Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 100/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-08-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 sierpnia 2011roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Komitetu A w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a: pozostawić wniosek bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Komitet A w Ł. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...].

Wskazanym postanowieniem wydanym na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) SKO uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 1-3, 5, al. B 60/62.

Skarga Komitetu została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 2011 roku.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2011 roku, którym odmówiono Komitetowi A w Ł. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. NSA wskazał w uzasadnieniu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd winien ocenić wniosek strony skarżącej w świetle przesłanek, o jakich mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., a więc rozpoznać jako wniosek osób fizycznych

Następnie zarządzeniem z dnia 15 lipca 2011 roku przesłano A. J. formularz PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia doręczono A.J. w dniu 22 lipca 2011 roku

W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. J., działając nadal jako Komitet A w Łodzi złożyła w dniu 28 lipca 2011 dwa pisma procesowe, nie załączając do nich wypełnionego formularza PPF.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny ( art. 190 p.p.s.a.). Stąd, zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 16 czerwca 2011 roku, wniosek Komitetu o zwolnienie od kosztów sądowych należało rozpoznać jako wniosek osób fizycznych, tenże Komitet tworzących.

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma charakter sformalizowany, bowiem zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się o na urzędowym formularzu według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r., nr 227, poz. 2245).

Stosownie natomiast do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpatrywanej sprawie A. J. nie złożyła wypełnionego formularza PPF pomimo że został on jej przesłany wraz z wezwaniem do uzupełnienia wniosku.

Zatem, skoro wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, na podstawie art. 257 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu. Rozstrzygnięcie to nie uniemożliwia wnioskodawczyni ponownego złożenia wniosku.

m.o.