Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 554/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skargi O.B. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku skarżącej; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej O.B. sumę pieniężną w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych; V. dalej idącą skargę oddala; VI. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej O.B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z [...] października 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].10.2020 r.) jest bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpoznania wniosku O.B. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Z akt sprawy wynika, że [...] września 2019 r. wpłynął do [...] Urzędu Wojewódzkiego wniosek O.B. obywatelki Ukrainy (dalej: Strona, Skarżąca) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z załącznikami. Wniosek został nadany w urzędzie pocztowym [...] września 2019 r. (w aktach znajduje się kserokopia decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2017 r. którą udzielono Stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w Polsce do [...] września 2019 r.).

Pismem z [...] kwietnia 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].04.2020 r.) pełnomocnik Strony wniósł o wydanie Stronie zaświadczenia w przedmiocie urzędowego potwierdzenia faktu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Kolejnym pismem z [...] maja 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].06.2020 r.) pełnomocnik Strony wniósł o umożliwienie wglądu do akt sprawy.

Ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy z wniosku Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (wniesiony w dniu [...].09.2019 r.) wpłynęło do organu administracji [...] sierpnia 2020 r. W ponagleniu pełnomocnik Strony, powołując art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej: K.p.a.) wniósł m. in. o zobowiązanie Wojewody do niezwłocznego rozpoznania wniosku Strony i stwierdził, że zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. postępowanie w sprawie winno być zakończone najpóźniej [...] października 2019 r. a mimo upływu tego terminu Strona nie otrzymała żadnego pisma w sprawie. Ponaglenie Wojewoda, pismem z [...] listopada 2020 r., przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazując, że ponaglenie jest uzasadnione.

Ponadto pismami z [...] listopada 2020 r. Wojewoda:

- udzielając odpowiedzi na wniosek Strony o wgląd do akt (wpływ do organu administracji w dniu [...].06.2020 r.) wyznaczył termin zapoznania się z aktami sprawy na [...] listopada 2020 r. godz.12:10. w siedzibie organu;

- wezwał Stronę do osobistego stawiennictwa w [...] Urzędzie Wojewódzkim w dniu [...].12.2020 r. (przedstawienie ważnego dokumentu podróży, złożenia odcisków linii papilarnych, dołączenie kompletnie wypełnionego i czytelnie podpisanego przez podmiot powierzający wykonywanie pracy załącznika nr 1 do wniosku, oraz uzupełnienie wniosku).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniesionej [...] października 2020 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie z wniosku Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i prace, pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

- art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 § 1 K.p.a. poprzez rażące niedochowanie miesięcznego terminu na załatwienie sprawy przewidzianego w ww. przepisie;

- art. 36 § 1 w zw. art. 9 K.p.a., poprzez niepoinformowanie Strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, a tym samym niepodanie przyczyn zwłoki, brak wskazania nowego terminu załatwienia sprawy oraz brak pouczenia o możliwości wniesienia ponaglenia;

- art. 37 § 4 w zw. art. 9 K.p.a., poprzez niepoinformowanie o przekazaniu ponaglenia, będącego środkiem zaskarżenia, do organu II instancji w terminie 7 dni od daty jego otrzymania;

- art. 6 w zw. z art. 8 K.p.a., statuującego zasadę praworządności poprzez naruszenie, jak i niezastosowanie szeregu przepisów K.p.a. oraz lekceważące podejście do Strony, co nie mogło przyczynić się do pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej;

- art. 61 § 4 w zw. z art. 8, 9 i 10 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, tzn. brak

zawiadomienia Strony o wszczęciu postępowania, co w konsekwencji naruszyło zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu oraz zasadę informowania;

- art. 73 w zw. z art. 10 K.p.a., poprzez niezapewnienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu, tj. braku możliwości kontaktu z inspektorem prowadzącym postępowanie, ograniczenie tego kontaktu do sytuacji, w których to urzędnik wzywa stronę do stawiennictwa, co z kolei skutkowało brakiem realnej możliwości uzyskania wglądu do akt sprawy,

Tak formułując zarzuty pełnomocnik Strony wniósł:

a) na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) o zobowiązanie przez Sąd organu do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie udzielenia Stronie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na podjęcie pracy, jednak nie później niż w terminie 14 dni od daty doręczenia do organu I instancji orzeczenia;

b) na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § la p.p.s.a. o stwierdzenie przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości oraz iż ta bezczynność lub przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

c) na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. o wymierzenie przez Sąd organowi grzywny w wysokości 1.000,00 zł,

d) na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 7p.p.s.a. o przyznania od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł;

e) na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych;

f) na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony wskazał, że do dnia wniesienia skargi nie został rozpoznany wniosek Strony, który wpłynął do organu administracji [...] września 2019 r. Rozumiejąc trudną sytuację organu administracji Strona nie podejmowała przez długu czas interwencji. Istotne było dla strony zaświadczenia, że wniosek złożyła, jednak w tym zakresie nie uzyskała żadnej informacji, podobnie jak w zakresie wglądu do akt sprawy. W ocenie Strony jej prawa w postępowaniu zostały w sposób rażący naruszone, nie tylko bowiem nie otrzymała decyzji w wyznaczonym prawem terminie, ale organ ignorował próby Strony podejmowane w toku postępowania. W ocenie Strony organ w postepowaniu był bezczynny i prowadził postępowanie z naruszeniem zasad procesowych. Sprawa Strony nie jest szczególnie skomplikowana, a mimo to nie został rozpoznana. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej Strona wskazała, że będzie ona stanowić rekompensatę za przeżyty stres spowodowany bezczynnością organu i przewlekłego prowadzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania i zarzutów skargi, wskazał, że dłuższy niż przewidziany w art. 35 § 1-3 K.p.a. termin rozpoznania sprawy nie wynika ze złej woli pracowników, ale jest wynikiem ogromnej ilości wpływających wniosków, które rozpoznawane są w kolejności wpływu oraz problemów kadrowych. Sprawy są szczególnie skomplikowane wymagają uwagi. Te okoliczności wykluczają, zdaniem Wojewody, możliwość stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania przyznania sumy pieniężnej i nałożenia na organ administracji grywany wskazał, że zgodnie z art. 149 § 2 p.ps.a. możliwe jest albo przyznanie sumy pieniężnej, albo nałożenie grzywny. Jednocześnie stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest uzasadnione zastosowanie któregokolwiek z ww. środków. Ponadto zauważył, że wniosek Strony o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie w zakresie jakich krzywd, czy straty Strona doznała w związku z przewlekłością postępowania czy bezczynnością organu.

Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału rozdzielono skargę Strony uznając, że dotyczy ona zarówno przewlekłości postępowania prowadzonego przez Wojewodę jak i bezczynność tego organu w rozpoznaniu sprawy Strony i każdą zarejestrowano pod odrębną sygnaturą akt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Na wstępie należy wskazać, że Skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody wyczerpała, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 K.p.a., środki zaskarżenia (ponaglenie wniosła w dniu [...].08.2020 r., tj. przed wniesiemy skargi). Stosowanie zatem do art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.

Skarga jest zasadna.

Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.).

Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Dla oceny zasadności skargi nie ma przy tym znaczenia czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 §1 i § 2 K.p.a., jest zasada szybkości postępowania. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień winny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 §1-3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.

Podkreślić należy, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonej czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Specyfika postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wymaga złożenia na formularzu przez zainteresowanego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wraz ze stosownymi załącznikami w myśl art. 98, art. 105, art. 106 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.). Jako, że organ administracji zobowiązany jest do dokonania konsultacji z innymi organami (Komendant Oddziału Straży Granicznej, Komendant Wojewódzki Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także konsul właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub inny organ) przed wydaniem decyzji, a ww. organy mają termin na udzielenie informacji od 30 do 60 dni, to należy tę okoliczność uwzględnić oceniając wystawienie w sprawie bezczynności czy przewlekłości postępowania (art. 109 ww. ustawy).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 35 K.p.a. termin rozpozna sprawy. Uwzględniając konieczność wystąpienia do Policji, Straży Granicznej i ABW o udzielnie informacji o stronie postępowania, co jest procedurą rutynową, wynikająca z art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, która zajmuje 30 dni, sprawa Skarżącej winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie mimo upływu 11 miesięcy od daty wpływu wniosku Strony do organu administracji, tj. od [...] września 2019 r. do dnia wniesienia skargi (tj. do [...] października 2020 r.) organ administracji nie rozpoznał wniosku Skarżącej. Przez okres 11 miesięcy organ administracji nie podjął żadnej czynności w sprawie. Wskazany okres 11 miesięcy nie obejmuje okresu od 31 marca do 23 maja 2020 r., tj. zawieszenia biegu terminów procesowych, stosownie do art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374) oraz uchylenia ww. przepisu art. 46 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875). Pierwsza czynność została podjęte przez Wojewodę [...] listopada 2020 r., tj. po wniesieniu przez Stronę skargi do Sądu ([...].10.2020 r.). Sąd badając bezczynność organu administracji, czy przewlekłe działanie organu administracji dokonuje oceny na dzień wniesienia skargi do Sądu. Na ocenę Sądu nie ma zatem wpływu fakt podjęcia czynności w sprawie po wniesieniu skargi. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie zawiadomił też Strony o przyczynach zwłoki i nowym terminie rozpozna sprawy.

Uwzględniając, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku Strony przez 11 miesięcy i w tym okresie nie podjął żadnych czynności w sprawie, należy stwierdzić, że naruszył zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu z wniosku Skarżącej (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a) o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku.

Sąd uznał, uwzględniając czas trwania bezczynności, że w niniejszej sprawie bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Należy wyjaśnić, że stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie pojął żadnych czynności przez 11 miesięcy, nie informował Strony o przyczynach zwłoki, ani nie wskazał innego terminu rozpoznania sprawy, nie odpowiadał też na pisma Strony dotyczące wpisu w dokumencie podróży potwierdzającego złożenie wniosku o udzielnie zezwolenie na pobyt czasowy oraz o zapoznanie się z aktami sprawy pierwsze czynności podjął dopiero po ponad dwóch tygodniach od wniesienia przez Stronę skargi do tut. Sądu. Oznacza to, że całkowicie ignorował Stronę przez 11 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Istnieją zatem przesłanki do przyjęcia, że bezczynność Wojewody miał charakter rażącego naruszenia prawa.

Odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę Sąd zauważa, że opóźnienia w załatwieniu sprawy, mające swoje źródło w organizacji pracy urzędu, w tym w jego możliwościach kadrowych, nie stanowią okoliczności wyłączającej stwierdzenie bezczynności w załatwieniu sprawy, wręcz przeciwnie, są jednymi z częstych (a w przypadku spraw zezwoleń na pobyt cudzoziemców – obecnie charakterystycznych) przyczyn bezczynności. Problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników oraz zapewnieniem odpowiedniej infrastruktury do obsługi petentów, nie mogą bowiem ograniczać praw strony postępowania ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania. Podkreślić trzeba, że powołane przez organ okoliczności mają charakter już utrwalony, bowiem powoływane są od niemal 2 lat, podobnie jak argumenty o podejmowanych działaniach zmierzających do usprawnienia funkcjonowania organu, które nie przynoszą zauważalnych skutków.

Ponieważ do dnia orzekania Wojewoda nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku).

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu. Na wniosek Skarżącej Sąd przyznał zatem sumę pieniężną, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (punkt IV sentencji wyroku) uznając, że przyznana kwota 1000 zł z jednej strony zdyscyplinuje organ administracji do wprowadzenia efektywnych zasad procedowania w tego rodzaju sprawach, z drugiej strony w sposób dostateczny zrekompensuje Skarżącej trudności i krzywdy związane z długim oczekiwaniem na rozpoznanie wniosku. W ocenie Sądu, zawarte w skardze żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł w realiach sprawy jest zbyt wygórowane.

Jak już wskazano Sąd, na podstawie 149 § 2 p.p.s.a., może albo orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, albo przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Oznacza to, że nie jest możliwe zastosowanie obu tych środków łącznie. Ponieważ Sąd przyznał Skarżącej sumę pieniężną nie było możliwe nałożenia na organ administracji grzywny. Sąd wniosek o wymierzenie Wojewodzie grzywny oddalił (pkt V sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt VI sentencji wyroku).