Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1485/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 22
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant ref. staż. Mateusz Wypych, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2011 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w U. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Wa 1485/10

Uzasadnienie

Pisemną interpretacją indywidualną z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione przez Skarżącą Spółkę z o.o. Charter we wniosku o wydaniem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

We wniosku o wydanie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka zajmuje się świadczeniem usług transportu krajowego i międzynarodowego. W dniu 6 grudnia 2006 r. rozpoczęła wykonywanie usługi transportu 144 sztuk odbiorników telewizyjnych LCD od dostawcy w M. do odbiorcy niemieckiego na terenie Niemiec. Wartość transportowanych towarów została określona na kwotę 88.590,24 EURO. Towar został odebrany przez przewoźnika – Skarżącą Spółkę od wysyłającego w dniu 6 grudnia 2006 r. W trakcie przewozu w dniu 7 grudnia 2006 r. na terenie bazy transportowej Spółki naczepa z ładunkiem (144 telewizorów) została skradziona. Zarząd Spółki w dniu 7 grudnia 2006 r. powiadomił o tej kradzieży organy ścigania. Sprawca kradzieży nie został wykryty i postępowanie karne zostało umorzone.

W dniu 7 grudnia 2006 r. Spółka zgłosiła szkodę do likwidacji Towarzystwu Ubezpieczeniowemu A. S.A., z którym łączyła ją umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego. Ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania. Sprawę skierowano do Sądu w Niemczech. Sąd niemiecki wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2008 r. zasądził od Skarżącej Spółki na rzecz niemieckiego nabywcy utraconych przez Skarżącą Spółkę telewizorów, kwotę 89.445,24 EURO wraz z odsetkami jako równowartość skradzionego towaru. Spółka wpłaciła zasądzoną kwotę. Następnie wystąpiła na drogę sądową z pozwem przeciwko T.U. A. S.A. o zasądzenie wypłaty odszkodowania w wysokości równowartości skradzionego towaru w przeliczeniu na PLN, tj. 304.905,39 zł. Uzupełniając powyższy stan faktyczny Spółka podała, że Towarzystwo Ubezpieczeniowe odmówiło wypłaty odszkodowania z uwagi na to, że zaistniała w niniejszej sprawie szkoda, powstała w wyniku pozostawienia środka transportu bez nadzoru podczas postoju nocnego na czas dłuższy niż 30 minut. Tego rodzaju zdarzenia nie podlegają ochronie ubezpieczeniowej. Między ubezpieczycielem i Spółką kwestią sporną jest stwierdzenie ubezpieczyciela "pozostawiono bez nadzoru". Do chwili obecnej nie zapadł wyrok polskiego sądu cywilnego z pozwu Skarżącej Spółki przeciwko ubezpieczycielowi. Wyrok sądu niemieckiego nie określał charakteru zasądzonej kwoty od Spółki na rzecz kontrahenta niemieckiego.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym spółka zadała organowi pytanie:

Czy wypłacona przez Spółkę kontrahentowi niemieckiemu ( właścicielowi towaru) kwota pieniężna za skradzione telewizory wraz z należnymi odsetkami i kosztami sądowymi będzie mogła zostać zaliczona przez Skarżącą Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 nr 54, poz. 654 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.d.o.p.?

Zdaniem Spółki wypłacona kontrahentowi niemieckiemu na podstawie wyroku sądu sąd kwota 89.445,24 EURO wraz z należnymi odsetkami i kosztami sądowymi stanowi koszt uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. za koszty uzyskania przychodów nie uważa się kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Wypłacone przez Skarżącą Spółkę świadczenie stanowiące równowartość skradzionego towaru nie jest ani karą ani odszkodowaniem, o którym mowa w punkcie 22 art. 16 ustawy u.p.d.o.p., ponieważ Spółka zwierając umowę przewozu nie umawiała się z kontrahentem co do sposobu pokrycia ewentualnych strat. Spółka w tym celu zawarła umowę ubezpieczenia z T.U. A.. Wskutek odmowy wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela została zasądzona przez Sąd wypłata roszczeń właścicielowi towaru przez Skarżącą Spółkę. Z tych powodów, zdaniem Spółki, trudno nazwać wypłacone przez nią świadczenie odszkodowaniem. Wydatek ten Spółka poniosła w związku z wykonywaniem usług, które generują przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Spółka nie z własnej woli poniosła ten wydatek, gdyż została do tego zobowiązana wyrokiem Sądu. Wypłacone przez Spółkę świadczenie związane z niewykonaniem usługi stanowi koszt uzyskania przychodu, ponieważ nie zostało wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p.

Ponadto Spółka stwierdziła, że jej zdaniem, zostanie zasądzone na jej rzecz od ubezpieczyciela należne jej odszkodowanie, które będzie stanowiło przychód podatkowy. Okoliczność ta stanowi dodatkowy argument przemawiający za zaliczeniem kwoty, wpłaconej właścicielowi towarów utraconych w czasie transportu, do kosztów uzyskania przychodów.

Zaskarżoną interpretacją, Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione przez Skarżącą Spółkę. W uzasadnieniu interpretacji organ stwierdził, że zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu, warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem wydatku, a możliwością uzyskania dzięki temu wydatkowi przychodów podlegających opodatkowaniu. Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wymienionych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, jeżeli pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodami, w tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Są to, więc koszty bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskanym przychodem oraz koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika, związane z funkcjonowaniem firmy. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Zdaniem organu, w świetle przedmiotowego stanu faktycznego dla oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia wypłaconego odszkodowania do kosztów podatkowych istotne jest ustalenie, czy przedmiotową umowę przewozu należy traktować jako usługę wykonaną wadliwie, co skutkowałoby wyłączeniem kwot wypłaconych przez Spółkę z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p., czy też jako usługę niewykonaną, co z kolei wymagałoby ustalenia związku z przychodami umożliwiającego zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Przepisy u.p.d.o.p. nie definiują w odrębny sposób terminu "wadliwy", wobec czego należy uznać, że pojęcie to powinno być w kontekście analizowanego przepisu rozumiane w sposób przyjęty w języku potocznym. Organ wskazał, że na gruncie języka polskiego słowo "wadliwy" oznacza tyle, co "mający wady, usterki defekty, wskazujący braki, błędy, niewłaściwy, nieprawidłowy, niepoprawny (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003).

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 774 ustawy z dnia 23.04.1964r. - Kodeks Cywilny ( Dz. U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.) przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia osób lub rzeczy, a jego kontrahent - do uiszczenia wynagrodzenia za przewóz. Z powyższego przepisu wynika, że cechą konstytutywną umowy przewozu jest przewiezienie osób lub rzeczy, za pomocą odpowiedniego środka transportu, do miejsca przeznaczenia. Usługi przewoźnika nie obejmują samego tylko działania, ale i jego rezultat. W niniejszej sprawie, zdaniem organu nie doszło do wykonania usługi przewozu, gdyż wskutek kradzieży towaru nie doszło do wykonania umowy. W ocenie organu z uwagi na fakt, że zlecona Spółce usługa przewozowa nie została przez nią w ogóle wykonana, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p.

Zdaniem organu w rozpoznanej sprawie należało rozważyć czy przedmiotowy wydatek spełniał ogóle kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu, określone w treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Organ w uzasadnieniu interpretacji stwierdził, że przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie usług transportowych uzyskuje przychody z wykonania tej usługi i odpowiada na zasadzie ryzyka za szkody wyrządzone w przewożonym towarze powstałe podczas transportu. W przypadku uszkodzenia lub kradzieży przewożonego towaru przewoźnik zobowiązany jest do naprawienia szkody. Wynika to z przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe ( t.j. Dz. U. z 2000r. nr 50, poz. 601 z późn. zm.). Przepis art. 483 § 1 kodeksu cywilnego stanowi, iż można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kary umownej). Natomiast rozdział 7 prawa przewozowego reguluje odpowiedzialność przewoźnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przewozu przesyłek. W przypadku, gdy dochodzi do zapłaty odszkodowania na rzecz zamawiającego usługę transportową przewoźnik podejmuje działania w celu uzyskania rekompensaty wypłaconych kwot odszkodowań. Działania te obejmują przede wszystkim dochodzenie pokrycia poniesionych kosztów od ubezpieczyciela na podstawie zawartej z nim umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika. Odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela stanowi dla firmy przewozowej przychód podatkowy, wydatki zaś przewoźnika na pokrycie szkód kontrahenta przy wykonywaniu umowy przewozu nie wyłączone przepisem art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. stanowią koszty uzyskania przychodów. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę, że umowa ubezpieczenia może zawierać postanowienia nakładające na ubezpieczającego obowiązek zachowania rozsądnych środków ostrożności przy zabezpieczeniu mienia, których niedopełnienie uprawnia ubezpieczyciela do odmowy wypłaty świadczenia ubezpieczeniowego w całości lub w części, jeśli niedopełnienie tych obowiązków miało wpływ na powstanie szkody lub jej rozmiar. Zdaniem organu, również na gruncie ustawy podatkowej ustawodawca konstruując zapis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. biorąc pod uwagę surowsze wymagania w stosunku do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie należytej staranności w ich działaniach, oczekuje, że podatnik prowadząc działalność gospodarczą i kwalifikując wydatki do kosztów podatkowych czyni to przy zachowaniu reguł należytej staranności. Wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów muszą być wynikiem racjonalnego i celowego działania podatnika a nie skutkiem zaniedbań, czy braku staranności.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie na skutek kradzieży, towar nie dotarł do odbiorcy w Niemczech. Spółka jako przewoźnik została obciążona na podstawie wyroku sądowego równowartością szkody, która została wyrządzona klientowi. Oran stwierdził, że Spółka ma rację twierdząc, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. Zdaniem organu wydatki, których dotyczył złożony w niniejszej sprawie, wniosek o wydanie interpretacji nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z uwagi na treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W cenie organu dla oceny możliwości zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów znaczenie miała okoliczność, że ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania w zakresie "szkody powstałej w wyniku pozostawienia środka transportu bez nadzoru podczas postoju nocnego na dłużej niż 30 minut". Zakwestionował zatem fakt właściwego dozoru skradzionego towaru. Nie wnikając w to, co będzie przedmiotem rozstrzygnięcia sądu powszechnego, organ zauważa, że dokonując badania wydatku pod kątem jego związku z przychodem na gruncie ustawy podatkowej należy uwzględnić ww. zasadę racjonalności działania podatnika. Spółka osiąga przychody z tytułu świadczenia usług transportowych. Również odszkodowanie, które uzyskałaby od ubezpieczyciela stanowiłoby przychód z działalności gospodarczej. Wtedy wydatki związane z takim przychodem stanowiłyby koszty podatkowe. Spółka mimo wezwania do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji nie wykazała, że omawiany wydatek był racjonalny i spełniał przesłanki, o których mowa wart. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Na opisaną interpretację indywidualną Skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze Spółka zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Nie zgodziła się za argumentacja organu według której, przedmiotowe wydatki mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania dopiero po uzyskaniu przez Spółkę od ubezpieczyciela odszkodowania za skradziony towar. Spółka podnosiła, że zapłaciła kwotę, której dotyczy niniejsza sprawa, niemieckiemu kontrahentowi w celu utrzymania z nim kontaktów gospodarczych. Działanie to odniosło pożądany efekt, gdyż Spółka po zapłacie tej kwoty nadal wykonywała usługi transportowe na rzecz tego kontrahenta. Spółka podkreślała, że gdyby nie dokonała zapłaty tej kwoty na pewno nie otrzymywałaby dalszych zamówień na usługi transportowe od tego kontrahenta.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Oceniając zasadność skargi wniesionej do Sądu w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności należało stwierdzić, że organy zasadnie uznały brak podstaw do zastosowania do kwoty, która była przedmiotem zaskarżonej do Sądu interpretacji, przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. Zgodnie z treścią tego przepisu za koszty uzyskania przychodów nie uważa się kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Zdaniem Sądu zapłacona przez Skarżącą Spółkę kwota stanowiąca wynagrodzenie za towar utracony w czasie transportu w rzeczywistości stanowiła odszkodowanie, gdyż celem zapłaty tej kwoty było wyrównanie uszczerbku, który powstał w majątku podmiotu zlecającego Skarżącej Spółce wykonanie usługi transportowej, w wyniku kradzieży transportowanego towaru.

W rozpoznanej sprawie nie doszło do wykonania usługi transportowej, gdyż wkrótce po załadowaniu transportowanego towaru został on skradziony wraz z naczepą, w której był przewożony. Z tego względu zapłacone przez Skarżącą na rzecz zamawiającego usługę transportową odszkodowanie, nie stanowiło wskazanego w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. odszkodowania z tytułu wad wykonanej usługi lub z tytułu zwłoki w usunięciu wad wykonanej usługi. W przepisie tym jest mowa o wykonanej usłudze co oznacza, że hipotezą tego przepisu objęte sytuacje, w których w ogóle doszło do wykonania usługi. Skoro w rozpoznanej sprawie nie doszło do wykonania usługi, z którą wiązało się zapłacone przez Spółkę odszkodowanie, to przepis ten nie mógł mieć w niej zastosowania.

Relacja zachodząca pomiędzy przepisami art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. polega na tym, że wydatki wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. są wydatkami spełniającymi określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. ogólne kryteria uznania ich za koszt uzyskania przychodów, jednakże z woli ustawodawcy wyłączone są kosztów, które mogą być uwzględnione przy obliczeniu zobowiązania podatkowego. Skoro kwota zapłacona przez Skarżącą Spółkę w niniejszej sprawie nie była objęta wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. a także na podstawie innych przepisów zawartych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., to należało rozważyć czy kwota ta mogła być uznana za koszt wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. tj. za wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów lub w celu zabezpieczenia źródła przychodów. Spełnienie przez wydatek niewyminiony w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. kryteriów ogólnych określonych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. pozwala na uwzględnienie tego wydatku w obliczeniu zobowiązania podatkowego.

Zapłacona w niniejszej sprawie przez Skarżąca kwota nie została poniesiona w celu uzyskania przychodu. Celem zapłaty tej kwoty nie było uzyskanie przychodów lecz uwolnienie się od odpowiedzialności odszkodowawczej wobec podmiotu zamawiającego u Skarżącej usługę transportową. W tej sytuacji nie ma wątpliwości, że przedmiotowa kwota nie służyła osiągnięciu przez Skarżącą żadnego konkretnego przychodu w ramach wykonywanej przez nią działalności gospodarczej.

Można oczywiście rozważać zapłatę tej kwoty jako wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. wydatek poniesiony w celu zabezpieczenie źródła przychodów, jednakże Skarżącą Spółka we wniosku o wydanie interpretacji nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych wskazujących na możliwość zakwalifikowania przedmiotowej kwoty jako wydatku poniesionego w celu zabezpieczenia źródła przychodów z zamiarem korzystania z niego w przyszłości. Okoliczności te Skarżąca wskazała dopiero po wydaniu zaskarżonej interpretacji, w skardze złożonej do Sądu i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. nr 6, poz. 80 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p., podatnik ma obowiązek przedstawić we wniosku o wydanie interpretacji opis stanu faktycznego oraz własne stanowisko w zakresie skutków prawnopodatkowych tego stanu. Z treści art. 14c § 1 i 2 O.p. wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę prawną stanowiska wyrażonego przez podatnika. Z treści tych przepisów oraz pozostałych przepisów O.p. regulujących wydawanie interpretacji indywidualnych wynika, że organ wydając interpretację nie prowadzi postępowania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu w sprawie interpretacji, organ w sytuacji, gdy uzna że stan faktyczny został przedstawiony przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji w sposób niepełny może wezwać go na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. do uzupełnienia opisu stanu faktycznego sprawy. Będzie to miało miejsce w sytuacji, gdy zawarty we wniosku o wydanie interpretacji opis stanu faktycznego będzie na tyle niepełny, że organ nie będzie mógł w oparciu o ten stan faktyczny wydać interpretacji. W rozpoznanej Skarżąca Spółka wskazała konkretne okoliczności faktyczne i zadała organowi pytanie czy w tych realiach przedmiotowa kwota może być uznana za koszt uzyskania przychodów na podstawie u.p.d.o.p. Organ w zaskarżonej interpretacji odniósł się do tych okoliczności faktycznych i ocenił ich skutki występujące na gruncie u.p.d.o.p. w zakresie jaki wynikał z wniosku o wydanie interpretacji (koszty uzyskania przychodów). Przed wydaniem interpretacji organ wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji w zakresie opisu stanu faktycznego, jednakże uczynił to w odniesieniu do okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku. Działanie to nie prowadziło w istocie do poszukiwania przez organ zupełnie nowych niewskazanych we wniosku o wydanie interpretacji okoliczności faktycznych pozwalających na uznanie przedmiotowej kwoty za wydatek spełniający kryteria określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Zdaniem Sądu organ w niniejszej sprawie nie mógł prowadzić postępowania w celu ustalenia, czy w związku z przedmiotową kwotą istnieją jeszcze inne okoliczności faktyczne niż wskazane przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji, pozwalające na uznanie tej kwoty za koszt uzyskania przychodu np. okoliczności wskazujące na poniesienie tej kwoty w celu zabezpieczenia źródła przychodu, gdyż działanie to stanowiłoby postępowanie prowadzone w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jak już Sąd wskazał, jest niedopuszczalne w postępowaniu w sprawie interpretacji indywidualnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 379/06, LEX nr 351007, stwierdził, że kwestia związku danego wydatku z przychodem, warunkująca uznanie tego wydatku za koszt uzyskania przychodu, jest elementem stanu faktycznego. Podobnie w wyroku z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 432/07 Sąd drugiej instancji stwierdził, że okoliczność, czy związek przyczynowo-skutkowy wydatków spółki z jej przychodami istnieje jest elementem stanu faktycznego sprawy.

Z tych powodów Sąd uznał, że podniesiona po wydaniu zaskarżonej interpretacji okoliczność poniesienia przedmiotowego wydatku w celu dalszego utrzymania przez Skarżącą kontaktów gospodarczych z kontrahentem, któremu kwotę te wypłacono, nie mogła mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji. Zdaniem Sądu, Skarżąca jeżeli chciała żeby organ wydał interpretację także z uwzględnieniem tej okoliczności powinna była ją wskazać wprost w zawartym we wniosku o wydanie interpretacji opisie stanu faktycznego. Skoro jednak tego nie uczyniła, to na obecnym etapie postępowania nie może powoływać się na tę okoliczność. W zakresie tej okoliczności faktycznej i jej wpływu na możliwość zaliczenia przedmiotowego wydatku do kosztów uzyskania przychodów Skarżąca może złożyć do organu nowy wniosek o wydanie interpretacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.