Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 479/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi J. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący, będący małżeństwem, wnieśli o przyznanie prawa pomocy

w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Według złożonych przez nich odrębnie wniosków skarżący jest rencistą prowadzącym działalność gospodarczą ze stratą, natomiast skarżąca otrzymuje emeryturę. Wnioskodawcy nie pozostają z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący posiada dwie nieruchomości, w tym jedną we współwłasności ze skarżącą.

Wnioskujący przedłożyli materiał źródłowy obejmujący kopie i wydruki: ksiąg wieczystych, wspólnego zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za ubiegły rok (oprócz przychodów z emerytury i renty wykazano w nim przychód z działalności gospodarczej w wysokości 129.706,96 zł, koszty jego uzyskania w wysokości 134.130,56 zł oraz stratę z tego tytułu w wysokości

4.423,60 zł), decyzji o waloryzacji emerytury skarżącej i renty skarżącego (kwoty do wypłaty określono w nich w wysokości odpowiednio 1160,65 zł i 1250,78 zł), podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez skarżącego za miesiące od lutego do lipca bieżącego roku (na początku tego okresu wynik działalności był ujemny, jednak począwszy od kwietnia sytuacja uległa poprawie,

w wyniku czego w całym okresie wykazano łącznie przychód w kwocie 62.312,64 zł, wydatki /koszty/ w kwocie 44.866,45 zł, co daje nadwyżkę w kwocie 17.446,19 zł;

w lipcu wykazano przychody w wysokości 11.184,80 zł i wydatki /koszty/ w wysokości 4.633,74 zł, co daje nadwyżkę w kwocie 6.550,70 zł), ewidencji środków trwałych, deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiące od maja do lipca bieżącego roku (najniższą podstawę opodatkowania, w kwocie 7.060 zł, wykazano w maju, najwyższą, w kwocie 13.621 zł, w kolejnym miesiącu) oraz wyciągu za te miesiące

z rachunków bankowych skarżącego (saldo po pierwszej transakcji wyniosło 3.868,63 zł, a saldo po transakcji ostatniej 2.686,42 zł; oprócz licznych płatności publicznoprawnych dokumentuje on też przelewy dokonywane tytułem kosztów utrzymania, np. zapłatę w dniu 15 lipca należności za paliwo gazowe w wysokości 317,06 zł) i skarżącej (saldo po pierwszej transakcji wyniosło 1.210,42 zł, a saldo po transakcji ostatniej 1.560,55 zł; dokumentuje on przelewy na rachunki "firmowe" skarżącego, a także spółki cywilnej prowadzonej przez osoby o nazwisku skarżących – w lipcu na rachunek tej spółki przelano łącznie kwotę 881,64 zł; odnotowano również przelewy dokonywane tytułem kosztów utrzymania, m.in. w dniach 5 i 9 maja uiszczono ze znacznym wyprzedzeniem kwoty odpowiednio 769,30 zł i 419,30 zł za usługi telekomunikacyjne; w tym pierwszym wypadku uregulowano z góry należność za cały rok).

Wpis od skargi wynosi w sprawie 500 zł. Wpis w takiej samej wysokości skarżący zobowiązani są uiścić także w innej sprawie przed Sądem, w której także złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy, również rozpoznawany na dzisiejszym posiedzeniu.

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W ocenie rozpoznającego wniosek w świetle materiału dowodowego sprawy przesłanka ta nie zachodzi w przypadku skarżących, aczkolwiek materiał ten został przez nich przedstawiony w sposób rzetelny i z należytą starannością. Wynika

z niego bowiem, że wnioskodawcy dysponują stałym dochodem w postaci nie tylko świadczeń z ubezpieczenia społecznego, ale przede wszystkim z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Od kilku miesięcy przy tym działalność ta nie przynosi już straty, gdyż odnotowywana jest nadwyżka przychodów nad kosztami. Nadwyżka ta przekracza znacznie sumę wpisów od skargi w obu sprawach wnioskujących, co wyklucza przyznanie prawa pomocy. Koszty postępowania sądowego przedsiębiorca powinien wszak w pierwszej kolejności kalkulować

w ramach kosztów wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej, i to traktując jej priorytetowo z uwagi na ich publicznoprawny charakter. Stąd nie może uzyskać prawa pomocy w sytuacji, gdy tego rodzaju kalkulacja wchodzi w rachubę bez istotnego negatywnego wpływu na stan prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa.

Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że także na rachunkach bankowych skarżących występuje saldo dodatnie w kwotach, które są wyższe od wspomnianej sumy wpisów od skarg, w przypadku rachunku wnioskodawcy ponaddwukrotnie. Jest tak zresztą pomimo tego, że za pośrednictwem tych rachunków wykonywane są liczne operacje, których wartość pozostaje w dużej dysproporcji z kosztami postępowania w obu sprawach. Operacje te dowodzą zarazem, iż skarżący nie mają jakichkolwiek problemów w opłaceniu kosztów bieżącego utrzymania. Część należności w tej materii – i to w wysokości większej niż wynoszą wpisy od skarg, do których uiszczenia skarżących wezwano – została uregulowana nawet przed terminem wymagalności. W takim stanie rzeczy nie można stwierdzić, że nie mają oni środków na pokrycie tych kosztów czy też że ich poniesienie mogłoby się wiązać z uszczerbkiem ich utrzymania koniecznego ewentualnie z zaburzeniem płynności finansowej przedsiębiorstwa wnioskującego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.