Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB 362/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędziowie NSA Małgorzata Jaśkowska, AWSA Jacek Fronczyk, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie wyznaczenia obowiązków wypłaty bieżącego i zaległego uposażenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 września 2003 r. p. T. P. wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o:

 wyznaczenie obowiązków służbowych - mianowania na stanowisko służbowe,

 wypłatę bieżącego i zaległego uposażenia oraz innych świadczeń,

Swój wniosek p. T. P. uzasadnił tym, iż w dniu 23 września 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. II SA 3077/02 wydał postanowienie, którym odrzucił skargę ww. na decyzję Szefa ABW w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga p. T. P. jest przedwczesna, ponieważ skarżącemu nie doręczono decyzji o wypowiedzeniu, a jedynie pismo informujące o tym.

Ponadto składając powołane wcześniej pismo z dnia 29 września 2003 r. p. T. P. powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2003 r. w sprawie sygn. II SA 547/02, którym została uchylona decyzja Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...] lutego 2002 r. i [...] grudnia 2001 r. o odwołaniu go ze stanowiska dyrektora Delegatury UOP w [...].

W ocenie p. T. P. powołane postanowienie i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego świadczą o tym, iż wobec niedoręczenia mu decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, pozostaje on nadal w służbie ABW.

Pismem z dnia [...] października 2003 r. Szef ABW poinformował p. T. P., iż jako były funkcjonariusz ABW, wobec braku przymiotu strony (nie jest funkcjonariuszem ABW) nie jest legitymowany do zgłoszenia żądań wymienionych w piśmie z dnia 29 września 2003 r.

W dniu 3 listopada 2003 r. p. T. P. złożył zażalenie na bezczynność Szefa ABW w realizacji jego wniosków zawartych w piśmie z dnia 29 września 2003 r.

W odpowiedzi na powyższe Szef ABW w dniu [...] listopada 2003 r. stwierdził, że brak jest podstaw do wypłacenia p. T. P. uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących funkcjonariuszom ABW, ponieważ ww. nie pozostaje w stosunku służbowym.

W dniu 7 listopada 2003 r. p. T. P. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Szefa ABW, polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko zajmowane poprzednio lub równorzędne oraz decyzji w przedmiocie żądanego uposażenia.

W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie.

Stwierdził, że stosunek służbowy łączący skarżącego z ABW został rozwiązany na skutek dokonanego wypowiedzenia.

Wyjaśnił ponadto, że skarżący uzyskał odpowiedź Szefa ABW na wniosek z dnia 29 września 2003 r. - pismo z dnia [...] października 2003 r. oraz na zażalenie - pismo z dnia [...] listopada 2003 r.

Zdaniem Szefa ABW skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, gdyż skarżący przed jej wniesieniem do sądu powinien wezwać Szefa ABW do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie (art. 34 ust. 3 ustawy o NSA).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wymaga wyjaśnienia, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ właściwy do załatwienia określonej sprawy, w prawnie ustalonym terminie nie rozstrzygnął jej w sposób przewidziany prawem.

W niniejszej sprawie wnioski z jakimi skarżący wystąpił do Szefa ABW w swoim piśmie z dnia 29 września 2003 r., a więc dotyczące mianowania na stanowisko służbowe oraz wypłaty uposażenia wymagały rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Wynika to z art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu personalnego.

Natomiast stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125) do spraw związanych z mianowaniem oraz uposażeniem funkcjonariuszy ABW stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu pismo Szefa ABW z dnia [...] października 2003 r., którym odmówiono skarżącemu uwzględnienia jego żądań, mimo że nie zostało nazwane decyzją zawiera wszystkie elementy decyzji administracyjnej, podjętej w trybie art. 104 i 107 § 3 kpa. Zawiera ono rozstrzygnięcie w sprawie mianowania i uposażenia (odmowa), skierowane zostało do skarżącego oraz podjęte zostało przez właściwy organ.

Pismo to wprawdzie nie zawierało istotnej informacji, jaką jest pouczenie o możliwości złożenia w trybie art. 127 § 3 kpa wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale mimo to nie pozbawia go to waloru decyzji administracyjnej.

Skoro zatem Szef ABW wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą odmówił skarżącemu uwzględnienia jego żądań, to nie można uznać, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności. Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem Szefa ABW odnośnie niedopuszczalności skargi, albowiem w przypadku bezczynności organu centralnego lub naczelnego, mającego orzekać jako organ I instancji, strona musi złożyć skargę bezpośrednio do sądu.

Dlatego skarga na bezczynność nie mogła być uwzględniona, co na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) skutkowało jej oddaleniem.