Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 764/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 7
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: 61 a par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. C. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2012 r. znak: [...], utrzymujące w mocy -na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2012 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z 27 listopada 2011 r. M. C. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z [...] grudnia 2003 r. znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż budynek objęty kwestionowaną decyzją został zrealizowany z naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniósł, iż budynek dopuszczony do użytkowania na podstawie ww. decyzji z [...] grudnia 2003 r., jest usytuowany od granicy jego nieruchomości w sposób niezgodny z ww. przepisem, tj. w odległości mniejszej niż 4 m ścianą z otworami, bo odległość ta wynosi 3,80 m. Powołując się na powyższe wnioskodawca wskazał jednocześnie, że nie był stroną w sprawie, ale na podstawie art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlanego z 1994 r. oraz art. 3 pkt 20 tej ostatniej ustawy posiada przymiot strony. Jego nieruchomość znajduje się bowiem w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji.

Po zapoznaniu się z żądaniem M. C., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] stycznia 2012 r. wydał postanowienie znak: [...], którym -na podstawie art. 61a k.p.a.- odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z [...] grudnia 2003 r. znak: [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji może być zainicjowane wnioskiem, ale wniosek ten musi pochodzi od strony postępowania. Podmiot, których chce swoim wnioskiem skutecznie wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności musi zatem dysponować przymiotem strony. Definicja pojęcia strony uregulowana została w art. 28 k.p.a., ale w niniejszej sprawie należało uwzględnić przepis art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten wszedł w życie 11 lipca 2003 r. i jest przepisem szczególnym w stosunku do normy zawartej w ww. art. 28 Kodeksu. Na mocy tego przepisu, stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Dostrzegając powyższe organ stwierdził, że przedmiotowy w sprawie budynek wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę, a organ I instancji nie stwierdził istotnych odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, tym samym ustalając przymiot strony wnioskodawcy należało uwzględnić przepisy ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu ustalonym na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. Wskazał, że kwestionowana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana dla J. i B. W., a M. C. nie posiada w takiej sytuacji interesu prawnego i nie może żądać czynności związanych ze stwierdzeniem nieważności tej decyzji.

Z postanowieniem tym M. C. się nie zgodził i złożył w terminie zażalenie, podnosząc w nim podobnie jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Podniósł nadto, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku oraz w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w tym przedmiocie, są różnymi postępowaniami i bycie stroną w jednym z nich nie przesądza o przymiocie strony w drugim. Wskazał, że takie stanowisko zostało wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2525/10.

Po rozpatrzeniu wskazanego zażalenia, postanowieniem z [...] lutego 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2012 r. W uzasadnieniu postanowienie Główny Inspektor podtrzymał stanowisko przedstawione w sprawie przez organ I instancji. Wyjaśnił, iż generalna zasada postępowania administracyjnego przewidziana w art. 28 k.p.a., może doznać z woli ustawodawcy pewnych ograniczeń w zakresie jej stosowania w ściśle określonych przypadkach. Dotyczy to m. in. postępowania uregulowanego w ustawie – Prawo budowlane. W ustawie tej zawarto szereg szczególnych rozwiązań, których celem było m. in. ograniczenie kręgu stron w ściśle określonym postępowaniu, objętym przepisami tej ustawy. Tak ustawodawca uczynił w art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, w myśl którego stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Organ zauważył przy tym, że proceduralne zawężenie kręgu podmiotów na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jedynie do inwestora jest skutkiem i wynikiem legalnego jego postępowania. Dlatego też, jak wskazał organ, ww. art. 59 ust. 7 ma zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktyczny, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z tym pozwoleniem. Dalej, organ podał, że sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, mimo że są rozpatrywane w nowym postępowaniu, prowadzonym w ramach nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, nie powodują zmiany ich zasadniczego przedmiotu, czyli pozwolenia na użytkowanie. Zarówno zatem w postępowaniu zwykłym, jak i nadzwyczajnym krąg podmiotów winien być ustalany w oparciu o treść art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. I dalej, organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie decyzją ostateczną z [...] grudnia 2003 r., po przeprowadzeniu kontroli obowiązkowej i złożeniu dokumentów, organ nadzoru budowlanego udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie spornego budynku, realizowanego na podstawie pozwolenia na budowę Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 1991 r. W świetle powyższego organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu I instancji o braku po stronie wnioskodawcy przymiotu strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2012 r. znak jw. skarżący – M. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i stwierdzenie nieważności decyzji organu nadzoru budowlanego z [...] grudnia 2003 r., ewentualnie - o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w celu zbadania, czy nie doszło do naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 61 § 1 oraz art. 156 § 1 k.p.a. Podniósł też zarzut naruszenia art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez jego błędną interpretację.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że prawdą jest, iż nie był stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie spornego budynku. Nie wyklucza to jednak możliwości złożenia przez niego wniosku o stwierdzenie nieważności. Postępowania te są bowiem od siebie niezależne, a wobec tego fakt, iż nie był stroną w jednym z nich nie przesądza o jego interesie prawnym w drugim. Wskazał też, że art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie ma automatycznego zastosowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, w którym stroną mogą być także inne podmioty. Podniósł również, że tak w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, jak i w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie posiada przymiot strony jako właściciel nieruchomości sąsiedniej, na mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 3 pkt 20 tej ustawy. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie najpierw została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, a następnie na użytkowanie budynku pomimo faktu, że odległość ściany budynku z otworami od granicy z jego działką wynosi 3,8 m zamiast 4 m. Dalej, skarżący wskazał na to, że zupełnie inną kwestią jest bierne zachowanie się organów w sytuacji, gdy uzyskały one informacje o nieprawidłowościach w niniejszej sprawie. W końcu wskazał, iż w sprawie należałoby zastanowić się, czy nie doszło do naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W kontekście tej normy prawnej organy winny zbadać z urzędu, czy organ mógł wydać pozwolenie na użytkowanie obiektu po 12 latach od wydania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty skargi okazały się bezzasadne.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2012 r. o odmowie wszczęcia na żądanie skarżącego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w powiecie [...] z [...] grudnia 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Wskazane postanowienia wydane zostały w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powodem zastosowania przytoczonego przepisu w niniejszej sprawie było ustalenie przez organy orzekające, iż żądający wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma przymiotu strony. Wywodząc powyższe GINB oparł się na przepisie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, w myśl którego stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Stosując przywołany przepis organ II instancji zaznaczył, że inwestycja objęta sporną decyzją została zrealizowana w wyniku prawidłowego działania inwestora, tj. w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 1991 r. Organ odwoławczy orzekając w sprawie kierował się także tym, iż postępowanie nieważnościowe może się toczyć z wniosku, ale wniosek ten musi pochodzić od strony, a w tym przypadki interes prawny należało ustalić uwzględniając art. 59 ust. 7 ww. ustawy, który ma zastosowanie nie tylko w postępowaniu zwykłym, ale i nadzwyczajnym jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji.

Sąd tak dokonaną ocenę organu odwoławczego (w świetle stanu faktycznego i prawnego) w pełni podziela.

Przede wszystkim wskazać należy, iż zanim zostanie wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ zobligowany jest ustalić, czy żądanie w tym zakresie pochodzi od podmiotu posiadającego przymiot strony. Dopiero bowiem poprzez takie działanie organ nie doprowadzi do naruszenia art. 157 § 2 k.p.a., w myśl którego wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje na żądanie strony lub z urzędu. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że tylko wniosek podmiotu posiadającego interes prawny (będącego stroną postępowania) może skutecznie uruchomić postępowanie nieważnościowe.

Następnie zaznaczyć należy, iż za punkt wyjścia przy ustalaniu kręgu stron postępowania nieważnościowego przyjąć trzeba przedmiot rozstrzygnięcia pierwotnego. Skoro kwestionowana w niniejszej sprawie -w trybie stwierdzenia nieważności- decyzja dotyczy pozwolenia na użytkowanie, to dla prawidłowego ustalenia stron tego postępowania nieważnościowego (w tym zweryfikowania interesu prawnego skarżącego) należało wyjaśnić, czy decydujące znaczenie w tym względzie ma przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stanowiący unormowanie szczególne do art. 28 k.p.a., czy też z uwagi na okoliczności sprawy krąg stron należy ustalić w oparciu o ww. art. 28 k.p.a.

Wskazany przepis Prawa budowlanego reguluje kwestię strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie i zawęża krąg podmiotów jedynie do inwestora. W ocenie Sądu, przepis ten (na co zasadnie zwrócił uwagę organ II instancji) ma zastosowanie nie tylko w postępowaniu zwykłym w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie, ale w każdym postępowaniu, w tym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, o ile to postępowanie dotyczy pozwolenia na użytkowanie. Za zastosowaniem wskazanego przepisu również w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przemawia bowiem sposób jego sformułowania. Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II OSK 146/10, Lex nr 597292), w którym to na tle art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stwierdził, że użyty w tym przepisie "zwrot "w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie" ma szeroki zakres pojęciowy i należy uznać, że nie jest on tożsamy z wąsko ujętym sformułowaniem "postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie". Zatem "sprawa pozwolenia na użytkowanie" oznacza również sprawę prowadzoną w ramach postępowania nadzwyczajnego.". Z tego też powodu Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie podzielił argumentów skargi podniesionych w ww. kwestii.

Dalej, dostrzec należy, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawężenie podmiotowe wynikające z omawianej regulacji prawnej może mieć jednak zastosowanie tylko w stanie prawnym i faktycznym, w którym inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizuje proces budowlany zgodnie z pozwoleniem. W wyroku z 14 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II OSK 146/10) Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż proceduralne zawężenie kręgu podmiotów na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie do jednej tylko strony (inwestora) jest skutkiem i wynikiem legalnego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu ma wykazać wykonanie inwestycji zgodnie z pozwoleniem. Zupełnie inna przedmiotowo, a także podmiotowo sytuacja ma miejsce, kiedy decyzja o zezwoleniu na użytkowanie obiektu jest efektem niezgodnego z prawem zachowania się inwestora. I dalej w tym samym wyroku NSA wskazał, że tylko w przypadku legalnego postępowania inwestora można uznać, iż -poprzez wskazane "zawężenie"- interesy innych podmiotów, które były eksponowane i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego, nie zostaną naruszone. Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził także w wyroku z 29 grudnia 2010 r. (sygn. akt II OSK 2010/09, lex nr 838818), w którym to przyjął, iż omawiany przepis znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana jest po zakończeniu budowy, realizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Stosowanie powyższego przepisu jest jednakże wyłączone w przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie zapadła na skutek legalizacji samowoli budowlanej lub w postępowaniu wywołanym istotnym odstąpieniem od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. Podobne stanowisko na tle art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wyrażone zostało również w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. z 29 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1174/07 i z 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1891/08.

Podzielając przytoczone poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego w całości Sąd zauważa, iż po zapoznaniu się z wnioskiem skarżącego dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z [...] grudnia 2003 r., organ winien był (rozważając przymiot strony wnioskodawcy) wyjaśnić, czy sporna decyzja jest wynikiem prawidłowego działania inwestora. W takiej bowiem sytuacji przymiot strony w sprawie przysługiwałby jedynie temu inwestorowi, na zasadzie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, w takim też zakresie organ odwoławczy dokonał niezbędnych ustaleń i w ich świetle miał pełne podstawy do zastosowania wskazanego przepisu (i w efekcie utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji wydanego w oparciu o ww. art. 61a § 1 k.p.a.).

Z ustaleń poczynionych przez Głównego Inspektora, znajdujących odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, bezspornie wynika, iż kwestionowana przez skarżącego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] była skutkiem realizacji inwestycji zgodnie z prawem. Decyzja ta dotyczy bowiem inwestycji realizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę wydanego przez Wójta Gminy [...] [...] sierpnia 1991 r., a akta sprawy nie wskazują na to, aby w stosunku do tej inwestycji zostało wszczęte postępowanie naprawcze, uregulowane w art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994 r. Zatem, akta sprawy nie wskazują na to, aby kwestionowane przez skarżącego pozwolenie na użytkowanie było wynikiem wadliwego postępowania inwestora (które to spowodowało wszczęcie odpowiedniego postępowania przez organ nadzoru budowlanego). Dla spornej inwestycji wydane zostało pozwolenie na budowę i w jego treści zawarto warunek uzyskania pozwolenia na użytkowanie (zgłoszenia budynku do odbioru końcowego). Stosując się do tego warunku inwestor wystąpił o pozwolenie na użytkowanie i w wyniku takiego zachowania się tego podmiotu zapadła kwestionowana w niniejszym postępowaniu decyzja. Tak więc wobec wykonania przedmiotowej inwestycji na podstawie ostatecznej i pozostającej w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę (tzn. wykonania jej w warunkach legalnie przeprowadzonego procesu inwestycyjnego), dla ustalenia kwestii, kto posiadał legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności należało odwołać się do treści przepisu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Przepis ten ma charakter przepisu szczególnego w stosunku do art. 28 k.p.a., a jako taki powoduje wyłączenie stosowania w przedmiotowym postępowaniu przepisu ogólnego, jakim jest art. 28 k.p.a. Nadto, mając na względzie treść skargi wskazać należy, że z uwagi na przedmiot kwestionowanej decyzji interes prawny skarżącego nie mógł być badany w sprawie oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., który to przepis ma zastosowanie wyłącznie w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę. Kwestia pozostawania nieruchomości skarżącego w obszarze oddziaływania inwestycji nie mogła mieć w tej sytuacji żadnego znaczenia prawnego.

Konkludując, przepis art. 59 ust. 7 ww. ustawy, zgodnie z którym stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana jest po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Stąd też należało przyjąć, iż krąg stron postępowania jest ograniczony jedynie do inwestora oraz, że skarżący nie może skutecznie wszcząć postępowania nieważnościowego. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzuty skargi dotyczącego naruszenia w sprawie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego z 1994 r., a pozostałe (w tym odnoszący się do art. 156 § 1 k.p.a.) uznał za całkowicie (wobec przedmiotu sprawy) nietrafione.

Na koniec Sąd zauważa, iż prawidłowość postanowień wydanych w sprawie o odmowie wszczęcia -na żądanie skarżącego- postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z 2 grudnia 2003 r., nie przesądza w żaden sposób o zasadności prowadzenia takiego postępowania przez organ nadzoru budowlanego z urzędu.

Dodatkowo Sąd wyjaśnia, że wobec tego, iż przedmiotem skargi było orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego, w sprawie nie było miejsca na rozważania dotyczącej ważności decyzji z [...] grudnia 2003 r. Sąd wyjaśnia również, że nawet w sytuacji uwzględnienia skargi nie mógłby swoim rozstrzygnięciem objąć kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, albowiem wykraczałoby to poza granice rozpoznawanej sprawy (v. art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł o oddaleniu skargi.