Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 112/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 39, art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić wpis od skargi w kwocie [...]([...]) złotych.


UZASADNIENIE

M. S. reprezentowany przez S. S. zastępowany substytucyjnie przez radcę prawnego M. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Do skargi załączono potwierdzone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo podpisane przez S. S. udzielone radcy prawnemu M. S. upoważniające do reprezentowania w postępowaniach administracyjnych oraz sądowoadmistracyjnych w tym ewentualnych postępowaniach przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawach o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, o ustalenie warunków zabudowy oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu składającej się z 5 budynków inwentarskich, spośród których każdy przeznaczony będzie do chowu 39 tys. sztuk brojlera kurzego w każdym, łącznie 195 tys. sztuk, wraz z budynkami i urządzeniami towarzyszącymi, zgodnie z charakterystyką przedsięwzięcia określoną w raporcie.

Zarządzeniem z dnia 1 marca 2019 r. wezwano radcę prawnego M. S. do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie pełnomocnictwa udzielonego S. S. przez M. S. do występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz do udzielenia dalszego pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na powyższe radca prawny M. S. pismem z dnia 11 marca 2019 r. przesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo z dnia 16 czerwca 2017 r. upoważniające S. S. do występowania w imieniu syna M. S. w postępowaniach administracyjnych oraz sądowoadmistracyjnych w tym ewentualnych postępowaniach przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawach o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, o ustalenie warunków zabudowy oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu składającej się z 5 budynków inwentarskich, spośród których każdy przeznaczony będzie do chowu 39 tys. sztuk brojlera kurzego w każdym, łącznie 195 tys. sztuk, wraz z budynkami i urządzeniami towarzyszącymi, zgodnie z charakterystyką przedsięwzięcia określoną w raporcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku skarżącego, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego.

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajdują zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. W przepisach tych ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 37 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, publik. OSP 2006/5/63; postanowienia NSA z: 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14 i 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14). W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru określa art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (por. postanowienia NSA z: 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14; 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14; 17 września 2014 r., I OSK 2106/14; 17 listopada 2014 r., I FSK 1505/14).

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że radca prawny M. S. wraz ze skargą nie przedłożył pełnomocnictwa bezpośrednio od skarżącego M. S.. Przedłożył jedynie pełnomocnictwo udzielone przez S. S. upoważniające do występowania w jego imieniu m.in. przed sądami administracyjnymi. Z przesłanego na wezwanie Sądu pełnomocnictwa udzielonego ojcu S. S. przez M. S., nie wynika, aby skarżący upoważnił ojca do udzielania dalszych pełnomocnictw.

Ma to tyle istotne znaczenie, że zgodnie z art. 39 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do:

1) wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem;

2) udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach;

3) cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie;

4) odbioru kosztów postępowania.

Z treści powyższego przepisu wynika, że jeżeli w pełnomocnictwie ogólnym czy też udzielnym do prowadzenia poszczególnych spraw nie ma upoważnienia do udzielania dalszych pełnomocnictw, zgodnie z art. 39 pkt 2 p.p.s.a pełnomocnik upoważniony jest do udzielania dalszych pełnomocnictw jedynie wtedy, gdy wynika to z odrębnych przepisów (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, str. 233).

Odrębnymi przepisami o których mowa wyżej są:

. art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1184 ze zm.), dający adwokatowi prowadzącemu sprawę prawo do udzielania substytucji;

. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2115 ze zm.), dający radcy prawnemu prawo do udzielania dalszego pełnomocnictwa (substytucji) innemu radcy prawnemu, adwokatowi, prawnikowi zagranicznemu wykonującemu stałą praktykę w zakresie wynikającym z ustawy o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej;

. art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. z 2018r., poz. 2106 ze zm.), dający rzecznikowi patentowemu prawo do udzielania dalszego pełnomocnictwa (substytucji) innemu rzecznikowi patentowemu, a także w zakresie określonym w art. 36 ust. 1 - aplikantowi.

Należy przy tym zauważyć – na co zwracają uwagę autorzy powołanego wyżej komentarza, że przepisy normujące substytucję powinny być wykładane ściśle, jako że ma ona być wyjątkiem, a nie zasadą (op. cit. str. 234).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że do skargi dołączono jedynie prawidłowe pełnomocnictwo S. S. udzielone radcy prawnemu M. S. do reprezentowania go przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik nie wykazał się jednak prawidłowym pełnomocnictwem udzielonym mu przez M. S.. Przesłane przez radcę prawnego M. S. przy piśmie z dnia 11 marca 2019 r. pełnomocnictwo M. S. udzielone jego ojcu S. S., przy uwzględnieniu brzmienia art. 39 pkt 2 p.p.s.a nie spełnia wymogów niezbędnych do zakwalifikowania go jako prawidłowego pełnomocnictwa upoważniającego S. S. do udzielania dalszych pełnomocnictw. Z jego treści nie wynika bowiem wprost, że obejmuje ono upoważnienie S. S. do udzielania dalszych pełnomocnictw, na co zwrócono uwagę pełnomocnikowi skarżącego w zarządzeniu z dnia 1 marca 2019 r.

Ponadto należy odnotować, że pełnomocnictwo S. S. udzielone radcy prawnemu M. S. umocowuje go do reprezentowania S. S. i jego interesów. Taka treść pełnomocnictwa powoduje zdaniem Sądu, że udzielone pełnomocnictwo nie jest pełnomocnictwem substytucyjnym udzielonym w sprawie wszczętej w imieniu M. S.. Ponadto należy zwrócić uwagę na niepozbawioną znaczenia w analizowanym stanie faktycznym sprawy okoliczność, że pełnomocnictwo S. S. dla radcy prawnego M. S. zostało udzielone wcześniej, tj. w dniu 16 maja 2017 r. niż pełnomocnictwo udzielone przez M. S. ojcu S. S. (16 czerwca 2017 r.). Już samo porównanie dat udzielenia poszczególnych pełnomocnictw wskazuje na fakt, że nie został zachowany ciąg substytucyjny. W przypadku uznania, że mocą wcześniejszego pełnomocnictwa zostało udzielone skuteczne pełnomocnictwo substytucyjne, doszłoby bowiem do przekazania przez S. S. większego zakresu praw, niż posiadał on w chwili udzielania dalszego pełnomocnictwa.

W konsekwencji na podstawie przedłożonych pełnomocnictw nie można było przyjąć, aby S. S. był upoważniony do udzielenia w imieniu M. S. dalszych pełnomocnictw, w tym pełnomocnictwa radcy prawnemu M. S. do reprezentowania go w niniejszej sprawie.

Z uwagi na powyższe skarga M. S. została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.