Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 587/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 i ust.2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 59 ust. 1, ust. 3, ust. 4a
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 30 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej Wójta Gminy z dnia 9 lutego 2006r. nr [...] i określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2006 rok. o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 maja 2009 r. Wójt Gminy – działając na podstawie m.in. art. 254 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1999 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz § 1 Uchwały Nr XXXV/150/05 Rady Gminy z dnia 6 grudnia 2005 r. ogłoszonej w Dz. U. Woj. Wlkp. Nr 202 poz. 5661 z dnia 17 grudnia 2005 r. – zmienił w części własną decyzję z dnia 9 lutego 2006 r., Nr [...] w sprawie wymiaru M. S. podatku od nieruchomości za rok 2006 z kwoty 2.125,- zł. na kwotę 38.541,- zł. w tym przez przypisanie kwoty 36.416,- zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku wszczętego postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2009 r. postępowania administracyjnego ustalono następujący stan faktyczny.

M. S. od 2004 r. jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w T. W. o nr ewidencyjnym 29/4. W grudniu 2005 r. zakończył na tej działce budowę budynku przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo zaistnienia okoliczności skutkujących powstaniem obowiązku podatkowego polegającego na zgłoszeniu tego budynku do opodatkowania podatnik nie złożył informacji w tym przedmiocie. Stosowny dokument złożył dopiero w lutym 2007 r. wskazując, iż posiada budynki przeznaczone pod działalność gospodarczą o pow. 2281,20 m2 oraz grunty o powierzchni 2.581,00 m2 związane z działalnością gospodarczą i grunty pozostałe 9.917,00 m2.

Organ podatkowy podał ponadto, iż w październiku 2007 r. przeprowadził u podatnika kontrolę, w wyniku której ustalono, iż w budynku usytuowanym na działce nr 29/4 prowadzona jest działalność gospodarcza. Z przedłożonych przez podatnika dokumentów wynikało, iż budynek w części o powierzchni 2281,20 m2 został oddany do użytkowania dnia 30 grudnia 2005 r. Natomiast dalsza część budynku o powierzchni 605,20 m2 oddana została do użytkowania w dniu 26 lipca 2007 r. Podatnik od 2004 r. opłacał podatek od posiadanych w T. W. gruntów, natomiast z płacenia podatków od budynków był zwolniony z mocy ustawy do końca 2005 r., gdyż oddanie części budynku o pow. 2281,20 m2 nastąpiło 30 grudnia 2005 r. Od stycznia 2006 r. pomimo ciążącego na podatniku obowiązku podatkowego nie zgłosił do opodatkowania tej części nieruchomości przeznaczonej do prowadzenia działalności gospodarczej.

Jak wskazał organ podatkowy w czasie postępowania administracyjnego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego będącego podstawą opodatkowania, został przesłuchany w charakterze strony M. S. Podatnik zeznał, że obecnie użytkuje prawie w całości budynki położone w T. W. na potrzeby działalności gospodarczej. Oświadczył również, iż dokonał zmiany użytkowania gruntów poprzez wybudowanie budowli. Wójt Gminy zaznaczył, że z zeznań podatnika wynika, iż w 2005 r. w chwili oddania części budynku nie było wokół niego żadnej infrastruktury. Z końcem roku 2007 powstał na gruncie parking i klomby zieleni, które zajmowały około 70% gruntu. W marcu 2009 zakończono zagospodarowanie działki. W chwili obecnej za wyjątkiem powierzchni ok. 500m2 zajęte jest na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując stan faktyczny istniejący w 2006 r. organ podatkowy ustali, iż podatek od nieruchomości powinien być naliczony w wysokości 38.541,- zł. przyjmując:

- budynki pod działalnością gospodarczą 2.281,20 m2 x 15,50 = 35.358,60 zł.,

- grunty pod działalnością gospodarczą 2.581,00 m2 x 0,58 = 1.496,98 zł.,

- pozostałe grunty 9.917,00 m2 x 0,17 = 1.685,89 zł., razem 38.541,47 zł.

Wójt Gminy wyjaśnił ponadto, iż decyzja wymiarowa za 2006 opiewała na kwotę 2.125,- zł., stąd przypisano niniejszą decyzją kwotę 36.416,- zł. stanowiącą różnicę pomiędzy podatkiem należnym w 2006 r. a naliczonym decyzją z dnia 9 lutego 2006 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. oświadczył, iż w kwietniu 2004 r. nabył od Gminy aktem notarialnym z dnia 29 kwietnia 2004 r., Rep. [...] działkę nr 29/04 w T. W. o powierzchni 1.24.98 ha, na której zaczął budowę fabryki mebli oraz akcesoriów kuchennych. Podatnik wskazał, iż w dniu 30 grudnia 2005 r. otrzymał pozwolenie na użytkowanie budynku handlowo-produkcyjno-usługowego o powierzchni 2281,2 m2. Zaznaczył jednak, że do budynku nie było faktycznie utwardzonego dostępu oraz żadnej infrastruktury wokół niego. Oświadczył, iż w budynku tym nie prowadził działalności gospodarczej do dnia 5 marca 2007 r. Stwierdził przy tym, iż o powyższym fakcie powiadomił gminę na początku 2006 r., czego efektem była decyzją nr [...] z dnia 9 lutego 2006 r. ustalająca wymiar podatku na kwotę 2125 zł. W związku z powyższym odwołujący wskazał sposób obliczenia podatku za 2006 r. na kwotę 13.120,08 zł. Podkreślił również, iż dopiero od dnia 6 marca 2007 r. rozpoczął w budynku działalność gospodarczą. Ponadto oświadczył, że w 2007 r. oddał do użytkowania kolejny etap budowy tj. 605,2 m2. Odwołujący zaznaczył, iż jednocześnie w dniu 26 lipca 2007 r. wpisał do ewidencji środków trwałych budowle: ogrodzenie w kwocie 55.589,03 zł. oraz plac parkingowy w kwocie 365.216,07 zł..

Decyzją z dnia 11 czerwca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 6 ust.1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślił, że w świetle powyższego przepisu moment rozpoczęcia użytkowania obiektu ma znaczenie tylko wówczas, gdy rozpoczęcie jego użytkowania następuje przed formalnym oddaniem go do użytkowania. Nie ma zaś znaczenia w aspekcie obowiązku podatkowego okoliczność, czy obiekt był faktycznie użytkowany czy nie, jeżeli został już formalnie oddany do użytkowania. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium zaznaczyło, iż czasowe zaniechanie działalności gospodarczej nie uzasadnia zmiany przeznaczenia gruntów i budynków jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Zdaniem organu odwoławczego na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie mogą mieć wpływu jakiekolwiek uzgodnienia z organami gminy, na które powołuje się podatnik. Organ dokonujący wymiaru podatku musi się bowiem kierować przepisami prawa podatkowego i zgodnie z nimi postępować. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania i wartość budowli.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie jego interesu prawnego poprzez błędne ustalenie przedmiotu opodatkowania i niewłaściwe przyjęcie obowiązujących stawek podatku od nieruchomości za rok 2006.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie niewłaściwej stawki podatku od nieruchomości za 2006r. odnośnie budynku o pow. 2.281,20 m2 i gruntów związanych z działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy działalność gospodarczą w tych budynkach skarżący podjął dopiero w dniu 6 marca 2007r.;

- wydania decyzji z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7 i 8 KPA oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę w postępowaniu.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2010r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 29 maja 2009r. w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości za 2006 r., a ponadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego, ustalając podatek za 2006 rok, organ podatkowy błędnie przyjął, że budynek o pow. 2281,2 m2 (hala produkcyjna, pomieszczenia socjalno-biurowe i sala ekspozycyjna) oddany do użytku w dniu 30 grudnia 2005r., powinien być opodatkowany według stawki obowiązującej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, t.j. 15,50 zł od 1 m2 , a nie według stawki jak dla pozostałych ( 4,99 zł od 1 m2) w sytuacji, gdy :

- budynek stanowił fragment większej inwestycji realizowanej w kilku etapach i w momencie oddania go do użytkowania, na działce nie było żadnej infrastruktury umożliwiającej korzystanie z budynku (drogi dojazdowej, parkingu, portierni, ogrodzenia);

- do marca 2007 roku skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w tym budynku i rozpoczął działalność dopiero po zakończeniu całej inwestycji.

- w gminie powszechnie stosuje się stawkę jak dla budynków pozostałych (w 2006 roku - 4.99 zł od 1 m2), dla budynków związanych z działalnością gospodarczą i będących w posiadaniu przedsiębiorcy, w których nie jest prowadzona działalność gospodarcza.

Skarżący podniósł, że od 1992 r. prowadzi działalność gospodarczą w obiektach własnych i dzierżawionych, a w T. W. — od marca 2007 r. Ze względów technicznych (brak infrastruktury towarzyszącej oraz kontynuowanie inwestycji polegające na budowie hali magazynowej z lakiernią), nie wykorzystywał do prowadzenia działalności gospodarczej przedmiotowego budynku - hali produkcyjnej w okresie od stycznia 2006r. do marca 2007r. Poszczególne fragmenty realizowanej inwestycji stanowią całość techniczno-użytkową i pozostają ze sobą funkcjonalnie powiązane. Zdaniem podatnika nie sposób rozpocząć działalności w zakresie produkcji mebli kuchennych, bez uruchomienia lakierni i magazynu. Zatem dla uznania, że budynki są związane z działalnością gospodarczą, konieczne było zakończenie całej inwestycji, co nastąpiło dopiero w 2007 roku. Przy zastosowaniu stawki jak dla pozostałych budynków, nieuzasadniony przypis w zaskarżonej decyzji wynosi 25.421,39 zł.

Na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r. skarżący w całości podtrzymał skargę. Dodatkowo podkreślił, że rozpoczął inwestycję na terenie gminy B. sugerując się uchwałą z 2005 r. zwalniającą podatników z podatku od nieruchomości. Wskazał, iż uchwała ta została unieważniona po 2 latach. Składając deklarację na rok 2006 nie zawarł w niej oświadczenia co do budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem otrzymał zapewnienie o planowanych nowelizacjach tejże uchwały. Skarżący zaznaczył, że składając deklarację zapewniono go, iż zgodnie z uchwałą Gmiy B. z dnia 6 grudnia 2005 r. przedmiotowy budynek będzie się mieścił w kategorii określonej w literze d pkt II § 2 tej uchwały tj. "budynków pozostałych" ze stawką 4,99 od 1 m2 powierzchni użytkowej. W ocenie podatnika w zakresie interpretacji tejże uchwały dla osób prowadzących działalność gospodarczą był to zapis, który dotyczył budynków związanych z działalnością gospodarczą, ale w których nie prowadzono działalności gospodarczej. Taka była i nadal jest interpretacja przedmiotowej uchwały na terenie gminy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny legalności Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 29 maja 2009 r., którą zmienił w części własną decyzję z dnia 9 lutego 2006 r., nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2006 z kwoty 3.125,- zł. na kwotę 38.541,- zł., w tym przez przypisanie kwoty 36.416,- zł.

Oceniając legalność decyzji organów obu instancji w oparciu o akta sprawy, jak również dokonując analizy zarzutów przedstawionych w skardze, Sąd stwierdził, że organy podatkowe działały zgodnie z prawem materialnym i procesowym.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy nowo wybudowana część budynku o powierzchni 2.281,20 m2 oddana do użytkowania na mocy decyzji z dnia 30 grudnia 2005 r. powinna być w 2006 r. opodatkowana według stawki jak dla budynków związanych z działalność działalnością gospodarczą, podczas gdy – jak twierdzi skarżący – ze względów technicznych do 6 marca 2007 r. nie prowadził w tej części budynku działalności gospodarczej.

W niniejszym postępowaniu poza sporem pozostaje fakt, iż skarżący od 2004 r. jest właścicielem nieruchomości o numerze ewidencyjnym 29/4 położonej w T. W. Na wskazanej nieruchomości podatnik rozpoczął budowę fabryki mebli oraz akcesoriów kuchennych. Bezsporne jest również, iż decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2005 r. (k. 4 akt adm.) skarżący uzyskał pozwolenie na użytkowanie części budynku handlowo – produkcyjno-usługowego o powierzchni 2281,20 m2. W lutym 2007 r. podatnik złożył informację na podatek od nieruchomości wykazując, iż posiada budynki przeznaczone pod działalność gospodarczą o powierzchni 2281,20 m2 oraz grunty o powierzchni 2581,00 m2 związane z działalnością gospodarczą i grunty pozostałe o powierzchni 9.917,00 m2. Niesporna jest ponadto okoliczność, że decyzją z dnia 26 lipca 2007 r. (k. 5 akt adm.) skarżący uzyskał pozwolenie na użytkowanie kolejnej części budynku (części dotyczącej hali magazynowej z lakiernią) o powierzchni użytkowej 605,20 m2.

Skarżący podniósł natomiast, że ze względów technicznych – brak infrastruktury towarzyszącej oraz kontynuowanie inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej z lakiernią – w okresie od stycznia 2006 r. do marca 2007 r. nie wykorzystywał do prowadzenia działalności gospodarczej części budynku o powierzchni 2281,2 m2 oddanego do użytkowania 30 grudnia 2005 r. Podatnik zaznaczył, iż poszczególne fragmenty realizowanej inwestycji stanowią całość techniczno – użytkową i pozostają ze sobą funkcjonalnie powiązane. Jego zdaniem nie sposób rozpocząć działalności w zakresie produkcji mebli kuchennych, bez uruchomienia lakierni i magazynu. Skarżący stwierdził zatem, iż dla uznania, że budynki są związane z działalnością gospodarczą, konieczne było zakończenie całej inwestycji, co nastąpiło w 2007 r.

W ocenie Sądu zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając w niniejszej sprawie kwestię sporną powołało art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) – w dalszej części u.p.o.l. Zgodnie z ust. 1 art. 6 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Dodatkowo ust. 2 powołanego artykułu stanowi, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

Z przytoczonych regulacji wynika zatem, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości dotyczy nie tylko budowli, budynku jako całości, ale także ich części. Ponadto powstanie tego obowiązku związane jest z zakończeniem budowy budowli albo budynku lub ich części albo też rozpoczęciem użytkowania budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

W świetle powyższego słusznie zatem organy podatkowe uznał, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2005 r. o pozwoleniu na użytkowanie części budynku o powierzchni 2281,20 m2 świadczy o zakończeniu budowy tej części budynku i rodzi obowiązek podatkowy począwszy od stycznia 2006 r. Z przedmiotowej decyzji wynika bowiem, iż skarżącemu udzielono pozwolenie na użytkowanie częściowe – budynku handlowo – usługowo – produkcyjnego z portiernią w części dotyczącej hali produkcyjnej (035), pomieszczeń socjalno- biurowych oraz salą ekspozycji (0,03) zlokalizowanego na posesji w T. W. 4b nr ew. gr. 29/4, powierzchnia użytkowa – 2281,2 m2. W uzasadnieniu decyzji wskazano ponadto, iż w dniu 30 grudnia 2005 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dokonali wizji w terenie, podczas, której protokolarnie stwierdzili, że w/w inwestycja została wybudowana zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę oraz dokumentacją projektową. Zaznaczono przy tym, iż do zakończenia inwestycji pozostały roboty wykończeniowe w magazynie sprzętu AGD (036) i portierni oraz wybudowanie magazynu sprzętu AGD (037). Obiekt w części podlegającej odbiorowi nadaje się do użytkowania. Stwierdzono również, iż uporządkowano teren wokół budynku.

Należy ponadto zauważyć, iż omawiana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2005 r. został wydana m.in. na podstawie art. 59 ust. 1, ust. 3 i ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Zgodnie art. 59 ust. 1 powołanej ustawy właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Z kolei ust. 3 wskazanego artykułu stanowi, że jeżeli właściwy organ stwierdzi, iż obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Ponadto w ust. 4a art. 59 powołanej ustawy nałożono na inwestora obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych, po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie.

Wykładnia powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, iż istnieje możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku w sytuacji niewykonania wszystkich robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem. Nie ulega wątpliwości, iż decyzja udzielająca pozwolenie na użytkowanie potwierdza zakończenie budowy budowli, budynku lub ich części i świadczy, iż obiekty te znajdują się w stanie technicznym odpowiednim do wykorzystania ich zgodnie z przeznaczeniem, pomimo nawet niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych. W świetle powyższych rozważań nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż ze względów technicznych – brak infrastruktury w postaci drogi dojazdowej, parkingu, portierni, ogrodzenia oraz kontynuowanie inwestycji polegającej na budowie hali magazynowej z lakiernią) – nie można mówić o zakończeniu budowy części budynku. Podkreślenia wymaga fakt, iż brak legalnej definicji użytkowania upoważnia do jego rozumienia w znaczeniu potocznym – gdzie użytkowanie oznacza używanie czegoś, korzystanie z czegoś, eksploatację, przy czym ustawa wyraźnie rozróżnia to pojęcie, od pojęcia budowy lub prowadzenia robót budowlanych (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30.12.2009 r., sygn. akt II S.A./Go 849/09).

Rozstrzygając w niniejszej sprawie kwestię sporną należy również mieć na uwadze treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawierający definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z powołanym przepisem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z powyższą definicją, wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1821/09 wyznacznikiem owego "związania" jest okoliczność posiadania tych gruntów przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Trafnie również zaznaczył organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Należy podkreślić, że w omawianej definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę ([w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008.).

W konsekwencji przedłożone wraz ze skargą dokumenty w postaci decyzji Burmistrza z dnia 1 marca 2007 r. o wykreśleniu skarżącego z ewidencji działalności gospodarczej oraz zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 5 marca 2007 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem poza sporem pozostawał fakt, iż podatnik był i nadal jest przedsiębiorcą.

W świetle powyższego, wbrew temu, co twierdzi skarżący, nie ma znaczenia okoliczność, iż dopiero od marca 2007 r. faktycznie zaczął prowadzić działalność gospodarczą w spornej części budynku. Prawidłowo zatem organy podatkowe obu instancji przyjęły, iż część budynku o powierzchni 2281,20 m2 oddana do użytkowania na podstawie decyzji z dnia 30 grudnia 2005 r. i znajdująca się w posiadaniu skarżącego, jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej – niezależnie od jej faktycznego wykorzystania - winna być od stycznia 2006 r. opodatkowana podatkiem od nieruchomości według stawki przeznaczonej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Dodatkowo jak słusznie przyjęły organy i co zostało wskazane w powyższej części uzasadnienia, wobec decyzji udzielającej pozwolenie na użytkowanie spornej części budynku, bezzasadny jest zarzut skarżącego o niemożliwości wykorzystywania tej spornej części budynku ze względów technicznych.

Podkreślić przy tym należy, iż w przedłożonym ze skargą piśmie Wójta Gminy z dnia 2 sierpnia 2010 r. stwierdzono, iż stawka 4,99 zł. za 1 m2 obowiązująca na 2006 r. dotyczyła budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, a nie jak twierdził skarżący stawką tą opodatkowane były budynki związane z działalnością gospodarczą i będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w których jednak nie jest prowadzona działalność gospodarcza.

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oddalił skargę.