Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 502/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 2; art. 58 ust. 1; art. 124 ust. 1; art. 132 ust. 3 pkt 10; art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr [...] Komendant Policji (dalej jako "organ odwoławczy", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania A. T. (dalej jako "skarżąca") od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji we W. (dalej jako "organ I instancji") z dnia 17 lipca 2022 r. w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy:

- uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty rozpoczęcia zawieszenia w czynnościach służbowych;

- ustalił datę rozpoczęcia zawieszenia w czynnościach służbowych na dzień 18 lipca 2022 r.;

- w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie sprawy.

Organ I instancji zawiesił skarżącą w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 17 lipca 2022 r. do dnia 17 października 2022 r., na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.) – dalej jako "ustawa o Policji". Podstawą faktyczną zawieszenia stanowiło wszczęcie w dniu 17 lipca 2022 r. przez Komendanta Powiatowego Policji we W. postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącej na podstawie art. 133 ust. 1, art. 134i ust. 1 pkt lit. a i art. 135a ust. 3 ustawy o Policji. Skarżąca została obwiniona o to, że w dniu 17 lipca 2022 r. we W. zajmując stanowisko dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji W. od godz. 12.00 pełniła służbę obchodową z wykorzystaniem samochodu służbowego [...] o nr rej. [...] w patrolu o kryptonimie [...] znajdując się w stanie po użyciu alkoholu - pierwsze badanie o godz. 12.56 - 0,19 mg/l, drugie badanie o godz. 13:12 - 0,20 mg/l, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 10 ustawy o Policji. Jednocześnie organ I instancji ww. rozkazem personalnym, zgodnie z dyspozycją art. 124 ust. 1 ustawy o Policji zawiesił skarżącemu od najbliższego terminu płatności 50% (pięćdziesiąt procent) ostatnio należnego uposażenia i na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji wyjaśnił, że policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Z racji pełnionej służby jest świadom zasad etycznego postępowania i odpowiedzialności jaka ciąży na funkcjonariuszu Policji.

Od powyższego rozkazu personalnego skarżąca wniosła odwołanie.

Komendant Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 12 sierpnia 2022 r. uchylił rozkaz personalny w części dotyczącej początkowej daty zawieszenia w czynnościach służbowych i w tym zakresie określił datę zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 18 lipca 2022 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji normuje fakultatywny przypadek zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta. Określenie decyzji, jako fakultatywnej oznacza, że decyzja polega na uznaniu administracyjnym. Organ powinien zatem wskazać powody, dla których podjął taką a nie inną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób zwięzły i konkretny wskazał jaką przesłankę faktyczną i prawną wziął pod uwagę i uzasadnił dlaczego podjął taką, a nie inną decyzję dotyczącą zawieszenia w czynnościach służbowych sierż. szt. A. T.. Charakter zarzuconego czynu polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej negatywnie wpływa na wizerunek społeczny Policji, jako formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozostawienie sierż. szt. A. T. w czynnej służbie pogarsza społeczny wizerunek Policji. Z uwagi więc na dobro służby zasadne jest zawieszenie w czynnościach służbowych. Przesłanką było wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącej i zarzucenie jej popełnienia deliktu dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, której zachowanie było naganne, nieetyczne w odbiorze społecznym i nie prowadziło do pogłębienia społecznego zaufania do Policji.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że instytucja zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie przesądza o winie lub niewinności policjanta w toczącym się postępowaniu karnym. Przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji stanowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Przepis ten daje niewątpliwie policjantowi gwarancję wyrównania strat finansowych poniesionych wskutek niezasadnego zawieszenia w czynnościach służbowych.

Na końcu organ II instancji wskazał, że wprawdzie organ I instancji błędnie przywołał podstawę prawną nadania decyzji rygu natychmiastowej wykonalności, gdyż

od dnia 1 października 2020 r. rygor natychmiastowej wykonalności określony jest z mocy samej ustawy o Policji (art. 39c ust. 3 ustawy o Policji), jednakże jest to uchybienie, które nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji i przyjęcie, że w sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające zawieszenie w czynnościach służbowych oraz zawieszenia 50% ostatnio należnego uposażenia, w sytuacji, gdy w okolicznościach sprawy rozstrzygnięcie takie było niecelowe i przedwczesne;

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 25 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez dowolne i sprzeczne z prawidłową oceną zgromadzonych w sprawie dowodów uznanie, że skarżąca nie ma przymiotu nieposzlakowanej opinii oraz zachowania zasady etyki zawodowej;

- naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U z 2022 r., poz. 2000), dalej k.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego.

W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała ustalony stan faktyczny. zaprzecza jakoby tego dnia stawiła się do służby lub pełniła służbę w stanie po użyciu alkoholu. Wyjaśniła, że 17 lipca 2022 r. skarżąca rozpoczęła służbę o godz. 12.00. Została przebadana na zawartość alkoholu przez dyżurnego Komendy Powiatowej Policji we W. i dopuszczona do pracy, gdyż urządzenia nie wykazało, by w wydychanym powietrzu miała chociaż ułamek promila alkoholu. Pobrała samochód służbowy i rozpoczęła służbę. Po wykonaniu polecenia natychmiastowego powrotu na komendę okazało się, że skarżąca ponownie ma zostać poddana badaniu alkomatem. Nie poinformowano jej o powodach konieczności poddania się ponownemu badaniu. Zarzuciła, że organy nie uwzględniły faktu, że pierwsze badanie trzeźwości przed dopuszczeniem skarżącej do służby wykonywał dyżurny komendy policji we W. — osoba z wieloletnim doświadczeniem, nieposzlakowaną opinią. W chwili, gdyby stwierdził, że funkcjonariuszka znajduje się pod wpływem alkoholu w żadnym wypadku nie dopuściłby jej do służby. Przeprowadzone badanie wykazało, że po godz. 12.00 skarżąca była trzeźwa. Komendant nie uwzględnił również przebiegu zdarzeń wskazanych przez funkcjonariuszkę — jej złego samopoczucia, zażycia kropli żołądkowych, zjedzenia dwóch batonów (ich opakowania funkcjonariuszka przedstawiła w chwili ponownego badania).

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Podstawę materialnoprawną orzeczeń organów obu instancji stanowił art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Z powyższego wynika, że zawieszenie policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych, na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, ma charakter fakultatywny i podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego.

Zawieszenie w czynnościach służbowych możliwe jest zatem w wypadku spełnienia dwóch przesłanek: (1) wszczęcie jednego z wymienionych w art. 39 ust. 2 postępowań i (2) celowości zawieszenia policjanta w czynnościach ze względu na dobro postępowania lub służby.

W ocenie sądu, w zaskarżonych rozkazach personalnych należycie ustalono istnienie obu przesłanek.

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2022 r. Komendant Powiatowy Policji we W. wszczął przeciwko skarżącej postępowanie dyscyplinarne. Jak już wskazano skarżąca została obwiniony o to, że w dniu 17 lipca 2022 r. we W. zajmując stanowisko dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji W. od godz. 12.00 pełniła służbę obchodową z wykorzystaniem samochodu służbowego [...] o nr rej. [...] w patrolu o kryptonimie [...] znajdując się w stanie po użyciu alkoholu - pierwsze badanie o godz. 12.56 - 0,19 mg/l, drugie badanie o godz. 13.12 - 0,20 mg/l, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 10 ustawy o Policji.

Jak trafnie podniósł organ odwoławczy, dla zastosowania art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wystarczające jest ustalenie, że doszło do wszczęcia określonego w nim postępowania karnego lub dyscyplinarnego oraz że dobro tego postępowania lub dobro służby wymaga podjęcia takiego kroku.

Zgodnie z art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego wszczyna postępowanie dyscyplinarne z własnej inicjatywy.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że na etapie orzekania o zawieszeniu w czynnościach służbowych nie podlega ocenie zasadność postawionych funkcjonariuszowi zarzutów dyscyplinarnych i weryfikacja dowodów uzyskanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Dopuszczalność zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz postawienia mu zarzutów, nie zaś od stwierdzenia winy funkcjonariusza co do popełnionych czynów. Zawieszenie w czynnościach służbowych ani nie przesądza o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu dyscyplinarnym. Prawidłowość czynności przeprowadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym oraz trafność i zgodność z prawem dokonanych w jego toku ustaleń co do popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanego mu czynu i co do jego winy nie stanowią kryteriów decydujących o zasadności zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Sąd również nie może badać tych zagadnień w zakresie niniejszej sprawy, gdyż przekroczyłby tym samym jej granicę w rozumieniu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." (por. wyroki w sprawach sygn. akt: I OSK 2032/14, II SA/Lu 274/17, II SA/Po 273/14 - orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Tym samym argumentacja skargi co do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji w sytuacji, gdy zgromadzony podczas postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy nie daje postaw do przyjęcia, że skarżąca dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego nie może zasługiwać na uwzględnienie. Z istoty swojej postępowanie w przedmiocie zawieszenia nie służy weryfikacji zasadności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Zasadność postawionych skarżącej w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów naruszenia dyscypliny służbowej zostanie oceniona w postępowaniu dyscyplinarnym. Ratio legis instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych polega na tym, aby pełniącego służbę funkcjonariusza niezwłocznie odsunąć od wykonywania swoich obowiązków (por. wyrok w sparwie sygn. akt OSK 1958/04, CBOSA). Celem zawieszenia w czynnościach służbowych jest zatem konieczność natychmiastowego odsunięcia od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko niemu (karnego lub dyscyplinarnego) lub dobro służby. Z tych też względów nietrafny pozostaje również zarzut skargi co do naruszenia przepisów art. 25 w zw. z art. 27 ust. ustawy o Policji. Dla zastosowania art. 39 ust. 2 ustawy o Policji istotny jest wyłącznie fakt wszczęcia przeciwko skarżącej postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.

Decyzja o zawieszeniu policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny o czym świadczy zwrot "można zawiesić". Podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, po dokonaniu oceny, czy zastosowanie przewidzianego w nim środka jest konieczne i celowe. Powyższe oznacza, że w każdym przypadku, w którym organ stosuje instytucję zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, powinien rozważyć potrzebę jej zastosowania. Uznaniowość nie oznacza dowolności i dlatego wymaga od organu należytego uzasadnienia podjętego w tej kwestii rozstrzygnięcia. Uznaniowy charakter decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych oznacza jednak, że sąd administracyjny władny jest badać jedynie zgodność tej decyzji z prawem a nie celowość jej podjęcia. Kontrola tego rodzaju decyzji polega na ustaleniu, czy jej wydanie na podstawie obowiązujących przepisów prawa było dopuszczalne, czy nie przekroczono granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadniono rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można było organowi zarzucić dowolności. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a., dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Organ obowiązany jest w oparciu o zupełny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy rozważyć wszelkie okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza, lub też jego niezawieszeniem, a stosowną argumentację zawrzeć w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogiem art. 39b ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przy czym, jak wspomniano, sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza granicami kontroli sądowej (por. wyroki w sprawach sygn. akt: II SA/WA 603/18, III SA/Łd 288/18).

W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organy wypełniły ten obowiązek. Wbrew zarzutom skargi, organy wskazały w podjętym przez siebie rozstrzygnięciu powody, dla których uznały zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych za uzasadnione i niezbędne dla dobra służby i zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powołały się w tym zakresie na charakter zarzucanego funkcjonariuszce przewinienia dyscyplinarnego i charakter powierzonych jej obowiązków funkcjonariusza publicznego, pełniącego służbę w formacji umundurowanej i uzbrojonej, zapewniającej porządek i bezpieczeństwo publiczne. Z tego względu, argumentacja organu jest dostatecznie przekonująca. Organ miał bowiem na uwadze z jednej strony charakter i specyfikę służby oraz związane z tym prawa i obowiązki funkcjonariuszy, zaś z drugiej, rodzaj zarzucanego skarżącej przewinienia dyscyplinarnego, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z tymi obowiązkami. Skarżąca zajmuje stanowisko dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji W.. Zatem podczas realizacji jej zadań służbowych ujawnia m.in. nietrzeźwych kierujących i zobowiązana jest poodejmować działania zmierzające do zapobiegania przestępstwom i wykroczeniom oraz reagować na wszelkiego rodzaju naruszenia prawa stosując wobec sprawców środki prawo-represyjne.

Podzielić należy stanowisko organów, że charakter służby oraz obowiązków funkcjonariusza nakazywał odsunięcie go od czynności służbowych. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też jak trafnie podnosił organ I instancji funkcjonariusz powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby, w dobre imię Policji. Zakres zadań Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy, kształtują wizerunek organów państwa i zaufanie do nich. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. Zgodnie z powołanym w skardze art. 25 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

Zgodzić się też w pełni należy ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w zaskarżonym rozstrzygnięciu że wymagania stawiane policjantowi – z uwagi na charakter jego służby - są znacznie wyższe niż obywatela niesłużącego w Policji. Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Także osoba mianowana na stanowisko funkcjonariusza Policji w czasie wolnym od zajęć służbowych nie przestaje być policjantem. Funkcjonariusz Policji musi zawsze postępować tak, by swą postawą umacniać autorytet i zaufanie Policji, i bezwzględnie unikać wszystkich takich sytuacji, które godziłyby w dobre imię macierzystej formacji.

Choć pojęcie "dobro służby" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę to w orzecznictwie jego znaczenie jest ugruntowane. Wskazuję się, że składają się na nie dobra szczegółowe tj. dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania czy też niezależność formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych (zob. wyroki w sprawach sygn. akt: II SA/Bk 1225/13, II SA/Wa 2291/14, , III SA/Kr 305/17, CBOSA). Policjant, który jest obwiniony o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego nie tylko naraża służbę na szkody wynikające z faktu rażącego naruszenia wysokich wymagań, stawianych funkcjonariuszom publicznym, ale również pogarsza obraz służby publicznej.

Zaskarżony rozkaz personalny wskazuje przesłanki, którymi kierował się organ zawieszając skarżącą w czynnościach służbowych, a tym samym nie można zarzucić organowi przekroczenia granic uznania administracyjnego oraz wydania rozkazu personalnego w sposób nieuwzględniający wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Charakter przewinienia zarzucanego skarżącej niewątpliwie negatywnie wpływa na odbiór społeczny Policji, jako formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zawód policjanta, powinien cieszyć się publicznym zaufaniem i wymaga nieskazitelnej postawy. Zatem zarzuty skargi co do braku uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej jest zatem chybiony.

Sąd za prawidłowe uznał jednocześnie rozstrzygnięcie o zawieszeniu wynagrodzenia, ponieważ zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji takie orzeczenie jest obligatoryjne w przypadku zawieszenia w czynnościach służbowych. Trafna również jest ocena organu odwoławczego, iż wskazanie niewłaściwego przepisu co do rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a, zamiast art. 39c ust. 3) pozostaje bez wpływu na wynika sprawy. Organ II instancji uzasadnił również swoje stanowisko co do zmiany daty początkowej rozpoczęcia zawieszenia w czynnościach służbowych. Stanowisko organu w tym przedmiocie nie jest przez skarżącą kwestionowane.

Podsumowując, w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych organ nie ocenia trafności i zasadności postawienia skarżącej zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym. Dla zastosowania art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wystarczające jest ustalenie, że doszło do wszczęcia określonego w nim postępowania karnego lub dyscyplinarnego oraz że dobro tego postępowania lub dobro służby wymaga podjęcia takiego kroku. Zaskarżony rozkaz personalny nie przesądza w żadnym stopniu o winie skarżącej ani nie narusza zasady domniemania niewinności. Przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji jest w istocie przepisem ochronnym, a instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na policjancie zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa, naruszenia dyscypliny służbowej lub nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej.

Z powyższych względów brak podstaw do uwzględnienia skargi.

Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w doręczonej pełnomocnikowi skarżącej odpowiedzi na skargę, a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.