Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 401/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1382
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 7 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 roku sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 401/19

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.)- dalej: k.p.a.; art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1382) - Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydent Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] orzekającą o wymeldowaniu K. K. (obecnie B.) z pobytu stałego w nieruchomości oznaczonej nr 4, położonej przy ul. A 38 w Ł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 11 września 2018 r. do Urzędu Miasta Ł. jako organu meldunkowego wpłynęło pismo Zarządu Lokali Miejskich [...] w sprawie wymeldowania z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A 38 w Ł. K. K . Zgodnie z oświadczeniem P. K mieszkańca lokalu nr 4 przy ulicy A 38, jak i lokatorów zamieszkujących w tejże nieruchomości K. B. nie zamieszkuje w mieszkaniu nr 4 przy ul. A 38 w Ł. od około 6 miesięcy.

Prezydent Miasta Ł. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał decyzję w dniu [...] o wymeldowaniu K. K. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A 38 w Ł. Podstawą prawną decyzji był art. 35 ustawy o ewidencji (bez oświadczenia woli/zgłoszenia osoby, na której ciąży obowiązek meldunkowy). Zgodnie z jego treścią organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jedyną przesłanką wymaganą przez art. 35 ustawy jest opuszczenie lokalu. W orzecznictwie przyjmuje się, że zastosowanie art. 35 ustawy może mieć miejsc jedynie w sytuacji, gdy opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny i trwały.

W swoich wyjaśnieniach K. K. sama wskazała, że faktycznie od marca 2018 r. nie mieszka w spornym lokalu, choć podkreśliła, że opuszczenie przez nią lokalu nie było dobrowolne. Brak dobrowolności wynikał z tego, że opuściła lokal z uwagi na zachowanie męża P. K. (uzależnionego od narkotyków, alkoholu i zachowującego się agresywnie). K. K. wskazała, że ma chęć/zamiar powrotu do zamieszkiwania w spornym lokalu. K. K. wskazała, że lokal jest zadłużony, zatem i ona i mąż utracili tytuł prawny do lokalu. K. K. wskazała, że od października 2018 r. rozpocznie zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu. W trakcie oględzin lokalu K. K. wskazała, że w październiku 2018 r. powróciła do zamieszkiwania w spornym lokalu. Jak sama dalej wskazała, jej zamieszkiwanie sprowadza się do pobytów co drugi dzień, gdyż lokal jest pozbawiony gazu i ogrzewania, co nie pozwala na normalne funkcjonowanie. Natomiast P. K. wskazał, że K. K. od pewnego czasu zaczęła odwiedzać przedmiotowy lokal, wprowadziła do lokalu parę swoich rzeczy. P.K. potwierdził, że K. K. zaczęła się pojawiać w lokalu, lecz są to jedynie popołudniowe wizyty trwające około 2 godzin - zapala światło dając sąsiadom świadectwo swojego pobytu).

Świadkowie B. H. oraz D. S., zamieszkujący lokale sąsiednie do lokalu nr 4 wskazali, że K. K. nie jest widywana jako mieszkaniec/użytkownik lokalu nr 4. Poza sporem pozostaje jednakże fakt, że w ostatnim czasie K. K. zaczęła być widywana. B. H. wskazał, że K. K. przebywając w lokalu zawsze zapala światło, podciąga żaluzje, zdarza się, że staje w oknie dając innym lokatorom świadectwo swojego pobytu. Opisane wizyty są jednak krótkotrwałe. K. K. nie nocuje w przedmiotowym lokalu. O nieobecności w lokalu zdaniem świadków świadczy również fakt, iż posiadany przez K. K. pies rasy labrador nie przebywa w spornym lokalu (wcześniej był regularnie wyprowadzany przez zainteresowaną na spacery co powodowało, że K. K. była codziennie widywana, co również świadczyło o jej normalnym zamieszkiwaniu w spornym lokalu). W odczuciu wymienionych wyżej świadków K. K. nie mieszka w spornym lokalu, pozoruje zamieszkiwanie dla potrzeb prowadzonego postępowania.

Świadkowie Z. B. (ojciec K. K.) oraz B. K. (koleżanka) przyznali, że poza sporem jest niezamieszkiwanie K. K. w spornym lokalu. Podkreślili jednak, że opuszczenie spornego lokalu nie było dobrowolne. Spowodowane było zachowaniem P. K. (uzależnienia i agresja). K. K. według świadków po opuszczeniu spornego lokalu rozpoczęła zamieszkiwanie w lokalu rodziców. Sporadycznie, zawsze w towarzystwie osób trzecich, dogląda jednak spornego lokalu.

Świadek A. M. (koleżanka K. K. i P. K. - świadek K. K.) wskazała, co wcześniejsi świadkowie, że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne, spowodowane bowiem było zachowaniem P. K.. K. K. sporadycznie dogląda przedmiotowy lokal, lecz jej centrum życia skupia się w lokalu rodziców.

P. S.(partnerka P. K.) potwierdziła, że przebywa od marca 2018 roku w związku z P. K.. Bywając często w spornym lokalu widziała K. K. zaledwie dwa razy. K. K. nadal posiada klucze i ma swobodny dostęp do lokalu.

Na podstawie materiału dowodowego opisanego wyżej ustalono, że K. K. nie zamieszkuje ww. lokalu. Jej życie skupia się w innym miejscu. Sam fakt posiadania kluczy, przechowywania części rzeczy, czy nawet sporadyczne odwiedzanie tego lokalu nie dowodzi ześrodkowania w nim aktywności życiowej. K. K. zdaniem organu pierwszej instancji przestała koncentrować swoje sprawy życiowe w dotychczasowym miejscu zameldowania, nie korzysta z niego dla zaspokajania swoich potrzeb życiowych, nie nocuje w nim, ani nie spędza wolnego czasu. Sama wola krótkotrwałego pobytu pod określonym adresem nie może stanowić wystarczającej przesłanki zameldowania, jeśli nie towarzyszy temu element fizycznego przebywania w tym miejscu.

W odwołaniu K. K. zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a.) i prawa materialnego (art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, art. 35 ustawy o ewidencji ludności).

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nie dopatrzono się naruszenia przepisów wskazanych w odwołaniu. Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał uznać istnienie przesłanki opuszczenia lokalu, przy uwzględnieniu wskazań judykatury co do rozumienia tego przepisu.

W zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazano, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązująca procedurą administracyjną. Opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny, tj. wyczerpało przesłanki art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Dobrowolnego charakteru opuszczenia lokalu nie wyłącza opuszczenie go z przyczyn niezawinionych przez daną osobę, jak choćby konflikt rodzinny, agresja współlokatora, uzależnienie od narkotyków czy alkoholu. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że K. K. przestała koncentrować swoje sprawy życiowe w dotychczasowym miejscu zameldowania, nie korzysta z niego do zaspokojenia swoich potrzeb życiowych, nie nocuje w nim, ani nie spędza wolnego czasu, jak również nie wyraża zamiaru co do stałego przebywania w nim. Organ odwoławczy stwierdził, że celem postępowania meldunkowego nie jest rozwiązywanie sporów rodzinnych lub majątkowych, a jedynie realizacja przepisów, których celem jest, aby rejestracja osoby w danym miejscu była zgodna ze stanem faktycznym. Samo wymeldowanie ma w istocie charakter wyłącznie ewidencyjny, a więc ma w założeniu jedynie potwierdzenie stanu faktycznego.

W dniu 2 kwietnia 2019 r. K. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego w stopniu istotnie wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy. W zakresie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano: art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji poprzez przyjęcie, że opuszczenie lokalu było dobrowolne i trwałe, kiedy takie nie było, a wynikało z okoliczności wynikających z zachowania jej męża. W czasie postępowania skarżąca jednoznacznie deklarowała zdecydowany zamiar powrotu do miejsca stałego zameldowania po uregulowaniu spraw osobistych przez sąd; art. 35 ustawy poprzez działanie organu gminy podjęte na wniosek osoby nieuprawnionej tj. byłego męża skarżącej, który nie był ani właścicielem ani podmiotem wskazanym w art. 28 ust. 2 ustawy, a inicjacja zawiadomienia organu miała na celu doprowadzenie do wymeldowania skarżącej by ułatwić sobie przejęcie prawa do lokalu, w którym obecnie nie zamieszkuje. W zakresie przepisów prawa procesowego skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., statuującego zasadę prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu tj. niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji do zapoznania się końcowego ze zgromadzonym materiałem dowodowym, uniemożliwiając tym samym złożenie wniosków i dowodów. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano na fakt rozwodu między małżonkami, co zdaniem skarżącej powinno spowodować ustalenie w sposób wyczerpujący i dokładny stanu sprawy, w tym okoliczności "dobrowolnego opuszczenia". Zdaniem skarżącej przeczy dobrowolnemu opuszczeniu lokalu, opuszczenie lokalu spowodowane zachowaniem męża, a także fakt przebywania w nim nowej partnerki męża. Dobrowolnemu opuszczeniu lokalu przeczy zdaniem skarżącej fakt odcięcia gazu, co zmusiło skarżącą do zmiany miejsca zamieszkania, która to okoliczność była spowodowana zaniedbaniem męża, który zaczął wyłącznie zajmować lokal.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu swojej decyzji. W zakresie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazano, że skarżąca zapoznała się z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, co potwierdziła podpisem. Natomiast w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] nie przeprowadzał dodatkowych czynności wyjaśniających.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] o wskazanym wcześniej numerze utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r orzekająca o wymeldowaniu K. K. z pobytu stałego z lokalu nr 4 przy ul. A 38 w Ł.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz.1382) – dalej: u.e.l.

Zgodnie z treścią art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym prawidłowe stosowanie art. 35 u.e.l. wymaga, by, przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, iż osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały, bądź też opuszczenie lokalu wynika z czynności właściwego organu mających oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania na podstawie powołanego art. 35 u.e.l., winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Przy czym rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, lub też, poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyrażą wolę danej osoby, polegające na między innymi na zerwaniu wszelkich więzi z dotychczasowym lokalem i koncentracja swojego centrum życiowego w innym miejscu, sposób opuszczenia lokalu, czy też obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu.(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 grudnia 2016 r., II SA/Ke 801/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2016 r., II SA/Bk 233/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2016 r., III SA/Kr 348/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r., III SA/Gd 610/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Wr 20/16 – www.cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że tożsamy pogląd wyrażany był w orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłym na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), z której to ustawy zaczerpnięta została, aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, www.cbois.nsa.gov.pl). Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby, w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l., to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Ponadto, co istotne z wyżej wskazanej definicji pobytu stałego wynika, iż aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, konieczny jest fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wola stałego przebywania w ty miejscu, przy czym, oba te elementy muszą występować łącznie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 września 2015 r., II SA/Po 563/15 – www.cbois.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż organy procedujące w niniejszej sprawie, w oparciu o ustalony stan faktyczny i zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy uznały, iż skarżąca w sposób dobrowolny i trwały opuściła miejsce stałego meldunku w marcu 2018 r., koncentrując swoje centrum życiowe w innym miejscu. Zasadność powyższego potwierdza załączona do akt sprawy dokumentacja, w tym: oświadczenie skarżącej z 19 września 2018 r., która wprost przyznaje, iż opuściła przedmiotowy lokal w marcu 2018 r. z uwagi na istniejący konflikt z mężem P. K. (k. 19 akt administracyjnych); protokół z przeprowadzonych w dniu 24 października 2018 r. oględzin lokalu (k. 29 akt administracyjnych); protokoły przeprowadzonych w dniu 20 listopada 2018 r. przesłuchań świadków zgłoszonych przez P. K. – A. W., B. H., D. S.(k. 67 -75 akt administracyjnych); jak również protokoły przesłuchania w dniu 20 listopada 2018 r. świadków zgłoszonych przez skarżącą – Z. B., B. K. (k. 80-85 akt administracyjnych) oraz A. M. w dniu 11 grudnia 2018 r. (k. 91 akt administracyjnych). Co prawda jak akcentuje skarżąca opuszczenie przez nią spornego lokalu nie miało charakteru dobrowolnego i wynikało z agresywnego zachowania jej męża P. K., który jest uzależniony od alkoholu i narkotyków, niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym sam fakt istnienia konfliktu pomiędzy osobami zamieszkującymi w danym lokalu nie powoduje podważenia oceny, co do trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego zameldowania, wynikającego z chęci poprawy komfortu życiowego strony poprzez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkaniem (por. wyrok WSA w Łodzi z 26 maja 2010 r., III SA/Łd 158/10). Tym bardziej, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skarżąca do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie podejmowała żadnych przewidzianym prawem środków prawnych, mających na celu przywrócenie jej naruszonego posiadania. Sąd nie dał także wiary podnoszonej przez skarżącą argumentacji, co do ponownego zamieszkania w spornym lokalu od października 2018 r.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadków pozwalają bowiem na przyjęcie, iż działania skarżącej, polegające na krótkotrwałych, eksponowanych wizytach w przedmiotowym lokalu mają jedynie na celu uniemożliwienie wymeldowania jej z lokalu, do którego rości sobie uprawnienia. Tymczasem podkreślenia wymaga, iż postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie/zameldowanie ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowe, gdyż służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie ma wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczy uprawnień w zakresie ich przyznawania czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem, z uwagi na swój ewidencyjny charakter, jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 marca 2017 r., IV SA/Po 1033/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2017 r., II SA/Ke 69/17 ; www.cbois.nsa.gov.pl).

Powyższe okoliczności w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę pozwalają na stwierdzenie, że wskazany wyżej lokal nr 4 przy ul. A 38 w Ł. nie stanowi centrum życiowego K. B., a co za tym idzie organy administracji obu instancji procedujące w niniejszej sprawie zasadnie uznały, iż w sprawie wystąpiły określone w art. 35 u.e.l. przesłanki uzasadniające orzeczenie o wymeldowaniu skarżącej spod w/w adresu. Tym samym podniesione w skardze zarzuty, zarówno, co do naruszenia przepisów prawa procesowego, jaki przepisów prawa materialnego Sąd uznał za nieuzasadnione. Natomiast odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji, gdy skarżąca od lutego 2018 r. faktycznie nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność ewidencji ludności.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.

a.l.