Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 243/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 10h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w [...] a Starostą Powiatu [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J.K. o przyznanie kosztów dozoru pojazdu postanawia: wskazać Starostę Powiatu [...] jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego między tym organem a Starostą Powiatu [...] w sprawie rozpoznania wniosku J.K. o przyznanie wynagrodzenia oraz zwrot kosztów dozoru powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu [...] o nr rej. [...] w okresie od dnia [...] marca 2003 r. do [...] lutego 2006 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] złożony wniosek przekazał Staroście [...], który następnie wniosek ten przekazał Staroście Powiatu [...]. Starosta ten pismem z dnia [...] listopada 2016 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania, a następnie pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. przekazał sprawę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...], uznając brak swojej właściwości rzeczowej do rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wskazał, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia oraz zwrot kosztów dozoru powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu dozorowanym został złożony po nowelizacji art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), dalej przywoływanej jako "p.r.d." i dodaniu do niego ustępu 10h. Przepis ten wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków.

W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Starosta Powiatu [...] wniósł o jego rozstrzygniecie przez wskazanie jako właściwego w sprawie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Organ w obszernym uzasadnieniu argumentował, iż warunkiem niezbędnym ponoszenia przez powiat kosztów dozoru pojazdu jest jego przepadek na rzecz powiatu, a nie Skarbu Państwa. Ponadto zaznaczył, iż żaden przepis prawa nie wskazuje starosty jako podmiotu właściwego do rozliczenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu stanowiącego własność Skarbu Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej w uzasadnieniu jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Rozpoznając wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], należy podkreślić, że ma on na celu rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy wnioskodawcą a Starostą Powiatu [...]. Tym samym poza przedmiotem rozstrzygania znalazła się kwestia podmiotu, który powinien ponieść koszty wynagrodzenia oraz dozoru powstałe w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu dozorowanym. Kwestia ta była przedmiotem wyroku siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OPS 4/14, którego tezę Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela.

Przechodząc do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego, należy wskazać, że kwestię orzekania o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu reguluje obecnie art. 130a ust. 10h p.r.d. Zgodnie z tym przepisem koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania polecenia usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i tejże ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Zacytowany przepis został wprowadzony do p.r.d. przepisem art. 1 pkt 10 lit. k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018 ze zm.). W ten sposób ustawodawca rozstrzygnął również kwestie intertemporalne. W art. 13 ww. ustawy zmieniającej wskazał bowiem, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie wskazał w nim organu orzekającego w takich przypadkach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej sytuacji o kosztach wskazanych w art. 13 ww. ustawy zmieniającej orzeka organ wskazany w art. 130a ust. 10h p.r.d., tj. starosta. Pogląd taki ugruntowany jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienia NSA: z dnia 13 czerwca 2018 r., I OW 19/18; z dnia 13 czerwca 2018 r., I OW 20/18, z dnia 15 listopada 2018 r., I OW 176/18; z dnia 14 listopada 2019 r., I OW 126/19; z dnia 20 listopada 2019 r., I OW 154/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), który to pogląd Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że wprawdzie likwidacja dozorowanego pojazdu nastąpiła przed nowelizacją art. 130a p.r.d., ale wniosek o przyznanie wynagrodzenia oraz zwrot kosztów dozoru powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu dozorowanym został złożony już po nowelizacji wspomnianego przepisu. W konsekwencji powyższego, brak jest podstaw, aby do jego rozpoznania stosować przepisy, wskazujące organ właściwy do wydania orzeczenia w przedmiocie kosztów, obowiązujące przed nowelizacją. Tym samym organem właściwym do orzeczenia w przedmiocie wniosku o przyznanie wynagrodzenia oraz zwrotu kosztów dozoru powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu dozorowanym jest Starosta Powiatu [...].

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 oraz art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.