Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 4/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ł. na bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Krakowie postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

B. Ł. wziął udział w naborze na aplikację radcowską w 2005 r. Po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego Komisja Konkursowa uchwałą nr [...] z dnia [...] 2005 r., na zasadzie art. 3310 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, póz. 1059) w zw. z art.7 ust.27 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, póz. 1361), uchwaliła, że B. Ł. uzyskał w wyniku egzaminu konkursowego 182 punkty, co oznaczało wynik negatywny. Po weryfikacji wyników egzaminu, uchylając swoją poprzednią uchwałę, Komisja Konkursowa, uchwałą nr [...] z dnia [...] 2005 r., uchwaliła, że B. Ł. uzyskał w wyniku egzaminu konkursowego 188 punkty, co dalej oznaczało wynik negatywny.

B. Ł. zwrócił się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. o wpisanie go na listę aplikantów radcowskich. Uchwałą nr [...] z [...] 2006 r. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. odmówiła wpisania B. Ł. na listę aplikantów radcowskich.

B. Ł. wniósł do Ministra Sprawiedliwości za pośrednictwem Komisji Konkursowej odwołanie od uchwały nr [...] z [...] 2005 r. Komisji konkursowej. Odwołanie to zostało przekazane do Ministra Sprawiedliwości przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. pismem z [...] 2006 r., o czym poinformowano B. Ł.

Ponadto B. Ł. wniósł za pośrednictwem Komisji Konkursowej dwa odrębne odwołania od uchwały nr [...] z dnia [...] 2005 r. Komisji Konkursowej wskazując jako organy odwoławcze: Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych ("Radę Okręgową Rady Radców Prawnych") oraz Krajową Radę Radców Prawnych ("Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych").

Pismem z [...] 2006 r. Rada OIRP w K. poinformowała B. Ł., że jego odwołanie od uchwały nr [...] z [...] 2005 r. Komisji Konkursowej skierowane do Rady OIRP w K. oraz do Krajowej Rady Radców Prawnych, pozostawia bez rozpoznania. W szczególności Rada OIRP stwierdziła, że nabór na aplikację radcowską w 2005 r. był organizowany na podstawie art. 7 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy — Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw. Ustęp 27 tegoż artykułu wylicza, które artykuły ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych do przeprowadzonego egzaminu miały zastosowanie. Wśród nich wymieniony jest art. 3310 ust.1. Nie jest natomiast wymieniony ust.2 tego artykułu, co oznacza, że przewidziany w nim tryb odwołania nie ma zastosowania do naboru na aplikację przeprowadzonego w grudniu 2005 r.

B. Ł. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na bezczynność Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K., polegającą na nie przekazaniu w wyznaczonym przez art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego terminie 7 dni jego odwołania organowi odwoławczemu -"Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych". Powołując się na przepisy art. 3 §2 pkt 4 i 8, art. 50 §1, art. 52 § 2, art. 53 §1, art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o przymuszenie Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. do przesłania odwołania skarżącego wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie przez Sąd wyznaczonym.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w związku z treścią przedmiotowej uchwały Komisji Konkursowej wniósł odwołanie do "Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych" jako organu nadrzędnego w stosunku do Okręgowej Izby Radców Prawnych. W dniu [...] 2006 r. otrzymał odpowiedź Rady OIRP w K., w której Rada zawiadomiła skarżącego o pozostawieniu jego odwołania bez rozpoznania. Jako uzasadnienie swoich czynności Rada przytoczyła przepisy ustawy-o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw, a ponadto ustawy-o radcach prawnych stwierdzając, iż art. 3310 ust. 2 drugiej z powołanych ustaw, a w konsekwencji przewidziany w tym artykule tryb odwołania, nie znajduje zastosowania do naboru na aplikację radcowską przeprowadzonego w grudniu 2005 r. Skarżący stwierdził, że nie zgadza się z takim działaniem i wykładnią przepisów prawa dokonaną przez Radę OIRP w K. Podniósł, iż działanie Rady OIRP w K., polegające na pozostawieniu odwołania skarżącego bez rozpoznania, należy uznać za pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej i naruszające zakreślony przepisem art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego siedmiodniowy termin do przesłania odwołania strony wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. W szczególności zdaniem skarżącego, nie daje takiej podstawy przepis art. 64 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przepis ten dotyczy jedynie wad wniosku, zaś odwołanie odpowiadało wszelkim wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W odwołaniu wskazano adres odwołującego, a Rada OIRP w K. pozostawiła odwołanie bez rozpoznania, nie wzywając go uprzednio do usunięcia ewentualnych jego braków. Dlatego też, przepis art. 64 §2 kodeksu postępowania administracyjnego nie mógł być zastosowany, a Rada OIRP w K. pozostaje w bezczynności.

Ponadto podniósł, iż Rada OIRP w K., stwierdzając ostateczność decyzji Komisji Konkursowej, do czego również nie była uprawniona, rażąco naruszyła przepis art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego. Do kognicji organu odwoławczego należy zbadanie, czy odwołanie jest dopuszczalne, a także czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Badanie, zatem przesłanek skutecznego wniesienia odwołania w postępowaniu administracyjnym zastrzeżone jest dla organu odwoławczego. Przekazanie odwołania organowi odwoławczemu jest czynnością materialno-techniczną i strona, której odwołanie nie zostało przekazane organowi odwoławczemu, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu administracji.

Ponadto skarżący jako podstawy prawnej odwołania nie wskazywał przepisów znowelizowanej ustawy o radcach prawnych, a w szczególności przepisu art. 3310. Jako podstawę prawną wskazał ogólne regulacje dotyczące odwołań w toku postępowania administracyjnego, a to art. 127 § 3 w zw. z art. 17 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym niezrozumiałe jest działanie Rady OIRP w K., która stwierdzając, iż tryb bezpośredniego odwołania do Ministra Sprawiedliwości nie przysługuje osobom, które przystąpiły do egzaminu konkursowego w grudniu 2005 r., odmówiła skarżącemu prawa do odwołania na zasadach ogólnych tj. na podstawie 127 kodeksu postępowania administracyjnego.

Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. w odpowiedzi na skargę B. Ł., wniosła o odrzucenie skargi, na zasadzie art.58 § 1 pkt 6 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o oddalenie skargi na zasadzie art.151 tej ustawy. W uzasadnieniu swoich wniosków Rada OIRP w K. podniosła, że przedmiotowa skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia rzekomego naruszenia prawa, co jest w takim przypadku niezbędne zgodnie z art.52 § 3 wskazanej ustawy. Z tej przyczyny przedmiotowa skarga winna być odrzucona jako niedopuszczalna, na zasadzie art.58 § 1 pkt 6 tej ustawy.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi wskazała, że skarga winna być oddalona przede wszystkim z uwagi na brak legitymacji biernej Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych. B. Ł. przedmiotową skargą zaskarżył rzekomą bezczynność Rady OIRP, polegającą na nie przekazaniu do Krajowej Rady Radców Prawnych jego odwołania, złożonego na uchwałę Komisji Konkursowej nr [...]. Zaskarżonej uchwały nie wydała, więc Rada OIRP, lecz Komisja Konkursowa, mająca niezależne od Rady OIRP uprawnienia do podjęcia uchwały o wyniku egzaminu konkursowego, zgodnie z art. 3310 ust. 1 ustawy-o radcach prawnych w zw. z art. 7 ust.27 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw. Rada OIRP uprawnienia w tym zakresie nie posiada, a w zakresie jej kompetencji jest jedynie wpisanie, lub odmowa wpisania na listę aplikantów radcowskich, zgodnie z art.33 ustawy-o radcach prawnych. Ewentualne odwołanie od uchwały Komisji Konkursowej, pomijając niedopuszczalność takiego odwołania, która wynika z art. 7 ust.27 ustawy-o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw, który przy naborze na aplikację radcowską w 2005 r. a contrario nakazuje nie stosować art. 3310 ust. 2 ustawy-o radcach prawnych, wniesione być powinno za pośrednictwem Komisji Konkursowej, i to Komisja Konkursowa miałaby legitymację czynną w przypadku ewentualnej bezczynności. Ponieważ zaś Rada OIRP nie podjęła zaskarżonej uchwały, na Radzie nie spoczywał obowiązek wynikający z art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego, którego naruszenie wskazuje skarżący.

Brak jest również bezczynności, ponieważ przedmiotowe odwołanie zostało przekazane do organu wyższego stopnia. B. Ł. przedmiotową uchwałę Komisji Konkursowej zaskarżył takim samym odwołaniem skierowanym za pośrednictwem Komisji Konkursowej do trzech różnych organów: Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych, Krajowej Rady Radców Prawnych, oraz Ministra Sprawiedliwości. Komisja Konkursowa przy Radzie Okręgowej Izby Radców Prawnych jak wynika z art. art. 3310 ust.1 ustawy-o radcach prawnych w zw. art.7 st.27 ustawy- o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw, jest organem uprawnionym do wydawania orzeczeń administracyjnych. Organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do Komisji Konkursowej nie jest ani Rada Okręgowej Izby Radców

Prawnych ani Krajowa Rada Radców Prawnych, ponieważ brak jest przepisu, który

wprowadzałby taką zależność W szczególności, Krajowa Rada Radców Prawnych jest organem wyższego stopnia wyłącznie w stosunku do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych i rozpoznaje odwołania wyłącznie od uchwał rad okręgowych izb radców prawnych, co wynika z art.60 pkt 6 ustawy-o radcach prawnych. Organem wyższego stopnia w stosunku do Komisji Konkursowej może być, co najwyżej Minister Sprawiedliwości na podstawie z art. 3310 ust.2 ustawy-o radcach prawnych, oraz art. 17 pkt 4 in fine kodeksu postępowania administracyjnego.

Odwołanie skarżącego od przedmiotowej uchwały Komisji Konkursowej zostało przekazane Ministrowi Sprawiedliwości. Tym samym Komisja Konkursowa wykonała obowiązek wynikający z art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego i brak jest bezczynności, której istnienia dowodzi skarżący.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl przepisu art.3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, póz. 1270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2.postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w p. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego terytorialnego ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Zgodnie z brzmieniem art.133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) organ, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie 7 dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art.132.

B. Ł. przedmiotową skargą zaskarżył bezczynność Rady Okręgowej Rady Radców Prawnych w K. polegającą na nie przekazaniu Krajowej Radzie Radców Prawnych jego odwołania, złożonego na uchwałę Komisji Konkursowej ustalającej wynik, jaki skarżący uzyskał z egzaminu konkursowego w naborze na aplikację radcowską w 2005 roku, skierowanego zgodnie z wolą skarżącego do Krajowej Rady Radców Prawnych. Niewątpliwie uchwały, od której skarżący złożył odwołanie nie wydała Rada OIRP, lecz Komisja Konkursowa, mająca niezależne od Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych uprawnienia do podjęcia uchwały o wyniku egzaminu konkursowego, zgodnie z art. 3310 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w zw. z art.7 ust.27 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw. Dlatego ewentualne odwołanie od uchwały Komisji Konkursowej do Krajowej Lady Radców Prawnych, pomijając kwestię dopuszczalności takiego odwołania, w związku z brzmieniem art.7 ust.27 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw, który przy naborze na aplikację radcowską w 2005 r. a contrario nakazuje nie stosować art. 3310 ust.2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, wniesione być powinno za pośrednictwem Komisji Konkursowej, co wynika wprost z brzmienia art. 129 §1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz co w niniejszej sprawie miało miejsce, przy czym organem odwoławczym wskazanym przez odwołującego się była Krajowa Radców Prawnych.

Na podstawie art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości. Jednakże z treści przepisu art. 7 ust. 19 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw, wynika, że rada okręgowej izby radców prawnych w 2005 roku ponosi koszty związane z działaniem komisji oraz zapewnia jej obsługę administracyjno - techniczną. W tej sytuacji wprawdzie Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych nie podjęła zaskarżonej uchwały nr [...] z [...] 2005 r., to jednak na Radzie OIRP spoczywał wynikający z art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązek przesłania odwołania B. Ł. od uchwały Komisji Konkursowej wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, za który skarżący uznał Krajową Radę Radców Prawnych, którego to obowiązku nie wykonanie zaskarżył w skardze będącej przedmiotem postępowania. Na podstawie art. .134 kodeksu postępowania administracyjnego, dopiero organ odwoławczy mógł w zakresie swoich kompetencji odnieść się do dopuszczalności odwołania, co zasadnie zarzucił skarżący. Należy przy tym zauważyć wewnętrzną sprzeczność w stanowisku Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. pozostawiającej bez rozpoznania przedmiotowe odwołanie skarżącego, skierowane według Rady do niewłaściwego organu odwoławczego-Krajowej Rady Radców Prawnych z jednoczesnym przesłaniem identycznie brzmiącego odwołania do właściwego zdaniem Rady, organu odwoławczego- Ministra Sprawiedliwości.

Z treści art. 133 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że przekazanie odwołania jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą realizacji prawa do odwołania wynikającego z art. 127 §1 kodeksu postępowania administracyjnego. Na bezczynność organu I instancji polegającą na nie przekazaniu odwołania, służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jednak dopiero po wykorzystaniu środka określonego w art.52 §3 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Środkiem tym jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa- w tej konkretnej sprawie-bezczynności. Przedmiotowa skarga nie została poprzedzona takim wezwaniem.

Dlatego też, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.