Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 622/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2, art. 61 par. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, , po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2015 r.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 622/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia.

Pełnomocnik skarżącej wnioskiem z 12 lipca 2016 r. wystąpił o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej występującej w uzasadnieniu postanowienia z 10 marca 2015 r. Zdaniem pełnomocnika w treści uzasadnienia nieprawidłowo powołano treść art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze. zm.) – dalej zwana: "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.).

Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).

Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1115/12).

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o sprostowanie ostatniego akapitu uzasadnienia postanowienia z dnia 10 marca 2015 r. z uwagi na niedokładność, którą uznał za oczywistą omyłkę pisarską.

Wskazać należy, że w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2015 r. w ostatnim akapicie na stronie trzeciej zawarto brzmienie art. 61 § 6 P.p.s.a. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Natomiast sprostowanie, którego domaga się pełnomocnik skarżącej oparto na brzemieniu treści art. 61 § 6 P.p.s.a. wprowadzonego ww. nowelizacją. Stwierdzić zatem należało, iż treść art. 61 § 6 P.p.s.a., którą Sąd powołał w uzasadnieniu postanowienia z 10 marca 2015 r. była zgodną z treścią tego przepisu obowiązującą w dacie wydania postanowienia. Wobec powyższego wniosek o sprostowanie treści uzasadnienia postanowienia z 10 marca 2015 r. należało uznać za niezasadny.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.