Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 174/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 174/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Anna Znamiec (spr), Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Asesor WSA Jarosław Wisniewski, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2006r., sprawy ze skargi "T." S.A. w T., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 22 grudnia 2003r. Nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 305,00 zł ( trzysta pięć złotych)


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].09.2003 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej orzekł o odpowiedzialności podatkowej "T." SA w T. jako płatnika i określił wysokość nie pobranego i nie wpłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 7250,00 zł od dokonanej wypłaty należności w kwocie 10000,00 EUR na rzecz podmiotu zagranicznego. Organ I instancji stwierdził, że "T." SA wypłacając w dniu 20 marca 2002 r. firmie T. SA z siedzibą w L. w S. kwotę 10000,00 EUR tytułem zapłaty zobowiązania wynikającego z faktury Nr 211214-08 z dnia 15.03.2002 r. powinien był jako płatnik pobrać zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 20 % przychodu, ponieważ w momencie wypłaty nie dysponowano certyfikatem rezydencji odbiorcy należności zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.)

Od powyższej decyzji "T." SA złożył odwołanie zarzucając naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a w szczególności art. 122 w zw. z art. 189 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wskutek nie ustalenia kraju rezydencji T.S.A. w L. i nie żądanie od strony w zakreślonym terminie oryginału certyfikatu rezydencji. Ponadto odwołujący się zarzucił naruszenie art. 91 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 241 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz postanowień Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzonej w Bernie w dniu 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 22, poz. 92) poprzez ich nie zastosowanie. Decyzji organu I instancji zarzucono również naruszenie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) w zw. z art. 12 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku poprzez błędne zastosowanie oraz bezpodstawne uznanie, iż strona powinna była jako płatnik pobrać i wpłacić zryczałtowany podatek dochodowy od czynszu najmu wypłaconego kontrahentowi posiadającemu siedzibę w S.. Zdaniem odwołującego się wypłacając należność firmie T.SA, posiadającej siedzibę w Szwajcarii nie był on zobowiązany jako płatnik do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu należności licencyjnych, gdyż dochód podlegał zwolnieniu od podatku na podstawie art. 12 ust. wymienionej Konwencji w zw. z pkt 3 Protokołu do Konwencji. Odwołujący się podniósł, że firma T. SA posiada siedzibę w L. w S.jest wpisana do ewidencji podatników od dnia [...].06.1992 r. pod nr [...] na podstawie odpisu z rejestru handlowego z dnia .01.2002 r. Płatnik przedłożył w trakcie kontroli fotokopię certyfikatu rezydencji z dnia 11.04.2003 r., a zatem w sposób wystarczający została udokumentowana siedziba odbiorcy należności.

Decyzją z dnia 22.12.2003 r. Nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej wytrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że płatnik nie posiadał certyfikatu rezydencji podatkowej T.w dniu dokonywania wypłaty należności licencyjnych. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, że podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy przychodów m. in. za użytkowanie lub prawo użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego ustala się w wysokości 20 % przychodów. W myśl przepisu art. 21 ust. 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przepisów ust. 1 nie stosuje się, jeżeli umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, której Rzeczpospolita Polska jest stroną zawarta z krajem, na terytorium którego podatnik ma siedzibę stanowi inaczej. Stosownie do przepisu art. 26 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, osoby prawne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 cyt. ustawy są obowiązane jako płatnicy pobierać z zastrzeżeniem ust. 2 w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu od podatnika zaświadczenia o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie za granicą dla celów podatkowych, wydanego przez właściwą administrację podatkowa (certyfikat rezydencji). Płatnik musi zatem w dniu wypłaty ww. należności posiadać certyfikat rezydencji podatnika. Brak tego dokumentu w dniu wypłaty obliguje płatnika do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego. W dniu dokonania wypłaty na rzecz T.w L. z tytułu czynszu za dzierżawę linii do aseptycznego pakowania soków i napojów płatnik nie posiadał certyfikatu rezydencji i pomimo tego faktu nie pobrał zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych ani nie sporządził deklaracji CIT -10. Dyrektor Izby Skarbowej za bezzasadny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego na skutek nie ustalenia rezydencji firmy T.w L. i nie żądania od strony w zakreślonym terminie oryginału certyfikatu rezydencji. Nie można uznać, że wymaganie certyfikatu rezydencji spełniła załączona do odwołania uwierzytelniona fotokopia odpisu z rejestru handlowego firmy T. SA z dnia [...].01.2002 r., gdyż nie został wydany przez właściwą administrację podatkową określonego państwa i nie potwierdza, że dana osoba prawna jest w tym państwie rezydentem podatkowym. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych regulując ogólne zasady opodatkowania dochodów uwzględnia postanowienia zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z państwami obcymi umów o unikaniu podwójnego opodatkowani. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przepisów ust. 1 nie stosuje się jeżeli umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, której Rzeczpospolita Polska jest stroną zawarta z krajem, na terytorium którego podatnik ma siedzibę stanowi inaczej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie użyte w art. 12 ust. 1 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu majątku sformułowanie, że należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie oznacza, że to drugie Państwo ma prawo opodatkować taki dochód jeżeli na podstawie przepisów tego Państwa ten dochód podlega w tym Państwie opodatkowaniu. Skoro T. SA wypłacał należność za użytkowanie urządzenia przemysłowego kontrahentowi nie posiadającemu siedziby na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a w dniu dokonywania wypłaty nie posiadał certyfikatu rezydencji tego kontrahenta to obowiązany była jako płatnik do obliczenia, pobrania i wpłacenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych według stawki wynoszącej 20 % wypłaconej należności. Płatnik nie dopełnił tego obowiązku, zatem stosownie do przepisu art. 30 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa zasadne było określenie wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego nie pobranego i nie wpłaconego przez płatnika.

Na powyższą decyzję T. SA złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zw. z art. 12 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku poprzez błędne zastosowanie oraz bezpodstawne uznanie, iż strona skarżąca powinna była jako płatnik pobrać i wpłacić zryczałtowany podatek dochodowy od czynszu najmu wypłaconego kontrahentowi posiadającemu siedzibę w S.. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 91 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 241 ust. 1 oraz postanowień Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku poprzez ich nie zastosowanie. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 122 w zw. z art. 189 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, na skutek nie ustalenia kraju rezydencji firmy T.SA w L. i nie zażądanie od strony w zakreślonym terminie oryginału certyfikatu rezydencji ani też innego dowodu na okoliczność jej siedziby i opodatkowaniu na terenie Konfederacji Szwajcarskiej. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu [...]07.2006 r. strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo procesowe. Strona skarżąca podniosła, że w chwili wypłaty należności licencyjnej tj. w dniu [...]03.2002 r. przepis art. 26 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyłączał wymóg posiadania certyfikatu rezydencji, jeżeli umowa w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu przewidywała niepobranie podatku, a nie zastosowanie korzystniejszej stawki podatkowej. Dopiero od dnia 01.01.2003 r. przepis art. 26 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidywał, że zastosowanie stawki podatku wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu od podatnika zaświadczenia o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie wydanego dla celów podatkowych przez właściwą administrację podatkową (certyfikat rezydencji). Do 31.12.2002 r. posiadanie certyfikatu rezydencji było konieczne wyłącznie w sytuacji gdy umowa międzynarodowa przewidywała jedynie zastosowanie określonej korzystniejszej stawki podatkowej. Na mocy Konwencji pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską przy wypłacie należności licencyjnych kontrahentowi, będącemu rezydentem szwajcarskim nie było obowiązku pobrania podatku (art. 12 ust. 2 Konwencji w zw. z pkt 3 Protokołu do Konwencji). Strona skarżąca wskazała również, że powołanie się przez Dyrektora Izby Skarbowej na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05.06.2003 r. sygn. akt I SA/Kr 2353/02 było bezpodstawne, gdyż wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30.03.2004 r. sygn. akt FSK 65/04. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że wymóg posiadania przez polskiego płatnika certyfikatu rezydencji w przypadku zastosowania stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z umową został rozszerzony ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1179) i obowiązuje dopiero od 01.01.2003 r. W ocenie strony skarżącej teza wyroku kasacyjnego Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na analogiczny stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...].08.2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiedź na pismo procesowe strony skarżącej. Zgodnie z art. 12 ust. 2 Konwencji zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku należności licencyjne mogą być również opodatkowane w tym Państwie w którym powstały i zgodnie z ustawodawstwem tego państwa lecz podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 % kwoty brutto tych należności. Z powyższego wynika zatem, że płatnik może zastosować korzystniejszą stawkę podatkową, wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania wyłącznie po uzyskaniu od podatnika certyfikatu rezydencji.

W dniu [...].09.2006 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo procesowe stanowiące odpowiedź na pismo procesowe Dyrektora Izby Skarbowej. W przedmiotowej sprawie nie chodzi o zastosowanie stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania ale o niepobranie podatku na podstawie tej umowy. Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na przepis art. 12 ust. 2 Konwencji zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku nie uwzględnia faktu, że Protokół do Konwencji stanowiący jej integralną część zawiesił stosowanie art. 12 ust. 2 Konwencji dopóki Szwajcaria zgodnie z jej wewnętrznym prawem nie pobiera u źródła podatku z tytułu należności licencyjnych wypłacanych osobom nie mającym miejsca zamieszkania lub siedziby w Szwajcarii.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) stanowi, że przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 (podatnicy nie mający na terytorium kraju siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), z praw autorskich, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, a także środka transportu, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w wysokości 20%, chyba że umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu zawarta z krajem będącym siedzibą podatnika stanowi inaczej.

Przepis ten jest w istocie powtórzeniem definicji należności licencyjnych, zawartej w art. 12 ust. 3 umowy między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, z dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. Nr 22, poz. 92 z 1993 r.).

Zgodnie z treścią powołanego przepisu "należności licencyjne" oznaczają wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane za użytkowanie lub prawo do użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami do kin, każdego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego albo za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, albo za udostępnienie informacji związanej ze zdobytymi doświadczeniami w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Konwencja Polsko-Szwajcarska, jak i ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzują, co należy rozumieć przez określenie "należności za użytkowanie lub prawo użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego". Nie ma w tym względzie również odesłania do uregulowań zawartych w innych ustawach. Zdaniem Sądu określenie to jest pojęciem szerszym, obejmującym wynajęcie, wydzierżawienie lub inne korzystanie z takiego urządzenia na podstawie zawartych w tym względzie umów cywilnoprawnych.

Linia do aseptycznego pakowania soków i napojów będąca przedmiotem umowy najmu z dnia 09.07.2001 r. mieści się w pojęciu urządzenie przemysłowe, handlowe lub naukowe. W konsekwencji należności, jakie kontrahent szwajcarski Firma T.SA w L. otrzymała tytułem tej umowy w 2002 r., stanowiły należności licencyjne w rozumieniu art. 12 Umowy.

Należy zauważyć, iż w myśl art. 12 ust. 1 Konwencji Polsko-Szwajcarskiej należności licencyjne wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Należności te mogą być również opodatkowane w tym Państwie, w którym powstały i zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, lecz podatek ten w sposób ustalony nie może przekroczyć 10% kwoty brutto tych należności.

Nie można również pominąć pkt 3 Protokołu do Konwencji, który stanowi integralną część Konwencji, na mocy którego punktu dopóki S. zgodnie z jej wewnętrznym prawem nie pobiera u źródła podatku z tytułu należności licencyjnych wypłacanych osobom nie mającym miejsca zamieszkania lub siedziby w S.postanowienia art. 12 ust. 2 Konwencji nie będą stosowane, a należności licencyjne będą podlegały opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym właściciel należności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Na mocy postanowień pkt 3 protokołu dopóki Szwajcaria nie pobiera u źródła podatku z tytułu należności licencyjnych wypłacanych osobom nie mającym miejsca zamieszkania lub siedziby w S. zawieszono stosowanie postanowień art. 12 ust. 2 Konwencji i przyjęto zasadę opodatkowania należności licencyjnych wyłącznie w Państwie, w którym właściciel należności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Przepis art. 26 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania przez stronę skarżącą wpłaty należności licencyjnych nie mógł stanowić wystarczającej podstawy do stanowiska zajętego w tym względzie przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji. W myśl bowiem art. 26 ust. 1 zdanie drugie cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania przez skarżącą Spółkę wpłaty należności licencyjnych, posiadanie przez płatnika certyfikatu rezydencji, wydanego podatnikowi przez właściwą administrację podatkową, było niezbędne do zastosowania stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wymieniony przepis zawierał w tym względzie jednoznaczną regulację stanowiąc, że: "zastosowanie stawki podatku wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu od podatnika zaświadczenia o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie za granicą dla celów podatkowych, wydanego przez właściwą administrację podatkową" (art. 1 pkt 22 ustawy z dnia 9 czerwca 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Dz. U. Nr 60, poz. 700).

W rozpoznawanej sprawie nie chodziło o zastosowanie stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lecz o niepobranie podatku zgodnie z wspomnianą umową - której integralną częścią stanowi Protokół - zawartą między Rzeczpospolitą Polską a konfederacją Szwajcarską, a więc o instytucję, która nie podlegała ograniczeniu przewidzianemu w art. 26 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania wpłaty należności licencyjnych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrażony w wyroku z dnia 30.03.2004 r. sygn. akt FSK 65/04, iż wymóg posiadania przez polskiego płatnika certyfikatu rezydencji został rozszerzony ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1179). Przepis art. 1 pkt 20 tej ustawy nadał art. 26 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych następujące brzmienie: "Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobrania podatku zgodnie z taką umową jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu od podatnika zaświadczenia o jego zamieszkaniu lub siedzibie wydanego do celów podatkowych przez właściwą administrację podatkową (certyfikat rezydencji)". W podanym wyżej brzmieniu art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązuje od 1 stycznia 2003 r. (art. 4 powołanej ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), a zatem w rozpoznawanej sprawie nie może mieć zastosowania.

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej strony skarżącej jako płatnika z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych oraz określająca wysokość pobranego a nie wpłaconego podatku w wysokości 7250,00 zł, została wydana z naruszeniem przepisu art. 30 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2002 r. oraz w zw. z art. 12 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacja Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzoną w Bernie w dniu 02.09.1991 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 22, poz. 92) i pkt 3 Protokołu, stanowiącego integralną część Konwencji.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).