Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 270/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 28 stycznia 2022 r. nr 21/2022 znak WOP.7722.1283.2021.DAM w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie sprostowania oczywistej omyłki zawartej w decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji paliw oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2022 r., nr 21/2022 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144, art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. 2021 r. poz. 735 ze zm.) - dalej: k.p.a., Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia M.S., uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 2 grudnia 2021 r., nr 25/21 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyki pisarskiej w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2020 r., nr 55/2020 udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji paliw zrealizowanej na działkach o nr ew. [...] i [...] w P. przy ul. [...] i umorzył postępowanie w zakresie objętym rozstrzygnięciem organu I instancji.

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż decyzją z dnia 21 maja 2018 r., nr 287/2018, zmienioną decyzją z dnia 14 lutego 2020 r., nr 69/2020 Starosta [...] udzielił M.S. zezwolenia na budowę stacji paliw obejmującej: pawilon stacji paliw, wiatę naddystrybutorowej, instalację kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem rozsączającym, instalację kanalizacji sanitarnej, przebudowę przyłącza wodociągowego, instalację wodociągową, energetyczną wewnętrzną linię zasilającą i instalację oświetleniową, instalację zbiornikową gazu płynnego do celów grzewczych, technologie paliwowa i LPG w tym podziemny zbiornik magazynowania paliw płynnych o poj. 60 m3 wraz z rurociągami paliwowymi i odpowietrzającymi, dwa odmierzacze paliw oraz studzienkę zlewową z króćcami zlewowymi dla autocysterny, podziemny zbiornik gazu płynnego o poj. 10m3 wraz z rurociągami i jednym odmierzaczem gazu do tankowania gazu płynnego, samoobsługową myjnię samochodową, nawierzchnie utwardzone, pylon cenowy oraz rozbiórkę budynku, przyłącza wodociągowego, instalacji elektrycznej, ogrodzenia, nawierzchni utwardzonych, na działkach o nr ew. [...] i [...] w obrębie miasta P., gm. P.

Następnie decyzją z dnia 26 listopada 2020 r., nr 55/2020, wydaną na wniosek skarżącego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację oraz przeprowadzoną w dniu 20 listopada 2020 r. obowiązkową kontrolę, o której mowa w art. 59a ust. 1 i ust. 2 p.b., udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji paliw.

Wnioskiem z dnia 26 listopada 2021 r. skarżący wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w w/w decyzji z 26 listopada 2020 r., nr 55/2020, w zakresie powierzchni zabudowy myjni samoobsługowej. Zdaniem wnioskodawcy zamiast wskazanej w decyzji powierzchni 112m2, winno być wpisane 153,52 m2, co potwierdza przedłożone wraz z wnioskiem strony 1 i 7 powołanej wyżej decyzji Starosty [...] z dnia 14 lutego 2020 r. zmieniającej decyzją własną z dnia 21 maja 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji paliw.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji własnej z dnia 26 listopada 2020 r., nr 55/2020 w ten sposób, że na stronie 1 decyzji, w wierszu 43 od góry jest cyt. "powierzchnia zabudowy – 112,0 m2", powinno być powierzchnia zabudowy – 96,6m2.

Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia M.S. wniósł zażalenie, w którym podnosił, iż w jego ocenie wyznacznikiem określenia powierzchni zabudowy myjni samochodowej winien być obrys betonowej płyty szczelnej, która jak wynika z przedłożonego do organu architektoniczno-budowlanego projektu budowlanego zamiennego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia 14 lutego 2020 r., wynosi 153,52 m2. Tym bardziej, że od tej powierzchni naliczany jest podatek od nieruchomości. Ponadto skarżący podkreślił, że jego wniosek winien być rozpatrzony pozytywnie, zgodnie z zawartym w nim żądaniem, bądź negatywnie wraz z uzasadnieniem.

Zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem z dnia 28 stycznia 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości postanowienie z dnia 2 grudnia 2021 r. i umorzył postępowanie w zakresie objętym rozstrzygnięciem organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż dokonanie, w trybie art. 113 § 1 k.p.a., sprostowania błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek dotyczy jedynie nieistotnych wadliwości decyzji i nie może prowadzić do merytorycznej zmiany wydanego orzeczenia, czy też do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w odmienny sposób od pierwotnego, nawet wówczas, gdy zaistniała rozbieżność, co do treści rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia. Dalej organ wskazał., iż w niniejszej sprawie kwestionowanym zażaleniem postanowieniem organu I instancji dokonano sprostowania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji paliw, w zakresie zmiany wielkości powierzchni zabudowy wchodzącej w jej skład myjni samochodowej w stosunku do projektu budowlanego zawartego zarówno w decyzji Starosty [...] z dnia 21 maja 2018 r., jak i projektu zamiennego zatwierdzonego przez ten organ decyzją z dnia 14 lutego 2020 r. Zdaniem organu odwoławczego zastosowany tryb z art. 113 § 1 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia do prostowania rozstrzygnięcia decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, tym bardziej, że wskazana w pozwoleniu na użytkowanie wartość znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym, natomiast jej wymiary nie są spójne. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, iż w sprawie doszło do merytorycznego błędu rozstrzygnięcia, który nie może być prostowany jako oczywista omyłka pisarska, w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a ewentualnie w trybach określonych w art. 154 i art. 155 k.p.a.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.S. podnosił, iż wnosząc o sprostowanie decyzji z dnia 26 listopada 2020 r., jego intencją była zmiana powierzchni zabudowy samochodowej myjni samoobsługowej, zgodnej z przedłożonym zamiennym projektem budowlanym, wynoszącej 153,52m2. Tym samym rozpatrzenie jego wniosku winno nastąpić albo poprzez uwzględnienie żądania skarżącego zgodnie z jego treścią, bądź też przez odmowę uwzględnienia żądania strony. Procedujące w sprawie organy nadzoru budowlanego obu instancji nie ustosunkowały się do treści zadania strony, co czyni zasadnym uchylenie wydanych w sprawie postanowień.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wskazać na wstępie należy, że skarga M.S. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 329) – dalej: p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi M. S. uczynił postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 28 stycznia 2022 r. uchylające w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 2 grudnia 2021 r. wydane w przedmiocie sprostowania, na wniosek skarżącego, oczywistej omyki pisarskiej w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2020 r., nr 55/2020 udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji paliw zrealizowanej na działkach o nr ew. [...] i [...] w P. przy ul. [...] i umarzające postępowanie w zakresie objętym rozstrzygnięciem organu I instancji.

Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – dalej: k.p.a.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Powołany wyżej przepis reguluje tryb usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej, przybierających postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciem, czy też opuszczeniem wyrazu, mylnej pisowni, bądź też wystąpienia błędu rachunkowego, to jest nietrafnego doboru cyfr lub wyniku obliczeń, mimo wskazania, co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Przy czym, wobec braku definicji ustawowej pojęcia "oczywistej omyłki", w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że dotyczy ono błędów pisarskich lub rachunkowych łatwo zauważalnych, widocznych na "pierwszy rzut oka", niewymagających dodatkowych zabiegów myślowych, ustaleń lub obliczeń. Wady te winny mieć charakter techniczny, pozostający bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż sprostowanie w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia, czy też ponownego merytorycznego, odmiennego rozpoznania sprawy. Inaczej mówiąc sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, odnoszące się do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego sprawy, jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok NSA z 2 lutego 2022r, II OSK 1657/20; wyrok WSA w Gdańsku z 1 kwietnia 2022 r., III SA/Gd 783/21; wyrok WSA w Rzeszowie z 27 stycznia 2022 r., I SA/Rz 867/21; www.orzecznia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie, z załączonych do skargi akt administracyjnych wynika, iż wartość powierzchni zabudowy wchodzącej w skład stacji paliw skarżącego myjni samochodowej nie jest jednoznaczna. Organy ustaliły bowiem, iż toku przeprowadzonej w dniu 20 listopada 2020 r. obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego sporządzone zostały odrębne protokoły kontroli, w tym dla myjni samochodowej o powierzchni zabudowy 112,0 m2 (7m x 16 m) oraz wysokości 4,56 m. Również podana w przedłożonym do akt sprawy opisie zagospodarowania terenu, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia 21 maja 2018 r., nr 287/2018, powierzchnia zabudowy myjni samochodowej wynosi 112,0 m2 (7m x 16m). Natomiast na przedłożonych przez inwestora projektach zagospodarowania terenu w skali 1:500 i 1:250, zatwierdzonych decyzją Starosty [...] z dnia 14 lutego 2020 r., nr 69/2020, oznaczone nr 12 – myjnia samoobsługowa dwustanowiskowa oraz nr 17 – utwardzenie terenu pod przyszłą rozbudowę myjni, w którym znajduje się wypust, długość wiaty myjni jest mało czytelna. Przedłożony rysunek w skali 1:250 pozwala na ustalenie tej wartości na 13,8 m, co po przemożeniu przez szerokość wiaty daje powierzchnię zabudowy 96,6m2. Co więcej w przedłożonym projekcie zamiennym, zatwierdzonym w/w decyzją z 14 lutego 2020 r., całkowite wymiary płyty żelbetowej stanowiącej fundamenty myjni samochodowej określono na 132,51m2 (18,93m x 7m).

Wobec powyższego w ocenie Sądu, słusznie uznały organy obu instancji procedujące w sprawie, że żadna z powyżej wskazanych wartości nie jest zgodna z parametrem powierzchni zabudowy myjni samochodowej (153,52m2) podanym w opisie zagospodarowania terenu projektu budowlanego zamiennego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia 14 lutego 2020 r., nr 69/2020, na który powołuje się skarżący, żądając sprostowania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 26 listopada 2021 r., nr 55/2021. Tym samym w sprawie, nie można uznać, iż wskazana w w/w decyzji wartość powierzchni zabudowy myjni samochodowej (112,0 m2) stanowi oczywistą omyłkę pisarską. W konsekwencji w sprawie brak było w ogóle podstaw do sprostowania w/w decyzji, we wnioskowanym przez stronę zakresie, w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a co za tym idzie złożony przez skarżącego wniosek z dnia 25 listopada 2021 r. winien zostać rozpatrzony negatywnie. Uwzględnienie wniosku prowadziłoby bowiem do zmiany merytorycznej treści decyzji, której sprostowania strona żąda. Niemniej jednak, wobec wydania przez organ I instancji postanowienia z dnia 2 grudnia 2021 r. orzekającego o sprostowaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 26 listopada 2021 r., pomimo braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 113 § 1 k.p.a., Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi zasadnie, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie pierwszej instancji, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Przy czym, co należy w tym miejscu podkreślić bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Natomiast przedmiotem postępowania jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie), bądź nie było podstaw do jej rozpoznawania w drodze postępowania administracyjnego, to wówczas stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należy w postępowaniu odwoławczym uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

dc