Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 699/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 30, art. 31
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 13 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 13 października 2016 r., nr [...]

- wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., powoływanej dalej jako "k.p.a.") i art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 . – Prawo budowlane

(Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane") Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 18 sierpnia 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji dodatkowych 3 anten sektorowych na zmodyfikowanych wspornikach, instalacji 6 sztuk urządzeń RRU, wymianie odcinka drogi kablowej, dołożeniu balastowania na istniejącej konstrukcji balastowej – na budynku przy ul. P. w G., działka nr [..], obr. [..].

Decyzje powyższe wydane zostały w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

A. dnia 11 lipca 2016 r. zgłosiła Prezydentowi Miasta zamiar wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji dodatkowych 3 anten sektorowych na zmodyfikowanych wspornikach, instalacji 6 sztuk urządzeń RRU, wymianie odcinka drogi kablowej, dołożeniu balastowania na istniejącej konstrukcji balastowej – na budynku przy ul. P. w G., działka nr [..] obr. [..].

Postanowieniem z 25 lipca 2016 r. Prezydent Miasta nałożył na inwestora, na podstawie art. 30 ust. 5c i ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, obowiązek uzupełnienia ww. zgłoszenia w terminie do 10 sierpnia 2016 r. o szereg dokumentów, oświadczeń i opinii wyszczególnionych w tym postanowieniu. Między innymi zobowiązał inwestora do przedłożenia pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków na wykonanie robót objętych wnioskiem w formie decyzji administracyjnej opatrzonej klauzulą ostateczności wraz z załącznikiem graficznym stanowiącym jej integralną część – inwestycja znajduje się w obszarze zabytkowego miasta G. wpisanego do rejestru zabytków pod nr 8 decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 11 października 1947 r. (obecnie pod nr 15), uznanego ponadto zarządzeniem Prezydenta RP z 8 września 1994 r. za pomnik historii. W postanowieniu tym organ zobowiązał także inwestora - z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja wiąże się ze zmianą konfiguracji systemu antenowego stacji bazowej, a tym samym będzie mieć wpływ na zmianę obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartości wyższej od 0,1 W/m2 w odniesieniu do wydanego w dniu 19 lipca 2010 r. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [..] przy ul. P. w G. – do uzupełnienia zgłoszenia poprzez wskazanie robót budowlanych, podlegających procedurze zgłoszenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ wyjaśnił przy tym, że w przypadku, gdy przedmiotowe zamierzenie może wprowadzić ograniczenia i uciążliwości dla terenu sąsiedniego, realizacja ochrony interesów osób trzecich może nastąpić wyłącznie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

W piśmie z 25 lipca 2016 r., inwestor ustosunkował się do treści postanowienia z 25 lipca 2016 r., uzupełniając częściowo wniosek i dołączając opracowanie pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia".

Organ I instancji uznał, że powyższe wyjaśnienia nie czynią zadość wymogom ww. postanowienia, gdyż nie przedłożono zażądanych w nim:

- prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; właścicielem nieruchomości jest Gmina Miasta, natomiast osoby fizyczne są współużytkownikami wieczystymi; w przedłożonym oświadczeniu, jako właściciela nieruchomości wskazano: "Wspólnota Mieszkaniowa [..]",

- pozytywnej opinii Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji,

- dokumentu potwierdzającego legalność, zgodnie ustawą - Prawo budowlane, przedstawionych na rysunku nr TO1 (datowany 10.2012), wchodzącym w skład załączonego projektu budowlanego, konfiguracji anten i urządzeń - stan istniejący.

Organ wskazał jednocześnie, że inwestor przedłożył kserokopię decyzji o pozwoleniu na budowę nr [..] z 19 lipca 2010 r., która dotyczyła inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [..] – G., ul. P. w G. na terenie działki nr [..] obr. [..]. Powyższa decyzja jednak, zgodnie z projektem budowlanym będącym załącznikiem do ww. decyzji, dotyczyła m.in. montażu anteny Kathrein 742 264 na maszcie PI, azymut 0°, także rysunek nr T-l wchodzący w skład projektu wskazuje, m.in., jako stan istniejący włącznie trzy maszty PI, P2 oraz P3, bez zawieszonych anten sektorowych.

W konsekwencji powyższego, Prezydent Miasta decyzją nr [..] z 18 sierpnia 2016 r. wniósł, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, sprzeciw w sprawie zgłoszenia ww. robót budowlanych, uzasadniając, że inwestor nie uzupełnił prawidłowo wniosku o braki wyszczególnione w postanowieniu z 25 lipca 2016 r. Organ uznał również, że ww. inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, ponieważ z przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że zwiększona moc powoduje zwiększenie się obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartości wyższej od 0,1 W/m2, a zatem zwiększa się obszar oddziaływania przedsięwzięcia w stosunku do ustalonego w pozwoleniu na budowę z 19 lipca 2010 r., dlatego też realizacja ochrony interesów osób trzecich może nastąpić wyłącznie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W decyzji z 13 października 2016 r. Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestor zamierza wykonać roboty budowlane, polegające na instalacji dodatkowych 3 anten sektorowych na zmodyfikowanych wspornikach, instalacji 6 sztuk urządzeń RRU, wymianie odcinka drogi kablowej, dołożeniu balastu na istniejącej konstrukcji balastowej, na budynku przy ul. P. w G., działka nr [..], obr. [..]. Zgodnie z rys. 1 zawartym w opracowaniu pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia", załączonym do wniosku, anteny znajdować się będą na:

- azymucie 240 stopni, na wysokości 27,35m npt, (anteny A3, A6, A9),

- azymucie 120 stopni, na wysokości 27,35m npt, (anteny A2, A5, A8),

- azymucie 0 stopni, na wysokości 27,05m npt, (anteny Al, A4, A7).

Zgodnie z art. 28 ustawy - Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, a wyjątki od tej zasady ustawodawca przewidział w art. 29-31 tej ustawy. Przepis art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy - Prawo budowlane wskazuje na jeden z takich wyjątków, zwalniając z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Takie roboty budowlane wymagają jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Jednocześnie, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.)

– w skrócie dalej jako "u.o.o.ś.".

Oceniając charakter inwestycji z punktu widzenia jego oddziaływania na środowisko, organ odwołał się do treści § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.) wskazując kategorie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych, radiolokacyjnych przedstawione w zależności od równoważnej mocy promieniowania izotropowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny, zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz do § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia, w którym wskazuje się kategorie powyższych instalacji kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Oceniając dokumentację przedłożoną przez inwestora organ odwoławczy wskazał, że nie podał on konkretnej wartości mocy EIRP poszczególnych anten oraz wartości sumarycznej anten występujących na jednym azymucie, a jedynie przedział wartości mieszczących się od 10000 W do 2000 W i związany z nimi maksymalny kąt nachylenia anten. W opinii organu natomiast zgłoszenie musi obejmować konkretną inwestycję o konkretnych parametrach (moc oraz maksymalny kąt pochylenia anten), a nie jedynie wartości brzegowe przyjęte do symulacji sporządzonej w celu określenia, jaki zakres mocy anten można wziąć pod uwagę w danej lokalizacji. Ponadto autor opracowania pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie uwzględnił zjawiska kumulacji pól magnetycznych pochodzących od anten istniejących oraz projektowanych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa nakazującymi uwzględniać skumulowane oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, zakazującymi dzielenia przedsięwzięć oraz ugruntowanym orzecznictwem sądów, w tym także Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w tym zakresie.

Zdaniem Wojewody, dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów, zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. Ustalając zaś zasięgi pól o wartościach granicznych trzeba brać pod uwagę efekty działania wszystkich anten danej stacji bazowej, jak i występowanie pól elektromagnetycznych, których źródłami są inne instalacje i urządzenia, znajdujące się w otoczeniu obiektu będącego przedmiotem analizy. Powołując się na rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883 ze zm.) - pkt 9 załącznika drugiego – organ odwoławczy wskazał, że pomiary w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych należy wykonywać podczas pracy wszystkich urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne w warunkach odpowiadających charakterystykom eksploatacyjnym tych urządzeń. Ponadto, w sytuacji możliwości eksploatacji w kilku rodzajach pracy, omawiane pomiary trzeba wykonać przy tym rodzaju pracy, przy którym występują pola elektromagnetyczne o najwyższym poziomie.

Organ podkreślił, że kwalifikacja, czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia postępowania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, następuje na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, a w tej sprawie - na podstawie dołączonej do akt sprawy "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Wnioski wynikające z tego dokumentu, a prowadzące do konstatacji, że rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie mogą zostać uznane za prawidłowe, skoro autorka "Kwalifikacji przedsięwzięcia" nie uwzględniła w swej analizie zjawiska kumulacji pól magnetycznych. Zdaniem organu odwoławczego dokument ten – z powyższych względów – uznać należy za niekompletny.

Organ odwoławczy wskazał również, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu [..] zatwierdzony uchwałą Rady Miasta nr XLI/1160/09 z dnia 29 października 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 11 z dnia 25 stycznia 2010 r., poz. 205). Zgodnie z zapisami ww. planu na terenie objętym planem miejscowym maksymalna wysokość budynków może wynosić do 25 m. Zatem analiza w zakresie określenia obszaru, gdzie mogą występować miejsca dostępne dla ludzi musi uwzględniać również możliwość ewentualnej nadbudowy, czy wręcz budowy nowych budynków na tym terenie do 25 m, a nie tylko wysokości budynków istniejących, tj. o wysokości od 9 m do 16 m. Uzasadniając powyższe stanowisko organ powołał się na § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) – w skrócie jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Powyższy przepis prowadzi do wniosku, że zwiększenie mocy istniejących anten może spowodować ograniczenia w zabudowie terenów sąsiednich do tego stopnia, że nie będzie możliwa nadbudowa sąsiednich budynków do wysokości 25 m dopuszczonych planem miejscowym, czy budowa budynków powyżej wysokości istniejących już budynków (11 m, 16 m).

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie dostępnej dokumentacji inwestycji nie można wykluczyć, że nie stanowi ona przedsięwzięcia znacząco lub potencjalnie znacząco odziaływującego na środowisko, co sprawia, że aktualizuje się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę tak kwalifikowanej inwestycji.

Organ wskazał także, iż inwestor nie przedstawił pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wymaganego z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze zabytkowego miasta G. wpisanego do rejestru zabytków pod nr [..] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 października 1947 r. (obecnie pod nr [..]) oraz nie uzupełnił wniosku o orzeczenie techniczne wymagane przy nadbudowie lub rozbudowie obiektu stosownie do treści § 206 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego.

Reasumując, w opinii organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie wniósł sprzeciw w sprawie przedmiotowej inwestycji, przy czym w osnowie decyzji przywołał błędną podstawę prawną, tj. art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, zamiast

art. 30 ust. 5c ustawy - Prawa budowlanego, co jednak pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

W skardze na powyższą decyzję A. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej ich wykładni, tj.:

1) art. 30 ust. 6 pkt. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez przyjęcie, że zamierzenie budowlane wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, gdy faktycznie związane jest z instalacją urządzeń;

2) art. 30 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane w zw. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez nałożenie na skarżącą obowiązków niewynikających z przepisów, w szczególności konieczności przedłożenia uzgodnienia z Wydziałem Środowiska Urzędu Miejskiego;

3) art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla każdego przedsięwzięcia (w tym przedmiotowego przedsięwzięcia), podczas gdy obowiązujące przepisy u.o.o.ś. i rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ograniczają ten obowiązek do przedsięwzięć przekraczających określone w przywołanym rozporządzeniu parametry techniczne;

4) § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez bezzasadne przyjęcie, że przepisy te nakładają obowiązek sumowania mocy anten, w sytuacji gdy przepisy nakazują badanie mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że prace objęte niniejszym zgłoszeniem, zgodnie z przepisami nie wymagały co do zasady nawet tego trybu i mogły zostać zrealizowane jako instalacja urządzeń do 3 metrów (art 29 ust 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane) – instalacja do istniejącej konstrukcji wsporczej. Taka możliwość realizacji inwestycji polegającej na instalacji urządzeń bez trybu zgłoszenia została przewidziana w ustawie - Prawo budowlane miedzy innymi dla przedsięwzięć związanych z telefonią komórkową i ma ułatwić realizację takich przedsięwzięć. Tryb zgłoszenia związany z niniejszą inwestycją wynika natomiast z faktu, że na skutek nowelizacji przepisów ustawy – Prawo budowlane - w art. 29 ust 4 pkt 2 tej ustawy wprowadzono obowiązek dokonywania zgłoszenia, w przypadku obiektów znajdujących się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków.

Skarżąca podkreśliła, że niezrozumiały jest dla niej zarzut rzekomej niezgodności zamierzenia budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu, skoro do dokumentacji projektowej załączyła pozwolenie konserwatorskie, tj. decyzję Prezydenta Miasta (w związku z jego kompetencjami do prowadzenia spraw z zakresu właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków) z 13 czerwca 2016 r.

Odnosząc się do zarzutu kumulacji promieniowania skarżąca wskazała, że przepisy rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w szczególności § 2 ust 7 i § 3 ust. 8, nakazują kwalifikować przedsięwzięcie z uwzględnieniem określonych parametrów. Przepis jest jednoznaczny i odnosi się do wiązki związanej z pojedynczą anteną i wiązki promieniowania w osi głównej tej anteny. Przepisy nie przewidują innego rodzaju pomiarów, w szczególności kumulowania sąsiadujących ze sobą anten na tym etapie postępowania. Żadna z zainstalowanych anten nie jest zbieżna w osi głównej wiązki z inną anteną, w konsekwencji na przedmiotowej działce nie ma przedsięwzięć, które z uwagi na charakter wymagałby sumowania mocy.

Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że w oparciu o obowiązujące przepisy prawa

- ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - art. 122a pkt 1 w związku z art. 122 (Dz. U. z 2017 r., nr 519) zobowiązana będzie do dokonywania pomiarów pól poziomów elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia. Natomiast rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów określa szczegółowe zasady dokonywania tych pomiarów. Wówczas przedsięwzięcie skarżącej będzie podlegać badaniu, czy faktycznie nie są przekroczone dopuszczalne normy, a wyniki tych badań będą weryfikowane przez organy administracyjne. Skarżąca dodała, że założenia teoretyczne określone w dokumentacji technicznej zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami k.p.a. oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. W ocenie Sądu, organy obu instancji poczyniły wszelkie starania celem wszechstronnego i wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie prowadzonego postępowania dotyczącego sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez skarżącą robót budowlanych, polegających na instalacji dodatkowych 3 anten sektorowych na zmodyfikowanych wspornikach, instalacji 6 sztuk urządzeń RRU, wymianie odcinka drogi kablowej, a także dołożeniu balastu na istniejącej konstrukcji balastowej – na budynku zlokalizowanym przy ul. P. w G., działka nr [..] obr. [..]. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami wynikającymi z dyspozycji art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody w przedmiocie utrzymania w mocy, wyrażonego w decyzji Prezydenta Miasta z 18 czerwca 2016 r., sprzeciwu od zamiaru wykonania wyżej opisanych robót budowlanych.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że przepisy art. 29 - 31 ustawy - Prawo budowlane zawierają zamknięty katalog robót budowlanych, w stosunku do których ustawodawca odstąpił od obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego, zastępując go wymogiem zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, uprawniając jednocześnie właściwy organ do wniesienia w określonych ustawowo warunkach i terminie decyzji o sprzeciwie. I tak, stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, roboty budowlane, o których mowa w ust. 2, a więc również będące przedmiotem niniejszego postępowania, wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, do którego należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Z art. 30 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane wynika natomiast, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw również w sytuacji, gdy:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

W przedmiotowej sprawie skarżąca w dniu 11 lipca 2016 r. zgłosiła właściwemu organowi zamiar wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji dodatkowych 3 anten sektorowych na zmodyfikowanych wspornikach, instalacji 6 sztuk urządzeń RRU, wymianie odcinka drogi kablowej oraz dołożeniu balastowania na istniejącej konstrukcji balastowej na budynku przy ul. P. w G., działka nr [..] obr. [..]. Do wniosku załączyła:

1) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z którego wynika, że A. łączy stosunek zobowiązaniowy ze Wspólnotą Mieszkaniową [..], przewidujący uprawnienie do wykonywania ww. robót budowlanych; oświadczenie zostało podpisane przez pełnomocnika inwestora – A. – K. J.;

2) kserokopię decyzji Prezydenta Miasta z 19 lipca 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej stacji telefonii komórkowej nr [..] – G. ul. P. na terenie działki nr [..] obr. [..], poświadczoną za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika inwestora – K. J.;

3) projekt budowlany modernizacji instalacji radiokomunikacyjnej [..] z lipca 2016 r.;

4) kserokopię decyzji Prezydenta Miasta z 13 czerwca 2016 r., nr [..] pozwalającą A. na wykonanie prac polegających na rozbudowie instalacji radiokomunikacyjnej na dachu budynku przy ul. P. w G., dz. nr [..], obr. [..], znajdującego się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 października 1947 r. pod nr [.], obecnie pod nr [..], oraz uznanym za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 8 września 1994 r. (M. P. z 1994 r., nr 50, poz. 415) w zakresie instalacji 3 dodatkowych sztuk anten na wspornikach, instalacji 6 sztuk sterowników radiowych RRU, wymianie odcinka kablowego oraz dołożeniu bloczków betonowych na istniejące płyty balastowe; w decyzji tej stwierdzono, że zakres i sposób umieszczenia na budynku instalacji telekomunikacyjnej określony jest w projekcie: "Dokumentacja techniczno formalna [..]. Modernizacja Instalacji Radiokomunikacyjnej 800/2600", datowanym na kwiecień 2016 r. i stanowiącym integralną część tej decyzji; kserokopia tej decyzji została poświadczona za zgodność z oryginałem przez K. J.

W postanowieniu z dnia 25 lipca 2016 r., wydanym na podstawie

art. 29 ust. 2 pkt 1 i 30 ust. 2 oraz ust. 5c ustawy – Prawo budowlane, Prezydent Miasta zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia poprzez przedłożenie dodatkowej dokumentacji, w szczególności zaś – prawidłowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wskazując, że należy prawidłowo podać nazwę jednostki ewidencyjnej i właściciela nieruchomości), decyzji zawierającej pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem wraz z załącznikiem graficznym, stanowiącym jej integralną część, a także orzeczenia technicznego dotyczącego wpływu projektowanej rozbudowy stacji bazowej na stan techniczny budynku. Organ zaznaczył też, że w przypadku gdy inwestycja będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko należy przedłożyć prawomocną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie A. przedłożyła druk oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z prawidłową nazwą jednostki ewidencyjnej, gdzie w rubryce imiona i nazwiska właścicieli nieruchomości wpisała: "Wspólnota Mieszkaniowa [..]", przy czym druk ten nie został podpisany. Wyjaśniając kwestię, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, Spółka przedłożyła dokument pod nazwą "Kwalifikacja przedsięwzięcia", którego załącznikami są rysunki przedstawiające otoczenie planowanej stacji bazowej, w tym rysunek rzutu dachu z lutego 2016 r., oraz orzeczenie techniczne sporządzone przez projektanta J. T. z sierpnia 2016 r. dotyczące wykonania modernizacji antenowej konstrukcji wsporczej według opracowania: "dokumentacja techniczno - formalna" z kwietnia 2016 r.

W piśmie z 25 lipca 2016 r. inwestor wyjaśnił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinna podpisać wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni właściciele nieruchomości, co jest konsekwencją regulacji art. 6 i art. 17 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892) – w skrócie jako "u.w.l.". Stwierdził też, że inwestora wiąże ze wspólnotą umowa najmu, zawarta 9 lat temu, z której wynika jego prawo dysponowania nieruchomością.

Organy obu instancji zgodnie uznały, że ww. dokumenty nie stanowią prawidłowego uzupełnienia dokonanego zgłoszenia, co stanowiło podstawę do wniesienia sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane.

Z art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane wynika, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Z kolei, zgodnie z art. 30 ust. 5c tej ustawy, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia - organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Jak wskazano powyżej, w analizowanym przypadku organ I instancji w postanowieniu z 25 lipca 2016 r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji zgłoszeniowej. W ocenie Sądu, zobowiązanie to było uzasadnione w analizowanych okolicznościach faktycznych.

Po pierwsze, prawidłowe było zobowiązanie do uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W załączonym do zgłoszenia dokumencie – druku PB – 3 zawierającym oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością wskazano, że właścicielem nieruchomości jest: Wspólnota Mieszkaniowa [..]. Tymczasem z akt sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę nr [..] obr. [..] w G., jest Gmina Miasta, a współwłaścicielami budynku, na którym ma zostać zlokalizowana przedmiotowa inwestycja, są osoby fizyczne, będące jednocześnie współużytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej, na której budynek ten się znajduje. W konsekwencji, powinni oni zostać wyszczególnieni w treści druku zawierającego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rubryce nr 29, czego domagał się organ I instancji. Nie zmienia tego treść przywoływanych przez skarżącą przepisów art. 6 i art. 17 u.w.l. Przepis art. 6 u.w.l. określa bowiem, kto tworzy wspólnotę mieszkaniową, a także stanowi, że wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Natomiast art. 17 u.w.l. określa odpowiedzialność za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej. Przepisy te nie wpływają zatem na to, kto jest właścicielem nieruchomości wspólnej. Poza tym organ słusznie domagał się – czego zresztą inwestor nie kwestionował - prawidłowego określenia nieruchomości poprzez wskazanie w oświadczeniu prawidłowej nazwy jednostki ewidencyjnej.

Inwestor nie wykonał powyższych zobowiązań, ponieważ w przedłożonym przez niego (wraz z pismem z 25 lipca 2016 r.) oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - stanowiącym odpowiedź na ww. zobowiązania, wprawdzie prawidłowo określono nazwę jednostki ewidencyjnej, jednak oświadczenie to nie zostało w ogóle podpisane, a także nadal nie zawierało prawidłowego wskazania właściciela nieruchomości.

Z postanowienia z dnia 25 lipca 2016 r. wynikał także obowiązek przedłożenia przez inwestora orzeczenia technicznego w zakresie wpływu projektowanej rozbudowy stacji bazowej na stan techniczny budynku. Przedmiotowe zobowiązanie w analizowanym przypadku należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z treścią § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 ze zm.)

– w skrócie jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Instalacja na dachu istniejącego budynku dodatkowych anten wraz z urządzeniami RRU, połączona z modernizacją istniejących antenowych konstrukcji wsporczych, która polegać ma na dołożeniu kilkudziesięciu bloczków betonowych i wykonaniu nowych wsporników balastowych (vide str. 11 projektu budowlanego z lipca 2016 roku), niewątpliwie zmieni obciążenie dachu, powiększając istniejącą na dachu budynku konstrukcję. Zasadnie zatem, powołując się na regulację § 206 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, organ architektoniczno – budowlany zobowiązał inwestora do przedłożenia takiej ekspertyzy.

Oceniając natomiast prawidłowość wykonania tego zobowiązania należy zauważyć, że przy piśmie z 25 lipca 2016 r. inwestor przedłożył orzeczenie techniczne z sierpnia 2016 r. autorstwa J. T. Jednakże, wnioski i zalecenia zawarte w tym orzeczeniu odwołują się do inwestycji opisanej w "dokumentacji techniczno – formalnej" z kwietnia 2016 r., której to dokumentacji inwestor nie przedłożył wraz ze zgłoszeniem. Do zgłoszenia inwestor przedłożył bowiem projekt budowlany modernizacji instalacji radiokomunikacyjnej [..] z lipca 2016 r., a więc zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych opisanych szczegółowo w tym projekcie, a nie w "dokumentacji techniczno – formalnej" z kwietnia 2016 r., której do zgłoszenia nie załączył.

Należy także wskazać, że również przywoływana przez skarżącą decyzja Prezydenta Miasta - działającego na mocy porozumienia zawartego z Wojewodą z 5 listopada 2015 r. w sprawie prowadzenia spraw z zakresu właściwości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z dnia 13 czerwca 2016 r., nr [..], zawierająca pozwolenie na roboty budowlane w stosunku do obiektu znajdującego się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (przedłożona przez inwestora do akt sprawy jedynie w kserokopii) dotyczy inwestycji opisanej w "dokumentacji techniczno – formalnej" z kwietnia 2016 r., a nie robót budowlanych z załączonego do zgłoszenia projektu budowlanego modernizacji instalacji radiokomunikacyjnej [..] z lipca 2016 r. Jak wynika z treści decyzji organu ochrony zabytków, załącznikiem do tej decyzji – stanowiącym jej integralną część, jest bowiem "dokumentacja techniczno - formalna" datowana na kwiecień 2016 r. W konsekwencji, to ta dokumentacja obrazuje faktyczny kształt zamierzenia inwestycyjnego, na jaki zgodził się organ ochrony zabytków i tylko ta dokumentacja mogła stanowić podstawę zgłoszenia poprzedzonego ww. decyzją. Tymczasem inwestor nie załączył tej dokumentacji techniczno – formalnej z kwietnia 2016 r. do zgłoszenia. Jako załącznik do zgłoszenia przedłożył bowiem projekt budowlany z lipca 2016 r., co do którego organ ochrony zabytków nie wypowiedział się w ww. decyzji. Co za tym idzie, należało uznać, że organy zasadnie przyjęły, iż inwestor nie dysponuje zgodą właściwego organu ochrony zabytków na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem, a opisanych szczegółowo w projekcie budowlanym z lipca 2016 roku. W sprawie natomiast bezsporne pozostawało, że zgodę taką posiadać jest obowiązany. Konieczność przedłożenia pozwolenia właściwego konserwatora zabytków na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem, a zlokalizowanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (okoliczność bezsporna), wynika bowiem wprost z treści art. 29 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

Ponadto inwestor przedłożył do akt sprawy jedynie kserokopię pozwolenia konserwatorskiego, tj. decyzji Prezydenta Miasta z 13 czerwca 2016 r., poświadczoną za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika inwestora niebędącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Zgodnie natomiast z art. 76 i art. 76a k.p.a. powinien przedłożyć oryginał decyzji lub jej urzędowo poświadczoną kopię. Niepoświadczona w prawidłowy sposób kserokopia dokumentu urzędowego nie może potwierdzać uprawnień strony.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi polemizujących ze stanowiskiem organu odwoławczego w kwestii konieczności udokumentowania oddziaływań skumulowanych w analizowanym stanie faktycznym wskazać należy, że stanowisko organu II instancji jest, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie, prawidłowe. Kwestia powyższa jest bardzo istotna z punktu widzenia brzmienia

art. 29 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353, ze zm.)

– w skrócie jako "u.o.o.ś.". W konsekwencji, zasadnie organ odwoławczy rozważał, czy przedłożone w sprawie dokumenty, w szczególności zaś "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z kwietnia 2016 r. są wystarczające by uznać, że planowane w niniejszym stanie faktycznym roboty budowlane nie stanowią przedsięwzięcia wymagającego oceny oddziaływania na środowisko. W analizowanym stanie faktycznym o charakterze przedsięwzięcia z punktu widzenia jego wpływu na środowisko decyduje w zasadzie moc anten i związana z tym konieczność, bądź też brak konieczności oceny skumulowanych oddziaływań anten istniejących i planowanych do zainstalowania. Kwestia ta nie jest postrzegana jednolicie w orzecznictwie sądowym.

Zagadnienie dotyczące kumulacji mocy anten planowanych do zainstalowania w ramach przewidywanego przedsięwzięcia między sobą wzajemnie lub z innymi urządzeniami było wielokrotnie analizowane w orzecznictwie. Dla dokonania prawnej kwalifikacji danych robót budowlanych znaczenie mają przepisy obowiązujące w dniu wykonywania tych robót, a więc przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów z 2010 r.". Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii) i odległość od miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 2010 r. stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.o.o.ś., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a u.o.o.ś.

Na gruncie powyższej regulacji w orzecznictwie wyrażone zostały dwa poglądy prawne. Pierwszy z nich sprowadza się do stanowiska, że podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym wypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla kwalifikacji tej nie ma znaczenia obecność w pobliżu innych anten, a co za tym idzie – możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań. Natomiast powiązanie planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się na analizowanym obszarze, przejawiające się zwłaszcza w kumulowaniu się ich oddziaływań, stosownie do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.o.ś., podlega uwzględnieniu dopiero po uprzednim przesądzeniu, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Możliwość kumulacji oddziaływań stanowi bowiem jedną z przesłanek stwierdzenia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji, regulacja powyższa przesądza, że na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia nie podlegają zsumowaniu moce anten sektorowych i radiolinii, a także nie uwzględnia się kumulacji pola elektromagnetycznego (por. wyrok NSA z 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1421/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela tego stanowiska i przychyla się do drugiego poglądu wyrażonego z orzecznictwie, zgodnie z którym począwszy od obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 179, poz. 1490), poprzez kolejne rozporządzenia, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573) oraz obecnie obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z 2010 r., dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane było uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięć (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 801/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy administracji publicznej powinny zatem ustalić, czy na terenie jednego zakładu lub obiektu jest realizowane lub zrealizowane przedsięwzięcie tego samego rodzaju, gdyż w takim wypadku parametry przedsięwzięć podlegają zsumowaniu. Jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej, jest bowiem ilość i moc anten. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że należy ustalać, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 2010 r. prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne.

Powyższą argumentację o zasadności sumowania parametrów danego przedsięwzięcia dodatkowo potwierdza brzmienie przepisów § 3 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 2010 r. dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia. Celem tych przepisów jest sprawdzenie, czy dane przedsięwzięcie po rozbudowie czy przebudowie (np. na skutek zamontowania dodatkowej anteny) nie zmieniło parametrów w taki sposób, że po rozbudowie, przebudowie lub montażu kwalifikuje się do przedsięwzięć, o jakich mowa w rozporządzeniu. Jeśli prawodawca nakazuje sprawdzać kwalifikacje danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 (przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) i w § 3 ust. 1 (przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), to nieracjonalne i nieuzasadnione byłoby prezentowanie stanowiska, że w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia parametry tego przedsięwzięcia nie podlegają sumowaniu.

W analizowanej sytuacji mamy do czynienia z inwestycją polegającą na instalacji kolejnych anten sektorowych na obiekcie, na którym one już istnieją, co prowadzi do rozbudowy istniejącego przedsięwzięcia. Tym bardziej zatem w takiej sytuacji, dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten już istniejących jak i całego przedsięwzięcia. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie ma zatem wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 923/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sprawie inwestor przedłożył "Kwalifikację przedsięwzięcia" z kwietnia 2016 r., która nie uwzględnia zjawiska kumulacji pół elektromagnetycznych pochodzących od anten istniejących i projektowanych. Tym samym przedłożona dokumentacja nie pozwalała na dokonanie prawidłowej oceny, czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, w której to sytuacji, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy

– Prawo budowlane, analizowane przedsięwzięcie wymagałoby pozwolenia na budowę. Była ona zatem niekompletna, ponieważ w postępowaniu zgłoszeniowym organ musi ocenić, czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, a także czy w ogóle wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem

z art. 72 ust. 1a u.o.o.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych na podstawie ustawy - Prawo budowlane. Z ustępu 3. art. 72 u.o.o.ś. wynika zaś, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do zgłoszenia, o którym mowa w ustępie 1a.

Za zasadne Sąd uznał jednocześnie stanowisko organu II instancji, odwołujące się do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały Rady Miasta nr XLI/1160/09 z dnia 29 października 2009 r. dla terenu [..] (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 11 z dnia 25 stycznia 2010 r., poz. 205), a prowadzące do konkluzji, że z uwagi na moc wszystkich źródeł emitujących pole magnetyczne w zakresie planowanej inwestycji i wysokość dopuszczalnej zabudowy na jej terenie, istnieje uzasadniona obawa, że planowana inwestycja może spowodować ograniczenia w zabudowie terenów sąsiednich. Zgodnie bowiem z zapisami ww. planu miejscowego na terenie objętym planem maksymalna wysokość budynków może wynosić do 25 m. Z kolei, zgodnie

z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zatem analiza w zakresie określenia obszaru, gdzie mogą występować miejsca dostępne dla ludzi, musi uwzględniać również możliwość ewentualnej nadbudowy, czy budowy nowych budynków na tym terenie do 25 m, a nie tylko wysokości budynków istniejących, tj. o wysokości od 9 m do 16 m. Należy zauważyć, że z rysunku stacji bazowej, stanowiącego załącznik do "Kwalifikacji przedsięwzięcia", przedstawiającego otoczenie analizowanej stacji, obrazującego występowanie miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych wynika, że jeśli przyjmiemy maksymalną dopuszczalną według planu miejscowego wysokość zabudowy – 25 m, to mogą wystąpić oddziaływania na miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Powyższy rysunek, pozwala na wyciągnięcie powyższych wniosków, choć nieprawidłowo obrazuje wyłącznie oddziaływanie anten na istniejącą zabudowę (11 m i 16 m), a prawidłowo sporządzony powinien uwzględniać zabudowę dopuszczoną do realizacji na tym terenie zapisami planu miejscowego, a nie tylko istniejącą, na co słusznie wskazuje organ odwoławczy. W konkluzji organ odwoławczy prawidłowo stwierdził zatem, że na podstawie przedstawionej przez inwestora dokumentacji inwestycji nie można jednoznacznie stwierdzić, że nie stanowi ona przedsięwzięcia znacząco lub potencjalnie znacząco odziaływującego na środowisko.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego konieczności przedłożenia przez inwestora pozytywnej opinii Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego Sąd stwierdził, że istotnie organ I instancji nie wskazał podstaw prawnych tego zobowiązania, jednak organ II instancji nie uznał tego braku zgłoszenia za istotny, a zatem nie stanowił on podstawy faktycznej wydanej w sprawie decyzji organu II instancji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy przyjęły, z przyczyn opisanych powyżej, że dokumentacja przedłożona przez inwestora jest niewystarczająca do zaakceptowanie dokonanego przez niego zgłoszenia, a zobowiązanie do jego uzupełnienia znajdowało oparcie w powołanych wyżej przepisach prawa. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane, nieuzupełnienie zgłoszenia na wezwanie organu skutkować musiało wniesieniem sprzeciwu w drodze decyzji. Skarga była zatem niezasadna i z tej przyczyny Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - ją oddalił.