Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 814/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 9
journal: Dz.U. 2007 nr 245 poz 1810
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób  niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta T. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis na kwotę [...] zł. Wskazał,

że wydatek został poniesiony w dniu [...] r., a pomoc została przeznaczona na polepszenie warunków pracy zatrudnionych osób niepełnosprawnych, tj. na wyposażenie ich stanowisk pracy w drukarkę fleksograficzną oraz przekrawacz. Jednocześnie podkreślił, że wydatkowane środki w wysokości [...] zł znajdujące się na ZFRON pochodziły ze zwolnień podatkowych (podatek od nieruchomości). Ponadto wyjaśnił, że maszyny zostały wcześniej zakupione do celów prywatnych, a w momencie zakupu nie było planowane przekazanie ich na majątek trwały PPUH "P.".

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. odmówił stronie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w kwocie [...] zł. Organ stwierdził, że zakup składników majątkowych na majątek osobisty, a następnie przekazanie ich na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do przekazania

w zamian środków pieniężnych na majątek prywatny.

W związku z powyższym, przekazanie środków finansowych z wyodrębnionego rachunku bankowego ZFRON na konto osobiste wnioskodawcy nie stanowi wydatku pozwalającego na zakwalifikowanie go do pomocy de minimis, w rozumieniu § 9 ust. 2a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

W złożonym zażaleniu strona podniosła, że zaświadczenie zostało wydane niezgodnie z wnioskiem, albowiem prośba dotyczyła kwoty [...] zł znajdującej się na ZFRON i pochodzącej ze zwolnień podatkowych w podatku od nieruchomości, a nie kwoty [...] zł pochodzącej w części z zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Odnosząc się do kwestii braku faktur podatnik wyjaśnił, że możliwe jest wprowadzanie do majątku firmy składników majątku nabytych i użytkowanych uprzednio przez podatnika do celów prywatnych np. maszyn czy urządzeń. W takiej sytuacji w celu udokumentowania przekazania środka trwałego na potrzeby prowadzonej działalności podatnik zobowiązany jest sporządzić odpowiedni dokument. Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa, poprzez błędną interpretację przepisu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, albowiem § 9 ust. 2a ww. rozporządzenia nie istnieje.

Rozpoznając wniesione zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że w odniesieniu do wydatków poniesionych od dnia 22 lipca 2009 r., nie uznaje się za dokonanie z ZFRON wydatku, który został sfinansowany ze środków niezgromadzonych na rachunku ZFRON, a następnie był zrefundowany ze środków ZFRON. Od tego dnia zaczął bowiem obowiązywać dodany do § 9 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych ust. 2a, zgodnie z którym, nie uznaje się za dokonanie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji, wydatku, który został sfinansowany ze środków innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a następnie zrefundowany ze środków tego funduszu. Zatem do czasu zmiany wprowadzonej w powołanym rozporządzeniu z dnia 19 grudnia 2007 r., przepisy prawa nie wskazywały sposobu przekazania środków pieniężnych. Oznacza to, iż do dnia 22 lipca 2009 r., przedsiębiorca prowadzący ZPCH mógł pokryć wydatek najpierw ze środków zgromadzonych na koncie obrotowym - podstawowym firmy, a następnie dokonać ich rekompensaty z konta prowadzonego na potrzeby ZFRON.

Mając na uwadze powyższą argumentację organ stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia zarzut zażalenia dotyczący nieistnienia przepisu § 9 ust. 2a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy wymienione wyżej środki trwałe zostały zakupione niejako prywatnie przez pracodawcę ZPCH a następnie, po ponad roku, przekazane na wyposażenie nowych stanowisk pracy dla osób niepełnosprawnych. Sporną kwestią jest to, czy wydatek poniesiony w dniu 27 grudnia 2010 r. ze środków ZFRON jest sfinansowaniem zakupu tych środków, czy ich zrefundowaniem. "Refundacja", w ocenie organu, polega na "przekwalifikowaniu" środków ZFRON na środki własne, a to nie jest przewidziane w katalogu sposobów wydatkowania tych środków. Pomoc de minimis może być udzielona wyłącznie w przypadku ponoszenia wydatków z ZFRON. W sytuacji, gdy pracodawca płaci za wydatek środkami z rachunku bieżącego lub innych źródeł, a następnie refunduje tę kwotę z rachunku ZFRON, to w ocenie organu, wydatek ten nie został poniesiony ze środków ZFRON. Zdaniem Kolegium, przy przekazaniu majątku prywatnego na majątek firmowy nie ma podstaw prawnych refundacji poniesionych wydatków z konta firmowego na konto osobiste.

W przypadku przekazania majątku prywatnego na majątek firmowy nie powstaje bowiem zobowiązanie przedsiębiorstwa osoby fizycznej wobec niego samego jako osoby prywatnej, co uzasadniałoby przekazanie na jego rzecz środków finansowych. Przekazanie majątku na rzecz prowadzonej działalności w przypadku przedsiębiorcy, jako osoby fizycznej ze swojej istoty jest nieodpłatne. Tym samym w niniejszym przypadku brak było podstaw do powtórnego zakupu środków trwałych z rachunku ZFRON.

Odnosząc się do zarzutu wydania zaświadczenia niezgodnie z kwotą wskazaną we wniosku organ stwierdził, że wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem ma znaczenie w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia, gdyż w takim przypadku wnioskodawcy nie przysługuje zażalenie. W ocenie Kolegium, w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy, że operacja finansowa dokonana przez wnioskodawcę nie kwalifikuje się jako pomoc de minimis, co daje podstawę do odmowy wydania zaświadczenia, kwestia innej kwoty pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wydanemu postanowieniu zarzucił naruszenie § 9 ust. 2a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz naruszenie prawa poprzez błędną interpretację pojęcia "sfinansowany" utożsamianą z pojęciem "zakupiony", co doprowadziło do niewydania zaświadczenia o skorzystaniu z pomocy de minimis. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu strona podniosła, że organ nie zrozumiał zaistniałego stanu faktycznego, że maszyny, które zostały przekazane na wyposażenie nowych stanowisk pracy dla osób niepełnosprawnych, wcześniej zostały zakupione przeze stronę jako osobę prywatną w zupełnie innym celu. Skarżący podniósł, że w momencie dokonywania zakupu tych maszyn, nie były one przydatne w firmie PPUH "P." i nie było planowane ich wykorzystanie w tej firmie. Wyjaśnił, że podjął decyzje o zakupie tych maszyn jako inwestycji długoterminowej i w przyszłości odsprzedania tych maszyn innej firmie. Mając jednak na uwadze dobro osób niepełnosprawnych, które utraciły zdolność do wykonywania zatrudnienia na dotychczasowych stanowiskach pracy i chcąc uniknąć ich ewentualnego zwolnienia z pracy, podjął decyzję, że maszyny wykorzystane zostaną na polepszenie warunków pracy osób niepełnosprawnych i utrzymanie ich zatrudnienia. Decyzja o przekazaniu maszyn do PPUH "P." uzasadniona była również nowelizacją ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którą środki znajdujące się na ZFRON powinny zostać wydatkowane do końca 2011 r.

Odnosząc się do § 9 ust. 2a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej

z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych skarżący podniósł, że przedmiotowe maszyny zostały sfinansowane ze środków zgromadzonych na rachunku, o czym świadczy kopia przelewu, jaki dostarczony został organowi. Ponadto, zwrócił uwagę, że użyte w rozporządzeniu stwierdzenie "sfinansowane" nie jest tożsame z pojęciem "zakupione", bo tylko w tym drugim przypadku konieczna byłaby faktura. Zdaniem strony, w rozporządzeniu świadomie ustawodawca użył stwierdzenia "sfinansowane", zamiast "zakupione", albowiem w praktyce często stosowane jest przekazanie środków trwałych, zamiast ich zakupu. Ponadto, użycie stwierdzenia "sfinansowane" poszerza katalog możliwych do wydatkowania ze środków funduszu rehabilitacji wydatków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] r. skarżący zwrócił się do organu podatkowego o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis. Wskazał, że

w dniu [...] r. zostały przekazane środki finansowe z wyodrębnionego rachunku bankowego zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej zfron) prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, na jego konto osobiste.

Ze środków tych skarżący dokonał zakupu dla celów prywatnych dwóch maszyn: przekrawacza oraz drukarki fleksograficznej. Następnie, po ponad roku, przekazał te maszyny na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności gospodarzącej, tj. na polepszenie warunków pracy sześciu zatrudnionych osób niepełnosprawnych. Według skarżącego stanowi to realizację postanowień zawartych w § 2 pkt 12 lit. f) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810).

Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie mają przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) powoływanej dalej jako "ustawa

o rehabilitacji", a także przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (powoływanego dalej jako "rozporządzenie MPiPS").

Stosownie do art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Fundusz ten tworzony jest ze środków pochodzących z różnych źródeł, w szczególności ze środków, o których mowa w art. 26a ust. 5 pkt 2 oraz w art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy rehabilitacyjnej. W przeważającej mierze będą to środki pochodzące z licznych zwolnień i ulg podatkowych ustanowionych dla zakładów pracy chronionej. Nadto z przepisów wynika, że pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany do prowadzenia ewidencji środków funduszu i prowadzenia rachunku bankowego środków tego funduszu.

Rodzaje wydatków, na jakie mogą być przeznaczane środki zfron zostały wyszczególnione w § 2 ust. 1 rozporządzenia MPiPS. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia MPiPS, określone rodzaje wydatków - w tym m.in. te, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f), o ile nie stanowią pomocy dla osób niepełnosprawnych, stanowią pomoc de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis.

Należy zaznaczyć, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia MPiPS warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. W myśl natomiast § 9 ust. 2 rozporządzenia MPiPS w celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania.

Podkreślenia wymaga, że do dnia 22 lipca 2009 r. nie istniała regulacja zakazująca wprost pokrywania wydatków poczynionych na wskazany w przepisach cel z innych rachunków bankowych niż rachunek zfron. Przepisy prawa nie wskazywały sposobu przekazania środków pieniężnych, a jedynie rodzaj wydatków, na jakie środki funduszu mogły (i powinny) być przeznaczone (np. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2009 r., II FSK 1072/08, wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2010 r., II FSK 2098/08).

Dopiero przepisem § 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 107, poz. 891) do § 9 dodano ust. 2a obowiązujący od dnia 22 lipca 2009 r. w następującym brzmieniu: "Nie uznaje się za dokonanie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji wydatku, który został sfinansowany ze środków innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a następnie zrefundowany ze środków tego funduszu".

W świetle powyższych regulacji dla zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis spełniona musi być przesłanka pokrycia wydatków na cele wskazane w rozporządzeniu MPiPS ze środków zfron. Innymi słowy, z pomocą publiczną mamy do czynienia wyłącznie w razie wydatkowania środków publicznych zgromadzonych na rachunku zfron na w cele, które nie przysparzają korzyści wyłącznie osobie niepełnosprawnej. Istotne jest więc źródło finansowania wydatków.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wydatkował na zakup maszyn środki własne (tj. znajdujące się na jego koncie osobistym), a nie środki publiczne zgromadzone na rachunku zfron. Zakupu tego dokonał na cele prywatne. Następnie nieodpłatnie przekazał nabyte maszyny z majątku prywatnego do majątku swojej firmy.

W takiej sytuacji warunek dokonania wydatków ze środków zfron nie został spełniony. Przeciwne stanowisko skarżącego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawnych. Zasadnie zatem organy podatkowe odmówiły skarżącemu wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis.

Wyroki NSA, na które skarżący powołuje się w skardze (II GSK 348/09 oraz II FSK 1949/08) zostały wydanie w stanie prawnym obowiązującym do dnia 22 lipca 2009 r. i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.

L. Kleczkowski M. Łent I. Najda – Ossowska