Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1051/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 18 ust. 2  pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 101  ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: Art. 13  ust. 1  pkt 1 , art. 13b ust. 2-6, art. 13f
journal: Dz.U. 2016 poz 380
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skarg T. Ś. i W. L. na § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady Miasta z dnia 5 listopada 2014 r. nr [ ] w przedmiocie zmiany uchwały Nr [ ] Rady Miasta z dnia 6.07.2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat z późn. zm. skargi oddala


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 października 2016r.

W dniu 5 listopada 2014r. Rada Miasta wydała uchwałę nr [...] w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 z późn. zm.) w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3, 4 i 6 oraz art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260 z późn. zm.).

Pismem z dnia 15 maja 2015r. T. Ś., W. L., J. T. i Z. G. wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa powyższą uchwałą. Zdaniem wzywających uchwała ta narusza ich prawa poprzez: ograniczenie praw do bezpłatnego parkowania przez mieszkańców, osoby pracujące i prowadzące działalność gospodarczą w ich dzielnicy, wraz z jednoczesną koniecznością ponoszenia dodatkowych opłat abonamentowych oraz brak przeprowadzonych szerokich konsultacji społecznych co do konieczności jej wprowadzenia wraz z brakiem konsultacji w zakresie zmian w organizacji ruchu, wynikających z wprowadzenia strefy (utrudnienia dla ruchu ulicznego).

Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Pismem z dnia 10 lipca 2015r. T. Ś., W. L., J. T. i Z. G. wnieśli skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta z dnia 5 listopada 2014r., domagając się stwierdzenia jej nieważności. W skardze zarzucono naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 13 ust. 1 pkt ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1985r. nr 14 poz. 60 z późn. zm.), art. 5, 140 i 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 z późn. zm.), § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124, poz. 1030), art. 21, 22, 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała nie została poprzedzona konsultacjami społecznymi co do konieczności jej wprowadzania oraz w zakresie zmian w organizacji ruchu wynikających z wprowadzenia strefy (utrudnienia dla ruchu ulicznego), a ponadto ograniczyła prawa do bezpłatnego parkowania dla mieszkańców, osób pracujących i prowadzących działalność gospodarczą w ich dzielnicy, wraz z jednoczesną koniecznością ponoszenia dodatkowych opłat "abonamentowych". Zdaniem skarżących, stanowi to naruszenie przepisów ustawy Kodeks cywilny, gdyż narusza ich prawa własności do posiadanych przez nich ruchomości w postaci posiadanych pojazdów samochodowych. Zaskarżona uchwała wprowadza bowiem obowiązek ponoszenia "opłat abonamentowych" (parapodatek), bez wskazania miejsc bezpłatnego parkowania w strefie zamieszkania. W ocenie skarżących uchwała łamie zasadę prawną lex severior retro non agit, gdyż dotychczas posiadający pojazd samochodowy nie musieli ponosić "opłat abonamentowych" (prawa nabyte przed wprowadzeniem uchwały).

W ocenie skarżących, wprowadzona dla mieszkańców i przedsiębiorców opłata abonamentowa jest sprzeczna z ustawą Kodeks cywilny, gdyż narusza ustawową zasadę swobody zawierania umów. Jeden z przepisów uchwały wprowadzającej strefę przyczynia się bowiem do ograniczenia prawnego formy zawierania umów cywilnoprawnych, ograniczając je do konieczności zawarcia umowy notarialnej (art. 3531 Kodeksu cywilnego). Skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała pozostaje również w sprzeczności z przepisami Kodeksu cywilnego w zakresie prawa własności do nieruchomości. Wyznaczona strefa płatnego parkowania (w tym zwłaszcza miejsca parkingowe) obejmuje bowiem także tereny prywatne. Organ przed wprowadzeniem uchwały nie przeprowadził kwerendy dokumentów geodezyjnych i jako miejsca parkowania wskazał nieruchomości prywatne, w tym drogi wewnętrzne (ul. K) znajdujące na obszarze w/w strefy (naruszenie art. 13 ustawy o drogach publicznych). Poza tym część dróg objętych strefą płatnego parkowania do dnia dzisiejszego nie została wywłaszczona pod drogi publiczne i nadal stanowi własność prywatną (np. nieruchomości gruntowe – ul. I. nr [...] i nr [...]). W omawianej kwestii do dnia dzisiejszego nie zostały również wypłacone odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone.

Zdaniem Skarżących wprowadzenie uchwały ustanawiającej strefę płatnego parkowania jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r., gdyż wprowadzona jednokierunkowa organizacja ruchu w ponad połowie ulic objętych strefą płatnego parkowania (przykładowo na ul. I., J., N., S., O., K., F. itd.) wraz z wyznaczonymi miejscami do parkowania, obejmującymi pas jezdni, zwęża przejazd w/w ulicami do szerokości poniżej 2,5 m, co stanowi pośrednie narażenie niebezpieczeństwa utraty mienia i życia ludzkiego mieszkańców w/w ulic w przypadku wybuchu pożaru. Samochody zaparkowane na wyznaczonych do parkowania miejscach objętych strefą na w/w ulicach blokować bowiem będą przejazd samochodów straży pożarnej.

Skarżący zarzucili też, że przepisy zaskarżonej uchwały stoją w sprzeczności z Konstytucją RP, np. w przypadku skarżącego T. Ś. z zasadą równości wobec prawa. W zaskarżonej uchwale wskazano bowiem cały katalog podmiotów, których dotyczy obowiązek ponoszenia opłat, co do których przy tym samym statusie prawnym (korzystanie z pojazdów w strefie) wprowadzono zróżnicowane lub wręcz zwolniono z opłat określone kategorie podmiotów (w tym prowadzących działalność w strefie np. podmiotów pobierających opłaty za wywóz nieczystości itp.). Natomiast T. Ś., chcąc w sposób zgodny z prawem korzystać z samochodu zarejestrowanego na małżonkę zameldowaną w innej części K (wspólnota majątkowa), na podstawie zaskarżonej uchwały zostaje zmuszony do wykupienia abonamentu w wysokości 250 zł (dla innych mieszkańców 10 zł). Analogiczna sytuacja nierównego traktowania podmiotów znajdujących się w strefie płatnego parkowania odnosi się do przedsiębiorców prowadzących w tym obszarze działalność gospodarczą. Uchwała wprowadza parapodatkową opłatę "abonamentową" w wysokości 10 zł dla mikroprzedsiębiorstw, a 250 zł dla pozostałych kategorii przedsiębiorców (firmy małe, średnie i duże) znajdujących się w strefie płatnego parkowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa Prezydent Miasta wskazał w pierwszej kolejności, że ustawa o drogach publicznych w żadnym ze swych postanowień nie odwołuje się do kategorii mieszkańca, tylko do użytkowników dróg. Zatem skarżący nietrafnie w uzasadnieniu swej skargi określili zbiór podmiotów, z zakresu którego wyłaniana jest grupa cechująca się daną cechą normatywnie relewantną. Ustawodawca nie wprowadził w ustawie o drogach publicznych kryteriów, jakimi obowiązana jest kierować się rada gminy przy doborze użytkowników drogi uprawnionych do korzystania z preferencyjnych zasad ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W tym zakresie rada działa na zasadzie uznaniowości, jednakże w granicach wyznaczonych przez ustawodawcę co do celu, jakiemu generalnie służy wprowadzenie opłat za parkowanie. Prezydent Miasta wskazał, że tak określona grupa została wyznaczona w sposób obiektywny, w odniesieniu do podstawowych potrzeb użytkowników dróg i w ścisłym związku z celami ustanowienia strefy płatnego parkowania, wynikającymi z art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Z punktu widzenia wartości dla których realizacji ustalana jest strefa, cecha istotna kształtuje się w odniesieniu do liczby samochodów parkujących w obszarze objętym obowiązkiem wnoszenia opłat za parkowanie. Istotą wprowadzenia instytucji strefy płatnego parkowania jest wywarcie ekonomicznego nacisku na użytkowników dróg, tak aby w możliwie jak najszerszym zakresie nie parkowali w granicach strefy, a także pozostawili w jej granicach pojazdy tylko w niezbędnym zakresie. Strefa płatnego parkowania prowadzi do wydatnej redukcji liczby samochodów w centrum, co umożliwia odpowiednim służbom ochronę takich wartości jak życie i zdrowie człowieka. Organ stoi na stanowisku, że są one w systemie społecznych preferencji znacznie wyżej cenione niż ewentualnie ograniczana zasada równości.

Prezydent Miasta uważa, że konsultacje społeczne z mieszkańcami Dzielnicy G zostały przeprowadzone właściwie. W sprawie rozszerzenia w Dzielnicy G strefy płatnego parkowania wypowiedziała się Rada Dzielnicy, która uchwałą [...] z dnia 24 kwietnia 2013r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Miasta, zwróciła się o poszerzenie podstrefy P 6I i P 6II do wału kolejowego przecinającego ulicę M i Al. P oraz włączenie ulic N. i R. Ponadto uchwałą nr [...] Rada Dzielnicy G z dnia 22 marca 2013r. w sprawie wniosku do Prezydenta Miasta rozszerzenie strefy płatnego parkowania typu C na terenie Dzielnicy, zawnioskowała o rozszerzenie strefy priorytetowo o kwartał ul. L, Al. P, ul. K ul. P i nasyp kolejowy do ul. L oraz objęcie strefą rejonu położnego na wschód od Al. P wraz z osiedlem O. W dniu 8 stycznia 2014r. w Radzie Dzielnicy G odbyło się spotkanie informacyjne z mieszkańcami w związku z poszerzeniem strefy płatnego parkowania.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wymogu formy aktu notarialnego dla umów, Prezydent Miasta wskazał, że rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody została stwierdzona nieważność uchwały w części § l ust. 2 pkt 6 w zakresie w jakim nadaje nowe brzmienie pkt 3 załącznika ppkt 3.2.1 lit. d, tj. w zakresie słów: "zawartej w formie aktu notarialnego".

Na rozprawie w dniu 29 lutego 2016r. T. Ś. wskazał, że skarżący mają wspólny interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, który wywodzą z tego, że są właścicielami nieruchomości objętych tą uchwałą. Poza tym skarga dotyczy tego samego stanu prawnego i analogicznych stanów faktycznych. Ponadto skarżący powtórzył zarzuty podniesione w skardze. Wyjaśnił, że naruszono własność ich nieruchomości poprzez wyznaczenie miejsc parkowania na terenach nieruchomości będących ich własnością, a nie własnością Gminy. W przypadku skarżącego W. L. chodzi o miejsca parkingowe wyznaczone na będącej jego własnością działce przy ul. I. T. Ś. sprecyzował przy tym, że nieruchomości pozostałych trzech skarżących nie zostały w ten sposób naruszone, ale Rada Miasta wyznaczyła miejsca parkingowe na terenach będących własnością innych osób.

Sąd zobowiązał każdego ze skarżących do wykazania swojej legitymacji skargowej poprzez wykazanie, że zaskarżona uchwała naruszyła jego własny interes prawny lub uprawnienie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi T. Ś. i W. L. nadesłali pisma z dnia 1 marca 2016r., w których podali, że nieruchomość gruntowa, na której ustanowiona została strefa płatnego parkowania (praktycznie cała ulica I - działka ujęta w ewidencji gruntów jako nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] K), przejęte zostały od dotychczasowych właścicieli, w tym skarżących bez wywłaszczenia i do dziś stanowią teren o nieuregulowanym stanie prawnym. Jedyną działką jaką dysponuje Gmina na ul. I do wprowadzenia strefy płatnego parkowania jest działka o nr [...], wywłaszczona w latach 90-tych, z wypłaconym odszkodowaniem dla właścicieli zamieszkujących do dzisiaj nieruchomość na działce [...]. Zdaniem skarżących, brak formalnego wywłaszczenia, a zwłaszcza brak wypłaconego odszkodowania za zajęte mienie w świetle prawa europejskiego stanowi sam w sobie naruszenie prawa i również podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W pozostałym zakresie skarżący powtórzyli swoje argumenty podniesione w skardze.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016r., sygn. akt III SA/kr 1051/15 Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie odrzucił skargi J. T. i Z. G., gdyż nie wykazali oni, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 27 października 2016r. skarżący sprecyzowali, że ich skargi dotyczą jedynie części uchwały, tj. §1 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały, który wprowadził zmiany w §2 ust. 1 uchwały z dnia 6 lipca 2011r. Naruszenia prawa przez tę część uchwały skarżący upatrują we wprowadzeniu na tym obszarze opłaty abonamentowej, naruszeniu przepisów przeciwpożarowych oraz nieuregulowanym stanie prawnym ulicy I, która nie jest drogą publiczną.

Skarżący doprecyzowali również, że w związku z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody dotyczącym formy aktu notarialnego umowy, ich skargi nie kwestionują uchwały w tym zakresie, czyli nie obejmują §1 ust. 2 pkt 6 lit. d zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z treścią art. 3 §1 i 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów lub ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Rolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem ocena zaskarżonej uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część danego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 312), nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowały skargi T. Ś. i W. L., wniesione na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2016r., poz. 446, cyt. dalej jako u.s.g.) Dokonując oceny dopuszczalności tych skarg Sąd uznał, że zostały one wniesione w wymaganym terminie, z zachowaniem poprzedzających ich wniesienie wymogów proceduralnych w postaci wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz pochodzą od podmiotów mających legitymację skargową w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., przyjmując, że zaskarżoną uchwałą został naruszony interes prawny skarżących jako osób zamieszkałych na terenie wprowadzonej zaskarżoną uchwałą strefy płatnego parkowania i opłacających wynikającą z tej uchwały opłatę abonamentową.

Zaskarżona uchwała Rady Miasta z dnia 5 listopada 2014r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat z późn. zm., jest aktem prawa miejscowego i została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 z późn. zm.) w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3, 4 i 6 oraz art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260 z późn. zm.). Przedmiotem zaskarżenia jest część uchwały tj. § 1 ust. 1 pkt 3 tej uchwały. Zaskarżony §1 ust. 1 pkt 3 nadaje nowe brzmienie § 2 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat z późn. zm. o następującej treści: "Strefa płatnego parkowania dzieli się na strefy P1, P2, P3, P4, P5, P6, P7, P8. W granicach strefy P6 wydzielone są podstrefy I do V. Obszar stref i podstref został określony w załączniku Nr 1 do niniejszej uchwały". Skarżący zarzucają, że rozszerzenie dotychczasowej strefy płatnego parkowania i objęcie nią obszaru, na którym zamieszkują skarżący, jest niezgodne z prawem, gdyż wprowadzono na tym obszarze uiszczaną przez mieszkańców opłatę abonamentową za parkowanie, na ulicach wyznaczono miejsca parkingowe, przez co zawężono je na tyle, że dochodzi do naruszenia naruszeniu przepisów przeciwpożarowych oraz wprowadzono ograniczenia parkowania na ulicach o nieuregulowanym stanie prawnym, tj. zwłaszcza na ulicy I, która nie jest drogą publiczną.

Sąd ograniczył kontrolę jedynie do części uchwały objętej skargami, których zakres ostatecznie został przez skarżących doprecyzowany na rozprawie przed Sądem w dniu 27 października 2016r. Po przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej części uchwały, Sąd doszedł do przekonania, że jest ona zgodna z prawem, a skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Należy wskazać, że rozszerzona zaskarżonym przepisem uchwały strefa płatnego parkowania została oparta na przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z art. 13b ust. 2 wynika, że "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej." Z kolei art. 13 b ust. 3 wynika, że "Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania" a w ust. 4 sprecyzowano, że: "Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania:1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, z tym że opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł; 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1. W art. 13b ust. 5 przewidziano, że "Stawki opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zróżnicowane w zależności od miejsca postoju. Przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne narastanie opłaty przez pierwsze trzy godziny postoju, przy czym progresja nie może przekraczać powiększenia stawki opłaty o 20% za kolejne godziny w stosunku do stawki za poprzednią godzinę postoju. Stawka opłaty za czwartą godzinę i za kolejne godziny postoju nie może przekraczać stawki opłaty za pierwszą godzinę postoju."

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nieuzasadniony jest podniesiony w skargach zarzut dotyczący naruszenia prawa poprzez rozszerzenie zaskarżoną częścią uchwały strefy płatnego parkowania i wprowadzenie obowiązku ponoszenia opłaty abonamentowej. Skarżący zarzucają, że wprowadzenie strefy narusza prawo własności. Należy podkreślić, że gwarantowane konstytucyjnie prawo własności nie jest prawem bezwzględnym. Ustawodawca może wprowadzić konieczne ograniczenia tego prawa. Nie można zarzucić prawodawcy lokalnemu nieuzasadnionego naruszenia prawa własności, jeżeli prawodawca lokalny działa na podstawie tego rodzaju upoważnienia ustawowego i mieści się w jego granicach.

Z takim przypadkiem mamy do czynienie w rozpoznawanej sprawie. Uwzględniając powyżej przytoczoną treść upoważnienia ustawowego, na podstawie którego została wydana zaskarżona uchwała, należy uznać, że zakwestionowany skargami przepis został podjęty na podstawie wynikającego z ustawy upoważnienia ustawowego i w jego granicach. Rada Miasta była upoważniona do wprowadzenia strefy płatnego parkowania na obszarach charakteryzujących się cechami, o których mowa w przytoczonym upoważnieniu ustawowym. Skarżący nie kwestionują zresztą, że powyższe ustawowe wymogi do wprowadzenia aktu prawa miejscowego nie zostały przez Radę Miasta spełnione. Naruszenia prawa upatrują skarżący natomiast w tym, że obszar, na którym zamieszkują, objęty został obowiązkiem uiszczania przez nich jako mieszkańców opłaty abonamentowej. Należy podkreślić, że konsekwencją dopuszczalnego ustawą wprowadzenia przez radę gminy strefy płatnego parkowania jest także możliwość wprowadzenia obowiązku uiszczania opłat za postój pojazdów w strefie oraz opłat abonamentowych, co wyraźnie wynika z przytoczonej powyżej treści art. 13 b ust. 4 ustawy. Rada Miasta była zatem upoważniona do wprowadzenia opłat abonamentowych. Należy zwrócić uwagę, że opłaty abonamentowe są korzystne dla mieszkańców strefy, pozwalają im bowiem uiszczać opłaty za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania w niższej, zryczałtowanej wysokości. Opłaty abonamentowe stanowią zatem dla mieszkańców rodzaj ulgi w obowiązku ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania. Należy zatem uznać, że samo wprowadzenie zaskarżonym §1 ust. 1 pkt 3 uchwały strefy płatnego parkowania i będące tego konsekwencją wprowadzenie opłat abonamentowych, nie narusza prawa.

Nieuzasadniony jest również zarzut skarżących, że kwestionowana część uchwały narusza prawo, albowiem wyznacza strefę płatnego parkowania i obowiązek uiszczania opłat za parkowanie na ulicach będących własnością prywatną lub na ulicach o nieuregulowanym stanie prawnym. Należy podkreślić, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Jej treść nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ustala ona opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych jedynie na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, a nie na drogach, które takiego statusu prawnego nie posiadają. Wynika to wyraźnie już z samego tytułu zaskarżonej uchwały: "W sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat z późn. zm.". Zarzuty skarżących dotyczące nieprawidłowego wyznaczenia w ramach strefy płatnego parkowania konkretnych miejsc, na których za postój pojazdów pobierane są opłaty, dotyczą nie tyle samej treści uchwały, co sposobu jej wykonania. Sami skarżący zresztą przyznają, że po ich interwencji część z miejsc oznaczonych uprzednio znakami poziomymi na ulicy jako wyznaczone do parkowania, a więc objęte obowiązkiem opłaty, została z tego obowiązku wyłączona, a pasy na ulicy zostały zamalowane. Podniesiona w skargach argumentacja dotycząca ulicy I nie wskazuje zatem naruszenia prawa przez samą treść uchwały, lecz koncentruje się na wadliwym wykonaniu zaskarżonej uchwały, co wykracza poza dopuszczalny zakres zaskarżenia i sądowej kontroli. Należy podkreślić, że zaskarżony §1 ust. 1 pkt 3 uchwały nie wprowadza opłaty za parkowanie na drogach innych niż publiczne. Zarzut skarżących co do jego niezgodności z prawem z tego powodu nie jest zatem uzasadniony.

Nieuzasadniony jest także zarzut skarżących dotyczący naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Skarżący wskazują, że poprzez wyznaczenie miejsc parkingowych na niektórych ulicach objętych strefą płatnego parkowania, te ulice ulegają nadmiernemu zwężeniu, przez co w sytuacji zagrożenia pożarowego stosowne służby pożarowe będą miały utrudniony lub zablokowany dostęp. Także ten zarzut nie dotyczy zatem naruszenia prawa przez konkretną regulację zaskarżonej części uchwały, lecz dotyczy jej nieprawidłowego stosowania. Ponownie należy podkreślić, że przedmiotem kwestionowania przed sądem może być treść zaskarżonego aktu, a przedmiotem zainicjowanej skargą kontroli sądowej – zgodność z prawem tego aktu. Podnoszona zatem przez skarżących wadliwość stosowania przedmiotowej uchwały wykracza poza dopuszczalny zakres kontroli sądowej. Sama treść zaskarżonej części uchwały, tj. §1 ust. 1 pkt 3 uchwały wprowadza jedynie strefę płatnego parkowania na określonym w załączniku do uchwały obszarze. W żaden sposób nie narusza to przepisów przeciwpożarowych. Nieuzasadnione są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów przeciwpożarowych przez §1 ust. 1 pkt 3 uchwały.

Mając na uwadze powyżej wskazane argumenty Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w wymienionej w sentencji wyroku części została wydana zgodnie z prawem. Sąd nie stwierdził w zakwestionowanej części uchwały istotnego ani nieistotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust.1 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, co spowodowało oddalenie skarg na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.