Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 36/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. W. na przewlekłość Ministra Finansów w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] kwietnia 2011r. odmówił W. W. (dalej zwany: "Skarżącym") wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Skarżący pismem z 17 kwietnia 2012r, wniósł do Ministra Finansów zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2011r..

Skarżący pismem z 4 września 2012r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Ministra Finansów w przedmiocie postępowania w zakresie rozpoznania ww. zażalenia.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, iż zgodnie z art. 52 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżący przed złożeniem skargi nie wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, mimo iż taki środek mu przysługiwał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga zatem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a.).

W orzecznictwie oraz w doktrynie nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej: "K.p.a."). Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest zatem warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu.

Sąd, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdza, że Skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłość Ministra Finansów w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie wniósł do organu administracyjnego stosownego środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. W konsekwencji nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi.

Sąd, biorąc powyższe pod uwagę oraz działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.