Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1806/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.175, art. 176, art. 178, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ sędzia del. NSA Grażyna Radzicka Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Op 261/10 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 1806 / 10

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę P. L. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...] marca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach Opolskich decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869- zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.), po rozpoznaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, nie stwierdził u P. L. choroby zawodowej astmy oskrzelowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia.

W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż P. L. zatrudniony był od dnia 1 września 1969 r. do 20 listopada 1991 r. w [...][...], w tym jako uczeń w czasie praktyki zawodowej od dnia 1 września 1969 r. do 23 czerwca 1971 r. na stanowisku piekarza piecowego, w latach 1991- 1995 w Piekarni [...] w [...], a obecnie od dnia 1 listopada 1996 r. w Piekarni [...] w [...] również jako piekarz piecowy. Na podstawie wywiadu środowiskowego organ ustalił, że skarżący pracował na stanowisku piekarza piecowego. Organ uznał, że w trakcie swojej pracy skarżący był narażony na działanie czynnika alergizującego drogi oddechowe, tj. pyłu mącznego.

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach- Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu w swym orzeczeniu z dnia 8 maja 2009 r. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu nie stwierdzili podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej.

W konsekwencji organ sanitarny ustalił, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia u P. L. choroby zawodowej, a to z uwagi na brak jej rozpoznania przez właściwe jednostki orzecznicze.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. L.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji, a ponadto wskazał, iż błędnie podany przez organ I instancji okres pracy skarżącego wynika z oczywistej omyłki rachunkowej, która nie stanowiła przesłanki do uchylenia decyzji. W ocenie organu II instancji bezspornie P. L. w tych zakładach przepracował 39 lat. Ponadto przedłożone przez stronę dodatkowe świadectwo pracy o zatrudnieniu na stanowisku piekarza w [...] w [...], potwierdzające czteromiesięczną pracę (od 9 grudnia 1995 r. do 9 marca 1996 r.) w narażeniu, nie jest okolicznością, która mogłaby wpłynąć na treść decyzji, ponieważ decydujące znaczenie ma fakt niestwierdzenia przez lekarza zmian w stanie jego zdrowia, spowodowanych tym narażeniem, a nie czas trwania narażenia na czynnik szkodliwy środowiska.

Skargę do na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu złożył P. L., reprezentowany przez adwokata J. P., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę uznał, że przeprowadzone przez organ postępowanie jest prawidłowe. Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, że orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach- Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu z dnia 8 maja 2009 r., uzupełnione dodatkową opinią z dnia 26 października 2009 r., jest jasne i logiczne w zakresie wykluczenia jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych. Wydanie orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą poprzedzone zostało obserwacją kliniczną w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w celu wykonania szerokiej diagnostyki szpitalnej. Jak podkreślono w skarżonym wyroku opinię sporządzono z uwzględnieniem analizy narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej, wyników przeprowadzonych badań alergologicznych oraz obserwacji klinicznej, a skarżący nie podważył tej opinii żadnym wiarygodnym dowodem.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż argumentacja skarżącego o istnieniu choroby zawodowej została oparta na fakcie kilkuletniego wykonywania zawodu piekarza piecowego przy występowaniu czynnika szkodliwego. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącego nie mogło zostać uwzględnione, bowiem nie rozpoznano u niego astmy oskrzelowej.

Wskazując na przedstawione wyżej względy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. L., reprezentowany przez adwokata J. P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 p.p.s.a. "naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na nieuwzględnieniu faktu, że dolegające skarżącemu schorzenie jest następstwem szkodliwych warunków pracy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294) przez niewłaściwą jego wykładnię i uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych, sprzecznych z prawem przesłanek, nadto w toku postępowania Sąd błędnie przyjął, że dolegające skarżącemu schorzenie oskrzeli wywołane czynnikiem szkodliwym w środowisku pracy nie ma etiologii zawodowej, albowiem spowodowane zostało czynnikami pozazawodowymi". W ocenie skarżącego Sąd doszedł do błędnego przekonania, że dolegające skarżącemu schorzenie oskrzeli nie uzasadnia uznania go za zawodowe albowiem nie zostało ono w taki sposób zakwalifikowane przez placówki medyczne, podczas gdy czynnik szkodliwy, który mógł spowodować schorzenie występował niemal wyłącznie w środowisku pracy skarżącego, co uzasadnia stwierdzenie z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że warunki pracy stanowiły przyczynę schorzenia.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł "o zmianą wyroku w taki sposób, że Sąd uchyli zaskarżoną decyzję i przekaże sprawę organowi II instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej u skarżącego istnienie schorzenia wymienionego w poz. 6 wykazu chorób zawodowych". Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na rzecz Kancelarii Adwokackiej kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego za wszystkie instancje w kwocie oznaczonej według spisu kosztów lub norm przypisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W związku z treścią skargi kasacyjnej, a w szczególności z uwagi na sposób jej sformułowania koniecznym jest wyjaśnienie, iż charakter prawny skargi kasacyjnej różni się w sposób zasadniczy od skargi na ostateczną decyzję administracyjną wnoszonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Ustawodawca, wprowadzając w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. między innymi przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.) postawił skardze kasacyjnej określone wymagania. Wśród tych wymagań najistotniejsze znaczenie ma przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak któregoś z tych istotnych elementów określonych jako elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej uniemożliwia jej rozpoznanie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to związanie tego Sądu zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które winny dotyczyć ocenianego wyroku. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga, więc nie tylko ich określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 p.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96). Tylko prawidłowe, zgodne z art. 176 p.p.s.a. opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna nie spełniająca wymagań w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie tej części art. 178 p.p.s.a., która odnosi się do skargi kasacyjnej "z innych przyczyn niedopuszczalnej". Taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez adwokata J. P., działającego w imieniu skarżącego P. L., ograniczono się do przedstawienia jako jej podstaw zarzutu "naruszenia przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia" oraz "naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności Rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294)" bez wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji. Ponadto wyraźnego podkreślenia wymaga, iż wbrew opinii autora skargi kasacyjnej podstawę prawną zapadłych w sprawie decyzji nie stanowiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, ale rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869).

Brak przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. stanowi niespełnienie wymagań przepisanych dla skargi kasacyjnej, a przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. i nie podlega sanacji. Z uwagi na to, że wymagania te są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, wobec tego przedmiotowa skarga kasacyjna jako sporządzona z naruszeniem art. 176 p.p.s.a., na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, o czym też Naczelny Sąd Administracyjny orzekł.