Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 113/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 5 ust. 2;  par. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 61 poz 624
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół
article: art. 7, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie przedszkola publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]; II. zasądza od Kuratora Oświaty na rzecz skarżącej kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

[...] Kurator Oświaty decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 58 ust. 3 i art. 31 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm. – zwanej dalej u.s.o.) po rozpatrzeniu odwołania G.K od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...]; utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że organ I instancji wskazał jako postawę prawna wydanego rozstrzygnięcia § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenia szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub fizyczną (Dz. U. Nr 46, poz. 438 - zwanego dalej rozporządzeniem).

[...] Kurator Oświaty nie podzielił zarzutów odwołania, podtrzymując stanowisko zajęte przez organ I instancji.

Organ II instancji przytoczył brzmienie art. 58 ust. 3 i 4 u.s.o. oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia. Stwierdził, że "na podstawie akt sprawy" oraz dodatkowych wyjaśnień Burmistrza Miasta z dnia 27 stycznia 2010 r. – w roku szkolnym 2009/2010 liczba dzieci w wieku przedszkolnym zameldowanych w u wynosi 1123. Liczba dzieci w przedszkolach publicznych wynosi 854, a w niepublicznych 113 (łącznie 967). Natomiast liczba miejsc w przedszkolach publicznych wynosi 871. Tym samym liczba miejsc wolnych w przedszkolach wynosi 17 (871-854). Odnosząc się do zarzutu skarżącej o nieprawdziwości danych dotyczących liczby dzieci w przedszkolach organ odwoławczy zauważył, że G.K kwestionując te dane powołała się na pismo Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2009 r., w którym wskazana jest liczba dzieci w publicznych przedszkolach. Liczba ta nie obejmuje liczby miejsc w oddziałach przedszkolnych usytuowanych w szkołach podstawowych. Stwierdzono również, że "(...) po przeprowadzeniu postępowania organ drugiej instancji ustalił liczbę miejsc w przedszkolach i oddziałach przedszkolnych oraz liczbę dzieci uczęszczających do w/w placówek wg stanu na dzień wydania decyzji tj. 871".

Wskazano, że ogólna liczba miejsc w przedszkolach publicznych zaspokaja potrzeby dzieci mieszkańców a. Naruszenie przepisów dotyczących organizacji oddziałów przedszkolnych było przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego w zakresie sprawowanego przez Kuratorium nadzoru pedagogicznego na podstawie art. 33 i dalszych u.s.o.

W kolejnym roku szkolnym 2010/2011 – liczba dzieci w wieku przedszkolnym w mieście u wyniesie 1134, natomiast liczba miejsc w przedszkolach publicznych wyniesie 921. Zaplanowano w budżecie miasta dodatkowe środki na utworzenie 2 oddziałów przedszkolnych (50 miejsc). Począwszy od 1 września 2010r. w u funkcjonować będzie kolejne przedszkole niepubliczne o planowanej liczbie 60 dzieci, prowadzone przez Parafię Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Tym samym w stosunku do bieżącego roku liczba miejsc w przedszkolach zwiększy się o 110 miejsc.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz stwierdzając, że liczba dzieci w wieku przedszkolnym w 2012 r. wyniesie jedynie 882, podzielono stanowisko organu pierwszej instancji, że utworzenie kolejnego przedszkola publicznego nie stanowi korzystnego uzupełnienia sieci przedszkoli w mieście . Skoro liczba miejsc - tylko w przedszkolach publicznych, począwszy od 2010 r. wyniesie 921, tym samym miasto w pełni zaspokoi potrzeby dzieci mieszkańców miasta w zakresie wychowania przedszkolnego.

Skargę sądową na powyższą decyzję złożyła G.K, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi zakwestionowała dokonane ustalenia faktyczne, w oparciu o które – nieprawidłowo (w jej ocenie) zastosowano § 4 ust. 1 rozporządzenia. Skarżąca podniosła m.in., że skoro do prowadzonego przez nią przedszkola (Akademia Przedszkolaka) uczęszcza 101 dzieci, to już wyłącznie z tej przyczyny, jej placówka pozytywnie uzupełnia sieć przedszkoli w mieście.

W ocenie skarżącej, zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione przepisami u.s.o. i rozporządzenia do udzielenia zezwolenia.

[...] to przedszkole o wysokim poziomie i standardzie, ma nowoczesną bazę lokalową, nowy plac zabaw, dzieci uczą się 3 języków obcych, a przy przedszkolu funkcjonuje Niepubliczna Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna, obejmująca bezpłatną opieką wszystkich wychowanków. W przedszkolu są również dzieci niepełnosprawne, a w planach jest otworzenie oddziału integracyjnego.

Miejskie placówki, choć na dobrym poziomie, są przepełnione. Upublicznienie placówki miało na celu zwiększenie dostępności przedszkola również dla innych dzieci. Dzięki zwiększeniu dotacji dla przedszkola, uległoby obniżeniu czesne. Taką deklarację skarżąca złożyła.

W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych uzależnione jest od uprzedniego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i oceny, w myśl reguł wskazanych w przepisach art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zadośćuczynienie owym regułom powinno zmaterializować się w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym po myśli art. 107 § 3 k.p.a.

Analiza akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach przekonuje, że zostały one wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje ich uchyleniem.

Akta administracyjne przedstawione w 5. "teczkach" stanowią nieuporządkowany i nieczytelny zbiór, często przypadkowych dokumentów, po wielokroć powielanych, wpiętych do teczek bez jakiegokolwiek klucza logicznego i myśli przewodniej.

Większego komentarza nie wymaga uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym organ podał na wstępie, że ustaleń dokonywał w oparciu o "akta sprawy" i wyjaśnienia Burmistrza Miasta z dnia 17 stycznia 2010 r., by pod koniec stwierdzić, że ustaleń dokonał samodzielnie "po przeprowadzeniu postępowania". Nie wskazuje się przy tym na żaden materialny dowód potwierdzający ustalenia (pismo organu nie jest dowodem). W tych okolicznościach nie sposób nawet zweryfikować danych liczbowych podawanych przez organy decyzyjne, skoro nie wskazano, z jakich źródeł je zaczerpnięto. Nie można zatem wykluczyć, że owe dane wykreowano na użytek niniejszej sprawy.

Nie jest przekonywujące stwierdzenie, że "(...) Miasto w pełni zaspokaja potrzeby dzieci mieszkańców miasta w zakresie wychowania przedszkolnego", jeśli weźmie się pod uwagę, że z pism podpisanych przez dyrektorów wszystkich przedszkoli samorządowych (teczka Nr 1) wynika, że do każdej z tych placówek nie przyjęto pokaźnej liczby dzieci, z uwagi na dużą ilość zgłoszeń.

Organy decyzyjne rozstrzygając sprawę nie wzięły również pod uwagę faktu, że w wielu oddziałach przedszkolnych (Przedszkola Samorządowe Nr 1 i Nr 2) nastąpiło przekroczenie liczby dzieci (pisma w teczce Nr 1), co jest sprzeczne z postanowieniami § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 624 ze zm.).

Te ostatnie dane wskazywałyby raczej na przepełnienie w przedszkolach i kłóciłyby się z konkluzją przyjętą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania uznać trzeba, że decyzja pierwszoinstancyjna zapadła przedwcześnie.

Z brzmienia § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że decyzje rozstrzygające wnioski o udzielenie zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej nie są decyzjami uznaniowymi, skoro organ obowiązany jest uwzględnić wniosek w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek, enumeratywnie wymienionych w tym przepisie.

Jedną z tych przesłanek (§ 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia) jest pozytywne ustalenie, że utworzenie szkoły lub placówki publicznej w miejscowości wskazanej przez założyciela stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości (...). Ocena co do tego, czy utworzenie placówki publicznej stanowi "(...) korzystne uzupełnienie sieci szkół (...)" pozostawiona została uznaniu organu jednostki samorządu terytorialnego, przy czym ocena ta nie może być dowolna, lecz obiektywna.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji wyeliminuje wskazane uchybienia, a po przeprowadzeniu postępowania wyda stosowną do poczynionych ustaleń decyzję. Przy czym ustalenia faktyczne muszą wynikać z konkretnych danych i dowodów, które dadzą się zweryfikować, a nadto muszą uwzględniać okoliczności wskazane przez sąd.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II uzasadnia przepis art. 200 tej ustawy.