Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1405/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów do wglądu 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: organ drugiej instancji/organ odwoławczy/DIAS) z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów do wglądu.

1.2. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu 20 czerwca 2018 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] (dalej: NUS/organ pierwszej instancji) wpłynęła deklaracja VAT-7 za maj 2018 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka/Strona/Skarżąca) z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez Stronę w terminie 60 dni, termin zwrotu przypadał na dzień 19 sierpnia 2018 r.

Na podstawie upoważnienia z dnia 20 sierpnia 2018 r. NUS w dniu 31 sierpnia 2018 r. wszczął wobec Spółki kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa w zakresie podatku od towarów i usług przed dokonaniem zwrotu za maj 2018 r. Kontrolą został objęty okres od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 31 maja 2018 r.

W toku prowadzonego postępowania, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. NUS wyłączył z akt kontroli następujące dokumenty:

- pismo NUS z dnia 13 listopada 2019 r. - zapytanie skierowane do Prokuratury Rejonowej [...] w [...];

- pismo NUS z dnia 13 listopada 2019 r. - zapytanie skierowane do Prokuratury Regionalnej we [...];

- pismo będące w posiadaniu urzędu nr [...] z dnia 21 listopada 2019 r. (data wpływu 26 listopada 2019 r.) - odpowiedź udzielona przez Prokuraturę Regionalną we [...];

- pismo będące w posiadaniu urzędu nr [...] z dnia 29 listopada 2019 r. (data wpływu 6 grudnia 2019 r.) - odpowiedź udzielona przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...];

- pismo będące w posiadaniu urzędu nr Sygn. akt [...] z dnia 29 listopada 2019 r. (data wpływu 6 grudnia 2019 r.) - postanowienie o zawieszeniu śledztwa z dnia [...] listopada 2019 r.

W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ pierwszej instancji jako przyczynę wyłączenia wskazanych wyżej dokumentów powołał art. 179 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., dalej: O.p.), zgodnie z którym przepisów art. 178 O.p. nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny.

1.3. W dniu 3 stycznia 2020 r. Strona na podstawie art. 179 § 1 złożyła wniosek o udostępnienie akt, które zostały wyłączone z akt kontroli wspomnianym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r.

1.4. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. NUS odmówił wglądu w akta zgromadzone w toku kontroli podatkowej wszczętej wobec Skarżącej w dniu 31 sierpnia 2018 r. na podstawie upoważnienia z dnia 20 sierpnia 2018 r., których jawność została wyłączona postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Zdaniem NUS wyłączone dokumenty zawierają informacje niejawne w rozumieniu art. 179 O.p.

1.5. Pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie NUS, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umożliwienie Stronie zapoznania się z dokumentami wskazanymi w postanowieniu w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w zw. z art. 239 O.p.

Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 178 § 1 O.p., art. 179 § 1 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 292 O.p. poprzez bezzasadną odmowę umożliwienia Stronie zapoznania się z dokumentami w przypadku braku zaistnienia przesłanki wyłączenia dokumentów z akt sprawy ze względu na interes publiczny i w efekcie ograniczenie prawa czynnego udziału Spółki w kontroli;

2) art. 217 § 2 O.p. poprzez faktyczny brak uzasadnienia wydanego postanowienia, a przedstawienie jedynie ogólnikowych twierdzeń niekonkretyzujących powołanych podstaw wydanego uzasadnienia.

1.6. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS z dnia [...] grudnia 2019 r. .

W uzasadnieniu DIAS wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił Spółce zapoznania się z dokumentami wyłączonymi ze sprawy, powołując się na interes publiczny. DIAS podkreślił, że wyłączone dokumenty zawierają informacje o podmiotach trzecich podlegające ochronie (tj. tajemnicy skarbowej).

Zdaniem organu odwoławczego udostępnienie Spółce informacji o danych wykraczających poza inne czynności, stanowiłoby w tym przypadku naruszenie obowiązku zachowania tajemnicy skarbowej przez organ, do czego jest zobowiązany na mocy przepisów art. 239 O.p. i art. 294 O.p. Mając na względzie interes publiczny, organ prowadząc postępowanie kontrolne wobec Strony nie może ujawniać danych innych podmiotów, które zostały uzyskane w trakcie czynności kontrolnych, jeżeli uznaje je za dane prawnie chronione. Ponadto, ujawnienie tych danych stanowiłoby naruszenie interesu publicznego rozumianego jako dobro osób trzecich. W tym celu ustawodawca wprowadził instrumenty pozwalające z jednej strony na wykorzystanie dokumentacji podmiotu będącego osobą trzecią - w zakresie prowadzonego postępowania do Spółki, a z drugiej strony ochronę wartości prawnie chronionych tej osoby trzeciej.

DIAS wskazał, że mając na względzie interes publiczny, organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie kontrolne wobec Spółki nie ujawnił danych innych podmiotów, ponieważ są to dane prawnie chronione. Organ drugiej instancji podkreślił także, że skorzystanie przez organ z możliwości przewidzianej w art. 179 § 1 O.p. zawsze wiąże się z dolegliwościami dla strony. Przepis ten przewiduje sytuacje, w których indywidualny interes podatnika i jego uprawnienia muszą ustąpić ze względu na konieczność ochrony innych wartości. Faktyczny wpływ ograniczenia jawności materiału dowodowego (w związku z wyłączeniem określonych dokumentów z akt sprawy) na prawa strony w konkretnej sprawie może być jednak oceniany wyłącznie z perspektywy całego postępowania podatkowego i jego wyniku, nie zaś w ramach kontroli postanowienia odmawiającego wglądu w akta sprawy. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 123 § 1 O.p. organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział na każdym etapie postępowania, a przede wszystkim umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie tego obowiązku organu może nastąpić, gdy organ m.in. nie powiadomi strony o czynnościach, nie uwzględni strony w postępowaniu, nie poinformuje o wydanych w toku decyzjach i postanowieniach. Nie można mówić zatem o naruszeniu obowiązku organu do zapewnienia czynnego udziału stronie w postępowaniu, w przypadku, gdy organ ten korzysta z prawnych środków ochrony innych stron lub w ogóle pojętego interesu społecznego. Ustawodawca celowo wprowadził pewne instytucje, w tym tą wskazaną w art. 179 § 1 O.p., niewątpliwie ograniczającą prawa strony, ale po to, by chronić inne wartości.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Na opisane w punkcie 1.6. postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.2. W skardze zarzucono naruszenie art. 178 § 1 oraz art. 179 § 1 O.p. w związku z art. 123 § 1 w zw. z art. 292 O.p. poprzez bezzasadną odmowę umożliwienia Stronie zapoznania się z dokumentami w przypadku braku zaistnienia przesłanki wyłączenia dokumentów z akt sprawy ze względu na interes publiczny i w efekcie ograniczenie prawa czynnego udziału w kontroli.

2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

3.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

3.3. Oceniając skarżone postanowienie w świetle wskazanych powyżej kryteriów uznać należy, że organy naruszyły przepisy Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie postanowienia jest lakoniczne i nieprzekonujące. Organ nie potrafi precyzyjnie wskazać, z jakich powodów odmówił wglądu w akta zgromadzone w toku kontroli podatkowej prowadzonej wobec Spółki.

3.4. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół zasadności omowy umożliwienia Stronie zapoznania się z dokumentami wskazanymi we wniosku Skarżącej z dnia 3 stycznia 2020 r., które zostały wyłączone przez NUS z akt kontroli postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r.

3.5. Na wstępie przywołać należy przepisy Ordynacji podatkowej mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

Zgodnie z art. 129 O.p. postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron. Realizacją tej zasady jest m.in. art. 178 O.p., zgodnie z którym strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania (§ 1). Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. (§ 2). Strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy (§ 3). Organ podatkowy może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w swoim systemie teleinformatycznym, po identyfikacji strony w sposób, o którym mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (§ 4).

Natomiast w świetle art. 179 O.p. przepisów art. 178 O.p. nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny (§ 1). Analiza tego przepisu wskazuje, że normuje on dwie różne sytuacje prawne. W pierwszej z nich z mocy samego prawa stronie nie przysługuje prawo do zapoznania się ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami zawierającymi informacje niejawne. W drugiej zaś prawo strony do wglądu w akta sprawy, w odniesieniu do innych dokumentów, zostaje ograniczone przez organ podatkowy, który wyłączy z akt sprawy określone dokumenty ze względu na interes publiczny. W pierwszym przypadku organ stwierdza, że strona nie ma uprawnienia do wglądu w dokumenty, natomiast w drugim przypadku organ wskazuje dokumenty oraz konkretyzuje wymagania ochrony interesu publicznego, które dają podstawę do ich wyłączenia od wglądu. Wyłączenie dokumentów z akt sprawy następuje w formie postanowienia, na które nie służy żaden środek zaskarżenia. Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w art. 179 § 1, następuje również w formie postanowienia, na które z kolei przysługuje zażalenie (§ 2 i § 3).

3.6. Jak już wyżej wspomniano, w niniejszej sprawie NUS wyłączył z akt sprawy 5 dokumentów, a następnie odmówił Skarżącej umożliwienia zapoznania się z tymi dokumentami, motywując odmowę wglądu do akt interesem publicznym wiążącym się z ochroną tajemnicy prawnie chronionej. Organy obu instancji wskazywały, że za odmową zapoznania się z dokumentami wyłączonymi przemawia fakt, iż zawarte są w nich informacje dotyczące innych, niebędących stroną, podmiotów. Potrzeba ochrony tych danych, zdaniem organów stanowi uzasadnienie dla ograniczenia Stronie postępowania dostępu do akt sprawy.

3.7. Odwołując się do dorobku orzecznictwa sądowoadministracyjnego, a także doktryny, wskazać należy, że pojęcie interesu publicznego należy do kategorii pojęć o nieostrym zakresie i nie ma ono niezmiennej, stale jednej i skonkretyzowanej treści, chociaż zawsze jego stosowanie powinno służyć dobru powszechnemu, a nie wyłącznie interesowi jednostkowemu. Tak samo jak każde pojęcie nieostre trzeba je poddawać wykładni w aktualnym stanie faktycznym i prawnym danej sprawy oraz w związku z innymi sprawami podatkowymi, gdy istnieje zagrożenie prawnie chronionych interesów fiskalnych Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Poprawność wykładni tego pojęcia podlega badaniu w toku instancji w postępowaniu podatkowym, jak również w pełnym zakresie poddane jest kontroli co do jego zgodności z prawem wskutek skargi wniesionej do sądu administracyjnego. W żadnym bowiem przypadku wprowadzenie do przepisu prawa pojęcia o nieostrym zakresie, jak właśnie pojęcia interesu publicznego, nie pozostawia uznania organowi podatkowemu przy wydawaniu postanowienia, lecz narzuca konieczność ustalenia treści tego pojęcia w konkretnej sprawie z wykazaniem istnienia jego przesłanek właśnie w tej sprawie i w odniesieniu do określonych dokumentów wyłączonych z akt sprawy (tak m.in. w wyroku WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1404/12).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano, że przez interes publiczny, o którym mowa w art. 179 § 1 O.p., należy rozumieć korzyść służącą ogółowi, dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Pod pojęciem interesu publicznego mieści się dobro osób trzecich niebędących stroną w toczącym się postępowaniu, także ze względu na tak rozumiany interes publiczny organ podatkowy jest umocowany do wyłączenia z akt sprawy dokumentów. Jeżeli organy podatkowe w postępowaniu dowodowym wykorzystują informacje dotyczące dodatkowo osób trzecich nie związanych z przedmiotową sprawą, mają obowiązek utrzymać w tajemnicy tylko te ich cechy, które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym na ich identyfikację, skoro jednak mogą i winny być ww. informacje wykorzystane w prowadzonym postępowaniu podatkowym to winny być również udostępnione stronie, która ma prawo ocenić ich wiarygodność i moc dowodową, jak również ocenić moc dowodową i wiarygodność wszelkich załączników stanowiących podstawę dokonanych ocen, w tym zapytań kierowanych do osób trzecich (tak m.in w wyroku WSA z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 527/11).

3.8. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje stanowisko wyrażane zarówno w doktrynie (P. Pietrasz, komentarz do art. 179 Ordynacji podatkowej, system informacji prawej LEX) jak i orzecznictwie, zgodnie z którym w świetle konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP) dopuszczalne jest pozbawienie strony dostępu jedynie do tej części akt (dokumentu), która zawiera dane uzasadniające ich wyłączenie z akt sprawy (wyrok WSA w Białymstoku z 17 września 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 229/08). Skoro zatem istnieje możliwość wyłączenia i w konsekwencji pozbawienia strony dostępu do całego dokumentu, to tym bardziej można pozbawić stronę dostępu tylko do części informacji ujętej w takim dokumencie. Przepis art. 179 § 2 O.p. daje zatem podstawę do wyłączenia z akt sprawy tylko części dokumentu (np. przez jego anonimizację), jeżeli tylko ona zawiera w swej treści przesłankę wyłączenia, pozostawienie zaś tak zmodyfikowanego dokumentu w aktach sprawy jest niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1958/10). Można zatem dojść do wniosku, że art. 179 § 1 i 2 O.p. dotyczy nie tyle określonej kategorii dokumentów, ile informacji wynikających z tych dokumentów. Częściowe ograniczenie dostępności do dokumentu oznacza bowiem możliwość zapoznania się przez stronę tylko z pozostałą częścią informacji wynikających z tego dokumentu. Patrząc z perspektywy art. 31 ust. 3 Konstytucji RP działanie takie jest w zasadzie obligatoryjne, zaś granica niezbędnego ograniczenia prawa strony oscyluje wokół kryterium osiągnięcia celu w postaci ochrony interesu publicznego (powoływany wyżej wyrok z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 229/08, także wyroki WSA w Gdańsku z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 527/11, czy WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 1368/15).

3.9. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie NUS zostało wydane z naruszeniem art. 179 § 1 i § 2, a także art. 122, art. 129 i art. 210 § 4 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażający się w tym, że wyłączenie jawności i odmowa Skarżącej wglądu we wszystkie pięć dokumentów nie uwzględnia, także w motywacji podjętych rozstrzygnięć, różnorodności tych dokumentów.

Podkreślić należy, że dwa dokumenty ze spornych pięciu dokumentów nie zawierają informacji o podmiotach trzecich podlegających ochronie ze względu na tajemnice skarbową, co wskazywał organ jako powód odmowy wglądu w akta, których jawność został wyłączona. Powyższa uwaga dotyczy pisma NUS z dnia 13 listopada 2019 r. będącego zapytaniem skierowanym do Prokuratury Rejonowej [...] w [...] oraz pisma nr [...] z dnia 29 listopada 2019 r. stanowiącego odpowiedź udzieloną przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...]. Wobec powyższego wskazana przyczyna odmowy wglądu w akta, których jawność został wyłączona, zwyczajnie nie jest prawdziwa.

Naruszenie wskazanych wyżej przepisów wyraża się również w braku rozważenia, czy sporne dokumenty przynajmniej w części mogłyby być udostępnione po ich zanonimizowaniu, tym bardziej, że zakres ujawnionych w nich danych osobowych nie jest znaczny. Takiej możliwości organy w rozpoznawanej sprawie w ogóle nie rozważały.

Automatyzm zastosowany przez organy narusza, w ocenie Sądu, art. 179 § 1 O.p. w związku z art. 129 O.p. skoro bowiem instytucja odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentami stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania to regulacje przewidujące tą instytucję winny podlegać wykładni restrykcyjnej. Takie jak w niniejszej sprawie zastosowanie art. 179 O.p. nie tylko ogranicza Stronie prawo do obrony, ale sprawia że postępowanie staje się niejawne, pomijające zasadę z art. 129 O.p.

W ocenie Sądu przypadki takie jak niniejszy powinny należeć do rzadkości, a nadto wydawane postanowienie powinno być należycie uzasadnione, tak aby Strona postępowania podatkowego została przekonana o słuszności podjętego orzeczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie, w uzasadnieniu postanowienia nie została należycie wykazana przesłanka faktyczno- prawna, dla której Skarżący nie mógł zapoznać się ze wszystkimi pięcioma różnorodnymi dokumentami wyłączonymi z akt postępowania, chociażby w formie częściowo zanonimizowanej. Jest to tym bardziej niezrozumiałe gdy weźmie się pod uwagę powszechną i prawidłową praktykę organów podatkowych włączania do akt sprawy odpisów zanonimizowanych decyzji, protokołów z kontroli czy czynności sprawdzających dotyczących zarówno bezpośrednich kontrahentów podatnika jak i innych podmiotów funkcjonujących np. w ustalonych łańcuchach dostaw.

3.10. Rozpatrując ponownie wniosek Skarżącej z dnia 3 stycznia 2020 r. o wgląd w dokumenty wyłączone z akt kontroli podatkowej NUS uwzględni ocenę prawną dokonaną w wyroku i rozważy, czy istniej możliwość przynajmniej częściowego udostępnienia dokumentów wyłączonych z akt poprzez udostępnienie ich kopi z trwale usuniętymi informacjami pozwalającymi zidentyfikować podmiot, którego dane były w nim zawarte, a które podlegały ochronie.

3.11. Końcowo Sąd pragnie wskazać, że postępowanie organów w zakresie ochrony danych zawartych w spornych pięciu dokumentach cechuje się brakiem konsekwencji, gdyż do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy dokumenty te zostały włączone w całości i organ nie umieścił ich w odrębnej, niedostępnej dla Strony, teczce akt wyłączonych.

3.12. Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a.

3.13. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 597 zł składa się kwota wpisu sądowego w wysokości 100 zł, oraz kwota wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł zasądzona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) oraz opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielnie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.