Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 966/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 10 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2277
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 78 par.1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Burmistrz Z. orzekł o cofnięciu R. K. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie przy ul. [...] M. [...] w Z.. Podstawą wydanego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ, że wystąpiły przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2277), dalej określanej też jako "ustawa".

Od decyzji tej odwołała się R. K. wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołująca się zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), poprzez niepodjęcie przez organ szeregu czynności niezbędnych do dokładnego oraz rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności: zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków pracowników oraz klientów sklepu "M. pomimo zgłoszonego w tym zakresie wniosku dowodowego; oparcie wydanego rozstrzygnięcia wyłącznie na przedłożonym przez Policję wykazie interwencji, z którego nie wynika, czy to klienci sklepu "M. zakłócali porządek publiczny w związku z prowadzoną przez ten sklep sprzedażą alkoholu; nieustalenie, czy przypadki naruszenia porządku publicznego przez klientów sklepu "M. zostały zgłaszane przez pracowników tego sklepu, pomimo złożonego przez stronę na tę okoliczność wniosku dowodowego w postaci przesłuchania w charakterze świadków pracowników sklepu "M. co skutkowało niewyjaśnieniem wszelkich okoliczności leżących u podstaw wydanej decyzji, w szczególności braku dokładnego ustalenia, czy to klienci sklepu "M. ", czy też pozostałych pobliskich sklepów, zostali ukarani mandatem, w związku z zakłóceniem porządku publicznego w dniach w których podjęto poszczególne interwencje; niewykazaniu, że osoby zakłócające porządek publiczny zakupiły alkohol w sklepie "M. i w konsekwencji nieustalenie w sposób bezsprzeczny adekwatnego związku przyczynowego między sprzedażą alkoholu a zakłóceniem porządku publicznego.

Nadto, odwołująca się zarzuciła organowi naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu oraz błędnym przyjęciu, że zachodzi adekwatny związek przyczynowy między zakłócaniem porządku publicznego a prowadzeniem sprzedaży alkoholu w sklepie "M. " i tym samym cofnięcie zezwolenia, podczas gdy strona zgłaszała naruszenia porządku publicznego na obszarze sklepu organom powołanym do jego ochrony, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ w żaden sposób nie wykazało, aby osoby zakłócające porządek publiczny nabyły alkohol w sklepie "M. ".

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2277), decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy oraz stwierdziło, że przywołane przez organ I instancji okoliczności, takie jak informacje oraz zdjęcia Komisariatu Policji w Z. z 18 listopada 2019 r. i z 13 stycznia 2020 r., w sposób jednoznaczny potwierdzają fakt naruszenia ładu i porządku publicznego w określonych dniach, przez osoby znajdujące się pod wpływem alkoholu zakupionego niewątpliwie także w punkcie handlowym będącym przedmiotem niniejszego postępowania. To łącznie 79 interwencji w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. (79 mandatów karnych). W tym 10 interwencji w dniach 27 maja 2019 r. - 17 listopada 2019 r. w obrębie sklepu strony odwołującej się oraz 9 interwencji w dniach 2 kwietnia 2019 r. - 5 listopada 2019 r. w bliskiej okolicy sklepu odwołującej się. Szczególnego znaczenia w niniejszej sprawie nabiera okoliczność, że interwencji tych nie zgłaszał ani właściciel, ani pracownicy sklepu, ale mieszkańcy okolicznych domów.

Zdaniem Kolegium, ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości. Gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego. W badanym stanie faktycznym, informacje uzyskane od Policji niewątpliwie potwierdzają interwencję funkcjonariuszy Policji w bezpośredniej okolicy punktu sprzedaży prowadzonego przez stronę. Ustalono również związek przyczynowo-skutkowy co do miejsca naruszenia porządku i jednocześnie wykazano, że zakłócenie tego porządku miało związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży będący przedmiotem niniejszego postępowania.

Kolegium podkreśliło, że podmiot dysponujący zezwoleniem nie może oczekiwać, iż rozwiązywanie problemów w dziedzinie utrzymania porządku publicznego, jakie generowane są m.in. poprzez sprzedawany przez niego alkohol, będzie spoczywać wyłącznie na barkach Policji. Podmiot ten ma z własnej inicjatywy podejmować działania zapobiegające negatywnym skutkom spożycia alkoholu w dziedzinie bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym ustawodawca wprowadził restrykcyjne, jednakże uzasadnione, przesłanki obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jeżeli w okolicy jego sprzedaży dojdzie do co najmniej dwóch incydentów w przeciągu 6 miesięcy, zaś osoba dysponująca zezwoleniem nie zawiadomi o nich organów ścigania. Ma to powodować większą dbałość podmiotu uprawnionego o to komu sprzedaje alkohol, a także o to jak klienci zachowują się w bezpośrednim sąsiedztwie jego lokalu. Wskazany przepis zobowiązuje też uprawnionego do informowania organów ścigania o występujących przypadkach łamania porządku publicznego. Zobowiązanie do zawiadamiania właściwych organów o zakłóceniach porządku ma za zadanie wymuszenie współpracy osoby dystrybuującej alkohol do współodpowiedzialności za porządek publiczny w miejscu jego sprzedaży. Prawo sprzedaży alkoholu nie jest tylko uprawnieniem do czerpania z tego tytułu zysków. Rodzi ono obowiązek współodpowiedzialności za ład i porządek publiczny.

Okoliczność, że obok siebie funkcjonuje kilka punktów sprzedaży alkoholu nie może podważać stosowania normy z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy.

R. K. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez:

- niepodjęcie przez organ szeregu czynności niezbędnych do dokładnego oraz rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, przejawiające się w szczególności w nieprzesłuchaniu w charakterze świadków:

• pracowników oraz klientów sklepu "M. mimo zgłoszonego w tym zakresie wniosku dowodowego przez skarżącą na okoliczność: wzmożonego zakłócenia porządku publicznego przez klientów sklepu "K. " oraz niepodjęcia przez pracowników ww. sklepu odpowiedniej interwencji; zgłaszania przez pracowników sklepu "M. " przypadków ww. naruszeń na Policję oraz Straż Miejską; braku możliwości każdorazowej interwencji ze względu na ograniczoną widoczność z okien sklepu "M. dokonywania sprzedaży alkoholu przez właściciela oraz pracowników sklepu "M. zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa,

• mieszkańców okolicznych domów, mimo że organ posiadał wiedzę na temat ich danych osobowych oraz adresu zamieszkania na okoliczność dokonanych przez nich interwencji w związku z zakłóceniem porządku publicznego w rejonie sklepu "M.

- oparcie wydanego rozstrzygnięcia wyłącznie na:

• przedłożonym przez funkcjonariuszy Policji enigmatycznym wykazie interwencji, podjętych w poszczególnych dniach na obszarze, w którym ulokowane są trzy punkty sprzedaży alkoholu - sklep "K. sklep "M. " oraz budka informacji turystycznej bez ustalenia, gdzie osoby, których interwencja dotyczyła, zakupiły i spożywały alkohol, a także w połączeniu z innymi właścicielami lokali, bez przeprowadzenia dodatkowych dowodów na te okoliczności i z którego to wykazu nie wynika, czy to klienci sklepu "M. " zakłócali porządek publiczny w związku z prowadzoną przez sklep sprzedażą alkoholu;

• liście osób zamieszkałych w okolicy sklepu "M. " przedłożonej przez Komisariat Policji, nieopatrzonej żadnym tytułem lub wyjaśnieniem, a która to lista zawiera w swej treści w istocie wykaz osób wnioskujących o zamontowanie kamer przy ich ulicy i w konsekwencji niepodjęcie przez organ dodatkowych czynności wyjaśniających w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy;

- nieustaleniem, czy przypadki naruszenia porządku publicznego przez klientów sklepu "M. " zostały zgłaszane przez pracowników tego sklepu mimo złożonego przez skarżącą na tę okoliczność wniosku dowodowego w postaci przesłuchania w charakterze świadków pracowników sklepu "M. co skutkowało nie wyjaśnieniem rozstrzygających dla sprawy okoliczności, w szczególności brakiem dokładnego ustalenia, czy to klienci sklepu "M. ", czy też pozostałych pobliskich sklepów zostali ukarani mandatem w związku z zakłóceniem porządku publicznego w dniach, w których podjęto poszczególne interwencje, nieustaleniem, czy pracownicy sklepu "M. zgłaszali przypadki naruszeń porządku publicznego na Policję, niewykazaniu, że osoby zakłócające porządek publiczny zakupiły alkohol w sklepie "M. " i w konsekwencji nieustalenie w sposób bezsprzeczny adekwatnego związku przyczynowego między prowadzoną przez skarżącą sprzedażą alkoholu a zakłóceniem porządku publicznego;

b) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej w postaci przesłuchania w charakterze świadków wskazanych pracowników oraz klientów sklepu "M. ", mimo że przedmioty wniosek dowodowy przyczyniłby się w istotny sposób do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem ustalenia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wydania w tymże przedmiocie prawidłowego rozstrzygnięcia;

c) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie powstałych w niniejszym postępowaniu wątpliwości na niekorzyść skarżącej w postaci cofnięcia jej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, mimo że ww. regulacja ma na celu ochronę strony przed negatywnymi konsekwencjami nieprecyzyjnego ustalenia przez organ stanu faktycznego, co w wyniku licznych uchybień proceduralnych dokonanych przez organ miało miejsce w\ niniejszej sprawie;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu oraz błędnym przyjęciu, że zachodzi adekwatny związek przyczynowy między zakłócaniem porządku publicznego a prowadzeniem sprzedaży alkoholu w sklepie "M. " i tym samym cofnięcie zezwolenia na podstawie ww. artykułu, podczas gdy skarżąca zgłaszała naruszenia porządku publicznego na obszarze jej sklepu organom powołanym do jego ochrony, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ w żaden sposób nie wykazało, aby osoby zakłócające porządek publiczny nabyły alkohol w sklepie "M. ", w związku z czym nie wykazano w sposób jednoznaczny oraz niebudzący wątpliwości, że w niniejszym stanie faktycznym występuje adekwatny związek przyczynowy między zakłóceniem porządku publicznego a prowadzeniem przez sklep "M. sprzedaży alkoholu.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a., wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę Samorządowa Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Z przytoczonego przepisu wynika, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powinno nastąpić w przypadku łącznego wystąpienia następujących okoliczności:

- powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliżej okolicy, zakłócania porządku publicznego,

- zaniechaniu przez prowadzącego punkt sprzedaży poinformowania organów powołanych do ochrony porządku publicznego o występujących zakłóceniach porządku publicznego,

- istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych w danym punkcie sprzedaży a zakłóceniami porządku publicznego.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że najistotniejsze dowody na których oparto rozstrzygnięcie uzyskane zostały z Komisariatu Policji w Z.. W aktach administracyjnych znajdują się m.in. pismo Komendanta Komisariatu Policji w Z. z dnia 18 listopada 2019 r., inicjujące postępowanie przez organ I instancji oraz przesłany wraz z pismem Komendanta Komisariatu Policji w Z. z dnia 13 stycznia 2020 r. wykaz interwencji przeprowadzonych w rejonie sklepów "M. i "K.

W powyższych dokumentach Komendant Komisariatu Policji podał, że w rejonie obu ww. sklepów mieszczących się przy ul. [...] i [...] M. w Z., w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 15 listopada 2019 r., policjanci podjęli i przeprowadzili łącznie 79 interwencji w miejscu publicznym. Podczas tych interwencji w stosunku do będących tam osób nałożono 79 mandatów karnych oraz sporządzono 7 wniosków o ukaranie do Sądu Rejonowego w D. P.. Jak wskazał Komendant Komisariatu Policji, przyczyną zakłócenia ładu i porządku publicznego jest działalność gospodarcza sklepów "K. " i "M. ", przyciągająca osoby zakłócające ład i porządek publiczny i ma to związek ze sprzedażą alkoholu. Według wykazu interwencji, przy ul. [...] M. gdzie mieści się sklep "M. ", tylko w okresie od 27 maja 2019 r. do 16 listopada 2019 r. miało miejsce 7 interwencji policjantów (27 maja, 29 maja, 24 września, 31 sierpnia, 18 października, 10 listopada, 16 listopada) w związku z zakłócaniem porządku publicznego, zakończonych nałożeniem 8 mandatów karnych i skierowaniem 3 wniosków do Sądu Rejonowego. Co istotne, wszystkie wymienione interwencje, jak wynika z danych Policji, były to interwencje własne podjęte przez funkcjonariuszy Policji. Żadna z nich nie wynikała z powiadomień skarżącej.

W trakcie postępowania administracyjnego jak i w skardze strona nie zakwestionowała powyższych danych, czyniąc jedynie starania do wykazania, poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych świadków, że wzmożone zakłócanie porządku publicznego powodowane jest przez klientów sklepu "K. oraz że miały miejsca zgłoszenia przez pracowników sklepu "M. przypadków naruszeń porządku publicznego na Policję oraz Straż Miejską.

Sąd zauważa, że próba wykazania przez stronę faktu dokonywania w różnych okresach czasu zgłoszeń organom powołanym do ochrony porządku publicznego o występujących zakłóceniach porządku publicznego w okolicy sklepu nie ma istotnego znaczenia dla oceny sprawy w kontekście wykazanych przez Policję 7 konkretnych przypadków własnych interwencji, wymuszonych zakłóceniem ładu i porządku publicznego przy sklepie "M. " w okresie 6 miesięcy. Podkreślić bowiem należy, że ustawodawca sankcjonuje już dwukrotne naruszenie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliżej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, przy jednoczesnym zaniechaniu prowadzącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych powiadomienia o tym fakcie organów powołanych do ochrony porządku publicznego.

Bezsporne jest, że w najbliższej okolicy w tym samym czasie funkcjonował m.in. sklep "K. " w którym również sprzedawano napoje alkoholowe oraz że z działalnością ww. sklepu także wiązały się liczne naruszenia ładu i porządku publicznego, co uwidacznia wykaz interwencji Policji w okolicy także tego sklepu. Zdarzenia te nie zostały jednak przypisane przez organy jako obciążające skarżącą, prowadzącą sklep "M.

Odnosząc się do akcentowanego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej o przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych pracowników oraz klientów sklepu również na okoliczność braku możliwości każdorazowej interwencji ze względu na ograniczoną widoczność z okien sklepu "M. wyjaśnić należy, że w myśl art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Zdaniem Sądu, bez znaczenia dla wyniku sprawy było odstąpienie przez organy od przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu wykazanie ograniczonej widoczności okolicy z wnętrza sklepu "M. co miałoby usprawiedliwiać brak powiadamiania właściwych organów o mających miejsce zakłóceniach porządku publicznego. Skoro przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy zobowiązuje osobę legitymującą się zezwoleniem na sprzedaż alkoholu do każdorazowego powiadamiania odpowiednich służb o zakłócaniu porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, to rolą prowadzącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych jest podjęcie takich czynności, które w danych warunkach pozwolą mu na skuteczne wywiązywanie się z nałożonego obowiązku. To w gestii przedsiębiorcy leży decyzja, czy w tym celu posłuży się on urządzeniami monitorującymi otoczenie, czy skorzysta z usług własnych pracowników lub firm zewnętrznych. Mają to być działania skuteczne, umożliwiające natychmiastowe zgłoszenie właściwym służbom każdorazowego przypadku wystąpienia zakłóceń porządku publicznego.

Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżącej, wedle którego, w ramach zgromadzonych dowodów winny znaleźć się takie, które wskazywałyby na bezpośredni związek pomiędzy nabyciem alkoholu w konkretnym punkcie jego sprzedaży ze stwierdzonym naruszeniem ładu i porządku publicznego przez konkretną osobę. Takiego wymogu nie stawiają przepisy ustawy. W art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy mowa jest o "zakłócaniu porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży", co jest określeniem obejmującym wszelkie nieakceptowalne z punktu widzenia porządku publicznego zdarzenia mające związek z dystrybucją napojów alkoholowych, nie koniecznie z nabyciem przez konkretnego uczestnika zdarzenia alkoholu w danym punkcie. Doświadczenie życiowe pozwala przyjąć, że już samo funkcjonowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych wiąże się z ryzykiem gromadzenia się w jego bezpośrednim sąsiedztwie osób mogących stwarzać zagrożenie dla porządku publicznego. Okolicznością powszechnie znaną, zdaniem Sądu nie wymagającą dowodzenia, jest to, że nie rzadko w okolicy sklepów oferujących sprzedaż napojów alkoholowych gromadzą się osoby będące już po spożyciu alkoholu lub towarzyszące tym, które udały się nabyć alkohol, niekiedy nakłaniające do sfinansowania lub zakupu napojów alkoholowych, czasem uzależnione od alkoholu oraz o niskim poszanowaniu dla norm moralnych, kulturalnych i prawnych. Przedłożone przez Komendanta Komisariatu Policji w Z. dokumenty oraz zdjęcia tezę tą potwierdzają.

Z tych właśnie względów ustawodawca nałożył na osoby legitymujące się zezwoleniem i prowadzące punkt sprzedaży napojów alkoholowych obowiązek podejmowania właściwych działań prewencyjnych i szczególnej formy współpracy w dziedzinie niwelowania niekorzystnych skutków jakie wiążą się ze sprzedażą i konsumpcją alkoholu (awanturnictwo, zakłócanie porządku publicznego, spożycie alkoholu w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu, brak poszanowania cudzej własności, niszczenie mienia).

Na negatywne skutki w aspekcie zakłócania porządku publicznego przez punkty sprzedaży napojów alkoholowych wskazuje ilość własnych interwencji funkcjonariuszy Policji w okolicy zarówno sklepu "M. jak i "K. ", wynosząca ogółem 79 interwencji na przestrzeni niespełna 11 miesięcy. Nawet jeżeli tylko część z nich związana była z działalnością sklepu skarżącej, na co precyzyjnie wskazał Komendant Komisariatu Policji, to i tak była to ilość obligująca organy do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Oznacza to, że skarżąca nie sprostała obowiązkowi należytej współpracy ze służbami powołanymi do ochrony porządku publicznego w zakresie każdorazowego informowania o występujących zakłóceniach porządku publicznego. Nawet przyjmując, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, za wiarygodne twierdzenia skarżącej o dokonywaniu stosownych zgłoszeń na Policję i Straż Miejską, to w obliczu informacji Policji o wymuszonych, 7 własnych interwencjach przy sklepie "M. w okresie 6 miesięcy, spowodowanych zakłócaniem porządku publicznego i które, co istotne, według Komendanta Komisariatu Policji w Z. miały związek z działalnością tego konkretnego sklepu, cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w trybie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy było uzasadnione.

Sposób sfomułowania przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy nie pozostawia organom orzekającym swobody uznania co do konieczności cofnięcia zezwolenia w przypadku wystąpienia przesłanek w nim określonych. W ocenie Sądu, skoro materiał dowodowy pozwalał organom na uznanie, że wystąpiły wszystkie przesłanki obligujące do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie "M. prowadzonym przez skarżącą, to zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy.

Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, bowiem nie prowadziły do skutecznego wykazania takich uchybień prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko tego rodzaju naruszenie przepisów proceduralnych mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia żądania skargi w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 ww. ustawy, orzekł o oddaleniu skargi.