Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SO/Kr 2/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: Art. 46, art. 54, art. 55, art. 154
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy z wniosku R. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji postanawia: I. wymierzyć Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w kwocie 1500 złotych( słownie tysiąc pięćset złotych) II. nakazać ściągnąć od Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 100 złotych (słownie sto złotych) tytułem nie uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

R. W. w dniu 19 stycznia 2010r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec nie wykonania obowiązku przekazania Sądowi jego skargi na decyzję tego organu z dnia [...] 2009r. (nr orzeczenia [...]) wraz z odpowiedzią na skargę oraz akt administracyjnych w tej sprawie (nr sprawy [...]). Wskazał, że dnia 7 września 2009 r. wniósł skargę bezpośrednio do Sądu. Następnie otrzymał z Sądu pismo z dnia 10 września 2009 r., że skarga została przesłana do OKL MSWiA. Po upływie trzech miesięcy napisał zapytanie do Sądu, na jakim etapie jest postępowania. Otrzymał odpowiedź, iż do 4 stycznia 2010 r. skarga nie wpłynęła.

W odpowiedzi na wniosek Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA przesłała do Sądu pismo z dnia 28 stycznia 2010 r. W piśmie tym stwierdzono, że Komisja przesyła całość dokumentacji orzeczniczej oraz korespondencję dotyczącą orzekanego R. W.:

1. orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarska MSWiA z dnia [...] 2009 r., nr [...],

2. orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] 2009r., nr [...] - orzeczenie OKL jest ostateczne nie podlega odwołaniu,

3. korespondencja CKL MSWiA -pismo do adresata i do wiadomości OKL z dnia 24 września 2009 r. potwierdzające prawomocność i ostateczność orzeczenia wydanego przez OKL.

W załączeniu przedstawiono 46 "ark."

Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA wezwana ponownie o nadesłanie odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, nadesłała pismo z daty 11 lutego 2010 r. W piśmie organ wyjaśnił, że R. W. złożył odwołanie od orzeczenia nr [...] z dnia [...] 2009r., wydanego przez WKL. Dnia 29 lipca 2009r. wezwany przez OKL, badany i orzeczony z rozpoznaniem -dekompensacja osobowości neurotycznej w postaci zespołu lękowo-depresyjnego. Innych schorzeń Komisja nie stwierdziła. Orzekany został uznany za inwalidę trzeciej grupy bez związku ze służbą-orzeczenie nr [...] z dnia [...] 2009r. Orzekany złożył sprzeciw do Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA. CKL MSWiA zwróciła się do OKL o przesłanie dokumentacji orzeczniczej R. W. Dnia 17 września 2009r. - dokumentację przekazano do CKL. Opinię podtrzymującą decyzję OKL, CKL wydała 24 września 2009r., przesyłając ją do wiadomości adresata i OKL. Kompletną dokumentację orzekanego przesłano do Sądu 28 stycznia 2010r. Innej dokumentacji OKL nie posiada.

Z przesłanych przy piśmie z dnia 28 stycznia 2010 r. dokumentów wynika, że Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA wydała w dniu [...] 2009r. orzeczenie nr [...] dotyczące R. W.

W części A orzeczenia:

- rozpoznano dekompensację osobowości neurotycznej w postaci zespołu lękowo-depresyjnego § 70 p.2, kat. D i § 69 p.2, kat D.

- określono, że jest całkowicie niezdolny do służby w Policji z uwagi na dekompensację osobowości neurotycznej, a zdolny do innej pracy zarobkowej. Organ uznał też, że schorzenie nie ma związku ze służbą.

W części B orzeczenia:

- rozpoznanie: dekompensacja osobowości neurotycznej w postaci zespołu lękowo-depresyjnego,

- orzekany zdolny do pracy,

- orzeczenie: jest zdolny do pracy,

Zaliczono badanego do trzeciej grupy inwalidów. Stwierdzono, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w Policji, inwalidztwo istnieje od 8 czerwca 2009 r.

R. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Wniósł o zmianę orzeczenia w jego części przez uznanie stwierdzonego schorzenia i inwalidztwa za powstałe w związku ze służbą.

Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA po rozpoznaniu odwołania orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2009r. stwierdziła, że R. W. jest niezdolny do służby w Policji i zdolny do pracy. Orzeczono też trzecią grupę inwalidzką czasowo, a także brak związku inwalidztwa ze służbą. Wskazano, że orzeczenie jest ostateczne.

R. W. w dniu 7 września 2009r. wniósł skargę na orzeczenie Okręgowej Komisja Lekarskiej MSWiA nr [...] z dnia [...] 2009r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd pismem z dnia 10 września 2009 r. przesłał skargę do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA. Skarga do organu wpłynęła w dniu 15 września 2009 r. i znajduje się wśród innych dokumentów przekazanych przy piśmie z dnia 28 stycznia 2010 r. OKL MSWiA nie przekazała skargi R. W. na orzeczenie nr [...] dnia [...] 2009r. wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi do WSA w Krakowie.

Pismem z dnia 10 września 2009 r. Centralna Komisja Lekarska MSWiA zwróciła się do Okręgowej Komisja Lekarskiej MSWiA w związku z wniesioną skargą przez R. W. na orzeczenie OKL MSWiA Nr [...] z dnia [...] 2009 r., o nadesłanie dokumentacji orzeczniczo- lekarskiej tej sprawy.

Centralna Komisja Lekarska MSWiA wysłała do R. W. pismo z dnia 24 września 2009r. W piśmie poinformowała, że orzeczenie OKL MSWiA wydane zostało po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym, a rozpoznanie choroby powodującej całkowita niezdolność do służby w Policji ustalono w oparciu o badania konsultanta specjalisty psychiatry. Dekompensacja osobowości neurotycznej w postaci zespołu lękowo - depresyjnego, słusznie została zakwalifikowana przez komisję do kategorii zdrowia D - całkowicie niezdolny do służby w Policji. Schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą, ponieważ nie jest ono wyszczególnione w załącznikach Nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U.05.206.1723.). Ponieważ schorzenie powodujące niezdolność do służby, nie pozostaje w związku ze służbą, tym samym inwalidztwo powstałe w jego następstwie, również nie pozostaje w związku ze służbą. Reasumując: CKL MSWiA nie znalazła podstaw do uchylenia w trybie nadzoru zakwestionowanego orzeczenia OKL MSWiA Nr [...] z dnia [...] 2009 r. Orzeczenie to jest prawomocne i ostateczne. Ewentualne dalsze roszczenia możliwe są jedynie na drodze sądowej. Od decyzji Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA ustalającego policyjną rentę inwalidzką, będzie przysługiwało odwołanie do Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z regulacji tej wynika, że organ administracji publicznej nie jest adresatem skargi, więc do jego kompetencji nie należy ocena dopuszczalności skargi lub jej zasadności. Organ, którego akt lub czynność jest przedmiotem zaskarżenia, ma trzydzieści dni na udzielenie odpowiedzi na skargę oraz przesłanie jej sądowi wraz z aktami. Stosownie, bowiem do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia.

Okręgowa Komisja Lekarskiej MSWiA nie przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do chwili orzekania, skierowanej do tego Sądu skargi R. W. na orzeczenie nr [...] dnia [...] 2009r. w przedmiocie zdolności do służby w Policji wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Nie ustosunkowała się też merytorycznie, do wniosku o wymierzenie grzywny.

Z art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2009 r. i w drugim półroczu 2009 r. (M.P. z 2010r., nr 10, poz. 104), przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 r. wynosiło 2 716, 71 zł.

W niniejszej sprawie organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż w ogóle nie nastąpiło przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Za takie przekazanie nie można, bowiem uznać przedstawienie skargi, jako jednego z dokumentów załączonych do pisma mającego stanowić odpowiedź na wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Należy ponownie podkreślić, że organ nie jest uprawniony do podjęcia czynności sprawdzających dopuszczalność skargi, legitymację skarżącego czy spełnienie przez skargę warunków formalnych, natomiast może i powinien do tych przesłanek odnieść się w odpowiedzi na skargę, składając stosowne wnioski procesowe przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., a zatem powinna spełniać warunki formalne określone w art. 46 p.p.s.a. Wskazany przepis nie określa, jaką treść ma zawierać odpowiedź na skargę. Z istoty jednak tego pisma wynika, że powinna ona zawierać stanowisko organu wobec zarzutów i wniosków skargi.

Pismo w postępowaniu sądowym (pismo strony) obejmuje wnioski i oświadczenia stron (art. 45 p.p.s.a.). W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać:

1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

2) oznaczenie rodzaju pisma;

3) osnowę wniosku lub oświadczenia;

4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

5) wymienienie załączników.

§ 2. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt.

§ 3. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.

§ 4. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała.

Na marginesie należy zauważyć, że nawet wykonanie obowiązku, określonego we wskazanym przepisie nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Nie ma potrzeby wymierzania grzywny w celu zdyscyplinowania organu do wykonania obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, gdy organ ostatecznie wykonał ten obowiązek. Wymierzona grzywna stanowi, więc sankcję za naruszenie podstawowego prawa do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki. Wskazać należy, iż w przypadku, gdy organ przekazał sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny nie staje się bezprzedmiotowe i nie znajduje zastosowania w tej sprawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Jak wskazano w powołanej uchwale, wymierzenie grzywny w takiej sytuacji, nie tylko pełni funkcję represyjną, ale ma także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości.

Zdaniem Sądu, zostały spełnione przesłanki określone w art. 55 § 1 p.p.s.a. do wymierzenia grzywny organowi celem terminowego wykonywania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Dlatego też Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w granicach określonych w art. 154 § 6 tej ustawy.

Sąd uznał, iż w okolicznościach sprawy, wymierzona grzywna w kwocie 1500 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za nie wykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi oraz wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Wysokości wymierzonej grzywny mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Należy wskazać, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd określając wysokość grzywny bierze pod uwagę takie elementy jak: charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności oraz podjęte w danej sprawie przez organ działania w celu załatwienia sprawy.

Należy zauważyć, że od wniosku o wymierzenie grzywny nie został pobrany należny wpis stały w wysokości 100 zł – określony w §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), jako wpis stały od wniosku o wszczęcie postępowania, bez względu na przedmiot sprawy.

Wniosek o wymierzenie organowi grzywny, o którym mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest wnioskiem wszczynającym postępowanie sądowe, o którym mowa w art. 63 p.p.s.a. Do tego typu wniosków stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, co oznacza, że stosownie do art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek taki podlega wpisowi.

Stanowisko takie zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. II FPS 1/08 stwierdzając, że:

1) wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pobiera się wpis sądowy,

2) od postanowienia, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. zgodnie z art. 173 § 1 in fine p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. służy stronie zażalenie a nie skarga kasacyjna.

Jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić (art. 223 § 2 p.p.s.a.). Interpretacji tego przepisu należy dokonać w powiązaniu z treścią art. 200 p.p.s.a. który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W sprawie gdyby skarżący wpis od wniosku uiścił, organ musiałby ten wpis zwrócić w oparciu o powyższy przepis. W sytuacji, gdy skarżący nie uiścił wpisu, to obowiązek poniesienia w ramach tych kosztów wpisu od skargi obciąża stronę przeciwną, czyli organ. W związku z tym, że od skargi nie został uiszczony należny wpis w wysokości 100 zł Sąd orzekł o tym obowiązku na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a.