Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 453/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie WSA Piotr Głowacki AWSA Janusz Kasprzycki ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2006 r. przy udziale B.K. Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. sprawy ze skargi A. S.A. w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej spółki akcyjnej A. S.A. w K. kwotę 265 zł. (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r., znak: [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j. t. Dz. U z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat [...] wstrzymał roboty budowlane związane z budową ogrodzenia działki nr "1" obr. [...] przy Al. W. w K. od strony ulicy w formie pełnego muru.

Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2003 r., znak: [...], które jest przedmiotem skargi w sprawie o sygn.: II SA/Kr 452/03.

W dwumiesięcznym terminie ważności postanowienia o wstrzymaniu przedmiotowych robót budowlanych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w K. – Powiat [...] wydał w dniu [...] grudnia 2002 r. decyzję, znak: [...] w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazując inwestorowi Spółce "A." S.A. z siedzibą w K. rozbiórkę ogrodzenia w formie muru pełnego działki nr "1" obr [...] przy Al. W. w K.

W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w K. - Powiat [...] wskazał, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte, zgodnie z art. 31 § 2 k.p.a., z urzędu w związku z wnioskiem organizacji społecznych, tj. Komitetu O. oraz Towarzystwa P., w sprawie budowy ogrodzenia w formie muru pełnego działki nr "1" obr. [...] przy AL. W. w K. od strony ulicy - w sposób niezgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. /brak uzgodnienia zmiany ogrodzenia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków/, czyli w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Wnioski w/w organizacji społecznych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat [...] uznał za zasadne i organizacje społeczne zostały dopuszczone do uczestniczenia w niniejszym postępowaniu na prawach strony. W wyniku powyższego zgłoszenia Inspektorat dokonał w dniu 10 października 2002 r., a następnie w dniu 2 stycznia 2002 r. kontroli realizowanej inwestycji, dokumentując ustalenia materiałem zdjęciowym. Na podstawie wyników kontroli oraz przedłożonych dokumentów ustalono, iż przedmiotowy obiekt budowlany jest w trakcie realizacji, a jego inwestorem jest Spółka "A." S.A. z siedzibą w K. Ustalono również, iż organ architektoniczno-budowlany pismem z dnia 22 stycznia 2002 r. znak: [...] przyjął do wiadomości zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia działki nr "1" obr. [...] wzdłuż Al. W. w K. Następnie, po rozpatrzeniu kolejnego wniosku inwestora z dnia 15 lipca 2002 r. o udzielenie pozwolenia na zmianę formy architektonicznej przedmiotowego ogrodzenia, w/w organ architektoniczno-budowlany kolejnym pismem z dnia 24 lipca 2002 r., znak: [...] przyjął do wiadomości zamiar wykonania w/w ogrodzenia w zmienionej formie architektonicznej tj. w formie kamiennego muru o wys. 2,20 m - 2,77 m, na fundamencie szer. 0,4 m, o łącznej dług. 180,0 m. W chwili obecnej wykonane jest około 70 % przedmiotowego ogrodzenia. Inwestor co prawda prowadzi roboty budowlane przy budowie w/w ogrodzenia w oparciu o przyjęte przez organ architektoniczno-budowlany zgłoszenie, lecz materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazał jednoznacznie, iż realizacja przedmiotowego ogrodzenia jest niezgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. Dokonane przez organ architektoniczno-budowlany przyjęcie zgłoszenia na realizację przedmiotowego ogrodzenia, jest w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat [...] zgłoszeniem nieskutecznym. Działka nr "1" obr. [...] położona jest, w świetle zapisów Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., w niewielkiej części od strony południowej w "Obszarze Mieszkaniowym [...]", a w pozostałej, przeważającej części, w "Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej - [...]", w którym to dodatkowo obowiązują ustalenia stref polityki przestrzennej nr 2, 4, 15, 19. Zgodnie z zapisem obowiązującego w/w Planu w obszarze, na którym jest realizowane przedmiotowe ogrodzenie, obiekty lub urządzenia z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego można lokalizować pod warunkiem dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego oraz nienaruszania ustaleń stref polityki przestrzennej.

W prowadzonej sprawie zgodnie z zapisem Planu, budowa nowych obiektów

i urządzeń winna być prowadzona z uwzględnieniem zapisu § 58 ustaleń w/w Planu tj. po uprzednim uzyskaniu pozytywnej opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., z uwagi, iż przedmiotowy teren znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. Przedmiotowe, będące w budowie ogrodzenie od strony ulicy, nie uzyskało obowiązującej pozytywnej w/w opinii konserwatorskiej. W powstałej sytuacji faktycznej organ nadzoru budowlanego, rozpatrujący przedmiotową sprawę, mógł jedynie zakwalifikować dokonane naruszenie prawa jako naruszenie art. 50 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. znak: [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazano inwestorowi wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy budowie przedmiotowego ogrodzenia w terminie natychmiastowym. Ponieważ w stosunku do przyjęcia przez organ zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, przepisy nie przewidują procedury unieważniającej określonej w art. 156 § 1 k.p.a., należało zastosować w niniejszej sprawie procedurę określoną w art. art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Z decyzją tą nie zgodziła się Spółka "A." S.A. z siedzibą w K. wnosząc od niej odwołanie.

W wyniku jego rozpatrzenia decyzją z dnia 20 stycznia 2003 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2002 r., znak: [...] o rozbiórce przedmiotowego ogrodzenia.

W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

w K. wskazał, że w ocenie organu odwoławczego wydana decyzja jest prawidłowa. Na organach administracji publicznej ciąży obowiązek prawidłowego stosowania przepisów prawa. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych przy budowie ogrodzenia i zamiar ten został przez właściwy w sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjęty do wiadomości, jednakże budowa ogrodzenia jest sprzeczna z postanowieniami Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla Miasta K., obowiązującego w dacie zrealizowania przedmiotowego ogrodzenia. Tak więc w sposób obiektywny naruszona została norma prawna zawarta w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Zgodnie z art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. organ administracji architektoniczno budowlanej winien był nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania decyzji pozwolenia na budowę obiektów objętych obowiązkiem zgłoszenia jeżeli jego realizacja może naruszyć ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W przedmiotowym stanie faktycznym inwestor nie może zostać uznany jako podmiot, który dopuścił się naruszenia przepisów prawa budowlanego w zakresie dokonania zgłoszenia przed przystąpieniem do robót budowlanych, a więc nie można stosować art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Za właściwy należy uznać tryb wynikający z art. art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994 r., który służy do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie w sposób oczywisty naruszono wymogi Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla Miasta K. Jeżeli zatem nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem organ I instancji nakazuje na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia. Równocześnie organ odwoławczy pragnie podkreślić, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem NSA ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym co nie wyklucza faktu, iż winno ono być kwalifikowane jako obiekt budowlany. Należy stwierdzić, iż organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepisy k.p.a. są podstawą dla działania organów administracji publicznej w zakresie procedury, jednakże jest to zbiór przepisów o charakterze lex generali i jego postanowienia są wyłączone ilekroć zastosowanie ma przepis szczególny (lex speciali). Tego typu przepisy są zawarte w Prawie budowlanym z 1994 r., w rozdziale dotyczącym kompetencji organów nadzoru budowlanego. Dają one podstawę dla działania organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenia wykonanych inwestycji do stanu zgodnego z prawem precyzując zarazem, iż tego typu działania są ich obowiązkiem

w zakresie zapewnienia ładu przestrzennego Państwa oraz ochrony indywidualnych prawem chronionych interesów obywateli. W związku z tym orzeczono jak w sentencji decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wniosła Spółka : "A." S.A. z siedzibą w K. Podniosła w niej, że organ administracji architektoniczno-budowlanej miał możliwość skorzystania z instytucji sprzeciwu wobec wniesionego zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia. Zarzuciła ponadto zaskarżonej decyzji, że została wydana w chwili, kiedy Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. stracił ważność, gdyż obowiązywał do 31 grudnia 2002 r. Polemizuje z ustaleniami organu, że zapisy planu dotyczą bezpośrednio ogrodzeń. Nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że przedmiotowe ogrodzenie jest murem pełnym. Podnosi, że posiada ono ażurowe prześwity. Kwestionuje zgodność z prawem uznania za stronę postępowania Towarzystwa P i Komitetu O.

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2005 r. pełnomocnik Spółki "A." S.A. z siedzibą w K., podtrzymując wszystkie twierdzenia sformułowane w skardze do sądu administracyjnego, zarzucił zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenie art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez przyjęcie, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane w sposób istotnie naruszający zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji bez podstawy prawnej, a to wobec utraty z dniem 31 grudnia 2002 r. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., naruszenie przepisów postępowania art. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz 138 k.p.a., sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przez przyjęcie, że inwestycja obejmowała wzniesienie muru pełnego podczas, gdy przeciwne wnioski wypływają z materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.).

W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z ust. 1 art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r., obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji "W przypadkach innych niż określone w art. 48 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub

3) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach."

Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, stosownie do ust. 4 art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r. traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1.

W myśl natomiast art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r.: "Przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję:

1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo

2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności."

Z powyższych regulacji wynika zatem, że przepis art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. jest ściśle związany z art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r., stanowi jego następstwo.

W przypadku potwierdzenia wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydać w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót decyzję, o której mowa w ust. 1 art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r.

W rozpatrywanej sprawie podstawą prawną wstrzymania robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego ogrodzenia był pkt 3 ust. 1 art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r. Zdaniem bowiem organów nadzoru budowlanego dokonane przez inwestora zgłoszenie zamiaru realizacji przedmiotowego ogrodzenia było nieskuteczne. Biorąc pod uwagę zapisy Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., obowiązującego w chwili realizacji ogrodzenia, jego budowa na terenie położonym w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej przy braku wymaganej opinii konserwatorskiej, jest niedopuszczalna i powoduje naruszenie przepisów prawa, co wyczerpuje przesłankę wstrzymania przedmiotowych robót budowlanych, określoną w tym przepisie. W konsekwencji więc, zdaniem organów nadzoru budowlanego, z uwagi na niemożność ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, gdyż w sposób oczywisty naruszono wymogi Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., należało orzec rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Skoro organy nadzoru budowlanego wywiodły zaistnienie przesłanki wstrzymania robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego ogrodzenia, a w konsekwencji podstawę do jego rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., na zapisach Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., to rzeczą organu odwoławczego było rozważenie, czy w chwili jego orzekania obowiązywał jeszcze Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. Organ odwoławczy nie tylko bowiem sprawuje kontrolę instancyjną nad przestrzeganiem prawa przez organ I instancji ale przede wszystkim rozpatruje ponownie sprawę administracyjną w jej całokształcie.

W niniejszym przypadku organ odwoławczy nie uczynił tego zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1 k.p.a. obligującymi go do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą tak aby stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

W chwili wydawania decyzji odwoławczej obowiązywała ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j. t. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym), która to, zgodnie z art. 75 tej ustawy weszła w życie w dniu 1 stycznia 1995 r.

Art. 67 ust. 1, co dopiero cytowanej ustawy, stanowił, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. Ust. 1a art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił natomiast, że jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1 art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

Z kolei, w świetle ust. 3 art. 87 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80. poz. 717 z późn zm.), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. (art. 89 ustawy) obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r.

Miejscowy Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. został uchwalony przed 1 stycznia 1995 r. (uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1988 w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K. (Dz. U. [...] zmieniona uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 1994 r., Nr 58, (Dz. U. [...]).

Zaskarżona decyzja została natomiast wydana w dniu 20 stycznia 2003 r.

Biorąc więc pod uwagę postanowienia art. 67 ust. 1 oraz ust. 1a tego przepisu stwierdzić należy, że Miejscowy Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. przestał obowiązywać z dniem 1 stycznia 2003 r. Z tą datą bowiem upłynął okres 8 lat, o których mowa w ust. 1 art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w myśl ust. 1a art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dla Miasta K. nie uchwalono. Ust. 3 art. 87 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80. poz. 717 z późn zm.) nie ma zastosowania, gdyż weszła ona w życie po wydaniu zaskarżonej decyzji, tj. w dniu 11 lipca 2003 r.

W takim stanie rzeczy odpadła przesłanka z pkt 3 ust. 1 art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r. do wstrzymania robót budowlanych. Powodem wstrzymania robót budowlanych mogą być bowiem tylko przyczyny wyliczone wyczerpująco w ust. 1 art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r. Inne nie wymienione w tym przepisie nie mogą stanowić takiej podstawy. Nie są bowiem objęte hipotezą art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., na podstawie którego organy nadzoru budowlanego rozstrzygają następnie o dalszym losie wstrzymanych lub wykonanych robót budowlanych. Skoro tak, to nie zaistniała również i materialnoprawna przesłanka do nakazania rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r., stanowiącego następstwo art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r.

Organ odwoławczy powinien był zatem wziąć pod uwagę okoliczności związane z utratą mocy obowiązywania Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. Jego obowiązkiem jest uwzględniać zmiany stanu faktycznego i prawnego danej sprawy administracyjnej. Nie dokonanie tego powoduje konsekwencje w postaci wadliwości nie tylko zaskarżonej decyzji ale i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd administracyjny sprawuje bowiem kontrolę pod względem zgodności z przepisami prawa wydawanych aktów administracyjnych na dzień wydawania zaskarżonej decyzji. Mimo więc, że decyzja organu I instancji została wydana w chwili, gdy jeszcze obowiązywał Miejscowy Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., to z uwagi na punkt odniesienia dokonywanej przez Sąd kontroli i utratę mocy obowiązywania wzmiankowanego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja organu I instancji jest także decyzją wadliwą.

Zasadne są zatem zarzuty strony skarżącej sprowadzające się do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Nie można jednak podzielić poglądu pełnomocnika strony skarżącej, że w tym przypadku doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej wobec utraty mocy obowiązującej Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. Podstawa prawna bowiem realnie istnieje. Stanowi ją art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. brak było natomiast przesłanek do nakazania rozbiórki z tej przyczyny.

Powyższe legło u podstaw uchylenia decyzji obu instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 77 § 1, 107 § 3, 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a w konsekwencji na naruszenie art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994 r. mające wpływ na wynik sprawy.

W ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organów nadzoru budowlanego będzie, przy uwzględnieniu stanu zaawansowania robót budowlanych, ustalenie przesłanek z art. 50 Prawa budowlanego z 1994 r., a następnie w przypadku ich potwierdzenia orzeczenie co do istoty sprawy w myśl art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.

Mając na uwadze naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach natomiast orzekł w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).