Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3081/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 204 pkt 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1615/14 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. R. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 28 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1615/14, oddalił skargę J. R. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] maja 2013 r. J. R. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, w którym zadeklarował powierzchnię

- 136,07 ha w ramach Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO),

- 119,57 ha w ramach Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO),

- 17,14 ha w ramach Uzupełniającej Płatności Obszarowej - do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (TUZ);

Gospodarstwo rolne wnioskodawcy poddano kontroli, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W wyniku kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni ustalono, iż obszar zatwierdzony dla którego spełnione zostały wszystkie warunki określone w przepisach przyznania pomocy wynosi:

- 118,17 ha w ramach JPO,

- 96,81 ha w ramach UPO oraz

- 8,73 ha w ramach TUZ.

Inspektorzy terenowi podczas czynności kontrolnych w ramach przeprowadzonej w gospodarstwie rolnika kontroli w zakresie przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności stwierdzili nieprzestrzeganie normy:

1. N.04.1 dla działki rolnej L na powierzchni 0,46 ha - rolnik nie przeprowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta;

2. N.01.1 dla działki rolnej AG na powierzchni 0,23 ha - grunt orny nie jest wykorzystywany do uprawy roślin lub nie jest ugorowany;

3. N.03.1 dla działki rolnej AG na powierzchni 0,23 ha - na gruntach ugorowanych nie przeprowadzono koszenia lub innych zabiegów uprawowych zapobiegających występowaniu chwastów, co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca.

Ustalono również kryteria: "zasięgu" [1], "dotkliwości" [3], "trwałości" [3]. Na podstawie oceny wagi stwierdzonej niezgodności ustalono poziom redukcji wysokości płatności wynoszący 3%.

W celu prawidłowej weryfikacji uprawnień do przyznania płatności uzupełniającej w związku ze złożonym oświadczeniem dotyczącym dostawy zielonki do produkcji suszu paszowego organ I instancji zobowiązał rolnika do złożenia wyjaśnień w sprawie nieścisłości w przypadku działki rolnej Ol i AX1 zadeklarowanych we wniosku do grupy upraw UPO TUZ. W odpowiedzi rolnik złożył oświadczenie, w którym wyjaśnił, iż nie doszło do podpisania umowy z firmą skupującą zielonkę na susz. Wobec powyższych wyjaśnień organ I instancji uznał, iż rolnik nie spełnia kryteriów do przyznania uzupełniającej płatności do działek rolnych Ol i AX1, wykluczając tym samym z płatności łączną powierzchnię 8,86 ha.

Decyzją Kierownika BP ARiMR w Pile z dnia [...] maja 2014 r. J. R. otrzymał jednolitą płatność obszarową na rok 2013 w wysokości 64.913,59 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę 33.202,96 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości co do zadeklarowanej powierzchni.

Z uwagi natomiast na wynoszącą 23,51 % różnicę między powierzchnią zadeklarowaną do wniosku do UPO a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu, rolnikowi odmówiono przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych.

W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego zasadniczą kwestią było ustalenie stanu użytkowania działek rolnych zgłoszonych przez J. R. we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, wobec których inspektorzy terenowi Biura Kontroli na Miejscu Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdzili nieprawidłowość deklaracji wnioskodawcy.

Powyższa okoliczność stanowiła podstawę do wydania decyzji o przyznaniu płatności, na obszarze stwierdzonym po kontroli na miejscu, który właściwie odzwierciedla tzw. obszar zatwierdzony będący podstawą do redukcji płatności w ramach płatności JPO/UPO, wynikający z wykonanej kontroli na miejscu (zgodnie z przepisami zawartymi w art. 57 ust. 3 akapit 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r.).

Jak wyjaśnił organ II instancji, przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości na zadeklarowanych działkach rolnych AB; AC; AD; AG; AX; AY; B; E; F; G; K; L; M; R; S; UA. Nieprawidłowości dotyczyły różnicy między powierzchnią, jak również zadeklarowaną uprawą we wniosku o przyznanie płatność bezpośrednich, a stwierdzoną powierzchnią i uprawą jak i fakt nieprzestrzegania norm. Dodatkowo organ wskazał, iż inspektorzy nie skontrolowali działek rolnych A, C oraz D ze względu na wystąpienie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności.

Zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć powierzchni tych działek do płatności uznając zalania obszaru na ww. działkach rolnych, ponieważ rolnik nie poinformował organu o zaistniałej sytuacji zgodnie z art. art. 75 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009.

W odniesieniu do Uzupełniającej Płatności Obszarowej - do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, organ odwoławczy powołując § 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 44, poz. 269 z późn. zm.) wyjaśnił, iż w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności uzupełniającej do powierzchni uprawy traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy rolnik dołącza do wniosku, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. b, oświadczenie, że trawy te zostaną przeznaczone na susz paszowy, wraz z podaniem danych identyfikujących działkę lub działki rolne, na których są one uprawiane. Zdaniem Dyrektora zasadnie przyjęto, że złożone w dniu [...] stycznia 2014 r. wyjaśnienia, wskazują, iż rolnik nie spełnił kryteriów do przyznania uzupełniającej płatności do działek rolnych Ol i AX1. Tym samym prawidłowo wykluczono z płatności (UPO) łączną powierzchnię 8,86 ha.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. J. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, w której zakwestionował prawidłowość przeprowadzonej kontroli.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę oddalił. Po przedstawieniu mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa: m.in. ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. Nr 170 z 2008 r., poz. 1051 ze zm.) wraz z przepisami wykonawczymi, jak też przepisów prawa unijnego, a przed wszystkim Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r., Sąd I instancji podkreślił, że spór pomiędzy stronami postępowania dotyczy prawidłowości weryfikacji dokonanej przez organy administracji publicznej, a dotyczącej zarówno powierzchni działek rolnych zgłoszonych przez stronę w celu uzyskania uzupełniającej płatności obszarowej za rok 2013, jak również sposobu ich użytkowania zgodnie z przyjętymi kryteriami normatywnymi wskazanymi w ww. przepisach, a szczegółowo regulowanego także w licznych aktach o charakterze wykonawczym.

W ocenie Sądu organy prawidłowo zweryfikowały powierzchnię działek rolnych, podając szczegółowo podstawy i sposób obliczania powierzchni działek, w rozstrzygnięciach szczegółowo wyjaśniły podstawy przyjęcia odmiennych niż skarżący twierdzeń i to w zakresie dotyczącym zarówno powierzchni działek, jak i negatywnych przesłanek przyznania płatności.

Zdaniem Sądu I instancji skarżący kwestionując ogólnie pomiary działek dokonane w trakcie czynności kontrolnych nie podał żadnych szczegółów i argumentów dotyczących przyczyn zaistniałych błędów pomiarowych ograniczając się do odwołania się do ewidencji gruntów jako podstawy do porównania stanu ustalonego przez organy.

Według Sądu opisane czynności kontrolne przeprowadzone zostały w sposób pozwalający określić faktyczną powierzchnię, na której spełnione zostały podstawowe warunki do przyznania płatności finansowej skarżącemu.

W zakresie różnic dotyczących wielkości obszaru ustalonego przez organy, a kwestionowanego przez skarżącego Sąd I instancji wskazał, że używana w tej procedurze jest tzw. ortofotomapa cyfrowa tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej które jest opracowaniem geodezyjnym. Jednakże – w aspekcie unijnego systemu płatności – istotne znaczenie w tym zakresie posiadają także przepisy prawa unijnego, a w szczególności art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, zgodnie z którym powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne i art. 35 tego aktu.

Sąd I instancji uznał, że w zakresie określenia powierzchni działek i zarzucanej przez skarżącego różnicy pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, a ustalonymi przez organy w sprawie płatności - organ II instancji w sposób prawidłowy dokonał przede wszystkim rozróżnienia celu, szczegółowo argumentując i wskazując, że z perspektywy płatności producent rolny deklaruje we wniosku dane dotyczące działek rolnych w posiadanym gospodarstwie rolnym zgodnie ze stanem faktycznym, bez względu na dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Odnosząc się natomiast do problematyki nieprawidłowości oraz jej skutków, Sąd I instancji wskazał na definicje nieprawidłowości zawartą w art. 2 pkt 10 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 i zapis art. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z którym rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, jeżeli m. in. utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności oraz przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Organ po dokonaniu kontroli stwierdził, że na działkach mogły być wykonywane zabiegi agrotechniczne, jednakże były one niewystarczające, biorąc pod uwagę stan kontrolowanych działek.

Sąd I instancji podkreślił, że z treści art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że postępowanie wyjaśniające w sprawach o przyznanie płatności jest szczególnym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym, w którym organ administracji, w zakresie odnoszącym się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, proceduje na podstawie materiału dowodowego wskazanego we wniosku, a także na podstawie dowodów i innych dokumentów wskazanych i dołączonych przez wnioskodawcę. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że organ administracji, zasadniczo, zwolniony jest z obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na okoliczności istotne z punktu widzenia uprawnień wnioskodawcy do płatności.

Zdaniem Sądu ustalenia organu co do rzeczywistej powierzchni działek kwalifikowanych do płatności są prawidłowo uzasadnione poprzez odwołanie się do zebranego materiału dowodowego, który stanowi m.in. obszerna dokumentacja fotograficzna oraz protokoły kontroli. Na załączonych fotografiach wskazano numery kontrolowanych działek. Tymczasem nieprawidłowe wpisanie danych we wniosku o płatność - w postaci podania wyższej powierzchni działek niż rzeczywista powierzchnia kwalifikowana do płatności - skutkuje daleko idącymi negatywnymi dla wnioskodawcy konsekwencjami. Ich rodzaj uzależniony jest od rozmiarów stwierdzonych uchybień i może polegać albo na pomniejszeniu przyznanej płatności, albo na pozbawieniu jej w ogóle, nawet do działek, które się do tego kwalifikują, albo nawet do zastosowania normatywnych sankcji.

Zdaniem Sądu organy nie uchybiły ww. zasadom procedury, natomiast różnica w wielkości oraz stan działek doprowadziły do wydania decyzji odmawiającej przyznania płatności. Skarżący nie zainicjował i nie podjął żadnych konkretnych działań procesowych (poza przede wszystkim twierdzeniami zawartymi w odwołaniu w zakresie powinności dowodowych organów), które mogłyby skutkować podważeniem ustaleń organów administracji.

Odnośnie zarzutów skarżącego, że z powodu wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych inspektorzy nie skontrolowali działek rolnych A, C i D Sąd I instancji podzielił argumentację organów, że - aby zachowanie rolnika było uznane jak zgodne z przepisami prawa - rolnik zobowiązany jest poinformować o tym fakcie właściwy organ, przedkładając w tym zakresie dowody. Ponadto, rolnik zobowiązany jest dokonać ww. czynności w terminie 10 dni.

Odnosząc się natomiast, w aspekcie materialnoprawnym do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych Sąd I instancji wskazał, że organ szczegółowo, w oparciu o dokonaną kontrolę, opisał przesłanki wykluczenia części działek z powodu uprawy innej niż zadeklarowanej. Wskazując na kolejną przesłankę skorzystania z ww. płatności, jaką jest przeznaczenie traw pochodzących z danych działek do produkcji suszu paszowego, Sąd I instancji i w tym zakresie podzielił stanowisko organów, że skoro nie doszło do podpisania umowy z przedsiębiorcą, który dokonywał zakupu suszu, rolnik nie spełnił przesłanek normatywnych, uprawniających do uzyskania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Ponadto w sytuacji gdy stwierdzono, że istnieje rozbieżność pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku o uzyskanie uzupełniającej płatności, a faktyczną powierzchnią, i jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej (art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. R. Wyrok zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania - art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w skardze do Sądu I instancji, a w szczególności zarzuty dotyczące:

- zgodności deklarowanej powierzchni gruntu z dokumentami geodezyjnymi, w oparciu o które Skarżący złożył wniosek do ARMiR. Jak podkreślił wypisy z rejestru gruntów, w oparciu o które deklarował powierzchnię rolną nieruchomości, stanowią dokument urzędowy (zgodnie z treścią art. 76 k.p.a.), za którego treścią przemawiają określone domniemania prawne. Zatem, jeśli Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł się na protokołach kontroli oraz dokumentacji fotograficznej znajdujących się w aktach postępowania to, jego zdaniem, doszedł do błędnych wniosków odnośnie powierzchni nieruchomości;

- zasadności uchylenia zaskarżonej decyzji wobec, w jego ocenie, trafnego zarzutu konieczności skorzystania z opinii biegłego, by ustalić czy po stronie Skarżącego powstały nieprawidłowości, a w dalszym etapie ich skalę;

- kontroli działek dokonanych przez organ.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu niewłaściwie sformułowanego w niej zarzutu.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie Sąd ma obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2000 r. sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010 nr 1 (34) poz. 1).

Powyższe oznacza, że Sąd kasacyjny nie może zajmować się kwestiami, które nie znajdują odpowiedniego odzwierciedlenia w zarzutach skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 150/11, LEX nr 1218337).

Naruszenie prawa materialnego, będące następstwem jego błędnej wykładni, można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu czyli polega na mylnym zrozumieniu zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też terminu występującego w jego treści.

W uzasadnieniu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna (por. wyrok NSA z 13 października 2011 r. , sygn. akt II GSK 1010/10 LEX 1151511).

Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z tym przepisem rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli spełnione zostały określone tym przepisem dalsze warunki, w tym między innymi, rolnik utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności oraz przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności.

Skarżący kasacyjnie we wniesionym środku prawnym nie doprecyzowuje i nie wskazuje jednakże w żaden sposób na czym naruszenie tej normy prawnej zastosowanej przez Sąd I instancji miałoby polegać. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej autor w istocie nie kwestionuje, iż faktyczne użytkowanie gruntów jest niezbędnym warunkiem do uzyskania płatności bezpośrednich, a spór między stronami postępowania dotyczy w istocie prawidłowości weryfikacji dokonanej przez organy ARiMR, dotyczącej zarówno powierzchni działek rolnych zgłoszonych do płatności obszarowych, jak również sposobu ich użytkowania zgodnie z przyjętymi kryteriami normatywnymi określonymi w przepisach prawa unijnego jak i krajowego.

Skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie tego przepisu ustawy krajowej poprzez de facto przyjęcie przez Sąd I instancji błędnych, zdaniem skarżącego, ustaleń organu co do powierzchni gruntów uprawnionych do płatności, przedkładając w tym zakresie dane wynikające z rejestru gruntów ponad pomiary dokonane podczas kontroli na miejscu przez inspektorów terenowych. Zdaniem kasatora również zweryfikowanie zakwestionowanych przez rolnika ustaleń zawartych w protokołach kontroli, co do stwierdzonych nieprawidłowości winno zostać dokonane poprzez skorzystanie z opinii biegłego.

Skarga natomiast nie została oparta na naruszeniu przepisów postępowania.

Brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a prowadzi do uznania, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy.

To zaś powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zajmować się okolicznościami faktycznymi, które mogłyby uzasadniać przyjęcie, iż powierzchnia na której spełnione zostały podstawowe warunki do przyznania skarżącemu wnioskowanej, a odmówionej mu uzupełniającej płatności obszarowej za rok 2013 oraz zmniejszenia jednolitej płatności obszarowej jest inna, aniżeli przyjęta przez organ, niezależnie od wskazania na marginesie przez NSA, niezasadnej argumentacji kasatora prowadzącej w rezultacie do błędnego utożsamienia pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej.

Zarzucane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wadliwości wyroku prowadzą w istocie do kwestionowania ustaleń i ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy, w tym prawidłowości przeprowadzonej kontroli w gospodarstwie skarżącego i sporządzonych na jej podstawie raportów z czynności kontrolnych oraz przyjętych na ich podstawie wniosków prowadzących do zmniejszenia kwoty jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz odmowy przyznania skarżącemu uzupełniającej płatności obszarowej ( UPO) za rok 2013.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie organy ARiMR ustaliły, co zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji, że ze względu na stwierdzone różnice między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, stwierdzone nieprawidłowości i zastosowanie współczynnika korygującego jednolita płatność obszarowa (JPO) została pomniejszona jak również to, że J. R. nie nabył uprawnień do otrzymania uzupełniającej płatności obszarowej ( UPO ) w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

W toku weryfikacji wniosku wykluczono też części działek z powodu stwierdzenia uprawy innej niż deklarowana, rolnik nie wykazał również przeznaczenia traw pochodzących z danych działek do produkcji suszu paszowego. Skoro procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku do uzupełniającej płatności podstawowej, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wyniosła 23,51 % (a zatem ponad 20 % lecz nie więcej niż 50 % powierzchni stwierdzonej ), to zgodnie z art. 58 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE ) nr 1122/2009 w zw. z § 17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą płatności pomoc w danym roku nie mogła zostać przyznana.

Takie okoliczności faktyczne w zakresie powierzchni i stanu zadeklarowanych działek wynikają, jak podkreślił Sąd orzekający przede wszystkim z ustaleń organów potwierdzonych wiarygodną dokumentacją. Przyjęte przez Sąd I instancji ustalenia co do rzeczywistej powierzchni działek kwalifikowanych do płatności znajdują swoje uzasadnienie poprzez odwołanie się do zebranego materiału dowodowego, który stanowi dokumentacja fotograficzna oraz protokoły kontroli.

W skardze kasacyjnej jej autor uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, kwestionuje ustalenia faktyczne.

W sytuacji gdy skarżący kasacyjnie nie zarzuca naruszenia przepisów postępowania ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny nie może zostać podważony.

Natomiast zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można uzasadniać kwestionując ustalenia stanu faktycznego. Jest to dopuszczalne jedynie w ramach drugiej podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naruszenia prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania pozostają w związku z ustaleniami dotyczącymi okoliczności faktycznych, niemniej jednak dla skuteczności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego niezbędne jest jednoczesne podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez niedostateczne czy błędne ustalenie i ocenę okoliczności faktycznych sprawy. Jeżeli w skardze kasacyjnej tego nie uczyniono, Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany przyjąć, że wnoszący skargę kasacyjną nie podważa ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tego zatem względu na uwagę nie zasługują zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty dotyczące niewłaściwe ustalonej (bowiem niezgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów ) powierzchni działek oraz nieprawidłowego, zdaniem skarżącego, wyniku kontroli co do stanu upraw.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie działki rolnej, której definicje określa art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji (WE ) nr 1122/2009 jako zwarty obszar gruntu na którym prowadzona jest jedna uprawa nie można utożsamiać z działką ewidencyjną, z tego między innymi powodu, że ta ostania wyznaczana jest dla celów rejestrowych i ma znaczenie informacyjne. Natomiast dla pomocy obszarowej jak już wielokrotnie w orzecznictwie była mowa istotnym jest rzeczywisty obszar gruntu na którym jest prowadzona określona uprawa (wyrok NSA sygn. II GSK 259/07).

Brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie oznacza to, że stanowisko organu jak i Sądu I instancji co do tego, że ustalona różnica w powierzchni zadeklarowanych we wniosku o płatności obszarowe działek oraz ich stan - zasadnie w świetle obowiązujących w sprawie przepisów art. 7 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego doprowadziły do rozstrzygnięcia o płatnościach obszarowych na obszarze stwierdzonym po kontroli na miejscu, który właściwie odzwierciedla obszar stanowiący podstawę do redukcji płatności JPO/UPO.

Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając w granicach skargi kasacyjnej uznał zarzuty naruszenia wskazanego w skardze art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach nieusprawiedliwione i z tego względu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).