Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 851/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1 i 6, art. 92b, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 34 ust. 6 lit. b
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Piotr Popek Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G. K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 851/17

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015r., nr [...], o nałożeniu na G.K., prowadzącego działalność gospodarczą pn. "A" z siedzibą w S. (dalej: przedsiębiorca/skarżący) kary pieniężnej w wysokości 4500,00 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Z akt sprawy wynika, że w przedsiębiorstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola w zakresie przestrzegania przepisów regulujących działalność dotyczącą transportu drogowego, w tym czasu pracy kierowców i jego ewidencjonowania oraz dokumentacji kierowców. Wyniki przedmiotowej kontroli stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2017r. o nałożeniu na przedsiębiorcę kary pieniężnej w kwocie 4500,00 zł. Przypisano w niej przedsiębiorcy następujące naruszenia:

1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 59 minut przez kierowcę Ł. H. w dniu 6 lipca 2016r., za co nałożono karę w łącznej wysokości 350,00 zł (150,00 zł - za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz 200,00zł - za każde następne rozpoczęte 30 minut);

2) brak w 83 wykresówkach z okresu 1 maja 2016r. - 30 września 2016r. okazanych do kontroli przez kierowcę M. C. wymaganych wpisów dotyczących daty końcowej używania tych wykresówek, za co nałożono karę w wysokości 4150,00zł.

Od powyższej decyzji przedsiębiorca wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2017r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 4500,00 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2016r., poz. 1907 ze zm. – dalej: u.t.d.).

W zakresie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ odwoławczy uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że kierowca Ł. H. prowadząc w dniu 6 lipca 2016r. pojazd od godz. 9:10 do godz.16:12 przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 59 minut, czym naruszył normę określoną w art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1 – dalej: rozporządzenie nr 561/2006).

Organ odwoławczy podkreślił, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu wykresówki, wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W kwestii naruszenia polegającego na braku w okazanych wykresówkach wpisów dotyczących daty zakończenia ich używania przez kierowcę M.C., organ II instancji wyjaśnił, że każdy kierowca pojazdu wyposażonego

w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę informacje dotyczące m.in. daty i miejsca rozpoczęcia używania wykresówki oraz daty i miejsca zakończenia jej używania, co wynika z art. 34 ust. 6 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących, się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1- dalej: rozporządzenie nr 165/2014).

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie stwierdził, że na okazanych podczas kontroli 83 wykresówkach z okresu 1 maja 2016r. - 30 września 2016r. nie widnieje prawidłowa, określona we właściwym formacie, data końcowa ich używania, a wpisana przez kierowcę M. C. data faktycznego używania ww. wykresówek w formacie: "dzień, miesiąc – miesiąc, rok" jest niepełna

i nieprecyzyjna. Organ II instancji wskazał, że zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego znaczenie słowa "data" oznacza numer dnia, miesiąc i rok określone dla każdej doby przez oznaczenie dnia, miesiąca i roku jakiegoś wydarzenia. Zdaniem tego organu, wbrew zarzutom przedsiębiorcy, ustawodawca wskazał sposób wprowadzania na wykresówki dat zakończenia ich używania i stanowisko organu

I instancji nie stanowi nadinterpretacji art. 34 rozporządzenia nr 165/2014.

Odnosząc się do zarzutu błędnego skierowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego do przedsiębiorcy zamiast do ustanowionego przez niego pełnomocnika, organ II instancji stwierdził, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż pełnomocnik brał udział w postępowaniu i w późniejszym czasie prawidłowo doręczono mu pisma, w tym zaskarżoną decyzję.

Końcowo Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. uznając, iż przedsiębiorca nie wykazał, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy, a do stwierdzonych w postępowaniu naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Na decyzję organu odwoławczego przedsiębiorca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji

i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie koszów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono rażące naruszenie:

- art.92a ust. 1 i ust. 6 oraz lp.6.3.6.4. załącznika nr 3 u.t.d. w związku z art. 34 ust. 6 rozporządzenia nr 165/2014, przez ich bezpodstawne zastosowanie;

- art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu fatycznego;

- art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego naruszeń stwierdzonych w zaskarżonej decyzji na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności nieprzesłuchanie skarżącego oraz kierowców;

- art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń, co w sprawie nie zostało dopełnione przez organ I instancji;

- art. 7, art.8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

- art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasady demokratycznego państwa prawa przez złamanie generalnych zasad K.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom organów, na zakwestionowanych wykresówkach data zakończenia ich używania została prawidłowo określona, gdyż na każdej wykresówce kierowca ma zarejestrowany jeden dzień, zatem data rozpoczęcia używania wykresówki jest tożsama z datą zakończenia jej używania. Zdaniem skarżącego, w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że data na wykresówce powinna składać się z formatu w postaci dnia, miesiąca i roku, co stanowi nadinterpretację przepisu art. 34 ust. 6 rozporządzenia nr 165/2014. Skarżący podniósł, że obowiązujące przepisy nie przewidują z jakich elementów ma składać się data. Podkreślił również, że kontrolujący nie miał wątpliwości, którego dnia dotyczy wykresówka.

Ponadto skarżący zarzucił, że zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego zostało skierowane bezpośrednio do niego, zamiast do ustanowionego przez niego pełnomocnika oraz że decyzja została wydana na podstawie samego protokołu kontroli, nie dokonano przesłuchań i nie wezwano

o dokumenty czy wyjaśnienia.

Podniósł również, że stwierdzone w wyniku kontroli naruszenia norm maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy były sporadyczne i powstały w wyniku nadzwyczajnych, niedających się przewidzieć okoliczności, nie świadczą zatem o niezachowaniu w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie właściwej organizacji i dyscypliny pracy, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów dotyczących norm czasu pracy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, ale nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. (art. 92a ust. 6 u.t.d.).

Stosownie do L.p. 6.3.6 pkt 4 załącznika nr 3 do u.t.d., brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów miejsca lub daty końcowej używania wykresówki sankcjonowane jest karą pieniężną 50 zł za brak każdej danej.

W ocenie Sądu, zasadny jest zarzut dotyczący bezzasadnego nałożenia kary pieniężnej w wysokości 4150,00zł za naruszenie art. 34 ust. 6 lit. b rozporządzenia nr 165/2014, które, według organów, polegało na niewłaściwym (nieprecyzyjnym) wskazaniu w 83 wykresówkach z okresu 1 maja 2016r. - 30 września 2016r. dat końcowych ich używania. Powołany wyżej przepis stanowi m.in., że każdy kierowca wyposażony w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania.

Zdaniem Sądu, mimo faktycznie nieprecyzyjnego wskazania daty zakończenia używania zakwestionowanych wykresówek (brak podania numeru/ nazwy miesiąca) nie ma wątpliwości co do faktycznej daty, której dotyczy dana wykresówka. Jak zasadnie podnosi skarżący, każda wykresówka rejestruje jeden dzień, zatem data rozpoczęcia używania danej wykresówki jest tożsama z datą zakończenia jej używania. Nie było zatem możliwości aby przypisać wykresówkę do innego dnia.

Wobec braku wątpliwości co do przypisana danej wykresówki do konkretnego dnia aktywności kierowcy, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko, że wskazanie daty zakończenia używania wykresówki, o której mowa w art. 34 ust. 6 lit. b ww. rozporządzenia, możliwe jest jedynie przez ujęcie jej w formacie "numer dnia, miesiąca oraz roku" Sąd uznał za zbyt rygorystyczne i naruszające ww. przepis, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Niezasadny jest natomiast zarzut skargi odnoszący się do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia norm maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy określonych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Przepis ten stanowi, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Stosownie do L.p. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d., przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut (l.p. 5.2.1.) sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 150,00 zł; za każde następne rozpoczęte 30 minut (l.p. 5.2.2.) sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200,00 zł.

Stwierdzone w postępowaniu naruszenie przepisów o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy nie jest przez skarżącego kwestionowane. Niesporne jest również to, że skarżący nie wykazał, aby odstępstwo od powyższych norm było usprawiedliwione. Podnoszone w skardze twierdzenia o wystąpieniu nadzwyczajnych, niedających się przewidzieć okoliczności powodujących naruszenie przez kierowcę przepisów dotyczących norm czasu pracy, nie zostały przez skarżącego szerzej uzasadnione, nie wynikają też z akt sprawy. W trakcie kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, a skarżący poza ogólnymi twierdzeniami, nie wskazuje konkretnych okoliczności, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Natomiast wskazywana przez skarżącego "sporadyczność" występowania tego naruszenia nie stanowi przesłanki wyłączenia jego odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie pracy.

Zasadnie zatem orzekające w sprawie organy stwierdziły brak podstaw do zastosowania wobec skarżącego art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 92b u.t.d.

Niezasadny jest również zarzut co do wpływu na prawidłowość wydanych

w sprawie decyzji uchybienia polegającego na braku doręczenia zawiadomienia

o wszczęciu postępowania bezpośrednio skarżącemu, zamiast ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi. Fakt wystąpienia powyższego naruszenia jest bezsporny, jednakże należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż pełnomocnik brał udział w postępowaniu

i w późniejszym czasie prawidłowo doręczono mu pisma, w tym zaskarżoną decyzję. W konsekwencji stwierdzenie powyższego uchybienia nie stanowiło podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z przedstawionych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Zasądzone koszty postępowania sądowego stanowią uiszczony od skargi wpis w wysokości 180 zł.