Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 922/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 118d ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 par.1, art. 80, art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 153, art. 170, art. 171, art. 190, art. 269
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych 1) P. Sp. z o.o. w W. 2) A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 639/18 w sprawie ze skarg 1) P. Sp. z o.o. w W. 2) A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 31 stycznia 2018 r. nr DZC.WAP.5131.8.2016.125 w przedmiocie unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych 1. oddala skargi kasacyjne, 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w Warszawie na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 639/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 31 stycznia 2018 r. nr DZC.WAP.5131.8.2016.125 w przedmiocie unieważnienia przetargu na rezerwacje częstotliwości.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:

W dniu 23 marca 2007 r. Prezes UKE, w związku z brakiem dostatecznych zasobów częstotliwości, wszczął postępowanie konsultacyjne w sprawie przetargu na rezerwację częstotliwości. Postępowanie to zostało zakończone w dniu 23 kwietnia 2007 r. W dniu 21 maja 2007 r. Prezes UKE ogłosił przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości, z których każda objęła 49 dupleksowych kanałów radiowych z odstępem dupleksowym 95 MHz, z zakresu 1710-1730 MHz i 1805 - 1825 MHz, na obszarze całego kraju, do wykorzystywania w publicznej sieci telekomunikacyjnej, na okres do dnia 31 grudnia 2022 r.

Oferty uczestniczenia w przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 złożyły podmioty:

1) P.1 Sp. z o.o. z siedzibą w W.,

2) P.2 Sp. z o.o. z siedzibą w W., aktualna nazwa P.2 S.A.,

3) P. S.A. z siedzibą w W., aktualna nazwa P. Sp. z o.o.,

4) C. S.A. z siedzibą w W. - dwie oferty,

5) M. Sp. z o.o. z siedzibą w W.,

6) I. GmbH z siedzibą w K., Niemcy - dwie oferty.

W dniu 24 sierpnia 2007 r. nastąpiło przyjęcie przez komisję przetargową ofert złożonych zgodnie z wymogami dokumentacji przetargowej w Kancelarii Głównej Urzędu. Wszystkie wskazane powyżej oferty zostały złożone w miejscu oraz terminie określonym w ogłoszeniu o przetargu. Wszyscy uczestnicy przetargu spełnili wymaganie nabycia dokumentacji przetargowej oraz wniesienia wadium w wysokości, terminie oraz formie określonej w ogłoszeniu o przetargu oraz w dokumentacji przetargowej.

Do drugiego etapu badania ofert zostały zakwalifikowane oferty:

- P.1 Sp. z o.o.,

- P. S.A.,

- nr 1 C. S.A.,

- nr 2 C. S.A.,

- M. Sp. z o.o.

Wobec niespełnienia warunku złożenia oferty zgodnej z wymaganiami określonymi w dokumentacji przetargowej, do etapu II nie zostały zakwalifikowane oferty:

- P.2 S.A.,

- nr 1 I. GmbH,

- nr 2 I. GmbH.

W dniu 2 października 2007 r. Prezes UKE, działając w oparciu o art. 118c ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej: "Pt"), ogłosił wyniki przetargu:

- oferta nr 1 złożona przez C. S.A. uzyskała - 340,000 punktów,

- oferta nr 2 złożona przez C. S.A. uzyskała - 287,461 punktów,

- oferta złożona przez M. Sp. z o.o. uzyskała - 225,785 punktów,

- oferta złożona przez P. S.A. uzyskała - 122,726 punktów,

- oferta złożona przez P.1 Sp. z o.o. uzyskała - 103,656 punktów.

Liczba punktów jest sumą punktów uzyskanych za: kryterium wysokości zadeklarowanej kwoty, kryterium zachowania warunków konkurencji, kryterium wiarygodności finansowej uczestnika przetargu, kryterium zobowiązań podjętych w przetargu.

Trzech uczestników przetargu – I. GmbH, P.1 oraz P.2 złożyło wnioski o unieważnienie przedmiotowego przetargu.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia 28 listopada 2007 r. odmówił unieważnienia przetargu. Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiły: P.1, I. GmbH oraz P.2.

Prezes UKE decyzją z dnia 29 sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 28 listopada 2007 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności przetargu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniesionych na tę decyzję skarg, wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2335/08 uchylił decyzję Prezesa z dnia 29 sierpnia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 28 listopada 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r. o sygn. akt II GSK 88/10 utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2335/08.

Następnie Prezes UKE decyzją z dnia 13 czerwca 2011 r. unieważnił przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800, w zakresie dotyczącym oceny oferty P.2. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W związku z unieważnieniem przetargu w zakresie oceny oferty P.2, Prezes UKE zarządzeniem nr 19 z dnia 22 czerwca 2011 r. powołał komisję przetargową do przeprowadzenia przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości z zakresu 1710-1730 MHz i 1805-1825 MHz, w zakresie oceny oferty P.2.

Komisja przetargowa poddała ponownemu badaniu w etapie I przetargu ofertę P.2 złożoną w 2007 r. W wyniku przeprowadzonego badania w etapie I oferta P.2 została zakwalifikowana do etapu II badania ofert.

P.2 wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia 13 czerwca 2011 r., mocą której unieważniony został przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800, w zakresie dotyczącym oceny oferty P.2.

Prezes UKE decyzją z dnia 23 września 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W dniu 21 października 2011 r. Prezes UKE ogłosił wyniki przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości w zakresie 1710-1730 MHz i 1805-1825 MHz. Oferta P.2 uzyskała 139,367 punktów.

W wyniku dokonanej przez komisję przetargową ponownej oceny oferty P.2, przedstawiono - zgodnie z art. 118c Pt - listę ofert:

- oferta nr 1 złożona przez C. S.A. otrzymała - 340,000 punktów,

- oferta nr 2 złożona przez C. S.A. otrzymała - 287,461 punktów,

- oferta złożona przez M. Sp. z o.o. otrzymała - 225,785 punktów,

- oferta złożona przez P.2 S.A. otrzymała - 139,367 punktów,

- oferta złożona przez P. S.A. otrzymała - 122,726 punktów,

- oferta złożona przez P.1 Sp. z o.o. otrzymała - 103,656 punktów.

Wnioski o unieważnienie powyższego przetargu złożyły P.1 oraz P.2.

Prezes UKE, działając na podstawie art. 118d ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 ww. ustawy oraz art. 104 § 1 i art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako: "k.p.a."), wydał decyzję z dnia 28 listopada 2012 r., mocą której odmówił unieważnienia przetargu na ww. dwie rezerwacje częstotliwości w zakresie dotyczącym oceny oferty P.2.

W uzasadnieniu decyzji Prezes UKE wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu nie stwierdzono zarówno rażącego naruszenia prawa, jak i rażącego naruszenia interesów uczestników postępowania. Zadaniem komisji przetargowej była ponowna ocena oferty P.2 złożonej w przetargu. Częstotliwości, na które ogłoszono przetarg, aktualnie pozostają w dyspozycji podmiotu wyłonionego w przetargu. Powyższe nie uniemożliwia podjęcia działań naprawczych i ponownej weryfikacji oferty P.2 w I etapie przetargu oraz dokonanie oceny oferty P.2 w II etapie przetargu. W razie zmiany podmiotu wygrywającego przetarg nastąpiłoby wznowienie postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości. Przeprowadzenie ponownej oceny oferty P.2 w etapie I i II mogło spowodować zmianę wyników przetargu w zakresie podmiotu wyłonionego.

P.2 oraz P.1 sformułowały w dniu 14 grudnia 2012 r. wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia 28 listopada 2012 r.

W dniu 27 maja 2013 r. dokonano zmiany firmy "P.2 S.A." na "T. S.A.".

Prezes UKE, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 187d ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 Pt, decyzją z 8 listopada 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków.

W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, że przedmiotowy przetarg został przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie doszło zatem do rażącego naruszenia interesów uczestników przetargu. Tym samym rozstrzygnięcie podjęte w wyniku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Wbrew twierdzeniom T. i P.1, w trakcie przetargu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ani też rażącego naruszenia interesów T. i P.1, jako uczestników przetargu.

W dniu 18 grudnia 2013 r. P.1 Sp. z o.o. z siedzibą w W. sformułowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia 8 listopada 2013 r.

W dniu 20 grudnia 2013 r. również T. S.A. w W. sformułowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję z dnia 8 listopada 2013 r.

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 312/14, uchylił decyzję Prezesa UKE z 8 listopada 2013 r. oraz decyzję ją poprzedzającą, stwierdzając, że nie podlegają one wykonaniu. Sąd stanął na stanowisku, że Prezes UKE unieważniając przetarg w części, w ogóle nie wziął pod uwagę wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 88/10, mocą którego została przesądzona kwestia konieczności unieważnienia całego przetargu. Podejmując rozstrzygnięcie o unieważnieniu przetargu w części, organ naruszył art. 153 p.p.s.a. Odmawiając unieważnienia całego przetargu, organ naruszył ten przepis. Prezes UKE nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania po tym, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2335/08, uchylił decyzję Prezesa UKE z 29 sierpnia 2008 r. nr DZC-WAP-5174-9/07(182) oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa UKE z 28 listopada 2007 r. nr DZC-WAP-5174-9/07(37).

Z powyższych względów organ nie mógł zatem podejmować rozstrzygnięcia o unieważnieniu przetargu w części. Natomiast skoro - wbrew wiążącej ocenie prawnej - do wydania takiego rozstrzygnięcia doszło, to do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie unieważnienia przetargu w części organ nie powinien procedować, co oznacza, że wszczęte nowymi wnioskami postępowanie o unieważnienie przetargu powinno zostać zawieszone i kontynuowane dopiero po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 8 maja 2014 r. o sygn. akt II GSK 305/13. Skoro więc organ nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej, zobowiązującej go do unieważnienia przetargu w całości, i podjął decyzję o unieważnieniu przetargu w części, to do chwili zakończenia postępowania w tym przedmiocie nie mógł rozstrzygać w kwestii ważności przetargu z nowego wniosku skarżących Spółek, jako że rzecz dotyczy tego samego przetargu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II GSK 262/15 oddalił skargi kasacyjne Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz C. S.A. w W., M. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 312/14.

Na skutek powyższego Prezes UKE w dniu 4 sierpnia 2017 r. wydał decyzję nr DZC.WAP.5131.8.2016.43, którą unieważnił przetarg.

Spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w W. wnioskiem z 23 sierpnia 2017 r. wystąpiła do Prezesa UKE o ponowne rozpatrzenie sprawy.

P. S.A. złożyła do Prezesa UKE wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji z dnia 4 sierpnia 2017 r. poprzez orzeczenie o odmowie uwzględnienia wniosków o unieważnienie przetargu złożonych przez P.1 (aktualnie O.) oraz przez I. Podniosła, że sentencja wspomnianej decyzji nie jest spójna z jej uzasadnieniem.

Z uwagi na wniosek P. S.A., Prezes UKE wydał postanowienie z 15 września 2017 r., w którym stwierdził niedopuszczalność ww. wniosku A. sp. z o.o., a postanowieniem z dnia 27 września 2017 r., po rozpatrzeniu wniosku P. S.A., odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 4 sierpnia 2017 r. co do zawartego w niej rozstrzygnięcia.

Spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w W. pismem z 13 października 2017 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji o unieważnieniu przetargu.

P. sp. z o.o. pismem z 30 października 2017 r. złożyła skargę na decyzję Prezesa UKE z 4 sierpnia 2017 r. Prezes UKE wskazał, że jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 p.p.s.a. nie stosuje się. Wobec tego skarga traktowana jest jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i sprawę rozpatruje organ, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę.

Decyzją z 31 stycznia 2018 r., Prezes UKE utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z 4 sierpnia 2017 r. unieważniającą przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 MHz.

Na wstępie wyjaśnił między innymi, że zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek biegu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na dzień doręczenia stronie postępowania postanowienia w przedmiocie powyższego żądania.

Prezes UKE, odnosząc się do wydanych uprzednio w sprawie wyroków, stwierdził, że zobowiązany był podjąć postępowanie i rozstrzygnąć co do istoty sprawę w przedmiocie unieważnienia przetargu.

Prezes UKE wyjaśnił między innymi, że w myśl art. 24 ustawy z 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r. poz. 1445; dalej: "ustawa zmieniająca"), do postępowań w sprawie przeprowadzenia albo unieważnienia przetargu albo konkursu, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zauważył, że ustawa zmieniająca weszła w życie w dniu 21 stycznia 2013 r., natomiast niniejsze postępowanie zostało wszczęte na skutek złożenia przez I., T. oraz O. wniosków z 23 października 2007 r. o unieważnienie przetargu. Tym samym, jak stwierdził, w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Prezes UKE podał, że przesłankami unieważnienia przetargu są rażące naruszenie przepisów prawa lub interesów uczestników przetargu. Stwierdził, że badanie tych pojęć konieczne jest w świetle twierdzeń doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych.

Zdaniem Prezesa UKE, teza, że takie kształtowanie punktacji za określone kryteria przetargu, w wyniku którego określone podmioty uzyskują za jedną ze swoich cech (pozycję rynkową - wpływ na konkurencję) mniej punktów niż pozostałe stanowi dyskryminację i naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, jest nieuzasadniona i sprzeczna z powszechnym rozumieniem zasady równości, ugruntowanym w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i sądów powszechnych. Przyjmując ten tok argumentacji należałoby również za zasadny uznać zarzut przyznawania decydującej ilości punków za deklarowaną kwotę opłaty za rezerwację, albowiem różnicowałoby to sytuację prawną podmiotów o silniejszej i słabszej pozycji ekonomicznej. Prezes UKE uznał, że te same zasady stosowane były w przetargu wobec wszystkich przedsiębiorców, zaś kryteria przetargowe i zasady punktacji znane były przedsiębiorcom przed przystąpieniem do przetargu. Wyjaśnił, że przetarg został poprzedzony postępowaniem konsultacyjnym, w trakcie którego podmioty zainteresowane mogły zgłaszać swoje stanowiska i przedstawiać propozycje dotyczące warunków przetargu.

Prezes UKE podał, że w przepisach Pt w brzmieniu obowiązującym zarówno w chwili przeprowadzania przetargu, jak i obecnie, brak jest obowiązku poprzedzenia przetargu analizami rynku.

W odniesieniu do zarzutów wobec przetargu, zmierzających do wskazania rażącego naruszenia prawa lub interesów uczestników, formułowanych na poziomie ogólnych założeń co do wizji rynku telekomunikacyjnego i metod jego regulacji, Prezes UKE stwierdził, że są one nieadekwatne do istoty niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie, czy w trakcie przetargu nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa lub interesów uczestników przetargu. Zdaniem Prezesa UKE, prezentowane przez O. zarzuty w żaden sposób nie wskazują na rażące naruszenie przepisów prawa, czy też interesów uczestników przetargu, wydają się być jedynie prezentowaną przez tę spółkę oceną polityki regulacyjnej Prezesa UKE, która aczkolwiek negatywna pozostaje bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania.

Dalej Prezes UKE dokonał oceny zachowania warunków konkurencyjności w oparciu o dwa elementy, a mianowicie, całkowity zasób widma oraz opinię Prezesa UOKiK. Zdaniem Prezesa UKE, brak jest uzasadnienia dla stwierdzenia, że oceny kryterium zachowania warunków konkurencji Prezes UKE powinien dokonać w całości samodzielnie, bez uwzględnienia powyższej opinii.

Prezes UKE nie zgodził się z P.1, że dokumentacja przetargowa nie zawierała szczegółowego opisu kryteriów oceny ofert, przez co doszło do naruszenia przepisów § 5 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 30 stycznia 2007 r. w sprawie przetargu oraz konkursu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych.

Dalsze wywody Prezesa UKE sprowadzały się do opowiedzenia się za stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2335/08.

Prezes UKE podkreślił, że pouczenie zawarte w wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 88/10, co do dalszego postępowania, polegające na potrzebie wydania "przeciwstawnego do pierwotnego rozstrzygnięcia", należało odnosić do treści tego pierwotnego rozstrzygnięcia, tj. do odmowy unieważnienia całego przetargu.

Odnosząc się do stanowiska A. z dnia 19 lipca 2017 r. oraz P. z tego samego dnia, w których spółki przywołują okoliczności i uwarunkowania natury ekonomicznej ich zdaniem przemawiające za odmową unieważnienia przetargu, Prezes UKE stwierdził, że okoliczności i uwarunkowania natury ekonomicznej zaprezentowane przez te spółki, w świetle wyroków zapadłych w sprawie nie mogą uzasadniać odmowy wydania decyzji unieważniającej przetarg. Podkreślił, że Prezes UKE jest związany oceną prawną dokonaną przez sądy administracyjne. Wskazał, że dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie jest zasadne uprzednie przeprowadzenie analizy rynku co do skutków wydania takiej decyzji.

Prezes UKE uznał, że istota prowadzonego postępowania, zarówno w I i II instancji, nie uzasadnia przeprowadzenia analiz wymienionych we wniosku A. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodał, że Strategia Regulacyjna na lata 2006-2007 Ministerstwa Transportu z maja 2006 r. nie ma charakteru prawnie wiążącego dokumentu. Zatem, jak podał Prezes UKE, dokonywanie analiz rynku w odniesieniu do realizacji tej strategii "w szczególności w zakresie wskazanych tam celów zwiększania konkurencyjności na rynku usług mobilnych (telefonii ruchomej) w celu obniżenia cen i zwiększenia penetracji usług oraz zapewnienia operatorom komórkowym uczciwych warunków konkurowania", nie stanowi prawnej podstawy dla podejmowanych przez Prezesa UKE czynności.

Prezes UKE odniósł się również do zarzutów sformułowanych przez P. Co do zarzucanej niespójności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem wskazał, że zrzut ten stanowi powtórzenie argumentacji z wniosku o uzupełnienie decyzji. Powtórzył, że uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy będzie miało miejsce wtedy, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję, w której organ nie rozstrzygnął o całości żądania strony albo nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei co do odmowy uwzględnienia wniosków o unieważnienie przetargu, złożonych przez O. oraz I., Prezes UKE podał, że w decyzji wskazał okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również ocenił stan faktyczny w świetle przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

P. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła decyzję Prezesa UKE z dnia 31 stycznia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. oddalił skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz A. sp. z o.o. z siedzibą w W.

Sąd I instancji stwierdzi, że w zaskarżonych decyzjach nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Prezes UKE zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości ich interpretacja prawa dokonana przez organ. Organ nie naruszył także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Mając na uwadze treść art.153 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a Sąd I instancji doszedł do wniosku, że Prezes UKE prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie spełniona została określona w art. 118d ust. 1 Pt przesłanka obligująca Prezesa UKE do unieważnienia Przetargu tj. przesłanka rażącego naruszenia prawa. Do rażącego naruszenia prawa w Przetargu doszło, jak słusznie wskazał organ, poprzez formalistyczne podejście Komisji przetargowej do wymogu parafowania każdej strony oferty poprzez odnoszenie wymogu parafowania także do sytuacji, gdy na stronie oferty znajduje się podpis osoby upoważnionej do reprezentowania P.2 (obecnie T.). Powyżej wskazane działanie Komisji przetargowej powołanej w 2007 r., rażąco narusza art. 2 Konstytucji, bowiem nie służy realizacji interesu publicznego związanego z rzetelnością procedury przetargowej i nie uwzględnia zasady proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji.

Odnosząc się do zarzutu skargi P. Sp. z o.o. dotyczącego tego, iż w niniejszej sprawie doszło do utrzymania w mocy decyzji I instancji, której sentencja pozostaje niespójna z uzasadnieniem, przez to, że z osnowy tej decyzji wynika, iż Prezes UKE unieważnił przetarg (także) na wniosek I. GmbH oraz P.1 sp. z o.o. (obecnie O. S.A.), podczas gdy z uzasadnienia decyzji I instancji wynika, iż Prezes UKE nie uwzględnił żadnego z zarzutów stawianych przez te podmioty, natomiast unieważnił przetarg w związku z uwzględnieniem wyłącznie jednego zarzutu podniesionego przez T. sp. z o.o., WSA w Warszawie wskazał, że rozstrzygniecie zapadłe w niniejszej sprawie w decyzji z 4 sierpnia 2017 r. jest rozstrzygnięciem pełnym, gdyż organ wyraźnie wskazuje, że unieważnia przetarg, więc sprawa została rozstrzygnięta w całym zakresie, ponieważ przedmiotem postępowania było rozstrzygniecie wniosków o unieważnienie przetargu, w których to wnioskach podmioty T., O., l., domagały się właśnie takiego rozstrzygnięcia, a Prezes UKE zastosował w niniejszej sprawie art. 62 k.p.a. i zgodnie z tym przepisem prowadził jedną sprawę zainicjowana trzema wnioskami.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi P. tj. do naruszenia art. 107§ 1 i 3 kpa w zw. z art. 153 i art. 193 p.p.s.a., poprzez wewnętrzne sprzeczności w stanowisku Organu co do tego, czy miało miejsce i na czym polegało "odpowiednie stosowanie" powyższych przepisów, a w konsekwencji - niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu I instancji, że również ten zarzut był bezzasadny.

Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne ze wskazaniami sądów zawartymi w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie tj. w sprawach o sygn. akt: VI SA/Wa 2335/08, II GSK 88/10, VI SA/Wa 2257/11, II GSK 305/13, VI SA/Wa 312/14, II GSK 262/15.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi tj. naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności, pozwalających w sposób wyczerpujący ustalić okoliczności związane z doręczeniem spółce I. korespondencji kierowanej do niej w toku postępowania administracyjnego i niewyjaśnienie tych okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji wskazał, że zarzut powyższy jest również niezasadny. Okoliczności kierowanej korespondencji do I. wskazują, że Prezes UKE był uprawniony do przyjęcia, że adres I. jest prawidłowy. Korespondencja kierowana do I. przez organ pod ten sam adres zarówno przed jak i po wysłaniu wspomnianych powyżej pism była odbierana przez I. lub korespondencja wracała do Prezesa UKE z adnotacją "odmowa". Zatem korespondencja do I. była odbierana albo można przyjąć w oparciu o przepisy k.p.a., że doręczenie nastąpiło poprzez przyjęcie fikcji doręczenia. Jednoznacznie wskazuje to, że organ dochował należytej staranności w prowadzeniu postępowania, ponieważ zwrot wspomnianych pism z taką adnotacją miał charakter incydentalny.

W ocenie Sądu I instancji również skarga A. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zdaniem WSA, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, organ będąc związany wyrokami sądów nie mógł kierować się okolicznościami i uwarunkowaniami natury ekonomicznej zaprezentowanymi w skardze, dlatego dla wydania niniejszej decyzji nie jest zasadne uprzednie prowadzenie analizy rynku co do skutków wydania decyzji. Wydając zaskarżoną decyzję, wbrew zarzutowi skargi A. Prezes UKE dokonał analizy przesłanek w art. 189 ust. 2 Pt.

Unieważnienie przetargu nastąpiło z uwagi na rażące naruszenie prawa a także interesów jednego z uczestników przetargu, co nie jest tożsame z interesem społecznym czy słusznym interesem obywateli, i dlatego te ostatnie przesłanki nie były przedmiotem badania w toku niniejszego postępowania, gdyż nie były przesłankami wydania przez Prezesa UKE decyzji w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu I instancji, decyzja, która w sposób rażący narusza prawo winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Samo unieważnienie przetargu było konieczne z punktu widzenia praworządności.

W skardze kasacyjnej z dnia 21 grudnia 2018 r. P. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 października 2018 r. w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a. zarzucając naruszenie:

1) naruszeniu przepisu prawa materialnego, a to: art. 118d ust. 1 Pt poprzez błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym uznaniu, iż decyzja w sprawie unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości, wydana na podstawie tego przepisu w postępowaniu unieważnieniowym wszczętym na wniosek więcej niż jednego uczestnika przetargu, nie musi określać sposobu rozstrzygnięcia każdego z tych wniosków, tj. nie musi wprost stwierdzać, czy wniosek ten został załatwiony pozytywnie, czy negatywnie (w tym rozumieniu, że którykolwiek z podniesionych w nim zarzutów został uwzględniony przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, bądź też, że żaden z zarzutów zgłoszonych w tym wniosku nie spotkał się z aprobatą tego organu);

2) naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 62 k.p.a., jak również art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 111 § 1 i 1b k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1. p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez:

- oddalenie skargi P. na decyzję z dnia 31 stycznia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezesa UKE z dnia 4 sierpnia 2017 r., unieważniającą przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości z zakresu 1710-1730 MHz i 1805-1825 MHz na obszarze całego kraju, do wykorzystywania w publicznej sieci telekomunikacyjnej, na okres do dnia 31 grudnia 2022 r. (dalej jako "Przetarg") w sytuacji, w której decyzje te były wewnętrznie sprzeczne, tj. sentencja decyzji organu I instancji pozostawała niespójna z jej uzasadnieniem przez to, że w osnowie wskazano, iż organ unieważnił Przetarg m.in. na wniosek P.1 Sp. z o.o. (obecnie: O. S.A., dalej jako "O.") oraz na wniosek I. GmbH (dalej jako "I."), podczas gdy z uzasadnienia wynikało, że Prezes UKE nie uwzględnił żadnego z zarzutów podniesionych w powyższych wnioskach (naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. i art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 62 k.p.a., jak również art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 111 § 1 i 1b k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt);

- pominięcie istoty zarzutu stawianego w pkt. 1) petitum skargi P., w związku z nieuwzględnieniem podnoszonej przez Skarżącą kwestii wewnętrznej sprzeczności decyzji organu I instancji i decyzji organu II instancji i wobec tego niepełne wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia podjętego w wyroku (naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a.);

które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wskazana przez Skarżącą wada decyzji organu I instancji i decyzji organu II instancji uzasadniała uchylenie tych decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezesa UKE, natomiast uzasadnienie Wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. istotnie utrudnia efektywną kontrolę kasacyjną wyroku;

3) naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez:

- oddalenie skargi P. na decyzję organu II instancji, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji, w której zaskarżone decyzje nie zawierały dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jako że obciążone były wewnętrznymi sprzecznościami co do tego, czy miało miejsce oraz na czym polegało "odpowiednie stosowanie" art. 153 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. przez organ przy wydawaniu decyzji organu I instancji i decyzji organu II instancji,

- uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności ze względu na nieprzedstawienie przez Sąd I instancji jednoznacznego stanowiska co do zarzutu określonego w pkt. 2) petitum skargi P., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie przez Sąd I instancji naruszenia zaskarżonymi decyzjami art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. musiałoby skutkować uchyleniem decyzji II i poprzedzającej ją organu I instancji w całości oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezesa UKE, natomiast uzasadnienie Wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom określonym w art 141 § 4 p.p.s.a. istotnie utrudnia efektywną kontrolą kasacyjną wyroku;

4) naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 24 ustawy zmieniającej oraz art. 104 § 1 k.p.a. i 206 ust. 1 Pt w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a., poprzez oddalenie skargi P. na decyzję organu II instancji, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji i w sytuacji, w której decyzje te obarczone były brakiem polegającym na niepodjęciu przez Prezesa UKE wszelkich niezbędnych czynności, pozwalających w sposób wyczerpujący ustalić okoliczności związane z doręczeniem I. korespondencji kierowanej do tej spółki w toku postępowania administracyjnego i niewyjaśnienie tych okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I i II instancji i - które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że, po pierwsze, doprowadziło do oddalenia skargi P. w sytuacji, w której zachodziły podstawy do jej uwzględnienia i, po drugie, prowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji organu I i II instancji obarczonych wadami potencjalnie podważającymi ich trwałość (jako decyzji, które być może zostały wydane z pominięciem prawa jednego z uczestników do aktywnego udziału w tym postępowaniu), co zważywszy na charakter i znaczenie postępowania w sprawie unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości narusza także interes P. oraz wszystkich pozostałych uczestników Przetargu;

5) naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 65 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 67 p.p.s.a. i art. 74 p.p.s.a. w zw. z art. 139 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1360, ze zm.; dalej "k.p.c.") w zw. z art. 65 § 2 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie fikcji doręczenia I. przesyłki sądowej zawierającej zawiadomienie o rozprawie w dniu 20 września 2018 r. oraz odpis skargi P. i odpowiedzi Prezesa UKE na skargę, bez weryfikacji, czy przyjęcie takiej fikcji jest dopuszczalne na gruncie przepisów prawa niemieckiego, właściwego ze względu na siedzibę uczestnika postępowania - które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem poddaje w wątpliwość trwałość rozstrzygnięcia podjętego przez sąd.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie w całości decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także, w każdym przypadku o przyznanie P. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej z dnia 27 grudnia 2018 r. A. sp. z o.o. zaskarżyła wyrok z dnia 4 października 2018 r. w całości zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 oraz art. 193 p.p.s.a. oraz w związku z art. 118d ust. 1 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 Pt, poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 31 stycznia 2018 r. wydana została z naruszeniem ww. przepisów k.p.a. i p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez unieważnienie przez Prezesa UKE przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości, z których każda obejmuje 49 dupleksowych kanałów radiowych z odstępem dupleksowym 95 MHz, z zakresu 1710-1730 MHz i 1805-1825 MHz na obszarze całego kraju do wykorzystywania w publicznej sieci telekomunikacyjnej, na okres do dnia 31 grudnia 2022 r. wyłącznie w oparciu o ocenę prawną i wskazania wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 88/10, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 305/13 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II GSK 262/15, bez dokonania przez organ analizy i oceny przesłanek warunkujących unieważnienie Przetargu według stanu istniejącego w dacie wydawania decyzji, w szczególności bez zbadania okoliczności faktycznych wskazywanych przez strony postępowania, w tym bez zbadania społecznych skutków unieważnienia Przetargu oraz bez uwzględnienia rozwoju sytuacji rynkowej w kolejnych latach po przeprowadzeniu Przetargu oraz późniejszej alokacji oraz faktycznego wykorzystywania zasobów widma radiowego w paśmie 1800 MHz przez poszczególnych uczestników rynku, które to naruszenia skutkować winny uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że decyzja wydana została z naruszeniem ww. przepisów k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie przez Prezesa UKE dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, które to naruszenia skutkować winny uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;

- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonego wyroku bez dostatecznego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, a także nie odniesienie się do wszystkich argumentów prezentowanych przez strony w toku postępowania, w konsekwencji czego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie stwarza możliwości dokonania właściwej kontroli instancyjnej podjętego przez WSA rozstrzygnięcia.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargi kasacyjne Prezes UKE pismem procesowym z 26 maja 2020 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. w całości.

Następnie pismem z dnia 17 grudnia 2021 r. pełnomocnik P. Sp. z o.o. zawiadomił, że z dniem 31 grudnia 2014 r. nastąpiło połączenie spółki P. Sp. z o.o. (spółka przejmująca) ze spółką A. Sp. z o.o. (spółka przejmowana), na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1526) tj. przez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej (A. Sp. z o.o.) na spółkę przejmującą (P. Sp. z o.o.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargi kasacyjne wniesione w niniejszej sprawie nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż nie miały usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Wniesione skargi kasacyjne oparte zostały na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Zarzuty naruszenie prawa procesowego podniesione w pkt. 2, 3, 4 i 5 petitum skargi złożonej przez P. Sp. z o.o. oraz w pkt 1, 2 i 3 petitum skargi złożonej przez A. Sp. z o.o. nie znajdują usprawiedliwienia. Nie zasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. naruszenia art. 118d ust. 1 p.t. przez błędną wykładnię podniesiony w pkt 1 petitum skargi złożonej przez P. Sp. z o.o.

Na wstępie należy zauważyć, że prawidłowo Sąd I instancji orzekając w sprawie stwierdził, iż w niniejszej sprawie dotyczącej przedmiotowego przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 MHz zapadło już 6 wyroków w tym trzy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II GSK 88/10, II GSK 305/13, II GSK 262/15.

Już w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r. o sygn. akt II GSK 88/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność unieważnienia całego przetargu. W wyroku tym Sąd stwierdził, iż przesłanka rażącego naruszenia prawa została wypełniona w przetargu poprzez naruszenie ogólnej zasady proporcjonalności i wynikającego z niej zakazu nadmiernej ingerencji, stanowiące implikację demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Ocena taka jest wynikiem formalistycznego podejścia organu w zakresie oceny oferty T. oraz odnoszenia wymogu parafowania także do sytuacji, gdy na danej stronie znajduje się podpis osoby upoważnionej. Powyższe zostało jednoznacznie wskazane przez NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., w którym Sąd stwierdził: "Wskazując, iż w niniejszej sprawie zastosowanie miała ogólna zasada proporcjonalności i wynikający z niej zakaz nadmiernej ingerencji, stanowiące implikację demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) wypada podkreślić, że zgodnie z tą regułą wszelkie powinności (w tym o charakterze formalnym) wynikające z rozstrzygnięć władzy publicznej wobec każdego podmiotu (jednostki) powinny być konieczne (niezbędne) dla osiągnięcia określonego celu, związanego z interesem publicznym. Obowiązek nadmiernie intensywny i niekonieczny dla osiągnięcia określonego interesu publicznego narusza art. 2 Konstytucji RP. W analizowanym przypadku do naruszenia takiego doszło. Powinność parafowania strony oferty mieści się co do zasady w ramach realizacji interesu publicznego, zmierza bowiem do zagwarantowania rzetelności procedur przetargowych i jako takie nie może być rozpatrywane jako nieproporcjonalny obowiązek. Natomiast formalistyczne podejście w tym zakresie oraz odnoszenie wymogu parafowania także do sytuacji, gdy na danej stronie znajduje się podpis osoby upoważnianej, nie służy już realizacji interesu publicznego związanego z rzetelnością procedury przetargowej".

Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 8 maja 2014 r. o sygn. akt II GSK 305/13 z wyroku WSA jaki zapadł w sprawie ze skargi na odmowę unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości oraz z wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 88/10 oddalającego skargi kasacyjne wniesione od wspomnianego orzeczenia WSA, "wynika niezbicie, że organ winien był unieważnić przetarg w całości". Sąd podkreślił, że "zawarte w powołanym wyżej wyroku NSA i adresowane do Prezesa UKE pouczenie co do dalszego postępowania, polegające na wynikającej z analizy treści wyroku WSA potrzebie wydania "przeciwstawnego do pierwotnego rozstrzygnięcia", należało odnosić do treści tego pierwotnego rozstrzygnięcia, tj. do odmowy unieważnienia całego przetargu. Tym samym trafne jest wnioskowanie Sądu I instancji zawarte w zaskarżonym wyroku, że przeciwstawnym rozstrzygnięciem, którego potrzeba wydania wynika, w ocenie NSA (wyrok z dnia 3 lutego 2011 r.) z wyroku WSA z dnia 21 lipca 2009 r. może być tylko unieważnienie całego przetargu, a nie unieważnienie go w określonej części, czy w określonym zakresie, jak to miało miejsce w zaskarżonej decyzji".

Zgodnie zaś z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Ponadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie zaś z art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt I FSK 945/10, że prawomocność materialna, o której mowa w przywołanym przepisie, dotyczy skutków rozstrzygnięcia ze względu na treść zawartą w orzeczeniu sądowym. Ratio legis przepisu art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Moc wiążąca określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Skutkiem zaś zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zgodnie z przepisem art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Innymi słowy powaga rzeczy osądzonej to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Prawomocne osądzenie sprawy oznacza, że była już ona przedmiotem rozpoznania przed sądem administracyjnym, które zakończyło się prawomocnym orzeczeniem, wywierającym ten skutek, że sprawa ta staje się sprawą osądzoną (res iudicata) i nie może być przedmiotem ponownego postępowania sądowego toczącego się w tej samej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, niezasadne jest stanowisko skarżącej kasacyjnie, że wyżej przywołane wyroki winny zostać przez Prezesa UKE pominięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Podnoszone skardze kasacyjnej spółki A., okoliczności i uwarunkowania natury ekonomicznej, które jej zdaniem przemawiające za odmową unieważnienia Przetargu, nie mogą uzasadniać odmowy wydania decyzji unieważniającej Przetarg. Dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie jest zasadne ani możliwe uprzednie przeprowadzenie analizy rynku co do skutków wydania takiej decyzji.

Słusznie Sąd I instancji przywołał w zaskarżonym wyroku stanowisko organu, iż twierdzenie o powyższym nie znajduje bowiem potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa dotyczących instytucji unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości.

Jeżeli przy tym, argumentacja prezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku była motywowana - jak wynika to z toku narracji Sądu I instancji - nakazem uwzględnienia związania oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA w sprawie II GSK 88/10, to nie sposób jest podważać zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji argumentu o niezasadnym eksponowaniu przez Sąd I instancji znaczenia stawianego w skardze zarzutu naruszenia przez organ administracji art. 153 p.p.s.a., a co za tym idzie znaczenia konsekwencji wynikających z tego przepisu prawa - przy jednoczesnym braku zarzucenia naruszenia art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. - a w tym kontekście, braku uwzględnienia przez ten Sąd okoliczności faktycznych wskazywanych przez strony postępowania, w tym bez zbadania społecznych skutków unieważnienia Przetargu oraz bez uwzględnienia rozwoju sytuacji rynkowej w kolejnych latach po przeprowadzeniu Przetargu oraz późniejszej alokacji oraz faktycznego wykorzystywania zasobów widma radiowego w paśmie 1800 MHz przez poszczególnych uczestników rynku.

Jakkolwiek bowiem faktem jest, że związanie oceną prawną traci moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego powodującej zdezaktualizowanie się (pierwotnie) wyrażonego poglądu prawnego - co może nastąpić również w związku z tzw. derogacją trybunalską - podjęcia w innej sprawie, w trybie art. 269 p.p.s.a., uchwały zawierającej odmienną wykładnię prawa niż wynikająca z wydanego wyroku (por. uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08), jak również w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych zaistniałych po wydaniu orzeczenia sądowego, to jednak zarzuty skargi kasacyjnej spółki A., nie uzasadniają twierdzenia, że o zaktualizowaniu się przesłanek odstąpienia od związania oceną prawną wyrażoną w wyroku w sprawie II GSK 88/10 - a tym samym o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisu art. 153 p.p.s.a., a co w tej mierze nie mniej istotne i wymaga ponownego podkreślenia, skarga kasacyjna nie podnosi zarzutu naruszenia art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a.

Wbrew również zarzutom zawartym w pkt. 2 i 3 petitum skargi dotyczącym naruszenia postępowania oraz zarzutowi naruszenia prawa materialnego z pkt. 1 petitum tj. art. 118d ust. 1 Pt, podniesionych w skardze kasacyjnej spółki P., w rozpatrywanej sprawie nie doszło do utrzymania w mocy decyzji I instancji przez Prezesa UKE, której sentencja pozostaje niespójna z uzasadnieniem.

Mając na względzie wyrażone w skardze kasacyjnej, a stanowiące uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego, stanowisko iż decyzja w sprawie unieważnienia przetargu na rezerwację częstotliwości, wydana na podstawie art. 118d ust. 1 Pt w postępowaniu unieważnieniowym wszczętym na wniosek więcej niż jednego uczestnika przetargu, powinna określać sposobu rozstrzygnięcia każdego z tych wniosków, stwierdzić należy, iż stosownie do art. 118d ust. 1 Pt Prezes UKE z urzędu lub na wniosek uczestnika przetargu (...) w drodze decyzji unieważnia przetarg (...), jeżeli zostały rażąco naruszone przepisy prawa lub interesy uczestników przetargu. Przepis jest sformułowany jednoznacznie i trudno wyprowadzać z niego inne, niż podane w nim treści.

Sąd I instancji prawidłowo wskazał, iż Prezes UKE był uprawniony do prowadzenia jednego postępowania w sprawie unieważnienia Przetargu zgodnie z art. 62 k.p.a., gdyż w sprawach w których prawa lub obowiązki stron wnikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej można wszcząć i prowadzić jedno postępowania dotyczące więcej niż jednej strony. Niewątpliwie stronami postępowania w przedmiocie unieważnienia przetargu są wszyscy uczestnicy tego przetargu, a nie tylko strony, które złożyły stosowny wniosek o jego unieważnienie.

Wnioski o unieważnienie przetargu złożyły trzy podmioty T., O., I., i to właśnie te wnioski zakreśliły zakres postępowania w niniejszej sprawie.

Tym samym, należy zgodzić się z WSA, że rozstrzygniecie zapadłe w niniejszej sprawie w decyzji organu I instancji z dnia 4 sierpnia 2017 r. jest rozstrzygnięciem pełnym, gdyż organ wyraźnie wskazuje, że unieważnia przetarg, więc sprawa została rozstrzygnięta w całym zakresie, ponieważ przedmiotem postępowania było rozstrzygniecie wniosków o unieważnienie przetargu, w których to wnioskach podmioty T., O., I., domagały się właśnie takiego rozstrzygnięcia.

Prezes UKE prowadził jedną sprawę zainicjowana trzema wnioskami. W związku z powyższym wydając rozstrzygniecie o unieważnieniu przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości, z których każda objęła 49 dupleksowych kanałów radiowych z odstępem dupleksowym 95 MHz, z zakresu 1710-1730 MHz i 1805 - 1825 MHz, na obszarze całego kraju, do wykorzystywania w publicznej sieci telekomunikacyjnej na okres do dnia 31 grudnia 2022 r., organ zobowiązany był rozstrzygnąć wszystkie zarzuty podnoszone przez strony postępowania we wnioskach o unieważnienie. Nie oznacza to jednak zdaniem Sądu obowiązku oddalania w sentencji decyzji poszczególnych zarzutów stawianych przez podmioty inicjujące to postępowania, w sytuacji gdy jeden ze stawianych zarzutów jest słuszny i prowadzi do unieważnienia przetargu. Natomiast obowiązkiem organu było odniesienie się do poszczególnych zarzutów podnoszonych przez strony postępowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazanie, czy zarzuty te zasługują na uwzględnienie.

Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, że wskazanie w osnowie decyzji podmiotów, które zaskarżyły dany akt jest elementem niezbędnym każdej decyzji, jednak wbrew twierdzeniom P. samo ich wymienienie nie determinuje obowiązku rozstrzygnięcia każdego z zarzutów zaskarżenia w sentencji decyzji, gdyż w sytuacji, gdy nawet tylko jeden z zarzutów determinuje unieważnienie przetargu, przetarg i tak zostanie unieważniony. Wobec powyższego argument P. o "rozdźwięku" pomiędzy sentencją a uzasadnieniem zaskarżonej decyzji należy uznać za chybiony.

Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Powyższe względy nie pozwalają również uznać, że zaskarżonym wyrokiem naruszony został art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie wskazanego przepisu może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć Sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09 oraz wyroki NSA: z 28 września 2010r., sygn. akt I OSK 1605/09, z 19 marca 2012r., sygn. akt. II GSK 85/11; z 9 czerwca 2017r., sygn. akt II GSK 502/17). Oznacza to, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z 12 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2338/13). Nadto wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie do takiego uchybienia, które musiałoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, nie doszło. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego Sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia. Za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie nie może zaś zwalczać stanowiska sądu I instancji co do wykładni bądź stosowania prawa.

Braku jest również podstaw przypisania Sądowi I instancji zarzucenia naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób wskazywany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej spółki P. tj. w związku z nieuwzględnieniem podnoszonej przez skarżącą spółkę kwestii wewnętrznej sprzeczności decyzji organ I instancji i decyzji organu II instancji. Zwłaszcza, gdy w relacji do znaczenia konsekwencji wynikających z kreowanego na gruncie art. 133 § 1 p.p.s.a. i adresowanego do sądu administracyjnego obowiązku orzekania na podstawie akt sprawy stwierdzić, że jego naruszenie może stanowić usprawiedliwioną podstawą skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania przez poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym wydaniem (podjęciem) kontrolowanego aktu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1645/09; 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 67/13). Trzeba również podkreślić - co nie mniej istotne - że należy odróżniać sytuację polegającą na przeprowadzeniu kontroli legalności działania administracji publicznej na podstawie innego materiały niż akta sprawy (lub w oderwaniu od nich, czy też z przekroczeniem wyznaczonych nimi granic) od sytuacji polegającej na przeprowadzeniu tej kontroli na podstawie akt sprawy z przyjęciem innej oceny materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, niż proponowana, czy też prezentowana przez stronę skarżącą. Dlatego też, zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie staniu faktycznego, ani też kwestionowaniu wniosków wyprowadzanych na podstawie akt sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 21 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1888/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18).

W ramach zaś zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można zaś skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ.

Skarżąca kasacyjnie spółka P. podnosi zarzuty naruszenia odnoszące się do działań (czy też zaniechań) związanych z doręczaniem przesyłek jednej ze stron postępowania administracyjnego - spółce I. oraz doręczenia tej spółce przesyłki sądowej zawierającej zawiadomienie o rozprawie w dniu 20 września 2018 r., jak również odpisu skargi P. i odpowiedzi Prezesa UKE na skargę. Kasator stwierdza, iż organ nie podjął jakichkolwiek czynności mających na celu ustalenie, czy rzeczony podmiot nadal istnieje oraz czy ma siedzibę pod wskazanym adresem. Ponadto, wskazano, iż ocena skuteczności doręczenia I. korespondencji w toku postępowania administracyjnego powinna być dokonana w oparciu o przepisy prawa niemieckiego, które są właściwe, ze względu na siedzibę tej spółki.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego są to zarzuty niezasadne. Na wstępie wskazać należy, iż prawidłowo Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie I. nie zgłaszała żadnych reklamacji w zakresie doręczania jej korespondencji w sprawie, a ponadto zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z żądaniem I., a więc choć doszło do w dwóch przypadkach do zwrotu korespondencji kierowanej do I. z adnotacją "Inconnu/ Adresse insuffisante" ("Nieznany/adres niewystarczający" - pisma o numerach: DZC.WAP.5131.8.2016.31 oraz DZC.WAP.5131.8.2016.36). Nie są to ostatnie pisma w sprawie. Co więcej okoliczności kierowanej korespondencji do I. wskazują, że Prezes UKE był uprawniony do przyjęcia, że adres I. jest prawidłowy. Podkreślenia wymaga, że korespondencja kierowana do I. przez organ pod ten sam adres zarówno przed jak i po wysłaniu wspomnianych powyżej pism była odbierana przez I. lub korespondencja wracała do Prezesa UKE z adnotacją "odmowa". Zatem korespondencja do I. była odbierana albo można przyjąć, że doręczenie nastąpiło poprzez przyjęcie fikcji doręczenia.

Stwierdzić również trzeba, że po wpłynięciu skarg kasacyjnych korespondencja w toku postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (np. w 2022 r.) była kierowana do spółki I. na adres znajdujący się w aktach spraw (ten sam adres na jaki wysyłał korespondencję organ i WSA) i część korespondencji została przez ww. podmiot odebrana. Wydaje się zatem oczywistym, że adres w Niemczech był i jest adresem właściwym.

Odnosząc się natomiast do kwestii prawidłowości doręczenia przesyłek spółce I. w Niemczech, stwierdzić należy, że jest rzeczą oczywistą, iż stosowanie prawa polskiego jest możliwe tylko na terenie Państwa Polskiego. Podkreślić przy tym wypada, iż zarówno w prawie polskim, jak i prawie Unii Europejskiej nie istnieje żadna regulacja prawna dotycząca trybu doręczeń przesyłek pocztowych w postępowaniu administracyjnym.

Trafnie zatem przyjął Sąd Wojewódzki, że dla oceny doręczenia przesyłki skierowanej do skarżącego na jego adres do korespondencji w Niemczech a więc w państwie członkowskim Unii Europejskiej i konieczne było odwołanie się do regulacji Regulaminu poczty listowej Światowego Związku Pocztowego sporządzony w Bernie dnia 28 stycznia 2005 r. (Dz. U. z 2007 r., nr 108, poz. 744).

Z postanowień zaś zawartych w szczególności w art. RL 137 ust. 3 pkt 3.1 Regulaminu wynikało, że gdy potwierdzenia odbioru przesyłki nie mógł podpisać adresat to było możliwe podpisanie go przez inną osobę do tego upoważnioną na mocy przepisów kraju przeznaczenia. Zgodnie zaś z RL 147 ust. 5 pkt 5.1, z zastrzeżeniem przepisów kraju przeznaczenia, przesyłki niedoręczalne winny być zwrócone do administracji pocztowej kraju nadania, której znaki opłaty znajdują się na przesyłce. Po myśli natomiast pkt 4.4 Ogólnych warunków Poczty Niemieckiej, określających zasady doręczania listów (Allgemeine Geschaftsbedingungen der Deutschen Post AG – Brief Natonal), przechowywanie przesyłek niedostarczonych winno trwać siedem dni roboczych (w tym soboty), począwszy od następnego dnia po próbie pierwszej dostawy, do odbioru przez odbiorcę. Istotne przy tym w tym przypadku było, że przepisy niemieckie nie przewidywały doręczania adresatowi powtórnego zawiadomienia.

Wobec jednoznacznie brzmiących zapisów na wskazanych przesyłkach, że adresat nie podjął przesyłki, brak jest uzasadnionych podstaw do kwestionowania czynności wykonanych przy doręczeniu na terenie Niemiec jako niezgodnych z prawem niemieckim. Nieodebranie pisma na zasadach określonych w przepisach prawa niemieckiego nie może być traktowane jako nieważne na gruncie prawa polskiego.

Skoro zaś, oceniając sposób doręczenia przesyłek spółce I., Sąd I instancji oceny tej dokonywał, odnosząc się do treści regulacji prawnych, zawartych w m. in. w/w Regulaminie, który Rzeczypospolita Polska podpisała, to nie można było zasadnie twierdzić, że Sąd I instancji nie badał kwestii doręczaniem przesyłek w toku postępowania administracyjnego uczestnikom postępowania mających swoją siedzibę w innym kraju Unii Europejskiej.

W rezultacie więc, biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjne nie była usprawiedliwiona i - z mocy art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).