Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 243/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 12 ust. 17
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności oraz opłat rocznych z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej Gminy C. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta i Gminy C. (dalej skarżący) od decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Marszałka Województwa [...], o odmowie umorzenia należności w wysokości 61 402,30 zł oraz opłat rocznych za lata 2019-2028 w łącznej wysokości 87 152,30 zł ustalonych decyzją Starosty P. z [...] stycznia 2019 r. znak [...], z tytułu użytkowania gruntów o powierzchni 0,5150 ha na cele nierolnicze w związku z budową punktu selektywnego zbierania odpadów, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Stan sprawy był następujący:

Starosta P. decyzją z [...] stycznia 2019 r. znak [...] zezwolił Gminie C. na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o łącznej powierzchni 0,5150 ha (0,4791 ha klasy ŁIV; 0,040 ha klasy ŁV i 0,0319 ha klasy LVI), stanowiących część działki nr ew. [...], obrębu C., gmina C. w związku z budową punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Za wyłączenie gruntu z produkcji ww. organ ustalił należność w wysokości 61 402.30 zł płatną w terminie do 60 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna oraz opłatę roczną w wysokości 8 715,23 zł płatną przez okres 10 lat począwszy od roku 2019 do roku 2028 w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku.

W dniu [...] marca 2019 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] wpłynął wniosek Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] lutego 2019 r. o umorzenie na podstawie art. 12 ust. 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należności oraz opłat rocznych za łata 2019-2028 z tytułu w/w wyłączenia. Uzasadniając wniosek wskazano, że realizacja punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych umożliwi mieszkańcom Gminy C. przekazywanie do "unieszkodliwienia odpadów problematycznych, powszechnie stosowanych na "dzikich wysypiskach". Ponadto wskazano, że "działka, na której wybudowany zostanie PSZOK zlokalizowana jest na obrzeżach miasta i sąsiaduje bezpośrednio z Miejską Oczyszczalnią Ścieków w C. Jest to najbardziej odpowiednie miejsce do wybudowania punktu selektywnego zbierania odpadów, ponieważ nie konfliktuje z infrastrukturą miejską. Gmina nie posiada innego terenu, na którym mogłaby wybudować PSZOK".

Marszałek Województwa [...], decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. załatwił wniosek odmownie, wskazując, iż zgodnie z art. 12 ust. 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że umorzenie opłat z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej, możliwe jest tylko przy łącznym spełnieniu określonych warunków, tj.: z wnioskiem o umorzenie wystąpił organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, wyłączenie nastąpiło w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celu publicznego, o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami; obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha, nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. Zdaniem organu I instancji, ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż przedmiotowy wniosek nie spełnia drugiego z wymogów, bowiem projektowana budowa punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych nie stanowi celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Wójt Gminy C. wskazując na naruszenie:

1. art. 12 ust. 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3.02.1995r, (dalej: ustawa o o.g.r.i I.) poprzez przyjęcie, że wniosek Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] lutego 2019r., nie spełnia wymogu określonego w tiret dwa tego przepisu , albowiem w ocenie organu 1 instancji przedmiotowa inwestycja nie zmierza do osiągnięcia celu publicznego;

2. art. 6 pkt. 3,4 i 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r, (dalej: ustawa o g.n.) poprzez przyjęcie, że inwestycja polegająca na budowie punktu selektywnego zbierania odpadów (dalej: PSZOK) nie ma charakteru celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami;

3. art. 7 ust 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r (dalej: u.s.g.) w zw, z art. 3 ust. 1 i 2 pkt. 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996r (dalej u.u.c.p.) poprzez pominięcie, że do zadań własnych gminy w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty należy utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz, że w celu realizacji tych zadań gminy zobligowane są do budowy PSZOK, co jest równoznaczne z tym, że budowa PSZOK stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n;

4. art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie, że inwestycja polegająca na budowie PSZOK została objęta decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

5. art. 7 w zw. z art 77 k p a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta i Gminy C. od decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Marszałka Województwa [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 12 ust. 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. O ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przeznaczonej na cele inne niż określone w ust. 16, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. Celami publicznymi są m.in. ( art. 6 pkt 3 ustawy) budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności u wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania.

W ocenie organu wykładnia powyższej definicji prowadzi do wniosku, iż na pojęcie "inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu zakresu realizowanych działań, drugim ustalenie celu wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołany powyżej przepis zawiera bowiem zamknięty katalog inwestycji, które ustawodawca uznaje za działania o charakterze publicznym, przy czym w art 6 pkt 10 u.g.n umożliwiono poszerzanie zawartego w ustawie o gospodarce nieruchomościami katalogu celów publicznych przepisami innych ustaw, uznającymi konkretne działania, urządzenia lub obiekty za cele publiczne. Nie wystarczy przy tym określenie publicznego lub powszechnego charakteru czegoś, wymaga się bowiem, aby przepis wprost nazywał coś celem publicznym. Z brzmienia powołanego powyżej przepisu wynika więc, że pod pojęciem celów publicznych należy rozumieć wymienione w tym przepisie rodzaje inwestycji, a także co wynika z art. 6 ust. 10 powołanej ustawy - inne cele publiczne wskazane w odrębnych ustawach. Przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymienia i określa szczegółowo natomiast cele publiczne obejmując zatem tym także inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach (punkt 10). A więc wynika z tego, że katalog celów publicznych z jednej strony jest zamknięty w ramach wymienionych celów od 1 do 9b, ale równocześnie otwarty, bo z art. 6 pkt 10 wynika, że inne cele publiczne mogą zostać określone w innych ustawach.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Zgodnie z art. 3 ust.2 pkt 6) gminy tworzą punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób zapewniający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej takich odpadów komunalnych jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyte opony, odpady zielone oraz odpady budowlane i rozbiórkowe stanowiące odpady komunalne, a także odpadów komunalnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4a.

Art. 1 a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi, że w sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zatem organ wskazał, że w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach pod pojęciem:

* magazynowania odpadów należy rozumieć czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów; (art. 3 ust. I pkt 5 ustawy o odpadach)

* składowiska odpadów rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów;(art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy o odpadach)

W ocenie organu punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych stanowi obiekt przeznaczony do magazynowania odpadów komunalnych, zaś jego działalność polega na czasowym przechowywaniu odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, w tym przypadku gminę. Tym samym, skoro w świetle przywołanej powyżej definicji, określonej art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach, magazynowanie odpadów nie jest pojęciem tożsamym z ich składowaniem (art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy o odpadach), to brak jest podstaw do uznania, iż utworzenie przez Gminę punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych stanowi cel publiczny w rozumieniu w art. 6 ust. 3 ustawie o gospodarce nieruchomościami

Z takim stanowiskiem nie zgodziła się skarżąca Gmina C. zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając jej naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego, tj,:

1) art.6 pkt. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż budowa punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych nie stanowi inwestycji celu publicznego, albowiem punkt ten nie służy do składowania odpadów komunalnych, a jedynie do ich magazynowania, podczas gdy pojęcie magazynowania jest pojęciem szerszym i obejmuje m.in. proces składowania;

2) art. 6 pkt 4 u.g.n. poprzez pominięcie, iż obiekt punktu selektywnego zbierania odpadów jest obiektem służącym ochronie środowiska;

3) art 3 ust.1 pkt.25 ustawy o odpadach poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że zawiera on definicję "składowania odpadów", podczas gdy przepis ten obejmuje pojęcie .składowiska odpadów*, co nie jest pojęciem tożsamym;

4) art. 12 ust. 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez przyjęcie, że skarżąca Gmina nie może skorzystać z umorzenia całości lub części należności i opłat rocznych w związku z wyłączeniem gruntów położonych w obrębie C.) z produkcji rolniczej na potrzeby budowy punktu selektywnego zbierania odpadów, w sytuacji kiedy skarżąca spełnia wszystkie warunki przewidziane w tym przepisie umożliwiające skorzystania z w/w instytucji umorzenia;

II. prawa procesowego, tj. art 7 kpa, 77 § 1 k.p.a., 15 kpa i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niewyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem zasady dwuinstancyjności postępowanie, a także poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym poprzez nieodniesienie się do argumentów podniesionych w odwołaniu.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o:

a) uchylenie powyższej decyzji w całości, jako wydanej z naruszeniem prawa procesowego i materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w okolicznościach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.;

b) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art 12 ust. 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. O ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz U. Z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm ). na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przeznaczonej na cele inne niż określone w ust. 16, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną. Zgodnie natomiast z art 6 pkt. 3 , 4 i 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 26 J, poz. 2603, z późn. zm.). celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania; budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach.

Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy budowa punktu selektywnego zbierania odpadów ma przymiot celu publicznego w rozumieniu art 6 u.g.n., a w konsekwencji czy jest możliwe umorzenie całości lub część należności i opłat rocznych czy też nie.

Sąd nie podzielił stanowiska organu, że objęta postępowaniem inwestycja nie posiada przymiotu inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 6 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm.), gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności tworzą punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób zapewniający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej wskazanych w tym przepisie rodzajów odpadów. Zgodnie z art 3 ust. 2b. ww. ustawy gmina jest obowiązana utworzyć co najmniej jeden stacjonarny punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, samodzielnie lub wspólnie z inną gminą lub gminami.

Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 27 kwietnia 2010r w sprawie sygn. akt II OSK 648/09, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego.

Zgodnie z art.3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach Dz.U z 2013r, poz.21 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o:

- selektywnym zbieraniu - rozumie się przez to zbieranie, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami ( pkt 24);

- składowisku odpadów - rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów (pkt 25);

- zbieraniu odpadów - rozumie się przez to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. (pkt 34).

Wspomniany pkt 5 lit. b omawianego art. 3 ustawy o odpadach stanowi, że przez magazynowaniu odpadów rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów.

Celem publicznym w rozumieniu art 6 pkt 3 u.g.n. jest budowa i utrzymanie publicznych urządzeń służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Składowanie to jeden z głównych procesów magazynowych. Polega na zbiorze czynności związanych z umieszczeniem zapasów na powierzchni lub w przestrzeni składowej budowli magazynowej, w usystematyzowany sposób, odpowiednio do istniejących warunków i właściwości zapasów. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że nie ma podstaw do zawężającego interpretowania pojęcia składowanie odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach pod pojęciem magazynowania odpadów należy rozumieć czasowe przechowywanie odpadów obejmujące m in. tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów. Wbrew twierdzeniu organu II instancji ustawa o odpadach w art 3 ust 1 pkt 25 nie zawiera pojęcia "składowania". W art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy o odpadach zawarto definicję "składowiska odpadów* przez co rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. W punkcie selektywnego zbierania odpadów następuje składowanie odpadów, bowiem inaczej nie byłby możliwy proces magazynowania.

Nie ma wątpliwości, że budowa punktu selektywnego odbioru odpadów komunalnych służy ich odzyskowi i unieszkodliwianiu. Na ocenę, czy inwestycja dotyczy celu publicznego, nie ma wpływu fakt, czy wszystkie elementy wskazane w art. 6 pkt 3) ustawy o gospodarce nieruchomościami mają być realizowane jednocześnie. To, że w danym momencie gmina realizuje jedynie fragment procesu odzysku i unieszkodliwiania odpadów, nie zmienia charakteru inwestycji jaką jest budowa punktu selektywnego odbioru odpadów komunalnych i nie sprawia, że przestaje ona być inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 3 u.g.n.

W ocenie Sądu opartej na powyższych wywodach, punkt selektywnego zbierania odpadów to inwestycja o znaczeniu lokalnym, o czym stanowi jej zakres tj. terytorium gminy. Tym samym, zostały spełnione obydwie niezbędne przesłanki do uznania jej za "inwestycję celu publicznego".

Już tylko dodatkowo należało wskazać, że organ nie wziął pod uwagę, że lokalizacja omawianej inwestycji została ustalona w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Miał również rację skarżący, który już na etapie odwołania podnosił, że budowa punktu selektywnego odbioru odpadów komunalnych jest celem publicznym także w rozumieniu art. 6 pkt. 4 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie obiektów służących ochronie środowiska.

Sąd podziela stanowisko skarżącego, że zgodnie z ustawą Prawo o ochronie środowiska przez pojęcie "ochrona środowiska" rozumie się podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega m.in. na przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,. Nie ulega wątpliwości, że punkt selektywnego odbioru odpadów komunalnych stanowić będzie miejsce, w którym w sposób bezpieczny i kontrolowany mieszkańcy gminy mogą pozbyć się odpadów komunalnych i co przyczyni się z pewnością do zmniejszenia liczby nielegalnych wysypisk śmieci. odbiór odpadów, a także właściwe ich zagospodarowanie i unieszkodliwienie.

Organ pominął kwestie związku inwestycji objętej postępowaniem z ochroną środowiska mimo sygnalizowania jej przez stronę już na etapie odwołania, co w ocenie Sądu stanowi naruszenie art. 7 kpa oraz art. 77§1 kpa.

Z uwagi na powyższe, należało uznać, że Gmina C. spełnia wszelkie warunki do umorzenia należności wskazane w art 12 ust 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. O ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz U. Z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm ). Bez wątpienia bowiem budowa punktu selektywnego odbioru odpadów komunalnych stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. spełniając także inne – określone w art. 12 ust 17 ustawy o o.g.r.i I- warunki do umorzenia w całości lub części należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych, tj. obszar gruntów wyłączonych spod produkcji nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.

Organ ponownie rozpatrując wniosek skarżącego winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 14 ust.1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U.poz.1800 ze zm.).