Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 438/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: z art. 101 ust.1, ust.2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art.58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Paweł Migacz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" we W. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na wschód od ul. [...] od granicy miasta do ul. [...] w obrębie W. we W. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska we W. w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na wschód od ul. [...], od granicy miasta do ul. [...], w obrębie W. we W..

Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na wschód od ul. [...], od granicy miasta do ul. [...], w obrębie W. we W. (Biuletyn Urzędowy Rady Miejskiej W. Nr [...], poz. [...]).

Integralną część uchwały stanowią cztery załączniki: załącznik nr 1 zawierający rysunek planu w skali 1:2000; załącznik nr 2 stwierdzający zgodności planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., załącznik nr 3 zawierający informacje o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu; załącznik nr 4 zawierający rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po wcześniejszym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" we W., zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez podjęcie przedmiotowej uchwały, bez uwzględnienia wymagań ochrony środowiska,

- art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez podjęcie przedmiotowej uchwały, bez uwzględnienia wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych,

- art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez podjęcie przedmiotowej uchwały, bez uwzględnienia wymogów poszanowania prawa własności,

- art. 43 ust. 11 pkt 3 ustawy o drogach publicznych poprzez zaprojektowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego drogi publicznej w odległości mniejszej niż przewidzianej w tym artykule,

- art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie przedmiotowej uchwały i w konsekwencji potrzebę przeprowadzenia procesu wywłaszczenia, pomimo tego, iż cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości,

- art. 5 ust. pkt 6 ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, że planowana droga będzie drogą gminną klasy "Z", podczas, gdy winna być zaliczona do dróg krajowych, jako część drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich.

- art. 7 Konstytucji poprzez podjecie uchwały z naruszeniem przepisów prawa,

a także naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art.6 i 7 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Miejskiej W., z dnia [...] r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca strona wskazała, że zgodnie z założeniami ww. miejscowego planu zagospodarowania działki nr 17/3 oraz 14/2, AM 12 obręb W., wchodzące dotychczas w skład nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] zostaną przeznaczone pod budowę ulicy klasy "Z", która stanowić będzie część tzw. Trasy O., łączącej osiedla O. i W. z B..

Zdaniem skarżącej ulica ta niewątpliwie stanowić będzie zagrożenie dla środowiska i bezpieczeństwa mieszkańców domów położonych w jej pobliżu. Symulacja komputerowa przeprowadzona w Biurze Rozwoju W., uwzględniająca powstanie przedmiotowej ulicy wykazała obciążenie jej przekroju na poziomie 1100 pojazdów na godzinę. Spowoduje to znaczne zanieczyszczenie środowiska naturalnego i powietrza, w bezpośrednim sąsiedztwie zamieszkanych terenów. Ujęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowej ulicy stanowi naruszenie jednej z nadrzędnych zasad planowania przestrzennego - wynikającego z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazu uwzględniania w procesach planistyczno-przestrzennych wymagań ochrony środowiska sformułowanego przez ustawodawcę jako szczególny wyraz troski o tę kategorię dóbr o charakterze powszechnym, a zarazem wprowadzenie konkretnych gwarancji wymienionych w ustawach szczególnych.

Ponadto w ocenie skarżącej bezpośrednie sąsiedztwo przedmiotowej ulicy stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]". Będą oni narażeni na zwiększone ryzyko kolizji drogowych związanych z natężeniem ruchu. W tych warunkach podjecie przedmiotowej uchwały stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 5 w/w ustawy.

Podkreślono, że budowa drogi w planowanym obszarze łączy się z koniecznością zlikwidowania placu zabaw i parkingów wewnątrzosiedlowych, położonych na terenie będącym własnością WM "[...]". Likwidacja, zwłaszcza placu zabaw, jest niezwykle krzywdząca dla członków Wspólnoty, powodując konieczność likwidacji terenów i urządzeń, które zostały zbudowane kosztem starań mieszkańców, co stanowi naruszenie dyspozycji art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy.

Skarżąca wskazała, że planowana ulica przebiegać ma przez teren zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, zbliżając się na niewielką odległość do budynków. Przy tym planowana ulica będzie miała de facto charakter obwodnicy, co zaś powoduje, że stosownie do postanowień art. 5 ust. pkt 6 ustawy o drogach publicznych, winna być zakwalifikowana do dróg krajowych. Jednakże nawet jeśli przyjąć, że planowana droga nie ma charakteru obwodnicy, to i tak jej budowa naruszy postanowienia ww. przepisu ustawy o drogach publicznych, gdyż odległość budynków od drogi gminnej powinna wynosić co najmniej 6 m, tymczasem odległość przedmiotowej drogi od budynku przy ul. [...] wyniesie ok. 5 m.

Ujęcie w uchwale budowy przedmiotowej drogi spowoduje ponadto konieczność wykupu nieruchomości od ich właścicieli, co spowoduje niepotrzebne wydatkowanie publicznych pieniędzy. Tymczasem zdaniem skarżącej jest możliwe zrealizowanie celów publicznych w innych sposób, poprzez rezygnację z projektowanej drogi oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 2KD-Z oraz wykorzystanie istniejącej ul. [...], oznaczonej w planie symbolami 11KD-D oraz 12KD-D, poprzez jej poszerzenie i przebudowę, i finalne skierowanie w ul. [...].

Wyżej proponowane rozwiązanie było wielokrotnie przedstawiane stronie przeciwnej, jako w pełni racjonale i ekonomicznie uzasadnione. Wykorzystuje ono już istniejącą infrastrukturę, nie ingeruje w sposób istotny w lokalną społeczność, jak proponowane w uchwale Rady Miejskiej W., a ponadto nie niszczy lokalnych, już istniejących, rozwiązań architektonicznych. Ponadto rozwiązanie to pozwala na zaoszczędzenie niepotrzebnego wydatkowania środków finansowych przez Gminę W. na wykup wywłaszczonych gruntów i planowane inwestycje. Z kolei uznać należy, iż poprowadzenie przedmiotowego fragmentu trasu zgodnie z prezentowaną przez stronę skarżącą koncepcją w pełni odpowiadać będzie potrzebom mieszkańców, gdyż bezkolizyjnie odprowadziłoby ruch komunikacyjny z dowolnego punktu w obrębie osiedla i nie ma zagrożenia, iż będzie powodować małą przepustowość ruchu.

Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca podkreśliła, iż skarżona uchwała została wydana również z naruszeniem art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła jak wyżej.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o jej oddalenie, stwierdzając, że ulica klasy zbiorczej, oznaczona w planie symbolem 2KD-Z, została wyznaczona w oparciu o korytarz wskazany w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.", które zostało przyjęte Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. oraz zmienione uchwałą Nr [...] z dnia [...] r.

Podkreślono, że rozwój południowej części miasta, polegający na usytuowaniu nowych kilkunastotysięcznych osiedli, powoduje konieczność zaprojektowania ulicy równoleżnikowej pozwalającej na zwiększenie możliwości obsługi terenów mieszkaniowych istniejących oraz projektowanych w tym obszarze, a także terenów zielonych o charakterze rekreacyjnym. Sieć komunikacyjna określona w "Studium..." jednoznacznie wskazuje, że planowane przedłużenie ul. [...] w kierunku ul. [...], a także dalej w kierunku B., ma na celu jedynie stworzenie dobrej jakości połączenia międzydzielnicowego. Znaczenie zaś komunikacyjne tej ulicy należy rozpatrywać nie na czas dzisiejszy, ale w perspektywie wcześniejszej realizacji innych, ważniejszych dla połączeń aglomeracyjnych, elementów sieci transportowej, jak choćby Obwodnica Śródmiejska, Autostradowa Obwodnica W., czy droga B.-Ł.-D.. Ta ostatnia, przebiegająca w rejonie W. na skraju południowych granic miasta, ma za zadanie połączyć gminy przyległe do W. i w. obszaru metropolitalnego, tak więc ta droga pełnić będzie funkcję obwodnicową od strony południowej. W związku z powyższym z pewnością zadaniem ulicy 2KD-Z nie będzie przenoszenie ruchu zamiast obwodnicy, a tym bardziej nie będzie to część drogi stanowiącej ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich, jak określono to w skardze. Przez aglomerację należy bowiem rozumieć zgrupowanie sąsiadujących ze sobą miejscowości, które stanowią wspólny organizm, poprzez zintegrowanie lub uzupełnianie się infrastruktury oraz wzajemne wykorzystywanie potencjałów. Obecnie w skład Aglomeracji W. wchodzą 24 miasta i gminy.

Zdaniem organu nadrzędnym celem w projekcie planu było takie zaprojektowanie ulicy zbiorczej, aby jak najmniej ingerować w zagospodarowanie terenu przy jednoczesnym osiągnięciu zadowalających parametrów ulicy. Korytarz drogi został wyznaczony w miejscu najmniej zabudowanym i pozwalającym na wytrasowanie ulicy o dobrych parametrach technicznych, z uwzględnieniem wyposażenia dostosowanego do charakteru przyległej zabudowy, a więc z chodnikami, ścieżką rowerową i zielenią. W korytarzu ulicznym na odcinku od nieruchomości przy ul. [...] 24 zostaje zawarta także magistrala wodociągowa o średnicy 1200 mm, która obecnie przebiega przez tereny prywatne. Jest to sieć o podstawowym znaczeniu dla miasta i powinna znajdować się na terenie publicznym ze stałym dostępem komunikacyjnym.

Korytarz w liniach rozgraniczających wyznaczony dla ulicy zbiorczej w projekcie planu pozwala w ocenie organu na płynne przeprowadzenie ruchu samochodowego, co ma niemałe znaczenie dla zmniejszenia emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza wywołanych ruchem samochodowym. Jednocześnie zakłada się rozwiązania wyłącznie jednopoziomowe i tradycyjne przejścia dla pieszych w poziomie terenu, co ułatwia poruszanie się pieszym i osobom niepełnosprawnym. Przywołany w skardze art. 43 ust. 11 pkt.3 ustawy o drogach publicznych ustala minimalne odległości obiektów budowlanych, ale liczone od zewnętrznej krawędzi jezdni, nie zaś od linii rozgraniczającej ulicy, jak zostało to błędnie zinterpretowane. W związku z powyższym wymóg prawidłowego usytuowania planowanej drogi został spełniony.

Nadto podkreślono, że nie można na obecnym etapie stwierdzić konieczności zastosowania ochrony akustycznej przyległej zabudowy. Dopiero raport oddziaływania na środowisko wykonywany na etapie sporządzania dokumentacji projektowej na przedmiotową ulicę może wykazać taką konieczność. Z pewnością na etapie wydawania pozwolenia na budowę ulicy 2KD-Z będą musiały być dochowane wszelkie wymagane przepisami standardy akustyczne. Jest to obowiązek, który zabezpiecza warunki życia mieszkańców.

Jednocześnie wskazano, że przebieg przedmiotowej ulicy zbiorczej od strony północnej w rejonie osiedla "[...]" nie ingeruje więcej w teren osiedla, niż zostało to ustalone przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i wydzieleniu powołanych w skardze działek nr 17/3 i 14/2. Przy projektowaniu zagospodarowania tego terenu przeniesienie części parkingów i placu zabaw było uwzględniane. Decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowego osiedla wydana została z uwzględnieniem rezerwy komunikacyjnej na przeprowadzenie ulicy w obecnym kształcie.

Skarżony plan opracowany został w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) i zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy jego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W przypadku wyznaczania przebiegu ulicy 2KD-Z, starannie w ocenie organu przeanalizowano zastaną sytuację przestrzenną, porównując już na etapie sporządzania "Studium uwarunkowań..." alternatywne przebiegi dla tej ulicy w kontekście jej cech użytkowych, a także ważąc interesy jednostkowe poszczególnych właścicieli terenów, a także mieszkańców okolicznych osiedli. W wyniku tych czynności potwierdzono konieczność zarezerwowania dla ulicy określonego w planie pasa terenu, który będzie niezbędny w dalszej perspektywie rozwoju W.. W tym wypadku cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości w obszarze przyszłej ulicy publicznej. W związku, z tym nie ma miejsca naruszenie art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

W dalszej części uzasadnienia, organ podkreślił, że Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" złożyła do projektu planu wniosek oraz uwagę, które zostały rozpatrzone zarządzeniami Prezydenta W. odpowiednio Nr [...] z dnia 19 marca 2007 r. oraz Nr [...] z dnia 8 stycznia 2008 r. Zgodnie z rozstrzygnięciami zawartymi w tychże zarządzeniach tak wniosek jak i uwaga nie zostały uwzględnione. Na etapie rozpatrywania uwag jeszcze raz porównano różne warianty przebiegu ulicy. Zaproponowany przez mieszkańców alternatywny przebieg drogi zbiorczej 2KD-Z, poprowadzony ulicą [...], powoduje poprzez swoją geometrię zawierającą ostre łuki znaczne obniżenie przepustowości ulicy i zmniejszenie płynności ruchu oraz zwiększenie uciążliwości. Ponadto taki korytarz wiąże się z wyburzeniem budynku mieszkalnego. Oprócz pełnienia funkcji komunikacyjnej ulica powinna wpisywać się przestrzennie i kompozycyjnie w obszar, przez który przebiega. W oparciu o Studium historyczno-urbanistyczno-konserwatorskie, które w uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków zostało opracowane na potrzeby planu miejscowego, porównano stopień ingerencji obu wariantów zarówno w substancję zabytkową poszczególnych budynków jak również w historyczny układ urbanistyczny dawnej wsi o średniowiecznym rodowodzie. Wariant przyjęty w planie miejscowym znacznie lepiej wpisuje się w historyczny układ przestrzenny.

Ewentualna zmiana wyznaczonego w Studium przebiegu drogi odbyłaby się zdaniem organu kosztem jakości połączenia komunikacyjnego, większym kosztem ogólnospołecznym, na który składają się oprócz jednorazowych nakładów finansowych także całokształt strat: środowiskowych, kulturowo-historycznych oraz przestrzenno-kompozycyjnych. Ewentualne przesunięcie wyznaczonego w Studium przebiegu drogi spowodowałoby oddziaływanie nowej ulicy na innych niż do tej pory mieszkańców i właścicieli, którzy nie mogli się tego wcześniej spodziewać i mogłoby wywołać ich znaczący sprzeciw.

Nadto strona przeciwna podniosło, że chybiony jest zarzut naruszenia art.7 Kpa, gdyż plan miejscowy opracowywany jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w tym zakresie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewoda publikując uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w dniu [...] roku w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] poz. [...] potwierdził zgodność z prawem przebiegu prac nad planem. Przedmiotowy plan miejscowy wszedł w życie w dniu 2 maja 2008 roku. Wobec powyższego, strona przeciwna wniosła jak we wstępie.

Na potwierdzenie, że ustalone przez właściwy organ warunki zabudowy dla osiedla mieszkaniowego skarżącej Wspólnoty uwzględniły rezerwę komunikacyjną na przeprowadzenie spornej ulicy – drogi w planowanym kształcie, organ w uzupełnieniu do odpowiedzi na skargę przedłożył odpisy następujących decyzji:

- decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...];

- decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...];

- decyzji Prezydenta W. z [...] r. Nr [...];

- decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269/ i art.3 § 2 pkt.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Zatem kontrola sądowa sprawowana pod względem legalności oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości czy też słuszności.

Jednakże podkreślić przy tym należy, że merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej we W. z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na wschód od ul. [...], od granicy miasta do ul. [...], w obrębie W. we W..

Niewątpliwe jest zatem w sprawie, że podstawą do wniesienia do sądu skargi na opisaną wyżej uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, jest art. 3 § 2 pkt 5 cytowanej ustawy p.p.s.a w związku z art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), stosownie do którego, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Niemniej jednak istotnym jest w niniejszej sprawie przepis art.101 ust.2 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym - przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Co oznacza, że powyższa regulacja odpowiada zasadzie - res iudicata /prawomocne osadzenie sprawy/, ograniczając tym samym dopuszczalność ponownego rozstrzygania sprawy w sytuacji, gdy już wcześniej sąd merytorycznie badał tę sprawę i skargę oddalił.

Wskazać w tym miejscu również należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (opub. w OTK-A 2003r., nr 8, poz. 84) wprost stwierdził, że nie jest dopuszczalnym podmiotowe rozumienie pojęcia sprawy, o której mowa w art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym podkreślając, że właściwym jest "przedmiotowa" interpretacja tego pojęcia. To rozumienie "przedmiotowe" pojęcia sprawy, o której mowa w art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wynika stąd, że sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi weryfikuje zaskarżoną uchwałę w sposób obiektywny, ponieważ badając zgodność z prawem czyni to kompleksowo, a nie tylko w zakresie zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W przypadku oddalenia skargi sąd automatycznie orzeka o jej zgodności z prawem i tym samym nie jest już dopuszczalne ponowne rozstrzyganie w tej samej sprawie bo to prowadziłoby do ponownej i niedopuszczalnej weryfikacji już raz wydanego wyroku przez sąd administracyjny z pominięciem trybu skargowego (czy to wniesienia skargi kasacyjnej czy też wznowienia postępowania).

Tym samym należy stwierdzić, że merytoryczne rozpoznanie skargi na dany akt normatywny i stwierdzenie jego zgodności z prawem przez sąd administracyjny jednocześnie przesądza, że ten akt nie narusza interesów prawnych i uprawnień innych podmiotów oraz obowiązuje erga omnes (tak Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z 4.11.2003 r., sygn. akt SK 30/02).

Istotną zatem w sprawie okolicznością jest to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009r., sygn. akt II SA/Wr 489/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na opisaną wyżej /skarżoną w niniejszej sprawie/ uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...]r., Nr [...]. Z uzasadnienia tegoż wyroku wynika, że Sąd w tej sprawie (sygn. akt II SA/Wr 489/08) badał ustalenia planu w zakresie postanowień planu co do kwestionowanej w niniejszej sprawie drogi zbiorczej oznaczonej jako 2 KD-Z. Sąd w uzasadnieniu w/w wyroku z 14 lutego 2008r. stwierdził m.innymi: cyt: "przekonująca była argumentacja zawarta w uzasadnieniu zarządzenia Prezydenta W. odmawiającym uwzględnienia uwag do projektu planu, rozwinięta częściowo w Analizie z lutego 2009r. Potrzebę lokalnej społeczności, jak uzasadniła to gmina, wymuszają urządzenie międzydzielnicowej drogi zbiorczej o układzie równoległym. Potrzeby tej w rzeczywistości nie neguje skarżący, a jedynie postuluje zaplanowanie ulicy poza obszarem, na którym znajduje się jego nieruchomość. Gmina, uznając ingerencję w prawo własności mieszkańców W. za konieczną dla realizacji omawianego celu publicznego, dokonując wyboru mniejszego zła, uchwaliła w planie miejscowym przebieg drogi nie tylko w sposób zgodny z ustaleniami Studium, ale przede wszystkim z dążeniem do jak najbardziej ograniczonej ingerencji, o której mowa, przy jednoczesnym uzyskaniu pożądanych parametrów drogi i wskaźników jej oddziaływania na środowisko. /.../ Nie ma naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 2, 5 i 7 ustawy wówczas, gdy gmina planuje realizację niezbędnego celu publicznego, jednocześnie dba o wyrządzenie jak najmniejszego uszczerbku w dobrach, które chroni ten przepis. Miało również znaczenie, że kwestionowane, ustalenie planu obejmuje jedynie fragment ulicy zbiorczej, planowanej w Studium dla potrzeb całego miasta, a przynajmniej kilku jego dzielnic. Projektowane poza kwestionowanym planem obwodnice, nie będą służyły przenoszeniu międzydzielnicowego ruchu samochodowego, lecz właśnie odciążą projektowaną w dalszej kolejności ulicę zbiorczą i zapewnią zachowanie jej charakteru międzydzielnicowego. Plany budowy obwodnic nie prowadzą więc do wniosku o zbędności ulicy zbiorczej /.../. Zarzut naruszenia art.112 ust.3 u.g.n. był przedwczesny, skoro nie toczy się postępowanie wywłaszczeniowe... ".

Również z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 1777/09 wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając sprawę oznaczoną w/w sygn.akt II S.A./Wr 489/08 i wydając wyrok 30 czerwca 2009r o oddaleniu skargi na opisaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., Nr [...] – badał przedmiotowy plan w zakresie ustaleń dotyczących drogi zbiorczej oznaczonej jako 2KD-Z .

Lektura akt niniejszej sprawy niewątpliwie wskazuje, że w toku procedury uchwalania przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżąca Wspólnota /właściciel działek nr 17/3 oraz 14/2/ pismem z dnia 17 grudnia 2007r. wniosła do projektu tegoż planu uwagi wnosząc o:

1.1. rezygnację z projektowanej drogi oznaczonej we wspomnianym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 2KD-Z,

1.2. wykorzystanie istniejącej ul. [...], poprzez jej poszerzenie i przebudowę oznaczonej w miejscowym planie symbolami 11KD-D oraz 12KD-D i finalne jej skierowanie w ul. [...].

Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2008r., Nr [...] Prezydent W. nie uwzględnił powyższych uwag skarżącej Wspólnoty, jak i uwag w tym temacie zgłoszonych przez skarżącego w opisanym wyżej wyroku z dnia 30 czerwca 2008r. sygn.akt II S.A./Wr 489/08. W uzasadnieniu tegoż zarządzenia stwierdzono m. innymi, że, cyt.: "...projekt planu sporządzono w oparciu o "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W." (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku). Obszar objęty planem stanowi fragment zespołu urbanistycznego mieszkaniowego jednorodzinnego O.-W., gdzie zakłada się, że najważniejszymi elementami struktury funkcjonalno-przestrzennej będą przede wszystkim osiedla zabudowy jednorodzinnej./.../. Ponadto "Studium planując układ komunikacyjny w skali całego miasta, wskazuje korytarz dla nowej ulicy klasy zbiorczej poprowadzony na przedłużeniu ul. [...]. Rozwój południowej części miasta, polegający na usytuowaniu nowych kilkunastotysięcznych osiedli, powoduje konieczność zaprojektowania ulicy równoleżnikowej pozwalającej na zwiększenie możliwości obsługi terenów mieszkaniowych istniejących oraz projektowanych w tym obszarze, a także terenów zielonych o charakterze rekreacyjnym /.../. Na etapie sporządzania projekt Studium poddany został dyskusji publicznej. Procedura umożliwiała, aby każdy miał prawo wnieść najpierw wniosek, a później uwagę do zawartych w tym dokumencie ustaleń. Na żadnym z tych etapów przebieg przedmiotowej ulicy zbiorczej nie został zakwestionowany. Istnieje obowiązek zgodności projektu planu ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.". Nadrzędnym celem w projekcie planu było takie zaprojektowanie ulicy zbiorczej, aby jak najmniej ingerować w zagospodarowanie terenu przy jednoczesnym osiągnięciu zadowalających parametrów ulicy. Korytarz drogi został wyznaczony w miejscu najmniej zabudowanym i pozwalającym na wytrasowanie ulicy o dobrych parametrach technicznych, z uwzględnieniem wyposażenia dostosowanego do charakteru przyległej zabudowy, a więc z chodnikami, ścieżką rowerową i zielenią. W korytarzu ulicznym na odcinku od nieruchomości przy ul. [...] zostaje zawarta także magistrala wodociągowa o średnicy 1200 mm, która obecnie przebiega przez tereny prywatne. Jest to sieć o podstawowym znaczeniu dla miasta i powinna znajdować się na terenie publicznym ze stałym dostępem komunikacyjnym. Zaproponowany przez mieszkańców alternatywny przebieg drogi zbiorczej 2KD-Z, poprowadzony ulicą [...], powoduje poprzez swoją geometrię zawierającą ostre łuki znaczne obniżenie przepustowości samej ulicy, przy czym wiąże się także z wyburzeniem nieruchomości mieszkalnej. Korytarz w liniach rozgraniczających wyznaczony dla ulicy zbiorczej w projekcie planu pozwala na płynne przeprowadzenie ruchu samochodowego, co ma niemałe znaczenie dla zmniejszenia emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza wywołanych ruchem samochodowym.(...)

Symulacja komputerowa przeprowadzona w Biurze Rozwoju W. nad modelem ruchu na rok 2035, na który założono powstanie przedmiotowej ulicy zbiorczej, wykazała obciążenie jej przekroju na poziomie około 1100 pojazdów na godzinę w szczycie porannym. Nie można na obecnym etapie stwierdzić konieczności zastosowania ochrony akustycznej przyległej zabudowy. Dopiero raport oddziaływania na środowisko wykonywany na etapie sporządzania dokumentacji projektowej na przedmiotową ulicę może wykazać taką konieczność. Jednocześnie przebieg przedmiotowej ulicy zbiorczej od strony północnej w rejonie osiedla "[...]" nie ingeruje więcej w teren osiedla, niż zostało to ustalone przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i wydzieleniu działek nr 17/3 i 14/2. Decyzja o warunkach zabudowy dla osiedla wydana została z uwzględnieniem rezerwy komunikacyjnej na przeprowadzenie ulicy w obecnym kształcie.(...)

Założony w projekcie planu układ publicznych ulic lokalnych i dojazdowych o określonych szerokościach w liniach rozgraniczających, a także dróg wewnętrznych i ciągów pieszych oraz dopuszczenie na niektórych terenach dróg wewnętrznych bez ich wyznaczania, w optymalny sposób w stosunku do kosztów zapewnia obsługę komunikacyjną, funkcjonowanie infrastruktury podziemnej oraz podkreślenie zielenią ważniejszych ulic i placów.(...) ".

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że Sąd w opisanym wyżej wyroku z dnia 30 czerwca 2009r., sygn. akt II S.A./Wr 489/08 oddalającym skargę na opisaną wyżej uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na wschód od ul. [...] od granicy miasta do ul. [...] w obrębie W. we W. - odwołał się nie tylko do cyt. wyżej zarządzenia Prezydenta W., lecz powołał się także na Analizę porównawczą 2 wariantów przebiegu ulicy zbiorczej przez Osiedle W. z lutego 2009r., a który to dokument przedłożony został Sądowi również w niniejszej sprawie wraz z całością dokumentacji planistycznej analizowanej w w/w sprawie o sygn. akt II S.A./Wr 489/08

Zważyć także należy, że w niniejszej sprawie interes prawny skarżąca strona wywodzi z prawa własności działek oznaczonych nr 17/3 oraz 14/2, gdy zaś w sprawie oznaczonej sygn. akt II S.A./Wr 489/08 własność nieruchomości skarżącego obejmowała inną nieruchomość. Tym niemniej tereny te /bądź ich część/, stosownie do postanowień § 12 skarżonej uchwały – przeznaczone zostały na ten sam cel publiczny z oznaczeniem symbolem 2 KD-Z, czyli z przeznaczeniem na ulicę klasy zbiorczej .

Wprawdzie bycie właścicielem przedmiotowych działek wskazywać mogłoby, że różny jest indywidualny interes prawny skarżącej strony, niż interes prawny skarżącego w sprawie oznaczonej sygn. akt II S.A./Wr 489/08, jednakże skoro z omawianego wyroku z dnia 30 czerwca 2008r., sygn. akt II S.A./Wr 489/08 jednoznacznie wynika, że przedmiotem kontroli Sądu w sprawie oznaczonej sygn. akt II S.A./Wr 489/08 - była ocena przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania w zakresie lokalizacji ulicy – drogi zbiorczej oznaczonej 2 KD-Z, gdy w niniejszej sprawie kwestionowana jest również /wyłącznie/ ta część planu, czyli ma miejsce zbieżność /tożsamość/ zarzutów z zarzutami skargi w sprawie II S.A./Wr 489/08, to przyjąć należy, że wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie można było rozpoznać, gdyż sprawa została już rozpoznana powyższym wyrokiem z dnia 30 czerwca 2008r., sygn. akt II S.A./Wr 489/08.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zaistniała negatywna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, a o której stanowi cyt. wyżej art.101 ust.2 ustawy o samorządzie gminnym, jako, że skarga Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" nie dotyczy innej sprawy, ale sprawy tożsamej rozpoznanej wym. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2008r., sygn. akt II S.A./Wr 489/08.

W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

H.B. 8.12.2010r.