Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 344/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 15 ust. 1 pkt 2, ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1236
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej: KGP, organ), decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019, na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej Kpa.),

po rozpatrzeniu wniosku J. K. (dalej: funkcjonariusz, skarżąca)

o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej Komendant CBŚ) z [...] października

2016 r. dotyczącego cofnięcia z dniem [...] października 2016 r. na okres delegowania

i powierzenia obowiązków służbowych dodatku specjalnego w wysokości 30% kwoty bazowej, odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego nr [...]

z [...] października 2016 r.

Do wydania decyzji KGP doszło w następującym stanie sprawy.

KGP rozkazem personalnym nr [...] z [...] września 2016 r., na podstawie

art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), z dniem [...] października 2016 r., delegował J. K. – wówczas Naczelnika Wydziału [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, z urzędu, do czasowego pełnienia służby w Szkole Policji w [...] i powierzył jej pełnienie obowiązków na stanowisku [...] Szkoły Policji

w [...]. Jednocześnie na czas pełnienia obowiązków podwyższył ww. dodatek funkcyjny do kwoty 2.600 złotych miesięcznie.

Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji [...] października 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego, powołując się na § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat,

od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r.

poz. 1236 ze zm.; dalej rozporządzenie MSWiA), z dniem [...] października 2016 r., cofnął ww. funkcjonariuszowi na okres delegowania i powierzenia obowiązków służbowych dodatek specjalny. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 Kpa., nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego stwierdził, że funkcjonariusz od [...] października 2016 r. nie wykonuje czynności wskazanych w § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA, a tym samym zachodzi konieczność cofnięcia policjantowi dodatku specjalnego na okres delegowania i powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku [...] Szkoły Policji w [...]. Rozkaz ten został doręczony funkcjonariuszowi w dniu [...] listopada 2016 r. a jak wynika z akt sprawy odwołanie nie zostało wniesione.

KGP rozkazem personalnym nr [...] z [...] marca 2017 r. przedłużył ww. czas delegacji do 12 miesięcy.

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. KGP z dniem [...] kwietnia 2017 r. zwolnił funkcjonariusza z pełnienia obowiązków służbowych, odwołał

z delegowania, zwolnił z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] kwietnia 2017 r. przeniósł wymienioną z urzędu do dalszego pełnienia służby w Szkole Policji w [...], a także mianował na stanowisko [...] Szkoły Policji

w [...] w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,75 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 złote, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 4.190 złotych

i dodatkiem funkcyjnym w kwocie 2.800 złotych miesięcznie. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, zaś doręczono ją ww. [...] kwietnia 2017 r.

W związku z porozumieniem z [...] października 2018 r. zawartym między Komendantem Służby Ochrony Państwa a Komendantem Głównym Policji, rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Służby Ochrony Państwa z [...] października 2018 r., z dniem [...] listopada 2018 r., funkcjonariusz została przeniesiona ze służby

w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, z zachowaniem ciągłości służby.

W dniu [...] października 2019 r. do Komendy Głównej Policji wpłynął wniosek funkcjonariusza z [...] września 2019 r., w którym powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., zwróciła się o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z [...] października 2016 r. oraz

o wypłacenie potrąconego za okres od [...] października 2016 r. do [...] kwietnia 2017 r. dodatku specjalnego.

W uzasadnieniu wniosku stwierdziła, że § 15 ust. 2 rozporządzenia MSWiA nie reguluje kwestii dotyczącej instytucji cofnięcia dodatku specjalnego na czas określony, związany np. z przebywaniem policjanta na zwolnieniu lekarskim, delegowaniem do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, powierzeniem policjantowi innych zadań służbowych czy też skierowaniem do szkoły policyjnej. Tym samym uznała, że w niniejszej sprawie rozkaz personalny nr [...] z [...] października 2016 r. wydany został bez podstawy prawnej, bowiem żaden

z przepisów wskazanego rozporządzenia nie reguluje kwestii związanej

z możliwością cofnięcia dodatku specjalnego na czas delegowania policjanta do innej jednostki organizacyjnej, a w szczególności podstawą prawną do tego typu działania nie może być powołany w wymienionym rozkazie personalnym § 15 ust. 2 ww. rozporządzenia, który reguluje zupełnie inne kwestie.

Ponadto funkcjonariusz wskazała, że rozkaz personalny został wydany

z mocą wsteczną, ponieważ jego data wydania przypadła na [...] października 2016 r., został on jej doręczony w dniu [...] listopada 2016 r., zaś uprawnienia cofnięto z dniem [...] października 2016 r. Zgodnie zaś z art. 110 § 1 Kpa. organ administracji publicznej jest związany decyzją od dnia jej doręczenia. Tym samym, jej zdaniem, pozbawienie jej dodatku z mocą wsteczną nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa..

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji organ wyjaśnił między innymi, że instytucja stwierdzenia nieważności należy do wyjątków od wskazywanej ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych, a zatem przepisy prawa regulujące przypadki odstępowania od tej zasady muszą być wykładane ściśle, z wykluczeniem możliwości stosowania wykładni rozszerzającej czy też daleko idących analogii. Działanie organu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wymaga więc zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu jest bowiem zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi.

KGP zauważył, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. i w tym zakresie organ administracji nie jest związany treścią wniosku wszczynającego postępowanie. Innymi słowy organ administracji ma obowiązek – po wszczęciu postępowania nieważnościowego – kompleksowo ocenić, czy zachodzi któraś z przesłanek wymienionych w tym przepisie prawa.

KGP wskazał, że zgodnie z art. 99 ust. 1 i 2 ustawy o Policji prawo

do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przy czym z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Uposażenie policjanta składa się zaś z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 100 powołanej ustawy).

Organ przypomniał, że rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. KGP z dniem [...] kwietnia 2013 r. przyznał J. K., wówczas mianowanej na stanowisko Naczelnika Wydziału Kadr, Szkolenia i Nadzoru Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, dodatek specjalny

w wysokości 20% kwoty bazowej. Następnie podwyższył ww. dodatek specjalny

do wysokości 30% kwoty bazowej. W uzasadnieniu wniosku o podwyższenie tego dodatku wskazano m.in., że ww. sprawuje nadzór nad wykonywaniem czynności związanych z rozpoznawaniem i zwalczaniem przestępczości zorganizowanej oraz prawidłowym wykorzystaniem środków z funduszu operacyjnego.

Jak podał KGP, dodatek specjalny przysługuje policjantowi kumulatywnie spełniającemu następujące wymogi: pełniącemu służbę w ściśle określonej, wyspecjalizowanej jednostce (komórce) organizacyjnej Policji oraz wykonującemu

w tej jednostce (komórce) określone czynności służbowe. Zdaniem KGP przepis § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA jest precyzyjny i racjonalny oraz nie może podlegać, w toku jego stosowania, wykładni rozszerzającej. Określenie kręgu podmiotów uprawnionych do przedmiotowego dodatku wynika ze szczególnego charakteru zadań służbowych wykonywanych w danej jednostce (komórce) organizacyjnej Policji. Podkreślił, że funkcjonariusz od [...] października 2016 r.,

w związku z czasową zmianą przydziału służbowego, faktycznie nie wykonywała ani nie nadzorowała żadnych czynności związanych z rozpoznawaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zorganizowanej, o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA.

W związku z powyższym, jak podał organ, rozkazem personalnym

nr [...] z [...] października 2016 r. cofnięto ww., z dniem [...] października 2016 r., na okres delegowania i powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku [...] Szkoły Policji w Słupsku dodatek specjalny w wysokości 30% kwoty bazowej, należny wymienionej w związku z nadzorowaniem przez nią czynności wskazanych § 15 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Stwierdzono przy tym, że dodatek specjalny przysługuje policjantowi faktycznie wykonującemu lub nadzorującemu czynności związane z rozpoznawaniem, zapobieganiem

i zwalczaniem przestępczości zorganizowanej, nie zaś policjantowi mianowanemu wprawdzie na określone stanowisko w Centralnym Biurze Śledczym Policji, jednakże w związku z delegowaniem i powierzeniem obowiązków w innej jednostce organizacyjnej, niewykonującemu czynności służbowych, o których mowa w § 15

ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA. Jak wskazał KGP, wprawdzie art. 37 ustawy

o Policji stanowiący podstawę do powierzenia policjantowi pełnienia obowiązków służbowych stanowi, że w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone, jednakże w omawianej sprawie nie można uznać, że przepis ten został naruszony. Organ wyjaśnił, że na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] Centralnego Biura Śledczego Policji funkcjonariusz przysługiwał dodatek funkcyjny

w wysokości 2.000 złotych miesięcznie, a w związku z delegowaniem wymienionej do czasowego pełnienia służby w Szkole Policji w [...] i powierzeniem pełnienia obowiązków na stanowisku [...] Szkoły Policji w [...], na czas pełnienia obowiązków Komendant Główny Policji podwyższył ww. dodatek funkcyjny do kwoty 2.600 złotych miesięcznie.

KGP stwierdził, że dodatek funkcyjny przysługuje policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, z którym dodatek ten jest związany, a nie z samego faktu mianowania na określone stanowisko. Jeśli stanowisko, na którym policjant ma czasowo powierzone pełnienie obowiązków nie jest stanowiskiem funkcyjnym lub samodzielnym, wówczas nie ma podstaw do tego, by funkcjonariusz pobierał dodatek funkcyjny, co stanowi przesłankę cofnięcia mu tego dodatku na czas powierzenia pełnienia obowiązków (z zachowaniem normy z art. 37 ustawy o Policji).

KGP podkreślił, że cofnięcie dodatku do uposażenia, tak samo jak jego przyznanie, odbywać się musi w formie decyzji administracyjnej. Nie oznacza to jednak, jak stwierdził, że decyzja taka wydana zostaje bez podstawy prawnej

w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W sytuacji uznania, że brak jest podstawy prawnej do cofnięcia innego niż dodatek służbowy, dodatku do uposażenia, należałoby dojść do wniosku, że raz przyznany dodatek (inny niż służbowy) przysługuje policjantowi pomimo tego, że nie spełnia on już warunków do jego przyznania, co jednak niewątpliwie, w ocenie organu, stanowiłoby rażące naruszenie określonych przepisów dotyczących dodatków do uposażenia.

Wobec powyższego organ nie zgodził się z funkcjonariuszem, że rozkaz personalny nr [...] z [...] października 2016 r. został wydany bez podstawy prawnej, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Za niezasadne uznał twierdzenia funkcjonariusza dotyczące rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie rozkazu personalnego nr [...] z [...] października 2016 r. z mocą wsteczną. Faktem jest, jak wskazał organ, że decyzją wydaną [...] października 2016 r. cofnięto ww. dodatek specjalny z dniem

[...] października 2016 r., tj. w którym wymieniona została delegowana

i powierzono jej pełnienie obowiązków na stanowisku [...] Szkoły Policji w [...], a zatem na stanowisku, na którym faktycznie nie wykonywała czynności wskazanych w § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA. Wprawdzie, jak stwierdził KGP, zgodnie z art. 110 § 1 Kpa. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej, jednakże ww. rozkaz personalny, prawidłowo doręczony stronie, wywołuje skutki prawne określone w jego rozstrzygnięciu, a przy tym skutki te mają ścisły związek ze zdarzeniem (zmianą przydziału służbowego policjanta), którego zakres czasowy jest zbieżny z mocą obowiązującą kwestionowanej decyzji. Podniósł, że ewentualna zmiana tej decyzji mogła nastąpić w trybie instancyjnym, co jednak,

w związku z brakiem wniesienia przez funkcjonariusza odwołania, nie miało miejsca.

Wobec powyższego KGP stwierdził, że ww. rozkaz personalny stał się decyzją ostateczną i prawomocną i jako taki korzysta z domniemania legalności (prawidłowości). Omawiana kwestia, możliwa do rozważenia w trybie odwoławczym, nie stanowi natomiast zdaniem organu o tym, że wskazana decyzja posiada taką wadę kwalifikowaną, która skutkowałaby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W konkluzji KGP stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z [...] października 2016 r. nie został wydany

z rażącym naruszeniem prawa ani tez bez podstawy prawnej, o których mowa

w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Jednocześnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna inna przesłanka wskazana w art. 156 § 1 Kpa. obligująca organ

do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego.

Skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KGP nr [...] z [...] grudnia 2019 r., zarzucając jej błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które w jej ocenie miały wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy:

- art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 104 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

- art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 110 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa.;

- § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego,

w szczególności poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z zastosowaniem błędnej, rozszerzającej wykładni przepisu § 15 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia i w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego z [...] października 2016 r. pozbawiającego ją przysługującego prawa do dodatku specjalnego z mocą wsteczną, przez co pogwałcone zostały konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego

i legalizmu.

Wobec tak postawionych zarzutów wniosła o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

Skarżąca opisała przebieg swojej służby w kontekście podejmowanych wobec niej rozkazów personalnych, uznając, że ze względu na doręczenie jej rozkazu personalnego z [...] października 2016 r. Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w dniu [...] listopada 2016 r., od tego właśnie dnia winna być potrącana kwota równoważna wysokości cofniętego dodatku specjalnego.

Skarżąca stanęła na stanowisku, że racjonalny ustawodawca konstruując przepisy regulujące kwestie uposażenia policjantów i dodatków do uposażenia precyzyjne wskazał przypadki umożliwiające cofnięcie dodatków do uposażenia

i tylko w tych enumeratywnie wymienionych w rozporządzeniu MSWiA przypadkach możliwe jest zastosowanie przez organ instytucji cofania policjantowi dodatku

do uposażenia. Stosowanie przez organ instytucji cofania dodatków do uposażenia

w innych przypadkach, niż wymienione w § 9 ust. 6 ww. rozporządzenia, jest działaniem bezprawnym i pozbawionym jakiejkolwiek podstawy prawnej.

Skarżąca jako bezsporne uznała, że w zaskarżonej decyzji KGP stosując się do przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. winien stwierdzić nieważność rozkazu personalnego nr [...] z [...] października 2016 r. w sprawie cofnięcia z dniem

[...] października 2016 r. dodatku specjalnego, jako decyzji administracyjnej wydanej bez podstawy prawnej, albowiem żaden z przepisów ww. rozporządzenia nie reguluje kwestii związanych z możliwością cofnięcia dodatku specjalnego na czas delegowania policjanta do innej jednostki Policji i powierzenia mu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym, a w szczególności podstawą prawną do tego typu działania nie może być powołany we wskazanym rozkazie personalnym § 15 ust. 2 ww. rozporządzenia, który reguluje zupełnie inne kwestie.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja KGP odpowiada prawu i wydana została przez właściwy organ. W sprawie tej nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, jak również przepisy prawa procesowego, w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 Kpa. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest

w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dniu jej wydania.

Zgodnie z art. 156 § 1 Kpa. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Stosownie do art. 157 § 1 Kpa., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Zgodnie z § 2 ww. artykułu, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Podkreślić należy, że organ, rozpatrując sprawę w postępowaniu

o stwierdzenie nieważności decyzji, nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, co oznacza, że nie rozpoznaje ponownie zakończonej sprawy w jej całokształcie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji, w kontekście przesłanek określonych w art. 156 Kpa..

O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem "zwykłym" czy "rażącym"

w rozumieniu powyższego przepisu decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność.

W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako rażące może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 17 kwietnia 1996 r. sygn. akt II SA 565/95).

Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex

nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sytuacja taka nie występuje w niniejszej sprawie.

Zważyć należy, że Komendant CBŚ wydał rozkaz personalny, którym

na podstawie § 15 ust. 2 rozporządzenia MSWiA cofnął skarżącej dodatek specjalny w związku z delegowaniem i powierzeniem jej wykonywania obowiązków służbowych w innej niż dotychczasowa jednostce organizacyjnej Policji (delegowanie skarżącej – wówczas Naczelnika Wydziału [...] Centralnego Biura Śledczego Policji,

z urzędu, do czasowego pełnienia służby w Szkole Policji w Słupsku i powierzenie jej pełnienia obowiązków na stanowisku [...] Szkoły Policji

w [...]). Zdaniem skarżącej Komendant CBŚ nie dysponował materialnoprawną podstaw do wydania takiej decyzji, gdyż treść § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA nie przewiduje takiej możliwości. W ocenie Komendanta CBŚ specyfika dodatków, które związane są z zajmowaniem określonego stanowiska, lub pełnieniem służby we wskazanym w przepisie miejscu sprowadza się do tego, że w przypadku, gdy ustaną ustawowe warunki uzasadniające ich przyznanie, organ nie ma innej możliwości jak mówiąc potocznie "odebrać", to co się już nie należy. Zatem, nie może to być stan, który ma charakter stały, oderwany od zmieniających się okoliczności faktycznych takich jak zmiana stanowiska służbowego, zwolnienie ze służby lub zmiana zakresu obowiązków. Jeżeli ustawa, w tym w przypadku akt podustawowy – rozporządzenia MSWiA, uzależniają prawo do dodatku specjalnego od wystąpienia konkretnych okoliczności faktycznych, to ich ustanie powinno powodować wygaśnięciem skutku, który powstał w związku z ich ziszczeniem się (tak m.in. wyrok NSA I OSK 273/15 z dnia 12 lutego 2016 r., www.orzeczenia.nsa.goy.pl).

W rozpatrywanej sprawie organ nadzoru – KGP wskazał, że skoro skarżąca

w czasie pełnienia funkcji [...] Szkoły Policji w [...] nie wykonywała obowiązków służbowych określonych w § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA, tj. w Centralnym Biurze Śledczym Policji, polegających na wykonywaniu lub nadzorowaniu czynności związanych z rozpoznawaniem, zapobieganiem

i zwalczaniem przestępczości zorganizowanej, to odpadła causa do dalszego otrzymywania dodatku specjalnego.

KGP zwrócił również uwagę, że w zwrocie czasownikowym "ustalanie" mieści się nie tylko prawo i obowiązek organu do przyznania dodatku specjalnego, a też

do weryfikacji, czy prawo do tegoż dodatku nie ustało, i w jakiej dacie. Nie można

w związku z tym podzielić poglądu skarżącej o zastosowaniu przez Komendanta CBŚ nieuprawnionej wykładni rozszerzającej, bowiem tam gdzie istniejące stany faktyczne pozostają w sprzeczności w określonym przepisem prawa aktywność organu ukierunkowana na przywrócenie stanu praworządnego jest jego ustawowym obowiązkiem i nie stanowi naruszenia prawa (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia

6 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 697/05; Teza 2 Pozbawienie funkcjonariusza Policji dodatku funkcyjnego na skutek delegowania go do czasowego pełnienia służby na innym stanowisku i przyznanie mu dodatku służbowego w wysokości niższej niż otrzymywany uprzednio dodatek funkcyjny nie stanowi naruszenia prawa. Legalis nr 81695).

W kontekście powyższego przyznać należy rację KGP, który jako niezasadny uznał wniosek skarżącej zmierzający do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego), której zarzuca się rażące naruszenia prawa poprzez zastosowanie niewłaściwej interpretacji oraz wydanie bez podstawy prawnej. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że nie można żądać weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o odmienny niż przyjęty przez organ pogląd prawny. Nie można również wzruszać ostatecznych decyzji administracyjnych na bazie zarzutów, które mogłyby stanowić materię do sporządzenia i wniesienia odwołania od kwestionowanego rozstrzygnięcia. Tryb nadzwyczajny nie dotyczy uchybień, które można wyeliminować w normalnym toku instancyjnym. Co istotne

w niniejszej sprawie skarżąca nie skorzystała z możliwości kontroli rozkazu personalnego Komendanta CBŚ nr [...] i tym samym zamknęła sobie drogę

do jej weryfikacji w normalnym trybie.

Jak wskazano powyżej dodatek specjalny w przypadku skarżącej był ściśle powiązany ze wykonywaniem przez nią obowiązków służbowych w Centralnym Biurze Śledczym Policji polegających na wykonywaniu lub nadzorowaniu czynności związanych z rozpoznawaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zorganizowanej. Z kolei pod pojęciem "ustala" należy również rozumieć "odbiera", "cofa". Skoro zatem skarżąca nie pełniła od [...] października 2016 r. ww. obowiązków w związku z delegowaniem jej do czasowego pełnienia służby w Szkole Policji

w [...] i powierzeniem pełnienia obowiązków na stanowisku [...] Szkoły Policji w [...], to Komendant CBŚ miał podstawę

do cofnięcia skarżącej na okres delegowania i powierzenia obowiązków służbowych dodatek specjalny. Dlatego też nie można przyjąć jako uzasadnionego stanowiska skarżącej, że działanie Komendanta CBŚ nosiło znamiona bezprawia, bowiem podstawę prawną do cofnięcia dodatku specjalnego można było wyprowadzić

z literalnego brzmienia odpowiednich, przywołanych powyżej przepisów, na co zwrócił uwagę KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Należy również wskazać, że jeżeli przed datą wydania przez Komendanta CBŚ rozkazu personalnego z [...] października 2016 r. odpadły podstawy faktyczne do utrzymywania określonego stanu, to zasadnym było, aby w wydanym rozstrzygnięciu uwzględnił on zmianę stanu faktycznego z odniesieniem do daty, która uzasadniała uregulowanie treści stosunku służbowego skarżącej. Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w wyrokach NSA: z 2 marca 2016 r., I OSK 221/16,

z 5 lipca 2016 r., I OSK 922/16, z 12 października 2016 r., I OSK 855/16 www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Stwierdzić należy, że przekonanie skarżącej co do niezasadnego cofnięcia jej dodatku specjalnego, pozostaje w oderwaniu od istoty sprawy w sytuacji, gdy właściwy organ administracji publicznej, wydając rozstrzygnięcie, oparł je

na przepisach obowiązującego prawa. Z kolei subiektywne odczucie skarżącej odnośnie do zapadłego co do istoty rozstrzygnięcia – rozkazu personalnego Komendanta CBŚ – nie może rzutować, zwłaszcza w kontekście nadzwyczajnych trybów weryfikacji rozstrzygnięć, na ocenę poprawności decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym.

Warto zwrócić uwagę, że skarżąca rezygnując z zaskarżenia ww. rozkazu Komendanta CBŚ w drodze zwykłych środków odwoławczych, niejako wyraziła aprobatę dla wydanego w jej sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia dodatku specjalnego, a podejmując próbę jego wzruszenia wnioskiem o stwierdzenie nieważności de facto podniosła zarzuty, które mogłyby stanowić podstawę

do sporządzenia i wniesienia odwołania od zapadłego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy KGP nie mógł uznać inaczej niż taką próbę potraktować jako nieskuteczną

i pozostającą bez wpływu na treść zawartą we wspominanym rozkazie.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że KGP zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta CBŚ nr [...] z [...] października

2016 r. dotyczącego cofnięcia skarżącej z dniem [...] października 2016 r. na okres delegowania i powierzenia obowiązków służbowych dodatku specjalnego

w wysokości 30% kwoty bazowej.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325

ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.

-----------------------

2