Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 101/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 72 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" lub "organ") po rozpoznaniu odwołania A. C. i M. K. utrzymało w mocy decyzję Wójta [...] W. nr [...] z dni [...] września 2020 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. inwestor P. sp. z o.o. wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...], obręb [...] G. M. , gmina G. W..

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. organ I instancji odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji.

Zdaniem organu lokalizacja stacji bazowej na obrzeżach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej rodzi uzasadnione obawy powstania zagrożeń dla zdrowia i życia mieszkających tam osób. Lokalizacja stacji bazowej pozostaje w sprzeczności z treścią art. 144 k.c. oraz 140 k.c. Lokalizacja masztu będzie stanowić dysonans przestrzenno- wysokościowy. Może stanowić przyczynę obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich. Czynnik ludzi w tej sprawie jest najważniejszy.

Od powyższej decyzji odwołanie, w ustawowym terminie złożył wnioskodawca P. sp. z o.o. reprezentowany przez pełnomocnika. Odwołujący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, ze zm. dalej jako "u.p.z.p.) poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nadto odwołujący zarzucił naruszenie art.6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm. - dalej jako: "k. p.a.").

Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W dniu [...] lutego 2020 r. do Kolegium wpłynęła kserokopia pisma W. i D. G. kierowanej do inwestora P. sp. z o.o. z prośbą o wycofanie się z umowy. Właściciele działki wskazali, iż nie zgadzają się na posadowienie wieży na ich działce.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. pełnomocnik inwestora zmodyfikował pierwotny wniosek.

W dniu [...] września 2020 r. Wójt [...] W. wydał decyzję nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...], obręb [...] G. M. , gmina G. W..

Pismami z dnia [...] października 2020 r. M. K. i A. C. wniosły odwołania od w/w decyzji zarzucając m.in. bezsprzeczne przyjęcie przez organ I instancji informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia; bezsprzeczne przyjęcie, iż nie zachodzi potrzeba uzyskania dla inwestycji decyzji środowiskowej; przyjęcie, iż obszar na którym ma powstać inwestycja nie stanowi miejsc dostępnych dla ludności, podczas gdy obszary te stanową cześć nieruchomości rolnych, które mogą zostać zabudowane przez ich właścicieli. Odwołujące zarzuciły również, iż organ nie podjął wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego sprawy. Odwołujące wniosły o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po opisie działań podjętych przez Wójta Gminy, wskazało, iż organ I instancji dokonał wymaganych prawem uzgodnień jak również przeanalizował warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych.

W ocenie Kolegium nie istnieją przeszkody prawne (wynikające z przepisów odrębnych) do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w takiej sytuacji - jak wynika wprost z art. 56 u.p.z.p. - organ wydania decyzji nie może odmówić.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż zaskarżona decyzja odpowiada również wymaganiom z art. 54 pkt 1 - 3 u.p.z.p., tj. określa rodzaj inwestycji (budowa stacji bazowej), funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki i wymagania ładu przestrzennego, ochronę środowiska, zdrowia ludzi, obsługę w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadomione zostały w drodze obwieszczenia a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestor oraz właściciele nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego oraz nieruchomości sąsiednich, zawiadomieni zostali na piśmie o przedmiotowej sprawie. W aktach analizowanej sprawy znajdują się odpowiednie pisma wraz ze zwrotnymi poświadczeniami odbioru. W aktach sprawy znajduje się również obwieszczenie o wszczęciu postępowania. Organ obwieścił również o zakończeniu postępowania, a inwestor i właściciele nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego oraz sąsiedzi, zawiadomieni zostali na piśmie o treści wydanej decyzji.

Dalej organ wyjaśnił, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 dalej jako "rozporządzenie") wskazuje na szczegółowy katalog inwestycji mogących znacząco wpływać na środowisko.

Po przytoczeniu treści rozporządzenia organ wyjaśnił, iż wobec tego, że pojedyncza moc anteny dla anten nr [...] wynosi 200 W, należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 b), tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Pojedyncza moc anteny dla anten nr [...], wynosi 776 W, należało więc rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 c), tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Nadto pojedyncza moc anteny dla anten nr [...], wynosi 1012 W, należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 d), tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Na marginesie Kolegium zauważyło, iż nawet gdyby zsumować anteny na danym sektorze to łączna moc sektorowych na tym azymucie wynosi 776 W +1012 W +200 W = 1988 W. Wartość 1988 W mieści się także w dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 8 d) rozporządzenia tj. odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Jak wynika z akt sprawy, tj. z mapy ewidencyjnej w odległości 70 metrów od środka elektrycznego na podanych azymutach nie znajduje się żadna zabudowa. Z załącznika graficznego wynika, iż azymut 0 stopni (anteny nr [...]) oraz azymut 210 stopni (anteny [...]) obejmują działkę inwestycyjną nr [...] w jej niezabudowanej części. Azymut 100 stopni (anteny nr [...]) działkę nr [...] w jej niezabudowanej części oraz działkę [...], również w jej niezabudowanej części.

Odległość najbliższej zabudowy zgodnie z rozporządzeniem mierzona powinna być w osi wiązki promieniowania anteny. Analiza mapy wskazuje, iż w odległości 70 metrów od w osi głównej wiązki anteny nie występuje zabudowa. Zabudowa ta w osi wiązki nie występuje również w odległości kilkukrotnie większej. W ocenie Kolegium nie występują również w tej odległości miejsca dostępne dla ludności.

Kolegium nie podzieliło zarzutu, iż organ I instancji źle ocenił dostępność miejsc dla ludności oraz że pomimo tego, iż w/w działki są aktualnie w ich częściach niezabudowane, mogą zostać zabudowane w przyszłości.

Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Przepis ten zatem wskazuje wprost, iż ustalając miejsca dostępne dla ludności należy mieć na uwadze istniejący stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, a nie stan potencjalny możliwy w przyszłości. Zatem na w osi głównej wiązek promenowania pojedynczej anteny w odległości 70 m od środka osi tej wiązki brak jest jakiejkolwiek zabudowy, a więc tym samym brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Kolegium zauważa, iż anteny mają być zawieszone na wysokości 58,5 m. Maksymalne dopuszczalne pochylenie anten (tilit) znajduje się między 10 a 12 stopni. Zatem przy uwzględnieniu 12 stopniowego pochylenia anteny wiązka promieniowania będzie znajdować się na wysokości 42,4 m n.p.m.

Na terenie, na którym ma znajdować się inwestycja brak jest na dziś jakikolwiek budynków. Z ostrożności Kolegium wskazało, iż mało prawdopodobne jest aby w przyszłości na tym terenie powstały budynki o wysokości 40 metrów. Sąsiedztwo inwestycji stanowią pola uprawne, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa (co wynika dokumentacji w tym fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy). Dla tego obszaru nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak więc ewentualne inwestycje będą wydawane na podstawie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa, która nakazuje określać wysokość budynków jako przedłużenie wysokości budynków sąsiednich albo średniej z analizowanego obszaru. Powyższe przesądza zatem o tym, iż organ I instancji słusznie uznał, iż na analizowanym obszarze nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Skargę na powyższą decyzję do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wniosła M. K. zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 56 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na kanwie wywiedzionego przez ww. organ stanu faktycznego, że nie zachodzi negatywna przesłanka zakreślona ww. przepisie, a mianowicie, że planowana inwestycja jest zgodna przepisami odrębnymi, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzą liczne wątpliwości w przedmiocie zgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy Prawo o ochronie środowiska, w szczególności w zakresie konieczności uzyskania uprzednio decyzji środowiskowej przez Inwestora.

- art. 71 ust. 2 u.u.o.ś. w związku z art. 72 ust. 1 pkt. 33 ww. ustawy i art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ww. ustawy, poprzez błędną ich interpretację, a w konsekwencji zastosowanie, w ten sposób, że organ II instancji ograniczył się do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie danych przedłożonych przez Inwestora w dokumencie o nazwie "Kwalifikacja przedsięwzięcia", w konsekwencji całkowicie wykluczył, że planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy organ administracji winien dokonać samodzielnie czynności oraz skrupulatnej analizy kryteriów związanych z inwestycją, a rozstrzygniecie w tym zakresie w sposób dokładny uzasadnić.

- art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że obszar na którym ma powstać planowana inwestycja, nie stanowi "miejsca dostępnego dla ludności" rozumianego zgodnie z orzecznictwem Sądów Administracyjnych, podczas gdy obszary te stanowią części nieruchomości rolnych, a fakt aktualnego braku istniejącej zabudowy w tym obszarze nie wyklucza możliwości potencjonalnego zabudowania lub wykorzystywania tych nieruchomości w przyszłości w inny sposób tj. pozwalający na korzystanie z tego obszaru nieruchomości przez właścicieli i inne osoby w zakresie oddziaływania promieniowania izotropowego.

2. naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy:

- art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ II instancji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela, poprzez przyjęcie, że ustalenie warunków lokalizacji planowanej inwestycji nie wymaga uprzedniego wydania decyzji środowiskowej, przy jednoczesnym lakonicznym wskazaniu, że ww. inwestycja nie zagraża miejscowej ludności, w szczególności uznając, że obszar dookoła planowej inwestycji nie stanowi "miejsca dostępnego dla ludności" zgodnie z przyjętą w orzecznictwie definicją. Ponadto organ II instancji całkowicie pominął informacje przekazywanych organowi administracji przez mieszkańców Gminy G. W., w tym radnego gminy G. W. Pana M. P. - w przedmiocie zagrożenia oraz ewentualnych przedsięwzięć mogących potencjalnie powstać w zasięgu oddziaływania wiązki promieniowania anteny.

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez przyjęcie jedynie za wiarygodne dokumenty przedłożone przez Inwestora. Organ II instancji nie podjął żadnych samodzielnych działań weryfikujących przedmiotowe informacje.

- art. 11 k.p.a. w związku art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienie faktycznego zaskarżonej decyzji, tym samym nie wystarczające uzasadnienie zasadności przesłanek jakimi kierował się organ II instancji podając, że nie podziela zarzutów w postępowaniu pierwszoinstancyjnym opierając się na wyliczeniach mocy anten przedstawionych przez Inwestora i przyjęciu, że nie zachodzi możliwość zawsze znaczącego oddziaływania na środowisko lub potencjalnego znacznego oddziaływania na środowisko, podczas gdy organ II instancji winien dokonać samodzielnych ustaleń a nie powielać informacje zakreślone przez Inwestora, bezsprzecznie przyjmując je za zgodne z prawdą. Ponadto organ II instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji I instancji.

- art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez wybiórcze przeprowadzenie dowodów oraz brak przeprowadzenie samodzielnych czynności pozwalających na wyeliminowanie wątpliwości i przyjęciu, że w sposób właściwy i wyczerpujący zgodnie art. 52 ust. 3 u.p.z.p., została dokonana analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt. 1) oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt. 2), podczas gdy organ II instancji poddał weryfikacji dane, które nie były przedmiotem odwołania, a mianowicie analizy uzgodnień z innymi organami administracji - okoliczność, która nie została podniesiona przez odwołujące. Natomiast organ I instancji w sposób lakoniczny odniósł się w przedmiocie konieczności uzyskania decyzji środowiskowej przez Inwestora.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i decyzji Wójta Gminy G. W. oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż po analizie zarzutów skargi podtrzymuje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2021 r. pełnomocnik uczestnika postępowania P. Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż sformułowane przez skarżącą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Powoływane przez skarżącą argumenty, mające jej zdaniem przemawiać za wadliwością decyzji administracyjnych wydanych przez Organy obu instancji, nie znajdują umocowania w obowiązujących przepisach.

Pełnomocnik podkreślił, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego, a nie uznaniowego oraz że art. 61 u.p.z.p. nie ma zastosowania do inwestycji celu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021r., poz. 741, zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, natomiast może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia.

Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. – dalej jako "u.u.i.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie"). W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia, przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:

- przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;

- przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia– dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;

- tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzania instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 rozporządzenia) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 rozporządzania).

Regulacje określające, kiedy instalacja radiokomunikacyjna zalicza się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" według rozporządzenia są stosunkowo proste. Kwalifikacja taka zależy od ustalenia, czy promieniowanie pojedynczych anten, w określonych odległościach zależnych od mocy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo owych pojedynczych anten, znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Aby to ustalić koniecznie więc należy znać:

– równoważną moc promieniowaną izotropowo (Equivalent Isotropical Radiated Power - EIRP) pojedynczej anteny (od niej zależy odległość, w jakiej bada się występowanie miejsc dostępnych dla ludności) oraz

– jej ukierunkowanie, a więc azymut i w szczególność nachylenie (przyjęło się je określać mianem angielskojęzycznego określania "tilt"). Parametr nachylenia bądź maksymalnego nachylenia jest bardzo ważny, gdyż pochylenie anten może powodować skierowanie osi głównej ich wiązek w kierunku gruntu lub budynków; wówczas to potencjalnie oś główna, na danej odległości, może osiągnąć miejsca dostępne dla ludności i to pomimo, że z reguły anteny instalowane są na kilkudziesięciometrowych masztach.

Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż planowana inwestycja obejmuje 9 anten:

- sektor 1) na azymucie 0 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 776 W, antena nr [...] o mocy 200 W+ 812 W (1012), antena nr [...] o mocy 812 W.

- sektor 2) na azymucie 100 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 776 W, antena nr [...] o mocy 200 W+ 812 W (1012 W), antena nr [...] o mocy 812 W.

- sektor 3) na azymucie 210 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 776 W, antena nr [...] o mocy 200 W+ 812 W (1012 W), antena nr [...] o mocy 200 W.

Tym samym zgodzić należy się, iż planowana inwestycja nie spełnia żadnej z w/w przesłanek z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia albowiem moc pojedynczej anteny jest mniejsza niż 2000 W. Inwestycja nie kwalifikuje się zatem do inwestycji mogący zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Z tych też względów oceny przedmiotowej inwestycji należało dokonać z punktu widzenia § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.

Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

– przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie istnieje spór, co do kwestii konieczności "kumulacji mocy anten".

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd reprezentowany m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2021r., sygn. akt III OSK 3455/21 (CBOSA), iż brak jest podstaw do sumowania mocy poszczególnych anten.

W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA wskazał, że zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymaga ustalenia, że obok projektowanego przedsięwzięcia mamy jeszcze do czynienia z dodatkowym przedsięwzięciem. Z treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że chodzi o uwzględnienie parametrów planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, realizowanego na terenie tego samego zakładu. Natomiast nie dotyczy to tego samego przedsięwzięcia, w tym przypadku osobno każdej z dziewięciu anten. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego technicznie możliwego pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry (i jednoznacznie określone w osnowie decyzji organu odwoławczego) będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie.

Po drugie, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie – równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamieniowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 mł drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tego przepisu – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. W ocenie NSA, którą podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Sąd I instancji, (podobnie jak organ) nie był uprawniony do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się.

Wobec powyższego podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny .

Na marginesie Sąd wskazuje, iż nawet gdyby przyjąć odmienną wykładnię omawianych regulacji i zsumować moc anten, to i tak w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z inwestycją mogąca potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Wobec powyższego skoro pojedyncza moc anten nr [...] wynosi 200 W, to należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 b) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

W odniesieniu do anten nr [...] których pojedyncza moc wynosi 776 W, należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 c) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

A w odniesieniu do anten nr [...] o pojedynczej mocy 1012 W, należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 d) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Należy pamiętać, iż łączna moc anten sektorowych na jednym azymucie wynosi 1988 w (776 W +1012 W +200 W), a wartość ta mieści się także w dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 8 d) rozporządzenia tj. odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Jak wskazują akta sprawy na terenach występowania głównych wiązek promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Fakt ten dokumentuje znajdująca się w Kwalifikacji przedsięwzięcia mapa obrazująca widok osi głównych wiązek promieniowania anten. Z akt sprawy wynika, iż przy zawieszeniu na wysokości 58,5m anten skierowanych na azymut 0?, 100? i 210?, przy mocy dla pojedynczej anteny 200W, 776 W, 1012W nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w odległości odpowiednio nie większej niż 20, 40 i 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny.

Odnosząc się do argumentacji skargi należy wskazać, że stosownie do treści art. 124 ust 2. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1219, dalej "P.o.ś") przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zaakcentować trzeba, że przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 P.o.ś. oraz w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć, w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. W okolicznościach badanej sprawy ustalono, że teren na którym planuje się lokalizację stacji bazowej jest niezabudowany, a tereny przyległe stanowią tereny rolnicze.

Zebrany materiał dowodzi zatem, że miejsca dostępne dla ludności - w rozumieniu art. 124 ust 2. P.o.ś. - nie znajdują się w określonych przepisami rozporządzenia odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten.

Ponadto organ przeanalizował również kwestię możliwości powstania zgodnie z przepisami przyszłej zabudowy. Organ wskazał, iż przy uwzględnieniu 12 stopniowego pochylenia anteny wiązka promieniowania będzie znajdować się na wysokości 42,4 m n.p.m..

Sąd podziela stanowisko organu, iż mało prawdopodobne jest aby w przyszłości w pobliżu anten tj. w odległości mniejszej niż 70 m, powstały budynki o wysokości przekraczającej 40 metrów. Sąsiedztwo inwestycji stanowią pola uprawne, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa, co wynika ze znajdujących się w aktach map. Należy pamiętać, iż dla tego obszaru nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak więc ewentualne inwestycje będą realizowane na podstawie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa, która nakazuje określać wysokość budynków jako przedłużenie wysokości budynków sąsiednich albo średniej z analizowanego obszaru.

Tym samym prawidłowo organy przyjęły, iż w odległościach 29, 40 i 70 m nie występują miejsca dostępne dla ludności, co prowadzi do wniosku, iż nie mamy do czynienia z inwestycją mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Wobec powyższego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 122a ust. 1 P.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia.

Wobec powyższego zmiana istniejącego stanu zagospodarowania terenu skutkująca zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia czy też zmiana warunków pracy instalacji pociąga za sobą konieczność wykonania pomiaru poziomów pól elektromagnetycznych.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, a koncentrujących się na kwestii oparcia rozstrzygnięcie w oparciu o kartę kwalifikacji przedsięwzięcia bez podjęcia żadnych samodzielnych działań mających na celu weryfikacje przedstawionych w tym dokumencie informacji wskazać należy, iż zarzuty w tym zakresie są niezasadne.

Należy pamiętać, iż karta informacyjna przedsięwzięcia co prawda jest dokumentem prywatnym, to jednak przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Jak przyjmuje się w orzecznictwie: "Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia" (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, LEX nr 2435556).

Zatem w sytuacji gdy karta informacyjna jest kompletna i spójna oraz spełnia wymagania ustawowe, to organ nie ma podstaw do jej kwestionowania poprzez przeprowadzanie dodatkowego postępowania dowodowego. O ile zatem skarżąca chciałaby skutecznie zakwestionować ustalenia raportu, musiałaby przedstawić dokument sporządzony przez osobę dysponująca fachową wiedzą i podważający ten dokument.

W ocenie składu orzekającego karta informacyjna jest spójna i kompletna.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69.

W ocenie Sądu przedstawiona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy niezbędne przy tego typu inwestycji, a w szczególności dane o rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, rodzaju technologii, rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia.

Wobec powyższego za niezasadnie należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a.

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji.

Zgodnie natomiast z art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych.

W przypadku kiedy inwestycją celu publicznego ma być stacja bazowa telefonii komórkowej w celu zrekonstruowania normy prawnej określającej treść decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest odwołanie się do treści innych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzja lokalizacyjna, składająca się z tych wszystkich koniecznych elementów wiąże, w myśl art. 55 u.p.z.p. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Istotne jest, że ustawodawca w cytowanym art. 52 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. wymaga wskazania parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Skoro zaś przedmiotem treści rozstrzygnięć decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest rodzaj inwestycji, a następnie między innymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, to trudno sobie wyobrazić, aby racjonalny ustawodawca posługując się w art. 52 ust. 2 pkt lit. c ustawy pojęciem parametrów technicznych i w art. 54 pkt 1, pkt 2 lit. c), d) u.p.z.p. pojęciem rodzaju inwestycji, oraz odpowiednio pojęciem ochrony zdrowia i środowiska oraz interesów osób trzecich - miał na myśli tylko parametry przestrzenne i urbanistyczne, sprowadzające się do gabarytów planowanych przedsięwzięć i kwestii związanych z ładem przestrzennym.

Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonu komórkowej, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art 54 u.p.z.p., powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 października 2019 r. sygn. II SA/Rz 888/19, wyrok WSA w Olsztynie z 3 lipca 2020 r. sygn.. II SA/Ol 398/20 – publ. CBOSA). Oznacza to, że w decyzji lokalizacyjnej należy wskazać: ilość anten z jakich składać ma się planowana inwestycja, wysokość zamontowania anten, typ anten, moc anten, częstotliwość w jakiej mają pracować poszczególne anteny, kierunki usytuowania (azymuty) anten, wartość pochylenia anten.

Analiza zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazuje, iż decyzja ta zawiera wszystkie wyżej wymagane postanowienia. W decyzji wyraźnie określono ilość anten, wysokość ich zawieszenia (ust. 2 pkt 3 lit c decyzji), typ anteny, moc i częstotliwość (ust. 2 pkt 3 lit d decyzji) oraz azymuty i wartość pochylenia (ust. 3 decyzji ).

Jednocześnie Sąd wskazuje, iż na stronie 2 decyzji Wójta Gminy błędnie przywołano rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), które w dniu wszczęcia postępowania już nie obowiązywało. Powyższe uchybienie organu w żadnym stopniu nie miało wpływu na wynika sprawy, ponieważ lektura uzasadnienia decyzji jednoznacznie wskazuje, iż organ dokonał kwalifikacji inwestycji z punktu widzenia obecnie obowiązującego rozporządzenia.

Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego naruszenia przepisów art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., które uzasadniłoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji spełnia wymagania stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a.

Za niezasadny uznać należało również zarzut skarżącej, iż organ poddał weryfikacji dane, które nie były przedmiotem odwołania.

Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, iż w ogólnym postępowaniu administracyjnym rolą organu odwoławczego, w następstwie wniesionego przez stronę odwołania, jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy już rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Innymi słowy organ odwoławczy zobowiązany jest rozpoznać sprawę merytorycznie w jej całokształcie i dodatkowo odnieść się do zarzutów strony wyartykułowanych w odwołaniu. Zachowanie w tym postępowaniu zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez dwa właściwe w sprawie organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3419/19, LEX nr 3034280).

Tym samy organ nie jest związany zarzutami odwołania, a sprawę rozpoznaje w jej całokształcie, co też uczyniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.