Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 771/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 109 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 968/19 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokiem z 20 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 968/19 oddalił skargę J. K. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Dyrektor Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., na podstawie § 24 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. 118, poz.1015 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), umorzył postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec skarżącego z uwagi na zaprzestanie podlegania orzecznictwu dyscyplinarnemu.

Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z 26 lutego 2019 r., nr 34 utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wobec skarżącego prowadzono postępowanie dyscyplinarne. Rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2018 r. Komendant Główny Straży Granicznej zwolnił skarżącego ze służby stałej w Straży Granicznej z [...] października 2018 r. na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 4 ustawy o Straży Granicznej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił to rozstrzygnięcie w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby i orzekł, że zwolnienie ze służby nastąpi z [...] grudnia 2018 r., w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W zaistniałych okolicznościach Dyrektor Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej stwierdził, że skoro skarżący przestał podlegać orzecznictwu dyscyplinarnemu, postępowanie dyscyplinarne podlega umorzeniu zgodnie z § 24 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia.

Skarżący na powyższą decyzją złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności podniósł, że wyrokiem z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 230/19 oddalił skargę skarżącego na decyzję w przedmiocie zwolnienia go ze służby. Dlatego też drugorzędne znaczenie ma treść wyroku, wydanego w sprawie II SA/Wa 1412/18, którym uchylono wcześniej wydane orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z ][...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie zdolności skarżącego do służby.

Podał, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] grudnia 2018 r., ustalająca termin zwolnienia skarżącego ze służby z [...] grudnia 2018 r. jest ostateczna, a wyrokiem Sądu pierwszej instancji oddalono skargę. W konsekwencji, w dacie wydania postanowienia Dyrektora Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej z [...] stycznia 2019 r. skarżący pozostawał poza służbą w Straży Granicznej. Konieczne stało się zatem umorzenie prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego na podstawie § 24 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., wobec zaprzestania podlegania orzecznictwu dyscyplinarnemu.

Następnie Sąd podzielił stanowisko organu, iż postanowienie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wydano w czasie gdy skarżący (na podstawie ostatecznej decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu), pozostawał już poza służbą. Nie było zatem prawnych możliwości dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko niemu. Organ nie miał obowiązku wypowiadania się w postanowieniu o umorzeniu postępowania, wydanym na podstawie § 24 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, o winie skarżącego. Taki obowiązek istnieje tylko w przypadku wydawania postanowienia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego na podstawie § 24 ust. 6 powyższego rozporządzenia.

W zakresie możliwości zgłaszania wniosków dowodowych i możliwości zapoznania się i odniesienia do zebranego materiału dowodowego Sąd zauważył, że skarżący [...] września 2018 r. zaznajamiał się z aktami postępowania dyscyplinarnego oraz zgłaszał wnioski o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego, które we właściwym trybie zostały rozpatrzone. Po tej dacie materiał dowodowy nie był uzupełniany, tak więc nie było potrzeby ponownego zaznajamiania skarżącego z aktami sprawy. Ponieważ skarżący od [...] stycznia 2019 r. pozostaje poza służbą, postępowanie dyscyplinarne nie może się toczyć, nie może być więc uzupełniane o nowe dowody.

Skarżący na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego uchylenie w całości oraz uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lutego 2019 r. i postanowienia Dyrektora Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej z [...] stycznia 2019 r. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczył także, iż zrzeka się prawa rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a tj.:

1. art. 134 §1 p.p.s.a., przez niewystarczające, niekompleksowe i niepełne rozpoznanie sprawy w sytuacji, w której organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa procesowego, a mianowicie art. 109 § 1 k.p.a., z uwagi na niedoręczenie stronie rozstrzygnięcia kończącego sprawę,

2. art. 145 §1 pkt 1 lit a p.p.s.a., przez oddalenie skargi w sytuacji w której organ naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 35 §1 k.p.a. w związku z nieteminowym załatwieniem sprawy przez organ pierwszej instancji,

3. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, bowiem Sąd zaniechał pełnego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i wyjaśnienia swojego rozstrzygnięcia.

Skarżący zwrócił uwagę, że zaskarżony wyrok dotyczy oddalenia skargi na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej z [...] stycznia 2019 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wydanego po 21 dniach po dacie [...] grudnia 2018 r., którą organ przyjął za dzień rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym oraz po dwóch miesiącach i 12 dniach od [...] grudnia 2018 r. będącego dniem służby skarżącego, w którym upływa roczny termin od dnia wskazanego jako dzień popełnienia czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej - art. 137 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 16 maja 1991 r. o Straży Granicznej (Dz.U. 1990, Nr 78, poz.462, zwanej dalej: "u.s.g."), po którym funkcjonariuszowi nie można wymierzyć kary dyscyplinarnej bowiem ziszcza się przesłanka obligatoryjna do umorzenia prowadzonego postępowania dyscyplinarnego w trybie § 24 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, co przez obie instancje organu Straży Granicznej, jak i przez Sąd w swoim uzasadnieniu wyroku nie zostało zauważone.

Zdaniem Skarżącego przez błędne przypisanie wyrokowi w sprawie II SA/Wa 230/19 powagi rzeczy osądzonej przynależnej orzeczeniu prawomocnemu, [...] grudnia 2018 r. nie można przyjąć jako ostatni dzień służby skarżącego. Legalność zaprzestania służby od [...] grudnia 2018 r. do [...] lutego 2019 r. i wykonania obowiązku rozliczenia się z posiadanego mienia, nałożonego również rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] lipca 2018 r., wynika z zaświadczenia lekarskiego na podstawie opinii lekarza uzyskanej [...] grudnia 2018 r., i nie została prawnie zakwestionowana (organ Straży Granicznej nie jest w tym zakresie uprawniony, ale przez art. 47 ust. 1 u.s.g. zobligowany do jego respektowania).

Skarżący stwierdził, że z uwagi na powyższe wskazana w przedmiotowych postanowieniach podstawa umorzenia jest chybiona. Tym samym postanowienia nie mogą się ostać w obrocie prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczane przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono podstaw nieważnościowych. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z pkt 1 może ją stanowić naruszenie prawa materialnego, przy czym przewiduje się dwie jego postacie, a mianowicie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania sądu drugiej instancji granicami skargi kasacyjnej. Dokładne wskazanie naruszonych przepisów przynależy właśnie do podstawy kasacyjnej, a nie jej uzasadnienia (tak m.in. A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04, OSP z 2005 r. Nr 3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Należycie skonstruowane uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej powinno być logicznie powiązane z przepisami podanymi jako podstawy tej skargi. Jak wskazał NSA w wyroku z 12 października 2005 r. (I FSK 155/05) "uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowano w zaskarżonym orzeczeniu, lub – uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Od prawidłowego sporządzenia skargi kasacyjnej zależy nie tylko jej skuteczność, a także możliwość poddania kontroli instancyjnej wyroku pierwszej instancji. Należy również przypomnieć, że skarga kasacyjna jest profesjonalnym i sformalizowanym środkiem prawnym, równocześnie w pełni dyspozytywnym, a zarzuty w niej podniesione wyznaczają granice sprawy kasacyjnej. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji, nie jest uprawniony do wyboru kierunku i zakresu weryfikacji skarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2017 r., II GSK 2751/15). Ważne jest zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., I FSK 1448/06). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 19 marca 2014 r., II GSK 16/13; 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13). Przyjęcie dopuszczalności rozpoznania przez sąd odwoławczy zarzutu naruszenia prawa powołanego przez skarżącego wyłącznie w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych oznaczałoby obejście rygoru sformułowania podstaw kasacyjnych w terminie zawitym do wniesienia tego środka odwoławczego (por. H. Knysiak-Molczyk, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Komentarz Orzecznictwo, LexisNexis, s. 320-321).

Poczynienie powyższych uwag jest o tyle niezbędne, że w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna nie została skonstruowana w sposób poprawny, tj. uwzględniający wskazane wyżej wymogi. Należy mieć na uwadze treść art. 175 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym istnieje konieczność sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika prawnego. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski z założenia powinien gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej w sposób odpowiadający wymogom ustawowym i umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne jej rozpoznanie, a w konsekwencji kontrolę zaskarżonego orzeczenia.

W rozpoznawanej sprawie w podstawach skargi kasacyjnej jako naruszone wskazano przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano szereg przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz inne niż w petitum skargi kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te nie zostały jednak w sposób klarowny powiązane z zarzutami skargi kasacyjnej, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się tylko do tych zarzutów, które zostały określone w petitum skargi kasacyjnej.

Zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje sąd pierwszej instancji do rozstrzygnięcia w granicach sprawy w warunkach braku związania zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jego ratio legis aktualizuje się wtedy, gdy skarga do sądu nie obejmuje, m.in. z powodu braku obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, istotnych elementów postępowania administracyjnego lub zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o naruszeniu przez organ administracyjny odpowiednich przepisów postępowania lub prawa materialnego. Wówczas, jeśli mieszczą się w granicach sprawy wywołanej skargą, niezależnie od ich niewskazania w skardze do sądu pierwszej instancji, sąd ten ma obowiązek samodzielnego ich zauważenia oraz rozpatrzenia z punktu widzenia standardów sądowej kontroli administracji na gruncie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 p.p.s.a.

Skuteczność oparcia zarzutu skargi kasacyjnej na tym przepisie wiąże się zatem z koniecznością wskazania tych przepisów, którym uchybił organ administracji, a które, nie będąc wskazanymi w skardze, nie zostały wzięte pod uwagę jako przedmiot kontroli sądowej. Ponadto, ponieważ jest to zarzut naruszenia przepisów postępowania, na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zamierzony skutek może odnieść jedynie taki zarzut, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, strona skarżąca kasacyjnie winna przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia, a ponadto wykazania przez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Dopiero spełnienie tych warunków daje podstawę do rozważenia zasadności tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zarzut naruszenia powyższego przepisu został w rozpoznawanej skardze kasacyjnej powiązany z naruszeniem art. 109 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zaś skarżący kasacyjnie zarzuca, że nie zostało mu doręczone rozstrzygnięcie kończące sprawę. Zauważyć zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie nie została na żadnym etapie postępowania dyscyplinarnego wydana decyzja, zaś postępowanie zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji zakończyło się wydaniem postanowienia. W odniesieniu do postanowień zastosowanie ma szczegółowa regulacja zawarta w art. 125 k.p.a. Regulacja ta, będąca przepisem szczególnym do art. 109 k.p.a., jest tożsama względem niego, jednak zawężono jej zastosowanie do postanowień, od których stronom służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego (ostatecznych). Przepis ten nie został jednak w skardze kasacyjnej powołany, zaś zarzut naruszenia art. 109 § 1 k.p.a., jako nie odnoszący się do formy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie mógł zostać uwzględniony.

Zauważyć jedynie można, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu pierwszej instancji zostały skarżącemu doręczone odpowiednio 25 marca 2019 r. i 30 stycznia 2019 r. Skarżącemu doręczane były również postanowienia wydawane w toku toczącego się postępowania dyscyplinarnego.

Nie mógł być również uwzględniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Przeto w "czystej" postaci zarzuty naruszenia ww. przepisów są zasadne wówczas, gdy sąd wyda innej treści rozstrzygnięcie, nieznane normie prawnej w nich zawartej. A następnie także wówczas, gdy sąd wadliwie uzna legalność zaskarżonego aktu i oddali skargę od niezgodnego z prawem aktu, bądź błędnie uwzględni skargę od aktu odpowiadającego prawu. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia omawianych przepisów. Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym.

W skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. został powiązany z art. 35 § k.p.a., stosownie do którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Jako że jest to przepis postępowania, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut jego naruszenia może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy zostanie wykazany istotny wpływ uchybienia na wynik sprawy. Oznacza to, na co wskazano już powyżej, że strona skarżąca kasacyjnie winna umotywować zaistnienie wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia, a ponadto wykazać przez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Dopiero spełnienie tych warunków daje podstawę do rozważenia zasadności tego zarzutu. W przypadku powyższego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienie, które co należy podkreślić dotyczyło nieterminowego załatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem powyższego przepisu procesowego a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia Sądu. Nie przeprowadził zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. A zatem także z tego powodu powyższy zarzut skargi kasacyjnej nie może być na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uwzględniony.

Nie sposób też zarzucić Sądowi pierwszej instancji sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem warunków określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać w sposób skuteczny sformułowany jedynie wówczas gdy uzasadnienie poddanego kontroli instancyjnej wyroku nie pozwala na przeprowadzenie tej kontroli z uwagi na niemożność odtworzenia toku rozumowania sądu pierwszej instancji, brak motywów podjętego przez sąd rozstrzygnięcia czy sprzeczność wywodów sądu z rozstrzygnięciem wyroku. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Jak bowiem przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy, to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., II GSK 5181/16). Konfrontując tę część rozważań z treścią zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnieniem Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do istotnych zarzutów skargi. Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach skoncentrował się na kontroli legalności umorzenia postępowania dyscyplinarnego, uznając, że znajduje ono uzasadnienie w unormowaniu § 24 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej. Odniósł się w sposób ogólny także do innych zarzutów skargi w zakresie jaki był niezbędny do oceny poprawności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Skarżący kasacyjnie nie wykazał wpływu braku szczegółowego odniesienia się do poszczególnych naruszeń licznie wskazanych w skardze przepisów na treść rozstrzygnięcia, co czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pozbawionym uzasadnionych podstaw.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.