Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 66/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1761/15 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z 3 listopada 2016 r., III SA/Wa 1761/15 w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Ministra Finansów z 7 maja 2015 r., [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 7 maja 2015 r. skarżący wniósł skargę na powyżej wskazane postanowienie Ministra Finansów. W skardze zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi.

Postanowieniem z 4 września 2015 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego orzeczenia, ale Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 października 2015 r. ponownie odmówił przyznania mu prawa pomocy, wskazując, że na przeszkodzie stoi nieprzedłożenie stosownej dokumentacji.

W zażaleniu skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych.

Postanowieniem z 15 grudnia 2015 r., II FZ 947/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. zażalenie. Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 22 grudnia 2015 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.

W piśmie z 11 stycznia 2016 r., skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z 7 marca 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, ponieważ nie złożył on żadnych dokumentów, o które był wzywany (wyciągi z rachunków bankowych, deklaracje podatkowe). Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedziony został sprzeciw.

Po wniesieniu sprzeciwu od tego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 kwietnia 2016 r. ponownie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując, że skarżący nie wskazał źródeł utrzymania i wysokości dochodów, ani nie przedstawił deklaracji podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych, kalkulacji kosztów utrzymania, co uniemożliwiło weryfikację złożonych przez niego oświadczeń, a w konsekwencji wykluczyło możliwość przyznania mu prawa pomocy.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że nie spełnia warunków do zwolnienia go z kosztów sądowych.

Postanowieniem z 15 września 2016 r. w sprawie II FZ 401/16, NSA oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2016 r., III SA/Wa 1761/15 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.

Na podstawie zarządzenia z 23 września 2016 r., przy piśmie z 26 września 2016 r., wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 22 grudnia 2015 r. wzywającego do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, wpisu sądowego, pod rygorem odrzucenia skargi.

Sąd pierwszej instancji zważył, że wezwanie z 26 września 2016 r., sporządzone w wykonaniu zarządzenia z 23 września 2016 r., doręczono skarżącemu 5 października 2016 r. (k. 85 akt sądowych), a zatem termin do jego wykonania mijał 12 października 2016 r.

Sąd po sprawdzeniu przez Oddział Finansowo-Budżetowy WSA w Warszawie stwierdził, iż do 14 października 2016 r. nie wpłynęła na rachunek sądu żadna opłata z tytułu wpisu od skargi w niniejszej sprawie.

Sąd pierwszej instancji z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a") odrzucił skargę.

2. W zażaleniu z 15 listopada 2016 r. skarżący zaskarżył postanowienie sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając mu "obrazę art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że złożenie przez skarżącego kolejnego wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych nie miało wpływu na bieg terminu do uiszczenia opłaty sądowej".

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W rozpatrywanej sprawie po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skarżący zarządzeniem z 23 września 2016 r., przy piśmie z 26 września 2016 r., został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Skarżący 7 października 2016 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że po uprawomocnieniu się postanowienia utrzymującego w mocy postanowienia o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, bieg terminu do opłacenia skargi, wyznaczony kierowanym do strony skarżącej ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi nie zostaje przerwany, nawet jeżeli strona po doręczeniu jej takiego ponownego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z 11 stycznia 2008 r., II FZ 617/07, CBOSA). W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia (zob. postanowienie NSA z 29 września 2005 r., II FZ 608/05; postanowienie SN z 21 kwietnia 1999 r., I CKN 1461/98, OSNC z 1999 r., z. 11, poz. 96).

W niniejszej sprawie, wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało ponownie doręczone w dniu 5 października 2016 r. (k. 85 akt sądowych). W konsekwencji, wyznaczony termin upłynął w dniu 12 października 2016 r. Pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia, skarga nie została przez skarżącego opłacona. Wobec powyższego należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obliguje sąd do odrzucenia skargi. Trzeba zauważyć, że odmienne działanie sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania.

Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych w uzasadnieniu zażalenia wskazać należy, że dotyczą one kwestii obejmujących swym zakresem instytucję prawa pomocy, natomiast zażalenie zostało wniesione na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi. Z tego wynika, że były to dwa odrębne postępowania, a to oznacza, że w sprawie dotyczącej kontroli zasadności odrzucenia skargi, nie mogły zostać uwzględnione argumenty dotyczące instytucji prawa pomocy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako niezasadne.