Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 153/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Kraków, dnia 25 lutego 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na czynności egzekucyjne P. [...] S.A. w W.; postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie pismem z dnia 4 stycznia 2021 r. W. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem P. [...] S.A., na czynności egzekucyjne P. [...] S.A. polegające na dokonanej bezpodstawnej egzekucji opłat abonamentowych oraz przekazanych kolejnych wezwań do zapłaty związanych z opłatami abonamentowymi. W. F. szczegółowo podał, iż nie posiada obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, z uwagi na dopełnienie formalności wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych w latach 2002-2004, brak obowiązku przechowywania przez kilkanaście lat dokumentacji potwierdzającej wyrejestrowanie, a ponadto wskazał na nie informowanie przez operatora, od chwili dopełnionej formalności wyrejestrowania odbiorników, o zaległościach w opłatach abonamentowych, brak zawiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przesłanie zawiadomienia o nadaniu tego numeru na nieaktualny adres oraz brak otrzymania od P. [...] S.A. dokumentacji potwierdzającej podstawę roszczenia po pierwszym skierowanym przez skarżącego piśmie z dnia 14 marca 2018 r. Ponadto skarżący zarzucił wymuszanie poświadczania nieprawdy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności drogi sądowej.

Sąd zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić, z powodu niedopełnienia przez skarżącego warunku określonego wart. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270., zwanej dalej "p.p.s.a."), a więc niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu przedsądowym.

Jak wynika niewątpliwie z akt sprawy skarżący nie wniósł ani zarzutów w sprawie czynności egzekucyjnej, ani skargi na czynności egzekucyjne, które to zakończyłyby się wydaniem rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny w postaci postanowienia. Wobec skarżącego nie wydano zatem żadnego wiążącego w tym względzie rozstrzygnięcia administracyjnego. Obecnie adresowane wobec sądu administracyjnego żądanie zbadania kwestii zasadności egzekucji opłat abonamentowych, nie może być rozpatrzone bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przedsądowym.

Do skutecznego uruchomienia kontroli sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na wskazane powyżej zarzuty skarżącego wymagane jest wyczerpanie środków zaskarżenia. Definicję wyczerpania środków zaskarżenia zawiera art. 52 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pod pojęciem "wyczerpania środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 27.03.2007 r., l GSK 1202/06, wyrok WSA w Warszawie z 29.09.2009 r., VII SAB/Wa 81/09). Zgodnie z regulacjami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, ustawy Ordynacja podatkowa oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środkiem zaskarżenia (o ile jest taki w ogóle przewidziany) w stosunku do postanowień jest zażalenie. W konsekwencji dla podstawowej kategorii postanowień objętych kontrolą sądową w ramach art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie) oraz dla postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. (wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oznacza to, że skarga dopuszczalna jest dopiero po wydaniu przez organ drugiego rozstrzygnięcia podjętego w wyniku postępowania wszczętego wniesionym przez uprawniony podmiot środkiem zaskarżenia.

Również wskazane w niniejszej skardze upomnienia z dnia 29 kwietnia 2019 r., z dnia 18 listopada 2019 r. oraz z dnia 15 lipca 2020 r. w przedmiocie wezwania do zapłaty uiszczenia należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych, sporządzone na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., nie zostały objęte wskazaną wyżej kontrolą przez sądy administracyjne. Przedmiotowe upomnienia nie stanowią rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostały skierowane. Nie przydają one nowych praw i obowiązków, nie są także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdzają konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych w związku z dokonaną rejestracją odbiorników radiofonicznego oraz telewizyjnego. Wskazane upomnienia z dnia 29 kwietnia 2019 r., z dnia 18 listopada 2019 r. oraz z dnia 15 lipca 2020 r. nie są postanowieniami wydanym w postępowaniu zabezpieczającym lub egzekucyjnym, na które służy zażalenie. W fazie wysyłania upomnienia nie dochodzi bowiem jeszcze do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji. Jest to etap poprzedzający uruchomienie takiego postępowania, do którego - wskutek dobrowolnej zapłaty lub z innych przyczyn może nie dojść. Dłużnik nie może zwalczać stanowiska wierzyciela, poprzez zaskarżenie tego rodzaju czynności, gdyż czynność taka nie przesądza o istnieniu ani uprawnienia, ani obowiązku podmiotu, do którego kierowane jest upomnienie. Nie oznacza to, że strona byłaby pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Służy temu instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, m.in. zarzut nieistnienia obowiązku.

Powyższe skutkuje odrzuceniem skargi, jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.