Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 294/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie WSA Maria Jagielska Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant Aleksander Borowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] 2. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] 3. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] 4. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] 5. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia karą pieniężną 1. uchyla zaskarżoną decyzję, o której mowa w pkt 1,o nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z dnia [...] października 2002 r. 2. uchyla zaskarżoną decyzję, o której mowa w pkt 2, o nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2002 r. 3. orzeka o niewykonywaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku 4. oddala skargi co do decyzji, o których mowa w pkt 3 o nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. pkt 4 o nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. pkt 5 o nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. 5. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego K. D. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W sprawie o pierwotnym numerze II SA 297/03.

W dniu [...] października 2002 inspektor transportu drogowego w miejscowości [...] przeprowadził kontrolę pojazdu samochodowego [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W toku kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem p. J. M. nie posiada zezwolenia na

wykonywanie przewozów regularnych.

W wyniku dokonanych ustaleń, w dniu [...] października 2002 r. wydano decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000zł. - zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999).

W odwołaniu od powyższej decyzji strona - nie kwestionując wykonywania przewozu regularnego - podniosła, że posiada ważne zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych. Do odwołania strona załączyła jako materiał dowodowy kopię licencji, certyfikatu kompetencji zawodowych i opinię techniczną rzeczoznawcy. Ponadto strona wskazała na materiały innego postępowania administracyjnego w przedmiocie przewozów nieregularnych, nie precyzując jednak, jakie okoliczności miałyby być w ten sposób udowodnione.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji zauważył, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym osób wymaga zezwolenia. W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy przy wykonywaniu transportu drogowego osób kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli odpowiednie zezwolenie. Art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że karze pieniężnej podlega podmiot, który wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Zgodnie z l.p. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym kara za powyższe naruszenie wynosi 8.000 zł.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zauważył, iż przedstawiony przez stronę materiał dowodowy (licencja, certyfikat, ocena techniczna) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokumentem, który mógłby uzasadniać uchylenie decyzji organu I instancji byłoby zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych, ale nie zostało ono załączone.

Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub alternatywnie o wydatne zmniejszenie kary pieniężnej.

W skardze zarzucił decyzji błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 18 ust 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym ponadto naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że posiadał ważne w dniu kontroli zezwolenie na przejazd zakwestionowaną trasa wydane przez Starostwo Powiatowe w [...] w dniu [...] stycznia 2000r. na podstawie decyzji Zarządu Województwa [...] w [...] z dnia [...] czerwca 1999r. oraz skoordynowany, ważny w dacie kontroli ,rozkład jazdy.

W/w dokumenty zostały załączone przez skarżącego do skargi. Ponadto skarżący załączył:

1. zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2003r.

2. licencję z dnia [...] lipca 2002r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

W sprawie o pierwotnej sygnaturze II SA 296/03.

W dniu [...] października 2002r. inspektor transportu drogowego w miejscowości [...] przeprowadził kontrolę pojazdu samochodowego [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W toku kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem p. S. K. nie posiada zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych.

W wyniku dokonanych ustaleń, w dniu [...] października 2002 r. wydano decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. - zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz U Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999).

W odwołaniu od powyższej decyzji strona - nie kwestionując wykonywania przewozu regularnego - podniosła, że posiada ważne zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych. Do odwołania strona załączyła jako materiał dowodowy kopię licencji i certyfikatu kompetencji zawodowych. Ponadto strona wskazała na materiały innego postępowania administracyjnego w przedmiocie przewozów nieregularnych, nie precyzując jednak jakie okoliczności miałyby być w ten sposób udowodnione.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji zauważył, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym osób wymaga zezwolenia. W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy przy wykonywaniu transportu drogowego osób kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli odpowiednie zezwolenie. Art. 92 ust. l pkt 2 ustawy przewiduje, że karze pieniężnej podlega podmiot, który wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Zgodnie z lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym, kara za powyższe naruszenie wynosi 8.000 zł.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zauważył, iż przedstawiony przez stronę materiał dowodowy (licencja, certyfikat, ocena techniczna) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokumentem, który mógłby uzasadniać uchylenie decyzji organu I instancji byłoby zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych, ale nie zostało ono załączone.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Pan K. D., zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił jej błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 18 ust 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym ponadto naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a..

W uzasadnieniu skargi podał, że z tego, co pamięta ten zakwestionowany kurs, jeżeli nie był to przewóz regularny to zapewne tego dnia o wskazanej godzinie odbywał się tam przewóz nieregularny, na który skarżący posiadał stosowną, prawem przewidzianą licencję. Ponadto skarżący przełożył listę osób uczestniczących w tym przewozie.

Do skargi załączył:

1. zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2003r.

2. decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] czerwca 1999r.

3. jeden skoordynowany rozkład jazdy

4. licencję z Ania [...] lipca 2002r.

5. listę osób.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

W sprawie o pierwotnym numerze II SA 294/03.

W dniu [...] października 2002r. inspektor transportu drogowego w miejscowości [...] przeprowadził kontrolę pojazdu samochodowego [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W toku kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem p. J. K. nie posiada zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych.

W wyniku dokonanych ustaleń, w dniu [...] października 2002 r. wydano decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. - zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999).

W odwołaniu od powyższej decyzji strona - nie kwestionując wykonywania przewozu regularnego - podniosła, że posiada ważne zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych. Do odwołania strona załączyła jako materiał dowodowy kopię licencji i certyfikatu kompetencji zawodowych. Ponadto strona wskazała na materiały innego postępowania administracyjnego w przedmiocie przewozów nieregularnych, nie precyzując jednak jakie okoliczności miałyby być w ten sposób udowodnione.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji zauważył, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym osób wymaga zezwolenia. W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy przy wykonywaniu transportu drogowego osób kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli odpowiednie zezwolenie. Art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że karze pieniężnej podlega podmiot, który wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Zgodnie z l.p. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym kara za powyższe naruszenie wynosi 8 000 zł.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zauważył, iż przedstawiony przez stronę materiał dowodowy (licencja, certyfikat) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokumentem, który mógłby uzasadniać uchylenie decyzji organu I instancji byłoby zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych, ale nie zostało ono załączone.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Pan K. D. zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił jej błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 18 ust 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym ponadto naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu podniósł między innymi, że istniał błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na niezasadnym i dowolnym przyjęciu, że skarżący w dniu [...] października 2002r. podczas przejazdu po drodze [...] -[...] -[...] nie posiadał zezwolenia na wykonywanie takiego regularnego przejazdu.

Do skargi skarżący dołączył :

1. zezwolenie nr [...] z [...] stycznia 2000r. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy regularne na trasie [...] -[...] -[...],

2. zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2003r.,

3. Decyzję Zarządu Województwa z [...] czerwca 1999r.,

4. 3 skoordynowane rozkłady jazdy,

5. licencję z dnia [...] lipca 2002r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W sprawie o pierwotnej sygnaturze 6 II Sa 295/03.

W dniu [...] października 2002r. inspektor transportu drogowego w miejscowości [...] przeprowadził kontrolę pojazdu samochodowego [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W toku kontroli stwierdzono, że kierujący nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych (protokół kontroli [...]).

W wyniku dokonanych ustaleń, w dniu [...] października 2002 r. wydano decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. – zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999).

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła w szczególności błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 18 ust 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym ponadto naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a. Strona nie kwestionowała wykonywania przewozu regularnego - podniosła, że posiada ważne zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych. Do odwołania strona załączyła jako materiał dowodowy kopię licencji i certyfikatu kompetencji zawodowych. Ponadto strona wskazała na materiały innego postępowania administracyjnego w przedmiocie przewozów nieregularnych, nie precyzując jednak, jakie okoliczności miały być w ten sposób udowodnione.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji zauważył, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym osób wymaga zezwolenia. W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy przy wykonywaniu transportu drogowego osób kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli odpowiednie zezwolenie. Art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że karze pieniężnej podlega podmiot, który wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Zgodnie z l.p. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym kara za powyższe naruszenie wynosi 8 000 zł.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zauważył, iż przedstawiony przez stronę materiał dowodowy (licencja, certyfikat) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokumentem, który mógłby uzasadniać uchylenie decyzji organu I instancji byłoby zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych, ale nie zostało ono załączone.

Od powyższej decyzji strona - zwana dalej skarżącym, złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze domagała się uchylenia zaskarzonej decyzji, zarzuciła jej błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 18 ust 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym ponadto naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu podniosła między innymi, iż istniał błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na niezasadnym i dowolnym przyjęciu, że skarżący w dniu [...] października 2002r. podczas przejazdu na drodze krajowej nr [...][...] -[...] –[...] nie posiadał zezwolenia na wykonywanie takiego regularnego przejazdu.

Do skargi skarżący dołączył:

1. zezwolenie nr [...] z [...] stycznia 2000r. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – w przewozach regularnych na trasie [...] -[...] -[...],

2. rozkłady jazdy z [...] kwietnia 1999r. data ważności, oraz zaktualizowany rozkład jazdy ważny od dnia [...] grudnia 2002r. do [...] czerwca 2003r.,

3. Decyzję Zarządu Województwa [...] w [...][...] z dnia [...] czerwca 1999r. w sprawie treści sposobu i terminów ogłaszania rozkładów jazdy,

4. zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2003r.,

5. licencje z dnia [...] lipca 2002r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W sprawie o pierwotnym numerze II SA 687/03.

W dniu [...] października 2002r. inspektor transportu drogowego w miejscowości [...] przeprowadził kontrolę pojazdu samochodowego [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W toku kontroli stwierdzono między innymi, że kierujący pojazdem p. D. W. nie posiada zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych.

W wyniku dokonanych ustaleń, w dniu [...] października 2002 r. wydano decyzję nr [...] między innymi o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. - zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999).

W odwołaniu od powyższej decyzji strona - w zakresie nałożenia kary w wysokości 8 000 zł. - nie kwestionując wykonywania przewozu regularnego, podniosła, że posiada ważne zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych. Do odwołania strona załączyła jako materiał dowodowy kopię licencji i certyfikatu kompetencji zawodowych. Ponadto strona wskazała na materiały innego postępowania administracyjnego w przedmiocie przewozów nieregularnych, nie precyzując jednak jakie okoliczności miałyby być w ten sposób udowodnione.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji - w części będącej przedmiotem skargi.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji zauważył, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych w transporcie drogowym osób wymaga zezwolenia.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zauważył, iż przedstawiony przez stronę materiał dowodowy (licencja, certyfikat) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokumentem, który mógłby uzasadniać uchylenie decyzji organu I instancji byłoby zezwolenie na, wykonywanie przewozów regularnych, ale nie zostało ono załączone.

Skargę na powyższą decyzję w części dotyczącej kary 8.000 zł. do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Pan K. D., zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 18 ust 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym ponadto naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu podniósł między innymi, że istniał błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na niezasadnym i dowolnym przyjęciu, że skarżący w dniu [...] października 2002r. podczas przejazdu na drodze [...] -[...] nie posiadał zezwolenia na wykonywanie takiego przejazdu pomimo iż całościowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosków odmiennych, wskazując na nieregularny charakter tego przewozu.

Do skargi skarżący załaczył:

1. zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy regularne z dnia [...] stycznia 2000r

2. wypis z licencji z dnia [...] lipca 2002r.

3. Decyzję Zarządu Województwa [...] w [...][...] z dnia [...] czerwca 1999r. w sprawie treści, sposobu i terminów ogłaszania rozkładów jazdy, trybu ich uzgadniania i koordynacji oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych

4. certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym osób Nr [...],

5. licencję nr [...]

6. koncesję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób,

7. zezwolenia nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy nieregularne z dnia [...] sierpnia 1999r.

8. zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2003r.,

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1271 ze zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny dokonuje kontroli, o której mowa badając decyzje pod względem ich legalności, czyli zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie ocenia natomiast decyzji pod względem ich słuszności

W sprawie o pierwotnej sygnaturze akt 6 II SA 297/03 dotyczącej skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga w tej części zasługuje na uwzględnienie.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2004r. ([...] czerwca 2004r. data wpływu) Główny Inspektor Transportu Drogowego zweryfikował swoje stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skrgę i uznał skargę.

Z notatki służbowej (załączonej do akt sprawy K 27) sporządzonej na okoliczność kontroli przejazdu pojazdem o nr . rej. [...], objętej protokołem o nr [...] wynika, że przewóz miał miejsce między godz. 620-720 na linii [...] -[...]. Kontrola był przeprowadzona w [...], a więc ww. granicach czasowych przewóz może być uznany za wykonywany w granicach rozkładu jazdy, a tym samym za zezwoleniem. Biorąc powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy wydaniu powyższej decyzji organ administracji dopuścił się naruszenia art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne przyjęcie, że przejazd odbywał się bez zezwolenia.

Dlatego też na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono w trybie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono zgodnie z dyspozycja art. 200 p.p.s.a.

W sprawie o pierwotnej sygnaturze akt 6 II SA 296/03 dotyczącej skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie został zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyjaśniony charakter dokonywanego przewozu. Do skargi strona załączył listę pasażerów zamawiających w dniu [...] października 2002 r. przejazd z [...] do [...], co może ewentualnie świadczyć o wykonywaniu przewozu o charakterze okazjonalnym. W tym miejscu należy nadmienić, iż mimo otrzymania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, na rozprawie w dniu 20 maja 2004r. załączników do skargi (które nie zostały przesłane wraz ze skargą) Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zajął stanowiska odnośnie przedmiotowej listy. Zgodnie z art. 134§ 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że okolicznością przemawiającą za uchyleniem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] października 2002r., jest faktem, iż w skardze K. D. podniósł, że kierowca kontrolowanego pojazdu w dniu [...] października 2002r wykonywał przejazd nieregularny, na który skarżący posiada zezwolenia. Na dowód tego załączył stosowną listę pasażerów zamawiających ów przejazd. Są to nowe, istotne okoliczności i dowody, które istniały w dacie wydania decyzji i nie były znane organom wydającym decyzje (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) mogące skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego. Dlatego też na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono zgodnie z art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W sprawie o pierwotnej sygnaturze akt 294/03 dotyczącej skargi na decyzji z dnia [...] grudnia 2002r. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sam skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2004r. przyznaje, że był to przewóz regularny z opóźnieniem. Wg skarżącego był to kurs o godz. 620 do [...], zgodnie ze skoordynowanym rozkładem jazdy. Autobus został wg skarżącego zatrzymany do kontroli w [...] 625 tylko czekał na swoją kolej. Dowodem kolejki do kontroli wg skarżącego jest fakt przeprowadzenia kontroli przez tego samego kontrolera mł. inspektora R. K., który kontrolował również wcześniejszy autobus.

Tymczasem z przywołanych notatek kontrolera wynika, że kontrolę przeprowadzono w godz. 715 - 800. Zgodnie z załączonym do skargi rozkładem jazdy autobus skarżącego winien znajdować się w [...] około godz. 620 a nie o 715. Tak więc zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższy przejazd był przejazdem poza rozkładem, a więc de facto bez zezwolenia.

W tym miejscu należy podkreślić, że przedstawione przez skarżącego zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy regularne ważne jest tylko z obowiązującym rozkładem jazdy i wykazem numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do przewozu. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125 poz. 137 ze zm.) wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. Art. 87 ust. 1 pkt 2 nakłada obowiązek posiadania zezwolenia, o którym mowa w art. 18 w trakcie wykonywania przewozów regularnych. Art. 92 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy przewiduje, że karze pieniężnej podlega podmiot, który wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Zgodnie z lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115 poz. 999) kara za powyższe naruszenia wynosi 8.000 zł, co prawidłowo zostało stwierdzone przez organ administracji. Tak więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego nie są zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury tj. art. 7 i 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organu ani naruszenia słusznego interesu obywatela – skarżącego ani tym bardziej naruszenia dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja spełnia zdaniem Sądu wymogi powyższego przepisu.

Dlatego też na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

W sprawie o pierwotnej sygnaturze akt 295/03 dotyczącej skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 2002r. o nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W piśmie z dnia [...] czerwca 2004r. sam skarżący przyznaje, że był to przewóz regularny na trasie [...] -[...], na który to przewóz skarżący posiadał zezwolenie. Przewóz ten z uwagi na kontrolę był wykonywany z opóźnieniem. Twierdzenia te nie znajdują jednak potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Z załączonego do skargi rozkładu jazdy jednoznacznie wynika, że pojazd powinien wyruszyć z [...] o godzinie 715 i pojawić się na przystanku w [...] ok. 750 . Pojazd obserwowany był w trakcie przejazdu od godz. 800, a na przystanku końcowym pojawił się dopiero o godz. 8 30 (notatki służbowe K27akt-6 II SA 294/03), tak więc powyższy przejazd był przejazdem poza rozkładem, na który skarżący zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz.137 ze zm) nie miał zezwolenia. W tym miejscu należy podkreślić, że przedstawione przez skarżącego zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy regularne ważne jest tylko z obowiązującym rozkładem jazdy i wykazem numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do przewozu. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125 poz. 137 ze zm.) wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia.

Art. 87 ust. 1 pkt 1 nakłada obowiązek posiadania zezwolenia, o którym mowa w art. 18 w trakcie wykonywania przewozów regularnych. Art. 92 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy przewiduje, że karze pieniężnej podlega podmiot, który wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Zgodnie z lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115 poz. 999) kara za powyższe naruszenie wynosi 8.000 zł, co prawidłowo zostało stwierdzone przez organy administracji. Tak więc zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie są zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury tj. art. 7 i 107 § 3 k.p.a. Są nie dopatrzył się w postępowaniu organu ani naruszenia słusznego interesu obywatela skarżącego ani tym bardziej naruszenia dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja spełnia zdaniem Sądu wymogi powyższego przepisu.

Dlatego też na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

W sprawie o pierwotnej sygnaturze akt 6 II SA 687/03 dotyczącej skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 2002r. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie, sam skarżący przyznał, już w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, że był to przewóz regularny – w uzasadnieniu odwołania na stronie trzeciej skarżący pisze "bo przecież skarżący posiadał ważne zezwolenie na przewóz osób w przewozach regularnych na zakwestionowanej trasie". Ponadto do protokołu kontroli nie zgłoszono żadnych uwag, mimo, że okoliczność tę w protokole stwierdzono. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 4 pkt 7 w/w ustawy o transporcie drogowy z przewozem regularnym mamy do czynienia wtedy, gdy jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu.

a. wykonywany wg rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości – przez wywieszenie na przystankach i dworcach autobusowych.

b. podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy

c. w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości

d. wykonywany zgodnie z warunkami przewozu podanymi w zezwoleniu (w tym wypadku zezwolenie było ważne wraz z aktualnym rozkładem jazdy)

Kontrolowany pojazd powinien pojawić się w [...] zgodnie z załączonym rozkładem o godz. 716, a był o godz. 900 – był to więc zdaniem Sądu przewóz regularny poza rozkładem, a wiec bez wymaganego zezwolenia.

Twierdzenia strony zarówno na rozprawie w dniu 22 czerwca 2004 jak i w piśmie z [...] czerwca 2004, że był to przejazd wahadłowy nie zostały w żaden sposób udowodnione.

Zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie drogowym przewóz wahadłowy to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym przy spełnieniu łącznie następujących warunków:

a. każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

b. miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km.

Użycie przez ustawodawcę słów "przewóz zorganizowanych grup osób" wskazuje zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że grupa taka winna być uprzednio zorganizowana, a więc wpisana na jakąś listę.

Z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie wynika, że lista była sporządzona w autobusie przez kierowcę – trudno wiec mówić tu o uprzednim zorganizowaniu grupy. Natomiast w piśmie z [...] czerwca 2004r. skarżący twierdzi, że grupa była umawiana przez telefon i następnie wpisywana na listę. Wyjaśnienia te są zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wewnętrznie sprzeczne, dlatego też Sąd nie dał im wiary. Ponadto podkreślić należy, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Reasumując należy stwierdzić, iż w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że był to przewóz regularny bez wymaganego zezwolenia – gdyż jak już uprzednio podkreślono, zezwolenie ważne jest tylko z obowiązującym rozkładem jazdy.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125 poz. 137 zez m) wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 18 w trakcie wykonywania przewozów regularnych. Art. 92 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy przewiduje, że karze pieniężnej podlega podmiot, który wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Zgodnie z lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115 poz. 999) kara za powyższe naruszenie wynosi 8.000 zł, co prawidłowo zostało stwierdzone przez organ administracji. Tak więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego nie są zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasadne.

Wojewódzki Sad Administracyjny nie dopatrzył się również istotnych naruszeń procedury administracyjnej tj. art. 7 i 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organu ani naruszenia słusznego interesu obywatela skarżącego ani tym bardziej naruszenia dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja spełnia zdaniem Sądu wymogi powyższego przepisu.

Dlatego też, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.