Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1856/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.O. i K.O. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy rozpoznania wniosku postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić B.O. i K.O. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem wpisu sądowego uiszczonego od skargi.


UZASADNIENIE

B.O. i K.O. pismem z dnia [...] września 2017 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], odmawiające rozpoznania wniosku w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie niniejszej skargi, wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym uwarunkowane jest stwierdzeniem jej dopuszczalności. Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 poz.1369; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (z wyłączeniem pewnej ich kategorii), a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (również przy wyłączeni u niektórych z nich).

Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały enumeratywnie wymienione w tym przepisie. W szczególności zaś nie jest uprawniony do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym. Takim zaś jest sprawa objęta zaskarżonym orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r, którym na podstawie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., dalej "u.g.n."), odmówiono B. i K. maż. O. rozpoznania wniosku o ustalenie, że podwyższenie stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału w nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...].

Godzi się bowiem zauważyć, że w myśl art. 73 ust. 2 , zd. drugie u.g.n. przy dokonywaniu zmiany stawki procesowej stosuje się tryb postępowania określony w art. 78-81 tej ustawy, a więc tryb właściwy przy dokonywaniu aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Postępowanie to, aczkolwiek na pierwszym jego etapie prowadzone jest przed organem administracji publicznej (Samorządowym Kolegium Odwoławczym) jest – jak podkreśla się w orzecznictwie sadów administracyjnych - postępowaniem zmierzającym do rozstrzygnięcia sporu cywilnego. Kończy się ono ugodą lub wydaniem przez ów organ orzeczenia (a nie decyzji administracyjnej), od którego z kolei, stosownie do art. 79 ust. 3 zd. drugie powołanej ustawy, nie przysługuje odwołanie, lecz środek prawny w postaci sprzeciwu. Tenże zaś wnoszony jest do sądu powszechnego (art. 81 ust. 1 u.g.n.), a nie administracyjnego. Przez co sprawa aktualizacji opłaty rocznej - więc także poprawności zastosowanej dla jej wymiaru stawki - przekazana zostaje do rozpoznania przez ów sąd. O tym środku prawnym, skarżący zresztą zostali prawidłowo pouczeni w krańcowej części orzeczenia.

Skoro zatem ww. orzeczenie nie stanowi decyzji administracyjnej, a jedynie jest szczególnym rodzajem aktu, w którym rozstrzygana jest sprawa cywilna, nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych.

Stąd wniesiona na nie skarga podlegać musi odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie z urzędu uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.