Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 267/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, niebędącego aktem prawa miejscowego
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędziowie sędzia NSA Otylia Wierzbicka, sędzia NSA Tadeusz Cysek, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi H. i S. D. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Rady Gminy w K. kwotę 300 zł (trzysta zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz H. i S. D.; 3. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

H. i S. D. wnieśli zarzut do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. i L., oponując przeciwko przeprowadzeniu przez ich działkę nr [...] drogi. Zdaniem skarżących istnieje możliwość przeprowadzenia tej drogi obok działki przy lesie przedłużając ul. [...].

Rada Gminy uchwałą nr [...] z [...] stycznia 2004 r. odrzuciła ten zarzut, podnosząc, że w rejonie działki nr [...] planowane są tereny pod budownictwo mieszkaniowe. Oczywistą konsekwencją takiego przeznaczenia terenu jest konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych. Następnie Rada Gminy powołała się na art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i przysługujące jej władztwo planistyczne.

W skardze na tę uchwałę H. i S. D. podnieśli zarzut naruszenia art. 7, 30 i 64 Konstytucji RP oraz nie ustosunkowanie się do zarzutu i podniesionych argumentów. Projektowana droga dzieli ich działkę nr [...] na dwie części tworząc działkę o pow. 550 m- otoczoną z 3 stron drogami. Oznacza to, że ta działka stanie się bezużyteczna. Przedstawiona argumentacja jest "mętna i mało konkretna".

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie wskazując, że u podstaw odrzucenia zarzutu leżały istotne powody. Podział działki nr [...] przez projektowaną drogę spowoduje powstanie dwóch działek o wielkościach umożliwiających zabudowę każdej z nich budynkiem jednorodzinnym. Rada Gminy powołała się na art. 7 i 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zasadnie Rada Gminy powołuje się na art. 10 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), który daje podstawę do określania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m.in. przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających ulice, place i drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi.

Jednak z uwagi na to, że ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, uchwała o odrzuceniu zarzutu musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie to nie może być lakoniczne i ogólnikowe.

Powołanie się na konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych oraz art. 10 ustawy nie spełnia wymogu uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały. Odrzucenie zarzutu do projektu planu tak głęboko ingerującego w prawo własności nieruchomości wymaga bardzo wnikliwego i szczegółowego uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Rada Gminy w żaden sposób nie odniosła się do zgłoszonej w zarzucie propozycji innego przebiegu projektowanej drogi. Nie przedstawiła też żadnego uzasadnienia dlaczego taki właśnie przebieg projektowanej drogi uznano za optymalny, celowy i racjonalny.

Naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w niniejszej sprawie jest na tyle istotne, że uniemożliwia sadowi ocenę legalności zaskarżonej uchwały.

Nadto w aktach sprawy brak jest dokumentów pozwalających na ocenę zasadności zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). Brak jest jakichkolwiek dokumentów, dotyczących poprzedniego wyłożenia planu.

Również brak jest stanowiska Wójta Gminy K. o nie uwzględnieniu zarzutu, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1994 r.

Mając te okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 200 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.