Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1205/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2022 r., nr 1801-IGC.48.38.2019 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1205/22

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: spółka/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z dnia [...] lipca 2022 r., nr[...], którą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: NPUCS) z [...] maja 2018r., nr [...] oraz nałożył na podmiot wysyłający tj. spółkę, karę pieniężną w wysokości 32 584,00 zł za brak zgłoszenia do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru o nazwie Norman 346 TDAE type extender oil, o kodzie CN 27079999, w ilości 22810 kg.

Z akt sprawy wynika, że w 28 czerwca 2017 r. w miejscowości B. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Urzędu Celno-Skarbowego przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów, tj. samochodu ciężarowego DAF o nr rej. [...] oraz naczepy o nr rej. [...].

Kontrolę przeprowadzono pod kątem przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2332 ze zm. – dalej: ustawa SENT).

Ustalono, że przedmiotem przewozu był towar o nazwie Norman 346 TDAE type extender oil, o kodzie CN 27079999 w ilości 22810 kg. Nadawcą towaru i podmiotem wysyłającym była spółka, a przewoźnikiem firma K. Sp. z o.o. Towar został załadowany w dniu 28 grudnia 2017 r. w miejscowości B., z miejscem przeznaczenia w miejscowości T. w Rumunii.

Kontrolujący stwierdzili, że przewóz ten winien podlegać zgłoszeniu do systemu monitorowania drogowego przewozu towarów (dalej: system SENT). Kierowca nie przedstawił kontrolującym numeru referencyjnego, ponieważ przewóz nie został zgłoszony w systemie SENT.

Podczas trwającej kontroli, w systemie SENT pojawiło się zgłoszenie przedmiotowego przewozu z adnotacją "Dostawa międzymagazynowa pomiędzy magazynami spółki B. Zgłoszenie wprowadzone na polecenie inspektora Urzędu Celno-Skarbowego, dział realizacji 3 mobilny referat realizacji w B. pomimo tego, iż spółka B. nie zgadza się z interpretacją inspektora, ale zagrożona jest terminowość dostawy towaru do klienta".

Kontrolujący stwierdzili naruszenie postanowień art. 5 ust. 1 ustawy SENT, a opis ujawnionych nieprawidłowości zamieścili w protokole z kontroli nr [...] z 28 czerwca 2017 r. dokumentującym przebieg i wyniki kontroli oraz w notatce urzędowej nr [...] z dnia 29 czerwca 2017r.

Postanowieniem z dnia 12 września 2017 r. NPUCS wszczął z urzędu wobec spółki postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem obowiązku przesłania do rejestru SENT zgłoszenia przed rozpoczęciem przewozu, uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia i przekazania tego numeru przewoźnikowi.

W piśmie z 4 października 2017 r. spółka podniosła, że jest dystrybutorem olejów procesowych do produkcji opon i kauczuku syntetycznego, które to towary nabywa w Rosji i dalej sprzedaje do swoich ostatecznych klientów w Europie oraz w Polsce. Spółka założyła w Europie dogodnie rozmieszczone magazyny, w tym magazyny konsygnacyjne mieszczące się na terenie zakładów wybranych klientów, do których po dopuszczeniu towarów do obrotu w imporcie trafia odprawiony towar i z których spółka dokonuje dalszych dostaw i przesunięć towarowych. Wskazano, że spółka nie miała obowiązku dokonywać zgłoszenia w rejestrze systemu monitorowania drogowego przewozu, ponieważ transport był realizowany z jej magazynu kontenerowego w B. do magazynu konsygnacyjnego prowadzonego i zarządzanego przez spółkę znajdującego się w Rumunii na terenie zakładu produkcyjnego klienta C. A. P. SRL jako przesunięcie towarów należących do spółki między własnymi magazynami. Zaznaczono, że powstały dwa dokumenty MMW (wyjście) oraz MMO (przyjęcie) o numerach [...], które spółka załączyła do ww. pisma, a które jej zdaniem potwierdzają, iż systemowo i księgowo towar pozostaje na stanach magazynowych w ewidencji Spółki do momentu jego sprzedaży. Dokumentacja, zwłaszcza załączony do transportu dokument CMR spełniają w opinii spółki wymagania z art. 3 ust. 7 pkt 1 do 5 ustawy SENT. W konsekwencji spółka ma prawo w pełni korzystać z braku konieczności wypełniania obowiązku zgłoszenia do systemu SENT wynikającego z art. 3 ust. 7 ustawy SENT, w przypadku dostawy towarów do niej należących z własnych magazynów w Polsce do własnych magazynów konsygnacyjnych w innych krajach europejskich. Transport do magazynu konsygnacyjnego w jej przypadku nie jest transportem wykonywanym w ramach WDT, lecz powinien być traktowany jako transport własny, gdyż prawo do rozporządzania towarem jako właściciel przechodzi na nabywcę towarów dopiero w momencie, gdy towary zostają pobrane z magazynu konsygnacyjnego.

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, iż przewożonym towarom nie towarzyszył dokument przesunięcia międzymagazynowego wystawiony przez nadawcę towarów.

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji do wskazania wartości netto przewożonego towaru oraz do przedstawienia stosownej dokumentacji w tym zakresie, spółka wskazała, że wartość partii towarowej, która była przedmiotem transportu zatrzymanego do kontroli, wynosiła 10 264,50 EUR. Ponadto Spółka poinformowała, że towar po odprawie celnej importowej został zaewidencjonowany przyjęciem na magazynie w B. i z racji, iż spółka korzysta z zasady wyceny zapasów metodą średniej ważonej towar opuszczając magazyn w B. poprzez przesunięcie międzymagazynowe na magazyn konsygnacyjny należący do spółki w Rumunii miał wartość ewidencyjną 42 700,29 zł.

Odnosząc się do informacji organu o możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i warunkach odstąpienia na podstawie art. 21 ust. 3, w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT, spółka w piśmie z 19 marca 2018 r. wniosła o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Strona podkreśliła, że nałożona kara byłaby dla niej krzywdząca i niesprawiedliwa, ponieważ postępowała zgodnie z przepisami prawa. Ponadto spółka zaakcentowała, jest w pełni świadoma swoich obowiązków dotyczących zgłoszeń w systemie SENT pod kątem rejestracji przewozów jako podmiot wysyłający oraz podmiot odbierający. Zdaniem Spółki, przedmiotowa sprawa nie podlega jednak obowiązkowi zgłoszenia w rejestrze SENT, ponieważ transport był realizowany z magazynu kontenerowego spółki do magazynu konsygnacyjnego prowadzonego i zarządzanego przez spółkę na terenie Rumunii, jako przesunięcie towarów należących do spółki między własnymi magazynami.

Decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...], NPUCS na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy SENT, nałożył na podmiot wysyłający - spółkę karę pieniężną w wysokości 32 584,00 zł, w związku z naruszeniem obowiązków przez podmiot wysyłający wynikających z ustawy o SENT.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie.

W toku postępowania odwoławczego DIAS wezwał spółkę do przedłożenia dokumentacji wskazującej na zaistnienie ważnego interesu strony lub interesu publicznego. W odpowiedzi spółka przedłożyła m.in: kopię bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2016, 2017, 2018 rok oraz za pierwszy i drugi kwartał 2019 roku, szczegółowe zestawienie należności i zobowiązań handlowych na dzień 30 czerwca 2019 r. z zaznaczeniem, że nie występują pozycje przeterminowane, sporne ani też dochodzone na drodze sądowej, zestawienie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Poinformowała także , że posiada odnawialny kredyt w rachunku bieżącym (kredyt rewolwingowy) powiązany z odnawialną linią na gwarancje i akredytywy z limitem maksymalnym w wysokości 6 mln zł oraz umowy faktoringu pełnego w przyznanych liniach wielowalutowych, które w limitach maksymalnych po przeliczeniu na PLN wynoszą blisko 37,5 mln zł.

Organ II instancji na podstawie informacji Naczelnika M. Urzędu Skarbowego w K. ustalił, że spółka nie posiada zaległości podatkowych, nie prowadzono wobec niej postępowań egzekucyjnych. Z kolei z informacji ZUS wynikało, że spółka nie posiada zadłużenia, nie prowadzono wobec niej postępowań egzekucyjnych.

Organ odwoławczy dokonał analizy dokumentów finansowych spółki za okres 2017-2020. Ustalono, że podstawowym przedmiotem działalności spółki jest sprzedaż hurtowa olejów mineralnych typu TDAE, MES, TRAE wykorzystywanych jako składnik surowców do produkcji opon, kauczuku oraz innych mieszanek elastomerów. Zysk netto z prowadzonej działalności na przestrzeni 2017-2020 r. wynosił: w 2017 r.: 2 042 323,33 zł, 2018 r.: 2 461 757,53 zł, 2019 r.: 2 243 117,15 zł, 2020 r.: - 398 711,30 zł (strata). Z kolei przychód netto ze sprzedaży wynosił: 2017 r.: 152 446 911,92 zł, 2018 r. - 171 764 766,92 zł, 2019 r.: 172 153 801,84 zł, 2020 r.: 135 350 155,95 zł. Ponadto, organ odwoławczy ustalił, że spółka jest właścicielem samochodu osobowego wielozadaniowego Lexus NX300H, rok produkcji 2016.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, powołaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2022 r., nr [...] organ II instancji uchylił w całości decyzję organu I instancji i nałożył na spółkę, karę pieniężną w wysokości 32 584,00 zł za brak zgłoszenia do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru o nazwie Norman 346 TDAE type extender oil, o kodzie CN 27079999 w ilości 22810 kg.

Organ odwoławczy stwierdził, że ustawa SENT nie definiuje pojęcia przesunięcia międzymagazynowego. W związku z tym DIAS nie podzielił stanowiska organu I instancji, że z przesunięciem międzymagazynowym możemy mieć do czynienia jedynie w przypadku przewozu na terytorium kraju. Zdaniem organu odwoławczego, interpretacji takiej przeczy regulacja zawarta w art. 3 ust. 8 ustawy SENT, zgodnie z którą ustawodawca wykluczył możliwość zwolnienia z obowiązku dokonania zgłoszenia przewozu towaru, w przypadku realizacji przesunięcia międzymagazynowego z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przez terytorium kraju.

W przypadku przesunięcia międzymagazynowego, okoliczności przewozu nie wyczerpują w całości dyspozycji przepisu art. 3 ust. 7 ustawy SENT, w którym spółka upatruje zwolnienie jej z obowiązku dokonania zgłoszenia przewozu. O zastosowaniu zwolnienia z obowiązku zgłoszenia przewozu towaru do rejestru SENT, z uwagi na przesunięcie międzymagazynowe, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy SENT, można mówić tyko wówczas gdy zostaną spełnione przesłanki, określone tym przepisem. Zgodnie z tym przepisem, możliwość zastosowania ww. wyłączenia wymaga spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. wystąpienia przewozu towarów, który nie jest związany z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz tego, że przewożonym towarom musi towarzyszyć dokument potwierdzający przesunięcie pomiędzy magazynami należącymi do tego samego podmiotu (nadawcy).

Wskazano, że kierowca podczas kontroli nie dysponował dokumentem potwierdzającym przesunięcie międzymagazynowe. Twierdzenia strony, że takim dokumentem był międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR nr 300/06/2017, ponieważ zawierał wszystkie wymagane informacje, o których mowa w art. 3 ust. 7 pkt 1-5 ustawy SENT, DIAS uznał za nieprawidłowe, chociażby z uwagi na fakt, iż przedmiotowemu przewozowi, poza wspomnianym wyżej dokumentem towarzyszył również list załadowczy nr [...]. Przytoczony dokument wystawiony był w tej samej dacie co dokument CMR, jednak zawierał odmienne komunikaty tj. wskazana była data sprzedaży (29 czerwca 2017 r.) zbieżna z datą dostawy, jako sprzedawcę określono B. Sp. z o.o., z kolei jako nabywca figurował C. A. P. SRL Plant).

W ocenie organu II instancji powoływanie się przez spółkę, że zapisy w liście załadowczym nie powinny być brane przez organ do oceny, z uwagi na mylnie użyte w nim słownictwo wynikające z niedoskonałości działania aplikacji generującej dokumenty towarzyszące transportowi, jest nieuprawnione. Nie jest rolą organów interpretowanie i rekonstruowanie intencji kontrolowanego podmiotu. Poza tym, strona w swoich wyjaśnieniach wskazała, że w przedmiotowej sprawie powstały dwa dokumenty międzymagazynowych przesunięć: MMW (wyjście) oraz MMP (przyjęcie) o numerach [...], co oznacza, że to właśnie te dokumenty powinny towarzyszyć przewozowi jako właściwe dokumenty potwierdzające przesunięcie międzymagazynowe.

DIAS stwierdził, że przedmiotowy przewóz nie spełniał również drugiego z warunków, którego wystąpienie jest niezbędne do zastosowania wyłączenia spod restrykcji ustawy SENT, tj. przewóz nie może być związany z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowa czynność dostawy towarów stanowi, w myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 122 ze zm., dalej: ustawa o VAT), wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zdaniem DIAS, to nie moment powstania obowiązku podatkowego definiuje czynność jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, a sam fakt wywozu towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.

Organ II instancji stwierdził, że gdyby nawet przyjąć, jak twierdzi spółka, że doszło do przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, również będzie to stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie bowiem z tym przepisem, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika. Przepis ten rozszerza zatem pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności nie mające charakteru czynności dwustronnych, polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego kraju wspólnotowego, w którym mają posłużyć wykonywanym tam przez podatnika czynnościom opodatkowanym.

Organ zaznaczył, że nie należy zrównywać pojęć momentu powstania obowiązku podatkowego z momentem zaistnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W jego ocenie, błędne jest stanowisko strony jakoby wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów następowała z chwilą pobrania ich z zagranicznego magazynu. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów nastąpiła bowiem z chwilą dostawy towarów do magazynu odpowiadającego magazynowi konsygnacyjnemu (od momentu dostawy C. A. P. SRL ma możliwość dysponowania towarami jak właściciel - co wynika z umowy konsygnacyjnej), przesunięty w czasie został natomiast moment powstania obowiązku podatkowego.

Zdaniem DIAS, można mówić o dokonywanej "na raty" dostawie wewnątrzwspólnotowej, która rozpoczyna się w momencie wywozu towarów z terytorium kraju w celu dostawy towarów na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a dopełnia się z dniem pobrania tych towarów z zagranicznego magazynu konsygnacyjnego.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że spółka dokonywała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, a zarzut błędnego uznania jej za podmiot wysyłający jest niezasadny.

Organ wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 7 lit b ustawy SENT podmiotem wysyłający jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, dokonująca wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Z dokonanych w postępowaniu ustaleń wynika, że podmiot wysyłający nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku ustawowego określonego w art. 5 ust. 1 ustawy SENT i przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju towaru o nazwie Norman 346 TDAE type extender oil objęty pozycją CN 2707, o masie 22 810 kg nie przesłał do rejestru zgłoszenia, nie uzyskał numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia i nie przekazał tego numeru przewoźnikowi. Okoliczność ta wyczerpuje przesłankę wymienioną w art. 21 ust. 1 ustawy SENT, która skutkuje nałożeniem na podmiot wysyłający kary pieniężnej w wysokości 46% wartości brutto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20 000 zł. organ zaznaczył, że kwota kary pieniężnej została określona na podstawie art. 21 ust.1 w brzmieniu dotychczasowym (tj. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 10 maja 2018r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2018r. poz.1039), a więc od wartości netto towaru.

Organ II instancji zaznaczył, że zgłoszenie przewozu przedmiotowego towaru zostało zarejestrowane w systemie przez podmiot wysyłający dopiero w wyniku czynności kontrolnych w dniu 28 czerwca 2017 r. o godz. 17:22. Takie działanie jednak nie można utożsamiać z wykonaniem obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy SENT. W przeciwnym razie prewencyjna i odstraszająca funkcja kary za naruszenie ustawy SENT nie miałaby racji bytu. Kary te są bowiem zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie następują w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z tej ustawy, również o charakterze formalnym. Odgrywają one w intencji prawodawcy szczególnie istotną rolę w zagwarantowaniu przestrzegania rygorów wynikających z systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych.

Za prawidłowe DIAS uznał dokonanie przez organ I instancji obliczenia wysokości kary pieniężnej w kwocie 32 584,00 zł na podstawie faktur nr FS-WDT-000114/17 z dnia 31 lipca 2017 r. oraz nr FS-WDT-000130/17 z dnia 31 sierpnia 2017 r., tj. zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy SENT, według którego nakładana kara stanowi 46% wartości netto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie mniej jednak niż 20 000 zł. Wkazano, że słusznie organ I instancji uznał, że wartość towaru przewożonego nie mogą określać dokumenty dotyczące transakcji sprzedaży zawartej 3 czerwca 2017 r. miedzy firmą O. B. M. C. N. z Rosji a spółką, na których cena jednostkowa w wysokości 450 EUR/MT określona została na warunkach D. S. Rosja, zgodnie z regułami Incoterms 2010. Wskazane warunki dostawy oznaczają bowiem, że kupujący ponosi dodatkowe koszty związane z transportem i ubezpieczeniem tego towaru do miejsca wskazanego przez sprzedającego. Dodatkowo taki towar w chwili wprowadzenia do obrotu na obszar Wspólnoty podlega również należnościom celnym i podatkowym z tytułu importu. W takiej sytuacji należało przyjąć wartość towaru z faktur sprzedaży towaru pomiędzy spółką a C. A. P. SRL.

Ponadto DIAS wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest możliwość uwolnienia strony od kary pieniężnej nałożonej w oparciu o przepis art. 21 ust. 1 ustawy SENT, ze względu na ważny interes podmiotu wysyłającego lub interes publiczny. Organ podkreślił, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 21 ust. 3 ustawy SENT oparte jest na uznaniu administracyjnym.

W ocenie organu odwoławczego, w świetle art. 21 ust. 3 ustawy SENT o istnieniu ważnego interesu podmiotu wysyłającego uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na tenże interes. Ważny interes podmiotu wysyłającego nie wyczerpuje się przy tym wyłącznie w wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności, ale powinien uwzględniać również sytuację ekonomiczną uczestnika przewozu (wysokość uzyskiwanych dochodów, wydatków, ich wzajemne proporcje itp.). Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego. Zaznaczono, że od profesjonalnego podmiotu, dokonującego obrotu towarem wrażliwym, wymaga się rzetelności. Strona powinna dołożyć należytej staranności, nie może stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary niedbalstwo.

Odnośnie zaś przesłanki "interesu publicznego", rozważenia wymaga czy nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy o systemie monitorowania oraz czy wymierzona kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. W art. 22 ust. 3 ustawy SENT ustawodawca wprost przewidział możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym, a to oznacza, że przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności będzie zbieżne z tym interesem.

W ocenie DIAS, okoliczności niniejszej sprawy nie wypełniają przesłanki "ważnego interesu podmiotu wysyłającego" czy przesłanki "interesu publicznego" i nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia na zobowiązany podmiot kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Naruszenie przez spółkę obowiązku zgłaszania przewozu do rejestru SENT nie było związane z wystąpieniem sytuacji nadzwyczajnych, szczególnych, na które nie miała wpływu, a wynikały z braku dostatecznej staranności i oraz zaznajomienia się z przepisami ustawy SENT. Tymczasem spółka jako podmiot zajmujący się profesjonalnie obrotem i przewozem towarów "wrażliwych" winna posiadać znajomość przepisów prawa i rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na nią ustawa SENT. Podstawy do odstępstwa od nałożenia kary nie mogą stanowić zatem okoliczności związane z nieznajomością czy błędną interpretacją przepisów ustawy SENT. Jednocześnie spółka nie powołała się na trudną sytuację finansową, brak możliwości regulowania zobowiązań, zadłużenie oraz to jak wysokość kary ma się do jej obciążeń płatniczych.

Z analizy dokumentów finansowych podmiotu wysyłającego wynika, że spółka jest w dobrej kondycji finansowej.

Zdaniem DIAS, uiszczenie kary pieniężnej nie zachwieje podstawą działalności spółki, kara nie stanowi zagrożenia dla interesów spółki i jej bytu. Oczywistym jest, że każda kara pieniężna niesie za sobą określoną dolegliwość finansową dla przedsiębiorstwa i wpływa na jego sytuację ekonomiczną, niemniej jednak taki jest jeden z celów wymierzenia kary będącej następstwem naruszenia nałożonych przez ustawodawcę obowiązków. Poza tym, dolegliwość kary pieniężnej jest niewątpliwie celowym zamierzeniem ustawodawcy pozwalającym również realizować jej funkcję prewencyjną poprzez zwiększenie uwagi, samokontroli i dołożenie szczególnej staranności podczas dokonywania i uzupełniania kolejnych zgłoszeń SENT.

DIAS podkreślił, że skoro celem ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu przewozu towarów, a przewidziane w ustawie wymogi treściowe zgłoszenia SENT należą do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie ich przestrzegania, w tym również przez stosowanie proporcjonalnych i odstraszających kar. Zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary, nie może być również zależne jedynie od faktu, że podmiot do tego zobowiązany stara się wykonywać wszystkie obowiązki rzetelnie i zgodnie z prawem

Rozważając wystąpienie przesłanki interesu publicznego organ odwoławczy zważył również na takie wartości jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej czy prawidłowe funkcjonowanie aparatu państwowego. I to właśnie kierując się tymi wartościami doszedł do przekonania, że w sytuacji kiedy nie ma podstaw do zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary, stanie na straży praworządności m.in. poprzez nakładanie sankcji na podmioty działające niezgodnie z prawem jest podstawą właściwego działania państwa, także w sferze gospodarczej.

Ponadto DIAS wskazał również na zasadę proporcjonalności, wywodzącą się z art. 31 ust 3 konstytucji RP, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celny. Jak wskazano powyżej, celem ustawy SENT jest walka z fikcyjnym obrotem, realizowana poprzez zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu przewozu towarów m.in. poprzez weryfikację zapisów w zgłoszeniu SENT ze stanem faktycznym. Z kolei, jak wynika z analizy przepisów ustawy SENT, wspomniana wyżej zasada proporcjonalności kary do stopnia przewinienia została uregulowania w samej ustawie. W uzasadnieniu projektu ustawy SENT wskazano, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na podmioty dokonujące przewozu towarów. System kar, z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązków wynikających z powyższej ustawy było dla podmiotów "nieopłacalne".

Podkreślono, że w sprawie nie wystąpiły sytuacje które zupełnie uniemożliwiłyby prawidłowe wypełnienie obowiązków ustawy SENT (np. brak technicznych możliwości zgłoszenia przewozu do systemu SENT, czy wystąpienie wydarzeń nadzwyczajnych, niedających się przewidzieć itp.).

Podsumowując, DIAS stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dostarcza wyczerpujących podstaw do uznania, że spółka przed rozpoczęciem przewozu towary "wrażliwego" na terytorium kraju nie przesłała do rejestru zgłoszenia, nie uzyskała numeru referencyjnego i nie przekazała go przewoźnikowi, co stanowi naruszenie co stanowi naruszenie określone przepisem art. 21 ust. 1 ustawy SENT. Jednocześnie w sprawie nie wystąpiły przesłanki "ważnego interesu" podmiotu wysyłającego i "interesu publicznego", które zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy SENT mogłyby stanowić podstawę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy. Spółka nie przedstawiła nadzwyczajnych, losowych okoliczności, których nie mogłaby uniknąć przy zachowaniu należytej staranności, a które mogłyby przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary. Dolegliwość wynikająca z konieczności zapłaty kary pieniężnej jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie Strony, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Jednocześnie ujawnione w sprawie okoliczności nie wskazują na interes publiczny, który przemawiałby za odstąpieniem od nałożenia kary. Wręcz przeciwnie, analiza rejestru zgłoszeń SENT, gdzie spółka występuje jako podmiot wysyłający w 7 350 zgłoszeniach, prowadzi do wniosku, że w interesie publicznym jest nałożenie kary m.in. w celu realizacji jej funkcji prewencyjnej i dyscyplinującej m. in. poprzez dołożenie szczególnej staranności podczas dokonywania i uzupełniania kolejnych zgłoszeń SENT.

Zdaniem organu odwoławczego, nie decyzja organu I instancji, jak i decyzja ostateczna jak zapadła w niniejszej sprawie zostały wydane z zachowaniem 5-cio letniego terminu o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy SENT. Wskazano, że ujawnienie naruszeń przepisów ustawy SENT miało miejsce 28 czerwca 2017 r., z kolei decyzja organu I instancji, została wydana w dniu [...] maja 2018 r. i doręczona spółce 5 czerwca 2018 r.

W opinii DIAS, sprawie znajduje zastosowanie art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 568 z 31.03.2021r.), który wprowadził zasadę, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 terminy przewidziane przepisami prawa administracyjnego (materialnego i procesowego) nie rozpoczynają się, a rozpoczęte ulegają zawieszeniu.

Według DIAS, w niniejszej sprawie zawieszenie biegu terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego trwało od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. 2020 r. poz. 875), z dniem 16 maja 2020 r. art. 15zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony. Jednocześnie, z art. 68 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że terminy, o których mowa w art. 15 zzr ust. 1 ustawy zmienianej, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15 zzr ust. 1, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Ustawa z 14 maja 2020 r. weszła w życie 16 maja 2020 r. a zatem od dnia 24 maja 2020 r. zaczęły biec dalej zawieszone terminy przewidziane przepisami prawa administracyjnego.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego spółka złożyła skargę do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 5 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1, art. 2 pkt 7, art. 3 ust. 7 oraz art. 7 ust. 1 ustawy SENT poprzez błędne uznanie spółki za podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i posiadający status podmiotu wysyłającego, zobowiązanego do przesyłania do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenia, uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia, przekazania tego numeru przewoźnikowi i podmiotu odbierającego, co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia przez organ, iż spółka nie dopełniła obowiązku jako podmiot wysyłający i bezpodstawnego nałożenia na nią kary pieniężnej, w sytuacji gdy przewóz towarów stanowił przemieszczenie międzymagazynowe, a tym samy wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną bez podstawy prawnej co stanowi rażące naruszenie prawa;

2) art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 2 pkt 6 ustawy SENT prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych, zasadę prawdy obiektywnej oraz brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy i dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy, poprzez:

• niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, niewystarczające ustalenie stanu faktycznego;

• pominięcie ratio legis przepisów o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów;

3) art. 21 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes podmiotu wysyłającego i interes publiczny.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że wbrew stanowisku DIAS, przedmiotowy przewóz nie był związany z wykonywaniem czynności opodatkowanej. Według skarżącej, umowa konsygnacyjna potwierdza prawidłowość zastosowania wyłączenia z obowiązku dokonywania zgłoszenia SENT na podstawie art. 3 ust. 7 ustawy SENT. Dokument CMR może pełnić funkcję dokumentu przesunięcia międzynarodowego.

Ponadto zdaniem skarżącej, z uwagi na brak uszczupleń po stronie Skarbu Państwa oraz fakt odebrania towaru, nie było powodów do nakładania na nią sankcji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona bowiem organy mnie naruszyły prawa procesowego i materialnego, prawidłowo uznając, że dokonywany przewóz podlegał monitorowaniu zgodnie z ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi ( Dz.U. 2023.104 t.j. ) dalej ustawa o SENT.

Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy stanowi, że system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Zaś na mocy art. 3 ust.2 pkt 1 lit b tej ustawy monitorowaniu podlega przewóz towarów oznaczonych w nomenklaturze CN pod pozycja 2707.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że w sytuacji gdy dokonywany jest przewóz towarów należących do kodu 2707rozpoczynający się na terytorium kraju, podlega on monitorowaniu zgodnie z zasadami określonymi w ustawie.

Od powyższej zasady istnieje wyjątek określony w art. 3 ust.7 ustawy o SENT, który stanowi, że systemowi monitorowania przewozu i obrotu nie podlega przewóz towarów, który nie jest związany z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli przewożonym towarom towarzyszy dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe wystawiony przez nadawcę towarów, który zawiera w szczególności:

1)dane nadawcy towaru obejmujące:

a)imię i nazwisko albo nazwę,

b)adres zamieszkania albo siedziby;

2)numer identyfikacji podatkowej nadawcy;

3)dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru;

4)dane adresowe miejsca magazynowania towaru - wysyłki;

5)dane adresowe miejsca magazynowania towaru - przyjęcia;

6)numer rejestracyjny środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, albo numer pociągu wraz z numerem pojazdu kolejowego bez napędu;

7)datę wystawienia.

Jeżeli zatem przewożenie towaru mieszczącego się w katalogu towarów określonych w art. 3 ust. 2 ustawy o SENT nie odbywa się w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych, to wówczas nie ma podstaw do stosowania zasad monitorowania określonych w tej ustawie.

Jednakże, wyjątek ten będzie miał zastosowanie tylko wtedy, gdy wraz z towarem przewożone są dokumenty określone w pkt 1 do 7 tego przepisu.

W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka w ocenie sądu była podmiotem wysyłającym towar w rozumieniu art.2 pkt 7 ustawy o SENT, tzn. osoba prawną prowadzącą działalność gospodarczą dokonująca wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Art. 13 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika ze stanu faktycznego ustalonego przez organy, z tego typu czynności podlegającą podatkowi VAT mamy do czynienia, a tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że nastąpiło przesuniecie wewnątrzmagazynowe towarów pomiędzy magazynami spółki zlokalizowanymi w dwóch różnych państwach członkowskich.

Jak bowiem już to skazano powyżej, z przesunięciem wewnątrzmagazynowym, nie podlegającym zgłoszeniu do monitorowania w myśl ustawy o SENT będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przewóz nie jest wykonywany w związku z dokonaniem czynności opodatkowanych. Uzyskane przez organy dokumenty wskazują jednak, że przewóz ten był wykonywany właśnie w wykonaniu tego typu czynności. Jak to bowiem słusznie wskazały organy ujawnione dokumenty świadczą o tym, że doszło do takiej właśnie dostawy.

Tymi dokumentami są dokument CMR nr [...] z dnia 2706.2017 i list załadowczy nr [...] z dnia 27.06.2017, z którego to drugiego dokumentu wynikało, że odbiorcą towarów jest firma V. A. P. w miejscowości T. w Rumunii. Na dalszym etapie postępowania przedstawiono również faktury na sprzedaż przewożonego produktu ( z daty 31.07 i 31.08. 2017 r ) o nazwie Norman 364 TDAE objęty pozycją CN 2707 o masie 22810, a także dokument o nazwie przesuniecie magazynowe MMW nr [...]z dnia 27.06.2017 r. Spółka wyjaśniła, że towar był przewożony do Rumunii celem sprzedaży go podmiotowi - przedsiębiorcy rumuńskiemu.

W tych okolicznościach organy jednak słusznie oceniły, że zakwestionowany przewóz został dokonany w warunkach wykonywania czynności opodatkowanej VAT, nie zaś w warunkach należycie udokumentowanego " przesunięcia magazynowego.

W tym bowiem zakresie zasadnie powołały się na informacje z listu załadowczego, z których wynikało, że towar został przeznaczony dla współpracującej ze skarżącą spółką rumuńską. Nie zmienia tutaj oceny prawidłowości rozstrzygnięcia skierowanie przewożonej substancji do magazynu konsygnacyjnego skarżącej spółki w Rumunii. Słusznie w tym zakresie organy powołały się bowiem na treść art.20a ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w chwili wykonywania przewozu. Przepis ten określa bowiem moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy towar zostaje przewieziony z jednego państwa członkowskiego na terytorium państwa drugiego do magazynu konsygnacyjnego celem odsprzedaży podatnikowi podatku od wartości dodanej ( czyli spółce z tego kraju członkowskiego ). Przepis ten przewiduje, że w takiej sytuacji obowiązek podatkowy powstaje z chwila dostawy towarów, nie później jednak niż z chwila wystawienia faktury. Fakt zatem przewiezienia towaru do innego państw członkowskiego do składu konsygnacyjnego, jeżeli jest związany z zamiarem sprzedaży towaru w tym państwie członkowskim stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, a omawiany przepis jedynie określa w odrębny sposób moment powstania obowiązku podatkowego. Obowiązek ten powstaje nie z chwilą przewiezienia, a z chwila dokonania dostawy towarów podmiotowi z tego państwa członkowskiego.

Sam więc fakt złożenia towaru w składzie konsygnacyjnym nie zmienia oceny charakteru prawnego dokonanego przewozu i pomimo tego skutkuje przyjęciem, że został on dokonany w związku z czynnościami opodatkowanymi.

Analizując wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie organy słusznie uznały, że wyrób o nazwie Norman 364 był przewożony w takich właśnie warunkach. Przewożenie towaru stanowiło jego wewnątrzwspólnotową dostawę.

Należy przy tym zauważyć, że przewóz ten nie może być uznany za przesunięcie wewnątrzmagazynowe z tego także względu, że nie została wyczerpana dyspozycja przepisu art. 3 ust. 7 ustawy o SENT czyli przewożonemu towarowi nie towarzyszył dokument przesunięcia międzymagazynowego. Nie może go zastępować, jak słusznie zauważył organ II instancji list przewozowy CMR, gdyż jednocześnie razem z towarem podróżował dokument załadowczy, z którego wynikały zupełnie inne dane. Wobec sprzeczności w tych dokumentach nie można uznać, że dokument CMR może być zastępczo potraktowany jako dokument przesunięcia magazynowego. Teza organów jest w ocenie sądu tym bardziej słuszna, że jak wynika z dokumentów przedłożonych

do akt sprawy został wystawiony dokument przesunięcia magazynowego wskazany powyżej z daty 27.06.2017 r., który jednak nie towarzyszył przewożonemu towarowi, tak jak to jest wymagane w myśl art. 3 ust.7 ustawy o SENT.

W tych okolicznościach sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organy uznające wykonany przewóz za nie spełniający zarówno merytorycznych, jak i formalnych wymogów przesunięcia magazynowego, co skutkowało przyjęciem, że był on wykonany w ramach dokonanych czynności opodatkowanych podatkiem VAT, a tym samym podlegał zgłoszeniu przez podmiot wysyłający do odpowiedniego organu monitorującego przewóz.

Organy zasadnie uznały, że brak jest również podstaw do przyjęcia, że zaistniała przesłanka z art. 21 ust. 3 ustawy o SENT. Przepis ten stanowi mianowicie, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2d, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Organy słusznie uznały, że w sprawie nie zaistniał ani ważny interes ukaranego ani interes publiczny, które przemawiały by odstąpieniem od ukarania podmiotu wysyłającego czyli spółki skarżącej.

Przez pojęcie ważnego interesu podmiotu ukaranego należy rozumieć takie okoliczności, które ocenianie z punktu widzenia zasad sprawiedliwości, celowości czy też słuszności nakazują odstąpić od wymiaru kary i orzeczenie takie będzie z uwagi na okoliczności związane z ukaranym oceniane jako trafne. Wchodzić tutaj więc będą w grę zarówno okoliczności związane z samym polegającym ukaraniu czynem, względy celowościowe, ale także , co podnoszą organy okoliczności związane z sytuacją majątkową ukaranej spółki. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie organy słusznie dokonały oceny sytuacji majątkowej ukaranego przedsiębiorstwa i na podstawie całokształtu danych ustaliły, że znajduje się ono w dobrej sytuacji finansowej i zaplata kary, jakkolwiek będzie dolegliwa ( jest to przecież immanentna cecha każdej surowej kary ), to jednak w żaden sposób nie zachwieje płynnością finansów spółki i nie doprowadzi do jej upadłości czy też innych istotnych utrudnień w prowadzonej działalności.

Oceniając natomiast inne aspekty sprawy pod katem ważnego interesu ukaranego należy stwierdzić, że za takim odstąpieniem nie przemawiają same okoliczności sprawy i rodzaj uchybień jakich dopuścił się podmiot wysyłający. Nie są one przecież małe, gdyż nie polegają na niewłaściwym wypełnieniu dokumentów ale na nie zgłoszeniu przewozu w ogólności. Nie może to być uzasadnione nieznajomością prawa, gdyż przedsiębiorcy są zobowiązani je znać i przestrzegać. Z pewnością błędna interpretacja przepisów prawa nie wywołana w żaden sposób przez organy państwa ii nie może to uzasadniać przyjęcia, że wystąpił " ważny interes " ukaranego jako podstawa do odstąpienia od wymiaru kary.

Niezgłoszenie przewozu jest podstawowym i poważnym naruszeniem ustawy o SENT i tylko w zupełnie wyjątkowych sytuacjach, gdzie stopień zawinienia podmiotu zobowiązanego do zgłoszenia byłby subminimalny ( np.: przy przeważającej działalności innego podmiotu ) można przyjąć, że zaistniały by podstawy do odstąpienia. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje.

Nie zaistniał także interes publiczny jako podstawa do odstąpienia od wymiaru kary. Przesłanka ta zaistnieje w takim przypadku, gdy ukaranie spowodowało takie skutki, które oceniane z punktu widzenia dobra publicznego spowodowałyby więcej strat niż korzyści wynikających z wdrażania poprzez ukaranie podmiotów gospodarczych do wykonywania przewozu zgodnie z przepisami ustawy o SENT. Mogą one mieć swoje przejawy w upadku podmiotu, a tym samym wywołaniu dodatkowej liczby osób bezrobotnych ale także w kształtowaniu zaufania do organów państwa jako działających na podstawie prawa, czy też w zakresie kształtowania prawidłowych ocen zaistniałych w społeczeństwie przekonanym, że tylko czyny rzeczywiście szkodliwe są karane.

Nie można jednak w tym zakresie odwoływać się en bloc do braku uszczupleń w podatkach jako podstawy do odstąpienia od wymiaru kary. Czyn spenalizowany administracyjnie w przedmiotowej ustawie ma charakter czynu formalnego. Karze podlega samo zachowanie. Nie jest tutaj potrzebne nastąpienie żadnych skutków w postaci uszczupleń podatkowych. Jeżeli takie uszczuplenie by zastąpiły, to oczywiście będą one podlegać stosownym sankcjom w związku z ustawami podatkowymi i kodeksem karnym skarbowych. Czym innym jest bowiem karanie za niezgłoszenie przewozu, czym innym karanie narażenia uszczuplenia należności publicznoprawnej.

Z tych względów sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów w zakresie braku podstaw do zastosowania art. 21 ust.3 ustawy o SENT.

Podstawa orzeczenia sądu jest przepis art. 151 ppsa.