Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 819/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 7, 77, 80, 81a § 1, art. 107
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. w Radomiu przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w R. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej jako: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania K. P. od decyzji Starosty R. z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty nr [...] wydanego K. P. przez Starostę Z. do wykonywania badań technicznych pojazdów – orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Powyższą decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Starosty R. przez Naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w R. cofnięto Panu K. P. imienne uprawnienie diagnosty nr [...], wydane przez Starostę Z. w dniu [...] grudnia 2004 r. do wykonywania badań technicznych pojazdów. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynął wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w R. z dnia [...] grudnia 2016 r., dotyczący cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, diagnoście Panu K. P., nr uprawnienia [...].

Wniosek ten został przekazany właściwemu miejscowo ze względu na miejsce zamieszkania strony Staroście R. Do wniosku załączono poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt. [...] oraz wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...]. Z wniosku prokuratora, jak i przekazanych wyżej wyroków wynika, że Pan K. P. został uznany za winnego tego, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów "[...]" poświadczył nieprawdę co do badania technicznego samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] w ten sposób, że nie wykonując żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego, dokonał wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym wymienionego wyżej pojazdu i przyjął kwotę [...] zł tj. przestępstwo

z art. 271 § 1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk.

Ww. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Starosta R. orzekł o cofnięciu K. P. uprawnień diagnosty. W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie potwierdza winę K. P. i jest wystarczający do podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnosty do przeprowadzania badań technicznych pojazdów. Bezsporny jest bowiem fakt, że K. P. dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 85 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruch drogowym, co potwierdza przede wszystkim wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] grudnia 2016 r., utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2016 r., uznający K. P. winnym popełnienia przestępstwa, polegającego na odstąpieniu jako diagnosta od przeprowadzenia badania stanu technicznego pojazdu i jednocześnie poświadczeniu nieprawdy o przeprowadzeniu takiego badania, poprzez uczynienie w dowodzie rejestracyjnym pojazdu wpisu o przeprowadzeniu badania.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił szczegółowo w uzasadnieniu decyzji podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo

o ruchu drogowym wskazując jednocześnie, że niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnienia diagnosty. Podkreślił też, że organ administracji publicznej ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienie, jeżeli stwierdzi choćby jedno uchybienie określone w art. 84 ust. 3 ustawy. Organ nie ma możliwości miarkowania konsekwencji, co potwierdza liczne orzecznictwo sądów administracyjnych.

Od decyzji tej, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołał się Pan K. P., reprezentowany przez adwokata zarzucając decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy podane przesłanki w sprawie nie występują,

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80, 81a § 1 k.p.a.

3) błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził do naruszenia prawa materialnego tj. art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegający na uznaniu, że diagnosta K. P. nie wykonał badania technicznego pojazdu [...], na skutek czego zachodzą przesłanki do cofnięcia mu uprawnień diagnosty. Gdyby prawidłowo oceniono materiał dowody należałoby uznać, że nie ma wystarczających przesłanek do przyjęcia, że do takiego badania nie doszło.

Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uznanie, że

w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki do cofnięcia mu uprawnienia diagnosty.

SKO w R. wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty R. Uzasadniając Kolegium przytoczyło brzmienie art. 84 ust. 1 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej jako: "P.r.d."). Wyjaśniło, że art. 83 ustawy obowiązuje obecnie w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.

z 2004 r., nr 173, poz. 1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r. A zatem przepis art. 83 ust. 6 tej ustawy jest przepisem nieistniejącym w obowiązującym stanie prawnym. Brzmienie powyższego przepisu prawa nie wyklucza, aby uprawniony organ stwierdzał istnienie powyższych przewinień diagnostów także na podstawie kontroli, ale kontroli dokonywanych na podstawie art. 86b ust. 2 ustawy, tj. w ramach sprawowanego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów. Nie jest to jednak warunek niezbędny do cofnięcia uprawnień diagnoście w analizowanym przypadku.

Kolegium wskazało, iż w świetle uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. II GPS 2/11, sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. ustawy nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej

w tym przepisie.

Organ odwoławczy zauważył, iż istota problemu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy ustalenia zawarte w wyroku sądu wiążą organ administracji publicznej. Podkreślił, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się jednoznacznie, że okoliczności potwierdzone wyrokiem sądu należy uznać za udowodnione. Należy zatem przyjąć, że ustalenia co do faktów zawarte w sentencji wyroku sądu, nie są przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie. Są wiążące dla organu administracji publicznej i nie podlegają weryfikacji. Taki pogląd zapobiega funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych.

W tym względzie na uwagę zasługuje art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, wiążą sąd administracyjny. Rozwiązanie to eliminuje potrzebę prowadzenia podwójnego postępowania dowodowego dla ustalenia tych samych faktów w różnych postępowaniach, tj. sądowym w sprawie karnej i administracyjnym. Skoro zatem ustalenia sądu karnego są wiążące dla sądów administracyjnych, to tym samym są wiążące dla organów administracji publicznej. Oczywiście chodzi tu wyłącznie

o ustalenia wyroku karnego z punktu widzenia postępowania przed organami administracji publicznej.

Zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że skazanie K. P. za przestępstwo poświadczenia nieprawdy co do badania technicznego pojazdu, którego nie wykonał, poprzez nie wykonanie żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego i dokonanie wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu, dotyczy okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia postępowania administracyjnego o cofnięcie uprawnień diagnosty.

Organ odwoławczy wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że skazanie K. P. za przestępstwo poświadczenia nieprawdy, co do badania technicznego pojazdu, którego nie wykonał, poprzez nie wykonanie żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego i dokonanie wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu, dotyczy okoliczności faktycznych, istotnych z punktu widzenia postępowania administracyjnego o cofnięcie uprawnień diagnosty.

Należy również podnieść, że niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta ponosi również odpowiedzialność administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty, ponieważ organ administracji publicznej sam to prawo nadaje, co wywołuje szerszy skutek. A zatem skutki rozstrzygnięć sądu powszechnego i organu administracyjnego są różne.

W ocenie Kolegium K. P. dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy. Ujawnione to zostało przez organy ścigania i potwierdzone wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w R., [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...], który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R., V Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...].

Skargę na ww. decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, z zachowaniem ustawowo przewidzianego terminu, wniósł K. P. (dalej jako: "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj.:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 84 ust. 3 ustawy

z dnia 20 czerwca 1971 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie, podczas gdy podane przesłanki w powyższej sprawie nie występują, a ponadto przepis ten, w zakresie, w jakim nie miarkuje sankcji, jest sprzeczny z Konstytucją, a w szczególności z zasadą proporcjonalności, rozumianą jako zachowanie rozsądnej równowagi między spodziewanymi korzyściami uzasadniającymi podjęcie działania, a wynikającymi z niego dolegliwościami i obciążeniami dla jednostki oraz z zasadą zaufania obywatela do państwa, wyartykułowanego w art. 31 ust. 3 Konstytucji, w powiązaniu z jej art. 2;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80, 81a § 1 k.p.a. poprzez:

a) nie przeprowadzenia postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy

w szczególności poprzez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania

w charakterze świadka S., który był na stacji diagnostycznej pojazdem, którego badań rzekomo nie wykonał diagnosta, w sytuacji gdy mogły mieć one istotne informacje w zakresie czynności, jakie faktycznie diagnosta przeprowadził, które to okoliczności mogły nie wyjść na jaw w trakcie postępowania karnego i posłużenie się protokołem przesłuchania świadka z innego postępowania prowadzonego przez inny organ wobec innego diagnosty, przez co takim zachowaniem zarówno pozbawiono stronę czynnego udziału w sprawie i możliwości zadawania pytań świadkowi w szczególności gdyż jak wynika z zebranego materiału dowodowego jego zeznania ewaluowały w trakcie zarówno postępowania karnego, jak i postępowania administracyjnego, a to właśnie w oparciu o jego treść organ ustalił stan faktyczny sprawy;

b) poprzez tłumaczenie wszystkich ustalonych niejasności co do stanu faktycznego na niekorzyść strony, w szczególności że wersja wydarzeń przedstawiana świadkowi S. przez przesłuchującego go Pracownika Biura Kontroli Urzędu Miasta w R. nie jest wiarygodna w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy ja najbardziej wskazuję, że przebieg zdarzeń w dniu [...] sierpnia 2011 r. właśnie tak wyglądał;

3) błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził do naruszenia prawa materialnego tj. art. art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, polegający na uznaniu, że diagnosta K. P. nie wykonał badania technicznego pojazdu [...], w skutek czego zachodzą przesłanki do cofnięcia mu uprawnień diagnosty, w stacji gdyby prawidłowo oceniono materiał dowodowy, w szczególności płytę zawierającą nagranie sporządzone przez policję jak i zeznania świadka pana S. zarówno w sprawie karnej jak i w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego wobec innego diagnosty wraz z wyjaśnieniami K. P. i A. K. złożonymi w sprawie karnej, jak i w swojej sprawie administracyjnej należałoby uznać, że nie ma wystarczających przesłanek aby uznać, że do takiego badania nie doszło.

Na podstawie ww. zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji

w granicach określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem sporu jest zasadność cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.). Stosownie do art. 84 ust. 1 P.r.d. badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Zgodnie zaś z art. 84 ust. 3 P.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że zawarte w nim sformułowanie, iż uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę (por. wyroki NSA z 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11 i z 27 czerwca 2012 r., II GSK 619/11, dostępne - jak wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednolicie przyjmuje się ponadto, że w razie ustalenia, iż okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Na odpowiedzialność wynikającą z przepisu art. 84 ust. 3 P.r.d. nie mają także wpływu intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę oraz jego wina (por. wyroki NSA z 25 lutego 2015 r., II GSK 46/14 i z 12 kwietnia 2013 r., II GSK 60/12 oraz z 12 stycznia 2012 r., II GSK 1395/10).

Sąd zauważa także, iż wykładnia art. 84 ust. 3 P.r.d. wywoływała wątpliwości, które ostatecznie zostały wyjaśnione przez uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt II GPS 2/11 (opubl. ONSAiWSA 2012, z. 3, poz. 37). Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej uchwale stanowisko, że: "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie". NSA w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że Starosta stosownie do treści art. 84 ust. 2 P.r.d. wydaje uprawnienia do wykonywania badań technicznych, po spełnieniu określonych warunków, a w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. ustawodawca zobligował starostę do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 (obecnie art. 83b ust. 2 pkt 1) stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Wobec tego, w ocenie NSA, brak jest normatywnych przesłanek do przyjęcia, że kontrola przeprowadzona w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt 1 P.r.d. jest elementem nadzoru nad uprawnionymi diagnostami. Uprawnienia nadzorcze

w stosunku do diagnostów określa bowiem art. 84 ust. 2 i 3 P.r.d., a elementami tego nadzoru są: nadawanie uprawnień do wykonywania badań technicznych i cofnięcie nadanych uprawnień.

W rezultacie NSA stwierdził, że brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień w sytuacji, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokumentu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałoby, iż art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów.

Dalej NSA w uchwale dodał, że zakładając racjonalność ustawodawcy brak jest argumentów dla wykazania, że tylko w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście z powodów określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. zostało wszczęte w "wyniku przeprowadzonej kontroli", wobec diagnosty można zastosować sankcje administracyjnoprawne i karnoprawne. Natomiast nieujawnienie fałszu intelektualnego "w wyniku kontroli" znosi sankcję administracyjną. "Wynik kontroli", o którym mowa w tym przepisie, nie stanowi bowiem przesłanki zastosowania sankcji, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień.

Zasadniczą kwestią w tego typu sprawach jest zatem stwierdzenie stanu rzeczy polegającego na poświadczeniu nieprawdy tj. wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, bez względu na to, czy miało to miejsce w wyniku kontroli, czy też w innym trybie. Takie stanowisko od daty wydania uchwały jest nadal aktualne, co potwierdza liczne orzecznictwo m.in. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1225/17, w którym wskazano, że prawomocny wyrok karny, którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 prawa o ruchu drogowym, opublikowany w bazie LEX nr 2353828).

Ponadto w wyroku NSA z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 3104/15 potwierdzono już ugruntowane stanowiska sądów administracyjnych, iż "odpowiedzialność wynikająca z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawa o ruchu drogowym ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost jego treść: uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawo o ruchu drogowym. Okolicznością wymienioną w punkcie 2 tego przepisu jest wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Organ nie ma więc swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień, gdy zaistnieją okoliczności, o których mowa w ww. przepisie. Ponadto art. 84 ust. 3 pkt 2 prawa o ruchu drogowym nie daje organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również przyczyny na skutek których zdaniem diagnosty doszło do stwierdzonych uchybień, nie mogą być brane pod uwagę" (opublikowany w bazie LEX nr 2358646).

Brzmienie www. przepisu, który wskazuje, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawo o ruchu drogowym oznacza, iż decyzja wydana w tym przedmiocie ma charakter związany, a cofnięcie uprawnień jest niezależne o odpowiedzialności karnej. W wyroku z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 1099/15 NSA wskazało, iż ww. przepis "ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej" (opublikowany w bazie LEX nr 2228108).

W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że skarżący, w drodze odrębnego postępowania karnego, wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2016 r. sygn. akt [...], został uznany za winnego tego, że w dniu [...] sierpnia 2011 r.

w R., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów "[...]" poświadczył nieprawdę, co do badania technicznego samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] w ten sposób, że nie wykonując żadnych czynności przewidzianych dla okresowego badania technicznego, dokonał wpisu o badaniu technicznym w dowodzie rejestracyjnym ww. pojazdu i przyjął kwotę [...] zł, tj. przestępstwa z art. 271 § 1kk w zb. z art. 271 § 3kk. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...].

W ocenie Sądu prawidłowo zatem organy rozstrzygające sprawę uznały, iż skarżący dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., gdyż został skazany za przestępstwo poświadczenia nieprawdy, co do badania technicznego pojazdu, co wypełnia znamiona przestępstwa z art. 271 k.k. w zb. z art. 271 § 3 kk. Sąd zauważa także, iż ustalenia co do faktów zawarte w sentencji prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, są wiążące dla organu administracji publicznej i nie podlegają weryfikacji.

W związku z powyższym należy uznać zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. [...] sierpnia 2017 r. za zgodną z prawem materialnym. Nie doszło zatem do naruszenia przepisu art. 84 ust. 3 P.r.d.

W ocenie Sądu organy administracji w niniejszej sprawie wyczerpująco

i wszechstronnie ustaliły stan faktyczny oraz nie naruszyły przepisów postępowania,

a mianowicie art. 7, 77, 80 i 81a § 1 k.p.a., bowiem dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym w postaci prawomocnego wyroku skazującego, a ewentualne inne dowody nie mogły podważać ustaleń wynikających z tego wyroku. Poza tym zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom art. 107 k.p.a.

Stąd jako niezasadne zostały zakwalifikowane zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.