Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 567/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę odrzuca.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 567/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] marca nr [...] Wojewoda [...] po po rozpoznaniu sprzeciwu Prokuratora Rejonowego [...] od ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] zawierającego wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji, na podstawie art. art. 157 § 1 i 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2003 r. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż przeprowadzono kontrolę postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] września 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Towarzystwu Mieszkaniowemu pozwolenia na budowę trzech pawilonów pensjonatowo-seminaryjno-mieszkalnych na części działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...] i nie stwierdzono zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a a mianowicie rażącego naruszenia prawa. Zatwierdzony projekt budowlany spełnia wszelkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm. /. Decyzja zawierała również pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył Prokurator Rejonowy [...] zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego dowolną interpretację oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż kontrolowana decyzja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Prokurator przytoczył argumenty przedstawione w zgłoszonym sprzeciwie, iż kontrolowana decyzja rażąco narusza art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, § 5 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, § 6 pkt 7 oraz § 7 ust. 3 rozporządzenia nr 38a Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2001 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego im. [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne z przeznaczeniem na usługi oświaty i zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W odpowiedzi na skargę inwestor Lokatorska Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na rażące naruszenie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a./. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Prokurator występujący w postępowaniu administracyjnym na prawach strony może zaskarżyć decyzję administracyjną do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych / środków zaskarżenia /. W przedmiotowej sprawie natomiast Prokurator nie złożył odwołania od decyzji Wojewody [...] wydanej w I instancji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tylko zaskarżył ją bezpośrednio do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze / Dz.U. z 2002 r. nr 21, poz. 206 ze zm. / oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stwarzają prokuratorowi możliwości strzeżenia praworządności w różnych formach prawnych, w tym przez udział prokuratora w postępowaniu administracyjnym oraz możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego decyzji administracyjnych, uchwał organów samorządu terytorialnego oraz rozporządzeń wojewodów (art. 182-189 K.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 6 i art. 5 ustawy o prokuraturze). W katalogu uprawnień prokuratora podstawowe znaczenie ma możliwość udziału w postępowaniu administracyjnym. Wówczas jego rola jako strażnika praworządności może być - jak się wydaje - realizowana najpełniej. Prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu, przysługują prawa strony. Prawa te mają charakter procesowy i jako takie nie mogą wychodzić poza uprawnienia strony postępowania administracyjnego. Tak ukształtowana pozycja prokuratora w postępowaniu administracyjnym nie wyklucza oczywiście jego uprawnień wynikających z innych przepisów prawa, w tym ustawy o prokuraturze. Uprawnienia jednak powinny być wyraźnie ustanowione i nie można ich domniemywać.

Jeżeli zatem ani przepisy ustawy o prokuraturze, ani inne akty prawne, w tym ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidywały dla prokuratora szczególnych uprawnień w zakresie zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji kończącej postępowanie administracyjne, w którym prokurator brał udział, to przysługiwały mu w tym zakresie prawa i obowiązki strony, w tym obowiązek wyczerpania przed wniesieniem skargi trybu odwoławczego.

Takie stanowisko zajął Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 4 maja 2004 r. sygn. akt. OSK 55/04 / publik. Wokanda 2004/7-8/56 i w pełni je podziela orzekający w niniejszej sprawie skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W przedmiotowej sprawie Prokurator tylko z sobie wiadomych powodów nie skorzystał z przysługującego mu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r., tylko bez wyczerpania środków zaskarżenia wniósł bezpośrednio skargę do sądu administracyjnego i takie działanie należy uznać za niedopuszczalne i skutkujące odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.