Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 566/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie zawieszenia M. K. od dnia [...] kwietnia 2018 r. na okres trzech miesięcy w czynnościach służbowych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Prokuratura Rejonowa [...] w [...] w ramach prowadzonego śledztwa o sygn. akt [...] przedstawiła w dniu [...] kwietnia 2018 r. M. K. zarzut, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. w [...] kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1600 z późn. zm.).

Komendant [...] Policji, w trybie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161) – zwanej dalej ustawą o Policji – wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., na podstawie którego zawiesił policjanta w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2018 r. na okres trzech miesięcy. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Powyższy rozkaz personalny został przesłany na adres domowy strony, a następnie przesyłka została awizowana w dniu 18 kwietnia 2018 r. po raz pierwszy, w dniu 26 kwietnia 2018 r. po raz drugi, zaś w dniu 2 maja 2018 r., zgodnie ze wskazaniami doręczającego zamieszczonymi na dokumencie potwierdzającym odbiór tej przesyłki: "doręczono dorosłemu domownikowi": "[...]".

W dniu [...] czerwca 2018 r. M. K. wniósł odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tegoż odwołania. Uzasadniając powyższe, ww. wskazał, że w dniu [...] czerwca 2018 r. jego [...]-letni syn K. K. przekazał mu pokwitowany przez niego rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wydany przez Komendanta [...] Policji w przedmiocie zawieszenia go w czynnościach służbowych. Zdaniem strony zaistniała zatem przesłanka, z powodu której nie był w stanie wnieść pisemnego odwołania od wskazanego rozkazu personalnego. Nie z jego winy pozbawiono go możliwości czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszono art. 43 i art. 10 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Jednocześnie M. K. nadmienił, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2018 r. do chwili sporządzenia wystąpienia sporadycznie przebywał w domu, decyzję pokwitował jego małoletni syn K. K. , który włożył ją do jednej z książek, a dokument z powodu roztargnienia przekazał mu dopiero w dniu 20 czerwca 2018 r. Funkcjonariusz wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz o wydanie decyzji przez organ drugiej instancji: "o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...].04.2018 r. z powodu rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 in fine". Jednocześnie ww. wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego wniosków w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego o zawieszeniu go w czynnościach służbowych oraz rozpatrzenie samego odwołania i wydanie orzeczenia spełniającego jego oczekiwania.

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o zawieszeniu ww. w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2018 r. na okres trzech miesięcy. W uzasadnieniu organ wskazał, że niemożliwym jest uznanie, iż zaskarżony rozkaz personalny został stronie doręczony prawidłowo, bowiem w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że przesyłka zawierająca zaskarżony rozkaz personalny została doręczona osobie niebędącej dorosłym domownikiem. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzono, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nie został doręczony w trybie określonym w art. 43 k.p.a., bowiem przesyłkę przekazano [...] – letniemu domownikowi – K. K. Tym samym uznano, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nie wszedł do obrotu prawnego.

Wskazane postanowienie zostało doręczone stronie w dniu [...] sierpnia 2018 r., zaś rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. (kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem) – w dniu [...] sierpnia 2018 r. Od powyższego rozkazu personalnego funkcjonariusz nie odwołał się.

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. M. K. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o: "wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności prawomocnej decyzji administracyjnej – rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Komendanta [...] Policji".

Podstawą prawną powyższego żądania uczynił art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. Ponadto opisując dotychczasowy przebieg sprawy, wskazał, że: "Naczelnik Wydziału Kadr K[...]P w W. przesłał na moje ręce kserokopię ww. orzeczenia". Taki akt administracyjny dotknięty jest bezwzględną wadą prawną, wynikającą z dyspozycji art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Wskazał, iż w dniu 27 sierpnia 2018 r. otrzymał kserokopię orzeczenia, w którym zamiast oryginalnego podpisu piastuna funkcji organu naniesiono kopię – odbitkę takiego podpisu, co czyni taki dokument nieważnym z mocy prawa. W dalszej części odwołania M. K. odniósł się do możliwości ponownego dokonania doręczenia w miejsce wcześniejszego wadliwego. Do odwołania dołączył kserokopię rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r., którą otrzymał w dniu [...] sierpnia 2018 r.

W dniu [...] grudnia 2018 r. Komendant Główny Policji wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r., dotyczącego zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych. Decyzja ta została doręczona w dniu 14 stycznia 2018 r.

Z zachowaniem ustawowego terminu, M. K. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od dnia decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r.

Zaskarżonej decyzji ww. zarzucił rażące naruszenie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 110 § 1, § 6, 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż rozkaz personalny K[...]P z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] został skutecznie doręczony, co powoduje, że wywołuje on wsteczny czasowo skutek prawny w postaci zawieszenia w obowiązkach służbowych policjanta z dniem [...] kwietnia 2018 r.

Doręczenie w dniu [...] sierpnia 2018 r. kserokopii rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o zawieszeniu w obowiązkach służbowych od dnia [...] kwietnia 2018 r. na okres 3 miesięcy, należy uznać, zdaniem skarżącego, za rażące naruszenie prawa materialnego – art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz procesowego – art. 110 § 1 k.p.a. Decyzja administracyjna o zawieszeniu w czynnościach służbowych, powinna wejść do obrotu prawnego z dniem jej skutecznego doręczenia, nie zaś z dniem wydania ([...] kwietnia 2018 r.).

M. K. zarzucił także naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne, art. 15 k.p.a. poprzez uruchomienie dwukrotnego postępowania odwoławczego w tej samej sprawie, naruszenie dyspozycji art. 6 k.p.a. poprzez dwukrotne wprowadzenie do obrotu prawnego tej samej identycznej pod względem treści decyzji administracyjnej.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] stwierdził, że organ, rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, co oznacza, że nie rozpoznaje ponownie zakończonej sprawy w jej całokształcie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji, w kontekście przesłanek określonych w art. 156 k.p.a.

Do tego rodzaju wad nie zaliczają się wszelkie naruszenia prawa materialnego, względnie postępowania, których dopuścić się mogły organy administracji w toku sprawy, ale wady o szczególnym ciężarze gatunkowym, których znaczenie jest tak daleko idące, że zachodzi potrzeba przełamania zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 k.p.a.).

Analizując stan faktyczny i prawny organ stwierdził brak wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa decyduje przede wszystkim oczywistość naruszenia oraz zakres jego wpływu na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W świetle bowiem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

O tym czy naruszenie prawa jest naruszeniem "zwykłym" czy "rażącym" w rozumieniu tego przepisu decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność.

Natomiast przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce, gdy brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji, ponieważ nie stanowi takiej podstawy prawnej ani przepis instrukcji, wytycznych, samoistnej uchwały Rady Ministrów (jak i akt wykonawczy do takiej uchwały), ani też akt normatywny niepublikowany pomimo obowiązku jego promulgacji.

Przez: "brak podstawy prawnej" należy rozumieć takie sytuacje, gdy: decyzja wydana została poza sferą regulacji prawnej, wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło w sferze stosunków cywilnoprawnych, przy wydawaniu decyzji oparto się na przepisach materialnych odnoszących się do stanów faktycznych zupełnie odmiennych od tych, które występują w danej sprawie, wydano decyzję w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy, wydano decyzję w sprawie, w której przewidziana jest inna forma działania, decyzja została wydana w oparciu o przepisy aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał, wydanie decyzji zostało oparte na akcie nie będącym aktem powszechnie obowiązującym.

W kwestii określenia: "rażące naruszenie prawa" organ stwierdził, iż stanowi ono kwalifikowaną formę "naruszenia prawa" i utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Rażące naruszenie prawa będące przyczyną nieważności decyzji, występuje jedynie wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek.

Nieważność decyzji jest więc skutkiem naruszenia niewątpliwych co do treści norm prawnych, pozbawionych interpretacyjności. Przy czym istnienie wady prawnej nie może być oparte na spekulacji, czy też domniemaniu.

Zdaniem organu Komendant [...] Policji, w podjętym rozstrzygnięciu zastosował istniejącą w obowiązującym porządku prawnym podstawę prawną zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta.

Materialnoprawną podstawę zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy stanowił art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Bezsprzecznie, co znajduje odzwierciedlenie w aktach postępowania administracyjnego, w dniu [...] kwietnia 2018 r. asesor Prokuratury Rejonowej [...] postawił M. K. zarzut o to, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. w W. kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sposób obszerny i wyczerpujący przedstawił konkretne okoliczności, które przemawiały za przyjętym rozstrzygnięciem, uwzględniając przy tym stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji.

W kontekście zaś zarzutu funkcjonariusza dotyczącego rażącego naruszenia prawa polegającego na uznaniu, że skutecznie doręczona kserokopia decyzji skutkuje jej prawidłowym wejściem do obrotu prawnego, organ stwierdził, że przepis art. 109 § 1 k.p.a. nakazuje organowi doręczyć stronie decyzję, przez co należy rozumieć jej oryginał. Niemniej jednak poświadczona za zgodność z oryginałem decyzja korzysta z praw oryginału, dlatego jej doręczenie jest także prawnie skuteczne. Inne rozumienie tego zagadnienia pozbawiałoby sensu instytucję poświadczenia za zgodność z oryginałem. Zatem doręczenie skarżącemu uwierzytelnionej na prawach oryginału kserokopii rozkazu organu pierwszej instancji nie stanowi naruszenia prawa, a na pewno nie stanowi naruszenia, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie miało ono wpływu na wynik sprawy, nie spowodowało ograniczenia jakichkolwiek praw strony, w tym prawa do wniesienia środka odwoławczego. Treść doręczonego M. K. rozkazu personalnego o zawieszeniu go w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2018 r. na okres trzech miesięcy jest jednoznaczna i nie można dostrzec żadnego negatywnego wpływu faktu doręczenia zainteresowanemu kopii rozkazu poświadczonej za zgodność z oryginałem na prawa strony. Ani art. 109 § 1 k.p.a., ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału.

M. K. doręczono kopię danego rozkazu personalnego poświadczoną za zgodność z oryginałem. Nie można zatem uznać, że został tu w jakikolwiek sposób naruszony jakikolwiek przepis prawa. Ponadto z akt sprawy wynika, że oryginał decyzji znajduje się w posiadaniu M. K. (co potwierdza sam skarżący). Jednakże ze względów proceduralnych niemożliwym było uznanie, że samo wejście strony w posiadanie przedmiotowego oryginału stanowiło skuteczne doręczenie decyzji z uwagi na fakt, iż doręczenie nastąpiło osobie nie będącej dorosłym domownikiem, o którym mowa w art. 43 k.p.a.

Nie znajduje potwierdzenia zarzut strony jakoby doręczono jej kopię decyzji opatrzoną "facsimile", rozumianą jako pieczęć zastępującą odręczny podpis osoby sprawującej wysoką funkcję, bądź też odcisk takiej pieczęci na dokumencie.

W kontekście zaś zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., tj. wydania decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, przeprowadzone postępowanie nie dało podstaw do przyjęcia, iż omawiana przesłanka zaistniała. Nie istnieją odrębne przepisy, które przesądzałyby, że powołane rozstrzygnięcie zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. Nadmienić przy tym należy, że art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie stwierdził naruszenia przepisów procedury administracyjnej przesądzającej o zastosowaniu pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji.

Organ nie stwierdził również naruszenia art. 15 k.p.a., poprzez uruchomienie działaniem organu "dwukrotnego postępowania odwoławczego". Strona najpierw wniosła odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., który nie wszedł do obrotu prawnego, (co skutkowało stwierdzeniem przez Komendanta Głównego Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. o niedopuszczalności tegoż odwołania), natomiast po skutecznym doręczeniu wskazanego rozkazu personalnego, strona nie wniosła od niego odwołania.

Nie jest uprawnione twierdzenie strony, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwa tożsame rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie miało miejsce podjęcie po raz drugi doręczenia tego samego rozkazu personalnego, a nie wydanie decyzji po raz drugi.

Wobec faktu, iż analiza rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. doprowadziła do wniosku, że nie jest on dotknięty którąkolwiek z wad art. 156 § 1 k.p.a. organ nie uznał za zasadne zastosowania wstrzymania wykonania tej decyzji. Przedmiotowy tryb nie może odnosić się natomiast do decyzji organu I instancji – Komendanta Głównego Policji orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...].

Skarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie:

1) zasady lex retro non agit;

2) art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 w zw. z art.15 k.p.a.,

2) art.156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art.107 § 1 pkt 8 i § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku doręczenia stronie, w dniu [...] sierpnia 2018 r. oryginału rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Skarżący stwierdził, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa ponieważ kserokopię rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., skutecznie doręczono dopiero w dniu [...] sierpnia 2018 r. Rozkaz ten został doręczony w momencie, gdy na mocy rozkazu nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. skarżący został zwolniony z dniem [...] czerwca 2018 r. ze służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. wydana przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie narusza obowiązującego prawa.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż kontrolowany w trybie nadzorczym rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Komendanta [...] Policji zawieszał skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2019 r. na okres trzech miesięcy.

Materialnoprawną podstawę zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy stanowił art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Bezsprzecznie, co znajduje odzwierciedlenie w aktach postępowania administracyjnego, w dniu [...] kwietnia 2018 asesor Prokuratury Rejonowej [...] postawił M. K. zarzut o to, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. w W. kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178 § 1 k.k.

Jak wynika z uzasadnienia rozkazu personalnego Komendant [...] Policji w sposób obszerny przedstawił konkretne okoliczności, które przemawiały za przyjętym rozstrzygnięciem, uwzględniając przy tym stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji.

Dokonując oceny rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 ro., organy, zdaniem Sądu, trafnie przyjęły, iż nie jest on obarczony żadną z kwalifikowanych wad prawnych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. został doręczony skarżącemu prawidłowo. Ani art. 109 § 1 k.p.a., ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 10 października 2003 r., sygn. akt II SA 13/03, Lex nr 149501). Wydanie kopii decyzji jest więc w istocie jej doręczeniem, o którym mowa w art. 109 k.p.a., czyli czynnością o charakterze materialnotechnicznym polegającą na przekazaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. także postanowienie NSA z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt I SAB 2/01, Lex nr 75530). Artykuł 109 § 1 k.p.a. należy więc rozumieć w ten sposób, iż doręcza się de facto kopię decyzji (postanowienia), ale na prawach oryginału (tak: NSA w wyroku z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1578/08, dostępnym w CBOSA; por. też wyrok NSA z 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1304/17, CBOSA).

W świetle powyższego organy prawidłowo przyjęły, iż doręczenie skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2018 r. kserokopii ww. rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. zawieszającego skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2018 r. na okres trzech miesięcy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tegoż rozkazu personalnego. Opisane działanie organu jest bowiem zgodne z obowiązującym prawem.

Organy kontrolujące w trybie nadzorczym rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2018 r. trafnie również przyjęły, iż w postępowaniu tym nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania wyrażona w art. 15 k.p.a. Pierwsza próba doręczenia owego rozkazu personalnego nie była skuteczna, gdyż rozkaz ten nie został doręczony dorosłemu domownikowi (w rzeczywistości odebranie przesyłki z rozkazem pokwitował w dniu [...] maja 2018 r. małoletni syn skarżącego). W tej sytuacji zasadnie Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., przyjmując, iż rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2018 r. nie wszedł wówczas do obrotu prawnego.

Organy prawidłowo też uznały, w ocenie Sądu, iż kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja nie została dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Przepis ten może bowiem być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. W niniejszej sprawie takiego przepisu brak.

W sprawie brak też jest jakichkolwiek wad kontrolowanego rozkazu personalnego dających podstawę do stwierdzenia jego nieważności w oparciu o pozostałe przesłanki z art. 156 §1 k.p.a. Sąd nie stwierdził w szczególności, aby kontrolowany rozkaz personalny wydany został z rażącym naruszeniem prawa lub też bez postawy prawnej. Podnoszona w skardze kwestia doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego nr [...] w dniu [...] sierpnia 2018 r. może być natomiast przedmiotem ewentualnej oceny w sprawie zakończonej decyzją o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na postawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.