Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1382/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, art. 151, art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28, art. 97 par. 1 pkt 4, art. 36 par. 1, art. 35 par. 3, art. 100 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Miron, , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt IV SAB/Po 7/17 w sprawie ze skargi H. R. na bezczynność Burmistrza Kobylina w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1382/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 marca 2017r. w sprawie sygn. akt IV SAB/Po 7/17 oddalił skargę H. R. bezczynność Burmistrza Kobylina w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W dniu 8 stycznia 2017 r. H. R. (skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Kobylina wnosząc o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej "Ppsa."), przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 Ppsa.

Skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. Burmistrz wezwał J. i M. S. do wskazania spadkobierców po zmarłej A. K., przez przedłożenie sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. W ocenie skarżącej wezwania tego nie można traktować, jako wezwania, o którym mowa w art. 100 § 1 Kpa., dlatego że czym innym jest wezwanie do przedłożenia dokumentów, a czym innym wezwanie do wystąpienia do sądu o ustanowienie spadkobierców. Skarżąca następnie wyjaśniła, że Burmistrz postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. zawiesił postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w podstawie prawnej powołując art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 Kpa. Zdaniem skarżącej brak jest podstaw do uznania, że przepis art. 100 § 1 Kpa wymaga, aby w postanowieniu o zawieszeniu postępowania jednocześnie kierować wystąpienie, o którym mowa w tym przepisie. Treść art. 100 § 1 Kpa jest jasna i nie wskazuje, aby organ dokonywał dwóch czynności. Organ, który zawiesza postępowanie powinien sam w pierwszej kolejności podjąć stosowne działanie prowadzące do ustalenia spadkobierców. To organ powinien wystąpić ze stosownym wnioskiem w odrębnym piśmie.

Jak zaznaczyła skarżąca pomimo, że lipcu 2016 r. Burmistrz wiedział, że istnieje potrzeba ustalenia następców prawnych, do dnia 21 listopada 2016 r. ani sam nie wystąpił do sądu z wnioskiem o ustalenie spadkobierców A. K., ani nie wezwał żadnej ze stron do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, ani też nie załatwił tej sprawy we własnym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o jej oddalenie. Organ wskazał, że wezwał spadkobierców po A. K. do przedłożenia sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialnego poświadczenia dziedziczenia, jednak spadkobiercy nie zareagowali na to wezwanie. Wobec tego w ocenie organu należało zawiesić postępowanie i wezwać skarżącą do przedłożenia dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie postępowania spadkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Wskazał, że rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonego przez organ postępowania Sąd powinien, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Terminy załatwienia spraw określone zostały w art. 35 Kpa. Sąd wskazał, że z nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę akt sprawy wynika, że pismem z dnia 5 lipca 2016 r. skarżąca zwróciła się do Burmistrza o ustalenie warunków zabudowy na działce nr ew. [...] położonej w K. przy ul. [...]. Następnie, po ustaleniu, że A. K. będąca stroną postępowania zmarła, organ zwrócił się do J. i M. S. o wskazanie spadkobierców po zmarłej przez przedłożenie sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku albo notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia. Wobec braku odpowiedzi na wezwanie, Burmistrz postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu przedłożenia sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku albo notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia. Organ wyjaśnił, że kwestia ustalenia następców prawnych stanowi zagadnienie wstępne, które wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia. Następnie pismem z dnia 30 listopada 2016r. organ wezwał skarżącą do nadesłania sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku albo notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia po A. K..

Dalej Sąd wyjaśnił, że wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania przerywa bezczynność organu administracji, co wynika z art. 35 § 5 Kpa, zgodnie z którym do terminów załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym nie wlicza się między innymi okresów zawieszenia postępowania. Przepis ten wyłącza więc okresy zawieszenia postępowania z terminów przewidzianych w powołanych wyżej przepisach art. 35 Kpa, co wynika wprost z art. 103 Kpa. W takiej sytuacji strona, która uważa, że zawieszenie postępowania narusza jej prawa, może wnieść od postanowienia zawieszającego postępowanie zażalenie. Rozstrzygnięcie wydane w wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia podlega zaś kontroli sądu administracyjnego. W razie upływu terminu do wniesienia zażalenia lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona także posiada środki służące ochronie jej praw. Może bowiem żądać podjęcia zwieszonego postępowania, a następnie weryfikacji rozstrzygnięcia o ewentualnej odmowie podjęcia postępowania

Zawieszenie postępowania administracyjnego nie jest więc stanem bezczynności. Opisane wyżej środki ochrony prawnej powodują, że istnieje realna możliwość usunięcia stanu niezgodnego z prawem.

Sąd stwierdził, że skarżąca złożyła skargę na bezczynność już po zawieszeniu postępowania. Wobec powyższego od daty zawieszenia postępowania do daty rozpoznawania sprawy przez Sąd organ nie pozostawał w stanie bezczynności. Natomiast rolą Sądu, w związku z wniesioną skargą, jest ocena, czy organ przed wydaniem postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...] września 2016 r pozostawał w bezczynności. W ocenie Sądu również w tym zakresie zarzut bezczynności nie jest uzasadniony. Organ po wpłynięciu wniosku podjął czynności zmierzające do ustalenia stron postępowania, a po ustaleniu, że A. K. zmarła, zwrócił się najpierw do J. i M. S. o wskazanie spadkobierców po zmarłej przez przedłożenie sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku albo notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia. Wobec braku odpowiedzi organ zawiesił postępowanie. Ponadto już po wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania organ zwrócił się również do skarżącej o nadesłanie niezbędnych dokumentów.

Brak orzeczenia w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po A. K. uniemożliwia rozpatrzenie sprawy z wniosku skarżącej. Bez rozstrzygnięcia w tej kwestii nie można bowiem ustalić kręgu osób legitymujących się interesem prawnym w rozpoznawanej sprawie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku H. R., reprezentowana przez radcę prawnego G. W., zarzuciła na podstawie art.174 pkt 1 Ppsa naruszenie:

- art.35 § 5 Kpa i art.103 Kpa w zw. z art.100 § 1 Kpa, polegające na ich błędnej wykładni skutkującej niewłaściwym zastosowaniem. Zdaniem skarżącej organ pozostaje bezczynny, ponieważ wbrew treści art. 100 §1 Kpa, który nakazuje równocześnie z zawieszeniem postępowania wystąpienie do organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwanie strony do wystąpienia o to w wyznaczonym terminie, w tej sprawie organ ani nie wystąpił do sądu z wnioskiem o ustalenie spadkobierców A. K., ani nie wezwał w istocie żadnej ze stron do wystąpienia o to w oznaczonym terminie w odrębnym piśmie lub postanowieniu o zawieszeniu postępowania, ani nie załatwił sprawy rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie,

- art. 12 § 1, art.36 § 1 i § 2, art.35 §1 i § 3 Kpa przez ich niezastosowanie, ponieważ to na organie ciążył obowiązek zawieszenia postępowania i podjęcia działań, o których mowa w art.101 Kpa. Skoro organ nie podjął działań na podstawie art.101 Kpa oraz nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy to jest w stanie bezczynności,

Na podstawie art.174 pkt 2 Ppsa skarżąca zarzuciła naruszenie:

-141 § 4 Ppsa przez niedostateczne wyjaśnienie sprawy oraz nieodniesienie się do zarzutów skargi, co do : traktowania wezwania do przedłożenia dokumentów, jako wezwania do wystąpienia do sądu o ustalenie spadkobierców, niewystąpienia do sądu z wnioskiem o ustalenie spadkobierców A. K. przez organ, niewezwania w istocie żadnej ze stron do wystąpienia do sądu z wnioskiem o ustalenie spadkobierców, rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie przez organ I instancji, wadliwości wezwania z dnia 30.11.2016r. - które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

-3 § 2 pkt 8 Ppsa oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na niewłaściwym zbadaniu i dokonaniu oceny działania organu. Wskazano, że uznanie braku bezczynności narusza istotę praworządności oraz wzbudza nieufność do władzy sądowniczej. Strona skarżąca w uzasadnieniu tego zarzutu stwierdziła też, że "taki skandaliczny wyrok jak ten – szkodzą Państwu, jest kompromitacją wymiaru sprawiedliwości",

- art.149 i art.151 Ppsa polegające na nieuwzględnieniu skargi.

Podsumowując zarzuty kasacyjne skarżąca kasacyjnie podniosła m.in. że ustalenie następców prawnych strony postępowania administracyjnego nie należy do jej obowiązków.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami.

Zgodnie z art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W kontrolowanej sprawie, strona skarżąca choć oparła zarzuty skargi kasacyjnej na obu podstawach z art. 174 Ppsa, to w rzeczywistości wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej mają charakter naruszenia przepisów postępowania. Zatem strona skarżąca powinna wykazać, że naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Równocześnie w ramach naruszenia przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje ustaleń stanu faktycznego, które zostały przyjęte przez Sąd Wojewódzki, jako podstawa orzeczenia.

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona i podlega oddaleniu, ponieważ przytoczone w podstawach kasacyjnych zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do twierdzenia, że wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu organ pierwszej instancji był bezczynny, ponieważ zawieszając postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy ani nie wystąpił do sądu z wnioskiem o ustalenie spadkobierców A. K., ani nie wezwał w istocie żadnej ze stron do wystąpienia o to w oznaczonym terminie w odrębnym piśmie lub postanowieniu o zawieszeniu postępowania, ani też nie załatwił sprawy rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Z tym stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić.

Z bezczynnością organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 §1 Ppsa., mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności.

W świetle ustalonego stanu faktycznego, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że organ – Burmistrz Kobylina nie pozostawał w bezczynności w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Po złożeniu w dniu 6 lipca 2016r. wniosku przez H. i W. R. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położnej w K. ul. [...], Burmistrz Kobylina po ustaleniu, że właścicielka sąsiedniej nieruchomości nr ew.[...] – A. K. zmarła, zwrócił się w dniu 4 sierpnia 2016r. do J. i M. S. zamieszkałych w K. przy ul. [...], o wskazanie w terminie 14 dni jej spadkobierców przez przedłożenie sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza i poinformował, że brak możliwości wezwania spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu skutkować będzie zawieszeniem postępowania. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2016r , powołując się na art.97 § 1 pkt 4, art.123 § 1 oraz art.100 § 1 Kpa zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – do czasu przedłożenia przez stronę sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza. W uzasadnieniu organ wskazał min., że zgodnie z art.1025 § 1 Kodeksu cywilnego postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku jest postępowaniem wszczynanym na wniosek spadkobiercy lub innej osoby mającej w tym interes, dlatego organowi prowadzącemu postępowanie nie przysługuje legitymacja do wystąpienia z takim żądaniem do sądu cywilnego.

Powyższe postanowienie o zawieszeniu postępowania, jak wynika z akt sprawy, zostało po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł jednak, że organ pierwszej instancji nie wskazał, która ze stron postępowania ma przedłożyć dokument potwierdzający nabycie spadku a w tej sprawie należało wezwać inwestorów do przedłożenia stosownego dokumentu. W związku z tym w dniu 30 listopada 2016r. Burmistrz Kobylina wezwał inwestorów do złożenia sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza po zmarłej A. K.. W "odpowiedzi" na to pismo skarżąca wniosła w dniu 23 listopada 2016r. zażalenie na bezczynność Burmistrza Kobylina, które zostało postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r. uznane przez SKO w Kaliszu za nieuzasadnione, a pismem z dnia 2 grudnia 2016r. poinformowała Burmistrza Kobylina, że wezwanie jest niewykonalne, ponieważ nie posiada żądanego dokumentu.

W pierwszej kolejności odnosząc się do powyższego stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że poszukiwanie następców prawnych A. K. właścicielki działki nr ew.[...], było prawidłowe. Należy tylko zwrócić uwagę na to, ponieważ jest to istotne z uwagi na prawidłowość podstawy zawieszenia niniejszego postępowania, że wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji A. K. nie była stroną niniejszego postępowania , ponieważ zmarła - jak wynika to z aktu zgonu znajdującego się w aktach sprawy - w dniu 6 maja 2010r, a więc przed wszczęciem postępowania w tej sprawie. W tej chwili nieruchomość jest w posiadaniu innych osób. Niewątpliwie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinno toczyć się z udziałem wszystkich właścicieli tych nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem inwestora, a jeżeli któryś z właścicieli nie żyje, to z udziałem jego następców prawnych, ponieważ mają oni w oparciu o art. 28 Kpa interes prawny w byciu stroną tego postępowania. W tej sprawie organ uznał, że dla wykazania tego następstwa konieczne jest ustalenie spadkobierców zmarłej właścicielki sąsiedniej nieruchomości i zawiesił postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.

Z powyższego wynika, że organ pierwszej instancji nie pozostawał w bezczynności, ponieważ podejmował czynności związane z ustaleniem stron postępowania i wobec braku wskazania następców prawnych A. K. po dwóch miesiącach od wszczęcia zawiesił postępowanie administracyjne. Prawdą jest, że organ z naruszeniem art. 36 § 1 Kpa nie powiadomił stron postępowania o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca (art.35 § 3 Kpa) i nie wskazał nowego terminu załatwienia, ale jednocześnie należy zauważyć, że organ pierwszej instancji w tym czasie podejmował czynności związane z ustaleniem stron postępowania i w związku z tym sam fakt niedochowania formalnego obowiązku zawiadomienia stron o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, nie może być sam w sobie przesłanką uzasadniającą przyjęcie bezczynności organu.

Jak wynika ze skargi kasacyjnej, skarżąca nie kwestionuje konieczności ustalenia następców prawnych zmarłego właściciela sąsiedniej nieruchomości nr ew.[...], podnosi jednak i w tym w istocie, dopatruje się bezczynności, że organ pierwszej instancji zawieszając postępowanie, przede wszystkim nie podjął sam działań zmierzających do ustalenia następców prawnych A. K. ani też nie zobowiązał właściwej strony do wystąpienia do sądu o przeprowadzenie stosownego postępowania spadkowego.

To stanowisko nie zasługuje na aprobatę z następujących względów.

Po pierwsze zarzuty te odnoszą się do prawidłowości postanowienia o zawieszeniu postępowania, które nie jest przedmiotem oceny w tej sprawie. Jest ono ostateczne. Po drugie w postanowieniu tym organ wskazał, że zawiesza postępowanie do czasu przedstawienia przez stronę sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza. Zgodnie z art. 100 §1 Kpa organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.

Niewątpliwie organ pierwszej instancji w trybie art. 100 §1 Kpa powinien wyraźnie w postanowieniu o zawieszeniu postępowania wskazać stronę zobowiązaną do podjęcia określonego działania i tą stroną powinien być w niniejszej sprawie inwestor. Jednak, choć organ tego nie uczynił, to nie jest to wada, która uniemożliwia wydanie końcowego rozstrzygnięcia w tej sprawie, ponieważ z tego postanowienia wynika, że to strona postępowania o ustalenie warunków zabudowy powinna złożyć wymagany dokument spadkowy. Poza tym w piśmie z dnia 30.11.2016r. organ pierwszej instancji zobowiązał skarżących do złożenia stosownych dokumentów spadkowych i tylko od nich zależy, czy zawieszone postępowanie zostanie podjęte i będzie kontynuowane. Nie jest naruszeniem prawa w rozpoznawanej sprawie niewystąpienie przez organ do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Cytowany wyżej art. 100 §1 Kpa zawiera spójnik "albo" co oznacza, że organ administracji publicznej może sam wystąpić o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego lub wezwać stronę do wystąpienia. Pomijając już zatem rozważania, czy w związku z treścią art.1025 § 1 Kodeksu cywilnego organ pierwszej instancji byłby legitymowany do wystąpienia z wnioskiem do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po A. K., to z art.100 §1 Kpa wynika, że organ rozpoznający sprawę jest uprawniony do nałożenia takiego obowiązku na stronę postępowania administracyjnego. Z tych względów słuszne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że brak było podstaw do zastosowania art.149 Ppsa i uwzględnienia skargi na bezczynność, dlatego należało tę skargę oddalić na podstawie art.151 Ppsa.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 141§ 4 Ppsa w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 Ppsa w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przy czym sąd ma obowiązek przedstawienia stanu faktycznego, odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazać jednak należy, co jest stanowiskiem ugruntowanym w orzecznictwie NSA, że sam fakt nieodniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi nie przesądza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji, tak jak to zarzucono w skardze kasacyjnej nie ustosunkował się wprost do przedstawionych w skardze argumentów, nie ma to jednak w całokształcie okoliczności sprawy i argumentacji tego Sądu istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż jak wyżej wykazano, nie podważa to w żaden sposób stanowiska Sądu odnośnie prawidłowości ustaleń, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności organu pierwszej instancji.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a). O naruszeniu tych przepisów można mówić tylko wtedy, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn.poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został wydany po rozpatrzeniu skargi na bezczynność Burmistrza Kobylina. Sąd pierwszej instancji przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 151 Ppsa oddalił skargę na bezczynność organu, czyli zastosował jeden ze środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla strony skarżącej, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 1i 2 p.u.s.a., ani art. 3 § 12 pkt 8 Ppsa (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13 publ. orzeczenia. nsa.gov.pl). Odnosząc się jeszcze do tego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że profesjonalny pełnomocnik strony powinien unikać emocjonalnych wystąpień ograniczając się do prawnej argumentacji.

Z podniesionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego na podstawie art.184 Ppsa skargę tę oddalił.