Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 2122/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1173
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - tekst jednolity.
article: Art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 2a, art. 92a ust. 1, ust. 6, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. sprawy ze skargi T. D. "A" Usługi Przewozowe na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "A" Usługi Przewozowe T. D. z siedzibą w S karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Kara ta została nałożona za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym (lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Organ I instancji podał, że w dniu 13 grudnia 2013 r. w miejscowości N miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki AUTOSAN o nr rej. [...], który prowadził M. K. Podczas kontroli drogowej ustalono, że kontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz regularny na trasie S - N. Kierujący pojazdem okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej T. D., wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej S. D. oraz wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na trasie S - N udzielonego przedsiębiorcy S. D. Według danych z raportu stanu kasy fiskalnej okazanego do kontroli wykonawcą przewozu był T. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe "A" T. D.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji T. D. – Usługi Transportowe "A" wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania odwołujący się podał, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był przez przedsiębiorcę S. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przewozy [...] S. D. Odwołujący się podniósł, że pojazd został wydzierżawiony i wpisany do licencji wydanej wymienionemu wyżej przedsiębiorcy, zaś naruszenie powstało w wyniku pomyłki kierowcy, który nie zamienił kas fiskalnych i okazał niewłaściwy wypis z licencji, na co odwołujący się nie miał wpływu i za co nie powinien ponosić odpowiedzialności. Odwołujący się powołał się na art. 92c ustawy o transporcie drogowym, a ponadto zarzucił organowi naruszenie przepisów procesowych poprzez pozostawienie jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bez odpowiedzi.

Decyzją z dnia 24 października 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 4 pkt 7 i pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1 pkt 2a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.) oraz Ip. 2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Organ II instancji nie podzielił argumentów odwołującego się, gdyż z treści raportu z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe wynikało bezspornie, że była ona zarejestrowana na T. D. Organ odwoławczy uznał zatem, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był odwołujący się. Organ II instancji wskazał, że w myśl art. 16 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe, umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym. Stosownie zaś do ust. 2 powyższego artykułu na bilecie, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się m.in. nazwę przewoźnika. Organ odwoławczy podkreślił, że z raportu fiskalnego z dnia 13 grudnia 2013 r., wydrukowanego z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe, wynika, że usługa w odbiorze pasażerów - stron umowy przewozu - realizowana była przez T. D., na którego zarejestrowana była kasa fiskalna. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ II instancji stwierdził, że wbrew przekonaniu strony organ I instancji nie miał obowiązku udzielić odpowiedzi na pismo z dnia 24 stycznia 2014 r. zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", gdyż powyższe pismo zostało potraktowane jako złożenie wyjaśnień w toku postępowania w I instancji, do których organ zobowiązany był odnieść się w decyzji administracyjnej, co też uczynił. Tym samym za nieuzasadniony organ II instancji uznał zarzut strony dotyczący naruszenia jej uprawnień wynikających z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego, w omawianym przypadku nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż odwołujący się nie przedłożył w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących jego odpowiedzialność. Organ wyjaśnił, że przepis ten może mieć zastosowanie w nadzwyczajnych wypadkach, do których nie należy jednak niewłaściwe działanie lub zaniechanie pracownika, za którego odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że z zeznań kierowcy nie wynikało, ażeby był on świadomy swego obowiązku dotyczącego zamiany kas fiskalnych w ten sposób, aby w kontrolowanym pojeździe znajdowała się kasa fiskalna zarejestrowana na S. D. Zdaniem organu II instancji, odpowiedzialność za właściwe wyposażenie pojazdu m.in. w kasę fiskalną zarejestrowaną na właściwy podmiot spoczywa na wykonawcy przewozu, jakim w dniu kontroli był T. D. Organ odwoławczy dodał, że raport fiskalny wydrukowany z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe dotyczył okresu od 16 października do 13 grudnia 2013 r., co wskazuje na wykonywanie przez odwołującego się przewozów w tym okresie.

W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego T. D. – Usługi Transportowe "A" wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji, gdyż – jego zdaniem - zostały one wydane niesłusznie i są dla niego krzywdzące. Skarżący ponownie podniósł, że w dniu kontroli przewóz wykonywała firma Przewozy [...] S. D., któremu pojazd został wydzierżawiony i zgłoszony do jego licencji. Skarżący podniósł, że stwierdzone naruszenie powstało na skutek pomyłki kierowcy, który nie zamienił kas fiskalnych i przedstawił nie ten wypis z licencji, który powinien. Skarżący uważa, że nie powinien ponosić odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, gdyż powstało ono w wyniku samodzielnego, nieodpowiedzialnego, nieprawidłowego działania i zaniedbania ze strony kierowcy. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Skarżący stwierdził, że organ I instancji nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu, a jego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy pozostał bez odpowiedzi. Z kolei organ II instancji nie wziął pod uwagę i nie rozpatrzył przedstawianych przez skarżącego faktów i argumentów. Powyższe uchybienia powodują, zdaniem skarżącego, że decyzje organów I i II instancji są nieważne. Poza tym organ II instancji winien był podjąć wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i działać tak, aby nie podważać zaufania obywateli do organów państwa oraz czuwać nad interesem strony, aby nie poniosła ona szkody na skutek nieznajomości prawa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że nie są one zasadne, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy. Z materiału dowodowego wynika zaś, że wykonawcą przewozu w dniu kontroli był T. D., co potwierdza m.in. treść raportu kasy fiskalnej za okres od 16.10 do 13.12.2013 r. Organ II instancji stwierdził, że nie naruszył uprawnień przysługujących skarżącemu w związku z art. 10 § 1 kpa. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że organ I instancji nie miał obowiązku udzielić odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 24 stycznia 2014 r. zatytułowane "Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", gdyż zostało ono potraktowane jako złożenie wyjaśnień w toku postępowania w I instancji, do których organ odniósł się w swojej decyzji. Organ II instancji dodał, że ani w odwołaniu, ani w skardze skarżący nie wykazał, że ewentualne uchybienie przepisowi art. 10 § 1 kpa mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności skarżący nie skonkretyzował, jakie dowody zgłosiłby w postępowaniu administracyjnym i jakie to okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. Wobec powyższego - według Głównego Inspektora Transportu Drogowego - zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa należy uznać za nieuzasadniony. W ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Organ II instancji wyjaśnił, że przepis ten nie może mieć zastosowania w przypadku niewłaściwego działania lub zaniechania pracownika, za którego odpowiedzialność ponosi skarżący przedsiębiorca, na którym spoczywała odpowiedzialność za właściwe wyposażenie pojazdu m.in. w kasę fiskalną zarejestrowaną na właściwy podmiot. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał zatem, że organy I i II instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego a kara pieniężna za powyższe naruszenia została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Na wstępie rozważań Sąd zwraca uwagę na to, że wykonywanie przewozu osób reguluje ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1173 z późn. zm.), która w art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stanowi:

"Art. 16. 1. Umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym.

2. Na bilecie, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się:

1) nazwę przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego;"

Z powyższego wynika, że rację maja organy administracyjne wskazując, że w dniu 13 grudnia 2013 r. kontrolowanym pojazdem była wykonywana usługa przewozu pasażerów przez skarżącego T. D., na którego zarejestrowana była kasa fiskalna i w oparciu o wydruki której powyższą okoliczność ustalono. Prawidłowe ustalenie przewoźnika, dokonane przez organy obu instancji, ma – zdaniem Sądu - doniosłe znaczenie w niniejszej sprawie, albowiem wynikają z niego konsekwencje w postaci nałożenia kar na przewoźnika za naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego.

Powyższe warunki wykonywania transportu drogowego określone są m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), która w art. 4 pkt 7 definiuje "przewóz regularny" jako "publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1014)" i jednocześnie w art. 18 ust. 1 stanowi, że "wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia" stosownych organów.

Niespornym w sprawie jest to, że skarżący T. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe "A" T. D., który według okazanych przez kierowcę danych z raportu stanu kasy fiskalnej był wykonawcą przewozu, nie posiadał zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób, a kierowca okazał do kontroli wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na trasie S - N udzielonego innemu przedsiębiorcy S. D.

W powyższym stanie faktycznym, zdaniem Sądu, organy administracyjne prawidłowo wskazały na naruszenie przez skarżącego przepisów art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1a i art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz art. 87 ust. 1 pkt 2 a ustawy o transporcie drogowym, który to przepis stanowi:

"Art. 87. 1. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: (...)

2) wykonując przewóz drogowy osób:

a) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy,"

Z treści powyższego wynika, że skarżący T. D. był zobowiązany wyposażyć kierowcę m.in. w odpowiednie zezwolenie wraz z rozkładem jazdy, czego nie uczynił, przy czym z ustaleń organu (m.in. pismo Starostwa Powiatowego w Nowym Targu z dnia 21 lutego 2014 r. – k. 40 akt adm.) wynika jednoznacznie, że na dzień kontroli przedsiębiorca T. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe "A" T. D. nie posiadał uprawnienia do wykonywania regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Należy więc stwierdzić, że nałożona na skarżącego kara pieniężna w wysokości 8.000 zł jest jedynie konsekwencją naruszenia przez skarżącego przytoczonych wyżej przepisów i znajduje uzasadnienie w art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z Lp. 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Przepisy te stanowią:

"Art. 92a. 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. (...)

6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy."

|Lp. | Wyszczególnienie naruszeń | Wysokość kary pieniężnej |

| | |w złotych |

|2. | NARUSZENIE PRZEPISÓW O WYKONYWANIU PRZEWOZU DROGOWEGO OSÓB |

|2.1. | Wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na | 8.000 |

| |wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym | |

| |transporcie zbiorowym | |

Zdaniem Sądu, słusznie organy obu instancji przyjęły brak podstaw do uwzględnienia przesłanek, o których mowa w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, albowiem twierdzenia skarżącego nie znajdują uzasadnienia w stwierdzonym stanie faktycznym, a ponadto – nawet gdyby przyjąć, jak chce skarżący, że to kierowca w wyniku omyłki nie zamienił kasy fiskalnej – należy zauważyć, że przedsiębiorca organizuje pracę swojego przedsiębiorstwa, on zatrudnia pracowników i w związku z tym powinien zadbać o taki dobór współpracowników, aby nie dochodziło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Sąd podkreśla także, że jak słusznie podniósł to organ II instancji, raport fiskalny wydrukowany z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe dotyczył okresu stosunkowo długiego, bo od 16 października do 13 grudnia 2013 r., co wskazuje na wykonywanie przez skarżącego się przewozów w takim okresie i czyni całkowicie niewiarygodnym jego twierdzenia o pomyłce kierowcy.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że w zaskarżonej decyzji zostały prawidłowo zastosowane i zinterpretowane obowiązujące przepisy prawa oraz, że skarga T. D. nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a zatem na podstawie powołanych przepisów i art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.