Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1424/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 126
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za wrzesień 2007 r. postanawia zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1424/11

UZASADNIENIE

K. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika UC w P. z dnia [...] r. Nr [...] określającą opłatę paliwową za wrzesień 2007r. Podstawę faktyczną tych decyzji stanowi wydana przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. decyzja z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...],określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od maja do listopada 2007r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku rozprawy sądowej w dniu 3 lutego 2012r. strony złożyły zgodny wniosek o zawieszenie postępowania, podnosząc, iż w innych analogicznych sprawach Sąd zawiesił postępowanie z uwagi na to, że NSA w sprawie o sygn. akt I GSK 169/11 nie rozpoznał jeszcze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 7 października 2010r., I SA/Łd 728/10 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc maj - sierpień 2007r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ogólnie rzecz biorąc, instytucja zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, której dotyczą przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), tworzy sytuację zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, w której nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu. Sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 p.p.s.a.). Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 126 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Określenie "sąd może zawiesić postępowanie" oznacza, że postanowienie o zawieszeniu postępowania sąd wydaje w przypadkach, gdy uzna to za celowe i stwierdzi, że czynność stron polegająca na złożeniu wniosku nie zmierza do obejścia prawa.

W niniejszej sprawie Sąd postanowił uwzględnić zgodny wniosek stron. Zgodzić się bowiem należy, że rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie określenia stronie skarżącej opłaty paliwowej, uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia zawisłej przed NSA sprawy o sygn. akt I GSK 169/11 ze skarg kasacyjnych wniesionych przez obie strony od wyroku WSA w Łodzi z dnia 7 października 2010r., I SA/Łd 728/10 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące maj - sierpień 2007r. (analogicznie też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2011r., III SA/Po 649/10 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2011r., III SA/Po 494/11). Powyższa konstatacja uzasadniona jest następującymi okolicznościami.

Po pierwsze, w obu sprawach podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame (sporne między stronami) okoliczności nabycia przez stronę skarżącą paliwa od firmy "A" i uznania skarżącego za podatnika podatku akcyzowego od tego paliwa, bowiem obowiązek zapłaty opłaty paliwowej obciąża podmioty zobowiązane do zapłaty podatku akcyzowego. Konsekwencją ostatecznego obciążenia strony skarżącej obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego od konkretnie ustalonej ilości paliwa silnikowego, będzie dopuszczalność określenia opłaty paliwowej od tej ilości paliwa, od której obowiązana jest ona zapłacić podatek akcyzowy. Stosownie bowiem do art. 37 k) ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37 j) ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37 h). Natomiast w myśl art. 37 l) tej ustawy, podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37 h), od jakich podmioty, o których mowa w art. 37 j) ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.

Po drugie, w nieprawomocnym wyroku z dnia 7 października 2010r., I SA/Łd 728/10 uchylającym decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] , WSA w Łodzi dokonał oceny prawnej i analizy okoliczności faktycznych, mających - w świetle wskazanych wyżej przepisów ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - istotne znaczenie także dla rozstrzygnięcia sprawy opłaty paliwowej. Ocena ta, z chwilą ewentualnego uprawomocnienia się tego wyroku, będzie wiążąca dla Sądu w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do art. 170 p.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie natomiast z przepisem art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w rozstrzygnięciach wydawanych przez inne sądy i organy państwowe. Dane okoliczności faktyczne, jak i ich ocena prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku. Zatem w kolejnych postępowaniach, w których się one pojawiają, nie mogą one być już przedmiotem badania (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 357, wyrok SN z dnia 12 lipca 2002r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492 czy J. Kuniecki, Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Zauważyć też należy, iż od wyroku sądu pierwszej instancji z dnia 7 października 2010r. obie strony wniosły skargi kasacyjne do NSA.

Powyższej oceny analizowanej przesłanki zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie zmienia wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 maja 2011r., I SA/Łd 194/11, mocą którego uchylono postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. zawieszające postępowanie w sprawie spornej w sprawie opłaty paliwowej, inna jest bowiem podstawa prawna i przesłanki zawieszenia postępowania podatkowego i sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z art. 129 p.p.s.a. w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron Sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. Stosownie zaś do art. 130 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 126 p.p.s.a. orzekł o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego.

P.Z-C.