Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2653/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 75/18 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 listopada 2017 r., nr 1001-IEE.711.614.2017.2/AM UNP 1001-17-113651 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. Sp. z o.o. w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. sygn. akt III SA/Łd 75/18 oddalił skargę C. Sp. z o. o. z siedzibą w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 30 listopada 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 16 września 2016 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając swoje żądanie Spółka powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 37/16, uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Legnicy z dnia 16 lipca 2015 r. określająca wysokość przypadającej do zwrotu kwoty dotacji udzielonej w 2010 r. z budżetu miasta Legnicy skarżącej na dofinansowanie realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz określająca termin zwrotu tej dotacji na dzień 31 lipca 2015 r. wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi jak dla zaległości podatkowej.

Spółka wniosła także o uchylenie dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjnych, zwrot wyegzekwowanych kwot wraz z odsetkami oraz zwrot wyegzekwowanych kosztów postępowania egzekucyjnego (wraz z odsetkami), tj. należności wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji w oparciu tytuł wykonawczy z dnia 28 grudnia 2015 r. wydany na podstawie uchylonej decyzji Prezydenta Miasta Legnicy - kwoty 450.460,24 zł wraz z odsetkami od dnia wyegzekwowania tych należności do dnia-zapłaty.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna postanowieniem z 9 stycznia 2017 r. umorzył na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej u.p.e.a.) postępowanie egzekucyjna prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 28 grudnia 2015 r., wystawionego przez Prezydenta Miasta Legnicy.

W dniu 9 stycznia 2017 r. stronie skarżącej zwrócono wszystkie wyegzekwowane kwoty w tym również koszty egzekucyjne wraz z należnym oprocentowaniem.

Na postanowienie organu I instancji z 9 stycznia 2017 r. spółka wniosła zażalenie.

Postanowieniem z 5 września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania wniosku Spółki w części dotyczącej żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego, organ I instancji wydał w dniu 6 października 2017 r. postanowienie o umorzeniu na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy z 28 grudnia 2015 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 30 listopada 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Organ II instancji uznając postanowienie organu I instancji za zgodne z prawem stwierdził, że odpadła podstawa do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 28 grudnia 2015 r. nastąpiło w dniu 30 grudnia 2015 r., tj. w dniu przesłania przez wierzyciela do organu egzekucyjnego oryginału tytułu wykonawczego (otrzymanego od wierzyciela za pośrednictwem operatora pocztowego). Egzekucja administracyjna wobec spółki została wszczęta w dniu 21 listopada 2016 r., tj. w dniu doręczenia spółce oryginalnego odpisu tytułu wykonawczego. W ocenie organu II instancji, niezależnie od tego, jakimi wadami było obciążone postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z 28 grudnia 2015 r., zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa wymagały od organu egzekucyjnego zakończenia podjętych wobec spółki działań poprzez wydanie postanowienia o umorzeniu tego postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że w obrocie prawnym przestała funkcjonować decyzja wymiarowa z 16 lipca 2015 r. na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy nr FN.3153/JDUM/2015/2/ZDOT. W sytuacji gdy uchylono decyzję na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy to obowiązek przestał być wymagalny co uzasadniało umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o treść przepisu art. 59 § 1 pkt.2 u.p.e.a.

Zdaniem WSA nieuzasadniony był zarzut skargi, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, bowiem postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu 30 grudnia 2015 r. czyli w dniu doręczenia organowi egzekucyjnemu tytułu wykonawczego za pośrednictwem operatora pocztowego.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 30 listopada 2017 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź - Górna z 6 października 2017 r.

Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, w tym pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za obie instancje według norm przepisanych.

Wniosła o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez uznanie przez Sąd, iż w sposób prawidłowy doszło do jego zastosowania w sytuacji, gdy brak było ku temu przesłanek, albowiem w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie dokonał prawidłowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co skutkowało tym, że Sąd skargę oddalił i nie uchylił zaskarżonych postanowień;

2. art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), dalej zwaną: "k.p.a." w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu doręczenia organowi egzekucyjnemu tytułu wykonawczego za pośrednictwem operatora pocztowego za który to dzień błędnie przyjęto datę 30 grudnia 2015 r., albowiem w aktach sprawy brak jest potwierdzenia wpłynięcia do organu egzekucyjnego ww. dokumentu w dniu 30 grudnia 2015 r.; co skutkowało tym, że Sąd nie uwzględnił skargi I nie uchylił zaskarżonych postanowień;

3. art. 145 §1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wniesionej skargi w granicach danej sprawy, nie wzięcie przez Sąd pod uwagę wszelkich naruszeń prawa procesowego, w szczególności poprzez nie wzięcie pod uwagę przy rozpoznaniu i rozstrzygnięcia zawartych w skardze zarzutów:

a) naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 §1 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organy działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz poprzez błędne przyjęcie przez organ odwoławczy, iż organ I instancji zrealizował wytyczne wskazanych w postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 05 września 2017 r.;

b) naruszenia art. 15 k.p.a. - zasady dwuinstancyjności poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji przez organ odwoławczy, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez niezasadne przyjęcie, a także powielenie stanowiska organu I instancji, że na gruncie sprawy organ egzekucyjny dokonał prawidłowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego;

c) naruszenia art. 11 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek przez organ administracji publicznej, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a nie powołanie się na te przesłanki w sposób ogólny;

d) naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonych postanowieniach prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej NSA - w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa: COVID-19) sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec zgłoszonego wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i wobec wydanego w sprawie zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, trzeba wskazać, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów.

Zauważyć należy też, że stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skład orzekający NSA podziela pogląd, że wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy COVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przytoczone regulacje należy traktować jako "szczególne" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ppsa. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. W niniejszej sprawie należało mieć też na uwadze ograniczone możliwości przeprowadzenia rozpraw we wszystkich sprawach przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (por. wyrok NSA z 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3743/21 i uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże).

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.

Treść postawionych zarzutów wskazuje, że skarga kasacyjna dotyczy wyłącznie naruszenia przepisów postępowania. Skarga kasacyjna oparta jest bowiem na zarzucie naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), a więc przepisu typowo proceduralnego, w powiązaniu z twierdzeniem o naruszeniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 61 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.

Jeśli chodzi o zarzuty opisane w punkcie 1 i 2 skargi kasacyjnej, to Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaaprobowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podjętego przez organ egzekucyjny i organ odwoławczy rozstrzygnięcia w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego, zasługuje na aprobatę.

Należy wskazać, że obowiązujące w dacie orzekania przez organy przepisy u.p.e.a. nie regulowały momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tym niemniej w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 22 października 2019 r., II FSK 3825/17) utrwalił się pogląd, że postępowanie egzekucyjne wszczynane jest wcześniej niż sama egzekucja.

Za datę wszczęcia postępowania egzekucyjnego należało przyjąć dzień doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym (art. 61 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.), gdy tymczasem wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a.).

W orzecznictwie wskazuje się, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis art. 76 § 3 k.p.a. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego.

W sprawie jest niesporne, że dokument urzędowy - oryginał tytułu wykonawczego nr FN.3153/JDUM/2015/2/ZDOT - jest podstawowym elementem materiału dowodowego i korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skarżąca kasacyjnie nie obaliła domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, w szczególności tego, że został zaopatrzony w dniu 30 grudnia 2015 r. przez organ egzekucyjny w klauzulę o skierowaniu tego tytułu do egzekucji (część G formularza tytułu wykonawczego).

Za niezasadne uznać należy twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a więc organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wydając rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowanie egzekucyjnego, które nie zostało prawidłowo wszczęte. Istotne jest, że nawet fakt nieprawidłowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie skutkuje tym, że postępowania to nie wszczęto i nie można go skontrolować, a w określonych przypadkach umorzyć.

W przypadku bowiem stwierdzenia, że postępowanie egzekucyjne nie może być prowadzone i że przyczyny uniemożliwiające jego prowadzenie mają charakter trwały, organ egzekucyjny musi postępowanie egzekucyjne umorzyć.

Egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów (art. 3 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 u.p.e.a.), w którym wskazać należy, między innymi, podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), czyli - w przypadku obowiązku wynikającego z wydanej decyzji - decyzję, z której obowiązek ten wynika.

Odnosząc te rozważania do bezspornych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Legnicy z dnia 16 lipca 2015 r. wskazanej w tytule wykonawczym jako podstawa prawna obowiązku, powoduje, że nie występuje już cecha "wymagalności" obowiązku, określonego uchylonymi decyzjami. W takiej sytuacji organ egzekucyjny winien umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a, a skutki takiego rozstrzygnięcia reguluje powołany wyżej art. 60 § 1 tej ustawy.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz przepisów k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie naruszył przepisów postępowania dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na postanowienie, sprawując tę kontrolę pod względem zgodności z prawem oraz stosując środek określony w ustawie. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Wskazany przepis jest przepisem postępowania określającym kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Stawiając oceniane zarzuty skarżąca nie mogła skutecznie zakwestionować ustalenia, że zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa wymagały wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W orzecznictwie wskazuje się, że o naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić w sytuacji, gdy sąd wykracza poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona albo gdy - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wychodzi poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego lub też gdy wydaje orzeczenie na niekorzyść skarżącego pomimo niestwierdzenia naruszeń prawa skutkujących nieważnością aktu lub czynności. (wyrok NSA z 26 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 528/14).

Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, jakich naruszeń prawa nie wskazanych w skardze nie dostrzegł Sąd I instancji badając legalność postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 30 listopada 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. w. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).