Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2028/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28 ust. 1 pkt 2, art. 31 ust. 1 pkt 1 lit.b)
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA (del.) Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o. o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Po 240/11 w sprawie ze skargi G. sp. z o. o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. sp. z o. o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 1 440 (słownie: jeden tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 maja 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 stycznia 2010 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Na mocy aktu notarialnego z dnia 17 września 2008r. Spółka nabyła własność zabudowanej nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym 149/1 o pow. dwadzieścia 22 ary czterdzieści sześć metrów kwadratowych za kwotę 3 000 000 zł. Podatku od umowy sprzedaży nie pobrano na podstawie art. 31 ust.1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008r. Nr 14, poz. 92) w związku z oświadczeniem strony kupującej, iż niniejsza czynność pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem Zakładu Pracy Chronionej.

Decyzją z dnia 28 września 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P., określił wysokość zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych od umowy kupna – sprzedaży nieruchomości na kwotę 60 000 zł, nakładając na Spółkę obowiązek jej zapłaty wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu wskazano, że zakupiona nieruchomość nie mogła zostać objęta statusem zakładu pracy chronionej zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 132, poz. 776 z późn. zm.) podmiot prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z podatku od czynności cywilnoprawnych – jeżeli czynność przez niego dokonana pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu. W ocenie organu pierwszej instancji nieruchomość w dniu dokonania czynności cywilnoprawnej nie spełniała wymogów zakładu pracy chronionej z uwagi na stan i przeznaczenie budynków oraz fakt, iż nie została objęta odpowiednią decyzją o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia 29 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że Spółka posiada status zakładu pracy chronionej. Jednak nadesłane dokumenty nie pozwalały stwierdzić, że nabyta nieruchomość miała bezpośredni związek z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. W ocenie organu drugiej instancji Spółka przed skorzystaniem z ulgi powinna przystosować budynki, aby spełniały warunki określone w art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji oraz uzyskać decyzję Państwowej Inspekcji Pracy, a następnie zmianę decyzji Wojewody, w wyniku której nowe miejsca wykorzystywane do prowadzenia działalności, zostaną uznane za wchodzące w skład zakładu pracy chronionej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucono naruszenie art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, poprzez nieuwzględnienie zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zakupu dokonanego na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo oceniły materiał dowodowy. W odniesieniu do argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej wskazano, że w przypadku zakupu nieruchomości wykazanie istnienia bezpośredniego związku z funkcjonowaniem zakładu pracy chronionej może nastąpić tylko na podstawie okoliczności towarzyszących transakcji. Sformułowane przez organy podatkowe wymagania dotyczące wykazania bezpośredniego związku pomiędzy zakupem nieruchomości, a funkcjonowaniem zakładu są obiektywnie niemożliwe do wykazania w przypadku zakupu nieruchomości w celu poszerzenia działalności zakładu pracy chronionej. Przyjęcie rozumowania, zaprezentowanego przez organy podatkowe spowodowałoby, że jedynym zakupem nieruchomości uprawniającym do skorzystania z ulgi przewidzianej przepisem art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych byłoby nabycie nieruchomości od innego zakładu pracy chronionej o tożsamym profilu działalności. Jednak w ocenie sądu pierwszej instancji z wskazanych powodów na Spółce spoczywa obowiązek wykazania, że dokonana przez nią czynność pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie istniały podstawy, że istniał bezpośredni związek pomiędzy zakupem nieruchomości a prowadzeniem zakładu pracy chronionej, ponieważ Spółka ograniczyła się jedynie do przedstawienia oświadczenia Prezesa Zarządu. Natomiast pozostałe przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty świadczyły tylko o tym, że Spółka jest zakładem pracy chronionej oraz, że zakupiła nieruchomość.

Od powyższego wyroku pełnomocnik strony skarżącej wywiódł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.)zarzucił naruszenie:

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, co miało wpływ na wynik sprawy;

art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2008 r. nr 14 poz. 92) poprzez jego błędną wykładnię.

Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości wyroku WSA w Poznaniu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu sądowi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżących na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

1. Na wstępie należało przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 1(34) z 2010 r., poz. 1).

Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie sąd nie jest władny do dokonywania wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowania, czy też uzupełnienia zarzutów skargi kasacyjnej. Właściwe sformułowanie zarzutów polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało. Natomiast skarga kasacyjna nieodpowiadająca wymogom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, który uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia.

Zgodnie z przedstawionymi uwagami o charakterze ogólnym odnoszącymi się do wymogów skargi kasacyjnej należało stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się wyłącznie do sformułowanych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy (art. 141 § 4 p.p.s.a.) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zakresie możliwości wykazania bezpośredniego związku czynności z funkcjonowaniem zakładu pracy chronionej.

2. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak wyznaczonych granicach w pierwszej kolejności należało przypomnieć, że zgodnie z treścią wskazanego w podstawach skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze , stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zaakceptować należy przy tym pogląd wyrażony między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 986/09 (publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ dalej w skrócie CBOSA), że orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego nie tylko wtedy, gdy nie będzie zawierało wymaganych prawem elementów (np. przedstawienia stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia), ale także i wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia. W orzeczeniu tym podkreślono, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego spełnia kilka funkcji. Nie tylko legitymizuje wyrok, to znaczy ujawnia racje, które stały za orzeczeniem rozstrzygającym o legalności decyzji organu administracji, ale również ma za zadanie przekonać strony postępowania o słuszności i trafności wydanego rozstrzygnięcia. Aby orzeczenie spełniało skutecznie powyższe funkcje, powinno nie tylko zawierać w sobie, w sensie formalnym, wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Niezbędne jest również, aby wszystkie te elementy tworzyły pewną niesprzeczną względem siebie całość. Adresatem uzasadnienia wyroku jest również Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie sądu pierwszej instancji obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia.

Ocena prawna prowadząca sąd do stwierdzenia istnienia podstawy do oddalenia skargi (art. 151 p.p.s.a.) powinna stanowić element uzasadnienia wyroku. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku przesłanek, jakimi kierował się sąd obok tego, że stanowi gwarancję, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, to również umożliwia sądowi odwoławczemu ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji były trafne.

Najogólniej rzecz ujmując, podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 2003, str. 282; J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, str. 161 - 164).

Ponieważ kompetencja kontrolna sądu administracyjnego sprowadza się do oceny legalności działania organu administracji na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych (por. A. Kabat, Prawo do sądu jako gwarancja ochrony praw człowieka w sprawach administracyjnych w: Podstawowe prawa jednostki i ich sądowa ochrona, Warszawa 1997, str. 231), ocena prawna ustaleń faktycznych mieścić się będzie w podstawie proceduralnej rozstrzygnięcia. Podstawa ta, jako mieszcząca się w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, o której mowa w art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a., obejmuje nie tylko przepisy postępowania, które regulują postępowanie sądowoadministracyjne, ale także wszystkie te przepisy postępowania administracyjnego, które winny być zastosowane do wydania legalnej (zgodnej z prawem) decyzji administracyjnej. W tym również przepisy postępowania, które służyły do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W związku z tym ich ocena przesądzi o przyjęciu (bądź zakwestionowaniu) przez sąd administracyjny, ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy, prawidłowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie jest możliwe bez prawidłowej oceny podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Tylko wtedy bowiem sąd administracyjny władny jest dokonać prawidłowej oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji tj. przyrównać przyjęty stan faktyczny do miarodajnej normy prawa materialnego i ustalić na tej podstawie treść wyroku ( por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010r., Sygn. akt II FPS 8/09, publik. ONSAiWSA z 2010r., Nr 3 (36 ), poz. 39 ).

Przyjęcie przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, stanowi naruszenie przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Zatem obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkuje naruszeniem przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nieprzyjęcie stanu faktycznego pozbawia sąd administracyjny możliwości jego subsumcji z wzorcem ustawowym. Podobnie uzasadnienie wyroku, zawierające jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego, bez wskazania, w jakim zakresie zostały one przyjęte przez sąd i dlaczego, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. W przepisie tym bowiem nie chodzi o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem.

3. Stosownie do omówionych zasad przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por: wyroki NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 366/08; z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08; CBOSA). Zgodnie z powołaną uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie. Ponadto podnoszona w zarzucie okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano merytorycznie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, mogłaby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. art. 184 p.p.s.a.). Ponadto w ramach omówienia podstawy rozstrzygnięcia zauważyć należało, że spór sprawie, jak trafnie wskazano w zaskarżonym wyroku oraz skardze kasacyjnej, dotyczy prawa materialnego, a w szczególności jego wykładni. To od właściwego rozumienia zakresu zwolnienia od podatku od czynności cywilnoprawnych wprowadzonego w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a w szczególności użytych w nim zwrotów ,, w stosunku do tego zakładu’’ oraz ,,pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu’’ zależała ocena czy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie oceny o braku podstaw zastosowania tego przepisu w sprawie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji przedstawił wywód prawny, z którego wynikało, jak rozumie treść wskazanego przepisu, który w ocenie Spółki powinien być zastosowany przy uwzględnieniu okoliczności związanych z zakupem i dostosowaniem nieruchomości do jej wykorzystania w ramach prowadzonego zakładu. Wskazał argumenty, które w jego ocenie przemawiają za przyjętym przez organy podatkowe rozumieniem terminu "pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu". Tym samym odniósł się w uzasadnieniu wyroku do istoty rozstrzyganej sprawy.

4. Zgadzając się z oceną sądu pierwszej instancji w zakresie wniosków wynikających z wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego należało przypomnieć, że art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ma wyjątkowy charakter - ustanawiając ulgę podatkową, nakazuje ścisłą, literalną jego wykładnię. Przy jego interpretacji należy wziąć pod uwagę wynikającą z art. 84 Konstytucji zasadę powszechności opodatkowania. Z zasady tej wynika zakaz wykładni rozszerzającej, modyfikującej literalne brzmienie przepisów ustanawiających ulgi podatkowe. Stąd też błędne jest rozumowanie strony skarżącej prezentowane w toku postępowania, zgodnie z którym zastosowano wobec skarżącego niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą przepisów dotyczących obowiązku podatkowego. Stosownie do wspomnianego wcześniej przepisu art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z podatków, z zastrzeżeniem ust. 2, z tym że: (b) z podatku od czynności cywilnoprawnych – jeżeli czynność przez niego dokonana "pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu".

Zwrot "w stosunku do tego zakładu" z językowego punktu widzenia należy odczytać jako warunek, który musi spełnić prowadzący zakład pracy chronionej, by korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych - zwolnienie to dotyczy wyłącznie podatków należnych od prowadzącego zakład pracy chronionej i pozostających w związku z funkcjonowaniem tego zakładu. Rozumując a contrario, podatki niepozostające w takim związku podlegają uiszczeniu na zasadach ogólnych.

5. Tak więc uprawniony jest pogląd, iż zwolnienie zawarte w omawianym przepisie nie jest zwolnieniem podmiotowym o charakterze generalnym, lecz zwolnieniem o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, a podatnik ma obowiązek wykazać, iż posiada status prowadzącego zakład pracy chronionej oraz że istnieje związek pomiędzy przedmiotem opodatkowania a działalnością gospodarczą prowadzonego zakładu pracy chronionej. W przedmiotowej sprawie podatnik nie wykazał, aby występował związek funkcjonalny nieruchomości z zakładem pracy chronionej - nie wystarczy tu bowiem ogólne wskazanie możliwości korzystania z nieruchomości, nie wystarczy również przykładowo udzielenie Spółce kredytu bankowego zabezpieczonego hipoteką na tej nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2005r., Sygn. akt FSK 1071/04, publik. CBOSA). Zgodzić się również należało z konstatacją sądu administracyjnego pierwszej instancji, co do potrzeby ścisłego rozumienia ustawowego zwrotu bezpośredniego związku czynności cywilnoprawnej z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. Stanowi o tym ta część omawianego przepisu wskazująca, że prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z podatku od czynności cywilnoprawnych – jeżeli czynność przez niego dokonana "pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu". Jednocześnie wobec tego, że zwolnieniem dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych należy odnosić je do konstrukcji tego podatku ukształtowanej w ustawie z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005r. Nr 41. poz. 399 ze zm.). Jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy obowiązek podatkowy w tym podatku powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej (w tym wypadku umowy sprzedaży nieruchomości). Czynność cywilnoprawna stanowi pewien stan faktyczny. A zatem, z momentem zrealizowania się wszystkich elementów owego stanu faktycznego dochodzi do dokonania czynności prawnej. Zgodnie z obowiązującą w polskim prawie cywilnym koncepcją czynności konsensualnych, czynność prawna dochodzi do skutku już z chwilą złożenia oświadczenia woli. Najczęściej więc z tą chwilą (jako chwilą dokonania czynności prawnej) powstanie obowiązek podatkowy. W odniesieniu do umów dotyczących przenoszenia praw (m.in. sprzedaży, zamiany, darowizny) nie ma znaczenia, kiedy nastąpi jej skutek rozporządzający, czyli przeniesienie prawa na nabywcę. Nie musi on, jak wiadomo, nastąpić wraz zawarciem umowy.

Wobec tego gdy czynnością, w stosunku do której należało zastosować zwolnienie od podatku od czynności cywilnoprawnych jest zakup nieruchomości wykazanie istnienia bezpośredniego związku z funkcjonowaniem zakładu pracy chronionej może nastąpić w zasadzie wyłącznie w drodze wnioskowania z okoliczności towarzyszących czynności jej zakupu.

Zatem na gruncie omawianego przepisu za uprawnione należało uznać stwierdzenie, że sprzeczne z celami w postaci dbałości o stworzenie osobom niepełnosprawnym takich miejsc pracy, które w pełni sprzyjają ich zatrudnieniu oraz rehabilitacji zdrowotnej byłoby objęcie bezwarunkowym zwolnieniem od podatku od czynności cywilnoprawnych wszystkich czynności wymienionych w ustawie z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych dokonanych przez przedsiębiorcę, który prowadzi zakład pracy chronionej, a więc zwolnieniem nie uwzględniającym czy dana czynność jest związana z prowadzeniem takiego zakładu. ale także pozbawienie prowadzącego zakład pracy chronionej możliwości wykazania istnienia takiego związku za pomocą dowodów pośrednio wskazujących na jego istnienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2010r., Sygn. akt II FSK 455/09, publik. CBOSA).

Rezultatem przedstawionej wykładni przepisu art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy jest obowiązek w każdym indywidualnym przypadku rozważenia kompleksowo wszystkich okoliczności sprawy związanych z czynnością nabycia nieruchomości w zakresie możliwości wykazania bezpośredniego związku czynności z funkcjonowaniem zakładu pracy chronionej.

6. W sprawie bezsporna jest okoliczność posiadania przez Spółkę statusu zakładu pracy chronionej oraz okoliczność nieobjęcia spornej nieruchomości decyzją wojewody o uzyskaniu statusu zakładu pracy chronionej. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe pozwalał na przyjęcie stanowiska o braku bezpośredniego związku pomiędzy czynnością zakupu nieruchomości w dniu 15 maja 2007r., a funkcjonowaniem zakładu pracy chronionej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wydanego orzeczenia sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zarzutów podniesionych w skardze. Treść wydanego orzeczenia i jego uzasadnienie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie i pozwala na pełną kontrolę kasacyjną tego orzeczenia.

W szczególności pozwala na odtworzenie stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku. Na stronie 1 i 2 oraz 8 i 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku przedstawiono istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne oraz ocenę prawidłowości tych ustaleń w zakresie zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego (art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych).

Dla przypomnienia o braku podstaw do zastosowania w rozpoznawanej sprawie zwolnienia Spółki od podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawartej w dniu 17 września 2008r., transakcji kupna nieruchomości zabudowanej decydował brak wykazania w dniu jej zakupu okoliczności wskazujących na jej bezpośredni związek z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. Przede wszystkim nieruchomość na dzień dokonania czynności cywilnoprawnej nie mogła zostać objęta statusem zakładu pracy chronionej z uwagi na jej stan i przeznaczenie budynków. Trafnie odwołując się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (str.8 uzasadnienia) wskazano, że w akcie notarialnym dotyczącym zakupu w nieruchomości w § 3 aktu powołana została uchwała NZW Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. obejmująca wyrażenia zgody na nabycie udziału w prawie własności zabudowanej nieruchomości będącej przedmiotem transakcji. Nie przedłożono jednak tej uchwały i nawet nie wyjaśniono, aby znajdował się w niej jakikolwiek zapis wskazujący chociażby na zamiar rozbudowy, poszerzenia działalności prowadzonego przez Spółkę zakładu pracy chronionej w oparciu o planowany zakup tej nieruchomości. Na istnienie takich okoliczności nie wskazywały również wyjaśnienia złożone w toku postępowania odwoławczego przez Prezes Zarządu Spółki. Z wyjaśnień tych stwierdzono jedynie, iż aby zabezpieczyć źródła przychodu Spółki na przyszłość najbardziej rozsądnym rozwiązaniem wydaje się lokowanie przychodów w nieruchomości dla zabezpieczenia w przyszłości źródeł przychodów firmy oraz miejsc pracy, co dla prowadzącego Spółkę jest równoznaczne z tym, iż wszystkie zakupione nieruchomości pozostają w bezpośrednim związku z prowadzonym zakładem pracy.

Jak trafnie to oceniono za wystarczające dla przyjęcia istnienia podstaw do zastosowania w sprawie zwolnienia podatkowego nie mogło zostać uznane samo twierdzenie, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy zakupem udziału w nieruchomości, a działalnością zakładu pracy chronionej. W tym kontekście do zmiany tej oceny nie mogło również doprowadzić powołanie się w trakcie postępowania podatkowego na zaświadczenie Wojewody z dnia 8 kwietnia 2009r. o nabyciu przedmiotowej nieruchomości, decyzję z dnia 30 października 1997 r. Sekretarza Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej, Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych stwierdzającą, że Spółka spełnia od dnia 30 października 1997 r. warunki określone dla zakładu pracy chronionej w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 1991r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych oraz decyzję Wojewody W. z dnia 16 lutego 2009 r. zmieniającą decyzję stwierdzającą spełnienie warunków określonych dla zakładów pracy chronionej w ten sposób, że dodano nowe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: [...]

Te dowody potwierdzają nie będący przedmiotem sporu status Spółki jako zakładu pracy chronionej. Nie wskazują jednak na okoliczności, które mogły podważyć ustalenia oparte na zgromadzonych materiałach dowodowych dotyczących zakupu nieruchomości i związanych z przesłankami zwolnienia tej konkretnej czynności od podatku od czynności cywilnoprawnych.

W tej sytuacji wpływu na wynik sprawy nie mogło mieć odwołanie się przez organy podatkowe do tego, że zakupiona nieruchomość nie została objęta odpowiednią decyzją wojewody o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Trafnie bowiem Spółka podnosi, że rozumiany w ten sposób warunek uniemożliwiał w praktyce skorzystanie ze zwolnienia wobec warunków wprowadzonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Przystosowanie obiektów i pomieszczeń do warunków wskazanych w tym przepisie mogło mieć miejsce dopiero po ich nabyciu przez zakład pracy chronionej. Nie zmienia to jednak oceny, że w dacie nabycia (powstania obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych) powinny istnieć plany rozwojowe zakładu obejmujące nabywane obiekty, uzewnętrznienie tych planów w dokumentacji posiadanej przez Spółkę oraz powiązanie tych planów z treścią zawieranej czynności cywilnoprawnej w związku z dokonaniem której powstał obowiązek podatkowy. Jak trafnie to ocenił sąd pierwszej instancji w materiałach dowodowych rozpoznawanej sprawy nie znajdowały się tego rodzaju dowody, które potwierdzały bezpośredni związku zakupu nieruchomości z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. Chcąc skorzystać z istniejącej ulgi podatkowej nie można opierać się na zdarzeniu przyszłym i niepewnym. Ponadto wskazywanie na sam zamiar budowy obiektu (obiektów), w którym mają pracować osoby niepełnosprawne należało uznać za niewystarczający skoro nie jest poparty żadnym skonkretyzowanym zachowaniem: uchwałą NZW Spółki, planami w zakresie ewentualnej budowy obiektu (obiektów), jego charakterze, liczby stanowisk pracy dla przyszłej rzeszy mających być zatrudnionych niepełnosprawnych w mającym w przyszłości powstać obiekcie.

7. Mając na uwadze wszystkie przytoczone okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i 3 i art. 207 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a/ i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Za przesłankę odstąpienia zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a. od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części uznano rozpoznanie pięciu jednobrzmiących skarg kasacyjnych przy uwzględnieniu związanego z tym nakładu pracy pełnomocnika organu, charakteru rozpoznawanych spraw oraz wkładu pełnomocnika w przyczynienie się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.