Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2387/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z/s w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej ŚWINB decyzją z dnia [...] znak : [...] na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, z późn. zm.) w związku z wszczętym z urzędu w dniu 17 maja 2010 r. postępowaniem administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż., zwanego dale PINB w Ż. z dnia [...] nr [...] umarzającej postępowanie w przedmiocie legalności budowy stacji bazowej [...] zlokalizowanej na wieży kościoła p.w. Św. S. przy ul. [...] w Ż., odmówił stwierdzenia jej nieważności.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Inwestor - operator sieci telefonii komórkowej "[...]" S.A. z siedzibą w W. po uprzednim przyjęciu przez organ administracji architektoniczno budowlanej - Prezydenta Miasta Ż. zgłoszenia z dnia 14 lutego 2005 r montażu stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z czterech anten sektorowych, jednej anteny radiolinii oraz urządzenia obsługującego te anteny, do którego organ nie wniósł sprzeciwu, dokonał budowy ww. stacji bazowej telefonii komórkowej.

Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] PINB w Ż. nakazał "[...]" S.A. rozebrać przedmiotową stację bazową. Decyzja ta została zaskarżona w drodze odwołania przez "[...] "S.A. do ŚWINB, który decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB w Ż. decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy stacji bazowej jako bezprzedmiotowe w całości.

W związku z wniesionym odwołaniem od ww. decyzji A. S. oraz Państwa W. i J. C., ŚWINB decyzją z dnia [...] znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze, gdyż w ocenie organu

wojewódzkiego strony skarżące nie posiadały przymiotu strony w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

W dniu 31 sierpnia 2009 r. [...] Stowarzyszenie P. złożyło wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji PINB Ż. z dnia [...] nr [...].

ŚWINB postanowieniem z dnia [...] przekazał Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, zwanemu dalej GINB ww. wniosek. Postanowienie to w wyniku wniesienia zażalenia przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. zostało w całości uchylone przez GINB, ze względu na fakt, iż właściwym do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji organu powiatowego jest w I instancji ŚWINB.

Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji PINB, ŚWINB wskazał, że podstawą wydania decyzji umarzającej postępowanie było ustalenie, że w związku z uprzednim dokonaniem przez Inwestora zgłoszenia wykonania przedmiotowych robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę i wobec braku sprzeciwu właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanego, nastąpiło "usankcjonowanie legalności wykonania zamierzonych robót budowlanych".

Organ wskazał, że w dacie wydania przez PINB w Ż. decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania wprowadzony został z dniem 28 lipca 2005 r. do Prawa budowlanego przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r, Nr 113, poz. 954) dopuszczający instalowanie na obiektach budowlanych, na podstawie zgłoszenia, urządzeń emitujących pola elektroenergetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Powyższy przepis, dopuszczał zatem instalowanie na obiektach budowlanych, na podstawie zgłoszenia, urządzeń emitujących pola elektroenergetyczne w tym stacji telefonii komórkowej, które są instalacjami w rozumieniu Prawa ochrony środowiska.

Organ podkreślił, iż wobec faktu, że organ powiatowy zobowiązany był uwzględnić obowiązujący w czasie orzekania stan prawny, który dopuszczał wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na obiektach

budowlanych-urządzeń emitujących pola elektroenergetyczne na podstawie zgłoszenia, zarzuty Skarżącego dotyczące rażącego naruszenia prawa przez organ powiatowy przy wydawaniu decyzji uznał za bezzasadne.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpoznania odwołania [...] Stowarzyszenia P. decyzją z dnia [...] znak: [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnienie swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Inwestor – [...] SA, dokonał w dniu 14 lutego 2005 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji "stacji bazowej telefonii komórkowej, a wobec braku wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu do ww. zgłoszenia stwierdzić należało, że przedmiotowe zgłoszenie zostało dokonane skutecznie. Organ dodał, że w aktach sprawy znajduje się Opinia Sanitarna Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] znak: [...] opiniująca pozytywnie budowę przedmiotowej stacji bazowej w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed promieniowaniem elektromagnetycznym. Organ zaznaczył, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak: [...] udzielił [...] S.A. pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych do środowiska z przedmiotowej stacji bazowej. Podkreślił, że zarówno w ww. Opinii Sanitarnej jak i w ww. decyzji Wojewody [...] stwierdzono, że pola elektromagnetyczne emitowane z przedmiotowej stacji bazowej będą występowały w miejscach praktycznie niedostępnych dla ludności. Ponadto, ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Prezydenta Miasta Ż. z dnia [...] znak: [...] wynika, że lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej była zgodna z, obowiązującym w dacie realizacji przedmiotowej inwestycji Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ż. oraz że nie stwierdzono konieczności wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska.

Organ podkreślił, że w dacie dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowej stacji bazowej, tj. w dniu 14 lutego 2005 r. ww. przepis art. 30 ust.1 pkt 3 lit. c ustawy - Prawo budowlane nie obowiązywał. Aczkolwiek wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane

zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego przedmiotowej stacji wynika, że wysokość zamontowanych anten nie przekracza 3 m.

Organ stwierdził zatem, że zarówno montaż anteny radiolinii jak i anten sektorowych nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę ani też dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej (art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Wskazał, że budowa przedmiotowej stacji bazowej nie wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, bowiem maksymalna moc promieniowania izotropowo przedmiotowych anten sektorowych wynosi od 772 W do 809 W oraz taki obowiązek nie został nałożony przez właściwy organ. Podkreślił, że montaż przedmiotowych anten, jak i realizacja całej stacji bazowej nie stanowi budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 czy też art. 49 b ustawy-Prawo budowlane. Przedmiotowe anteny zainstalowane zostały na istniejącej wieży kościoła, zatem nie stanowią one wolno stojącego urządzenia technicznego, w związku z czym nie mogą być również zakwalifikowane do budowli.

Organ zaznaczył, że montaż przedmiotowych anten nie wymagał także uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż takiej decyzji nie wymagają roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska albo nie wymagające pozwolenia na budowę (art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 z późn. zm.).

W świetle powyższego organ stwierdził, że roboty budowlane zostały wykonane na podstawie skutecznie dokonanego zgłoszenia zamiaru ich wykonania (pomimo braku obowiązku dokonania takiego zgłoszenia), ich wykonanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie wymagały uzyskania decyzji o lokalizacji celu publicznego ani sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Organ odwoławczy uznał zatem, że umorzenie decyzją z dnia [...] przez organ stopnia powiatowego postępowania w sprawie robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej stacji nie naruszało w sposób rażący przepisu art. 105 § 1 kpa., a tym samym nie jest obarczona wadą, o której mowa wart. 156 § 1 pkt 2, tj. wydaniem bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia postanowień Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. organ wskazał, że postanowienia ww. Konwencji zostały recypowane do polskiego prawa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo Ochrony Środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), a zatem postanowienia Konwencji nie mają bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło [...] Stowarzyszenie P. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie :

1) Art. 8 ust 2 art. 9 w związku z art. 91 ust 1 oraz ust 2 Konstytucji RP w związku z

art. 6 pkt. 1 lit. a oraz art. 6 pkt. 2 oraz załącznikiem 1 pkt. 20 Konwencji z Aarhus

poprzez zignorowanie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Polskę, która

jest stosowana bezpośrednio i tym samym zignorowanie roli polskiego społeczeństwa w procesie dotyczącym budowy stacji bazowej telefonii komórkowej.

Art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 oraz art. 107 § 1 Kpa. poprzez

uznanie, iż inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na

środowisko i tym samym raportu, pomimo że § 2 ust 1 pkt. 7 Rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 09.11.2004 w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych

z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na

środowisko w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonywania zgłoszenia nakazywał

obligatoryjnie jego sporządzenie.

Art. 50 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez

przyjęcie, iż inwestycja nie wymagała decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego z powodu uznania, iż inwestycja nie jest zaliczona do mogąco znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji, w której raport był wymagany obligatoryjnie.

4) Art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 oraz art. 107 § 1 kpa. poprzez nie zdefiniowanie całości techniczno-użytkowej stacji bazowej telefonii komórkowej w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważy co następuje :

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] jest prawidłowe.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] umarzającej postępowanie w przedmiocie legalności budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na wieży Kościoła p.w. Św. S. przy ul. [...] w Ż.

Wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, zawartej w art. 16 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji

może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona chociażby jedna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym nie mogą być one interpretowane rozszerzająco.

Skład orzekający w sprawie podziela poglądy wyrażone w wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 1986 r (sygn. akt IV SA 716/86), że : "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją", z [...] czerwca 1987 r. (sygn. akt II SA 2145/86), że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o wykładnię prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny", a także w wyroku z 21 października 1992 r. (sygn. akt V SA.86/92, publ. NSA 1993 r, nr 1, poz. 23), w którym Sąd wyraził pogląd iż: "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywiste sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa".

W niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Ż. z dnia [...] umarzającej postępowanie w przedmiocie legalności budowy stacji bazowej [...] zlokalizowanej na wieży kościoła p.w. Św. S. przy ul. [...] w Ż.

Stosownie bowiem do treści art. 105 § 1 kpa. organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Powyższy przepis ma zastosowanie, tylko w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Innymi słowy bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 14 lutego 2005 r.

Zgodnie z treścią art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Jednocześnie Prawo budowlane nie zawierało w tej dacie przepisu, który expressis verbis wskazywałby na konieczność uzyskania takiego pozwolenia, jeżeli inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Sam fakt, że dopiero nowela Prawa budowlanego z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 113, poz. 954) wprowadziła z dniem 28 lipca 2005 r jednoznaczny zapis dopuszczający jedynie na podstawie zgłoszenia instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, nie oznacza samo przez się, że przed tą datą istniał obowiązek uzyskiwania pozwolenia na budowę dla tego rodzaju inwestycji.

Powyższe skutkowało jedynie koniecznością każdorazowej oceny przez organ architektoniczno-budowlany zakresu inwestycji i rozważenia czy w okolicznościach danej sprawy wymagane jest pozwolenie na budowę czy też zgłoszenie, a nawet jego brak.

Jak słusznie podkreślił organ, w stanie prawnym obowiązującym przed nowelizacją (zgłoszenie z dnia 14 lutego 2005r.), istniały wątpliwości interpretacyjne w tym zakresie.

Stanowisko skarżącego Stowarzyszenia, że tego rodzaju przedsięwzięcie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę wynikało z orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i Wojewódzkie Sądy Administracyjne stanęły bowiem na stanowisku, że obowiązek uzyskiwania pozwolenia na budowę dla tego rodzaju inwestycji wynika z przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, które nakazują uzyskać decyzję środowiskową przed pozwoleniem na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.

Słusznie zatem organ stwierdził, że skoro obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę nie wynikał wprost z przepisu prawa to nie można przyjąć, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja z dnia [...] umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie instalacji stacji bazowej telefonii

komórkowej dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego obowiązku sporządzenia przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji wskazać należy, iż ze względu na maksymalną moc promieniowania przedmiotowych anten sektorowych wynosząca od 772 W do 809 budowa stacji bazowej nie wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Powyższe stanowisko potwierdza znajdująca się w aktach sprawy Opinia Sanitarna Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] opiniująca pozytywnie budowę przedmiotowej stacji w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed promieniowaniem elektromagnetycznym. Ponadto, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak : [...] udzielił [...] S.A. pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych do środowiska z przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Zarówno w ww. opinii sanitarnej jak i w ww. decyzji Wojewody [...] stwierdzono, że pola elektromagnetyczne emitowane z przedmiotowej stacji bazowej będą występowały w miejscach praktycznie niedostępnych dla ludności. Ze znajdującego się natomiast w aktach sprawy pisma Prezydenta Miasta Ż. z dnia [...] znak : [...] wynika, że lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej była zgodna z obowiązującym w dacie realizacji przedmiotowej inwestycji Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ż. oraz nie stwierdzono konieczności wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. - Prawo ochrony środowiska. W świetle powyższego uznać należy, iż powyższy zarzut skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.

Analizując kolejny zarzut skarżącego dotyczący błędnego przyjęcia przez organ, że inwestycja nie wymagała decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazać należy, że ustalenia organu w tym zakresie są także prawidłowe.

Wskazać należy, że montaż przedmiotowych anten nie wymagał uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż takiej decyzji nie wymagają roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są

zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska albo nie wymagające pozwolenia na budowę (art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 z późn. zm.).

Nieuzasadniony zdaniem Sądu jest zarzut Stowarzyszenia, iż w toku postępowania naruszona została Konwencja z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 roku (Dz. U. z 2003, Nr 78, poz. 706). Nie jest bowiem ona umową międzynarodową, która może być stosowana bezpośrednio bez konieczności dokonywania zamian w systemie prawnym państwa, które Konwencję tę podpisało i ratyfikowało. Świadczy o tym sposób sformułowania przepisów tej Konwencji. W art. 9 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron zapewni, w ramach krajowego porządku prawnego, że każda osoba, która stwierdzi, że jej żądanie udostępnienia informacji zgodnie z postanowieniami artykułu 4 pozostało nie rozpatrzone, niesłusznie odrzucone w całości lub w części, załatwione nieodpowiednio lub w inny sposób potraktowane niezgodnie z postanowieniami tego artykułu, będzie miała dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy.

Przytoczone wyżej przepisy Konwencji z Aarhus, zdaniem Sądu, świadczą o tym, że przepisy tej Konwencji nie mogą być stosowane bezpośrednio. Są one zobowiązaniem dla władz państwa, które ratyfikowało tę Konwencję do podjęcia działań legislacyjnych i ustanowienia przepisów, które będą realizowały przepisy tej Konwencji. Ideą Konwencji jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu dotyczącym środowiska.

Wskazać należy, że realizację tej zasady wprowadzono najpierw ustawą - Prawo ochrony środowiska, a obecnie ustawą o dostępie do informacji. Nadto zauważyć trzeba, iż przepisy dyrektywy 85/337/EWG oraz dyrektywy 2003/35/WE zostały w sposób prawidłowy wprowadzone do prawa polskiego (m.in. poprzez przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227) oraz kpa) i dlatego nie mogą być bezpośrednio stosowane. To samo dotyczy Konwencja z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998r. (vide np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 16/06, Lex Omega nr 204936).

W konsekwencji stwierdzić trzeba, że wskutek poczynionych przez organ ustaleń, iż roboty budowlane zostały wykonane na podstawie skutecznie dokonanego zgłoszenia zamiaru ich wykonania (pomimo braku obowiązku dokonania takiego zgłoszenia), a także ich wykonanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie wymagało uzyskania decyzji o lokalizacji celu publicznego ani sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, słusznie organy stwierdziły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] gdyż nie narusza ona w sposób rażący przepisu art. 105 § 1 kpa. Zasadne ustalenia organów powodują, że rozpoznawana skarga nie podważyła ani legalności, ani słuszności wydanych orzeczeń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).