Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 15/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 39, art 67 § 5, art 184 w zw z art 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1951/10 o odrzuceniu zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1951/10 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1951/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. W. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1951/10 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, iż postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. odrzucił wniosek M. W. z dnia 21 czerwca 2011 r. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, z powodu wniesienia tego wniosku z uchybieniem siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

Postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustanowił dla skarżącej radcę prawnego.

Zarządzeniem z dnia 9 września 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego M. C. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 20 września 2011 r. W związku z powyższym termin na usunięcie braku formalnego w postaci uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia upłynął w dniu 27 września 2011 r.

Sąd wskazał, iż zgodnie z informacją udzieloną w dniu 13 października 2011 r. przez Oddział Finansowo-Budżetowy, w rejestrze opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak jest wpisu od zażalenia wniesionego przez pełnomocnika skarżącej w wysokości 100 zł.

W związku z brakiem uiszczenia wpisu od zażalenia, Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił o odrzuceniu zażalenia.

Zażalenie na postanowienie z dnia 4 listopada 2011 r. złożyła M. W., reprezentowana, przez pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego M. C..

Postanowienie zaskarżono w całości, wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 220 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie zażalenia skarżącej na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu, pomimo braku wezwania do uiszczenia tej opłaty, co oznacza, iż termin określony w art. 200 § 1 nigdy nie rozpoczął biegu.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej podniosła, że skoro skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu, to ona była zobowiązana do uiszczenia wpisu zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Tymczasem zarządzeniem z dnia 9 września 2011 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia tego wpisu od zażalenia.

Pełnomocnik skarżącej stwierdziła, że nie sporządzała zażalenia na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu, ani nie wnosiła tego pisma do Sądu. Z tego względu Sąd nieprawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia tego wpisu. Zdaniem pełnomocnika skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu powinno zostać skierowane do skarżącej, a nie do jej pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Powyższe skutkuje tym, że doręczenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje się tylko ustanowionemu pełnomocnikowi, który nie może skutecznie domagać się wysyłania korespondencji wprost do strony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1993 r., III CRN 30/93, OSN 1994, nr 7-8, poz. 160).

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustanowił dla skarżącej pełnomocnika. Natomiast w dniu 11 sierpnia 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie wyznaczyła radcę prawnego M. Cz. pełnomocnikiem skarżącej.

Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia z dnia 9 września 2011 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział II wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenie wysłał pełnomocnikowi skarżącej.

Nie można podzielić stanowiska wyrażonego w zażaleniu, że skoro skarżąca osobiście złożyła zażalenie, to ona powinna być wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia. Jak już bowiem wyżej wskazano, stosownie do treści art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.

Za chybiony należy zatem uznać zarzut naruszenia art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącej do uiszczenia wpisu od zażalenia.

Ponadto należy podkreślić, że w sytuacji, gdy stronę reprezentuje pełnomocnik, strona jest zastępowana przez niego w działaniach przed sądem we wszystkich czynnościach procesowych, jakie mają związek ze sprawą (art. 39 p.p.s.a.). Zastępowanie strony przez profesjonalnego pełnomocnika, do tego ustanowionego z urzędu, w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, służy realizacji prawa do sądu. Podkreślić należy, że radca prawny jako profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. Tak więc rzeczą pełnomocnika było podjęcie działań mających na celu uiszczenie wpisu zgodnie z zarządzeniem z dnia 9 września 2011 r., bądź wniesienie zażalenia na to zarządzenie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił zażalenie.