Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 4/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 293 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu wniosku J.G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]. nr [...].

Jak wynika z akt sprawy J.G. wnioskiem z dnia 27 lutego 2017 r. zwrócił się do Wójta Gminy L. o udzielenie informacji w zakresie: czy A.S. , zam. ul. A nr 18, A nr , jest podatnikiem podatku od nieruchomości zlokalizowanej na terenie gminy L ; czy na nieruchomości jest ustanowiona księga wieczysta; jaki tytuł prawny do tej nieruchomości posiada A.S. . Wskazał, iż posiada interes prawny jako wierzyciel A.S. , ponieważ z jego wniosku została wszczęta egzekucja komornicza Km [...], a prowadzący egzekucję komornik zwrócił się do niego z pismem o wskazanie majątku w postaci nieruchomości, z których możliwe jest prowadzenie egzekucji.

Decyzją z dnia [...]. nr [...] Wójt Gminy L., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) – w skrócie "u.d.i.p." oraz art. 293 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201) – w skrócie "O.p", odmówił udostępnienia informacji publicznej w żądanym we wniosku zakresie.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że żądane przez wnioskodawcę informacje objęte są tajemnicą skarbową w rozumieniu art. 293 § 1 O.p. i nie mogą zostać ujawnione w trybie u.d.i.p. z uwagi na brzmienie art. 5 u.d.i.p., według którego organ może ograniczyć dostęp do żądania informacji w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z tajemnic, o których mowa w tym przepisie, jest właśnie tajemnica skarbowa, której istotą jest zakaz ujawniania informacji dotyczących podatników, płatników i inkasentów, a znajdujących się w dyspozycji organów podatkowych. Ustawodawca objął tajemnicą skarbową indywidualne dane dotyczące podmiotów uczestniczących w procesie realizacji zobowiązań podatkowych, zawarte w składanych przez nich deklaracjach, a także w innych dokumentach. Objęcie tych materiałów tajemnicą skarbową oznacza nie tylko ograniczenie możliwości ich wykorzystywania przez podmioty nimi dysponujące, lecz prowadzi także do zawężenia kręgu podmiotów, którym można udostępnić dane zawarte w tych materiałach. Są nimi tylko podmioty ściśle określone przez ustawodawcę w art. 297, art. 298 i art. 299 O.p. Wskazanie przez J.G. we wniosku o udostępnienie informacji publicznej danych takich jak: imię, nazwisko, adres skutkuje identyfikacją danych dotyczących indywidualnego podmiotu w ewidencji podatkowej, które nie mogą być ujawnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż objęte zostały tajemnicą skarbową.

Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2017 r., doprecyzowanym pismami z dnia 19 lipca 2017 r. i z dnia 11 sierpnia 2017 r., J.G. wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, która - w jego przekonaniu - jest bezprzedmiotowa i została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Wnioskodawca podkreślił, że nie występował o udostępnienie informacji publicznej. Powołując się na swój interes prawny wyrażony w art. 28 k.p.a., zwrócił się pisemnie do Wójta z wnioskiem o udzielenie informacji. Natomiast organ I instancji wydał decyzję odmowną w zakresie udzielenia informacji publicznej, która w tym przypadku nie mogła mieć zastosowania. Przedmiotowa decyzja nie rozpoznaje sprawy co do istoty. Ponadto ponownie wskazał na interes prawny, na podstawie którego skierował konkretne zapytanie do organu poparte kopią pisma od Komornika Sądowego, który z jego wniosku prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec mieszkańca gminy L.W przekonaniu J.G. z racji faktu, że nie znał on numeru księgi wieczystej nieruchomości, której jego dłużnik jest właścicielem, usytuowanej na terenie gminy L. , w kontekście dalszego poprowadzenia egzekucji z nieruchomości, jego zapytanie było jak najbardziej prawnie uzasadnione. Jego zdaniem brak było podstaw do wydania przez organ I instancji decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, a także wadliwie przyjął, że wszystkie gromadzone dane dla celów podatkowych, w tym numer księgi wieczystej, są objęte tajemnicą skarbową. Organ kierował się wyłącznie przesłanką formalną uznając, że obecność interesujących skarżącego danych w aktach postępowania podatkowego już wystarczy za uznanie ich za tajemnicę skarbową. Nie zbadał przy tym przesłanki materialnej, jaką jest ochrona dobra chronionego prawem w postaci uzasadnionego prawnie celu w dostępie do informacji i tym samym nie rozpoznał sprawy co do istoty. Wójt błędnie przyjął, że dane o numerach ksiąg wieczystych są objęte tajemnicą skarbową. Stanowisko to pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o księgach wieczystych i hipotece, z których wynika, że są to dane jawne, dostępne w ewidencji i nikt nie może się zasłaniać ich nieznajomością (art. 2 ust. 1 ukwh).

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) – dalej w skrócie "k.p.a.", odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. nr z dnia [...].

J.G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając decyzji Kolegium błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie, że domaga się on uznania go za stronę postępowania podatkowego dotyczącego dłużnika A.S. , skoro żądał czynności organu ze względu na swój interes prawny i w związku ze skierowanym do Wójta pismem. Uważa także, że rażącym naruszeniem prawa jest załatwienie złożonego przezeń wniosku w trybie u.d.i.p.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] . SKO, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]

Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie Kolegium przytoczyło brzmienie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 u.d.i.p. i stwierdziło, że wbrew stanowisku prezentowanemu przez J.G., wskazany we wniosku z 27 lutego 2017 r. zakres żądanych od Wójta informacji, mógł być rozpatrywany wyłącznie w kategoriach pozyskania informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu - jak o tym stanowi art. 5 ust. 1 u.d.i.p. - w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Taką tajemnicą ustawowo chronioną jest tajemnica skarbowa. Zgodnie z art. 293 § 1 O.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową w rozumieniu art. 293 § 2 O.p. Według art. 299 § 1 i 3 O.p. organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem informacji określonych w art. 182, wyłącznie podmiotom określonym w art. 298 i 299 § 3 O.p.

W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją rozstrzygającą sprawę merytorycznie. W toku postępowania nieważnościowego organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Kontrola decyzji ostatecznej opiera się wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie jej wydania. Zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Wykładnia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji powinna mieć charakter ścieśniający, w żadnym przypadku rozszerzający. Organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji bada zatem, czy decyzja zawiera którąś z wad enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a.

Składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy L. nr z dnia [...] wnioskodawca zarzucił decyzji bezprzedmiotowość i wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, wskazując iż nie wnioskował o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Kolegium powyższe zarzuty należy rozpatrywać pod kątem wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis ten jest, ale nie spełnia wymagań działania tej administracji polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Natomiast rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną.

W ocenie Kolegium błędne jest przekonanie J.G. , iż występując do organu gminy o udzielenie informacji określonych we wniosku z dnia 27 lutego 2017 r., nie chodziło mu o pozyskanie informacji publicznej (co w jego odczuciu świadczy

o bezprzedmiotowości postępowania o udzielenie informacji publicznej), a tym samym

o wydaniu decyzji Wójta Gminy L. bez podstawy prawnej. W rozpatrywanej sprawie organ gminy uznał, iż żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., jednak z uwagi na tajemnicę skarbową nie można ich udostępnić. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji odnośnie publicznego charakteru informacji, o które wnioskował skarżący w piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. Zatem w świetle powyższych wywodów nie jest możliwe stwierdzenie wydania decyzji organu gminy z dnia [...]. bez podstawy prawnej.

Dalej SKO stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi też przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, czyli naruszeniem o charakterze kwalifikowanym.

O ile bowiem w postępowaniu zwykłym (odwoławczym), jeśli organ odwoławczy uznałby, że organ pierwszoinstancyjny wadliwie interpretuje dany przepis, to właściwy jest uchylić zaskarżoną decyzję. Natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym wadliwa interpretacja przepisów prawa materialnego nie zawsze musi stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Interpretacja przepisów prawa materialnego tylko wtedy stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, jeśli stoi w oczywistej sprzeczności z przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Nie może być przy tym rozbieżności interpretacyjnych, gdyż w takim przypadku interpretacja nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Zatem fakt, że organ I instancji uznał żądane przez skarżącego informacje jako objęte tajemnicą skarbową chronioną w rozumieniu art. 293 O.p., a tym samym odmówił ich udostępnienia, nie można rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Każdy wszak organ administracji publicznej ma prawo do własnej interpretacji przepisów prawa. Interpretacja zaś zastosowana przez organ gminy w rozpatrywanej sprawie nie nosi cech rażącego naruszenia prawa, gdyż -

w ocenie Kolegium - nie stoi w oczywistej sprzeczności z przepisami O.p. regulującymi problematykę ochrony tajemnicy skarbowej.

Jednocześnie SKO przyznało rację J.G., że w decyzji z dnia [...]. błędnie oceniło, że domagał się on uznania za stronę w postępowaniu podatkowym, którego stroną był A.S. i uzyskania dostępu do akt tej sprawy. Wskazywanie na interes prawny w sprawie uzyskania informacji nie jest jednoznaczne z przypisywaniem sobie prawa bycia stroną w postępowaniu, którego informacja może dotyczyć. Powyższe nie ma jednak żadnego wpływu na ocenę przez Kolegium decyzji Wójta Gminy L pod kątem zgodności z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.G. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy L. jako wydanej w rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W jej uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i powtórzył argumenty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, co uzasadniało jej oddalenie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd badając w tak zakreślonych granicach zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego.

Dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy niniejszej w pierwszej kolejności godzi się wyjaśnić, że poddane sądowej kontroli decyzje wydane zostały w toku postępowania nieważnościowego, które obok postępowań o wznowienie i uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie art. 154 i 155 k.p.a., jest jednym z nadzwyczajnych trybów służących weryfikacji decyzji ostatecznych. Tryby te są niekonkurencyjne, nie mogą być stosowane zamiennie, to zaś oznacza, że do ich uruchomienia konieczne jest spełnienie ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek, a nadto przesłanki wznowienia nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji i odwrotnie przesłanki stwierdzenia nieważności nie mogą stanowić podstaw wznowienia postępowania. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały określone

w katalogu o charakterze zamkniętym w art. 156 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: pkt 1 - wydana została

z naruszeniem przepisów o właściwości; pkt 2 - wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; pkt 3 - dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; pkt 4 - została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; pkt 5 - była niewykonalna

w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; pkt 6 - w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; pkt 7 - zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Dla stwierdzenia nieważności nie wystarczy ustalenie, że decyzja dotknięta jest uchybieniami, które mogłoby ewentualnie skutkować jej uchyleniem w toku zwykłego postępowania administracyjnego, konieczne jest bowiem stwierdzenie, że decyzja dotknięta jest wadami o charakterze kwalifikowanym, niemożliwymi do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W toku postępowania nieważnościowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, kontroluje decyzję ostateczną wyłącznie na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego w świetle obowiązujących w dacie jej podjęcia przepisów prawa i podjętego rozstrzygnięcia. Postępowanie nieważnościowe nie jest substytutem postępowania odwoławczego, nie jest również kolejną instancją administracyjną.

Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy sąd podzielił stanowisko Kolegium wyrażone w obu wydanych na gruncie rozpoznawanej sprawy decyzjach o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. nr z dnia [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która była reakcją na wniosek J.G. z dnia 27 lutego 2017 r. o udzielenie informacji o dłużniku skarżącego jako podatniku podatku od nieruchomości i jego majątku w postaci nieruchomości zlokalizowanej na terenie gminy L. Zdaniem skarżącego do uzyskania takich informacji legitymowało go pismo otrzymane od komornika o ujawnienie majątku w postaci nieruchomości, z których możliwe jest prowadzenie egzekucji w związku ze wszczętym w sprawie Km [...] postępowaniem egzekucyjnym.

Z akt sprawy wynika, że Kolegium badało decyzję Wójta przede wszystkim pod kątem wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak poprawnie wyjaśnił organ orzekający przez pojęcie decyzji wydanej "bez podstawy prawnej" rozumie się decyzję, która została wydana w sytuacji, gdy brak było

w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Dotyczyć to może sytuacji, w której organ prowadzący postępowanie, mimo niedysponowania podstawą prawną do rozstrzygania danej kwestii w drodze decyzji, wydaje decyzję administracyjną. Natomiast z "rażącym naruszeniem prawa" mamy do czynienia wtedy, gdy został naruszony przepis niepozostawiający wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące naruszenie prawa jest więc oczywiste, wyraźne, bezsporne, zatem można o nim mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1380/13 – Lex nr 1769180, 19 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2406/15 – Lex nr 2310015, 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1257/15 – Lex nr 2205977).

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadnia konkluzję organu orzekającego, że wniosek J.G. o udostępnienie informacji z dnia 27 lutego 2017 r., w którym zresztą skarżący nie sprecyzował podstawy prawnej jego rozpatrzenia, mógł być rozważany wyłącznie w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym Wójt Gminy L. stosując przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku przepisy: art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - definiujący pojęcie informacji publicznej, uzupełniony zresztą regulacjami art. 6, art. 5 ust. 1 u.d.i.p. – regulujący przypadki ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na konieczność ochrony innych tajemnic chronionych ustawowo (w tym tajemnicę skarbową), art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – stanowiący o odmowie udostępnienia informacji publicznej w drodze decyzji administracyjnej oraz art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej - definiujący zakres przedmiotowy tajemnicy skarbowej, wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej z całą pewnością nie działał bez podstawy prawnej ani tym bardziej z rażącym naruszeniem prawa w zaprezentowanym wyżej rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak zasadnie zauważyło Kolegium stwierdzenie nieważności decyzji nie wchodzi bowiem w rachubę, gdy przepis stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia, nasuwa jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne, taka zaś sytuacja dotyczy wykładni art. 293 § 1 O.p. Opowiedzenie się przez organ za jedną z prezentowanych w orzecznictwie wykładni prawa i danie temu wyrazu w wydanej decyzji nie może być potraktowane jako rażące naruszenie prawa.

Na marginesie poczynionych wyżej rozważań stwierdzić trzeba, że - wbrew przekonaniu skarżącego - samo pismo komornika o ujawnienie majątku dłużnika

w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, nie jest kluczem do pozyskiwania jakichkolwiek informacji o dłużniku, będącym podatnikiem podatku od nieruchomości, nawet wówczas, gdy organ takimi danymi dysponuje celem ustalenia podatku od nieruchomości wobec dłużnika skarżącego. Poszukiwanie nieznanego skarżącemu majątku nieruchomego dłużnika może być realizowane w postępowaniu

o wyjawienie majątku, uregulowanym przepisami art. 913-9201 Kodeksu postępowania cywilnego.

Reasumując, Kolegium podejmując zaskarżoną decyzję poprawnie zweryfikowało decyzję Wójta o odmowie udostępnienia informacji publicznej w świetle przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., dochodząc do trafnej konkluzji o braku podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi o wadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, czy naruszeniu art. 28 k.p.a., wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że zarzuty tej treści kierowane pod adresem decyzji Wójta, mogłyby ewentualnie odnieść skutek w toku postępowania odwoławczego, z którego jednak skarżący nie skorzystał, wchodząc w polemikę ze stanowiskiem organu I instancji. Jednocześnie ustosunkowując się do wniosku skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy L. podkreślić należy, iż sąd nie posiada kompetencji orzeczniczych do wydawania decyzji administracyjnych w zastępstwie organów. Rolą sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która na gruncie rozpoznawanej sprawy nie dała podstaw do uchylenia decyzji Kolegium, ani tym bardziej stwierdzenia jej nieważności.

Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

IB