Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 104/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Zakładu Projektowania i Usług Technicznych A i M. B. Spółka Jawna w O. w przedmiocie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. I. Zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do wydania w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt zakończonych prawomocnym wyrokiem, aktu administracyjnego w przedmiocie wniosku skarżących dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...]09.2002r., Burmistrza Miasta P. z [...]08.2002r. i Wójta Gminy W. z [...]09.2002r. ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej spółki kwotę 10 zł. ( dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 5 marca 2003 roku Zakład Projektowania i Usług Technicznych - A. i M. B. Spółka Jawna w O. wniósł "o uznanie, iż decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydanych przez: Burmistrza Miasta i Gminy B, znak[...] z dnia [...].09.2002r. Burmistrza Miasta P., znak[...] z dnia [...]08.2002r, i Wójta Gminy W., znak[...] z dnia [...]09.2002 wydane zostały z naruszeniem przepisów o właściwości i jako takie winny być uchylone w całości." Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, iż posiada interes prawny dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na to, iż ubiega się o uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej inwestycji. Wskazano na naruszenie przez organ administracyjny przepisów art. 156 § 1 kpa, art. 157 § 3 kpa, art. 35 § 2 kpa, art. 9 i art. 28 kpa.

Strona skarżąca pismem z dnia 19.11.2002r. l.dz. [...] skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła o stwierdzenie z urzędu nieważności, w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa w całości decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydanych przez Burmistrza Miasta i Gminy B. znak:[...] z dnia [...]09.2002r.; Burmistrza Miasta Pińczów, znak:[...] z dnia [...].08.2002r. i Wójta Gminy W., znak:[...] z dnia [...].09.2002r. dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia P.- G. - jako wydanych z naruszaniem prawa.

W uzasadnieniu wniosku powołano się na art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.).

Pismem z dnia 13.12.2002r., [...] strona skarżąca poinformowała SKO o wstąpieniu w prawa strony w toczącym się postępowaniu z tytułu nabycia działek leżących na trasie gazociągu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 05.02.2003r., znak:[...], [...], [...] powiadomiło Zakład Projektowania i Usług Technicznych, że nie znalazło podstaw do stwierdzenia z urzędu nieważności wymienionych wyżej decyzji.

W dniu 18.02.2003 r. pismem [...] strona skarżąca ponownie zwróciła się w trybie art. 34 ust. 3 Ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z wezwaniem do usunięcia naruszania prawa. Skarżący ponownie domagają się uchylenia w/w decyzji i podnosząc, że organ administracyjny w sposób rażący naruszył termin załatwienia sprawy, przewidziany w art. 35 § 2 kpa.

W odpowiedzi na ponowne wystąpienie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 24.02.2003r. poinformowało o podtrzymaniu stanowiska wyrażonego w poprzednim piśmie z dnia 5.02.2003r. Kolegium wskazało, że nie znajduje podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Podnosi jednocześnie, że brak było podstaw prawnych do wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, albowiem wniosek dotyczący stwierdzenia nieważności nie pochodził od strony postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wnosi o oddalenia skargi i podtrzymuje w dalszym ciągu zajęte stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 5.02.2003 r.

Wskazano, iż zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 157 § 3 kpa poprzez niewydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie nieważności decyzji nie jest trafny. SKO podaje, że wszczęło z urzędu postępowanie i przeprowadziło postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego stwierdziło, że Zakład Projektowania i Usług Technicznych - A. i M. B. Spółka Jawna w O. nie jest stroną postępowania w świetle art. 28 kpa.

Organ wyjaśnił, że niedotrzymanie dwumiesięcznego terminu załatwienia sprawy (sprawa szczególnie skomplikowana art. 35 § 3 kpa) spowodowane zostało opóźnionym nadesłaniem akt przez organ I instancji i koniecznością dokonania analizy całości dużej ilości zgromadzonych w sprawie dokumentów.

Strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 12.05.2003r. sprostowała w treści skargi "oczywistą pomyłkę w petitum skargi przez przywołanie naruszenia art.156 § 1 ust.1 i 2 k.p.a. (a nie jak mylnie napisano art.156 § 2), bowiem dalej w treści skargi powołuję się na naruszenie tego przepisu" oraz odniosła się merytorycznie do odpowiedzi na skargę.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 19.01.2006r. strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 26.01.2006r. sprecyzowała, że wniesiona skarga "dotyczy niewłaściwego działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K." W konsekwencji Sąd uznał, że jest to skarga na bezczynność SKO w K., gdyż Kolegium w odpowiedzi na wniosek strony skarżącej nie wszczęło postępowania o stwierdzenie nieważności, ani też nie wydało decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami- oznaczona dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach, gdy organy administracji publicznej są obowiązane załatwić sprawę w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu skarga jest zasadna.

Wskazać należy, iż bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 § 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani nie wykonuje czynności o których mowa w art. 36.

Rozpatrzenie przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wymagało załatwienia w sposób prawem przewidziany tj. poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Zatem Kolegium powinno wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności wskazanych przez wnioskodawcę decyzji administracyjnych (a następnie prowadzić postępowanie wyjaśniające i wydać decyzję) albo w drodze decyzji odmówić wszczęcia takiego postępowania wyjaśniającego. Załatwienie wniosku powinno nastąpić nie później niż w terminie przewidzianym w art.35 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

W razie więc bezskutecznego upływu dwumiesięcznego terminu należy uznać, że organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy.

W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchybiło wskazanemu terminowi, bowiem sprawa została wszczęta w 21.11.2002r., a zatem z chwilą złożenia przez skarżącego wniosku o uchylenie wskazanych decyzji. Tym samym uzasadniony jest zarzut skarżącego co do bezczynności organu w załatwieniu jego wniosku. O bezczynności organu administracji publicznej bowiem można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie rozpoczął postępowanie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go w terminie decyzją, postanowieniem lub innym aktem. Zaznaczyć przy tym trzeba, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Obojętne jest więc, skoro w myśl art. 35 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej ma działać bez zbędnej zwłoki, czy przekroczenie przez organ ustawowego terminu odnoszącego się do podjęcia lub dokonania czynności ma charakter zawiniony, czy też niezawiniony.

Termin przewidziany przez ustawodawcę został przez organ w niniejszej sprawie w oczywisty sposób naruszony, przy czym - co trzeba wyraźnie podkreślić - nie odniosło pożądanego skutku złożone przez skarżącego w dniu 18.02.2003r. ponowne wezwanie o wydanie decyzji merytorycznej w sprawie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.