Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 559/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 87 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1861/15 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1861/15 odmówił A. D. (skarżącej) przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie z jej skargi na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2015 r., w przedmiocie wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej

Sąd I instancji dokonując oceny wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., ogłoszonego w dniu 14 grudnia 2015 r. uznał, że nie uprawdopodobniono okoliczności braku winy w uchybieniu terminowi, który upłynął w dniu 21 grudnia 2015 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wykazanie tej okoliczności, tj. braku winy w uchybieniu terminowi jest warunkiem do przywrócenia przez sąd tego terminu.

WSA podkreślił, że niedochowanie powyższego terminu wynikało z trwającej rehabilitacji skarżącej oraz problemów związanych z komplikacjami po zabiegu operacyjnym. Do wniosku o przywrócenie terminu załączyła jedynie kartę wypisu ze szpitala sporządzoną 7 listopada 2015 r., tj. miesiąc przed wydaniem wyroku w sprawie ze skargi skarżącej. Karta ta nie zawiera informacji, które uprawdopodabniałyby bezpośrednio okoliczności związane z niedochowaniem terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jednocześnie zgodnie z treścią karty w przypadku skarżącej dopuszczalne było chodzenie o kulach łokciowych z odciążeniem kończyny dolnej lewej, a skarżąca została skierowana do dalszego leczenia ambulatoryjnego.

W ocenie Sądu I instancji skarżąca wskazała co prawda, że uchybienie terminu spowodowane zostało rehabilitacją i powikłaniami pooperacyjnymi, ale jednocześnie z karty informacyjnej leczenia szpitalnego wystawionej ponad miesiąc przed terminem rozprawy i wydania wyroku wynika, że skarżąca mogła poruszać się o kulach przy zachowaniu odciążenia lewej nogi i nie przewidywano dalszej hospitalizacji, a jedynie leczenie ambulatoryjne, tj. leczenie, zabiegi bądź badania wykonywane przez lekarzy i innych pracowników placówek medycznych bez konieczności przebywania w danej placówce ponad 24 godziny. Jednocześnie skarżąca wskazując na fakt rehabilitacji oraz powikłań pooperacyjnych nie przedstawiła żadnych dokumentów czy zaświadczeń potwierdzających te okoliczności, których treść byłaby odmienna od przedstawionej przez skarżącą karty leczenia szpitalnego.

Zażaleniem A. D. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w W.

W uzasadnieniu podniosła, że Sąd pierwszej instancji dokonując oceny okoliczności braku winy nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób szczegółowy. Skarżąca jest w trakcie rehabilitacji podczas której wystąpiły komplikacje na skutek których nie mogła wziąć udziału osobiście w rozprawie przed WSA w W., na której zapadł wyrok oddalający skargę. Przy tym Sąd I instancji (sprzecznie z art. 6 p.p.s.a.) nie pouczył skarżącej o tym, że na posiedzeniu może zapaść wyrok kończący postępowanie przed tym Sądem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 141 § 2 p.p.s.a., do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku ogłoszonego w dniu 14 grudnia 2015 r. Nie pozostawia wątpliwości również fakt, że spełnione zostały warunki określone w art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., co do sposobu i terminu złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz jego treści. Argumentacja przedstawiona we wniosku o przywrócenie terminu, mająca uzasadnić brak winy strony w uchybieniu temu terminowi przemawia za prawidłowością oceny jakiej dokonał Sąd I instancji. Słusznie bowiem wskazał, że skarżąca podała, że uchybienie terminu spowodowane zostało z jej rehabilitacją i powikłaniami pooperacyjnymi, ale jednocześnie z karty informacyjnej leczenia szpitalnego wystawionej w dniu 7 listopada 2015 r., (miesiąc przed terminem rozprawy i wydaniem wyroku) wynika, iż skarżąca mogła poruszać się o kulach i nie przewidywano dalszej hospitalizacji a jedynie leczenie ambulatoryjne, tj. leczenie zabiegi bądź badania wykonywane przez lekarzy i innych pracowników placówek medycznych bez konieczności przebywania w danej placówce ponad 24 godziny. Skarżąca wskazując na fakt rehabilitacji oraz powikłań pooperacyjnych nie przedstawiła żadnych dokumentów czy zaświadczeń potwierdzających te okoliczności, których treść byłaby odmienna od przedstawionej przez skarżącą karty leczenia szpitalnego.

Wyjaśnić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia nastąpiło bez jej winy. W orzecznictwie przyjmuje się, że zły stan zdrowia nie przesądza jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2002 r. sygn. akt II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy należy bowiem brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r. sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Nie każda bowiem choroba jest przeszkodą do dokonywania określonej czynności procesowej. Za taką przeszkodę uznaje się z reguły nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.