Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1832/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] marca 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. A. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. A. od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] sierpnia 2007 r. Komendant Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. A. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich z uwagi na uzyskaną informację, że przeciwko stronie jest prowadzone postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 k.k.

W trakcie prowadzonego postępowania organ uzyskał opinię o stronie w miejscu jej zamieszkania, informację z Krajowego Rejestru Karnego, odpis aktu oskarżenia o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., a następnie odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Karny z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzającego postępowanie karne wobec R. A. o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k. na okres próby jednego roku oraz orzekający wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł na rzecz [...].

R. A. oskarżony był o to, że [...].

Pełnomocnik R. A. w toku postępowania przedłożył opinię o stronie wystawioną przez jego pracodawcę oraz dwie opinie łowczych z koła łowieckiego "[...]".

Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Policji cofnął R. A. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że z wyroku Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Karny warunkowo umarzającego postępowanie karne wynika, iż strona dopuściła się zarzucanego jej czynu z art. 286 § 1 i 3 k.k. tj. przestępstwa przeciwko mieniu. Strona należy więc do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przepisie tym określone są bowiem wprost konkretne okoliczności, których wystąpienie uzasadnia przedmiotową obawę. Należy do nich między innymi popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Warunkowe umorzenie postępowania karnego prowadzonego przeciwko R. A. jest więc – na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji – okolicznością obligującą Komendanta Policji do cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską.

W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Komendanta Głównego Policji pełnomocnik R. A. zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, a także przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a.

W jego ocenie organ I instancji błędnie przyjął, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne przeciwko stronie jest tożsamy z wyrokiem skazującym. Na poparcie tego twierdzenia powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Zarzucił, że organ I instancji nie zbadał czy istnieje przesłanka obawy użycia przez jego mocodawcę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołał się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1735/06. Podkreślił ponadto, że w dniu wydania decyzji R. A. nie był ani osobą skazaną, ani nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne. W kwestii naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w jego ocenie, organ rozstrzygając przedmiotową sprawę błędnie przyjął, że regulacja ta obliguje go do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku, gdy posiadacz broni należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Według pełnomocnika w toku postępowania przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż Komendant Policji zaniechał obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się w ogóle do dowodów z dokumentów przedstawionych w toku postępowania przez stronę.

R. A. w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2008 r. skierowanym do organu odwoławczego przedstawił okoliczności, w jakich doszło do popełnienia przez niego czynu z art. 286 § 1 i 3 k.k.

Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Policji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń, zalicza się do osób, o których mowa w tym przepisie obowiązkiem właściwego organu Policji jest cofnięcie tej osobie pozwolenia. Ustawodawca w przepisie tym wymienił przykładowo katalog okoliczności dających podstawę do uznania osoby posiadającej lub ubiegającej się o pozwolenie na broń za osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek jest skazanie lub toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, a więc takie, którego dopuścił się R. A. Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie sąd karny warunkowo umorzył postępowanie wyznaczając okres próby jednego roku, ale fakt popełnienia przestępstwa nie budzi w świetle wyroku sądowego żadnej wątpliwości. Warunkowe umorzenie postępowania karnego o czyn z art. 286 § 1 k.k., nie oznacza bowiem, iż R. A. tego czynu nie popełnił. Zastosowanie tej instytucji prawa karnego jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Dlatego obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest w pełni uzasadniona także, gdy postępowanie karne wobec posiadacza broni o taki czyn, z którego rodzaju sam ustawodawca ją wywodzi, zostanie warunkowo umorzone. Ustalony stan faktyczny i prawny sprawy obliguje zatem organy Policji do cofnięcia stronie pozwolenia na broń. Na tę ocenę nie ma natomiast wpływu okoliczność, że stawiane w postępowaniu karnym zarzuty nie miały bezpośredniego związku z bronią palną, ponieważ warunek taki w ustawie o broni i amunicji nie został ustanowiony. Wpływu takiego nie mogą mieć również pozytywne opinie o R. A. w miejscu jego zamieszkania i pracy oraz wśród poszczególnych myśliwych. Nie są to bowiem przesłanki, pozwalające usprawiedliwić, w kontekście przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ustalone przestępne zachowanie strony.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że sąd powszechny umarzając warunkowo postępowanie karne, stosuje przepisy kodeksu postępowania karnego i bada inne, niż to ma miejsce w przypadku ustawy o broni i amunicji, przesłanki oraz robi to w innym celu. Nie można zatem utożsamiać przesłanek branych przez sąd pod uwagę w przypadku stosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego z przesłankami, które wchodzą w rachubę w przypadku stosowania przez organ administracji publicznej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Oznacza to, że pozytywne ocenienie przez sąd postawy oskarżonego w kontekście zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego nie wiąże organu Policji w postępowaniu administracyjnym co do ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Komendant Główny Policji odnosząc się do zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego wskazał ponadto, iż nie tylko wyrok Sądu Rejonowego dla W. [...] z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzający postępowanie karne negatywnie świadczy o stronie, ale również okoliczność, iż w 2001 r. Sąd Rejonowy dla K. obdarzył zaufaniem stronę i również warunkowo umorzył na 2 lata próby postępowanie karne prowadzone przeciwko niej, o czyny z art. 190 § 1 k.k., tj. grożenie pozbawieniem życia i art. 191 § 1 k.k., tj. grożenie pobiciem i okaleczeniem drugiej osoby. Chociaż wyznaczony tym wyrokiem okres próby minął, to rodzaj czynu i jego okoliczności w połączeniu z innymi, także pominiętymi przez organ I instancji ustaleniami, nie pozwalają w ocenie organu odwoławczego zachować stronie pozwolenia na broń. Także bowiem w zakresie innych dóbr chronionych (bezpieczeństwo w ruchu drogowym) strona nie wykazuje dbałości i szacunku dla przepisów prawa czego potwierdzenie stanowi informacja w opinii z jej miejsca zamieszkania o popełnionych przez nią wykroczeniach drogowych.

Według oceny organu odwoławczego strona ma nie tylko lekceważący stosunek do prawa, ale przede wszystkim takie cechy osobowościowe, które wykluczają możliwość dysponowania przez nią bronią. Strona bowiem w sytuacjach dla siebie niekorzystnych, tj. niemożności wyegzekwowania długu chciała wymusić określone zachowanie innych osób poprzez kierowanie wobec nich gróźb pozbawienia życia i okaleczenia ciała. Zatem oprócz czynu przeciwko mieniu, wykroczeń drogowych, są to takie zachowania, które - zdaniem organów Policji - stanowią uzasadnienie dla pozbawienia strony prawa do posiadania broni palnej, ponieważ dają podstawę do zaliczenia strony do osób, które wzbudzają uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na korzyść strony nie mogą zatem zostać uznane nawet pozytywne opinie o niej, ponieważ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ma charakter obligatoryjny przez co ustawodawca przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu pozwolenia na broń. Nie mają więc także znaczenia w niniejszej sprawie argumenty strony dotyczące hodowli psów myśliwskich, posiadania kolekcji broni, uczestnictwa w przeszłości w życiu politycznym oraz udzielania pomocy postronnym osobom.

Odnosząc się z kolei do wniosku pełnomocnika strony o umorzenie postępowania w sprawie organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 105 § 1 i 2 k.p.a.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik R. A. zarzucił organowi naruszenie norm prawa materialnego oraz prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez błędną interpretacje następujących przepisów:

art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do R. A. jest równoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że wyrok warunkowo zawieszający postępowanie karne w stosunku do R. A. wiąże organ I instancji i obliguje do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń,

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji dowodów z dokumentów złożonych w trakcie postępowania przed organem I instancji przez pełnomocnika strony oraz opinii organów publicznych zgromadzonych w trakcie postępowania,

art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a bezpodstawne przyjęcie, że R. A. jest osobą w stosunku do której zachodzi "uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego",

art. 7, 10 § 1 i 15 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia organu II instancji na dowodach i okolicznościach niewskazanych w postępowaniu przed organem I instancji, co ograniczyło prawo strony do zajęcia względem nich stanowiska (art. 10 § 1 k.p.a.), a co za tym idzie ograniczyło prawo strony do dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) oraz naruszyło zasadę praworządności postępowania (art. 7 k.p.a.)

art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego i oparcia rozstrzygnięcia na nowych faktach i dowodach,

art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, na co wskazuje oparcie decyzji na nowych faktach i dowodach.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż ustawodawca w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał przykładowe sytuacje przesądzające o istnieniu obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - są to skazanie lub prowadzenie postępowania karnego. Żadna z powyższych okoliczności w przedmiotowej sprawie jednak nie występuje. Okoliczność warunkowego umorzenia postępowania karnego nie przesądza bowiem o istnieniu obawy, a linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazuje na obowiązek organu dokładnego zbadania okoliczności indywidualnych sprawy, co w przedmiotowej sprawie nie zaistniało.

Podniósł ponadto, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż okolicznościami uzasadniającymi istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego stanowią: wyrok Sądu Rejonowego dla K. z 2001 r. warunkowo umarzający postępowanie w stosunku do skarżącego oraz informacja dotycząca popełnionych przez niego wkroczeń drogowych. Fakty te nie były jednak przedmiotem ustaleń przed organem I instancji, co nakładało na organ II instancji obowiązek zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a. lub 136 k.p.a., czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach, które przytoczono, bez wskazania konkretnych dowodów zgromadzonych w sprawie narusza ponadto podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, 10 § 2 i 15 k.p.a., albowiem organ winien dokładnie zbadać okoliczności prowadzonych w stosunku do odwołującego się postępowań tak w sprawach karnych, jak i dotyczących wykroczeń i dopiero stwierdzić, czy świadczą one o istnieniu obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż sam fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko mieniu z art. 286 § 1 k.k., stanowił wystarczającą podstawę do zastosowania przez organy Policji dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji bez badania cech charakteru skarżącego, czy też jego dotychczasowej postawy życiowej. Nawet więc gdyby uznać uwzględnienie przez organ odwoławczy dowodów, których nie ocenił organ I instancji, za uchybienie normom procesowym, to nie miało to istotnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2008 r. złożonym na rozprawie przedstawił wyjaśnienia na okoliczność zdarzenia z 1999 r. w następstwie, którego doszło do wydania w stosunku do niego w 2001 r. postanowienia o warunkowym umorzeniu postępowania przez Sąd Rejonowy dla K. w K., a także na okoliczność popełnionych przez niego wykroczeń drogowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Policji naruszają prawo.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 77 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Organ odwoławczy ma zaś obowiązek rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, iż ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. IV SA 274/97, LEX nr 48234). Może też przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 k.p.a.).

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi natomiast, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie – jak zasadnie przyjął organ, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego").

Użycie przez ustawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego.

Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż Sąd Rejonowy dla W. [...] Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] listopada 2007 r. sygn. akt [...] warunkowo umorzył prowadzone przeciwko R. A. postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k. na okres próby wynoszący 1 rok.

Organy Policji cofając skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską oparły się przede wszystkim na tym wyroku Sądu Rejonowego dla W. [...] warunkowo umarzającym postępowanie karne wskazując, iż w świetle tego wyroku fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko mieniu nie budzi wątpliwości, dlatego obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest w pełni uzasadniona także w sytuacji, gdy postępowanie karne o taki czyn zostało warunkowo umorzone.

Powołany przez organy Policji wyrok Sądu Rejonowego dla W. [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nie stwierdza jednak skazania R. A. za opisane w nim przestępstwo, gdyż orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie jest wyrokiem skazującym. W ocenie Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie wystąpiły w związku z tym przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyrażające się w stwierdzeniu "(...) w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw".

R. A. w dacie orzekania przez organ nie był bowiem skazany za przestępstwo przeciwko mieniu i nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

W świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji fakt warunkowego umorzenia postępowania o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k. nie był więc wystarczającą przesłanką do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Sama treść wyroku warunkowo umarzającego postępowanie nie uzasadniała bowiem, w ocenie Sądu, domniemania obawy, o której mowa w tym przepisie.

Zgodnie z art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Rozpatrując kwestię wpływu wyroków sądów karnych warunkowo umarzających postępowanie karne na toczące się postępowania dotyczące pozwoleń na broń palną, nie można więc ograniczać się – jak uczynił to w niniejszej sprawie organ Policji - do stwierdzenia faktu, iż z orzeczenia takiego wynika brak wątpliwości co do popełnienia danego przestępstwa przez posiadacza takiego pozwolenia.

Generalną przesłanką stosowania warunkowego umorzenia postępowania, dotyczącą osoby sprawcy, jest bowiem uzasadnione przypuszczenie sądu, że oskarżony pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. To przypuszczenie sądu ma być oparte na postawie sprawcy, jego dotychczasowej niekaralności za przestępstwo umyślne, jego właściwościach i warunkach osobistych oraz na dotychczasowym sposobie życia. Konieczne jest przy tym ustalenie, czy przestępstwo to było zdarzeniem epizodycznym, wynikiem zbiegu okoliczności, czy też było wynikiem określonej postawy wobec dobra chronionego prawem.

Sąd Rejonowy dla W. [...] warunkowo umarzając postępowanie karne wobec skarżącego wyraził więc swoje przekonanie, co do prognozy o jego zachowaniu się w przyszłości, także w tym zakresie, że nie naruszy on szeroko pojętego porządku prawnego. Tym samym sąd karny założył, że R. A. ponownie przestępstwa nie popełni oraz uznał, że stopień niebezpieczeństwa społecznego popełnionego przez niego czynu nie jest znaczny.

Organy administracji, opierając się na ww. wyroku sądu karnego – wyprowadziły natomiast zupełnie odmienną ocenę prognozowanego zachowania się skarżącego w przyszłości stwierdzając, iż sam fakt popełnienia przez stronę tego przestępstwa uzasadnia uznanie jej za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Organ odwoławczy w swojej decyzji powołał się ponadto na dodatkowy dowód - postanowienie Sądu Rejonowego dla K. z dnia [...] kwietnia 2001 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzające postępowanie karne w stosunku do skarżącego o czyny z art. 190 § 1 i art. 191 § 1 k.k. na okres próby 2 lat.

Odpis tego postanowienia został załączony do akt administracyjnych pozwolenia na broń w 2002 r. w związku z ubieganiem się przez R. A. o zezwolenie na zakup dwóch nowych sztuk broni. Organy Policji nie uznały wówczas za zasadne wszczynanie postępowania w przedmiocie cofnięcia R. A. pozwolenia na broń.

W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy Komendant Główny Policji uznał za celowe włączenie postanowienia Sądu Rejonowego dla K. z 2001 r. do materiału dowodowego niniejszego postępowania administracyjnego wszczętego w 2007 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej strona powinna zostać poinformowana o tym fakcie w celu umożliwienia jej, przed wydaniem decyzji II instancji, wypowiedzenia się co do tego dowodu. Organ odwoławczy powinien mieć na względzie, że zgodnie z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a.

Organ odwoławczy nie poczynił ponadto w toku postępowania administracyjnego żadnych własnych ustaleń na okoliczność popełnionych przez skarżącego w 1999 r. czynów opierając swoje ustalenia w tym zakresie wyłącznie na postanowieniu Sądu Rejonowego dla K. warunkowo umarzającym postępowanie.

Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny związany jest ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa.

Przepis art. 11 p.p.s.a. nie może być interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku lub postanowienia warunkowo umarzającego postępowanie nie wiążą sądów administracyjnych, a więc nie wiążą także organów w postępowaniu administracyjnym. Adresatami normy wyrażonej w art. 11 p.p.s.a. są bowiem pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne. Orzeczenie sądu o warunkowym umorzeniu postępowania karnego może więc być w prowadzonym postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń tylko jednym z elementów zgromadzonego materiału dowodowego, podlegającym ocenie organu zgodnie z art. 80 k.p.a. Okoliczność, że w stosunku do skarżącego toczyły się postępowania karne o popełnienie czynów z art. 286 § 1 i 3 k.k. oraz z art. 190 § 1 i art. 191 § 1 k.k. zakończone warunkowym umorzeniem postępowania, powinna więc być rozważona przez organ w toku postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń, ale ustalenia zawarte w orzeczeniach o warunkowym umorzeniu postępowania powinny podlegać swobodnej ocenie organu na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Organy Policji w stanie faktycznym niniejszej sprawy zobowiązane były przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy" o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powinny w związku z tym zebrać i ocenić wszystkie dowody istotne w sprawie, w tym także dotyczące prowadzonych przeciwko stronie w 2001 r. oraz w 2007 r. postępowań karnych, popełnionych przez niego wykroczeń drogowych, a także ocenić załączone do akt administracyjnych opinie o stronie z miejsca jej pracy, zamieszkania oraz wśród myśliwych.

Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla W. [...] z dnia [...] listopada 2007 r. warunkowo umarzający postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k., nie mógł być w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczającą przesłanką do uznania, że skarżący stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien więc uzupełnić materiał dowodowy oraz dokonać kompleksowej oceny postawy skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizującej przesłankę art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co skutkowało w konsekwencji naruszeniem prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Orzekając zwrot kosztów postępowania, Sąd działał na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.