Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1475/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanego przez adw. K. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] (dalej w skrócie: "Prezydent Miasta") zatrzymał skarżącemu prawo jazdy kategorii B nr: [...] druk nr: [...] wydane dnia [...] września 1999 r. przez Prezydenta Miasta do czasu uzyskania pozytywnej oceny z egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje. Prezydent Miasta nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta podał, że w dniu [...] grudnia 2017 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej w skrócie: "KWP") wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.r.d.") w ramach posiadanych uprawnień do kierowania pojazdem, oraz o skierowanie na badania psychologiczne, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, z powodu wielokrotnego w ciągu roku, tj. w okresie od 29 czerwca 2016 r. do 30 maja 2017 r. naruszenia przepisów ruchu drogowego i otrzymania łącznie 28 punktów. Prezydent Miasta wyjaśnił, że zgodnie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy- Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 z późn. zm. – dalej w skrócie: "ustawa z dnia 20 marca 2015 r.") starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d., co nastąpiło w przedmiotowej sprawie.

W dniu 4 listopada 2020 r. do SKO wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], względnie o stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa wobec braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji wskutek wywołania nieodwracalnych skutków prawnych.

Skarżący w uzasadnieniu wniosku podniósł, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, albowiem w dniu 6 czerwca 2017 r. skarżący odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...], na gruncie ówcześnie obowiązujących przepisów (art. 130 ust. 3 p.r.d.), co uzasadniało odliczenie liczby punktów karnych, a tym samym oznaczało, że skarżący nie posiadał na dzień wydania decyzji 28 punktów karnych, lecz 20. Ponadto skarżący odmówił przyjęcia mandatu karnego z dnia [...] maja 2017 r. - co oznacza, że posiadał 20 punktów karnych po dniu 6 czerwca 2017 r. Odmowa przyjęcia mandatu skutkowała bowiem odroczeniem w czasie jego prawomocności, a tym samym opóźnieniem zwiększenia posiadanych punktów karnych do października 2017 r., kiedy to wydany został przez sąd wyrok nakazowy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] SKO działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 104 § 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") – odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że zaświadczenie z dnia 6 czerwca 2017 r. przedłożone przez skarżącego, stanowiące podstawę żądania stwierdzenia nieważności decyzji, a które było nieznane Prezydentowi Miasta w chwili wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, nie może stanowić podstawy realizacji przesłanki nieważnościowej. Natomiast powołany przez skarżącego charakter naruszenia prawa może uzasadniać wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli zachodzą przesłanki z art. 147 i 148 k.p.a.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo wystąpienia ku temu przesłanek, tj. pomimo wydania przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją, tylko zbadanie, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Kierując się powyżej przedstawionymi zasadami, SKO stwierdziło, że treść decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] - uregulowań tych nie narusza.

Zdaniem SKO, wykroczenie skutkujące przyznanie 6 punktów karnych i zarazem przekroczeniem 24 punktów miało miejsce w dniu 30 maja 2017 r. Zatem Prezydent Miasta miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w oparciu o dane zawarte we wniosku KWP o sprawdzenie kwalifikacji.

SKO wskazało, że w postępowaniu w przedmiocie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, organ je prowadzący nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów, jest natomiast informacją o liczbie punktów związany. Organ jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy otrzyma od właściwego organu Policji informację o przekroczeniu przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tym zakresie organ ma jedynie możliwość wglądu do ewidencji kierowców i ustalenia, że liczba punktów w niej wpisana równa się podanej w informacji, ale to nie oznacza możliwości kwestionowania liczby uwidocznionej w ewidencji. Kwestia popełnienia wykroczenia drogowego nie może być przedmiotem weryfikacji przez organ administracji publicznej, jedynym możliwym trybem w tym zakresie jest postępowanie przed sądem karnym na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Dodatkowo wniosek organu Policji, sporządzony na podstawie wpisów w ewidencji, do której prowadzenia jest ustawowo umocowany, korzysta z przymiotu dokumentu urzędowego, w myśl art. 76 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego, skoro z wniosku z dnia 12 grudnia 2017 r. KWP o sprawdzenie kwalifikacji wynikało wprost, że skarżący wielokrotnie w ciągu roku, tj. w okresie od 29 czerwca 2016 r. do 30 maja 2017 r. naruszył przepisy ruchu drogowego za co otrzymał łącznie 28 punktów karnych, to Prezydent Miasta był nie tylko związany tymże wnioskiem, ale wręcz zobligowany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. SKO ponownie wskazało, że Prezydent Miasta w dacie wydania swojej decyzji nie dysponował informacjami zawartymi w zaświadczeniu WORD w [...] z dnia 6 czerwca 2017 r., a mianowicie, że skarżący odbył szkolenie w trybie art. 130 ust. 3 p.r.d - co miało skutkować odliczeniem 6 punktów i ostateczna liczba punktów karnych nie wynosiła 28. Tym samym w ocenie SKO nie doszło do wydania decyzji obarczonej jakąkolwiek wadą prawną. SKO powtórzyło stanowisko zawarte we wcześniejszej decyzji, że ww. zaświadczenie z dnia 6 czerwca 2017 r., nieznane Prezydentowi Miasta w chwili wydania decyzji, nie może stanowić realizacji przesłanki nieważnościowej, a jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania, jeżeli zachodzą przesłanki z art. 147 i 148 k.p.a. Ustawodawca przewidział bowiem odrębny katalog przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania oraz inny, odrębny katalog dający podstawę do stwierdzenia nieważności.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], pomimo że powinna zostać stwierdzona nieważność rzeczonej decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r., co polegało na zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy pomimo, że liczba punktów karnych posiadanych przez skarżącego w chwili wydawania decyzji nie przekraczała ilości uprawniającej do zatrzymania mu prawa jazdy, tj. nie przekraczała 24 punktów karnych, bowiem wskutek odbytego przez skarżącego w dniu 6 czerwca 2017 r. kursu doszkalającego oraz faktu nieprawomocności mandatu karnego z [...] maja 2017 r. ich ilość zmniejszyła się przed wydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta, czego ten nie uwzględnił przy podejmowanym rozstrzygnięciu;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. oraz w zw. z art. 130 ust. 3 p.r.d. poprzez pobieżne i niedokładne zbadanie niniejszej sprawy i w konsekwencji wypracowanie błędnych wniosków, że Prezydent Miasta wydając rzeczoną decyzję nie naruszył prawa, bowiem niejako był związany wnioskiem KWP o zatrzymanie prawa jazdy, w którym wskazano, że skarżący posiada liczbę 28 punktów karnych przesądzających o konieczności zatrzymania mu prawa jazdy - co w błędnej ocenie organu automatycznie miało skutkować wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, podczas gdy w rzeczywistości Prezydent Miasta we własnym zakresie, korzystając z dostępnych mu źródeł - np. prowadzonej przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, winien był zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście posiada wymaganą do zatrzymania mu prawa jazdy liczbę punktów karnych, tak jak wskazał to we wniosku KWP. Prezydent Miasta nie uwzględnił, że skarżący odbył w przeszłości szkolenie powodujące redukcję posiadanych przez niego punktów karnych, a mandat z dnia [...] maja 2017 r. uzyskał prawomocność dopiero w październiku 2017 r., co doprowadziło do tego, że w dniu wydawania decyzji w żadnym razie ich ilość nie przekraczała 24, lecz wynosiła 20. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że decyzja Prezydenta Miasta, wbrew temu co twierdzi SKO dając wyraz w zaskarżanym postanowieniu, wydana została z naruszeniem prawa i to rażącym;

3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji bardziej wskazują na możliwość wzruszenia decyzji w trybie wznowienia podstępowania, aniżeli postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, podczas gdy wskazują one jednoznacznie, że decyzja wydana została z naruszeniem obowiązujących w chwili jej wydania przepisów prawa materialnego - art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. co do jedynej ustawowej przesłanki wydania tej decyzji, co czyni ją rażąco sprzeczną z prawem. Twierdzenie SKO, jakoby okoliczności podnoszone przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji mogłyby stanowić podstawę wzruszenia decyzji, ale w drodze wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 nie są słuszne, bowiem okoliczności podnoszone przez skarżącego, a więc fakt redukcji posiadanych punktów karnych wskutek odbytego szkolenia oraz uprawomocnienia się mandatu karnego z [...] maja 2017 r. dopiero w październiku 2017 r., były dostępne dla Prezydenta Miasta w chwili wydawanych przez niego decyzji, a jedynie zostały przez niego niezasadnie nieuwzględnione i nie sposób uznać, aby wyszły na jaw dopiero po uzyskaniu przez decyzję waloru ostateczności.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że SKO wskazało, że Prezydent Miasta ma możliwość wglądu do rejestru kierowców i ustalenia, czy liczba punktów w niej wpisana równa się tej podanej w informacji od organu Policji, jednak nie oznacza to możliwości kwestionowania liczby uwidocznionej w ewidencji. Taka interpretacja w ocenie skarżącego jest błędna, gdyż świadczyłaby o braku jakiegokolwiek znaczenia i sensu przyznanego Prezydentowi Miasta uprawnienia do wglądu do ewidencji kierowców, co mogłoby prowadzić do sytuacji, w których organ musiałby wydawać decyzje, co do których miałby świadomość ich bezprawności. Co więcej, decyzja taka nie mogłaby zostać skutecznie zaskarżona w toku administracyjnego postępowania, zakładając że Prezydent Miasta jest związany nawet błędnym wskazaniem liczby punktów karnych wskazanych we wniosku. Oznaczałoby to z kolei, że w żaden sposób nie jest możliwe zweryfikowanie dokonanego przez Policję wyliczenia posiadanych przez kierowcę punktów karnych, przy składaniu przez nich wniosku o zatrzymanie prawa jazdy. Wbrew twierdzeniu SKO, nie jest bowiem możliwe podważenie tych okoliczności w toku postępowania karnego, bowiem sąd karny orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów (którego dopiero konsekwencją byłoby zatrzymanie dokumentu prawa jazdy na etapie wykonawczym orzeczenia karnego) - w innych przypadkach niż sytuacja, w której kierowca przekroczył dozwoloną ilość punktów karnych. Kompetencja w tym zakresie została wyraźnie przyznana staroście - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie bezspornym jest, że decyzja Prezydenta Miasta była sprzeczna z art. 7 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, bowiem orzekała ona o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu w sytuacji, gdy ilość posiadanych przez niego punktów karnych nie przekraczała ustawowego progu 24, umożliwiającego zatrzymanie prawa jazdy. Decyzja Prezydenta Miasta jest rażąco sprzeczna z prawem, gdyż sprzeczność obejmuje jedyną przesłankę umożliwiającą jej wydanie i stanowiącą jej warunek sine qua non. Natomiast bez znaczenia jest w tym przypadku to, czy organ miał wiedzę o odbytym przez skarżącego kursie doszkalającym zmniejszającym ilość punktów karnych i o nieprawomocności mandatu karnego z [...] maja 2017 r., informacje te są powszechnie dostępne dla organu, którego braku należytej staranności nie można niejako usprawiedliwiać tym, że nie powziął on informacji o powyższych okolicznościach lub był bezwzględnie związany wnioskiem Policji, podczas gdy żaden przepis prawa wyraźnie o takim związaniu nie przesądza. SKO w sposób nieuzasadniony natomiast przenosi ciężar wykazania i ustalenia stanu faktycznego sprawy na skarżącego, pomimo że Prezydent Miasta winien był go ustalić z urzędu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu – art. 151 P.p.s.a.

Organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Również w warstwie materialnoprawnej kwestionowana skargą decyzja nie wykazuje uchybień. Podstawa prawna decyzji, tak w ujęciu walidacyjnym - prawidłowości zastosowania przepisów – jak i w ujęciu derywacyjnym – prawidłowości wykładni stosowanych przepisów, nie budzi zastrzeżeń.

Kwestionowana decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, nieważnościowym. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma charakter ekstraordynaryjny w tym znaczeniu, że umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym, decyzji administracyjnej, która w sposób trwały i w założeniu definitywny ukształtowała prawa i obowiązki stron stosunku administracyjnego. Stanowi ono wyłom od wywodzonej z wartości konstytucyjnych zasady pewności obrotu prawnego. Wychodząc od tych pryncypiów trzeba podać, że decyzji ostatecznej nie można unieważnić z uwagi na jakiekolwiek wadliwości, tkwiące albo w samym postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, albo w rozstrzygnięciu, którego jest ona źródłem. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej muszą być wady kardynalne, skutkujące tym, że utworzonych na jej podstawie relacji publicznoprawnych nie można uznać za sprawiedliwe, albowiem naruszają korpus aksjologiczny systemu prawnego. Konstruując podstawy stwierdzenia nieważności decyzji ustawodawca z założenia musiał więc dokonać pewnej aksjomatyzacji, eliminując z ich zbioru naruszenia, których nie cechuje negatywny ciężar aksjologiczny uzasadniający jej wsteczne derogowanie z obrotu prawnego.

Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności z dnia [...] lutego 2018 r.

nr [...], którą Prezydent Miasta zatrzymał mu prawo jazdy do czasu uzyskania pozytywnej oceny z egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje. Skarżący zarzucił, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. O rażącym naruszeniu prawa

w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. I OSK 4431/18. Na gruncie kontrolowanej sprawy takie okoliczności nie zachodzą.

Decyzja objęta wnioskiem nieważnościowym została wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. 2015 r. poz. 541. Zgodnie z powołanym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy

w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Jak wynika z treści

art. 130 ust 1 p.r.d. (w brzemieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji) policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów Policji. W konsekwencji, w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy przedmiotem rozważań starosty nie mogą być zarzuty dotyczące ilości posiadanych punktów, czy okoliczności dotyczące naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zarzuty te mogą być rozważane wyłącznie w postępowaniu przed organami Policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub ewentualnie bezczynność

w przedmiocie wpisu do ewidencji – wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 października 2021 r., sygn. II SA/Ol 436/21, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. III SA/Kr 545/18.

Jak wynika z akt sprawy, do Urzędu Miasta [...], w dniu 19 grudnia 2017 roku wpłynęły wnioski Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]

o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne (art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p.) oraz sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.). Z wniosków tych jednoznacznie wynika, że skarżący wielokrotnie w ciągu roku, tj. w okresie od 29 czerwca 2016 r. do 30 maja 2017 r. naruszył przepisy ruchu drogowego

za co otrzymał łącznie 28 punktów.

Wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, Prezydent Miasta nie miał uprawnień do weryfikowania zasadności przypisanej skarżącemu ilości punktów karnych za popełnione wykroczenia. Nie można więc zasadnie twierdzić, że organ naruszył prawo, a tym bardziej że naruszył prawo w sposób rażący. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, odbycia szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 p.r.d. jest w sprawie bez znaczenia. Prezydent Miasta nie jest bowiem organem, w kompetencji którego pozostaje weryfikowanie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Niezależnie od powyższego, Sąd zauważa, że jakkolwiek zgodnie z art. 130 ust. 3 zd. pierwsze p.r.d., obniżenie posiadanych punktów z tytułu naruszenia przepisów drogowych po odbyciu reedukacyjnego szkolenia jest prawem przysługującym kierowcy, to jest to prawo warunkowe. Skorzystanie z niego uzależnione jest od tego, czy suma punktów uzyskanych przed odbyciem szkolenia nie przekroczy 24. Ustawa nie przewiduje sytuacji, w której bez względu na ilość posiadanych przez kierowcę punktów karnych można punkty te zredukować. Interpretowanie przepisów p.r.d. w taki sposób, że kierowca w drodze szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24, niweczyłoby możliwość kontrolnego sprawdzenia jego kwalifikacji, a w konsekwencji udaremniałoby osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego – tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3983/18, z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. I OSK 465/18. Jak wynika z akt sprawy skarżący ostatnie wykroczenie popełnił w dniu 30 maja 2017 roku, natomiast szkolenie odbył w dniu 6 czerwca 2017 roku, a więc po przekroczeniu limitu 24 punktów. Redukcja punktów

w ewidencji była więc wyłączona.

Nie jest również rzeczą organu orzekającego w trybie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw rozstrzyganie, czy skarżący przyjął mandat karny, czy też nie, w związku

z czym nie powinno dojść do naliczenia punktów za ostatnie z wykroczeń – z dnia 30 maja 2017 roku. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydawana w trybie powołanego przepisu, ma charakter związany. Zakres ustaleń organu ogranicza się do sprawdzenia, czy z zawiadomienia właściwego komendanta policji wynika, że

w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, wobec konkretnego kierowcy, odnotowano powyżej 24 punktów. Pozytywne ustalenia w tym zakresie aktualizują obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Podsumowując, Sąd podziela stanowisko SKO, że w sprawie nie było żadnych podstaw do stwierdzenia, że przy wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] doszło do rażącego naruszenia prawa.

Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.