Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2676/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6124 Uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 43 pkt 1,  art. 44 ust. 1, art. 45 ust. 3, art. 45a ust. 1, art. 45a ust. 2 pkt 1, art. 45b ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: § 8 ust. 1, § 17 ust. 1 i 2, § 19 ust. 1, § 21 ust. 1, § 23 ust. 5, § 24, § 38 oraz zał. nr 2 do rozporządzenia
journal: Dz.U. 2014 poz 176
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. NSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 1 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Geodety Kraju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2259/16 w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od K.P. na rzecz Głównego Geodety Kraju 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017r., sygn. akt VI SA/Wa 2259/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi K.P. – w pkt 1 uchylił decyzje Głównego Geodety Kraju z dnia [...] sierpnia 2016r. oraz z dnia [...] maja 2016r. w przedmiocie nadania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii; w pkt 2 orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy – Sąd I instancji wskazał, że w dniu 26 lutego 2016r. skarżący zwrócił się do Głównego Geodety Kraju o nadanie mu uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii, w zakresie określonym w art 43 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015r., poz. 520 ze zm.), zwanej pr.g.k., tj. geodezyjne pomiary sytuacyjno-wysokościowe, realizacyjne i inwentaryzacyjne. Dnia 26 kwietnia 2016r. Komisja negatywnie zweryfikowała ten wniosek i załączone do niego dokumenty uznając, że wykaz prac wykonywanych przez skarżącego w ramach praktyki zawodowej nie zwiera wymaganej liczby prac dotyczących pkt 2 – tyczenie obiektów budowlanych oraz pkt 3 - inwentaryzacja obiektów budowlanych (zakres 1 uprawnień), zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 31 stycznia 2014r. w sprawie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii (Dz.U. z 2014r. poz. 176), zwanego rozporządzeniem z 2014r.

GGK decyzją z dnia [...] maja 2016r. odmówił skarżącemu nadania żądanych przez niego uprawnień. Powołując art. 45a ust. 1 i ust. 2, art. 45b ust. 1 pr.g.k. oraz § 17 ust. 1, § 19 ust. 1, § 21 ust. 1 oraz § 23 ust. 5 i § 24 rozporządzenia z 2014r. wskazał, że skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających jego udział w pracach oraz opracowaniach geodezyjnych i kartograficznych niezbędnych do uznania jego praktyki zawodowej w zakresie 1, o których mowa w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia, ponieważ nie wykazał udziału w wymaganej liczbie prac związanych z tyczeniem oraz inwentaryzacją obiektów budowlanych. Wyjaśnił nadto, że załącznik nr 2 do rozporządzenia z 2014r. wymaga określenia zarówno rodzaju, jak i liczby prac oraz opracowań geodezyjnych lub kartograficznych niezbędnych do uznania praktyki zawodowej i obowiązuje wszystkie osoby, które złożyły wnioski o nadanie uprawnień zawodowych po wejściu w życie rozporządzenia, a więc po 22 lutym 2014r.

Organ stwierdził, że w pozycji nr 1 wykazu pracy w firmie [G.] skarżący nie sprecyzował ani nazw obiektów, ani ich położenia. Samo podanie w kolumnie nr 4 "Wykazu (...)" - nazwa i położenie obiektu, jako: "miasto i gmina Ł." organ uznał za niewystarczające, a tym samym za niespełniające wymogów tego rozporządzenia. Każda praca powinna bowiem zostać wymieniona szczegółowo – z określeniem nazwy, z podaniem dokładnej lokalizacji oraz ilości jednostek. Dopiero takie określenie pracy spełnia wymogi rozporządzenia z 2014r. co do ilości i rodzaju prac oraz opracowań geodezyjnych i kartograficznych. Ponadto podane w pozycjach nr 1-3 "Wykazu (...)" prace wykonywane przez skarżącego w okresie 2001-2003 w [G.], powinien zdaniem organu potwierdzić geodeta posiadający uprawnienia zawodowe z zakresu, o których udzielenie ubiega się skarżący, w czasie wykonywania tych prac. Wskazane prace potwierdził zaś geodeta, który swoje uprawnienia zdobył dopiero w 2005r., zatem te prace nie mogły być uznane za spełniające wymogi rozporządzenia z 2014r.

Organ uwzględnił prace skarżącego wykonywane w firmie [G.], przy czym w zakresie "pomiary sytuacyjne i wysokościowe oraz opracowywanie ich wyników, w tym sporządzanie lub aktualizacja mapy zasadniczej" wskazane w pozycji nr 2 "Wykazu (...)", tj. 3 prace przy wymaganym minimum 15 prac i opracowań geodezyjnych; w zakresie "tyczenie obiektów budowlanych" wskazane w pozycji nr 2 "Wykazu (...)", tj. 4 prace, przy wymaganym minimum 15 prac; w zakresie "inwentaryzacja obiektów budowlanych" wskazane w pozycji nr 2 "Wykazu (...)", tj. 4 prace, przy wymaganym minimum 12 prac; w zakresie "zakładanie i pomiar osnów pomiarowych lub realizacyjnych sytuacyjnych i wysokościowych" - warunek został spełniony; w zakresie "kartograficzne opracowanie mapy do celów projektowych" wskazane w pozycji nr 2 "Wykazu (...)", tj. 2 prace, przy wymaganym minimum 5 prac.

GGK podał, że wskazane w pozycjach nr 3, 4, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 "Wykazu (...)" prace wykonane przez skarżącego w ramach praktyki zawodowej w firmie [A.] nie dotyczą prac z zakresu 1 uprawnień zawodowych.

Uwzględniając, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., skargę K.P. na tą decyzję – Sąd I instancji stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości zastosowania przez organy rygorów wynikających z rozporządzenia z 2014r. w odniesieniu do przedstawionego przez skarżącego wykazu praktyki zawodowej obejmującej okres od 2001 do 2013r., a zatem za okres, w którym to rozporządzenie jeszcze nie obowiązywało. W myśl § 38 rozporządzenia z 2014r. osoby zainteresowane, które rozpoczęły praktykę zawodową przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą dokumentować przebieg praktyki zawodowej według przepisów dotychczasowych tylko w odniesieniu do prac geodezyjnych lub kartograficznych rozpoczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Zdaniem Sądu z tego przepisu wynika, że w sytuacji, gdy dana osoba tak jak skarżący, praktykę odbyła w całości według reguł rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 lipca 2003r. w sprawie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii (Dz.U. z 2003r., nr 143, poz. 1396), zwanego rozporządzeniem z 2003r., czyli przed wejściem w życie rozporządzenia z 2014r., to - niezależnie od daty złożenia wniosku - nie można stosować do tej osoby przepisów nowego rozporządzenia. Sąd przyznał rację skarżącemu, że organ powinien dokonać oceny praktyki zawodowej skarżącego według przepisów rozporządzenia z 2003r.

W ocenie Sądu w tej sprawie w zakresie odbycia praktyki zawodowej występuje stan faktyczny zamknięty. Skarżący bowiem składając wniosek o nadanie mu uprawnień zawodowych oparł się na udokumentowaniu swej praktyki zawodowej w okresie od 2001r. do 2013r., a zatem wniosek dotyczył praktyki zawodowej, zakończonej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2014r.

W tej sprawie organ tego nie uczynił w sposób należyty, bowiem analiza przedstawionej przez skarżącego dokumentacji obrazującej jego pracę zawodową nastąpiła w całości na podstawie przepisów rozporządzenia z 2014r. Naruszenie to miało - w ocenie Sądu - wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji.

Za przedwczesną Sąd I instancji uznał natomiast ocenę zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż rozpoznając ponownie sprawę organ zajmie stanowisko o do przedstawionego przebiegu pracy zawodowej skarżącego objętych wnioskiem i dokona ich wszechstronnej oceny z punktu widzenia przepisów rozporządzenia z 2003r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Główny Geodeta Kraju, zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie:

I. prawa procesowego poprzez nieuzasadnione zastosowanie w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., tj. poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nastąpiło naruszenie prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w sytuacji, gdy w sprawie przepis ten nie ma zastosowania, co miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie;

II. prawa materialnego, tj.:

1) art. 8 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że Główny Geodeta Kraju nie prowadził postępowania w sprawie nadania K.P. uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki określone tym przepisem, a mianowicie zaskarżona decyzja została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, z uwzględnieniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

2) art. 7 k.p.a. w zw. z 44 ust. 1 pkt 4 i art. 45 ust. 3 pr.g.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że Główny Geodeta Kraju nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki określone tym przepisem, a mianowicie organ ściśle przestrzegał prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględnił w zaskarżonej decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, przy uwzględnieniu konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa;

3) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. i w zw. z 44 ust. 1 pkt 4 i art. 45 ust 3 pr.g.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że organ nie zebrał i nie ocenił w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki określone tym przepisem, a mianowicie uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazywało, które okoliczności organ uznał za udowodnione oraz przedstawiało ocenę tych okoliczności na podstawie całokształtu zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego;

4) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom określonym tym przepisem w sytuacji gdy uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawierało wskazanie dowodów, na których się oparł organ, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa;

5) art. 127 ust. 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ rozpoznając sprawę na podstawie art. 127 ust. 3 k,p.a. nie może skorygować uchybień, które dostrzegł w swojej decyzji - a w konsekwencji na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie normy stanowionej tym przepisem - przyjęciu, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie;

6) § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2014r. oraz załącznika nr 2 do tego rozporządzenia, w zw. z 44 ust. 1 pkt 4 i art. 45 ust. 3 pr.g.k., poprzez jego niezastosowanie w sprawie;

7) § 8 rozporządzenia z 2003r., poprzez jego zastosowanie w sprawie;

8) § 38 rozporządzenia z 2014r., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że norma nim stanowiona odnosi się do rodzaju i liczby prac oraz opracowań, jakie mają zostać wykonane w ramach praktyki zawodowej podczas gdy norma ta odnosi się jedynie do sposobu dokumentowania przebiegu tej praktyki, a w konsekwencji - na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie tego przepisu;

9) art. 45a ust. 2 pkt 1 pr.g.k. w zw. z § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2014r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że weryfikacja dokumentów przedstawionych przez skarżącego, dokonana w ramach części wstępnej postępowania kwalifikacyjnego, nie dawała podstaw do niedopuszczenia skarżącego do części sprawdzającej tego postępowania.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a.; oraz o zasądzenie na rzecz Głównego Geodety Kraju kosztów postępowania, według obowiązujących w tym zakresie norm.

Skarżący kasacyjnie wniósł również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik K.P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Skarga ta ma usprawiedliwioną podstawę prawną, chociaż niektóre tylko zarzuty kasacyjne są zasadne.

Zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. zarzuty pkt I oraz wadliwie zakwalifikowane jako zarzuty naruszenia prawa materialnego - przepisy procesowe wymienione w pkt II ppkt 1 – 5 petitum skargi kasacyjnej, nie zasługują na uwzględnienie.

W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż zarzuty kasacyjne winny być skierowane przeciwko przyjętej przez Sąd I instancji podstawie prawnej zaskarżonego wyroku. Jednym z obligatoryjnych wymogów ustawowych skargi kasacyjnej, wskazanym w art. 174 p.p.s.a., jest bowiem wskazanie konkretnych przepisów prawa naruszonych przez Sąd I instancji wraz ze wskazaniem ich jednostek redakcyjnych, o ile takie posiadają. Naruszenie to może przy tym polegać na wadliwym zastosowaniu przepisów prawa lub ich bezzasadnym niezastosowaniu.

Rozważając zarzuty kasacyjne naruszenia prawa procesowego w tym kontekście podkreślić trzeba, że podstawę prawną zaskarżonego wyroku stanowił, co wprost wynika z uzasadnienia tego wyroku, przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a Sąd I instancji – po wskazaniu naruszenia przepisów prawa materialnego – wprost stwierdził, że "(...) odnoszenie się przez sąd administracyjny do zarzutów procesowych zawartych w pkt 2 petitum skargi było by przedwczesne gdyż rozpoznając ponownie sprawę organ zajmie stanowisko odnośnie przedstawionego przebiegu pracy zawodowej skarżącego objętych wnioskiem i dokona ich wszechstronnej oceny z punktu widzenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 lipca 2003r. w sprawie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii (Dz.U. z 2003r., nr 143, poz. 1396)". Sąd I instancji skontrolował zaskarżone decyzje wyłącznie do prawidłowości ustalenia przez organy geodezji normy materialnoprawnej decyzji odmawiającej przyznania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii. Nie badał natomiast tych decyzji w kontekście prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Uznał bowiem, że skoro organy geodezji oceniały spełnienie warunków przyznania uprawnień geodezyjnych w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2014r. zamiast wedle przepisów rozporządzenia z 2003r., to nie jest on uprawniony z uwagi na zakres kompetencji sądów administracyjnych do oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Tę organy będą obowiązane przeprowadzić w oparciu o prawidłową normę materialnoprawną, określającą warunki przyznania uprawnień geodezyjnych. Ta okoliczność uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do stwierdzenia, że wskazane zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zostały skierowane przeciwko przyjętej przez Sąd I instancji podstawie prawnej zaskarżonego wyroku, co jest wystarczające do uznania tych zarzutów za niezasadne. Skarga kasacyjna nie zawiera też wymaganego uzasadnienia zarzutów prawa procesowego, a więc nie wskazuje również wpływu zarzucanego naruszenia przepisów prawa procesowego na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się wokół normy materialnoprawnej, określającej sposób dokumentowania praktyki zawodowej. Z tego też względu skarga kasacyjna w tym zakresie nie mogła zostać uznana za zasadną.

Także zarzut naruszenia art. 45a ust. 2 pkt 1 pr.g.k. w zw. z § 17 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2014r., tj. zarzut pkt II ppkt 9 petitum skargi kasacyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając ten zarzut Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy te mają – pomimo ich zakwalifikowania w skardze kasacyjnej do przepisów materialnoprawnych – charakter procesowy. Normują one bowiem tryb postępowania kwalifikacyjnego i uprawnienia komisji kwalifikacyjnej we wstępnej części tego postępowania, tj. tryb badania dopuszczenia wnioskodawcy do części sprawdzającej postępowania kwalifikacyjnego, w tym formalnej weryfikacji załączonych do wniosku dokumentów. W tym zakresie skarga kasacyjna nie zawiera żadnego uzasadnienia do tego zarzutu, a więc i nie wykazuje związku naruszenia tych przepisów z wynikiem rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji. Nie sposób się zatem domyślać, w czym skarżący kasacyjnie organ upatruje naruszenia tych przepisów i to w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonego wyroku, co dyskwalifikuje w tym zakresie skargę kasacyjną jako szczególny rodzaj pisma procesowego. W oparciu o treść zarzutu kasacyjnego można natomiast ustalić, że naruszenie tych przepisów ma - w odczuciu skarżącego organu - polegać na przyjęciu przez Sąd I instancji, że weryfikacja dokumentów w ramach części wstępnej postępowania kwalifikacyjnego nie dawała podstaw do niedopuszczenia skarżącego do części sprawdzającej tego postępowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala jednak na postawienie Sądowi I instancji tak sformułowanego zarzutu. Sąd ten nie dokonywał bowiem oceny prawidłowości weryfikacji załączonych do wniosku dokumentów mających potwierdzać spełnienie materialnych warunków przyznania wnioskowanych uprawnień, gdyż ograniczył się wyłącznie do oceny zasadności zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia z 2014r., uznając że w tej sprawie powinno mieć zastosowanie rozporządzenie z 2003r. z uwagi na odbycie praktyki zawodowej w całości pod rządami tego ostatnio wymienionego aktu prawnego. Oznacza to, że Sąd I instancji nie mógł – niezależnie od wad konstrukcyjnych skargi kasacyjnej w tym zakresie – naruszyć wskazanych w zarzucie kasacyjnym przepisów w sposób wskazany w tym zarzucie.

Na uwzględnienie zasługują natomiast zarzuty kasacyjny naruszenia prawa materialnego, tj. zarzuty pkt II ppkt 6 – ppkt 8 petitum skargi kasacyjnej.

Przyjmując za punkt oceny tych zarzutów przepis § 38 rozporządzenia z 2014r. – Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zawiera on normę intertemporalną, mającą zastosowanie do osób ubiegających się o przyznanie uprawnień geodezyjnych i kartograficznych, które rozpoczęły praktykę zawodową przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2014r., tj. przed dniem 22 lutego 2014r. Na mocy tego przepisu bowiem "osoby zainteresowane, które rozpoczęły praktykę zawodową przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą dokumentować przebieg praktyki zawodowej według przepisów dotychczasowych tylko w odniesieniu do prac geodezyjnych lub kartograficznych rozpoczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia". Analiza tego przepisu prowadzi do oczywistego wniosku, że odnosi się on wyłącznie do sposobu dokumentowania praktyki zawodowej i to w zakresie prac geodezyjnych i kartograficznych rozpoczętych przed dniem 22 lutego 2014r. Na podstawie tego przepisu osoby, które rozpoczęły praktykę zawodową pod rządami rozporządzenia z 2003r. mogą zatem dokumentować przebieg praktyki zawodowej na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. w sposób określony przez § 8 rozporządzenia z 2003r. W myśl tego przepisu zaś osoba zainteresowana dokumentuje praktykę zawodową zaświadczeniem pracodawcy lub składa oświadczenie dotyczące praktyki zawodowej. Przepis § 38 rozporządzenia z 2014r. nie normuje natomiast – jak błędnie przyjął Sąd I instancji – kryteriów oceny praktyki zawodowej w zakresie rodzaju i liczby prac oraz opracowań, wykonanych w ramach praktyki zawodowej. Do tych ma zastosowanie § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2014r. w zw. z załącznikiem nr 2 do tegoż rozporządzenia. Powyższa wykładnia § 38 rozporządzenia z 2014r. znajduje potwierdzenie w treści § 36 rozporządzenia z 2014r., stanowiącym, że do postępowań kwalifikacyjnych wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2014r. stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia z 2003r. Z przepisu tego wynika zatem, że dotychczasowe przepisy mają zastosowanie wyłącznie do postępowań kwalifikacyjnych będących już w toku w dacie wejścia w życie rozporządzenia z 2014r. W świetle tej regulacji prawnej nie ma racji Sąd I instancji, że z uwagi na treść § 38 rozporządzenia z 2014r. organ winien ocenić wymogi w zakresie praktyki zawodowej skarżącego wedle przepisów rozporządzenia z 2003r., a to z tego względu, że w całości została ona odbyta pod rządami ostatnio wymienionego rozporządzenia. Zgodzić się też trzeba ze stanowiskiem uzasadnienia skargi kasacyjnej, że również żaden przepis prawa nie ustanowił możliwości oceny wniosku wedle poprzednio obowiązującego rozporządzenia z 2003r. Analiza przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013r. poz. 829), zwanej ustawą zmieniającą, wprowadzająca zmiany m.in. do pr.g.k. w art. 4, nie przewiduje przepisu przejściowego, w oparciu o który osoby, które odbyły praktykę zawodową w zakresie geodezji mogłyby uzyskać uprawnienia zawodowe w oparciu o przepisy poprzednio obowiązujące. Oznacza to, iż wymogi materialne normuje zmienione ustawą zmieniającą pr.g.k. oraz przepisy rozporządzenia z 2014r. Taki zabieg ustawodawcy należy uznać za celowy, skoro w odniesieniu do niektórych zawodów, tj. np. wycena nieruchomości (art. 38 ustawy zmieniającej) czy uprawnień przewodnika górskiego (art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej), nakazuje stosować przepisy dotychczasowe.

Konsekwencją dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni § 38 rozporządzenia z 2014r. jest również wadliwa ocena jego zastosowania w tej sprawie przez organ geodezji. Dla stosowania tegoż przepisu nie ma znaczenia eksponowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczność, iż skarżący – wnioskując o przyznanie uprawnień geodezyjnych – przedstawił praktykę zawodową w całości odbytą pod rządami rozporządzenia z 2003r. Okoliczność ta ma znaczenie wyłącznie dla oceny sposobu dokumentowania odbycia tej praktyki. Natomiast spełnienie warunków przyznania uprawnień jest oceniane na gruncie rozporządzenia z 2014r. Prowadzi to do wniosku, że Sąd I instancji w sposób wadliwy ocenił zastosowanie przez organ w sprawie przepisów § 8 ust. 1 w zw. z § 38 rozporządzenia z 2014r., uznając, że ten pierwszy nie ma zastosowania wobec zakończenia praktyki zawodowej pod rządami rozporządzenia z 2003r. W tej sprawie Sąd I instancji pominął istotną okoliczność faktyczną, że skarżący wniosek o przyznanie uprawnień geodezyjnych złożył w dniu 26 lutego 2016r., tj. pod rządami obowiązywania rozporządzenia z 2014r. Wobec tego wniosek ten podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie złożenia tego wniosku, z tym że praktyka zawodowa będzie podlegała dokumentowaniu – stosownie do § 38 rozporządzenia z 2014r. – w sposób określony w § 8 rozporządzenia z 2003r., tj. zaświadczeniem pracodawcy lub oświadczeniem wnioskodawcy dotyczące praktyki zawodowej. Pozostałe natomiast warunki materialne przyznania uprawnień geodezyjnych podlegają ocenie wedle przepisów rozporządzenia z 2014r. Powyższe czyni zasadnym zarzut kasacyjny błędnego zastosowania § 8 rozporządzenia z 2003r. i niezastosowania § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2014r.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – mając na uwadze wskazaną wykładnię § 38 rozporządzenia z 2014r. - obowiązany będzie skontrolować zaskarżoną decyzję wedle przepisów rozporządzenia z 2014r., w tym czy przedłożone przez wnioskodawcę prace geodezyjne potwierdzają odbycie przez wnioskodawcę wymaganej prawem praktyki zawodowej, tak w zakresie ilości i rodzaju prac geodezyjnych. Z tym że sposób dokumentowania tej praktyki podlegać będzie ocenie wedle przepisów obowiązujących w czasie odbywania tej praktyki.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.).