Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1305/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 2, art. 100 ust. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi N.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... marca 2014 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jest skarga N. C., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą ... z siedzibą w P. (dalej jako Skarżąca, Podatnik), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie nr ... z dnia ... marca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję nr ...z dnia ...lipca 2013 r. Naczelnika Urzędu Celnego w Ciechanowie określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym:

N. C., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą ..., nabyła w państwie członkowskim na podstawie faktury nr ... z dnia 20 grudnia 2010 r., pojazd marki ... ... o nr nadwozia ..., pojemność silnika 3 726 cm3, rok produkcji 2010. Następnie w dniu 12 stycznia 2011 r. dokonała przemieszczenia przedmiotowego pojazdu z terytorium państwa członkowskiegona terytorium kraju (jest to data przeprowadzenia badania technicznego na terytorium kraju). Z tytułu dokonanej czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu Podatnik nie złożył deklaracji dla podatku akcyzowego do właściwego naczelnika urzędu celnego i nie dokonał zapłaty akcyzy.

Postanowieniem z dnia ... maja 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ciechanowie wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu marki ... . o nr nadwozia ..., a następnie decyzją nr ... z dnia ... lipca 2013 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tego samochodu osobowego w wysokość ... zł.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Podatnik odwołując się od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Ciechanowie wniósł o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr ... z dnia ... marca 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Dyrektor w uzasadnieniu wskazał, że istotą sporu pomiędzy Podatnikiem a organami podatkowymi jest ustalenie, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd marki ... . jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do pozycji HS 8703), czy też samochodem ciężarowym (pozycja HS 8704) jak twierdzi Podatnik, który wówczas nie podlegałby opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie uznał, iż pojazd marki .... został przemieszczony na terytorium kraju w dniu 12 stycznia 2011 r. (data badania technicznego), stwierdził również, że w dniu zakończenia procesu produkcji ww. pojazd był samochodem osobowym, na co wskazuje informacja przekazana przez ... Motor Logistic Europe Sp. z o.o. z dnia 28 stycznia 2013 r.

Organ wskazał, że wobec braku szczegółowych informacji na temat wyposażenia tego samochodu, posłużył się w celu ustalenia tego wyposażenia elektroniczną wersją katalogu EurotaxInformator Rynkowy Samochody Osobowe - wydawnictwo EurotaxGlass'sPolska Sp. z o.o. - CARWERT (wydruk w aktach sprawy admin.), gdzie wg indywidualnego numeru nadwozia (VIN) oraz indywidualnych parametrów (np. pojemność silnika, okres dostępności, wersja wyposażeniowa) istnieje możliwość wskazania specyfikacji wyposażenia pojazdów samochodowych, nadanego na etapie produkcji oraz uzupełnionego na etapie pierwszej transakcji sprzedaży (sprzedaż w salonie samochodowym).

Organ ustalił, że pojazd marki ... ... był sześciomiejscowym samochodem osobowym o nadwoziu typu kombi z czterema drzwiami bocznymi i klapą bagażnika (2+2+1). Posiadał nadany na etapie produkcji wygląd i ogół cech co najmniej na poziomie: 6 poduszek powietrznych - przednie i boczne poduszki powietrzne kierowcy i pasażera, kurtyny powietrzne; elektrycznie podnoszonych szyb przód/tył; klimatyzacji automatycznej; komputera pokładowego; lusterek bocznych regulowanych i podgrzewanych elektrycznie; radia CD/MP3; system audio BOSE, 10 głośników; świateł przeciwmgielnych; wskaźnika niskiego poziomu płynu do spryskiwaczy. Ponadto na zewnątrz pojazd wyposażono w felgi aluminiowe 20 z ogumieniem 245/50, wnętrze pojazdu wykończono tapicerką skórzaną. Skórą obszyto wielofunkcyjną kierownicę oraz dźwignię zmiany biegów. Samochód został również wyposażony w systemy podwyższające bezpieczeństwo podróży jak: ABS; DSC (system stabilizacji toru jazdy); EBA (system wspomagania hamowania awaryjnego); EBD (elektroniczny rozdział sił hamowania); RSC (system zapobiegający przewróceniu się pojazdu); TCS (system kontroli trakcji); posiadał napęd z silnikiem o pojemności "trzech" litrów i mocy 204 kW (277 kM); automatyczną (sześciobiegową) skrzynią biegów; przenoszony na obie osie ze sportowymi felgami z metali lekkich 20 cali. W dniu 27 grudnia 2010 r. pojazd ... ... został dopuszczony do ruchu (zarejestrowany) na terytorium ... jako samochód ciężarowy, skrzyniowy, zamknięty.

Dyrektor ustalił, że w dniu 12 stycznia 2011 r. samochód ... ... przeszedł na terytorium kraju badania techniczne, zakończone wydaniem zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr ... Zgodnie z tym dokumentem, uprawniony diagnosta oznaczył pojazd dla potrzeb ruchu drogowego jako dwumiejscowy "samochód ciężarowy", o nadwoziu typu van. Oznacza to, że potwierdził informacje płynące z ...kich dokumentów rejestracyjnych, z dokumentu nie wynika natomiast, że pojazd posiadał przegrodę oddzielającą przestrzenie dla pasażerów i towarową. Nie wynika również, czy posiadał zdemontowane jakiekolwiek inne elementy wyposażenia nadane na etapie produkcji.Na podstawie ...kich dokumentów rejestracyjnych oraz zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, przedmiotowy samochód zarejestrowano na terytorium kraju w dniu 13 stycznia 2011 r.

Dyrektor wskazał, że w dniu 20 czerwca 2013 r. zostały przeprowadzone oględziny samochodu marki .... Jak wynika z przeprowadzonej czynności dowodowej, wskazany pojazd posiadał w dniu przeprowadzenia oględzin dwa stałe siedzenia w przedniej części pojazdu, drzwi wahadłowe przeszklone 4 szt., klimatyzację, oświetlenie wewnętrzne w postaci 3 lampek zamocowanych w tapicerce dachowej przedniej i tylnej części pojazdu. Rodzaj tapicerki na drzwiach w przedniej i tylnej części pojazdu jednolity, wykonany z tego samego materiału - materiał skóropodobny + plastik, elektrycznie podnoszone i opuszczane szyby z przodu, elektrycznie sterowane lusterka boczne, pięć głośników z przodu oraz miejsca na głośniki w drzwiach tylnych i tylnych słupkach, cztery poduszki powietrzne z przodu, w tym dwie w fotelach przednich oraz dwie kurtyny powietrzne, podgrzewane, sterowane elektrycznie siedzenia przednie. W trakcie przeprowadzonych oględzin stwierdzono obecność przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i pasażera, a przestrzenią tylną. Przegroda w górnej części była przeszklona, ze zdjęć wynika, że dzielona, w dolnej części metalowa. W tylnej części stwierdzono wypłaszczoną podłogę, w postaci płyty wiórowej, przymocowanej do podłogi za pomocą wkrętów i nitów.

Zdaniem Dyrektora powyższe prowadzi do wniosku, że w samochodzie nie dokonano zmian konstrukcyjnych. Zmiany, które stwierdzono, tj. wymontowanie tylnych siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa, wypłaszczenie podłogi oraz zamontowanie przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej, były zmianami łatwo odwracalnymi, nie wymagającymi dużego nakładu pracy.

W dniu 21 czerwca 2013 r. przesłuchany został w charakterze świadka D. C., mąż Skarżącej, który zeznał do protokołu, że przedmiotowy pojazd został zakupiony jako samochód ciężarowy, dwumiejscowy od ...kiego dealera .... Świadek zeznał, że w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazd wyglądał tak samo jak w dniu oględzin i nie były w nim dokonywane żadne zmiany. Pojazd został zakupiony jako używany, został zarejestrowany jako samochód ciężarowy.

Odnosząc powyższe ustalenia do obowiązku wskazania zasadniczego przeznaczenia pojazdu samochodowego na dzień jego przemieszczenia na terytorium kraju, tak aby można było przyjąć, że jest to podlegający akcyzie samochód osobowy lub samochód ciężarowy wyłączony z opodatkowania tym podatkiem, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wskazał, iż w jego ocenie, ogólny wygląd i ogół cech samochodu marki ... w dniu 12 stycznia 2011 r., tj. w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego, różnił się jedynie od tego nadanego na etapie produkcji o obecność przegrody oddzielającej przestrzenie dla pasażerów (zamontowanej za pierwszym rzędem siedzeń) oraz o demontaż siedzeń dla pasażerów rzędu drugiego i zamontowanie w tylnej części pojazdu i bagażniku podłogi z płyty wiórowej. Innych zmian nie dokonywano.

Dyrektor stwierdził, że konstrukcja współczesnych pojazdów zezwala na modelowanie przestrzeni użytkowej, w zależności od aktualnych potrzeb użytkownika poprzez demontaż/montaż niektórych elementów wyposażenia. Niewątpliwie nie są to czynności skomplikowane, w szczególności dla osób lub podmiotów profesjonalnie zajmujących się handlem (w tym obsługą i naprawą) samochodów. Stąd brak jest podstaw do twierdzenia, że przemieszczony na terytorium kraju pojazd marki ... w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, nie posiadał cech konstrukcyjnych jak przegroda, czy ograniczenie liczby miejsc siedzących do dwóch. Jednakże nie sposób przyjąć, że w pojeździe dokonano jakichkolwiek innych zmian w przedmiocie ogólnego wyglądu i ogółu cech determinujących zasadnicze przeznaczenie samochodu, poza tymi, które zostały wyżej przedstawione.

Organ zauważył, że o zmianach konstrukcyjnych pojazdu, które mogłyby doprowadzić do zmiany jego typu z osobowego na ciężarowy, można mówić dopiero wtedy, gdy pojazd zostanie poddany przeróbkom znacznie i na trwale ingerującym w jego konstrukcję polegających, m.in. na wzmocnieniu podwozia i karoserii, zdemontowaniu w tylnej części pojazdu szyb, które mogą łatwo ulec zniszczeniu przy przewożeniu różnego typu towarów i zastąpienie ich elementami np. z metalu, nie mówiąc już o zmianie struktury nośnej pojazdu. Zamontowanie przegrody i wypłaszczenie podłogi, w żaden sposób dodatkowo "nie wydłużyło" części za tylnymi kołami i nie wpłynęło na zwiększenie dopuszczalnej ładowności samochodu osobowego.

Reasumując zatem dokonane ustalenia, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wskazał, że ogólny wygląd i ogół cech pojazdu marki ... w dniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, tj. w dniu 12 stycznia 2011 r. wskazuje, iż jest to pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a nie do przewozu towarów. Uznać bowiem należy, że ogólny wygląd i ogół cech ww. samochodu osobowego w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, determinuje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.Pozostałe cechy, determinujące zasadnicze przeznaczenie pojazdu jako samochodu osobowego, związane z wyglądem i wyposażeniem, nie uległy zmianie, bowiem nie wynika to z zebranego materiału dowodowego. Tak więc wskazać należy na wyposażenie kojarzone z przewozem osób, jak elektrycznie otwierane szyby (w przedmiotowym pojeździe w części tylnej zablokowane), klimatyzacja, głośniki w drzwiach przednich oraz w części tylnej pojazdu, popielniczki, oświetlenie, także w tylnej części pojazdu. Takie wyposażenie nie jest bowiem spotykane w pojazdach konstrukcyjnie przystosowanych do przewozu towarów ze względu na ekonomikę przewozów towarowych.

Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej w Warszawie zauważył, iż w rozumieniu przepisów homologacyjnych dla potrzeb ruchu drogowego samochód marki ... od dnia jego produkcji, poprzez rejestrację w ..., aż do dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego, był zaprojektowany i zbudowany do przewozu osób. Wynika to, m.in. z pisma przedstawiciela producenta z dnia 28 stycznia 2013 r., w którym wyjaśnił on, że przedmiotowy pojazd został fabrycznie wyprodukowany jako samochód osobowy i dopiero w późniejszym czasie, w drugim etapie homologacji uzyskał drugi stopień homologacji zmieniający jego kategorię zgodnie z prawem lokalnym. Potwierdzeniem tego taktu jest również faktura nabycia nr 079878 z dnia 28 grudnia 2010 r., w której jako typ pojazdu wpisano - samochód osobowy.

Tym samym - zdaniem organu - dowodzenie stanu faktycznego sprawy w zakresie klasyfikacji statystycznej pojazdu objętego obowiązkiem podatkowym w akcyzie mieści się w granicach zasady prawdy obiektywnej, a nawet w kontekście opodatkowania akcyzą samochodów osobowych, należy do zasadniczych obowiązków organów podatkowych.

Organ wskazał, że ustalając stan faktyczny sprawy, organ podatkowy jest obowiązany jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem - art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Będzie to również wyjaśnienie producenta danego samochodu osobowego, ale też dowód z oględzin, jeżeli mają one istotne znaczenie do określenia zasadniczego przeznaczenia wynikającego z jego ogólnego wyglądu i ogółu cech, w tym nadanych na etapie produkcji. Dyrektor stwierdził, że w kontekście powyższego nie można zgodzić się z zarzutem bezpodstawnego zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność cech przedmiotowego samochodu. Wbrew twierdzeniom Podatnika, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w rozpatrywanej sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne, bowiem organy podatkowe są uprawnione do dokonywania klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, dlatego niezasadnym, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, byłoby powołanie biegłego.

W odniesieniu do ...kiego dowodu rejestracyjnego Dyrektor zauważył, że mimo, iż przedmiotowy pojazd został zarejestrowany w ... jako samochód ciężarowy, nie można jednakże przyjąć, że nie był to również samochód osobowy w rozumieniu polskich przepisów podatkowych. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym zapisy w dokumentach dotyczących rejestracji pojazdów nie są wiążące dla organu podatkowego , ponadto należy zauważyć, że dokumenty przedstawione przez Podatnika zostały wydane w oparciu o przepisy inne niż podatkowe, które pozostają bez znaczenia dla wymiaru podatku akcyzowego. Klasyfikacja towarowa pojazdów samochodowych dla celów opodatkowania akcyzą zależna jest jedynie od ich cech zewnętrznych, przy czym klasyfikacja tych pojazdów w świetle obowiązujących przepisów krajowego Prawa o ruchu drogowym, czy tym bardziej przepisów obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej nie może mieć zasadniczego znaczenia dla ustalenia kodu CN.

Organ tym samym wskazał, że istotne na gruncie klasyfikacji taryfowej jest zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu. Organ podatkowy I instancji dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego wskazał na te elementy, które potwierdziły, że pojazd został konstrukcyjnie przystosowany do przewozu osób już przez jego producenta.

Dyrektor izby Celnej w Warszawie stwierdził ponadto, że nie kwestionuje również, iż w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 12 stycznia 2011 r. nr ... przedmiotowy pojazd został uznany jako ciężarowy, zauważył jednakże, że badanie techniczne nie może być traktowane jako element identyfikacji pojazdu, a co za tym idzie nie może mieć decydującego znaczenia dla określenia rodzaju pojazdu dla celów podatkowych.

Odnośnie twierdzenia Podatnika, zawartego w odwołaniu, iż samochód winien być zaklasyfikowany jako ciężarowy z uwagi na zapisy widniejące w zagranicznym dowodzie rejestracyjnym, organ odwoławczy wyjaśnił, że zarówno Naczelnik Urzędu Celnego Ciechanowie, jak i Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie kwestionują zapisów zawartych w dokumentach rejestracyjnych pojazdu, na które powołuje się Podatnik. Dokumenty urzędowo sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Czynnikami mającymi jednak zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji HS są określone cechy pojazdu. Przepisy prawa o ruchu drogowym kierują się natomiast innymi kryteriami dotyczącymi klasyfikacji pojazdów jako ciężarowe czy osobowe. Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o które ustalane są cechy pojazdów ciężarowych, reguluje zasady ruchu drogowego i warunki, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych, natomiast dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury także wówczas, gdy towary traktowane są odmiennie w innych przepisach. Oznacza to, iż zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych, bądź nawet rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym jako ciężarowy, nie przesądza o kwalifikacji taryfowej pojazdu do pozycji HS 8704 jako pojazdu ciężarowego.

N. C. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... marca 2014 r. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, jak również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez złamanie zasady demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej;

naruszenie przepisu art. art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przekroczenie ram postępowania dowodowego, do przeprowadzenia którego obowiązane były organy;

naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oparcie podstawy faktyczny rozstrzygnięcia sprawy na ustaleniach sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz w oparciu o treści pozaprawne, w tym treści nie istniejące (a tym bardziej obowiązujące), a mianowicie:

nieprawdziwym ustaleniu, iż pojazd został wyprodukowany jako siedmiomiejscowy osobowy, a następnie w ... "przystosowany" przez dystrybutora do przewozu towarów jedynie poprzez demontaż tylnych foteli, Podczas, gdy zdaniem przedstawiciela producenta dokonujący istotnych zmian w pojeździe staje się producentem pojazdu, zgodnie z powszechnie obowiązującą definicją, zaś w przedmiotowej sprawie przedstawiciel producenta dokonał zmiany konstrukcyjnej wnętrza pojazdu, wpłynął znacząco na właściwości pojazdu, na co musiał uzyskać świadectwo techniczne potwierdzające prawidłowość i bezpieczeństwo dokonanych zmian konstrukcyjnych. Ponadto przedstawiciel producenta zapewnił powtarzalną produkcję;

oparciu rozstrzygnięcia na odwracalnym i nietrwałym charakterze zmian konstrukcyjnych zmieniających przeznaczenie auta, podczas gdy żaden z przepisów czy wyjaśnień nie mówi nic o charakterze zmian konstrukcyjnych, na podstawie których pojazd zmienił typ z osobowego na ciężarowy;

oparciu się na twierdzeniu, że nieudostępnienie punktów kotwiczenia nie jest jednoznaczne z ich usunięciem, co jest sprzeczne z zasadami logicznego myślenia;

naruszenie art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia, równoznaczny z pominięciem przez organy celne przy kwalifikowaniu spornego pojazdu do danego grupowania Nomenklatury Scalonej (CN) ...kiego dowodu rejestracyjnego i okoliczności wynikających z tych dowodów, stwierdzonych przez właściwe organy ...kie przy bezpośrednim zetknięciu się ze spornym pojazdem, z których wynika, że sporny pojazd został zarejestrowany po raz pierwszym w ... jako samochód ciężarowy z przeznaczeniem producenta do przewozu towarów (zapis w dowodzie), posiadał możliwość przewozu tylko 2 osób, był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu ładunków, co bezsprzecznie wynika z ciężarowej specyfiki auta, która jest świadectwem technicznym pojazdu, został wyeksportowany jako pojazd ciężarowy, czyli w dacie przemieszczenia go na terytorium kraju odznaczał się ogółem cech i wyglądem charakterystycznym dla pojazdów przeznaczonych do przewozu ładunków;

naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 191, art. 210 § 1 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez:

wybiórczą, nierzetelną i niekonsekwentną ocenę dowodów polegającą, np. na tym, że z jednej strony organ wskazuje na brak znaczenia okoliczności stwierdzonych na "gruncie prawa drogowego", z drugiej strony opiera swoje rozstrzygnięcie na okoliczności, która podlega wyłącznie ocenie przez pryzmat przepisów prawa drogowego,

niewytłumaczenie przesłanek, które kierowały organem przy podejmowaniu decyzji, szczególnie, że były to tylko domysły organu bez poparcia nowymi dowodami, a sprzeczne ze zgromadzonym materiałem, oparte na wymyślonych przez organ definicjach, sprzecznych z powszechnie obowiązującymi, jak np. ustalenie, że przedstawiciel producenta nie jest producentem pojazdu pomimo iż dokonał istotnych zmian w pojeździe, czy też ustalenie w sprzeczności do informacji od producenta,

nie wskazanie faktów udowodnionych, które mają wpływ na decyzję, a tym bardziej przyczyn dla których organ nie wziął pod uwagę okoliczności wynikających z dowodów zgromadzonych w sprawie, zupełnie je pomijając tylko na podstawie, iż nie są one wiążące dla organu, co nie jest prawidłowym i wystarczającym uzasadnieniem dla poczynienia odmiennych ustaleń,

nie przedstawienie wyjaśnień podstaw prawnych decyzji, na których oparł się organ, np. główny argument organu, iż zmiany konstrukcyjne, które zaszły w pojazdach są łatwe i odwracalne, więc nie zmieniły przeznaczenia nie ma podstaw prawnych;

6) naruszenie art. 3 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 120 i art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez całkowitą autonomię prawa celnego względem wszystkich innych przepisów obowiązujących w Polsce, tworzących jednolity system polegający, m.in. na:

a) tworzeniu i stosowaniu własnych definicji pojęć, które nie zostały zapisane w ustawie akcyzowej, a zostały inaczej określone w innych przepisach prawa,

b) tworzenie własnych przepisów i wytycznych nie zapisanych w żadnym akcie prawnym i stosowaniu ich, choć są sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa;

7) naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 2 pkt. 1 i art. 3 i art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym w związku z poz. 8705 i 8704 Nomenklatury Scalonej, w świetle art. 28 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu lut Europejskiej oraz art. 2 ust. 1 i art. 12 ust. 2 zdanie pierwsze Rozporządzenia Rady (EWG); nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celnypoprzez oderwanie się, dla potrzeb wymiaru polskiej akcyzy w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organy celne, od zasad stosowania prawa w warunkach członkostwa Rzeczpospolitej Polskiej w Unii Europejskiej, w szczególności zaś pominięcie zasadniczego faktu, że towary takie jak sporny pojazd w realiach sprawy, były niejednokrotnie klasyfikowane przez odpowiadające Dyrektorowi Izby Celnej organy innych państw członkowskich, w sposób odmienny, przy zastosowaniu tych samych kryteriów. Wymiar akcyzy został dokonany na skutek przyjęcia klasyfikacji spornych pojazdów sprzecznej z wypracowaną praktyką klasyfikacyjną analogicznych towarów w innych państwach członkowskich, w tym poprzez jawne lekceważenie wydawanych w tych państwach Wiążących Informacji Taryfowych (WIT) powszechnie dostępnych w bazie prowadzonej przez Komisję Europejską, co z uwagi na cele realizowane przez WT i wynikającą z przepisów zasadę jednolitości i klasyfikacji towarów na terenie Unii Europejskiej, pozwala uznać zaskarżone decyzje za środek zagrażający urzeczywistnieniu celów Unii i sprawnie funkcjonującego rynku wewnętrznego;

8) naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 i art. 198 ust. § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin przedmiotowego pojazdu, mimo iż nie mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności nie mógł doprowadzić do ustalenia cech konstrukcyjnych i przeznaczenia pojazdu w dacie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, gdyż został przeprowadzonypo dokonaniu w pojeździe zmian konstrukcyjnych, polegających na usunięciu pewnych elementów, a zainstalowaniu innych;

9) naruszenie art. 2, art. 3 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez żądanie zapłaty podatku akcyzowego choć pojazd został zarejestrowany, co zdaniem Podatnika stanowi potwierdzenie zapłaty wszystkich należnych podatków za ten pojazd.

Odpowiadając na powyższe zarzuty Dyrektor Izby Celnej w Warszawie w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Przed rozprawą Skarżąca złożyła do akt sprawy dodatkowe obszerne pismo procesowe wraz z opinią prawną i załącznikami.

Skarżąca wniosła w tym piśmie o umorzenie odsetek od naliczonej kwoty zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w zaległość podatkową z uwagi na fakt, że teraźniejsze opodatkowanie samochodu ciężarowego przez organ podatkowy, wynika jedynie ze zmiany interpretacji dotychczasowych przepisów, wg których wcześniej podatek akcyzowy na takie pojazdy jak przedmiotowy, nie był nakładany. W związku z tym, nie może mieć miejsca sytuacja, że podatnik będzie obciążany wstecznie za okres ok. 5 lat odsetkami, za zmianę interpretacji dotychczasowych przepisów;

Ponadto Skarżąca wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego celem ustalenia, czy art. 4 ust.3 zdanie drugie i trzecie TUE, nakładający na Państwa Członkowskie obowiązek lojalnej współpracy w kierunku dążenia przez Unię i poszczególne Państwa Członkowskiego do realizacji celów Unii, w szczególności zaś podejmowania przez te Państwa wszelkich środków w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii, jak również powstrzymywania się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii, w kontekście celu fundamentalnego, jakim jest utworzenie przez Unię i zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego zgodnie z art. 26 ust. 1 i 2 TUE, obejmującego obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów, w tym celu zaś przyjmowanie przez Unię zgodnie z ustępem pierwszym wszelkich środków w celu ustanowienia lub zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów, stoi na przeszkodzie praktyce takiej jak stosowana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie - będącej "środkiem" w rozumieniu art. 4 ust. 3 TUE - polegającej na dokonywaniu klasyfikacji towarów (samochodów) w sposób naruszający zasadę jedności klasyfikacyjnej towarów na terytorium Unii Europejskiej, będącej elementem zasady jednolitości stosowania prawa celnego, szerzej zaś - elementem rynku wewnętrznego opartego na swobodnym przepływie towarów, poprzez klasyfikowanie takich samych pojazdów w sposób odmienny od wypracowanej praktyki innych Państw Członkowskich, w tym także poprzez jawne lekceważenie wydanych przez te Państwa Wiążących Informacji Taryfowych - które są instrumentem bezpośrednio realizującym ww. zasady i podlegają publikacji w powszechnie dostępnej bazie tworzonej i prowadzonej w tym celu przez Komisję Europejską.

Wniesiono ponadto o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w celu zbadania zgodności art. 3 ust. 1 w związku z art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r. z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polski w zakresie, w jakim przesądza, iż o zakresie opodatkowania akcyzą nabycia samochodu osobowego decydować będzie zastosowanie klasyfikacji statystycznej (Nomenklatura Scalona) tj. zaklasyfikowanie danego pojazdu w pozycji 8703 tej klasyfikacji, oraz czy znajdująca się w art. 100 ust. 4 u.p.a. definicja samochodu osobowego będąca przekładem na polską wersję językową pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej ma w pełni zastosowanie przedmiotowe w podatku akcyzowym, kiedy wykazana jest różnica zakresowa w stosunku do wersji oryginalnej powstania tego przepisu.

Skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów tj. porównania rzeczywistej (oryginalnej wersji językowej pochodzącej od jej twórców) treści pozycji CN8703, która stanowi definicję przedmiotu opodatkowania (tj. samochodu osobowego-) w art. 100 ust. 4 u.p.a. - w której znajdują się w pierwszym jej członie : Samochody osobowe, a nie Pojazdy samochodowe. Wtedy drugi człon definicji mówiący o : innych pojazdach mechanicznych zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób - tyczy się jedynie takich pojazdów jak : amfibie, skutery śnieżne, wózki golfowe czy czterokołowce. które podlegają akcyzie tylko wtedy, gdy są zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, lecz pojazdami samochodowymi nie są. Wobec powyższego w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej są : samochody osobowe, samochody kombi i samochody wyścigowe - które identyfikowane są z dokumentów urzędowych dopuszczających do ruchu, oraz znajdująsię inne pojazdy mechaniczne, które są zasadniczo przeznaczone do przewozu osób (ale nie będące samochodami). Wg takiej rzeczywistej treści pozycji 8703 niemożliwym jest aby pojazd skarżących organ celny mógł zaklasyfikować do : innych pojazdów mechanicznych (...) z uwagi, że to określenie nie odnosi się do pojazdów samochodowych lecz do tych wymienionych powyżej.

Wniesiono ponadto o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci załączonych do niniejszej skargi tłumaczeń przysięgłych z języka angielskiego, francuskiego i ...kiego, treści pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej (będącej w początkowej części Noty wyjaśniającej), która znajduje się w art. 100 ust. 4 u.p.a., aby wykazać błąd translacji, jak również innych dokumentów wskazanych w tym piśmie.

Skarżąca wniosła też o powołanie na świadka uprawnionego diagnosty i powołanie biegłego techniki motoryzacyjnej oraz materiałoznawstwa i zwrócenie się z pytaniem do Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W sprawie zastosowanie mają zarówno przepisy prawa wspólnotowego i prawa krajowego : odnośnie zastosowania przepisów procesowych - przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z p. zm., dalej jako O.p.) oraz - odnośnie prawa materialnego - przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 z p. zm., dalej jako u.p.a.).

Na wstępie wskazać należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy przedmiotowy samochód marki ..., w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez Skarżącą był samochodem osobowym, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8703 – jak twierdzą organy podatkowe, czy też był samochodem ciężarowym i powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8704 – jak domaga się tego Skarżąca. Ustalenie prawidłowej klasyfikacji pojazdu w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN) przesądza bowiem o tym, czy powstało zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu jego wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Zdaniem Skarżącej sprowadzony przez nią pojazd służył do transportu towarowego, o czym świadczą przedłożone przez nią dokumenty – informacje producenta, dowody rejestracyjne pojazdu, zaświadczenie z badań technicznych, pism ...kich urzędów, z których wynika, że w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia był to pojazd ciężarowy.

Organy podatkowe uznają natomiast, że zarówno konstrukcja pojazdu, jak i jego wyposażenie świadczą o tym, że jest to samochód osobowy, który powinien być zgodnie z Nomenklaturą Scaloną zakwalifikowany do pozycji 8703, a co za tym idzie, jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega podatkowi akcyzowemu.

W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organów podatkowych.

Przechodząc do wskazania podstaw argumentów przemawiających za podjętym przez Sąd rozstrzygnięciem wskazać należy, iż podstawę prawną sprawy stanowiły przepisy cyt. ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 u.p.a., obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1) bądź nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). Podatnikiem - według art. 102 ust. 1 u.p.a., jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Natomiast przepis art. 100 ust. 4 u.p.a. definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy:

- obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych,

- obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli,

- obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu,

- brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów,

- wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, stosując się do wskazań wynikających z wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06 (LEX nr 337569), że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów". Trybunał stwierdził też, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd.

Należy podkreślić, że nie chodzi tutaj o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) niewątpliwie winno być poprzedzone zebraniem i analizą całokształtu materiału dowodowego sprawy stosownie do postanowień art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe dokonały omawianych ustaleń w sposób prawidłowy, zaś prowadzone w tym zakresie postępowanie nie narusza wskazanych przez Skarżącą reguł postępowania administracyjnego.

Zauważyć trzeba, iż w pierwszej kolejności orzekające organy zajęły się ustaleniami dotyczącymi ogólnego wyglądu, w tym ustaleniem ogółu cech samochodu w celu określenia zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu. W tym zakresie zastosowały się w szczególności do wskazań wynikających z przywołanego wyroku ETS z 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06.

Powyższe okoliczności, wskazujące ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu świadczą o osobowym charakterze pojazdu, a więc o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób, a tym samym wyczerpują przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji CN 8703.

Nie zmienia powyższego fakt, że przedmiotowy pojazd w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego w kraju pochodzenia tj. w ... zarejestrowany został jako ciężarowy wypełniając wymagane dla potrzeb tej rejestracji warunki, niewątpliwie jednak na etapie homologacji pojazd był jednak samochodem osobowym wielozadaniowym kategorii M1.

W przedmiotowej sprawie należy podkreślić, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy (jak to wynikało z pisma producenta – k. 92 akt admin.), także wyposażenie pojazdu wskazywało na cechy charakterystyczne dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703. Wskazać w szczególności należy na: obecność tylnych okien wzdłuż bocznych paneli, obecność drzwi z oknami z tyłu, fabryczne i stałe punkty do mocowania pasów bezpieczeństwa w tylnej części pojazdu, obecność elementów wyposażenia przeznaczonego dla pasażerów, oświetlenie sufitowe, klimatyzacja, wykładzina podłogowa, wykładzina boczna, głośniki w drzwiach przednich i tylnej części, tapicerowany sufit, możliwość otwierania tylnych drzwi bocznych, szereg schowków itd.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż pojazd marki ... jest samochodem osobowym. W niniejszej sprawie pojazd opuścił fabrykę jako samochód osobowy kat. M1, natomiast w ... został zarejestrowany jako samochód ciężarowy. Podkreślić przy tym należy, iż organy podatkowe nie kwestionowały zapisów zawartych w dokumentach przedłożonych przez Skarżącą, natomiast zgodzić należy się z nimi, iż określenie typu pojazdu na gruncie jego homologacji i rejestracji odbywa się na podstawie innych przepisów niż klasyfikacja towarowa dla potrzeb podatku akcyzowego.

Zasadne jest zatem przyjęcie, iż sporny pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, tj. został konstrukcyjnie zaprojektowany i wyposażony przez producenta w elementy służące do pełnienia zasadniczej funkcji przewozu osób. Natomiast dokonanie jego rejestracji w innym kraju członkowskim na podstawie przepisów obowiązującego tam prawa krajowego świadczy tylko o spełnieniu warunków określonych w przepisach komunikacyjnych do przewozu towarów, umożliwiających zarejestrowanie pojazdu jako samochodu ciężarowego w danym kraju (tu: w ...).

W konsekwencji przyjąć należało, iż organy podatkowe właściwie dokonały zestawienia i porównania, stwierdzonych w toku postępowania podatkowego cech przedmiotowego pojazdu z cechami charakterystycznymi dla pojazdów klasyfikowanych do pozycji HS 8703 i pozycji HS 8704, co doprowadziło do prawidłowego uznania, że przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony raczej do przewozu osób aniżeli do przewozu towarów.

Powyższej oceny nie mogą zmienić zarzuty Strony skarżącej odnośnie wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Dla ustalenia charakteru pojazdu bez znaczenia pozostaje dokumentacja związana z rejestracją pojazdu, w tym również dokumenty przedstawione przez Skarżącą. Dokumenty te w świetle dokonanych ustaleń przez organy podatkowe co do zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu nie wpływają na zmianę jego klasyfikacji taryfowej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokumenty, na które powoływała się Skarżąca, a z których wynikało, że sporny pojazd jest uznany za samochód ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne przepisy niż dotyczące klasyfikacji towarowej i nie ma znaczenia, że dokonano tego na terenie .... W tej sytuacji nie można uznać, że mają one decydujące znaczenie dla możliwości zastosowania przepisów dotyczących opodatkowania pojazdu podatkiem akcyzowym na terenie kraju. Powyższe dokumenty w niniejszej sprawie stanowią dowód jedynie tego, że pojazd wcześniej nie był zarejestrowany na terytorium kraju i tylko w tym zakresie wiążą organ podatkowy. Natomiast dla klasyfikacji taryfowej mogą mieć jedynie charakter posiłkowy.

Również pozostałe dokumenty urzędowe, czyli zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu, dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, jak również świadectwo homologacji typu samochodu, w których określono rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie.

Badanie techniczne samochodu ma bowiem na celu stwierdzenie, czy pojazd spełnia warunki techniczne przewidziane w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym i jest wymagane zgodnie z przepisami Działu III rozdział 3 tej ustawy. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast homologacja pojazdu stanowi sprawdzenie czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, porządku ruchu na drodze, spokoju publicznego i wydzielania szkodliwych emisji (art. 68 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Klasyfikacja typu pojazdu wynikająca z powyższych dokumentów uwzględnia definicje samochodu osobowego zamieszczone w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 2 pkt 40 - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu) i samochodu ciężarowego (art. 2 pkt 42 - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą), które nie odwołują się do Nomenklatury Scalonej. Dowód rejestracyjny, zaświadczenie o badaniu technicznym i świadectwo homologacji, nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. u.p.a., które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych jako wyrobów akcyzowych – są to, jak już wyżej podniesiono, postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej.

W ocenie Sądu, organy podatkowe dołożyły wszelkich starań w celu należytego wyjaśnienia sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na prawidłowe zaklasyfikowanie przedmiotowego samochodu do pozycji 8703 kodu CN.

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a to, że wyprowadziły z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne, aniżeli domagała się Skarżąca, nie świadczy o pominięciu i wybiórczej ich ocenie, a zatem nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Podkreślenia wymaga, że sporny samochód był wyprodukowany jako osobowy, a następnie ewentualnie mógł być przystosowany do wersji ciężarowych, to jednak nie uzasadnia wniosku, że sprowadzone przez Skarżącą auto było samochodem ciężarowym w rozumieniu Taryfy celnej. Organy celne nie kwestionowały bowiem, iż w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód był zarejestrowany jako ciężarowy w .... Biorąc jednakże pod uwagę oględziny pojazdu, z których wynikały indywidualne cechy i ogólny wygląd samochodu (istotne dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w dokumentach rejestracyjnych zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące, tym bardziej, że zostały one dokonane na podstawie innych kryteriów, istotnych z punktu widzenia regulacji zasad ruchu drogowego oraz warunków, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych, do których nie odwołują się przepisy u.p.a.

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów należy zauważyć, że są one bezzasadne. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że większość zarzutów opiera się na założeniu, że sporny samochód jest samochodem ciężarowym i nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Zgodnie natomiast z tym, co zostało wskazane wyżej pojazd ten jest samochodem osobowym i tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. W powyższym kontekście wskazane przez Skarżącą inne fakty (rejestracja samochodu, dokumenty samochodu, badanie techniczne, jego przeznaczenie) nie mogą przesądzić o zaklasyfikowaniu pojazdu jako samochód ciężarowy.

Organy podatkowe obydwu instancji działały na podstawie prawa i w jego granicach, a odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania.

Bezzasadne we wskazanym powyżej kontekście są tym samym zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Organy podatkowe, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie negowały wskazanych dokumentów, lecz je oceniły. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji zawierającym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innych dowodów nie uznał jako znaczących przy rozstrzyganiu sprawy, a także podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można też stwierdzić, aby pewne błędy w uzasadnieniu organu II instancji (w 2 miejscach uzasadnienia jest mowa o siedmiomiejscowym, nie zaś sześciomiejscowym samochodzie) mogły wpłynąć na ostateczne rozstrzygnięcie organu, albowiem z pozostałej treści uzasadnienia, jak i sentencji decyzji wyraźnie wynika, jaki samochód (marka, nr nadwozia, pojemność silnika, rok produkcji) był objęty postępowaniem mającym na celu określenie zobowiązania w podatku akcyzowym.

Sąd ponadto wskazuje, że organy celne dokonały ustaleń w oparciu o wyczerpująco zebrany i właściwie rozpatrzony materiał dowodowy, zapewniły Skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania.

Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne.

Sąd nie stwierdził również innych, wskazywanych w treści skargi, naruszeń przepisów prawa procesowego tj. ustawy Ordynacja podatkowa.

W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy. W trakcie prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania. Nie doszło również do naruszenia zasad wynikających z Konstytucji RP, w tym wskazywanych w treści skargi przepisów Konstytucji RP.

Z wyżej wskazanych powodów Sąd nie uznał za zasadne wystąpienie z wnioskowanymi w piśmie procesowym pytaniami do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jak również do Trybunału Konstytucyjnego.

Zdaniem Sądu nie było też niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy przeprowadzanie dowodu uzupełniającego z treści dokumentów wskazanych w tym piśmie, jak również z treści dołączonej opinii prawnej.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.