcyjną działkę o powierzchni [...] m2) ingeruje w sposób nieuzasadniony w przysługujące skarżącym prawo własności oraz zniweczy możliwość dotychczasowego korzystania z działki, wprowadzi ruch na nieruchomości właścicieli, utrudni spokojne korzystanie z nieruchomości oraz ruch maszyn rolniczych a także zagospodarowanie istniejącego na działce sadu owocowego, istotnie zmniejszy wartość nieruchomości oraz zmniejszy jej powierzchnię (działka zostaje praktycznie okrojona z 3 stron), uniemożliwi planowane ogrodzenie nieruchomości, spowoduje powstanie nieatrakcyjnej gospodarczo działki o powierzchni [...] m2, otoczonej z dwóch stron drogami gminnymi oraz uniemożliwi planowany przez właścicieli podział nieruchomości (nieruchomość jest bowiem zapisana w spadku dwóm spadkodawczyniom i miała być wykorzystana poprzez podział na dwie atrakcyjne użytkowo działki. Dalej pełnomocnik ocenił, że ingerencja w prawo własności skarżących nie jest konieczna, gdyż wszystkie sąsiednie nieruchomości mają zapewniony dostęp do drogi publicznej, który można ewentualnie także zapewnić poprzez poprowadzenie dróg wewnętrznych. Składając pierwsze zarzuty do planu podziału właściciele także wskazali, że poprowadzone drogi wewnętrzne z placami do zawracania wystarczająco zapewnia ciągłość komunikacyjną na obszarze.

Pełnomocnik podkreślił, że skoro skarżący nie dzielili swojej działki to konsekwencje dokonanych podziałów powinny obciążyć tych właścicieli, którzy postanowili podzielić na swoje nieruchomości działki budowlane. Ocenił, że nie ma potrzeby w ogóle wprowadzania łącznika pomiędzy drogami, a w szczególności przebiegającego przez środek działki wzywających - ewentualnie można rozważyć przeprowadzenie drogi po granicy działki przeciwległej do granicy działki przy ulicy [...] (tj. wzdłuż tyłu działki). Pomimo, że Skarżący nie składali obecnie wniosków o podział nieruchomości - w związku z podziałem dokonanym na wniosek innych sąsiadów, to oni stracą możliwość swobodnego korzystania ze swojej własności. Całkowicie stracą także możliwość planowanego na przyszłość podziału działki na dwie duże i eleganckie działki budowlane.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Rokietnica wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając napisał, że głównym kierunkiem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego projektem planu jest funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z art. 20 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W związku z powyższym przeznaczenie terenów na obszarze opracowania projektu planu to funkcja mieszkaniowa, mieszkaniowo-usługowa -oraz usługowa wraz z terenami komunikacji. Niezbędnym dla funkcjonowania i właściwego zagospodarowania terenów są właśnie tereny komunikacji. Układ drogowy, stanowiąc szkielet dla obszarów zurbanizowanych, determinuje jego funkcjonowanie i rozwój pełniąc role:

usługową - umożliwiając funkcjonowanie obszaru, decyduje o jakości życia mieszkańców i wspomaga realizację celów publicznych,

rozwojową - udostępniając teren, decyduje o aktywacji terenów,

kompozycyjną - liniowym charakterem wpływa na strukturę przestrzenną i jakość krajobrazu. Jest też równoważny z przestrzennymi rozwiązaniami architektoniczno-urbanistycznymi.

Jedną z podstawowych funkcji drogi jest zapewnienie dojazdu. Stąd też zmiana przeznaczenia terenów z rolnych na mieszkaniową wymaga wytyczenia nowych dróg, w tym o funkcji drogi publicznej. Natomiast efektem braku całościowej i spójnej koncepcji obsługi samochodowej danego terenu są rozwiązania niefunkcjonalne (drogi bez przejazdu o długości powyżej 50m, czy też drogi o szerokości 5-7m), czego przykładem są dokonane wcześniej podziały na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W Miejscowym Planie, tereny przeznaczone pod nowe drogi publiczne zostały wyznaczone w nawiązaniu do istniejącego zagospodarowania, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów. Wójt ocenił, że przedstawiony projekt planu miejscowego zawiera rozwiązania optymalne.

Odnosząc się do zarzutu, że w wyniku wytyczenia dróg wokół i w poprzek nieruchomości Skarżących powstanie działka o pow. [...] m2, uznana za niedużą i nieatrakcyjną Wójt napisał, że na wyznaczanie przebiegu drogi wpływ mają przede wszystkim: funkcja jaką droga będzie pełnić, powiązanie lub brak powiązania z innymi drogami, parametry techniczne przypisane do klasy drogi, sposób odwodnienia drogi, istniejące zagospodarowanie terenu, ukształtowanie terenu, stan własności nieruchomości, itd. Rolą projektanta jest maksymalizowanie korzyści (minimalizowanie niekorzyści) wynikających z danego rozwiązania. Dlatego też użyte sformułowanie, że przebieg drogi jest optymalny oznacza, że jest on wypadkową (najlepiej dostosowanym rozwiązaniem do) ww. uwarunkowań. Jedną z cech drogi jest zapewnienie dostępu do terenu, a w konsekwencji możliwość jego aktywacji, przy czym należy dążyć, aby drogi były maksymalnie możliwie użyteczne tzn. np.: zapewniały dojście i dojazd do terenu z dwóch lub więcej kierunków, umożliwiały podział więcej niż jednej nieruchomości, itd.

Odnosząc się do argumentu, że wytyczenie dróg w sposób, w jaki zostało to dokonane w planie, nie jest konieczne, gdyż wszystkie nieruchomości mają zapewniony dostęp do drogi publicznej, który można ewentualnie także zapewnić poprzez poprowadzenie dróg wewnętrznych Wójt napisał, że jest to jak najbardziej możliwe, ale skutkiem braku spójnej koncepcji obsługi samochodowej danego terenu będą rozwiązania niefunkcjonalne (drogi bez przejazdu o długości powyżej 50m, czy też drogi o szerokości 5-7m), czego przykładem są dokonane podziały na terenie objętym Miejscowym Planem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Podstawę prawną skargi wniesionej w niniejszej sprawie stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej u.s.g.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi.

Nie budzi wątpliwości, że uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym również zostały spełnione. Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do Urzędu Gminy w dniu 12 listopada 2013 r. Odpowiedź Wójta została doręczona pełnomocnikom Skarżących w dniu 13 grudnia 2013 r., zaś skarga została wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. (poniedziałek), a więc z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia i w sposób prawidłowy – za pośrednictwem Wójta.

Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi Sąd jest obowiązany do zbadania czy Skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W tym miejscu wskazać należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotów składających taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny Skarżących. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, że skargę na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnieśli współwłaściciele działki (k. 24-25, 29-30) objętej ustaleniami tego planu, przy czym opiekunem prawnym całkowicie ubezwłasnowolnionego S. R. jest współwłaścicielka nieruchomości, R. G. (k. 27-28). Nie budzi wątpliwości także naruszenie interesu prawnego Skarżących, bowiem planowana droga [...] ma przebiegać przez działkę, której Skarżący są współwłaścicielami, uszczuplając powierzchnię działki i dzieląc działkę na dwie części (nierównej wielkości).

Niniejsza skarga jest pierwszą skargą na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Rokietnica, rejon ul. Golęcińskiej, ul. Pocztowej, ul. Dworcowej, ul. Szamotulskiej, ul Podgórnej i ul. Rolnej (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Z 2013 r. poz. 3949) co oznacza obowiązek sądu do skontrolowania przebiegu procedury uchwalania Uchwały. W związku z tym sąd wskazuje, że przystąpienie do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Rokietnica, rejon ul. Golęcińskiej, ul. Pocztowej, ul. Dworcowej, ul. Szamotulskiej, ul. Podgórnej i ul. Rolnej nastąpiło na podstawie uchwały Rady Gminy Rokietnica z dnia 10 maja 2010 r. nr L/355/2010 (dalej jako uchwała intencyjna). Procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została opisana w art. 17 u.p.z.p. Zestawienie czynności poprzedzających uchwalenie zaskarżonej Uchwały zostało umieszczone w uzasadnieniu Uchwały. Sąd stwierdza, że procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została zachowana w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 17 pkt 1 u.p.z.p. ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia ww. miejscowego planu ukazało się prasie miejscowej (gazeta "Głos Wielkopolski" z dnia 09 sierpnia 2010 r., k. 7 akt adm.). Nadto obwieszczenie zostało zamieszczone na stronie internetowej Gminy oraz wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i sołectwa Rokietnica w dniach od 09 sierpnia 2010 r. do 09 września 2010 r. (k. 17-18). Wójt zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, o uzgodnienie zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, które to organy nałożyły obowiązek opracowania prognozy zgodnie z art. 51 ust. 2 i art. 52 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm., dalej jako ustawa środowiskowa). Równolegle, na podstawie art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Wójt zawiadomił pisemnie instytucje i organy właściwe do uzgadniania i projektowania planu (wykaz; k. 40-40v, dowody doręczenia zawiadomień; k. 27-37). Wójt, zgodnie z art. 17 pkt 3 u.p.z.p., po zapoznaniu się z wnioskami wniesionymi do miejscowego planu, rozstrzygnął o sposobie ich rozpatrzenia (k. 80-70). Sporządzony przez Wójta projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną wraz z "Prognozą oddziaływania na środowisko do projektu miejscowego planu", został poddany procedurze opiniowania i uzgodnień (wykaz uzgodnień: k. 198-195). Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu w terminie od 28 lutego 2012 r. do 28 marca 2012 r., a więc na okres dłuższy od minimalnego okresu czasu wskazanego w art. 17 pkt 9 u.p.z.p., zaś wyłożenie zostało poprzedzone stosownymi ogłoszeniami, zgodnie z art. 17 pkt 9 w związku z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. (k. 238-232). Odbyła się dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (protokół z przeprowadzenia dyskusji: k. 245-244). Uwagi wniesione do projektu planu zostały rozpatrzone przez Wójta (k. 267-257). Ponieważ Wójt częściowo uwzględniał wnoszone uwagi, projekt planu był jeszcze dwukrotnie wykładany do publicznego wglądu; każdorazowo Wójt ogłaszał o ponownym wyłożeniu, w sposób określony w art. 17 u.p.z.p. (k. 373-284; w tym wykazy uwag: k. 303-296 oraz 372-356). Projekt uchwały wraz z załącznikami i listą nieuwzględnionych uwag został przedstawiony przez Wójta Radzie Gminy, celem podjęcia uchwały. Rada Gminy, uchwalając Miejscowy Plan, rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr 2 do Uchwały) oraz rozstrzygnęła o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (załącznik nr 3 do Uchwały).

Dalej sąd stwierdza, że Miejscowy Plan jest zgodny z uchwałą Rady Gminy Rokietnica z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rokietnica. Dla obszaru objętego ustaleniami Miejscowego Planu przewidziana została funkcja dominująca: MN "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna zwarta lub rozproszona" oraz jako funkcja uzupełniająca: U "zabudowa usług różnych" (s. 391 studium). Sąd zwraca uwagę na konstatację Studium, że Rokietnica bezpowrotnie utraciła charakter wiejski, co stanowi uzasadnienie do wdrożenia działań w zakresie zagospodarowania przestrzennego, które zmierzać powinny do dogęszczenia struktur zurbanizowanych i wprowadzania większej intensywności zabudowy (s. 389 studium). Z natury rzeczy zwiększenie intensywności zabudowy wiąże się z powiększaniem i doskonaleniem sieci dróg. Studium przewiduje sieć dróg na terenie objętym ustaleniami studium .

Przechodząc do oceny zarzutów skargi sąd stwierdza, że argumenty skargi koncentrują się na nieuzasadnionym (zdaniem Skarżących) przekroczeniu przez Gminę władztwa planistycznego, w efekcie czego prawo własności skarżących zostało nadmiernie (zdaniem Skarżących) ograniczone. W związku z tym sąd zwraca uwagę na opinię Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia [...] kwietnia 2011 r., dotyczącej [pierwszego – uwaga sądu] projektu uchwały w sprawie miejscowego planu. Na mapie obrazującej ówczesny projekt miejscowego planu (k. 102) działka skarżących widnieje niepodzielona, wzdłuż planowanego odgałęzienia drogi [...]. Otóż Komisja, zapoznając się z projektem miejscowego planu, zaleciła między innymi przeanalizowanie możliwości połączenia drogi 6KDW z 4KD-D lub z 10KD-D. Nadto zaleciła przeanalizowanie możliwości poszerzenia drogi 8KDW i 7 KDW oraz połączenia tych dróg ciągiem pieszo-jezdnym (k. 101 akt adm.). W toku dalszych prac planistycznych, pomiędzy kolejnymi wyłożeniami projektu Miejscowego Planu układ dróg w bezpośredniej okolicy działki Skarżących zmieniał się, zarówno jeżeli chodzi o przebieg dróg jak i o ich status (tereny dróg publicznych: KD-D, oraz tereny dróg wewnętrznych: KD-W), jednak bez dzielenia działki Skarżących. Dopiero przy trzecim wyłożeniu pojawiło się sugerowane przez Komisję połączenie dróg, które podzieliło działkę Skarżących. Skarżący skorzystali z uprawnienia do wniesienia uwagi, która została nieuwzględniona. Sąd podziela argument Skarżących, że władztwo planistyczne nie jest nieograniczone, zaś każdorazowe ograniczenie prawa własności musi być proporcjonalne. Sąd stwierdza jednak i to, że nie można skutecznie przeciwstawić argumentowi określenia właściwej obsługi komunikacyjnej kwartałów zabudowy mieszkaniowej - argumentem planowanego przez właścicieli podziału działki (innego niż podział narzucony Miejscowym Planem) oraz argumentem, że konsekwencje dokonanych już podziałów, czyli zapewnienie dojazdu do powstałych nieruchomości powinny dotyczyć tych właścicieli, którzy podzielili działki. Stwierdzić trzeba, że planowanie przestrzenne nie może zostać uzależnione od bliżej niesprecyzowanych zamiarów współwłaścicieli, którzy dopuszczają podział działki w nieokreślonej przyszłości. Nie może być również tak, aby wytyczać planowane drogi tylko po gruntach tych właścicieli, którzy wcześniej dokonali podziału nieruchomości, bowiem takie działanie nie miałoby nic wspólnego z racjonalną gospodarką finansami przez Gminę. Punktem wyjścia przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest rzeczywiste zagospodarowanie danego obszaru, które jest oceniane bezstronnie, a więc bez wnikania kto i kiedy podzielił nieruchomość. W przypadku konstruowania sieci dróg nadrzędną wartością jest prawidłowa obsługa komunikacyjna obszaru, zarówno istniejących jak i nowoprojektowanych działek. Organ wykazał,że przebieg drogi jest optymalny wtedy, jeżeli przebieg ten jest wypadkową (najlepiej dostosowanym rozwiązaniem) do funkcji jaką droga będzie pełnić, powiązania lub braku powiązania z innymi drogami, parametrów technicznych przypisanych do klasy drogi, sposobu odwodnienia drogi, istniejącego zagospodarowania terenu, ukształtowania terenu, stanu własności nieruchomości. Skoro rozwiązaniem niefunkcjonalnym jest droga bez przejazdu o długości powyżej 50 m, a więc droga której przeciwległy koniec nie ma połączenia z inną drogą lub wjazd do zamkniętego obszaru, z którego wyjazd jest możliwy tylko w tym samym miejscu (tzw. "ślepa droga"), czy też droga o szerokości 5-7 m, rolą projektanta obsługi komunikacyjnej jest unikanie takich rozwiązań. W razie zaś powstania takich dróg wcześniej, przed przystąpieniem do sporządzania projektu miejscowego planu, rolą projektanta jest poszukiwanie optymalnego przebiegu dróg z uwzględnieniem istniejących rozwiązań.

Sąd wskazuje, że argument o istotnym zmniejszeniu wartości nieruchomości – nawet gdyby został wykazany przez rzeczoznawcę, nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności zapisów miejscowego planu. Sąd wskazuje na przepisy art. 36 u.p.z.p. regulujące kwestie związane z wzajemnymi rozliczeniami pomiędzy gminą a właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości. Sąd nie podziela również argumentu skargi dotyczącego powstania, w efekcie podziału, "niedużej" i "nieatrakcyjnej gospodarczo działki", o powierzchni [...] m2. Sąd wskazuje, że działka skarżących znajduje się w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] MN ("zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna"). Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 pkt 17 Uchwały parametr powierzchni dla zabudowy wolnostojącej wynosi nie mniej niż 600 m2. Powstanie zatem działki o powierzchni przekraczającej 600 m2 w obszarze przeznaczonym na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nie przekreśli możliwości ewentualnego zabudowania tej działki, z uwagi na zbyt małą powierzchnię.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej Uchwały z prawem, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.