Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1477/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżący W. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż jest schorowanym człowiekiem, nie posiadającym żadnych oszczędności i utrzymującym się jedynie z emerytury. Zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji przez zajęcie świadczenia emerytalnego, uniemożliwi zaspokojenie jego bieżących i usprawiedliwionych potrzeb.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, iż skarżący W. W. nie wykazał, by zachodziły przesłanki dla udzielenia mu ochrony tymczasowej. Należy bowiem zauważyć, iż podniesiona przez skarżącego okoliczność nieposiadania środków finansowych na zapłatę zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, nie może stanowić podstawy dla uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Natomiast obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że skarżący w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazał jedynie ogólnikowo i lakonicznie na okoliczności, którego jego zdaniem, uzasadniają udzielenie mu ochrony tymczasowej. Okoliczności te nie zostały jednak przez skarżącego w żaden sposób udokumentowane, nie wskazał nawet w jakiej wysokości otrzymuje świadczenie emerytalne. Ponadto nie podał jakie koszty utrzymania ponosi, a także czy posiada majątek ruchomy lub nieruchomy, do którego mogłaby zostać skierowana egzekucja. Podkreślić bowiem trzeba, że Sąd rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej musi mieć wiedzę o całej sytuacji majątkowej wnioskodawcy, a nie tylko o środkach finansowych, którymi wnioskodawca dysponuje. Dalej, brak jest informacji ze strony skarżącego, czy w sprawie zostały już podjęte czynności egzekucyjne. Akta administracyjne nie zawierają bowiem informacji w tym zakresie.

Zatem stwierdzić należy, iż przedstawiona przez skarżącego na poparcie przedmiotowego wniosku ogólna argumentacja, nie pozwala na udzielenie mu ochrony tymczasowej przez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Na koniec wartym dodania jest, że w przypadku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego, potrącenia z tego tytułu nie mogą być większe niż 25 % świadczenia, co wynika z art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j. t. w Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.