Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 454/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 48 ust. 4 pkt 5 lit a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi M. N. (N.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania M.N. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2003 r., w wysokości: [...] zł utrzymał w mocy tę decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W złożonej do [...] Urzędu Skarbowego w C. deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2003r. Firma "A", której właścicielem był M.N. wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł.

W wyniku przeprowadzonego w w/w firmie postępowania kontrolnego stwierdzono nieprawidłowości związane z odliczeniem podatku naliczonego z faktur VAT, wystawionych przez: Firmę "B", tj. stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, co stanowiło naruszenie § 48 ust. 4 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.);. "C", tj. otrzymanych w sierpniu 2003r., co stanowiło naruszenie art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z ze zm.); "D", tj. nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, co stanowiło naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

Jednocześnie w dokonanym rozliczeniu podatku VAT za lipiec 2003r. zwiększono podatek naliczony o podatek z faktury VAT Nr [...] z [...] r., otrzymanej w lipcu 2003r., a wystawionej przez "C".

Powyższe ustalenia znalazły wyraz w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z [...] r. Nr [...], która w wyniku odwołania Strony została uchylona decyzją z [...] r. Nr [...] i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego.

W związku z powyższym organ podatkowy l instancji ponownie rozpatrzył sprawę M. N., biorąc pod uwagę wskazane przez organ odwoławczy uwagi. W niniejszej sprawie ustalił następujący stan faktyczny:

M. N. zawarł [...] r. umowę agencyjną, zgodnie z którą powierzył agentowi, tj. "E", sp. z o.o. prowadzenie w imieniu i na rzecz zleceniodawcy, tj. Firmy "A" sprzedaż paliw płynnych. Zgodnie z jej postanowieniami Agent był upoważniony do zawierania umów w imieniu Zleceniodawcy. Zleceniodawca umożliwił zaś korzystanie z wszelkich informacji niezbędnych do zwierania umów sprzedaży, a w szczególności dot. sprzedaży, cen, marż. Należności za towar od kupujących były przekazywane na podstawie faktur VAT wystawionych przez Agenta w imieniu i na rzecz Zleceniodawcy. Agent otrzymywał wynagrodzenie w formie prowizji od wartości transakcji z umów zawartych przez Niego w imieniu Zleceniodawcy. Prowizja wynosiła do 3% wartości sprzedaży netto, a rozliczenie następowało na podstawie faktur VAT wystawionych przez Agenta. Umowa została zawarta na czas określony od 1.01.2003r. do 31.12.2003r.

W toku kontroli M. N. oświadczył, iż współpraca z firmą " E" polegała na tym, że On, jako właściciel Firmy "A" posiadał koncesję na obrót paliwami płynnymi, zaś "E", Sp. z o. o. prowadziła w Jego imieniu i na Jego rzecz sprzedaż paliw płynnych. M. N. wyjaśnił, iż nie zawierał żadnych transakcji handlowych, gdyż nie był w tej branży zorientowany, nie znał cen paliw. Firma "E" wyszukiwała dostawców, przy czym kilka ofert z terenu C. wpłynęło bezpośrednio do M. N. to jest od firmy "F"; "G", "H". Transakcje w imieniu M. N. zawierał G.S. firmy "E" , faktury były wystawiane na firmę "A" i w związku z tym M. N. zatwierdzał je własnoręcznym podpisem. M. N. do obsługi stacji w P. zatrudniał w 2003 r. trzech pracowników, a w C. jednego pracownika. Do ich zadań należało przyjęcie towaru, obsługa klientów, wydrukowanie faktur oraz przyjęcie gotówki. Pieniądze na wynagrodzenia pracowników w P. oraz na koszty ponoszone z obsługą stacji i biura w C. przekazywał G. S. Pieniądze ze sprzedaży paliw odbierał G. S., które wpłacał na konto bankowe w L. oraz regulował wszystkie należności.

Na podstawie czynności sprawdzających, przeprowadzonych przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego L. w Przedsiębiorstwie "E" Sp. z o. o. ustalono, że przedmiotowe faktury zostały rozliczone w rejestrze i sprzedaży VAT i deklaracji podatkowej VAT-7. G.S. Prezes "E" potwierdził zeznania M. N., iż jego działania polegały na realizacji umowy agencyjnej zawartej z Firmą "A". Pośrednictwo to polegało na nadzorowaniu prowadzenia stacji benzynowej w P. Zeznał, iż osobiście wraz z M. N. wyszukiwał dostawców paliw. Faktury zakupu paliw wystawiane były na nabywcę, Firmę "A" i przesyłane do jej siedziby. G. S. nie podpisywał faktur dotyczących nabycia paliwa. Paliwo kupowane było m. in. od firm: "G", "I" Sp. z o. o., "F", "H", "C". Dostawcy dostarczali towar na stację w P. swoimi środkami transportu, a paliwo odbierali pracownicy zatrudnieni na stacji. Pieniądze za sprzedaż paliw G. S. w części przekazywał na konto Firmy "A", a w części regulował należności za towar, transport paliwa, dzierżawę stacji benzynowej, wynagrodzenia pracowników Firmy "A" w P.

W dniu [...] r. pracownicy [...] Urzędu Skarbowego przesłuchali w Areszcie Śledczym w K. M. N., który zeznał, że wszystkie transakcje zakupu i sprzedaży "A" sprzedaży oleju napędowego zarejestrowane w dokumentach Firmy "A" przeprowadzone zostały wyłącznie przez Firmę "E", z wyjątkiem jednej transakcji z firmy z C. Zeznał, że wszelkie koszty działalności Firmy "A" ponosiła Firma "E", która pobierała wszelkie wynikające z tej działalności należności i dokonywała płatności z dwóch kont założonych przez M. N. w L., do obsługi których była upoważniona.

"E" zajmowała się kupnem i sprzedażą paliwa - oleju napędowego, zaś M. N. opiniował jedynie dokumenty rachunkowe, tj. faktury zakupu i sprzedaży, wyciągi bankowe, kosztowe transportowe, nie wpływały natomiast do Niego umowy z poszczególnymi kontrahentami. M. N. zeznał, że jedynie firmował działalność G. S. , który to prowadził formalnie działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami płynnymi.

Organ kontrolujący ustalił na podstawie dokumentów przesłanych przez Prokuraturę Okręgową w K., iż w toku prowadzonego postępowania karnego nie przedstawiono M. N. zarzutu firmowania działalności innej osoby.

Również Prokuratura Apelacyjna w K. w piśmie z [...] r. nie potwierdziła powyższego zarzutu.

Stwierdzono także, iż M. N. zaewidencjonował w rejestrze zakupów i odliczył w deklaracji VAT-7 za lipiec 2003r. podatek naliczony z faktury VAT Nr [...] z [...] r. wartość netto: [...] zł., podatek VAT wg stawki 22%: [...] zł., dokumentującej zakup oleju napędowego, wystawionej przez "B".

Na podstawie informacji uzyskanej od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. kontrolujący stwierdzili, iż M. K. w toku przesłuchania przyznał się do wystawiania "pustych" faktur oraz oświadczył, że tylko firmował swoim nazwiskiem sprzedaż paliw, a faktycznie prowadzeniem wszystkich spraw związanych z działalnością firmy zajmował się jego znajomy, M.S.

Podatnik zaewidencjonował w rejestrze zakupów i odliczył w deklaracji VAT-7 za lipiec 2003r. podatek naliczony z faktur VAT, wymienionych szczegółowo w protokole z kontroli na łączną kwotę netto: [...] zł., podatek VAT wg stawki 22%: [...] zł., dokumentujących zakup usług zgodnie z umową [...], wystawionych przez "D".

Ustalono, iż M. N. zawarł [...] r. z w/w Firmą umowę Nr [...], której przedmiotem było pozyskiwanie producentów (...) oraz (...) na Białorusi i zabezpieczenie środków transportu na rzecz Zleceniodawcy.

W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, iż pracownikom [...] Urzędu Skarbowego w C. nie udało się przeprowadzić czynności kontrolnych u wystawcy przedmiotowych faktur, nie zgłaszał się na wezwania doręczone pełnoletniemu domownikowi. Siostra J. J. poinformowała, iż brat przebywa na Białorusi. Ustalono także, iż J. J. w złożonej deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 2003r. wykazał m. in.: wartość netto sprzedaży opodatkowanej wg stawki 22% - [...] zł. i podatek VAT od tej sprzedaży [...] zł.

Podatnik zaewidencjonował w rejestrze zakupów i odliczył w deklaracji VAT-7 za lipiec 2003r. podatek naliczony z faktur VAT, wymienionych szczegółowo w protokole z kontroli na łączną kwotę netto: [...] zł., podatek VAT wg stawki 22%: [...] zł., dokumentujących zakup oleju napędowego, wystawionych przez "G".

W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. wydał dla "G" decyzję w przedmiocie określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2003r. Ustalono, że S. P. ujął podatek VAT z przedmiotowych faktur VAT w rozliczeniu deklaracji VAT-7, zatem w wyliczeniu podatku należnego uwzględniono podatek VAT z faktur sprzedaży wystawionych dla Firmy "A" .

Kontrolujący ustalili także, iż w postępowaniu karnym postawiono podatnikowi m. in. zarzut popełnienia przestępstwa określonego:

- w art. 273 w związku z art. 91 § 1 kodeksu karnego przez to, że w okresie od stycznia do lipca 2003 r. działając w warunkach ciągu przestępstw wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu posługiwał się dokumentami, w których poświadczono nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne - rzeczywistego obrotu gospodarczego,

- w art. 271 § 3 kodeksu karnego w związku z art. 12 kodeksu karnego przez to, że w okresie od stycznia do lipca 2003r. działając w warunkach ciągu przestępstw wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poświadczał nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne,

- w art. 273 w związku z art. 12 i 65 kodeksu karnego przez to, że w okresie od lipca 2003 r. do maja 2004 r. w C. wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach zorganizowanej grupy przestępczej używał dokumentów, w których poświadczono nieprawdę, co do okoliczności prawnej w postaci m. in. faktur VAT .

Powyższe zarzuty dotyczyły m. in. w/w faktur VAT, wystawionych przez firmy: "B", "D"; "G".

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ l instancji uzupełnił materiał dowodowy o materiały z postępowania karnego, przeprowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K., tj. protokoły przesłuchań podejrzanych: M. N. z [...] r., [...]., i [...] r., [...].,[...].,[...]r., [...] r., [...] r., i G. S. z [...] r., [...] r., [...]., [...] r., [...] r., [...] r.

Z zeznań tych wynikało, iż współpraca pomiędzy wyżej wymienionymi osobami została nawiązana z uwagi na fakt, że Pan N. posiadał koncesję na obrót paliwem, jednakże żaden z podejrzanych nie stwierdził, że Firma "A" jedynie firmowała działalność prowadzoną przez P. S. lub inne osoby.

W trakcie przesłuchań M. N. potwierdził fakt zawarcia umowy agencyjnej z "E" i realizacji tej umowy w zakresie wskazanym wcześniej. Opisał także faktyczną działalność prowadzonej przez siebie firmy, która polegała na uczestniczeniu w procederze wprowadzania do obiegu paliwa pochodzącego z nieznanego, nielegalnego źródła. Zeznał, iż P. S. prowadził stację paliw w P., tzn. "po Jego stronie" były wszystkie koszty i zyski. Do kosztów należały: pensje pracowników, czynsz za stację paliw, koszty biura "A" w C., biuro rachunkowe i inne koszty. Zysk ze sprzedaży paliw przypadał G. S, natomiast M. N. brał jedynie 2 grosze od litra paliwa wskazanego na fakturze. M. N. kontrolował dokumentację związaną z fakturami sprzedaży i zakupu. Stwierdził, iż na podstawie codziennych rozmów telefonicznych z pracownikami stacji benzynowej w P. kontrolował ilości oleju napędowego. Pracownicy stacji przekazywali telefonicznie i faksem ilości sprzedanego paliwa i ewentualną dostawę wg faktur, a On sporządzał analizy kosztowe, ilościowe zakupionego i sprzedanego paliwa, nadzorował prowadzenie księgowości firmy. Nie miał bezpośredniego kontaktu z dostawcami paliwa, faktury do podpisu przedstawiał Mu G. S. i On regulował należności finansowe. M. N. firmę, od której "kupował dla G. S. paliwo" sprawdzał w urzędach skarbowych. Wysyłał także do tych firm pisma z prośbą o potwierdzenie transakcji, gdyż obowiązek ten wynikał z przepisów prawa. Wyjaśnił, iż kontrolował legalność i prawdziwość transakcji, nie chcąc zostać tzw. "słupem".

W zakresie Firmy "B" podejrzany zeznał, iż firma ta złożyła w lipcu 2003r. ofertę sprzedaży oleju napędowego, w efekcie której M. N. wskazał M. K. odbiorcę oleju napędowego, który On oferował i otrzymał z tego tytułu prowizję. Była to firma z W., której nazwy nie pamiętał. Wyjaśnił, iż następnego dnia pojechali do W., gdzie okazało się, że firma kupująca olej napędowy zażądała od M. K. koncesji, której nie miał. Koncesję posiadał M. N., więc aby nie ponosić dodatkowych kosztów wypisał fakturę zakupu oleju napędowego na swoją firmę od Firmy "B", a następnie drugą fakturę sprzedaży tego oleju z Firmy "A" do firmy w. Płatność za towar była dokonana w biurze kupującego, M. N. otrzymał gotówkę do ręki, którą następnie przekazał M. K., pomniejszoną o prowizję.

Odnośnie transakcji zawartych z "D", M. N. zeznał w dniu [...] r., iż właściciela firmy znał od wielu lat. Kontakt handlowy zawarty z J. J. dotyczył dostawy (...) z Białorusi, gdyż był on importerem drewna z tego kraju. Stwierdził, iż J. J. otrzymał pieniądze za dostarczony towar. Z kolei w dniu [...] r. przesłuchiwany wyjaśnił, iż zaproponował J. J. kontrakt na dostawę (...) do Norwegii. Podpisał umowę o współpracę, polegającą na znalezieniu na Białorusi producenta europalet. Przekazał na ten cel pieniądze w kwocie ok. [...] zł za poniesione koszty delegacji na Białorusi. J. J. wystawił w lipcu 2003 r. trzy faktury o nr [...] na łączną kwotę ok. [...] zł.

W zakresie firmy "G" zeznano w dniu [...] r., iż podczas wizyty na początku 2003r. w biurze J. M., J. M. albo obecni tam dwaj lub trzej mężczyźni, zaproponowali sprzedaż oleju napędowego z firmy "G". Osoby te poinformowały, że gdy G. S. zakupi od nich paliwo, a M. N. wystawi faktury zakupu od tej firmy to M. N. otrzyma 1 gr. za każdy litr oleju napędowego, wskazanego w fakturze. M. N. zgodził się i po paru dniach przyjechał doń J. L. i mówiąc, iż będzie "obsługiwał" Firmę "G". Przesłuchiwany wyjaśnił, iż S.P. widział dwa razy i raz był pod siedzibą Firmy "G", gdzie czekał na niego właściciel Firmy w towarzystwie tych dwóch mężczyzn, których spotkał w biurze J. M. Otrzymał wówczas od nich dokumenty księgowe. Zaznaczył, iż nigdy nie chciał iść do siedziby firmy "G" i nie zdziwiło Go, że nie było na budynku żadnego szyldu informującego o jej siedzibie. W tych transakcjach najważniejsze było, aby wszystko zgadzało się księgowo i tak było. Potrzebne dokumenty przywoził J. L. lub albo M. N. znajdował w kopercie, w skrzynce, na drzwiach swojego biura. Nigdy nie dzwonił do Firmy "G", ponieważ cokolwiek potrzebował to kontaktował się w tej sprawie z G.. S. lub J. L. Natomiast w toku przesłuchania przeprowadzonego [...] r. podejrzany M. N. stwierdził, iż S. P. zaproponował współpracę w zakresie handlu paliwami do kwoty [...] Euro. Przywiózł osobiście do siedziby "A" dokumenty swojej Firmy, tj. NIP, Regon, zaświadczenie o działalności gospodarczej, z których M. N. sporządził kserokopie, które przekazał G.. S. Według tych zeznań faktury wręczał S. P. przed biurem "G" lub G. S. przywoził je do biura "A".

G. S. przesłuchiwany zeznał zaś, iż działał na podstawie zawartej pomiędzy firmami "A" i "E" umowy agencyjnej i nadzorował sprzedaż paliw i oleju napędowego na stacji paliw w P., którą to firma "A" dzierżawiła i zatrudniała pracowników. Jako reprezentant "A" nie zajmował się księgowością. Raz w miesiącu M. N. przekazywał mu ile trzeba zapłacić składek wobec ZUS-u za pracowników, podatków od towarów i usług i podatku dochodowego do Urzędu Skarbowego w C. Ponadto zeznał, iż dostawy paliwa przychodziły do stacji w P., natomiast wszystkie faktury do siedziby Firmy "A". W skali miesiąca były to dostawy rzędu kilku do kilkunastu tysięcy litrów paliwa, które załatwiał A.K., dla którego to paliwa nie było faktur zakupu. G S. wyjaśnił, iż faktury te organizował M. N. i według jego wiedzy opłata za litr paliwa ujęty w takiej fakturze wynosiła 12-13 groszy. Cena zakupu "lewego" paliwa była niższa o 30-40 gr. na litrze od ceny rynkowej "(...)", a sprzedawane było ono po 2-3 gr. taniej, aniżeli sprzedawał je "(...)".

G. S. wyjaśnił także, iż jego praca polegała na informowaniu M. N., kiedy i na jaką ilość "lewego" paliwa ma być wystawiona faktura z zyskiem dla "E", od 1 do 3 % obrotu stacji. Ponadto do jego obowiązków należało: sprawdzanie stanów magazynowych, nadzoru nad fakturami wystawianymi przez pracowników stacji z tytułu sprzedaży na niej paliwa, nadzoru nad legalizacją zbiorników i dystrybutorów, nad odbiorem gotówki, zajmowaniem się wpłatami na ZUS i inne rzeczy.

Wyjaśnił ponadto, że A.K. był na miejscu, na stacji paliw w P. i mierzył ilości dostarczanego paliwa, który nigdy nie ujawnił swoich źródeł, ale paliwo było transportowane samochodami z numerami rejestracyjnymi z terenu całego kraju. Z tymi transportami nie było nigdy świadectw jakości, ale M. N. zapewniał, że są one dostarczane wraz z płatnościami za faktury.

Zeznał, iż faktury dla Firmy "A", jako sprzedawcy oleju napędowego na, które nie było pokrycia towarowego wystawiał p. M. - pełnomocnik Firmy "F", a także firmy: "J", "G", "I" "H", "K" "L"" sp. z o. o. "B".

G. S. wyjaśnił, iż stosunek procentowy sprzedaży nielegalnego paliwa do całości obrotu był zmienny, ale najczęściej wynosił " pół na pół".

Wobec stwierdzenia w oparciu o przesłuchanie G. S. z [...] r. iż A. K.- główny dostawca paliwa nieznanego pochodzenia nie żyje organ stwierdził brak możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika Strony z [...] r. dot. przesłuchania świadków pracowników stacji paliw w P.: P. K., A. M. i M. organy podatkowe dokonały przesłuchań tychże osób.

A. M. zeznał, iż był zatrudniony na w/w stacji w okresie letnim 2003r., tj. ok. 5 miesięcy przez M. N. Oprócz niego na stacji zatrudnione były 4 osoby, w tym G. S., który zajmował się nadzorem stacji, poprzez kilkakrotne wizyty w ciągu dnia. Do jego obowiązków należało tankowanie paliwa, utrzymywanie porządku na stacji, pomoc przy przyjmowaniu towaru w cysternach. W trakcie przesłuchania nie podał bliższych informacji dot. dostawców i nabywców paliwa, dokonywanych płatności, faktur; zgodności ilości przyjętego paliwa z ilością zafakturowaną na fakturach, współpracy pomiędzy G. S., a M. N.

Dowodu z przesłuchania świadka M.M. nie przeprowadzono gdyż pomimo dwukrotnego wezwania nie zostały one podjęte.

W świetle tak ustalonego stanu faktycznego organ podatkowy l instancji stwierdził, iż nie miało miejsca firmowanie przez M. N. działalności osoby trzeciej – G.S. Obaj panowie potwierdzili fakt zawarcia umowy na świadczenie usług agencyjnych w zakresie opisanym powyżej. W wyniku analizy złożonych zeznań, organ zauważył, iż działalność ta polegała na uczestniczeniu w procederze wprowadzania do obiegu paliwa pochodzącego z nieznanego, nielegalnego źródła .

Zdaniem organu podatkowego I instancji zgromadzone dowody nie pozwalają na stwierdzenie, że M. N. nie posiadał wiedzy na temat rozmiarów działalności prowadzonej w ramach Firmy "A", że nie miał wiedzy na temat transakcji zawieranych przez G. S. Wprost przeciwnie, zeznania G. S. wskazują na to, że M. N. uczestniczył aktywnie w nielegalnym procederze załatwiania "pustych" faktur VAT, które miały uwiarygodnić pochodzenie sprzedanego paliwa, a tym samym zalegalizować nielegalny obrót paliwem. Biorąc powyższe pod uwagę organ podatkowy stwierdził, iż późniejsze wyjaśnienia strony dot. rzekomego firmowania działalności G. S. nie mają poparcia w posiadanym materiale dowodowym. Również Prokuratura Okręgowa w K. nie postawiła M. N. zarzutu firmowania działalności innej osoby.

W świetle tak ustalonego stanu faktycznego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2003r. w oparciu o wynikający z dokumentów źródłowych tj. faktur VAT i umowy agencyjnej uznając iż to M. N. prowadził działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami .

Odnośnie transakcji zawartych z ""B" i "G", organ l instancji uznał, iż podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, co stanowiło naruszenie § 48 ust. 4 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.).

W odniesieniu do faktury VAT, wystawionej przez "C" stwierdził, iż rozliczenie w lipcu 2003r. faktury VAT otrzymanej w sierpniu 2003r. stanowiło naruszenie art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.).

Jednocześnie w dokonanym rozliczeniu zwiększono podatek naliczony o podatek z faktury VAT Nr [...] z [...] r., otrzymanej w lipcu 2003r.

W zakresie transakcji zawartych z "D" organ l instancji uznał, iż podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji działając na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) organ podatkowy l instancji określił podatek od towarów i usług za lipiec 2003r. w decyzji z [...] r.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa podatkowego: art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na niepełnym zebraniu materiału dowodowego i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niewyjaśnieniu okoliczności transakcji zawartej z "G" i zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka G. S.; art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na dokonaniu błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w sposób sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, co do oceny transakcji zawartej pomiędzy Firmami: "A" i "B"; art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na określeniu zobowiązania podatkowego, pomimo jego przedawnienia ponad kwotę [...] zł; art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego błędną wykładnie; § 48 ust. 4 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez błędne zastosowanie tego przepisu do oceny transakcji pomiędzy "A" i "B".

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i argumentów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty w nim zawarte nie zasługiwały na uwzględnienie. Uznając zatem za prawidłowe dokonane przez organ l instancji ustalenia, decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał sporną decyzję w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. powielając zarzuty podniesione w odwołaniu. Jednocześnie pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 122 i 187 § 1 ustawy. Ordynacji podatkowej polegające na niepełnym zebraniu materiału dowodowego i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niewyjaśnieniu okoliczności transakcji zawartej z "G", zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka G. S., a także ustalenia czy M. N. można przypisać działanie w złej wierze w zakresie zaliczenia w poczet kosztów należności wynikających z faktur, które mogły dokumentować fikcyjny obrót gospodarczy.

Przytaczając ustalenia organów podatkowych odnośnie kontrahenta "B" oraz zeznania przesłuchiwanych w tym zakresie osób, pełnomocnik stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był w zupełności wystarczający do dokonania pełnej analizy transakcji i pozwalał na przyjęcie tezy, że transakcja ta była całkowicie zgodna z prawem, a dokumentująca ją faktura nie była fakturą fikcyjną. Zaznaczył, iż w świetle przepisów prawa cywilnego, regulujących kwestie przenoszenia prawa własności oraz posiadania, transakcja ta była całkowicie legalna i uzasadniona gospodarczo, gdyż nabywca uzależnił nabycie towaru od posiadania koncesji na obrót paliwami, a taką koncesję posiadał tylko M. N. Nie ma zatem powodu aby kwestionować tę transakcję w świetle przepisów podatkowych i uznawać ją za fikcyjną. Podniósł również, iż organy podatkowe naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej, przekraczając zasadę swobodnej oceny dowodów, a dokonana ocena stanu faktycznego była sprzeczna z przepisami prawa cywilnego i doświadczeniem życiowym oraz zasadami logiki. Pełnomocnik stwierdził, iż gdyby Podatnik nie kupił uprzednio paliwa od "B", to paliwo to nie zostałoby sprzedane warszawskiemu nabywcy, zatem udział firmy "A" był niezbędny do przeprowadzenia tej transakcji. Poza tym zaznaczył, iż jeżeli przyjąć, że transakcja sprzedaży pomiędzy "A", a "B" nie miała miejsca, to konsekwentnie należałoby przyjąć, że transakcja pomiędzy "A", a nabywcą paliwa z W. również nie miała miejsca i w związku z tym należałoby pominąć skutki podatkowe transakcji przy ustalaniu wysokości podatku należnego, a zaniechanie w tym zakresie świadczy o braku konsekwencji ze strony organu podatkowego.

Odnośnie faktur, wystawionych przez "G", pełnomocnik stwierdził, iż organy podatkowe oparły się wyłącznie na kopiach protokołów przesłuchań M. N., G. S. i S. P., złożonych w toku prowadzonych przeciwko nim postępowań karnych, a podejrzani składając takie zeznania nie mają obowiązku mówienia prawdy, gdyż nie są pouczani o obowiązku mówienia prawdy, a w razie stwierdzenia, że ich wyjaśnienia nie są prawdziwe nie można pociągać ich z tego tytułu do jakiejkolwiek odpowiedzialności. Ponadto składając zeznania w sprawie tak skomplikowanej i wielowątkowej, jak sprawa o przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i "prania brudnych pieniędzy" można celowo pomawiać inne osoby w celu umniejszenia swojego udziału w zarzucanym przestępstwie.

Pełnomocnik zwrócił także uwagę, że strona postępowania została pozbawiona możliwości udziału w przesłuchaniu osoby, której zeznania zostały wykorzystane w prowadzonym przeciwko Niej postępowaniu. Zaznaczył, iż w szczególności organ podatkowy mógł przesłuchać w charakterze świadka G. S. na okoliczność przeprowadzenia tych transakcji. Podniósł, iż z ustalonego stanu faktycznego wynikało, iż w rzeczywistości działalnością firmy "A" w zakresie obrotu paliwami zajmował się G. S., który organizował dostawy paliw i sprzedaż na stacji w P. Organy nie zakwestionowały faktu, że na w/w stacji znajdowała się taka ilość paliwa, jaka wynikała z dokumentów księgowych, a jedynie fakt realizacji dostawy przez podmiot wskazany na fakturze. Dlatego biorąc pod uwagę zeznania M. N., iż zajmował się obiegiem dokumentów księgowych, natomiast obrotem paliwem zajmował się G. S. można wywnioskować, że M. N. mógł nie wiedzieć, że Firma "G", która wystawiała i dostarczała mu faktury oraz terminowo i rzetelnie płaciła podatki nie była rzeczywistym dostawcą paliwa, a jedynie dokumentowała nieistniejące transakcje. Okoliczność ta, zdaniem Pełnomocnika, winna zostać wyjaśniona w toku prowadzonego postępowania, gdyż ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z 6.07.2006r. C-439/04 i C-440/04. W orzeczeniu tym ETS stanął na stanowisku, że gdy podatnik działał w dobrej wierze, to nie można go pozbawić prawa do odliczenia podatku. Dlatego też dla oceny prawa podatnika do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony ma znaczenie wiedza podatnika i jego świadomość co do oszukańczego charakteru danej transakcji. Wobec powyższego to na organie podatkowym ciąży obowiązek wykazania, że dobrej wiary przypisać mu nie można. Stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, o ile wskazuje na fakt wystawiania przez Firmę "G" tzw. "pustych" faktur, to nie daje podstaw do przyjęcia, że M. N. wiedział o oszukańczym charakterze działań Firmy "G" i miał świadomość księgowania "pustych" faktur. W dalszej części uzasadnienia skargi, Pełnomocnik stwierdził, iż postanowienie prokuratora o przedstawieniu P. M.N. zarzutu poświadczenia nieprawdy w wystawianych dokumentach lub też posługiwania się dokumentami poświadczającymi nieprawdę, co do rzeczywistego obrotu gospodarczego, nie może być wystarczającym dowodem na okoliczność poświadczenia nieprawdy przez stronę, gdyż w postępowaniu karnym obowiązuje zasada domniemania niewinności, która rozciąga się również na postępowanie podatkowe. Organ podatkowy uzyskał odpisy protokołów przesłuchań osób w postępowaniu karnym, ale z treści uzasadnienia decyzji nie wynika, czy w toku postępowania analizowano i na jakiej podstawie M. N. postawiono zarzut tej treści. Treść cytowanych wyjaśnień wskazuje, że część podejrzanych (G. S., R.S.) pomawia M. N. o posługiwanie się dokumentami, poświadczającymi nieprawdę. Jednakże postępowanie karne nie weszło jeszcze w fazę postępowania sądowego i w dalszym ciągu toczy się postępowanie przygotowawcze i nie został sporządzony akt oskarżenia. W zakresie transakcji zawartych z "D", pełnomocnik dodatkowo podniósł, iż z treści wyroku NSA z 10.11.1999r. sygn. akt l SA/Lu 1030/1998 wynika, że koszty "celowe" to nie tylko takie koszty, które łączą się z faktycznym osiągnięciem przychodu, ale również i takie, których poniesienie było podporządkowane osiągnięciu przychodu, lecz zamierzony skutek nie został osiągnięty. W ocenie Strony nie można odmówić podatnikowi prawa zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, tylko na tej podstawie, że zamierzony kontrakt dla przygotowania, którego podatnik poniósł dany wydatek nie doszedł do skutku. Pełnomocnik nie zgodził się również z argumentem organu II instancji, że w 2003r. podatnik nie uzyskiwał żadnych przychodów z handlu drzewem, a jedynie przychody z obrotu paliwami, Stwierdził, iż jednym z przedmiotów działalności Firmy "A" był eksport i import, a w 2002r. podatnik eksportował już drewno z Polski do Norwegii i miał doświadczenie w handlu drzewem.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w spornej .

Organ zauważył, przy tym, iż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. A zatem uwzględniając powyższe, dla zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2003r. upływ terminu przedawnienia teoretycznie nastąpił z dniem 31.12.2008r. Jednakże dla zobowiązań, które ulegają przedawnieniu, przepisy Ordynacji podatkowej w art. 70 § 2, 4, 6 i 8 przewidują sytuacje, w których następuje zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia. I tak w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w C. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, na wniosek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z [...] r. (wpływ do sądu [...] r.), wpisał dnia [...] r. hipotekę przymusową kaucyjną w kwocie [...] zł. w dziale IV Księgi Wieczystej nr [...] na nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], a stanowiącej udział w [...] części nieruchomości M.N.. Zgodnie zaś z art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.) wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu - od chwili wszczęcia tego postępowania. A zatem w rozpatrywanej sprawie moc wpisu hipoteki przymusowej należy ocenić na dzień złożenia przez organ podatkowy wniosku o ustanowienie hipoteki, tj. [...] r.

W odniesieniu do powołanego w skardze orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z 6.07.2006r. C-439/04 i C-440/04, w którym ETS stanął na stanowisku, że gdy podatnik działał w dobrej wierze, to nie można go pozbawić prawa do odliczenia podatku to organ odwoławczy zaznaczył, iż w rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania podatkowego było prawidłowe rozliczenie podatku od towarów i usług za lipiec 2003r., a więc dotyczyło stanu faktycznego zaistniałego przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polski do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. Orzecznictwo ETS w zakresie podatku od wartości dodanej powstało w oparciu o wykładnię Dyrektyw VAT. Cele nakreślone w tych wspólnotowych aktach prawnych wiążą Polskę dopiero od dnia akcesji, tj. od dnia 1 maja 2004 r. Ani te akty prawne, ani też orzecznictwo ETS nie mają mocy wstecznej i nie mogą obejmować okresu sprzed przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. W związku z powyższym, w odróżnieniu od ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, dopiero ustawa o VAT z 2004r, obowiązująca od 1 maja 2004r. odzwierciedla cele Dyrektyw VAT, odnoszące się do podatku od wartości dodanej. Nadmieniono, iż Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 19 kwietnia 2004r. sygn. akt l PK 489/03 wskazał, że do dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej nie miała zastosowania zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego. Z tego względu obowiązek prowspólnotowej wykładni przepisów prawa polskiego, stosowanego do stanów faktycznych opartych na zdarzeniach zaszłych przed dniem akcesji, nie może prowadzić do skutku contra legem w stosunku do obowiązujących w tym czasie przepisów polskich lub niestosowania tych przepisów, nawet gdyby były one niezgodne z treścią i celami aktów wspólnotowych. Zastosowanie Dyrektyw VAT, jak i wprost tez z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości do stanu faktycznego zamkniętego przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej oznaczałoby złamanie zasady lex retro non agit (ustawa nie działa wstecz).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę realizują stosując kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2) P.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) lub w innych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie składu orzekającego Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Sąd uznaje za udowodnione ustalenia faktyczne, zawarte w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. jako, że znajdują one potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy i przyjmuje je za własne.

Na wstępie zauważyć należy, iż kontrolując sporną decyzję Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego, iż zobowiązanie w podatku VAT za lipiec 2003r. w spornej sprawie nie przedawniło się. Biorąc bowiem pod uwagę to, iż Sąd Rejonowy w C. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, na wniosek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z [...] r., którego wpływ do sądu odnotowano [...] r., wpisał [...] r. hipotekę przymusową kaucyjną w kwocie [...] zł. w dziale IV Księgi Wieczystej nr [...] na nieruchomości położonej w C. stanowiącej udział w [...] części nieruchomości M.N, do takiego wniosku dojść należy. Uwzględnić bowiem trzeba zarówno art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, z którego to wynika, iż wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu,(....) jak i regulacje z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, (...).Skoro upływ terminu przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za styczeń 2003 r. upływał z dniem 31 grudnia 2008r., a wniosek o wpis hipoteki przymusowej złożono [...] r i hipoteka przymusowa kaucyjna została w księdze wieczystej wpisana tym samym zobowiązanie w podatku VAT za styczeń 2003r nie uległo przedawnieniu. Zatem organy podatkowe obu instancji mogły orzekać w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku VAT za wskazany okres rozliczeniowy wobec M. N.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi orzeczenie o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT o nr: [...] z [...] r., na kwotę [...] zł wartość netto podatek VAT wg stawki 22% [...] zł wystawionych przez "B" dokumentujących zakup oleju napędowego, z faktur VAT nr [...] z [...] r., nr [...], nr [...] na łączną kwotę [...] zł wartość netto i podatek VAT wg stawki 22% [...] zł wystawionych przez "D" dokumentujących usługi zgodnie z umową [...], której przedmiotem było pozyskanie producentów tarcicy, oraz (...) na Białorusi i zabezpieczenie środków transportu na rzecz zleceniodawcy, z faktur VAT nr [...] z [...] r. i nr [...] z [...] r. wystawionych przez "G" dokumentujących zakup oleju napędowego na łączną kwotę netto [...] zł i podatek VAT wg 22 % stawki [...] zł.

Podnieść też trzeba, iż nie jest sporne, iż działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwem prowadził M. N. Wobec zawartej umowy agencyjnej ze sp. z o.o. "E" upoważniającej do prowadzenia w imieniu i na rzecz M. N. do sprzedaży paliw płynnych łącznie z zawieraniem umów w imieniu zleceniodawcy – firmy "A" M. N. i wystawiania faktur, czynności w tym zakresie wykonywał G. S., otrzymując z tego tytułu prowizję w określonej wysokości. Jak wynika z akt sprawy z wyjątkiem transakcji z firmą "B", która to w niniejszej sprawie jest sporna, wszystkie transakcje dotyczące zakupu i sprzedaży oleju napędowego zarejestrowane w dokumentach "A" były przeprowadzone przez "E". "E zajmowała się zakupem i sprzedażą paliw. M N. zajmował się natomiast sprawami związanymi z księgowością zdarzeń dotyczących obrotu paliw przez firmę "A" w szczególności sporządzał analizy kosztowe i ilościowe zakupionego i sprzedanego paliwa, kontaktował się z biurem rachunkowym obsługującym firmę "A", uczestniczył w dokonywaniu płatności, przekazywał informacje do "E" co do wysokości należnych zobowiązań wobec ZUS i organu podatkowego I instancji jakie należało uregulować z tytułu prowadzonej przez "A" działalności gospodarczej.

Przypomnieć także należy, że organy podatkowe uznały, iż część spornych faktur co, do których pozbawiono podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wymienionymi w fakturach podmiotami.

W uzasadnieniu decyzji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazały art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) raz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 27 poz. 268).

W odniesieniu zaś do transakcji z "D" organy uznały, iż podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W tym miejscu należy wskazać, że art. 19 ustawy podatkowej statuuje podstawową zasadę funkcjonującą w rozliczeniu podatku od towarów i usług, polegającą na obniżeniu kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług (ust. 1), przy czym ustawodawca zastrzegł, iż kwota podatku naliczonego musi stanowić równowartość sumy kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (ust. 2).

Wykładnia gramatyczna przedstawionych uregulowań prawnych wskazuje jednoznacznie, iż podatek naliczony musi wynikać z faktur stwierdzających nabycie towarów i usług. Ponadto ust. 3a) stanowi, iż obniżenie kwoty podatku należnego, o której mowa w ust. 1 i 2 nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu nabycia towaru lub wykonania usługi, a zatem oczywistym jest, iż odliczenie podatku naliczonego musi wynikać z faktury stwierdzającej faktyczne nabycie towaru lub usługi wykonanej. Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż w świetle uregulowań zawartych w § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Z powołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, że faktura stanowiąca podstawę do skorzystania z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę lub sprzedaż. Prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru bądź usługi stwierdzonych tym dokumentem. Takie też stanowisko wyrażone zostało w wyroku NSA z dnia 6 września 2006 r. sygn. akt I FSK 780/07 (Baza LEX nr 467787).

To, czy do nabycia towaru lub usługi faktycznie doszło, jaka była treść zawartej transakcji, podlega ocenie organów analizujących wiarygodność przedłożonych im dokumentów (m.in. deklaracji podatkowych, rejestrów sprzedaży, faktur) i to nie tylko pod względem formalnym, ale i materialnym. Dlatego, zgodnie z art. 19 ustawy podatkowej w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały wykonane przez danego, konkretnie w niej określonego podatnika i w sposób w nich opisany - to faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Nie są materialnie poprawne.

Faktury wystawione formalnie przez zarówno "B" i "G" takiego warunku zaś nie spełniają. Do takich wniosków prowadzą materiały zgromadzone przez organy w toku postępowania. Ustalenia na ich podstawie dokonane dotyczące wymienionych firmy zdaniem Sądu są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości.

Faktura wystawiona przez "B" nie dokumentuje faktycznej sprzedaży oleju napędowego pomiędzy podmiotami w niej wskazanymi. Inaczej mówiąc faktura ta nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego jaki miał miejsce w odniesieniu do transakcji nią udokumentowanej.

Jak wynika z protokołu przesłuchania M. N. dokonanego przez funkcjonariuszy CBS KGP w C. z [...] r. skarżący wskazał, iż w odniesieniu do firmy "B" firma ta złożyła mu w lipcu 2003r. ofertę sprzedaży oleju napędowego. M. N. za uczestnictwo skutkujące zbyciem oleju napędowego przez "B" miał otrzymać prowizję. Następnie po otrzymaniu oferty skontaktował się z M. K. informując go o odbiorcy oleju napędowego w odniesieniu do towaru, który to został zaoferowany mu do sprzedaży. Jak wyjaśnił, była to firma z W. Po przyjeździe do W. po uzgodnioną prowizję po dokonanej transakcji przez "B" okazało się, iż firma z W., która zakupiła olej od firmy "B" zażądała koncesji na sprzedaż oleju, której firma "B" nie podsiadał. To skutkowało tym, iż wobec faktu, iż takową koncesję posiadał M. N., wypisał on fakturę na zakup oleju napędowego na firmę " A" od firmy "B", a następnie drugą fakturę sprzedaży tegoż oleju przez firmę "A" do firmy z W. Płatność za towar była dokonana w biurze kupującego, M. N. otrzymał gotówkę do ręki, którą następnie przekazał M.K., pomniejszoną o prowizję. Wskazany mechanizm działania M. N. w opisanym wyżej zakresie wprost świadczy zatem o tym, iż w rzeczywistości "A" M. N. nie dokonało zakupu oleju napędowego od "B", a następnie nie dokonało jego sprzedaży na rzecz firmy z W. Wystawienie formalnie faktur VAT nastąpiło jedynie z uwagi na fakt posiadania koncesji na sprzedaż paliw przez M. N. Działania jakie podjął M. N. w zakresie "transakcji gospodarczej" z "B" objętej sporną fakturą nie były faktycznym od tej firmy zakupem oleju napędowego , a zatem nie mogły być udokumentowane sporną fakturą VAT. Dodać należy, iż M.K. sam w swych zeznaniach potwierdził fakt wystawiania "pustych faktur" to jest faktur dokumentujących sprzedaż bez pokrycia towarowego.

Słusznym jest również stanowisko co do braku prawa do odliczenia przez skarżącego z faktur wystawionych przez "G" z siedzibą w C. dokumentujących zakup oleju napędowego. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika bowiem, iż pod szyldem firmy "G" prowadzona była działalność w zakresie obrotu paliwem, lecz osobiście nie robił tego S.P. Ograniczał się do firmowania transakcji gospodarczych, których w rzeczywistości nie przeprowadził, a które to miały uwiarygodniać nielegalny obrót towarem i legalizować jego pochodzenie . Faktury z tytułu transakcji wystawiały osoby trzecie, zaś S. P. niektóre jedynie z nich podpisywał. Z zeznań S. P. złożonych w trakcie postępowania karnego jednoznacznie wynika, że działalność gospodarcza przez niego nie była prowadzona. S.P. zeznał, iż na polecenie innych osób, których wcześniej nie znał, za pieniądze założył na własne nazwisko Firmę "G" oraz konta w Banku (...), Banku (...) i (...). Jako właściciel Firmy podpisywał dokumenty, które przedkładano Mu do podpisu; mogło to być pełnomocnictwo do kont bankowych oraz faktury VAT. Stwierdził, iż sam nie wystawiał faktur VAT. Wypłacał pieniądze z kont bankowych i przekazywał je pod bankami odpowiednim ludziom.

Nie można także tracić z pola widzenia w przedmiotowej sprawie faktu, iż decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. określił S.P. zobowiązanie w podatku VAT za lipiec 2003r w kwocie [...] zł . W decyzji tej organ stwierdził iż S. P. zawyżył podatek należny ujmując do opodatkowania zdarzenia gospodarcze opisane fakturami o nr [...] z [...] r i nr [...] z [...] r. wystawione dla podmiotu "A" M. N. . Stwierdził przy tym jednoznacznie, iż S.P. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług, gdyż nie dokonywał na własny rachunek i we własnym imieniu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 2 ustawy o podatku VAT. Tym samym nie powstał obrót w rozumieniu art. 15 ust. 1 i nie powstał obowiązek podatkowy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest także pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT nr [...] z [...] r., nr [...], nr [...] na łączną kwotę [...] zł wartość netto i podatek VAT wg stawki 22% [...] zł wystawionych przez "D" dokumentujących usługi zgodnie z umową [...], której przedmiotem było pozyskanie producentów tarcicy, oraz (...) na Białorusi i zabezpieczenie środków transportu na rzecz zleceniodawcy. Faktury dokumentujące opisane w nich zdarzenia gospodarcze, zdaniem organów podatkowych zostały wystawione związku z wydatkami na nabycie towarów i usług, które to wydatki nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Organy jako podstawę prawną swego działania wskazały art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Sąd po zapoznaniu z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy ocenę organów w tym zakresie podziela. Zgodnie z art. 25. ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika: towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Na wstępie zauważyć należy, iż skład orzekający w całości podziela pogląd NSA w Warszawie wyrażony w wyroku z 16.04. 2009r. sygn. akt FSK 1610/07 (publ. LEX nr 551684), w którym stwierdzono "Z uwagi na konstrukcję przepisu prawa materialnego - art. 25 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. z 1993 r., w którym w sposób jednoznaczny odsyła się przepisów o podatku dochodowym, ustalenia dokonane w postępowaniu dotyczącym zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwestii zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów, o czym mowa w tym przepisie, mają charakter wtórny i powinny bazować na wynikach postępowania dotyczącego zobowiązania w podatku dochodowym, jeśli takie postępowanie wobec danego podatnika zostało przeprowadzone" . Przenosząc ten pogląd na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, iż decyzją z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia M. N. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. uznał, iż faktury wystawione przez "D" nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.

Niezależnie od faktu wydania wskazanej decyzji Sąd po zapoznaniu aktami sprawy podziela stanowisko organów, iż w zakresie transakcji zawartych z "D" słusznie organy zakwestionowały M. N. prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez ten podmiot. Warunkiem zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest istnienie związku z tego wydatku z przychodami podatnika oraz potencjalny wpływ tego wydatku na wielkość osiąganych przychodów. To oznacza, że kosztem uzyskania przychodu, jest tylko taki wydatek, który poniesiony został, aby osiągnąć konkretny przychód, tzn. ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Tymczasem z umowy zawartej pomiędzy Firmą "A", a B. H. Z. J.J. dnia [...] r. umowy Nr [...] wynikało, że Firma "A" zleciła J. J. i pozyskiwanie producentów tarcicy oraz (...) z Białorusi. Według oświadczenia M. N. złożonego [...] r. zlecenie wyjazdu na Białoruś przez J. J. zostało wykonane, jednak kwota [...],- pokryła jedynie koszty wyjazdu, natomiast sam kontrakt nie doszedł do skutku z przyczyn od strony skarżącej niezależnych. Fakt wyjazdu na Białoruś potwierdził J. J., jak również zawarcie i podpisanie w/w umowy, wystawienie faktur na łączą kwotę [...], oraz wykonanie w jej ramach rozpoznania rynku. J. J. oświadczył również, że otrzymał wynagrodzenie, które obejmowało koszty podróży, zakwaterowania, wyżywienia i telefonów. Jednakże wydatek ten związany z przedmiotową umową nie miał nawet pośredniego związku z przychodami podatnika, w sytuacji gdy 2003r. M. N. uzyskiwał wyłącznie przychody ze sprzedaży towarów w zakresie oleju napędowego i etyliny PB 95. Ponadto kwota [...] (wartość netto ) wynikająca z zakwestionowanych faktur dotyczyła wg oświadczenia M. N. jedynie kosztów podróży na Białoruś, efekt tej umowy nie powstał, natomiast sam kontrakt nie doszedł do skutku.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej naruszenia w sprawie regulacji prawnych normowanych art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej, polegających na niepełnym zebraniu materiału dowodowego i nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy jak i naruszeniu art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie oceny dowodów na nieprzekonujących podstawach to Sąd zauważa, iż nie jest trafny.

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowo przeprowadzony z zachowaniem reguł procesowych wynikających z art. 120 i kolejnych unormowanych ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa jak i zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron w postępowaniu jurysdykcyjnym, zgodnie z art. 180 i następnych Ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie dopuścił szereg dowodów, w tym w szczególności z dokumentów, z zeznań świadków, z przesłuchania podejrzanych, których przeprowadzenie pozwoliło na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania zmierzającego do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem wyznacza zakres czynności dowodowych, które organ miał obowiązek podjąć w jego toku. W tym zakresie należy zauważyć, że ustalenia przedmiotowego postępowania dotyczą m.in. tego, czy faktury wystawione przez "B" i "G" dokumentują dokonanie dostaw paliw na rzecz strony skarżącej, a w konsekwencji, czy podatnik może odliczyć podatek naliczony wykazany we fakturach wystawionych przez te firmy. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie, jak słusznie uznały organy obu instancji, skarżący nie przedstawił przekonywujących dowodów na to, iż sporne faktury dokumentują zdarzenie gospodarcze, które zaistniało między wskazanymi w nich podmiotami. Zdaniem Sądu dowody zawarte w aktach administracyjnych z których wynika iż pomiędzy firmą "B"; "G" a "A" M. N. nie miały miejsca zdarzenia gospodarcze spornymi fakturami opisane są jednoznaczne i potwierdzają ustalenia przyjęte w sprawie.

Sąd kontrolując sporną decyzję nie mógł także nie zauważyć, iż prowadzone przeciwko M. N. postępowanie karne przez Prokuraturę Apelacyjną w K. skutkowało postawieniem mu zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w: art. 273 w związku z art. 91 § 1 kodeksu karnego przez to, że w okresie od stycznia do lipca 2003r. działając w warunkach ciągu przestępstw wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu posługiwał się dokumentami, w których poświadczono nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne - rzeczywistego obrotu gospodarczego, art. 271 § 3 kodeksu karnego w związku z art. 12 kodeksu karnego przez to, że w okresie od stycznia do lipca 2003r. działając w warunkach ciągu przestępstw wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poświadczał nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, w art. 273 w związku z art. 12 i 65 kodeksu karnego przez to, że w okresie od lipca 2003 r. do maja 2004 r. w C. wielokrotnie, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach zorganizowanej grupy przestępczej używał dokumentów, w których poświadczono nieprawdę, co do okoliczności prawnej w postaci m. in. faktur VAT. Powyższe zarzuty dotyczyły m. in. w/w faktur VAT, wystawionych przez Firmy: "B", "D", "G".

W ocenie Sądu poczynione przez organy podatkowe ustalenia, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje na podstawie własnego przekonania i na podstawie wszechstronnie przeanalizowanego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

- należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

- materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

- ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, a rozumowanie, w wyniku którego organ ustała istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (por. B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 376-378). Pogląd ten pozostaje aktualny również w odniesieniu do unormowań zawartych w ustawie - Ordynacja podatkowa z uwagi na identyczne brzmienie przepisu regulującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Zatem dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przekroczone przez organ orzekający, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia granicy swobodnej oceny dowodów, bowiem organ odwoławczy rozważył całość zebranego materiału dowodowego, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zgłaszanych przez skarżącą argumentów. Przede wszystkim, Dyrektor Izby Skarbowej wykazał, dlaczego faktury z wykazanym podatkiem dokumentują zdarzenia gospodarcze, które nie zostały zrealizowane i w istocie zmierzały wyłącznie do uzyskania nienależnego zmniejszenia podatku należnego. Zgromadzony przez orzekające w sprawie organy materiał dowodowy daje pełne ku temu podstawy. Nadto zgodnie z zapisem art. 181 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ma obowiązek zebrać materiał dowodowy zgodnie z zasadami określonymi w przepisach Ordynacji podatkowej czyli podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, ma zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - art. 122 i 123 Ordynacji podatkowej. Powyższe obowiązki w przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu zostały spełnione. W przedmiotowej sprawie organ przeprowadził wszystkie niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy i wskazał dowody, na których oparł wydane rozstrzygnięcie.

Sąd nie podziela trafności zarzutu naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez organy podatkowe poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy polegające na zaniechaniu przesłuchania w postępowaniu podatkowym G. S. Zdaniem Sądu w sytuacji gdy dowody zebrane w aktach administracyjnych w toku postępowania przeprowadzonego przez organy podatkowe jednoznacznie wskazywały na to "G" nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej, uzasadnionym jest w konsekwencji wniosek, iż skoro podmiot ten nie prowadził działalności gospodarczej nie dokonywał zatem zakupów paliw płynnych, to tym samym nie mogła mieć miejsce ich sprzedaż. To powoduje, iż zdaniem Sądu nie było zarówno potrzeby jak i konieczności przeprowadzania dowodu z przesłuchania G. S. na okoliczność ustalenia czy miała miejsce dostawa paliw od "G" na rzecz "A" M. N. Skoro sporne faktury miały dokumentować nabycie paliwa przez firmę "A" od "G", co nie mogło mieć miejsca z przyczyn wyżej opisanych, nie było koniecznym także prowadzenie postępowania wyjaśniającego co do okoliczności od kogo faktycznie paliwo znajdujące się na stacji paliw w P. pochodziło.

Podobnie niezasadna jest argumentacja podniesiona do transakcji przeprowadzonej przez skarżącego z "B". To, iż "B" był w sensie cywilistycznym właścicielem oleju napędowego nie ma znaczenia dla wyniku sprawy w sytuacji gdy, jak wynika z dowodów zebranych w aktach olej napędowy został zbyty przez "B" bezpośrednio do nabywcy z W., co powoduje iż sporna faktura dotycząca zakupu oleju napędowego przez "A" M. N. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji pomiędzy podmiotami w niej wskazanymi.

Sąd nie podziela także trafności zarzutu, iż obowiązkiem organów było podjęcie działań w zakresie ustalenia czy M. N. można przypisać działanie w złej wierze w zakresie zaliczenia w poczet należności wynikających ze spornych faktur, które mogły dokumentować fikcyjny obrót gospodarczy popartego orzeczeniami ETS nr C-439/04, C-440/04r. Przede wszystkim podkreślić należy, iż zakwestionowana przez organy podatkowe obu instancji prawidłowość rozliczenia podatkowego w podatku VAT za w/w okres rozliczeniowy dotyczy okresu sprzed akcesji Polski do Unii Europejskiej. Okoliczność ta ma o tyle znaczenie dla sprawy, iż od dnia 1 maja 2004 r. Polska jest związana po pierwsze, postanowieniami Traktatów założycielskich jako pierwotnym prawem wspólnotowym, po drugie, aktami przyjętymi przez instytucje Wspólnot (wtórnym prawem wspólnotowym) i po trzecie, wykładnią i stosowaniem prawa wspólnotowego wynikającą z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Uwagi te mają o tyle znaczenie w sprawie, iż dopiero w odniesieniu do wskazanego okresu istnieje obowiązek uwzględniania przez sądy krajowe orzecznictwa ETS , w tym i orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości o nr C-439/04 w sprawie Axel Kittel v. Państwo Belgijskie oraz Państwo Belgijskie v. Recolta Recycling SPRL. Ponadto zdaniem Sądu po zapoznaniu z całością całości materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy nie można zgodzić się oceną pełnomocnika skarżącego, iż M. N. nie miał świadomości, iż faktury od "G" dokumentują nieistniejące transakcje.

Sąd nie podziela także zasadności zarzutu pozbawienia M. N. udziału w przesłuchaniu osób, których zeznania zostały wykorzystane przeciw niemu (zeznania z postępowania karnego) i na których to zdaniem strony skarżącej jedynie podstawie organy wydały sporne rozstrzygnięcie. Przede wszystkim zauważyć należy, iż przepisy Ordynacji podatkowej w art. 180 regulują otwarty katalog systemu dowodów stanowiąc, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Artykuł 181 Ordynacji podatkowej reguluje zaś dopełnienie definicji dowodu, którą zawiera art. 180 § 1 O. p. stanowiąc, iż dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zatem wykorzystanie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym jest dopuszczalne i znajduje oparcie w prawie w sytuacji, gdy ustawodawca wyraźnie wskazał, że dowodami mogą być materiały zgromadzone w toku innych postępowań.

Ponadto zauważyć trzeba, iż gdyby strona skarżąca chciała uzupełnić materiał dowodowy to mogła złożyć wniosek dowodowy o przesłuchanie danej osoby w charakterze świadka przy czym we wniosku dowodowym należałoby wskazać czemu przesłuchanie to ma służyć. Samo przesłuchiwanie niejako "od nowa" świadka nie zasługuje na uwzględnienie gdyż strona wnosząc o taki środek dowodowy musi wyraźnie wskazać o co chciała świadka zapytać i czemu przesłuchanie tego świadka "na nowo" ma służyć. Jak wynika z akt sprawy strona nie wnioskowała o przeprowadzenie dodatkowych dowodów z przesłuchania świadków (z wyjątkiem przesłuchania pracowników stacji paliw w P.), stąd obecne podnoszenie zarzutów, iż pozbawiono ją udziału w prowadzonym postępowaniu gdyż nie zapewniono jej udziału w przesłuchaniu osób, których zeznania zostały wykorzystane jako dowody w sprawie, nie może być uwzględnione.

W opisanym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną oddalając ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).