Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1073/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi E W na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 1073/16

UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z pótn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) - zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: "[...]" Sp. z o.o. w [...], pozwolenia na budowę Centrum Handlowego [...] - budowa budynku galerii handlowej z hipermarketem, budynku kina wraz z obiektami technicznymi i ekranem akustycznym oraz dróg i placów wewnętrznych, a także niezbędnej infrastruktury technicznej (m. in.: sieci instalacji zewnętrznych wodociągowych, hydrantowych, gazowych, kanalizacji sanitarnej, deszczowej energetycznych oraz oświetleniowych) na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] w [...] przy ul. [...] i ul. [...] (kategoria obiektu budowlanego - XVII) w granicach opracowania określonego na rysunku projektu zagospodarowania terenu.

Organ wskazał, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje działki nr ew.: [...] z obrębu [...], działkę ew. nr [...] z obrębu [...] oraz działki ew. nr [...] z obrębu [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] podał, że w dniu [...].11.2014 r. wpłynął wniosek inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla wyżej wymienionej inwestycji. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany w 4 egzemplarzach i inne dokumenty.

W dniu [...].12.2014 r. wezwano inwestora, do usunięcia braków i nieprawidłowości w złożonym wniosku. W wyznaczonym terminie, inwestor uzupełnił wniosek.

Pismem z dnia [...].12.2014 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania.

W dniu [...].12.2014 r. wpłynęły pisma uczestników postępowania z wnioskami i zastrzeżeniami. W pismach strony wskazywały na niezgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawnymi regulującymi powstanie inwestycji. Wskazywano na oddziaływanie projektowanej inwestycji na warunki gruntowo-wodne.

Strony informowały także o toczących się postępowaniach przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczącym uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...].12.2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego pomiędzy ulicami [...],[...] i [...] w [...] oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie decyzji środowiskowej Burmistrza Miasta .

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...].12.2014 r. nałożył na inwestora, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym oraz odniesienia się do uwag i zastrzeżeń stron. Inwestor złożył poprawiony projekt budowlany.

Pismem z dnia [...].02.2015 r. zawiadomiono strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego umożliwiającego wydanie decyzji i o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W dniu [...].02.2015 r. wpłynęły pisma stron z uwagami.

W dniu [...].02.2015 r. Starosta [...] wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ww. Centrum Handlowego [...]. Odwołania od decyzji złożyli: E R oraz B D i J D.

Po rozpatrzeniu odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].10.2015 r. umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r., w części dotyczącej odwołania E R oraz w tym samym dniu decyzją nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...].02.2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...].11.2015 r. nałożył na inwestora, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym. Inwestor przedłożył poprawiony projekt budowlany w czterech egzemplarzach.

Zawiadomiono strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego umożliwiającego wydanie decyzji i o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Strony nie wniosły uwag co do zebranych dowodów.

W ocenie organu inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu położonego pomiędzy ulicami: [...],[...],[...] w [...] - obszar B, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...].12.2012 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r. poz. [...].

Inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b i w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) i zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.) wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Inwestor przedstawił decyzję nr [...] z dnia [...].04.2014 r. Burmistrza Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, w której nałożono szereg warunków i wymagań dotyczących fazy realizacji i ekspoloatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, a także określono warunki i wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

Przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z decyzją środowiskową, choć w stosunku do inwestycji określonej w decyzji środowiskowej ma ona mniejszy zakres - powierzchnia zabudowy obiektu, tereny utwardzone są mniejsze niż zakładała to decyzja środowiskowa, a powierzchnia biologicznie czynna jest większa.

Nie stwierdzono niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z rozporządzeniem Ministra Inirastruktuiy z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.).

Przed wydaniem niniejszej decyzji inwestor uzyskał od Starosty [...] postanowienie nr [...] z dnia [...].02.2015 r. o zgodzie na odstępstwo od § 227 ust. 1 i 4, § 277 ust. 2, § 236 ust. 6 i § 256 ust. 5 wyżej wymienionego rozporządzenia, umożliwiające:

a) zaprojektowanie w obiekcie strefy pożarowej obejmującej część handlowo-usługową zaliczoną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I o powierzchni do 58.000 m2, przy dopuszczalnej wynoszącej 24.000 m2 - co jest niezgodne z § 227 ust. 1 i 4 wyżej wymienionego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

b) zaprojektowanie w obiekcie dwóch stref pożarowych obejmujących garaż zamknięty o powierzchniach odpowiednio do 30.000 m2 i do 29.000 m2, przy dopuszczalnej wynoszącej 10.000 m2 - co jest niezgodne z § 277 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia,

c) przyjęcie do obliczeń maksymalnej liczby osób przebywających w obiekcie w części handlowo-usługowej na podstawie wskaźnika powierzchni użytkowej wynoszącej 80% z wyłączeniem pasażu handlowego (tzn. pasaż handlowy nie będzie wliczany do obliczenia łącznej ilości użytkowników w obiekcie), a także przyjęcie w poszczególnych lokalach handlowo-usługowych ww. wskaźnika tj. 80% powierzchni użytkowej do obliczenia maksymalnej ilości osób w obiekcie - co jest niezgodne z § 236 ust. 6 wyżej wymienionego rozporządzenia,

d) zaprojektowanie w obiekcie, w strefie pożarowej handlowo-usługowej zaliczonej do kategorii zagrożenia ludzi ZLI, sposobu prowadzenia ewakuacji łącznie z czterech klatek schodowych do innej strefy pożarowej, czyli z części handlowo-usługowej do strefy ; pożarowej garażu podziemnego, zamiast bezpośrednio na zewnątrz obiektu łub korytarzami i komunikacyjnymi obudowanymi jak klatka schodowa prowadzącymi na zewnątrz obiektu - co jest niezgodne z § 256 ust. 5 wyżej wymienionego rozporządzenia pod warunkiem spełnienia wymagań wynikających z opinii [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...].03.2014 r. znak [...], oraz pod warunkiem wykonania rozwiązań zamiennych (rozwiązań zastępczych rekompensujących skutki wprowadzenia odstępstwa), które określono w tym postanowieniu nr [...]. W projekcie budowlanym wykazano spełnienie wyżej wymienionych warunków.

Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został uzgodniony pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych oraz pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii przez rzeczoznawcę do spraw BHP.

Odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015r., wniosła E W, wskazując na naruszenie art. 10 K.p.a., poprzez brak realnej możliwości (w odniesieniu do terminu wyznaczonego przez organ, który upłynął przed doręczeniem jej zawiadomienia) zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Domagała się uchylenia decyzji w całości.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - zwanej dalej "Kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz, U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E W od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi, "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę Centrum Handlowego [...] - budowa budynku galerii handlowej z hipermarketem i budynku kina wraz z obiektami technicznymi i ekranem akustycznym oraz dróg i placów wewnętrznych, a także niezbędnej infrastruktury technicznej (m.in.: sieci instalacji zewnętrznych wodociągowych, hydrantowych, gazowych, kanalizacji sanitarnej, deszczowej i energetycznych nn oraz oświetleniowych) na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] w [...] przy ul. [...] i ul. [...] (kategoria obiektu budowlanego - XVII) w granicach opracowania określonego na rysunku projektu zagospodarowania terenu - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. I ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym powyżej, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wszystkie prawne wymagania zostały w tej sprawie spełnione, nie stwierdzono naruszeń mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji, zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. zawiadomił strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego i wyznaczył termin do zapoznania ze zgromadzoną dokumentacją, oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów do dnia 18 grudnia 2015 r. Następnie, w dniu [...] grudnia 2015 r. Starosta [...] wydał decyzję kończącą postępowanie przed organem I instancji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa, poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu dla stron do zapoznania się z aktami sprawy, który faktycznie upłynął przed doręczeniem zawiadomienia, Wojewoda [...] stwierdził, iż naruszenie to może być istotne, gdy uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt: II GSK 431/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt: II OSK 1317/08).

Ponadto, na stronie spoczywa wówczas ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy.

W analizowanym przypadku Wojewoda [...] nie stwierdził, aby skarżąca została pozbawiona możliwości podjęcia konkretnych czynności procesowych, czym naruszone byłoby jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 138 § 2 Kpa.

Stosownie do przepisu art. 73 § 1 Kpa strona ma prawo wglądu w akta sprawy na każdym etapie toczącego się postępowania, niezależnie od jakichkolwiek zawiadomień ze strony organów administracji publicznej. Wiedząc o uchyleniu decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., pierwotnej decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak również, w konsekwencji uchylenia decyzji, o podejmowaniu przez organ stopnia podstawowego czynności wyjaśniających, strona miała pełną wiedzę o prowadzonym postępowaniu dowodowym.

Mogła bez przeszkód zapoznać się z kompletną dokumentacją sprawy na każdym etapie jej załatwiania. Nadto organ zauważył, że E W uprzednio nie wniosła odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę Centrum Handlowego [...].

W ocenie Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw, aby uznać, iż termin 14 dni wyznaczony zawiadomieniem z dnia 4 grudnia 2015 r. było uchybieniem uzasadniającym podjęcie rozstrzygnięcia kasacyjnego.

Strony postępowania zostały poinformowane o przysługujących im prawach procesowych w piśmie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., zawiadamiającym o wszczęciu niniejszego postępowania. Zostały poinformowane o podjętych przez organ czynnościach wyjaśniających - doręczono im zwłaszcza postanowienie Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji już po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji.

Wnosząc odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., E W nie wskazała, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać na skutek upływu terminu określonego w zawiadomieniu z dnia 4 grudnia 2015 r. Nie dokonała również żadnych czynności procesowych wraz z wniesieniem odwołania, ani też nie wykazała związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.

E W wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2016r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...].12.2015r.

Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...].

Skarżąca zaprzeczyła wszelkim twierdzeniom przedstawionym w rozstrzygnięciach organu I i II instancji. Wskazała, że w dniu [...].12.2015r. została poinformowana pismem Starosty Powiatu [...] o zgromadzonym materiale dowodowym umożliwiającym wydanie decyzji. Organ w piśmie tym wskazał termin, który upłynął w dniu [...].12.2015r. Skarżąca nie mogła skorzystać z przysługującego jej prawa, w związku z czym skierowała do Starosty Powiatu [...] formalny wniosek o przywrócenie terminu celem skorzystania z przysługującego jej prawa zapoznania się z materiałem dowodwym, pismo nadała w dniu [...].12.2015 r.

Organ nie zwracając uwagi na brak podstaw do dalszego procedowania, wydał w dniu [...].12.2015r. decyzję administracyjną. Skarżąca widząc ewidentne naruszania prawa złożyła odwołanie do Wojewody [...], który jednak nie dopatrzył się naruszenia ograniczającego stronę w prawach.

Skarżąca mając na uwadze ograniczenie w dokonaniu czynności procesowych (jej nieruchomość znajduje się w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji), skierowała także do Wojewody [...] wniosek - pismo w przedmiocie przywrócenia terminu do zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału sprawy.

Dalej wskazała, że to nie strona ma obowiązek wykazywać aktywność, aby zapewnić sobie czynny udział w postępowaniu, ale organ administracji publicznej, który po zakończeniu postępowania wyjaśniającego ma obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego:

a) art. 6 k.p.a., zasady praworządności - nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranego materiału sprawy,

b) art. 7 k.p.a. uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela,

c) art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a., zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa

d) art. 10 k.p.a. obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

e) art. 58 k.p.a. przez brak przywrócenia terminu,

f) art. 136 k.p.a.

Wojewoda [...] odpowiadając na skargę, podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.)

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skarga nie mogła być uwzględniona.

Zdaniem Sądu nie mógł odnieść skutku zarzut skargi, dotyczący naruszenia w toku przeprowadzonego postępowania, art. 10 § 1 K.p.a.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji wysłał zawiadomienie do skarżącej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, jednakże E W otrzymała to pismo w dniu 21.12.2015r. Tym samym nie mogła realnie skorzystać z przysługującego jej prawa, w związku z czym domagała się przywrócenia terminu do zapoznania się z aktami, celem skorzystania z tego prawa.

Taka sytuacja była niewątpliwie uchybieniem procesowym organu (który tak powinien planować terminy, aby zapewnić stronom realną możliwość skorzystania ze swoich uprawnień), polegającym na niemożliwości zapoznania się skarżącej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, prawem odniesienia się do niego, wypowiedzenia się przed wydaniem przez organ decyzji.

Jednak skarżąca E W nie powoływała się na negatywne skutki takiego uchybienia, nigdy nie wykazywała dowodów lub czynności, których nie mogła w związku z tym przedłożyć, podjąć. Zawsze było to jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że nie miała możliwości wypowiedzenia się, co do materiału zgromadzonego w sprawie.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do twierdzenia, że naruszenie art. 10 K.p.a. miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Zasada czynnego udziału stron w postępowaniu sformułowana została w art. 10 § 1 K.p.a. stanowiącym, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie obowiązane są zapewnić wszystkim podmiotom, którym przysługuje status strony, czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Z uwagi na zakres obowiązków organów administracji publicznej związanych z realizacją zasady czynnego udziału stron w postępowaniu dostrzec można, iż zasada ta skonkretyzowana została w innych przepisach regulujących postępowanie administracyjne. Stosownie do zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, na organie prowadzącym postępowanie ciąży bowiem obowiązek powiadomienia stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 K.p.a.), umożliwienia im aktywnego uczestnictwa w postępowaniu, tj. m.in. umożliwienia im dostępu do akt sprawy (art. 73 i 74 K.p.a.) oraz zgłoszenia dowodów (art. 78 K.p.a.), zawiadomienia o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu (art. 79 § 1 K.p.a.), jak również umożliwienia wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 81 K.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, co wynika z akt sprawy, że czynny i realny udział skarżącej w tym postępowaniu był możliwy. Biorąc pod uwagę tok postępowania, jego długość oraz poprzednio wydane decyzje, miała realny dostęp do akt sprawy, mogła skutecznie zgłaszać wnioski dowodowe, czego jednak nie uczyniła. Strona nigdy wcześniej nie skorzystała z prawa składania wniosków dowodowych. W okolicznościach tej sprawy, choć wystąpiło naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., to nie miało ono istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, w odwołaniu nie wskazano na żadne zarzuty o charakterze materialnoprawnym i ich ewentualny związek z naruszeniem procedury.

Przypomnieć należy, iż w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Na stronie stawiającej zarzut, spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, LEX nr 1070853; wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442).

Także w obecnie rozpatrywanej przez Sąd skardze, skarżąca nie wskazała na żadne czynności, których chciała dokonać przed organami administracji, gdyby została prawidłowo zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do niego i składania wniosków.

Skoro na stronie stawiającej tego typu zarzut, spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy, to uznać należy w okolicznościach tej sprawy, skarżąca nie wykazała takiego związku przyczynowego. Dlatego nie można uznać naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w opisanym zakresie, jako naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie są też uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8, 9, 58,136 K.p.a., poprzez fakt, że organ nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, co skutkowało przyjęciem określonego stanu faktycznego, pomimo że skarżąca nie miała możności wypowiedzenia się, oraz że przemilczały wniosek o przedłużenie terminu do zapoznania się z materiałem sprawy i inne. Wszystkie te zarzuty wiążą się bowiem bezpośrednio z naruszeniem art. 10 k.p.a. - co jak zostało wyżej omówione, nie miało wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

W analizowanym przypadku Sąd nie stwierdził, aby naruszone w przedmiotowy sposób, prawo do czynnego udziału w postępowaniu, skutkowało niemożliwością podjęcia konkretnych czynności procesowych.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.