Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 543/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.6 ust.4 pkt 1 lit.a w zw. z art.4 ust.2
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek w tym podatku za styczeń, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]; [...] określającą A. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości [...] zł.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu [...] stycznia 2014 r. A. S. (dalej: "podatnik", "strona", "skarżący") złożył w Urzędzie Skarbowym w K. zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2013 na formularzu [...], w którym wykazał m.in. razem przychody z działalności prowadzonej na własne nazwisko (roboty budowlane) opodatkowane według stawki 5,5 % w kwocie [...]zł oraz kwotę należnego ryczałtu w wysokości [...] zł.

Podatnik w badanym roku podatkowym osiągnął również przychód z emerytur - rent krajowych w wysokości [...] zł (informacja PIT40A).

W okresie od [...] września 2016 r. do [...] października 2016 r. została przeprowadzona wobec podatnika kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości zastosowanej w 2013 r. formy opodatkowania oraz ewentualnego ustalenia wysokości przychodów i kosztów uzyskanych z działalności gospodarczej, z uwzględnieniem odliczeń od przychodów i podatku. W toku ww. kontroli ustalono, że osiągnięte

w 2013 r. przychody, podatnik opodatkował zryczałtowanym podatkiem dochodowym, pomimo tego, że w 2012 r. osiągnął przychody w wysokości [...] zł, tj. w kwocie przekraczającej - wyznaczony art. 6 ust. 4 pkt 1 lit a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. Nr 140, poz. 940 ze zm.), dalej: "u.z.p.d." - limit przychodu uprawniającego do skorzystania z przedmiotowej formy opodatkowania w kolejnym roku podatkowym (limit z tego tytułu na 2013 r. wynosił równowartość 150.000 euro, tj. 615.300,00 zł).

W rezultacie powyższego ustalono, iż w kontrolowanym okresie, tj. w 2013 r. dochody z działalności gospodarczej podatnika podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych.

W wyniku ww. kontroli uznano również, iż wystawione w 2013 roku przez B. na rzecz podatnika faktury, w łącznej kwocie netto [...] zł, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez podatnika w 2013 r. działalności gospodarczej, bowiem nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych.

Do ustaleń ww. kontroli PIT za 2013 r. podatnik nie wniósł zastrzeżeń, jednakże w dniu [...] listopada 2016 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w K. korektę zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 2012 r. wykazując przychody w kwocie [...]zł, tj. niższej w stosunku do kwoty [...]zł, zadeklarowanej w zeznaniu pierwotnym. Wraz z ww. korektą zeznania podatnik złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2012 r. Postępowanie wszczęte ww. wnioskiem podatnika zostało zakończone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] listopada 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2012 r. Podatnik nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, złożył od niego odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...] maja 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 12.09.2018 r., sygn. akt I SA/Sz 513/18 oddalił skargę podatnika.

Organ podatkowy I instancji z uwagi na stwierdzone w toku kontroli podatkowej za 2013 r. nieprawidłowości, mające wpływ na wysokość należnego zobowiązania podatkowego za badany okres, postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec podatnika w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r.

W efekcie przeprowadzonego postępowania podatkowego, organ podatkowy stwierdził, że uprawnienie strony do opodatkowania w 2013 r. osiągniętych przychodów podatkiem zryczałtowanym wymaga odniesienia się do osiągniętego przez podatnika przychodu za rok 2012, tj. za okres poprzedzający rok 2013 oraz porównania tej kwoty z wyrażoną w walucie polskiej równowartością 150.000 euro, obliczoną z uwzględnieniem kursu z dnia 1 października 2012 r. ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski, który na ten dzień wyniósł 4,1020 zł. Wynikiem powyższego odniesienia jest równowartość kwoty 615.300,00 zł ( 150.000 euro x 4,1020 zł).

Zdaniem organu I instancji, skoro podatnik w roku 2012 uzyskał przychód w kwocie [...]zł (w wartości przewyższającej równowartość 150.000 euro), to tym samym utracił on prawo do opodatkowania przychodów zryczałtowanym podatkiem dochodowym w 2013 r. W związku z tym za 2013 r. był zobowiązany do dokonania rozliczenia podatkowego na zasadach ogólnych.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ I instancji stwierdził, iż strona z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej w 2013 r. uzyskała przychód w łącznej wysokości [...] zł, a koszty uzyskania przychodów z tego tytułu wynoszą [...] zł.

W konsekwencji powyższego organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczonych za okres od dnia następnego po upływie terminu płatności zaliczki do dnia upływu terminu na złożenie zeznania, tj. do [...] kwietnia 2014 r. w łącznej wysokości [...] zł.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem pismem z dnia [...] maja 2018 r. strona złożyła odwołanie, wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie prowadzonego postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Strona w odwołaniu zarzuciła naruszenie:

- art. 6 ust. 4 pkt 1 lit a w zw. z art. 4 ust. 2 u.z.p.d., poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie w zakresie uprawnienia strony do opodatkowania za 2013 r. osiąganych przychodów podatkiem zryczałtowanym, wymaga odniesienia się do roku 2012 oraz zestawienia tej kwoty z wyrażoną w walucie polskiej równowartością 150.000 euro, obliczoną z uwzględnieniem kursu z dnia 1 października 2012 r., podczas gdy - w ocenie podatnika - winien być uwzględniony kurs z dnia 1 października 2011 r.;

- a także przepisów procesowych, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p.", w odniesieniu do zakwestionowanych w rozliczeniu faktur. Podatnik wniósł o przeprowadzenie dodatkowych dowodów.

Organ odwoławczy zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego we wskazanym w tym postanowieniu zakresie, ewentualnie przeprowadzenie innych dowodów w razie stwierdzenia takiej potrzeby, przy wykorzystaniu wszystkich narzędzi prawnych przewidzianych przepisami art. 180

i art. 181 O.p.

Organ I instancji uzupełnił materiał dowodowym w sprawie.

Następnie, organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia sprawy wszczętej odwołaniem, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego, mając na uwadze wynikający z niego stan faktyczny i obowiązujące przepisy prawa, uznał za zasadne utrzymać w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż podatnik w 2012 r. przekroczył kwotę przychodów uprawniających do opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w 2013 roku tym samym był on zobowiązany do zaprowadzenia właściwych ksiąg i do rozliczania się na zasadach ogólnych.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że roboty wskazane na fakturach wystawionych przez B. na rzecz podatnika w 2013 r. na łączną kwotę netto [...] zł nie zostały przez tą spółkę wykonane. W związku z tym nie dają podstawy do uznania, że udokumentowane nimi wydatki mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez podatnika działalności.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję organu odwoławczego strona wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6 ust. 4 pkt 1 lit a w zw. z art. 4 ust. 2 u.z.p.d., poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie w zakresie uprawnienia strony do opodatkowania za 2013 r. osiąganych przychodów podatkiem zryczałtowanym, wymaga odniesienia się do roku 2012 oraz zestawienia tej kwoty z wyrażoną w walucie polskiej równowartością 150.000 euro, obliczoną z uwzględnieniem kursu z dnia 1 października 2012 r., podczas gdy - w ocenie podatnika - winien być uwzględniony kurs z dnia 1 października 2011 r.

Jednocześnie strona wniosła o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności art. 6 ust. 4 pkt 1 lit a w zw. z art. 4 ust. 2 u.z.p.d. z Konstytucją i wyrażoną w niej zasadą poprawnej legislacji, gdyż od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty.

Organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do tego, czy skarżący w 2013 r. był uprawniony do opodatkowania osiąganych przychodów z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Organy podatkowe uznały, że skarżący nie ma prawa w 2013 r. do opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, w sytuacji gdy w 2012 r. wykazał przychód w wysokości [...] zł, który przekraczał limit 150.000 euro, o którym mowa w ww. art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d. Przy tym ww. przychód zdaniem organów należało porównać do kwoty limitu przeliczonej na walutę polską według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu 1 października 2012 r. Skarżący zarzucił wadliwą interpretację art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d. Jego zdaniem, uwzględniony winien być kurs z dnia 1 października 2011 r.

Zdaniem Sądu, rację w tym sporze ma organ.

Przystępując do rozstrzygnięcia powyższej kwestii na wstępie należało przypomnieć, że zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) dalej: "u.p.d.o.f." dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Zatem co do zasady dochody z tego źródła podlegają opodatkowaniu według reguł wynikających z przepisów u.p.d.o.f. Zastosowanie form opodatkowania przewidzianych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym możliwe jest pod warunkiem spełnienia wymogów przewidzianych dla określonej formy opodatkowania oraz złożenia stosownego wniosku lub oświadczenia o zastosowaniu takiej formy opodatkowania.

Stosownie do art. 9 ust. 1 u.z.p.d. pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego. (...) Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

W myśl art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d. podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności wymienionej w ust. 1, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 150 000 euro.

Z kolei stosownie do art. 4 ust. 2 u.z.p.d. kwoty wyrażone w euro przelicza się na walutę polską według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu 1 października roku poprzedzającego rok podatkowy.

Zgodnie z art. 11 O.p. rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, u.z.p.d. nie wprowadziła w tym zakresie innych zasad.

W regulacji prawnej art. 9 ust. 1 u.z.p.d. "rokiem podatkowym" nazywany jest okres (rok kalendarzowy), w którym podatnik, na podstawie złożonego do dnia 20 stycznia tego roku oświadczenia, albo niezgłoszenia w tym terminie likwidacji działalności gospodarczej lub niedokonania wyboru innej formy opodatkowania, prowadzić ma działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Ten sam termin: "rok podatkowy" i takie samo przyporządkowane mu znaczenie: okresu prowadzenia działalności opodatkowanej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zawarte zostało w treści art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d. Analizowane określenie: "rok podatkowy" wykorzystane zostało również w art. 4 ust. 2 u.z.p.d. Treść zapisu (prawnego) art. 4 ust. 2 u.z.p.d. nie daje jakichkolwiek podstaw do uzasadnionej oceny, że wykorzystany w nim termin: "rok podatkowy" posiada inne znaczenie językowe i prawne, aniżeli objęte unormowaniami wynikającymi z art. 9 ust. 1 oraz 6 ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d. "Rok podatkowy", o którym mowa w art. 4 ust. 2 u.z.p.d., jest więc okresem podatkowym, którym podatnik – zgodnie ze swoją wolą i wiedzą – zamierza prowadzić i/lub realizuje działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W przepisie art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a oraz w przepisie art. 4 ust. 2 u.z.p.d. używany jest również termin: "rok poprzedzający", który w korelacji z terminem: "rok podatkowy" tworzy sformułowanie: "rok poprzedzający rok podatkowy". Z powyższego wynika, że w regulacjach prawnych art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a oraz art. 4 ust. 2 u.z.p.d. ustawodawca - wypowiadając się o "roku poprzedzającym rok podatkowy" - stanowi o roku poprzedzającym rok prowadzenia zamierzonej i/lub realizowanej na podstawie oświadczenia albo zaniechania podatnika, o których mowa w art. 9 ust. 1 u.z.p.d., działalności opodatkowanej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Jeżeli więc w zapisie prawnym art. 4 ust. 2 u.z.p.d. ustawodawca stanowi o średnim kursie euro ogłaszanym przez Narodowy Bank Polski – obowiązującym w dniu 1 października roku poprzedzającego rok podatkowy, to data ta umiejscowiona jest w sposób prawnie znaczącym w okresie roku poprzedzającego rok podatkowy działalności opodatkowanej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, o którym, jak wcześniej uzasadniono, mowa w art. 9 ust. 1, art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a oraz w art. 4 ust. 2 u.z.p.d.

Z powyższego wynika, że na podstawie art. 4 ust. 2 u.z.p.d. kwoty wyrażone w euro przelicza się na walutę polską według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu 1 października roku poprzedzającego rok podatkowy, którym jest rok podatkowy prowadzenia działalności opodatkowanej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, wybranej przez podatnika w sposób określony w art. 9 ust. 1 wymienionej ustawy. W terminie wskazanym w art. 9 ust. 1 u.z.p.d., to jest do dnia 20 stycznia roku podatkowego - czyli do daty wyboru formy opodatkowania w tymże roku podatkowym, podatnik ma możliwość zapoznania się ze średnim kursem euro obowiązującym w dniu 1 października roku poprzedzającego rok podatkowy. W terminie tym podatnik powinien znać również swoje przychody, albowiem działalność gospodarcza, o której mowa w art. 9 ust. 1 oraz w art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d., rozliczana jest zaliczkami na podatek dochodowy w roku poprzedzającym rok podatkowy dokonania wyboru z art. 9 ust. 1. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 909/10).

Zasadnie zatem organ odwoławczy, przyjął, że w świetle art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d. podatnicy opłacają w roku podatkowym, którym jest w rozpoznawanej sprawie 2013 r. ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy, a więc w roku 2012, uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 150.000 euro, tj. 615.300 zł. Zdaniem Sądu, nie ulega żadnej wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie dotyczącej roku 2013 rokiem poprzedzającym rok podatkowy był rok 2012 r., nie zaś 2011 r. jak argumentował skarżący.

Z tych względów w ocenie Sądu przeprowadzona i przedstawiona przez organ odwoławczy wykładnia oraz ocena możliwości zastosowania regulacji prawnych art. 4 ust. 2 oraz art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a u.z.p.d. jest prawidłowa.

W konsekwencji za prawidłowe należało uznać przyjęcie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i ustaleń faktycznych (tj. PIT-28 za 2012 r., decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] listopada 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2012 r., decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2018 r.), że skarżący w 2012 r. uzyskał przychód z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, a więc w wysokości przekraczającej kwotę przychodów uprawniających do opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w 2013 r. (615.300 zł) i tym samym był zobowiązany do opodatkowania przychodów na zasadach ogólnych.

Wobec powyższego Sąd uznał zarzuty jak i argumentację skarżącego za pozbawione podstaw.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że przedstawiona przez organ odwoławczy, a zaakceptowana przez Sąd interpretacja przepisów dotycząca stosowania ryczałtu ewidencjonowanego i przeliczania przychodu według średniego kursu euro z dnia 1 października roku poprzedzającego rok podatkowy powoduje, że podatnik ma tylko 3 miesiące na podjęcie decyzji co do formy opodatkowania, wskazać należało, iż opodatkowanie w formie ryczałtu, rozpatrywane jest jako przywilej, który nie jest dany podatnikowi raz na zawsze. Ryczałt jest z reguły korzystniejszy dla podatnika od opodatkowania podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych z wielu względów. Podatnik, ale i organ podatkowy w każdym roku podatkowym są obowiązani do badania i oceniania warunków do takiego opodatkowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że wszelkiego rodzaju przywileje podatkowe są wyjątkiem od zasady powszechnego obowiązku płacenia podatków (art. 84 Konstytucji RP) i brak jest jakichkolwiek podstaw, by przesłanki ich zastosowania interpretować rozszerzająco (por. wyroki NSA: z 24 września 2009 r. sygn. akt II FSK 649/08 i II FSK 650/08; z 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt II FSK 374/10; z 28 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1781/10; z 27 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2795/14).

Należy także pamiętać, że celem działalności gospodarczej jest co do zasady osiągnięcie zysku, a nie to aby zmieścić się w odpowiednim progu (limicie). Trudno zaś oprzeć się przekonaniu, że akceptacja stanowiska skarżącego oznaczać mogłaby otwarcie pola dla swoistych optymalizacji podatkowych.

Aprobaty Sądu nie zyskał również zarzut skargi odwołujący się do naruszenia

art. 2a O.p. poprzez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika.

W rozpoznanej sprawie nie zaistniały bowiem takie wątpliwości, których nie dałoby się usunąć w drodze wykładni, bo nie można do nich zaliczyć sytuacji, gdy za określonym rozumieniem przepisu przemawia wynik wykładni językowej i systemowej. Naruszenie zasady in dubio pro tributario miałoby miejsce w sytuacji, gdyby żadna z hipotez interpretacyjnych nie była przekonująca, a mimo to organy podatkowe wybrałyby opcję niekorzystną dla podatnika. Innymi słowy, naruszenie wspomnianej zasady to nierespektowanie w takich warunkach wyboru przez podatnika hipotezy interpretacyjnej (spośród kilku możliwych) najbardziej dla niego korzystnej (szerzej: B. Brzeziński, O wątpliwościach wokół zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, PP nr 4/2015, s. 17 i n.). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.

Odnosząc się na koniec do wniosku skarżącego o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a i art. 4 ust. 2 u.z.p.d. z Konstytucją i zasadą poprawnej legislacji, Sąd oddalił niniejszy wniosek uznając, że zgłoszenie wskazywanych we wniosku wątpliwości konstytucyjnych, pozostaje bez znaczenia dla wyniku zawisłej przed nim sprawy. Wskazać bowiem wypada, że pytanie prawne Sąd może skierować do Trybunału Konstytucyjnego zgodnie z przepisem art. 193 Konstytucji, gdy od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem i w trybie określonym w ustawie z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2393). W niniejszej sprawie Sąd zaś ma możliwość wydania rozstrzygnięcia bez kierowania pytania prawnego, tym bardziej że – jak wyżej wskazano – przepis którego niezgodność z Konstytucją zarzuca skarżący jest jasny, normę prawną da się z niego odczytać, stoi więc w zgodzie z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Podsumowując powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nadto Sąd nie stwierdził innych nie podniesionych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby skutkować uchyleniem, bądź stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji również w pozostałej części, dotyczącej zakwestionowanych faktur VAT jako niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Wszystkie powołane orzeczenia są dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl .

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) Sąd oddalił skargę.