Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 372/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Miasta S. na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 22 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o nieważności uchwały w części dotyczącej § 5 ust. 10 i § 7 ust. 4 i 6 oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2016 r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr [...] (dalej w skrócie zwana Uchwałą z dnia 30 listopada 2016 r.) w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta [...] dla niepublicznych szkół i placówek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich pobierania i wykorzystywania.

Uchwałą nr [...] z dnia 22 grudnia 2016 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej (dalej w skrócie zwane Kolegium), stwierdziło nieważność § 5 ust. 10 i § 7 ust. 4 i 6 Uchwały z dnia 30 listopada 2016 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w § 5 ust. 10 Uchwały

z dnia 30 listopada 2016 r. Rada Miejska postanowiła, iż: "Dane ujęte w informacjach,

o których mowa w ust. 1 i 2, a także dane o uczniach, osoba prowadząca dotowane podmioty rejestruje w systemie elektronicznym, wskazanym przez Wydział Edukacji Urzędu Miejskiego w [...] w terminie od 16-tego dnia do 19-tego dnia danego miesiąca, na który udzielana jest dotacja, z tym, że w miesiącu grudniu w terminie

od dnia 1-go do dnia 4-tego. W systemie tym osoba prowadząca szkołę, o której mowa w § 2 ust. 5 rejestruje również dane dotyczące faktycznego uczestnictwa poszczególnych uczniów w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych". W § 7 ust. 4 postanowiono: "Rozliczenie dotacji, o którym mowa w ust. 1, osoba prowadząca rejestruje w systemie elektronicznym, wskazanym przez Wydział Edukacji Urzędu Miejskiego w [...], do którego szkoły i placówki będą miały dostęp w terminie od

1-go dnia do 19-tego dnia każdego miesiąca" , zaś w ust. 6 postanowiono: "Korekty rozliczenia dotacji, o których mowa w ust. 5, osoba prowadząca rejestruje w systemie elektronicznym wskazanym przez Wydział Edukacji Urzędu Miejskiego w [...]".

Analizując treść przywołanych zapisów Kolegium uznało, że w sposób istotny naruszają one postanowienia art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty.

Zgodnie bowiem z art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a-1c i 2-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Przepis ten odnosi się do ustalania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek niepublicznych.

Działając na podstawie przywołanych przepisów Rada Miejska w dniu 30 listopada 2016 r. podjęła uchwałę, na mocy której dotowane placówki zostały zobowiązane do przekazywania danych do obsługi naliczania i rozliczania dotacji, zgodnie z wymogami określonymi w tym programie. Ze wskazanego zapisu jednoznacznie wynika, że dla skuteczności złożenia powyższej informacji niezbędne jest wykorzystanie przez placówkę oświatową systemu informatycznego dostarczonego przez miasto.

Zdaniem Kolegium, nałożenie na organ prowadzący placówkę oświatową obowiązku posługiwania się w kontaktach z gminą systemem elektronicznym

w podanym zakresie przedmiotowym, bez alternatywnej możliwości składania miesięcznej informacji, czy rozliczenia dotacji w zwykłej formie pisemnej, nie mieści się w ustawowym upoważnieniu rady gminy do stanowienia przedmiotowej uchwały.

Ponadto Kolegium wskazało, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt P 25/06 stwierdził m.in., że wykorzystywanie najnowszych zdobyczy techniki, w tym elektronicznej transmisji danych, jest zasadne i czasami wręcz konieczne dla ułatwienia wykonywania obowiązków informatyzacyjnych nałożonych przez ustawodawcę. Jednakże prawodawca powinien nie tylko kierować się unowocześnianiem sposobu przesyłania i wymiany danych, ale także pamiętać o stworzeniu innych procedur, które mogłyby być stosowane w sytuacjach obiektywnie wykazanej wyższej konieczności. Pogląd tożsamy był także prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że co do zasady nie neguje możliwości wprowadzenia do uchwały uregulowań umożliwiających przekazywanie danych

w formie elektronicznej (system elektroniczny). Należało to jednak uczynić na zasadzie fakultatywności, a nie obowiązku. Zapisy takie mają bowiem bezpośredni wpływ na prawo beneficjentów m.in. do uzyskania dotacji. Zaś wspomnianą fakultatywność można było osiągnąć poprzez odpowiednie sformułowanie zakwestionowanych zapisów badanej uchwały, w następstwie użycia słów np. "również", czy "dodatkowo" - w odniesieniu do powinności wprowadzania danych do systemu elektronicznego.

Z uwagi na fakt, że badana uchwała stanowi akt prawa miejscowego powinna zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące i uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Nakaz konstruowania przez organy jednostek samorządu terytorialnego aktów prawa miejscowego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji wynika m.in. z zasady państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP i jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i prawa.

Zakwestionowane zapisy Uchwały z dnia 30 listopada 2016 r. obarczone są zatem wadą o charakterze istotnego naruszenia prawa.

W skardze na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej Miasto [...] wniosło o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżanemu rozstrzygnięciu strona skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty poprzez jego niewłaściwą interpretację wskazującą, że Rada Miejska nie może zawrzeć w uchwale obowiązku korzystania z systemu informatycznego wskazanego przez Miasto [...] w celu wypełnienia ("rejestracji") w tym systemie druków informacji

w zakresie rozliczenia dotacji i wskazywania liczby uczniów i frekwencji,

bez zastrzeżenia w tej uchwale obowiązku składania tych druków do gminy wyłącznie w formie elektronicznej;

2) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że uchwała narzuca wyłączne korzystanie z systemu informatycznego w celu rozliczenia dotacji i wskazywania liczby uczniów i frekwencji, podczas gdy tak nie jest i dane te przekazywane są nadal przede wszystkim w formie pisemnej, a osoby prowadzące zostały jedynie zobowiązane, w celu umożliwienia efektywnego wykonywania czynności kontrolnych i rozliczeniowych, do wprowadzania tych danych do druków w ramach systemu w określonych terminach.

W ocenie strony skarżącej powód, dla którego Kolegium zakwestionowało legalność Uchwały z dnia 30 listopada 2016 r. jest nieprawdziwy. Otóż nigdzie

w uchwale nie ma ustalonego nakazu przekazywania rozliczeń i pozostałych danych

w formie wyłącznie elektronicznej. Przeciwnie, dane te nadal przekazywane są w formie wyłącznie pisemnej, poprzez złożenie lub wysłanie wypełnionego druku do Urzędu Miasta. Jedyne do czego osoby prowadzące zostały zobowiązane to korzystanie z druków i ich wypełniania ("rejestrowania") w systemie udostępnionym przez Miasto w określonych terminach. Dzięki temu dane te automatycznie są przekazywane do Urzędu Miejskiego, jednak wydrukowane z tego systemu druki są obowiązkowo przekazywane do Urzędu w formie pisemnej. Jedynym więc nakazem w tej sytuacji jest skorzystanie z systemu w celu wypełnienia druku ("zarejestrowania"), a następnie wydrukowanie tego druku, podpisanie i złożenie w Urzędzie Miejskim. Absolutnie techniczny sposób załatwienia sprawy nie wygląda tak, jak to przedstawiono w zaskarżanej Uchwale. Kolegium nieprawidłowo zinterpretowało słowo "rejestrowanie" użyte w Uchwale, które przecież zgodnie z jego definicją słownikową nie oznacza przekazywania informacji tylko w tej formie do organu. Oznacza to, że organ prowadzący pisma składa w formie tradycyjnej, a jedynie zobowiązano placówki do wypełnienia ("rejestracji") druku w ramach systemu. Do tego nie trzeba ani podpisu elektronicznego, ani szczególnego połączenia, ani innych kwalifikowanych warunków. Wypełnianie druków w ramach systemu jest w tym przypadku elementem dodatkowym mającym ułatwić pracę Urzędu Miejskiego, a nie jedynym sposobem przekazywania tych informacji do organu. Przeciwnie - wymaganą wyłączną formą składania tych dokumentów jest forma tradycyjna - pisemna, a jedynie wypełnianie ("rejestrowanie") później drukowanych druków ma według uchwały odbywać się w ramach systemu.

W tych okolicznościach wskazano, że stanowisko organu jest po pierwsze nierzetelne, albowiem organ nie zbadał uważnie treści przedmiotowej uchwały, tylko bezrefleksyjne jej zapisy odniósł do orzeczeń, które nie mają w sprawie zastosowania. Po drugie wskazano, że zapisy zobowiązujące do wypełniania ("rejestrowania") druków w ramach systemu, ale nie nakazujące składania rozliczeń i informacji tylko w takiej formie, nie budzą żadnych wątpliwości prawnych przy szerokim stosowaniu art. 90 ust. 4 ww. ustawy i w zapisach uchwał jednostek samorządu terytorialnego z tym związanych. W związku z tym kwestionowanie zastosowanego rozwiązania przez Kolegium jest objawem dyskryminacji wobec Miasta [...], bowiem takie rozwiązanie funkcjonuje w miażdżącej większości gmin w kraju.

Ponadto, odnosząc się do treści przepisu art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, strona skarżąca stwierdziła, że powołanie się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 lutego 2007 r. (P 25/06) jako podstawę uznania, iż podmioty zobowiązane mają prawo wyboru sposobu dostarczania informacji do właściwego organu stanowiło nadużycie. W orzeczeniu tym bowiem wskazano jedynie,

że niekonstytucyjnym jest zobowiązanie do wyłącznego korzystania z kwalifikowanego systemu wymagającego podpisy elektronicznego z wykorzystaniem specjalnej transmisji danych w systemie odbiorcy. Wskazano, że powinno się zapewnić alternatywne metody kontaktu na wypadek sytuacji szczególnych. Trybunał podkreślił więc, że jest zgodnym z konstytucją rozwiązanie, w którym co do zasady wybór ten jest podmiotom zobowiązanym odmówiony, a narzucony jest system kontaktu elektronicznego, o ile zapewniono dodatkowe metody złożenia danej informacji

na wypadek sytuacji szczególnych. Trybunał wskazał, że o ile oczywiście lepiej zasadę proporcjonalności z art. 2 Konstytucji RP spełnia umożliwienie obywatelom wyboru formy kontaktu z organem, to nie jest niekonstytucyjnym rozwiązanie narzucające formę elektroniczną, przy umożliwieniu skorzystania z innych form gdy forma elektroniczna stanie się niemożliwa.

Tym samym stanowisko Kolegium, że organ nie ma prawa zobowiązać osób prowadzących placówki niepubliczne do rejestracji (wypełniania) formularzy w systemie narzuconym przez gminę i osoby te powinny mieć zawsze prawo wyboru w jakim systemie się rozliczają i rejestrują, a tym samym mają prawo odmówić korzystania z systemu wskazanego przez gminę, jest nieuzasadnione. Rada Miejska nie może jedynie nakładać konieczności składania informacji i rozliczeń w formie kwalifikowanej bez stworzenia "furtki bezpieczeństwa" na wypadek sytuacji szczególnych. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła o umorzenie postępowania, względnie o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ustosunkowując się do zarzutów merytorycznych organ powtórzył argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej Uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała nie została wydana z naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu, na aprobatę zasługuje stanowisko wyrażone w wyroku

z Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2016 r. II GSK 2612/14, zgodnie z którym uchwała podjęta przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego powinna być zgodna z regulacjami ustawowymi, ponieważ w przypadku przekroczenia upoważnień ustawowych pozostawałaby ona w sprzeczności z art. 94 Konstytucji RP, w myśl którego stanowienie prawa miejscowego następuje

na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych. Oznacza to niedopuszczalność wyjścia w akcie prawa miejscowego poza granice upoważnienia ustawowego. Jakiekolwiek modyfikowanie w uchwałach organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego regulacji ustawowych, poprzez nakładanie na dotowane jednostki dodatkowych obowiązków, od których spełnienia zależy uzyskanie dotacji, stanowi ewidentne naruszenie wspomnianej normy konstytucyjnej.

Zgodnie natomiast z brzmieniem przepisów ustawy o systemie oświaty organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może uregulować inne kwestie niż podstawę obliczania dotacji i zakres danych zawartych we wniosku o udzielenie dotacji, ale przedmiotem regulacji może być wyłącznie tryb udzielania i rozliczania dotacji. Tryb i zakres danych, o których mowa w art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, nie mogą być jednak mylone z zasadami oraz przesłankami, które w obrębie całego systemu prawnego mają takie znaczenie, jak warunki konieczne. Ustawodawca bowiem w omawianym przepisie upoważnił organ jednostki samorządu terytorialnego

do określenia jedynie w sposób techniczny zakresu danych, które wniosek musi zawierać (vide wyrok NSA z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 1882/14 niepublikowany).

Ponadto Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt

P 25/06, w którym Trybunał uznał, że obowiązek złożenia informacji wyłącznie w drodze elektronicznej narusza konstytucyjna zasadę proporcjonalności.

Jakkolwiek wyrok ten dotyczy aktu prawnego innego niż ten, który stał się podstawą uchwalenia zakwestionowanej uchwały Rady Miejskiej, to jednak stanowisko zaprezentowane przez Trybunał w tym orzeczeniu zachowuje aktualność

w sprawie i ma kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził wprawdzie, że wykorzystywanie najnowszych zdobyczy techniki, w tym elektronicznej transmisji danych, jest zasadne i czasami wręcz konieczne dla ułatwienia wykonania obowiązków informatyzacyjnych nałożonych przez ustawodawcę. Prawodawca powinien nie tylko kierować się unowocześnianiem sposobu przesyłania i wymiany danych, ale także pamiętać o stworzeniu innych procedur, które mogłyby być stosowane w sytuacjach obiektywnie wykazanej wyższej konieczności.

Trybunał wskazał dalej, że mając na uwadze konstytucyjną zasadę proporcjonalności, która wywiedziona z art. 2 Konstytucji szczególny nacisk kładzie na adekwatność celu i środka użytego do jego osiągnięcia, spośród możliwych (i zarazem legalnych) środków oddziaływania należałoby wybierać środki skuteczne dla osiągnięcia celów założonych, a zarazem możliwie najmniej uciążliwe dla podmiotów, wobec których mają być zastosowane, lub dolegliwe w stopniu nie większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu" (Polskie dyskusje o państwie prawa, pod red. S. Wronkowskiej, Warszawa 1995, s. 74). Zasada proporcjonalności musi być uwzględniana przede wszystkim przy ingerencji prawodawcy w sferę praw i wolności jednostki (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Zasada ta nie ogranicza się jedynie do materii,

w których dochodzi do bezpośredniego ograniczenia konkretnych praw lub wolności obywatela. Powinna mieć zastosowanie też w sytuacjach, gdy na obywatela, lub inny podmiot prawa, nakłada się obowiązek informacyjny w celu uzyskania przez państwo określonego dobra publicznego, jakim jest przykładowo uzyskanie sprawnego systemu informatycznego i związanej z nim ewidencji (...).

Analizując treść zakwestionowanego przepisu ustanawiającego obowiązek przedkładania informacji wyłącznie w drodze elektronicznej Trybunał stwierdził również, że ustawodawca, wprowadzając system elektronicznego przekazu danych, chciał uzyskać jednolity, przejrzysty i pełny obraz funkcjonowania przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych i potrzeb w zakresie ich dofinansowania, niemniej jednak taka regulacja prawna, wykluczająca inne formy przekazu, nie jest właściwa dla osiągnięcia zamierzonego celu. Jeżeli bowiem omawiany system przewiduje niemożność przekazania wymaganych danych do systemu ewidencyjnego w wypadku wystąpienia określonych zdarzeń losowych (np. awarii łącza), to w efekcie system będzie zawierał nieaktualne dane, a ewidencja zawierająca istotne braki nie spełni swego zadania.

Zdaniem Trybunału, takie rozwiązanie nie jest także niezbędne dla ochrony

i realizacji interesu publicznego, z którym pozostaje w związku. Niezbędne do realizacji wspomnianego celu publicznego są raczej instrumenty pozwalające na należyte wywiązanie się przedsiębiorcy z nałożonych obowiązków w różnych sytuacjach, a więc również i w takich, w których z powodów losowych nie może dojść w określonym terminie do przekazania informacji w drodze elektronicznej transmisji danych. Potrzebne są instrumenty przewidujące wówczas inne sposoby przekazania wymaganych danych.

Trybunał uznał przy tym, że regulacja przewidująca obowiązek złożenia informacji wyłącznie w drodze elektronicznej narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności w ten sposób, że uzależnia prawa pracodawców i osób niepełnosprawnych od takiego sposobu spełnienia obowiązku informacyjnego, który może być nierealny z powodów losowych, niezależnych od zobowiązanego, nie zapewniając równocześnie możliwości spełnienia tego obowiązku w inny sposób.

W tym zakresie Trybunał podzielił pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 27 października 2005 r. (sygn. akt III SA/Wa 1663/05), zgodnie z którym odnosząc się do wyłącznej formy elektronicznego przekazywania danych w formie teletransmisji, niewątpliwie wybór takiej formy miał

na celu usprawnienie działania systemu dofinansowania, nie można więc uczynić z niej narzędzia skierowanego przeciw osobom, które, dochowując należytej staranności i przestrzegając wszystkich procedur, w wyznaczonym terminie podjęły próbę przekazania wniosku w przypisanej formie, ale z przyczyn technicznych i niezależnych od nich nie mogły tego uczynić. Wystarczy przecież, aby nastąpiła dysfunkcja w Systemie Obsługi Dofinansowań (SOD), albo awaria łączy teleinformatycznych (...), aby niemożliwe było przekazanie wniosku w wymaganej formie. Nie należy racjonalnemu ustawodawcy przypisywać, iż było jego wolą pozbawienie pracodawców dofinansowania z przyczyn, na które nie mają oni wpływu. Omawiany przepis trzeba interpretować przez pryzmat celu, w jakim została wprowadzona instytucja dofinansowania pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne, a którym było zachęcenie pracodawców do zatrudniania osób niepełnosprawnych".

Trybunał Konstytucyjny zwrócił również uwagę, że w większości przepisów,

w których polski ustawodawca wprowadził elektroniczny system ewidencji

i przetwarzania danych zostało przewidziane, że oświadczenie woli (i wymiana danych) "może", ale nie "musi" dokonywać się w formie elektronicznego przekazu danych (zob. np.: art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, Dz.U. nr 183, poz. 1538, ze zm.; art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, Dz.U. nr 184, poz. 1539, ze zm.; art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, ze zm.; art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, Dz.U. nr 124, poz. 1151, ze zm.; art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, Dz.U. nr 146, poz. 1546, ze zm.; art. 3a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, Dz.U. z 2005 r. nr 121, poz. 1019, ze zm.).

Natomiast w sytuacjach, w których prawodawca wprowadził wyłączność - co do zasady - przekazywania informacji o obrocie prawnym za pośrednictwem teletransmisji, ustanowił jednocześnie instrumenty zabezpieczające interesy podmiotów gospodarujących na wypadek awarii systemu elektronicznego przesyłania danych i ich przetwarzania. Jako przykład Trybunał wskazał tutaj przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2006 r. w sprawie środków i warunków technicznych służących do przekazywania niektórych informacji przez podmioty nadzorowane przez Komisję Papierów Wartościowych i Giełd (Dz.U. nr 25, poz. 188). Według tego rozporządzenia przekazanie informacji następuje za pośrednictwem teletransmisji Elektronicznego Systemu Przekazywania Informacji "ESPI", zarządzanego przez Komisję, przy zachowaniu zasad bezpiecznego przekazu (§ 2). W przypadku niemożliwości uzyskania połączenia z ESPI, w szczególności uszkodzenia łącza z siecią Internet, przekazanie informacji następuje przy użyciu innego łącza zestawionego z siecią Internet (§ 4) albo na nośniku CD-ROM. Po usunięciu awarii ESPI lub ustaniu innych przeszkód, informacje dostarczone na CD-ROM przekazuje się potem również za pośrednictwem ESPI (§ 7 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia).

Sąd nie podziela przy rym zasadności argumentacji zawartej w skardze, jakoby Uchwała z dnia 30 listopada 2016 r. nie przewidywała nakazu przekazywania rozliczeń i pozostałych danych wyłącznie w formie elektronicznej. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że czym innym jest rejestracja danych, a czym innym ich przekazywanie. Niemniej jednak w treści Uchwały z dnia 30 listopada 2016 r. nie wprowadzono takiego rozróżnienia, w akcie tym mowa jest jedynie o rejestracji danych, przy czym obowiązek zastosowania formy elektronicznej jest jednoznaczny i nie przewiduje żadnych odstępstw. Tym samym argument ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając zatem na uwadze poczynione rozważania stwierdzić należy,

że ustanowiony w Uchwale z dnia 30 listopada 2016 r. obowiązek przekazywania przedmiotowych informacji w drodze elektronicznej, narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności z uwagi na niezapewnienie alternatywnych sposobów przedkładania informacji i wykroczenie poza ustawową delegację Z tych względów uznać należało, że zakwestionowane zapisy uchwały Rady Miejskiej stanowią przekroczenie ustawowego upoważnienia, o jakim mowa w art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 708 ze zm.) oddalił skargę.