Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 292/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec spr. Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Piotr Lechowski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...], Nr : [...] w przedmiocie wymeldowania s k a r g ę o d d a l a


UZASADNIENIE

U z s a d n i e n i e

Wojewoda decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. H. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] znak: [...] orzekającej o wymeldowaniu A. H. z miejsca pobytu stałego, z budynku w miejscowości J. [...],- uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji decyzją wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego A. H., z budynku w miejscowości J. [...], uznając, iż opuścił on bez wymeldowania dotychczasowe miejsce pobytu stałego.

Od tej decyzji odwołanie wniósł A. H. twierdząc, iż nie opuścił miejsca zameldowania na pobyt stały, zarzucił, iż organ I instancji nie ustalił w sposób precyzyjny, z którego budynku został wymeldowany, czy z murowanego budynku o numerze [...] w miejscowości J., czy też z budynku drewnianego, walącego się i nadającego się do rozbiórki, który to budynek ma taką samą numerację jak budynek murowany. Ponadto zarzucił organowi I instancji, naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 10 § l kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie został wezwany do urzędu przed wydaniem decyzji w celu zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzeniem się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia swoich żądań, a także naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych -poprzez wydanie decyzji o wymeldowaniu pomimo braku przesłanek. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Wojewoda w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Z materiału dowodowego, wskazuje organ, zgromadzonego w trakcie prowadzonego postępowania wynika, że w miejscowości J. istnieją dwa budynki o numerze [...]. Jeden to budynek drewniany, nie nadający się do zamieszkiwania, drugi to budynek murowany. Organ I instancji prowadząc przedmiotowe postępowanie nie wyjaśnił, z którego faktycznie budynku A. H. został wymeldowany, czy z drewnianego, czy też murowanego. W tej sytuacji organ pierwszej instancji winien ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy prowadzi sprawę o wymeldowanie z budynku drewnianego czy murowanego o numerze [...] w J. Dopiero po wyjaśnieniu powyższego zagadnienia organ pierwszej instancji będzie miał podstawę do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Nadto organ stwierdził , iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, a mianowicie skarżący został pozbawiony możliwości zapoznania się z aktami sprawy i ustosunkowania się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji w kwestii wymeldowania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż organ odwoławczy dopatrzywszy się braków dowodowych powinien je samodzielnie uzupełnić, a nie wydawać decyzji kasacyjnej. Powołując liczne orzeczenia podkreślił, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję jedynie, gdy jest ona niezgodna z prawem lub narusza zasady procedury administracyjnej narusza zasady procedury administracyjnej w zakresie postępowania dowodowego w taki sposób, że należy przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające w całości lub znacznej części.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną wydaną w oparciu o art. 138 § 2 kpa. Decyzja taka nie rozstrzyga istoty sprawy administracyjnej, a jedynie powoduje, iż sprawa wraca do organu I instancji, który prowadzi postępowanie administracyjne od początku. Kontrola legalności decyzji kasacyjnej dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny koncentruje się na badaniu dopuszczalności wydania takiej decyzji w konkretnej sytuacji prawnej i faktycznej.

Przesłanką do wydania tego typu decyzji jest określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części".

W sprawie niniejszej ta przesłanka w ocenie Sądu zachodziła.

Organ odwoławczy, wydając decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie naruszył art. art. 138 § 2, zgodnie z którymi organ odwoławczy rozpatrując odwołanie ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną w jej całokształcie. Zastosowanie art. 138 § 2 kpa jest wyjątkiem od tej zasady, który jest dopuszczalny wyłącznie w sytuacji konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie zakres uzupełnienia postępowania wskazany przez organ odwoławczy tj. ustalenie jednej z istotnych okoliczności w sprawie, a mianowicie, z którego budynku ma zostać wymeldowany A. H., mieści się w pojęciu "konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części".

Prowadzenie postępowania, w takim zakresie przez organ odwoławczy naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania dowodowego.

Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.