Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 979/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2-4
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 905/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w R. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

| Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r. , sygn. akt II SA/Rz 905/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze |

|skargi A. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Rzeszowie z [...] maja 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej |

|oddalił skargę. |

| Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że na podstawie wyników przeprowadzonej w Spółce kontroli w zakresie |

|przestrzegania obowiązków i warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym i ustawy o czasie pracy kierowców oraz przepisów |

|Unii Europejskiej dotyczących przewozów drogowych (m.in. dotyczących czasu pracy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i odpoczynków),|

|Inspektor Pracy w Rzeszowie [...] lipca 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za |

|stwierdzone naruszenia. |

|Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Inspektor Pracy w Rzeszowie nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 3750 zł za stwierdzone |

|uchybienia w zakresie przekroczenia maksymalnego dziennego czasu pracy prowadzenia pojazdu przez kierowców: M. L., R. P. i W. U. – |

|łącznie 800 zł, skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez M. L. i R. P. – łącznie 2400 zł, oraz skrócenie tygodniowego czasu |

|odpoczynku przez M. L. w kwocie 550 zł. W ocenie organu, pracodawca nie sprawował nad pracownikami dostatecznego nadzoru i nie |

|dokonywał regularnej kontroli w zakresie naruszeń popełnianych przez kierowców. Stosowane kilkakrotnie wobec W. U. w trybie przepisów |

|Kodeksu pracy kary porządkowe nie przyniosły oczekiwanego celu i poprawy przestrzegania przez niego przepisów o czasie jazdy, postoju,|

|obowiązkowych przerwach i odpoczynku. Reakcja pracodawcy nie była zatem dostatecznie skuteczna. Nie przedstawiono natomiast dowodów |

|świadczących o działaniach podjętych wobec pozostałych dwóch kierowców. Wobec tego brak było podstaw do przyjęcia, że pracodawca |

|zapewnił odpowiednią organizację i dyscyplinę pracy kierowców. |

|Decyzją z [...] września 2013 r. Okręgowy Inspektor Pracy w Rzeszowie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podtrzymując w całości |

|stanowisko w niej wyrażone. |

|Wskutek uwzględnienia skargi Spółki wyrokiem z 25 lutego 2014 r. sygn. II SA/Rz 1246/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie |

|uchylił zaskarżoną decyzję z [...] września 2013 r. uznając, że wydano ją bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności |

|faktycznych sprawy. Nie rozpatrzono bowiem wniosków dowodowych Spółki o przesłuchanie wskazanych świadków na okoliczność prowadzenia |

|stałego nadzoru nad pracą kierowców oraz stosowanych sposobów dyscyplinowania kierowców naruszających przepisy o czasie pracy, co |

|mogło mieć istotne znaczenie dla oceny stosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. |

|Po uzupełnieniu postępowania decyzją z [...] maja 2014 r. Okręgowy Inspektor Pracy w Rzeszowie ponownie utrzymał zaskarżoną decyzję w |

|mocy. |

|W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy wykazał w sposób niewątpliwy, że w Spółce występowały naruszenia przepisów o czasie |

|pracy kierowców. W stosunku do niektórych pracowników stosowano kary dyscyplinarne, które nie przynosiły jednak efektu, wobec innych |

|dopuszczających się naruszeń kierowców sankcji takich nie stosowano. Pracodawca nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o |

|zapewnieniu w zakładzie pracy odpowiedniej organizacji i dyscypliny pracy. Nie chodzi przy tym wyłącznie o podejmowanie środków |

|dyscyplinujących wobec pracowników, ale też właściwe przygotowywanie przewozów drogowych, w tym opracowanie planu przejazdów. |

|Tymczasem pracodawca dostarczał kierowcom jedynie dokumenty zlecenia, ogólnie określał trasę przejazdu, wskazywał miejsce załadunku i |

|rozładunku oraz ogólny czas przejazdu. Resztę pozostawiano doświadczeniu pracownika i ewentualnym kontaktom telefonicznym z trasy |

|przejazdu. Nie opracowywano planu pracy kierowcy w formie pisemnej. Przedsiębiorca miał zatem wpływ na powstanie stwierdzonych |

|naruszeń, mógł je przewidzieć. Przesłuchani w charakterze świadków kierowcy nie potwierdzili, aby pracodawca stosował wobec nich |

|skuteczne metody nadzorowania w zakresie planowania pracy i tras przejazdów czy też skuteczne środki dyscyplinujące. Wbrew stanowisku |

|pracodawcy twierdzącemu, że nie miał on obowiązku karania swoich pracowników, powinien stosować wobec nich skuteczne środki |

|dyscyplinujące, które powodowałyby ustanie popełnianych naruszeń. |

|Oddalając skargę Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że pomiędzy stronami nie było sporu co do faktu |

|zaistnienia objętych decyzją poszczególnych naruszeń kierowców dotyczących przekroczenia maksymalnego dziennego czasu pracy |

|prowadzenia pojazdów, skrócenia dziennego czasu odpoczynku i skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku ani też sama wysokość nałożonych |

|z tego tytułu kar pieniężnych. Natomiast sporna była okoliczność czy zgromadzone w aktach dowody obligowały organy do zastosowania |

|art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm. – dalej u.t.d.). |

|Sąd I instancji zauważył, że przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary właśnie w sytuacjach określonych w art. 92b |

|ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności wskazanych w tych przepisach ciąży jednak na przedsiębiorcy i nie jest obowiązkiem |

|organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania dowodowego. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d. ma |

|rozszerzony zakres, a wobec tego ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa jak i braku należytego |

|nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, nie oparta na |

|zasadzie winy, a do jej zaistnienia wystarczające jest – co do zasady – stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, |

|nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Wynika to także z utrwalonego orzecznictwa. Sąd I instancji powołał się na wyrok |

|Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 24/12 (ONSA i WSA z 2014 r. nr 6 (63) poz. 96), wyrok NSA z |

|dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 716/10, dostępny na stronie internetowej www.nsa.gov.pl – zakładka Orzecznictwo, Baza orzeczeń -|

|orzeczenia.nsa.gov.pl.), wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01. |

|W świetle takiej utrwalonej linii orzecznictwa oraz przepisu art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że organ wykonał wskazania |

|zawarte w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 25 lutego 2014 r. i przeprowadził dowody, których przeprowadzenia – dla wykazania |

|okoliczności egzoneracyjnych – domagała się Spółka. Przesłuchani zostali świadkowie: Ł. C., Ł. R., osoby zajmujące się organizowaniem,|

|planowaniem transportu, planowaniem, rozliczaniem czasu pracy kierowców, a także prokurent spółki oraz w charakterze strony Prezes |

|Zarządu. Z własnej inicjatywy organ dodatkowo przesłuchał jednego z kierowców realizujących transport, z którego pracą wiązała się |

|część naruszeń będących podstawą nałożenia kar pieniężnych. Bez znaczenia zatem było ustalenie czy zaistniałe naruszenia wynikały z |

|zawinionych zaniedbań Spółki, skoro odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy nie jest oparta na zasadzie winy lecz jest |

|odpowiedzialnością ustawową. Za chybione Sąd I instancji uznał więc zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz 84 § 1 k.p.a. |

|Nie budziła też zastrzeżeń dokonana przez organ ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego w aspekcie braku podstaw do uznania, że|

|zaistniały przesłanki egzoneracyjne wskazane w art. 92b ust. 1 czy 92c ust. 1 u.t.d. Z materiału dowodowego nie wynika aby Spółka |

|zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą |

|przestrzeganie przez kierowców przepisów wymienionych w art. 92b ust. 1 pkt 1a, b i c u.t.d. Co do organizacji pracy, z zeznań |

|świadków wynika, że osoby organizujące w spółce transport zbyt polegały na "profesjonalizmie" pracowników – kierowców, nie zadając |

|sobie trudu choćby sprawdzenia trasy w aspekcie usytuowania parkingów, na których kierowcy mogli bezpiecznie odpocząć. Planując |

|przewóz nie sprawdzano nawet – jakie są możliwości przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców, to kierowca miał się zająć we |

|własnym zakresie tą kwestią i zbyt dużo swobody pozostawiano samym kierowcom. |

|W ocenie Sądu I instancji przedstawione przez stronę dowody nie dawały podstaw do przyjęcia, że zaistniały przesłanki zwalniające ją z|

|odpowiedzialności za bezsporne ostatecznie naruszenia i nawet ich nieco inna ocena nie miałaby istotnego wpływu na wynik sprawy. |

|Organy nie miały zaś obowiązku przeprowadzenia z urzędu dowodów wskazywanych w skardze. Nie naruszyły tym samym przepisów postępowania|

|w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. |

|Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Sp. z o.o. w Ł. |

|Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: |

|A. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mające |

|istotny wpływ na wynik sprawy: |

|1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wskutek oddalenia skargi na zaskarżona |

|decyzję, mimo iż narusza ona w stopniu wpływającym na wynik sprawy przepisy |

|a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., |

|b) art. 80,art. 84 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., |

|c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. |

|2) art. 145 § I pkt 1 lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskutek oddalenia skargi na w/w decyzję |

|Okręgowego Inspektora Pracy w Rzeszowie mimo, iż decyzja ta narusza następujące przepisy prawa materialnego: |

|a) art. 92b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, |

|b) art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, |

|c) art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, |

|d) art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji |

|niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i(WE) |

|2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed |

|sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego: |

|B. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego: |

|1) art. 92b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez niewłaściwe zastosowanie - poprzez uznanie,|

|że Skarżąca nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy zapewniających wykonywanie pracy kierowcy zgodnie z przepisami |

|rozporządzeń unijnych oraz prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do |

|naruszania przepisów rozporządzenia WE nr 561/2006 z dnia 15. marca 2006 r. lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu |

|drogowego. |

|2) art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji |

|niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) |

|2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 przez błędną wykładnię - wskutek uznania, iż przepis ten nakłada |

|na przewoźnika obowiązek sporządzania harmonogramu czasy pracy kierowców w sytuacji, gdy przepis ten mówi wyłącznie o takim |

|dostosowaniu uzgadnianych umownie (z klientelą) harmonogramów przewozów, by nie naruszać przepisów tego rozporządzenia, |

|3) art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przez niewłaściwe zastosowanie - poprzez bezpodstawne uznanie, iż zaistniały |

|przesłanki do wszczęcia postępowania i ukarania Skarżącej karą pieniężną mimo, iż okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot |

|wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot |

|nie mógł przewidzieć; w razie zaistnienia tych przesłanek przepis nakazuje nie wszczynanie postępowania lub jego umorzenie, |

|4) art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie - poprzez oddalenie skargi na decyzję nakładającą na|

|Skarżącą karę za naruszenie przepisów regulujących przewóz mimo, iż postępowanie w tej sprawie nie powinno być wszczęte, a wszczęte |

|powinno zostać umorzone. |

|Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie |

|do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. |

| |

|Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |

| |

|Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a pod uwagę |

|bierze z urzędu jedynie nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wystąpienia których w|

|niniejszej sprawie nie dopatrzono się. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zatem w granicach związania granicami skargi kasacyjnej. |

|Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza |

|innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty |

|kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. |

|W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego|

|wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik |

|sprawy. |

|Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną nie uzasadniają wniosku o uchylenie |

|zaskarżonego wyroku. |

|Rozpoznawana skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. w Ł. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Ponieważ |

|zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się ściśle z zarzutami naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny |

|uznał za uzasadnione łączne odniesienie się do tych zarzutów. |

|W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy |

|zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, |

|którymi w wykonaniu działalności gospodarczej posługuje się i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę |

|z taką osobą. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, gdyż obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli |

|wystąpił zakazany przez ustawę skutek. Przepisy art. 10 ust. 2-4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, stanowią że przedsiębiorstwo |

|transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów |

|rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Co do zasady przedsiębiorca odpowiada bowiem |

|za każde naruszenie przepisów rozporządzenia nr 561/2006, popełnione przez kierowców zatrudnionych przez niego lub pozostających w |

|jego dyspozycji. Rozporządzenie przewiduje również możliwości wprowadzenia przez państwa członkowskie ograniczenia a nawet wyłączenia |

|odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe poprzez wskazanie, że Państwa Członkowskie mogą: 1) uzależnić |

|pociągniecie przedsiębiorcy do odpowiedzialności od niedopełnienia przez niego obowiązków dotyczących stosowania właściwego systemu |

|wynagradzania i systemu organizacji pracy kierowców; 2) uwzględnić wszelkie dowody uzasadniające odstąpienie od ukarania |

|przedsiębiorcy, za naruszenia popełnione przez jego kierowców. |

|Na gruncie prawa krajowego przepisy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 uzupełniają regulacje zawarte w ustawie o |

|transporcie drogowym. Art. 92a ust. 1 tej ustawy, stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym |

|przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 |

|złotych za każde naruszenie, przy czym w ust. 6 tego przepisu wskazano, iż wykaz naruszeń lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz |

|wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. |

|Dla ustalenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma przepis art. 92b|

|ust. 1 u.t.d., który stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych |

|przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: |

|1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą |

|przestrzeganie przez kierowców przepisów: |

|a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, |

|b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, |

|c) Umowy europejskiej (AETR); |

|2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów |

|rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. |

|Zgodnie z wyżej przedstawioną regulacją uchylenie się przez przedsiębiorcę od odpowiedzialności za wskazane naruszenia możliwe jest |

|wyłącznie w sytuacji wykazania przez niego, że zapewnił warunki określone łącznie w pkt 1 i 2. To na przedsiębiorcy transportowym |

|spoczywa obowiązek wykazania, że ewentualne naruszenie norm socjalnych było wynikiem czynników niezależnych od niego. Omawiany przepis|

|koresponduje z art. 92c ust. 1 u.t.d., który przewiduje wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej za naruszenia warunków lub |

|obowiązków przewozu drogowego. W przypadku spełnienia hipotezy z art. 92c ust. 1 u.t.d. odstępuje się od wszczęcia postępowania |

|administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a jeżeli postępowanie takie zostało wszczęte, to umarza się je w drodze decyzji|

|administracyjnej. |

|Toteż, to nie organ, lecz przewoźnik powinien udowodnić, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub|

|okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowy. W dyspozycji tego przepisu nie mieszczą się w |

|szczególności sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań |

|organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. |

|Idąc tym tokiem rozumowania Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w zaskarżonym |

|wyroku, że to na przedsiębiorcy spoczywał obowiązek przedłożenia dowodów na okoliczności dotyczące wyłączenia jego odpowiedzialności |

|administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone przez organy bardzo szczegółowe postępowanie dowodowe, które, jak |

|słusznie to ocenił Sąd I instancji, nie doprowadziło do wykazania przez skarżącą kasacyjnie Spółkę, że organizacja pracy kierowców |

|gwarantowała przestrzeganie czasu pracy. Trafnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, że mając na uwadze całość materiału |

|dowodowego zgromadzonego w sprawie, stosowane przez przedsiębiorcę środki dyscyplinujące okazały się nieskuteczne, co w ostatecznym |

|rozrachunku spowodowało, że pozostawiono kierowcom zbyt dużo swobody, czego wynikiem były stwierdzone przez organ naruszenia czasu |

|pracy. |

|Wbrew zarzutom zawartym w pkt B ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów 10 ust. 4 |

|rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przez błędną wykładnię - wskutek uznania, iż przepis ten nakłada na przewoźnika obowiązek sporządzania|

|harmonogramu czasy pracy kierowców bowiem Sąd ten w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takiej tezy w ogóle nie sformułował. |

|W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja Sądu szeroko przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasługuje na |

|uznanie, a zarzuty kasacyjne w żadnym stopniu nie były w stanie podważyć prawidłowości tych rozważań. |

|Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i dlatego skargę |

|kasacyjną oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a. |