Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 3842/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska As.sąd. Edyta Podrazik Protokolant referent Tatiana Gajdzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi S. A. E.-P. w P. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie refundacji kosztów ; 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w P. z dnia [...]r. Nr [...] 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 2145 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu /-/ E.Podrazik /-/ J.Stankowski /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta Powiatu P., rozpatrując w trybie art. 132 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071) odwołanie od własnej decyzji z dnia [...]r., nr [...]r. złożone przez "E. P." SA, uchylił swą decyzję w części dotyczącej nieprzyznania "E. P." SA środków z Funduszu Pracy z tytułu refundacji wynagrodzeń wypłaconych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń za miesiąc grudzień 1999 r., pozostawiając decyzję w pozostałej części bez zmian. Odmowę wypłaty refundacji za okres od stycznia do listopada 1999 r. uzasadniono brzmieniem art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz.56 z późn. zm.), zgodnie z którym roszczenia pracodawców z tytułu refundacji z Funduszu Pracy należnych świadczeń przedawniają się z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

W odwołaniu od decyzji Starosty "E. P." SA podniosła, że złożony w grudniu 2000 r. wniosek o refundację wskazanych świadczeń został zgłoszony w przeświadczeniu, że termin przedawnienia jeszcze nie upłynął. Odwołująca się wyjaśniła, że opóźnienie w złożeniu wniosku spowodowane było poważnymi trudnościami jakie wystąpiły przy adaptacji programu naliczającego płace uczniów jak i wdrożenia w przedsiębiorstwie zintegrowanego systemu informatycznego dla pracowników. Odwołująca się podkreśliła również, że od ponad 40 lat prowadzi przyzakładową Z. S. Z. i T. E., zapewniając młodzieży pełen proces edukacji oraz że, jak dotąd, zawsze terminowo składała prawidłowe wnioski.

Wojewoda decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 127 § i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego a także na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 57 ust. 1 pkt 10 oraz art. 28 ust. 5 Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, podtrzymując w całości argumentację organu I instancji.

Dnia [...] października 2001 r. "E. P." SA złożyła skargę na decyzję Wojewody. Skarżąca podtrzymując swą argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Starosty zarzuciła Wojewodzie, że nie uwzględnił on szczególnych okoliczności, które spowodowały opóźnienie w złożeniu wniosku, a także wskazała, że ani Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają żadnych informacji i pouczeń dotyczących terminów składania wniosków o refundację, co uzasadnia mylne przyjęcie przez Skarżącą, że terminy przedawnienia dla przedmiotowych świadczeń zaczynają biec po upływie roku kalendarzowego, za który świadczenia te przysługują.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Decyzje Starosty Powiatu P. z dnia [...] r., nr [...] i Wojewody z dnia [...] r., nr [...] są dotknięte wadą nieważności. Starosta Powiatu P. wydając decyzję działał w ramach tzw. samokontroli określonej w art. 132 Ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071). Przepis ten zezwala organowi, na którego decyzję wniesiono odwołanie, na wydanie nowej decyzji, którą uchyli lub zmieni zaskarżona decyzję, ale tylko wtedy, jeśli odwołanie w całości zasługuje na uwzględnienie. Nie jest zatem dopuszczalne rozpatrywanie decyzji w trybie art. 132 KPA jeśli nowa decyzja ma jedynie w części uwzględniać zarzuty zawarte w odwołaniu (por. wyrok NSA z 27 maja 1998 r., I SA/Lu 418/97). Jeżeli zatem organ, który wydał zaskarżoną decyzję uzna, że odwołanie tylko w części zasługuje na uwzględnienie, nie może zmienić lub uchylić swej decyzji na podstawie art. 132 KPA, lecz jest obowiązany odwołanie wraz z aktami sprawy przesłać organowi odwoławczemu. Niedotrzymanie tych warunków stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 KPA, orzeczono jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 cytowanej ustawy.

/-/ E.Podrazik /-/ J. Stankowski /-/A. Łaskarzewska

JFS