Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 327/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 79 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 3 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Asesor WSA Paweł Dańczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 roku sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania z powodu demontażu ciągnika samochodowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), dalej: p.r.d., oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 570 z zm.), po rozpatrzeniu odwołania I.K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie odmowy wyrejestrowania z powodu demontażu, ciągnika samochodowego marki LIAZ 110.471 o nr VIN [...], zarejestrowanego za nr rej. [...] na nazwisko I.K., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ poczynił następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

W dniu 24 sierpnia 2020 r. do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek I.K. o wyrejestrowanie ciągnika samochodowego marki LIAZ 110.471 o nr VIN [...], zarejestrowanego za nr rej. [...] na nazwisko wnioskodawcy.

Do wniosku strona załączyła dowód rejestracyjny ww. pojazdu serii [...] i zaświadczenie nr [...] o przyjęciu pojazdu do składnicy złomu ww. pojazdu wydane w dniu 28 września 2004 r. przez Firmę P.U.H. "A." W.U. z siedzibą w Ł., ul. B. 6.

W dniu 28 września 2020 r. wezwano wnioskodawcę do skonkretyzowania treści żądania poprzez wskazanie, z jakiego powodu pojazd miałby zostać wyrejestrowany, wskazując treść obowiązujących przepisów, oraz wezwano do uzupełnienia wniosku o stosowne/wymagane przepisami prawa dokumenty. Równocześnie poinformowano stronę, iż w przypadku wyrejestrowania pojazdu z powodu jego demontażu należy przedstawić zaświadczenie o demontażu pojazdu wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawnych, natomiast w przypadku wyrejestrowania pojazdu z powodu udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest wniesienie opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach w wysokości 1114 zł.

W dniu 19 października 2020 r. w odpowiedzi na wezwanie organu rejestrującego I.K. przysłała potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej za wydanie decyzji administracyjnej oraz wyjaśniła, iż złożone w organie rejestrującym zaświadczenie nr [...] z dnia 28 września 2004 r. o przyjęciu pojazdu do składnicy złomu było w tamtym okresie obowiązującym dokumentem, na podstawie którego można było pojazd wyrejestrować.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta Ł. orzekł o odmowie wyrejestrowania z powodu demontażu ciągnika samochodowego marki LIAZ 110.471 o nr VIN [...], zarejestrowanego za nr rej. [...] na nazwisko I.K., z uwagi na brak przedłożenia właściwego dokumentu wymaganego prawem do wyrejestrowania pojazdu.

I.K. pismem z dnia 24 listopada 2020 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazała, iż wraz z wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu złożyła, m.in. zaświadczenie o przyjęciu pojazdu do składnicy złomu, wydane zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień dokonania demontażu pojazdu, tj. w dniu 28 września 2004 r. przez przedsiębiorcę będącego wówczas podmiotem uprawnionym do dokonywania demontażu pojazdów. Treść złożonego dokumentu zaświadcza o przekazaniu pojazdu do składnicy złomu i całkowitym jego zniszczeniu oraz określa dane podmiotu przyjmującego pojazd do zezłomowania oraz identyfikujące osobę właściciela, a także szczegółowo identyfikuje demontowany pojazd poprzez oznaczenie jego marki, numerów rejestracyjnych, nr VIN, nr silnika, a ponadto dane właściwego organu upoważniającego stację demontażu pojazdów do wydawania stosownych zaświadczeń, tj. zarządzenie nr [...] z dnia 17 maja 2000 r. Wojewody [...]. Podmiot, który wydał zaświadczenie został zlikwidowany w 2018 r., co uniemożliwia uzyskanie przez stronę dokumentu odpowiadającego obecnie obowiązującym przepisom prawa.

Zdaniem strony, nie może ona ponosić negatywnych skutków w postaci niemożności wyrejestrowania pojazdu na skutek zmiany przepisów, podczas gdy okoliczność uzasadniająca złożenie wniosku powstała w 2004 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., rozpatrując powyższe odwołanie uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku:

1. przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

2. kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania;

3. wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę;

4. zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

5. udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności;

6. przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

7. wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa w art. 70g ust. 5.

Organ wskazał, że katalog ww. przesłanek jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, iż poza wymienionymi w artykule okolicznościami inne przyczyny nie mogą stanowić podstawy do żądania wyrejestrowania danego pojazdu.

Jak podniósł organ, uzupełnienie procedury dotyczącej wyrejestrowania pojazdu stanowi przepis § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355), zgodnie z którym w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wniosek o wyrejestrowanie pojazdu, do którego dołącza:

1) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy - dokument, o którym mowa w tym przepisie, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne;

2) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy - dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ;

3) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 3 ustawy - dokument potwierdzający zbycie pojazdu za granicę i oświadczenie o zbyciu pojazdu za granicę lub kopię dokumentu potwierdzającego zarejestrowanie pojazdu za granicą;

4) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 4 ustawy - dokument potwierdzający zniszczenie (kasację) pojazdu za granicą, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, i tablice (tablicę) rejestracyjne;

5) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - dokument potwierdzający trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, tablice (tablicę) rejestracyjne oraz dokument potwierdzający wniesienie opłaty, o której mowa w art. 79 ust. 5 ustawy w przypadku określonym 6) w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 6 ustawy - dokument, o którym mowa w tym przepisie, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne;

6) dokument potwierdzający wycofanie pojazdu z obrotu, w przypadku, o którym mowa w art. 70g ust. 2 ustawy, albo dokument potwierdzający odkupienie pojazdu wycofanego z obrotu, w przypadku, o którym mowa w art. 70g ust. 3 ustawy, albo kopię decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 70g ust. 4 ustawy, poświadczoną przez organ, który wydał tę decyzję.

W ocenie organu, zgodnie z powyższym, właściciel pojazdu może wnioskować o jego wyrejestrowanie wyłącznie w oparciu o określone w ww. przepisie przesłanki (zniszczenie, demontaż, wywóz pojazdu z kraju, jeżeli był zarejestrowany lub zbyty za granicę, kradzież, udokumentowana trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności) i żadna z nich w założeniu nie wiąże się z możliwością dalszego posiadania i użytkowania pojazdu. Organ stwierdził, że w konsekwencji przyjętych rozwiązań ustawa Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie określa (art. 79 ust. 4), iż pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, wymieniając jedynie wąski katalog wyjątków od tej reguły. Zatem w intencji ustawodawcy wyrejestrowanie pojazdu jest ostateczne i oparte o decyzję właściciela wyrażoną wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu, popartym dokumentacją potwierdzającą rzeczywiste wystąpienie określonych ww. ustawą podstaw.

Jak wskazał organ odwoławczy, z brzmienia powołanych norm prawnych jednoznacznie wynika, iż decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu jest decyzją związaną. Zależy ona wyłącznie od wypełnienia przez wnioskodawcę określonych ustawowo przesłanek, a nie od swobodnego uznania organu administracji. Wyrejestrowanie pojazdu jest dopuszczalne jedynie w wyszczególnionych przez ustawodawcę sytuacjach. Ich wyliczenie nie ma jedynie charakteru przykładowego, lecz jest katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że tylko w przypadku zaistnienia i udokumentowania którejkolwiek z taksatywnie wymienionych w ustawie przesłanek faktycznych i prawnych organ administracji, na wniosek właściciela pojazdu, zobowiązany jest zgłoszony pojazd wyrejestrować. W innych przypadkach wniosek właściciela pojazdu nie może być uwzględniony. Ustawa nie przewiduje bowiem żadnych wyjątków od ustanowionych w niej zasad. Ciężar dowodu spoczywa na właścicielu pojazdu, gdyż to on ma "udokumentować" okoliczności wymienione w cytowanym przepisie, wszak postępowanie podlega wszczęciu na jego wniosek.

Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że do wniosku o wyrejestrowanie przedmiotowego pojazdu z powodu demontażu strona nie przedłożyła dokumentu odpowiadającego wymogom obowiązującego prawa. Dowodem takim organ nie uznał zaświadczenia nr [...] o przyjęciu pojazdu do składnicy złomu, ponieważ nie zostało ono wydane na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych.

Organ wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. art. 24 ust. 1 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji z dnia 20 stycznia 2005 r. (tj. Dz. U. 2019 r. poz. 1610) - przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, przyjmując pojazd wycofany z eksploatacji, który posiada wszystkie istotne elementy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 9, jest obowiązany do:

1) unieważnienia dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych;

2) wydania zaświadczenia o demontażu pojazdu. Zaświadczenie o demontażu pojazdu powinno zawierać oświadczenie przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana oraz tablic rejestracyjnych, oświadczenie o demontażu pojazdu jest sporządzane w trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, drugi jest przekazywany przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu w terminie 7 dni organowi rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, a trzeci pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, z zastrzeżeniem ust. 5.

Organ podniósł, że w sytuacji zatem gdy wnioskodawca nie przedstawił wymaganych dowodów na demontaż pojazdu i dokumentów uzasadniających wyrejestrowanie pojazdu, organ administracji zasadnie i zgodnie z obowiązującym w tym zakresie przepisami prawa odmówił zarejestrowania zgłoszonego pojazdu. W ocenie organu, skarżąca nie ma wobec tego racji wskazując, że w sprawie powinien znajdować zastosowanie stan prawny obowiązujący w dacie powstania okoliczności uzasadniającej złożenie wniosku, tj. w 2004 r. Wprost przeciwnie, w przypadku braku przepisów intertemporalnych, organ powinien uwzględnić stan prawny istniejący w dniu wydania decyzji, a nie w dniu, kiedy zaświadczenie o zezłomowaniu zostało wydane. W przeciwnym razie doszłoby do nieakceptowanej z punktu widzenia obowiązywania zasady praworządności sytuacji, w której organ orzekałby na podstawie nieobowiązujących już przepisów prawa. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. obowiązane było uwzględnić normę określoną w wyżej przytoczonym art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.) jako przepis powszechnie obowiązujący i wiążący w tym zakresie organy administracji publicznej.

Organ uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącej w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka do wyrejestrowania pojazdu z powodu udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest jednak wniesienie opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach w wysokości 1114 zł.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I.K. zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie organu, zarzucając naruszenie:

1) art. 79 ust. 1 pkt. 1 p.r.d. poprzez uznanie, że dokument przedłożony przez skarżącą, tj. zaświadczenie nr [...] o przyjęciu pojazdu do składnicy złomu nie stanowi dowodu demontażu ciągnika, bowiem nie odpowiada wymogom co do formy, jakim aktualnie powinny odpowiadać zaświadczenia konieczne do wyrejestrowania pojazdu, które miało wpływ na treść orzeczenia, wskutek czego organ odmówił wyrejestrowania pojazdu na podstawie tego dokumentu, podczas gdy dokument ten potwierdza fakt demontażu pojazdu i uprawnia do zastosowania zaskarżonego przepisu,

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ zaświadczenia o demontażu pojazdu jako dokumentu potwierdzającego fakt jego zdemontowania, co w konsekwencji czyni niemożliwym przedstawienie dokumentu (zaświadczenia) potwierdzającego aktualny demontaż oraz niezbadanie, czy złożone zaświadczenie spełnia minimalne wymogi, jakim powinny odpowiadać zaświadczenia w obecnie obowiązujące stanie prawnym, tj. dane podmiotu wydającego zaświadczenia oraz numer pozwolenia, datę wystawienia zaświadczenia, dane identyfikujące pojazd oraz jego właściciela, podczas gdy wskazane w zaświadczeniu dane odpowiadają danym, które muszą zawierać aktualne zaświadczenia o demontażu.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, uchylenie decyzji obu organów i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę podniosła, że organy nie wzięły pod uwagę okoliczności, iż w aktualnej sytuacji brak jest możliwości na skutek nowelizacji przepisów uzyskania zaświadczenia odpowiadającego aktualnym wymogom co do formy, jednocześnie żądając zaświadczenia, którego wytworzenie nie jest możliwe. Organy nie zbadały również czy treść złożonego zaświadczenia spełnia minimalne wymogi co do danych jakie aktualnie powinny zawierać zaświadczenia o demontażu pojazdu. Co istotne żaden przepis prawa nie stanowi, że zaświadczenie przedstawione przez stronę utraciło ważność. Zdaniem skarżącej, nie jest także prawidłowe wyrejestrowanie pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d., który stanowi o zupełnej utracie posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Idąc za rozumowaniem organu, zaświadczenie które przedłożyła skarżąca mogłoby wykazać utratę pojazdu na skutek sprzedaży do punktu złomu. Tymczasem przekazanie pojazdu do punktu złomu jest w istocie umowa sprzedaży. Zatem dochodzi do trwałej i zupełnej utraty pojazdu, ale ze zmianą w zakresie prawa własności. Strona powołała się na stanowisko doktryny oraz orzeczenia sądów administracyjnych, iż trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności obejmuje przypadki popełnienia innego niż kradzież przestępstwa na szkodę właściciela.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) – dalej: p.r.d. pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku:

1)

przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

2)

kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania;

3)

wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę;

4)

zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

5)

udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności;

6)

przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

7)

wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa w art. 70g ust. 5.

Katalog wymienionych powyżej przesłanek jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że poza zawartymi w omawianym przepisie okolicznościami, inne przyczyny nie mogą stanowić podstawy do żądania wyrejestrowania danego pojazdu.

W niniejszej sprawie skarżąca do wniosku z dnia 19 sierpnia 2020 r. o wyrejestrowanie pojazdu załączyła:

- dowód rejestracyjny,

- oświadczenie, że tablice rejestracyjne zaginęły w nieznanych okolicznościach,

- zaświadczenie nr [...] o przyjęciu pojazdu do składnicy złomu, wydane przez PUH "A." W.U., ul. B. 6 w Ł., następującej treści: "Dnia 28 września 2004 r. został przyjęty do składnicy złomu wyznaczonej przez Wojewodę [...] zarządzeniem nr 84/200 z dnia 17 maja 2000 roku pojazd marki Liaz 110.471. Nr rejestracyjny [...] nr nadwozia/podwozia, ramy [...], nr silnika [...] stanowiący własność K.I. [...] i fizycznie skasowany poprzez zniszczenie numerów identyfikacyjnych oraz rozebranie pojazdu. Zaświadczenie wydaje się stosownie do art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2003. Nr 58, poz. 15) w celu wyrejestrowania"

W myśl art. 79 ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie. Z kolei zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o recyklingu pojazdów przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, przyjmując pojazd wycofany z eksploatacji, który posiada wszystkie istotne elementy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 9, jest obowiązany do wydania zaświadczenia o demontażu pojazdu, a zgodnie z art. 33 ust. 3 tej ustawy przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów sporządza zaświadczenie o demontażu pojazdu lub zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu, w czterech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, drugi i trzeci są przekazywane w terminie 7 dni do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, w którego imieniu zaświadczenie zostało wydane, a czwarty pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że zaświadczenie o demontażu pojazdu powinno zawierać oświadczenie przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych. Wynika to z art. 24 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów.

Ustawa wprowadza wyłączność określonych jednostek na zbieranie i demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji. Zbieranie pojazdów mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu, a demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu (art. 5 ust. 1 i 2 o recyklingu pojazdów).

W niniejszej sprawie strona żąda wyrejestrowania pojazdu przyjętego do składnicy złomu, załączając zaświadczenie wystawione w dniu 28 września 2004 r.

Zaświadczenie to nie spełnia wymogów ustawowych obowiązujących w dniach złożenia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i orzekania przez organy administracji.

W ocenie sądu za prawidłowe należy uznać stanowisko prezentowane przez organy administracji obu instancji w zakresie braku możliwości wyrejestrowania pojazdu skarżącej na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu ma charakter decyzji związanej i może zostać wydana jedynie w przypadku przedstawienia przez wnioskodawcę dokumentacji określonej w tym przepisie, to jest złożenia zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie.

Zaświadczenie powinno zatem zawierać oświadczenie przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych ( art. 24 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji).

Załączone do wniosku zaświadczenie z 28 września 2004 r. nie zawiera powyższych oświadczeń. Dowód rejestracyjny nie został unieważniony przez podmiot przyjmujący pojazd do składnicy złomu. Podmiot ten również nie unieważnił tablic rejestracyjnych, które wg wyjaśnień strony zaginęły w niewyjaśnionych okolicznościach.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącej, iż przekazanie pojazdu do składnicy złomu jest w istocie umową sprzedaży. Zdaniem sądu strona nie zawarła ze składnicą złomu umowy sprzedaży samochodu, lecz umowę o wykonanie usługi złomowania tego pojazdu.

W ocenie sądu organy administracji prawidłowo poinformowały stronę o możliwości wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu na podstawie innego przepisu, to jest art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. WSA w Łodzi, w obecnym, składzie podzielił stanowisko wyrażone w wyrokach WSA w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt II SA/Go 399/19 z dnia 4 września 2019 r. i WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 664/16 z dnia 14 grudnia 2016 r., że zniszczenie pojazdu, w sytuacji gdy właściciel pojazdu nie jest w stanie przedstawić wymaganego zaświadczenia o przekazaniu go do stacji demontażu lub punktu zbierania, nie może prowadzić do wykluczenia możliwości wyrejestrowania pojazdu, jeśli możliwe jest ustalenie, iż - tak jak w niniejszej sprawie - pojazd ten został oddany do skupu złomu. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziło by do "dożywotniego" utrzymania stanu zarejestrowania pojazdu w sytuacji, gdy pojazd ten faktycznie już nie istnieje. Tym samym utrzymywana byłaby fikcja w postaci zarejestrowania nieistniejącego pojazdu. Przy czym zgodnie z art. 79 ust. 5 p.r.d. warunkiem wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d. jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej, jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że zarówno skarżąca, jak i organ administracji, pomimo wezwania, nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu.

bg