Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1143/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 57 ust 1 pkt 6a, 57 ust 3 pkt 1, 128 ust 1a pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2014 r. - wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 2, pkt 2a, pkt 6 lit. a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 7, art.. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewody [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi E. A. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

E. A. wystąpił w dniu 4 października 2013 r. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony motywując go podjęciem nauki w [...] w W.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił cudzoziemcowi E. A. udzielenia wnioskowanego zezwolenia, wobec stwierdzenia zaistnienia przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach.

Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji, na skutek którego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.

Organ odwoławczy ustalił, że w części E pkt VII wniosku odpowiadając na pytanie: "Czy był(a) Pan(i) karany(a) sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?", cudzoziemiec zaznaczył odpowiedź "Nie". Natomiast w części E pkt VIII odpowiadając na pytanie: "Czy toczy się przeciwko Pani(u) postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?", cudzoziemiec zaznaczył odpowiedź "Nie".

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że cudzoziemcowi E. A. pierwszego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielił Wojewoda [...] w dniu [...].04.2008 r. Od tamtej pory cudzoziemiec przebywa w Polsce na podstawie kolejno udzielanych mu przez Wojewodę [...] zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu złożenia przedmiotowego wniosku do Wojewody [...], wnioskujący przebywał w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w dniu [...].10.2011 r., z terminem ważności do dnia [...].11.2013 r., z uwagi na pobyt w Polsce z małżonką, B. O., posiadającą zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE. W Polsce przebywa również córka cudzoziemca, małoletnia K. E., ur. [...].08.2005 r., której Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].01.2014 r. odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Od wymienionego rozstrzygnięcia wniesiono odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji pozostaje w toku.

Powołując się na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 6 listopada 2013 r. Komendant [...] Policji poinformował Wojewodę [...], że w sprawie cudzoziemca E. A. Komisariat Policji w T. prowadził w latach 2012 i 2013 postępowania przygotowawcze z art. 270 § 1 Kodeku karnego.

Z informacji uzyskanych przez organ pierwszej instancji wynika, że cudzoziemiec był dwukrotnie karany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. (Sygn. akt: [...]) Sąd Rejonowy w B., VII Wydział Karny po rozpatrzeniu sprawy cudzoziemca oskarżonego o to, że w dniu 4 października 2012 r. na drogowym przejściu granicznym w T. posłużył się podrobionym jako autentycznym dokumentem w postaci [...] prawa jazdy numer [...] okazując je na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej, tj. o czyn z art. 270 § 1 kk, uznał go winnym zarzucanego mu czynu oraz wymierzył mu karę grzywny w wysokości 800 zł. Natomiast wyrokiem z dnia [...] października 2013 r. (Sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w B., Wydział VII Karny po rozpatrzeniu sprawy cudzoziemca oskarżonego o to, że w dniu 29 kwietnia 2013 r. podczas odprawy granicznej w T. posłużył się przerobionym jako autentycznym dokumentem [...] prawa jazdy o nr [...] wystawionym na nazwisko E. A., okazując ten dokument na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej, tj. o czyn z art. 270 § 1 kk, ponownie uznał cudzoziemca winnym zarzucanego czynu i wymierzył mu karę pięciu miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próbny dwóch lat oraz grzywnę w wysokości 700 zł. Powyższe wyroki są prawomocne.

Organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego postępowania Wojewoda [...] w dniu 13 grudnia 2013 r. przesłuchał do protokołu cudzoziemca, który zeznał, że w Polsce przebywa od 1997 r. Wraz z małżonką prowadził w L. działalność gospodarczą w ramach K. Sp. z o. o. Obecnie cudzoziemiec ubiega się o udzielenie przedmiotowego zezwolenia z uwagi na odbywanie studiów zaocznych na pierwszym roku w [...] w W. Natomiast małżonka cudzoziemca tymczasowo nie przebywa na terytorium RP. Przebywa w H. i w B., opiekuje się chorą ciotką, przyjeżdża do Polski na 5-6 dni w miesiącu. Wnioskujący przebywa w Polsce z córką, K. E., która uczęszcza do szkoły podstawowej w W. Cudzoziemiec zeznał również, że od dnia 1 grudnia 2013 r. wykonuje pracę w P., za wykonywanie której otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1500 zł. Cudzoziemiec E. A. utrzymuje się również z darowizn otrzymywanych od wuja i rodziny oraz od kobiety o nazwisku T. A.

E. A. zapytany, czy był karany sądownie w Polsce, czy toczą się przeciwko niemu postępowania karne lub o wykroczenia, czy ciążą na nim zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych, udzielił negatywnych odpowiedzi. Przesłuchiwany zeznał również, iż nigdy nie otrzymał żadnych pism dotyczących w/w okoliczności.

Po okazaniu cudzoziemcowi, w toku przesłuchania, pisma z policji, z którego wynika, że dwukrotnie w jego sprawie toczyły się postępowania przygotowawcze, na pytanie: "Czy posługiwał się pan podrabianymi dokumentami?", E. A. zeznał: "Kiedyś, około rok temu, zatrzymała mnie Straż Graniczna do kontroli w T. i zabrali mi prawo jazdy z zarzutem, że jest sfałszowane, nawet nie wiedziałem o tym, prawo jazdy uzyskałem w urzędzie w M. Zrobiłem kurs, później wysłano do mnie pocztą do Polski." Przesłuchiwany zapytany, czy był zatrzymywany ponownie przez Straż Graniczną, zeznał: "Możliwe, kilkakrotnie przekraczałem granicę. Za każdym razem czekam pięć godzin zanim wszystko wyjaśniają, sprawdzają tak wszystkich." Natomiast zapytany: "Czy wiedział pan, że toczą się te postępowania?", zeznał: "O pierwszym wiedziałem." Cudzoziemiec zapytany dlaczego nie wskazał tego faktu w przedmiotowym wniosku, zeznał: "Zapomniałem o tym. Pewnie mnie poinformowali kiedy zostałem zatrzymany, ale jakoś nie przywiązywałem do tego uwagi, później nie otrzymywałem żadnych pism. Mieszkałem później pod innym adresem, możliwe, że korespondencja została wysłana pod inny adres."

W toku postępowania administracyjnego, organ I instancji w dniu 13 grudnia 2013 r. przesłuchał do protokołu również małżonkę cudzoziemca, O. B., która zeznała, że obecnie opiekuje się chorą ciotką, która mieszka w H., do Polski przyjeżdża co dwa tygodnie na dwa lub trzy dni, do H. będzie jeździła do końca maja br. Po zakończeniu opieki nad chorą ciotką, cudzoziemka zamierza ponownie otworzyć działalność gospodarczą w Polsce. O. B. zapytana, czy w sprawie jej męża toczyły się postępowania karne zeznała, że "nie byliśmy o niczym informowani. Zapłacił mandat w T. i myśleliśmy, że na tym wszystko się zakończy. Około 1600 zł."

Organ odwoławczy ustalił również, że pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w B. poinformował Wojewodę [...], że cudzoziemiec uiścił zasądzone kary grzywny. W powyższym piśmie wskazano również, że w sprawie sygn.. akt [...] cudzoziemiec został zatrzymany w dniu 5 października 2012 r. i tego samego dnia przesłuchano go i postawiono mu zarzuty. Natomiast w sprawie sygn. akt [...] cudzoziemiec został zatrzymany w dniu 29 kwietnia 2013 r., tego samego dnia został przesłuchany i postawiono mu zarzuty. Z kolei pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w B. poinformował organ I instancji, że cudzoziemiec nie uczestniczył w rozprawach mimo wysłanych mu zawiadomień i nie był obecny przy ogłaszaniu wyroków. Wyroki powyższe zostały przesłane na podany przez cudzoziemca podczas przesłuchań adres zamieszkania i do doręczeń, tj. ul. [...] w L., jednakże "pomimo awiza nie zostały odebrane."

Z kolei z protokołów przesłuchań cudzoziemca w Komisariacie Policji w T. z dnia 5 października 2012 r. oraz z dnia 29 kwietnia 2013 r. wynika, że cudzoziemiec zgodził się na zaproponowane mu w/w kary grzywien oraz pięciu miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próbny dwóch lat. W dniu 5 października 2012 r. cudzoziemiec zeznał, że prawo jazdy "załatwił" mu znajomy, a podczas odprawy granicznej "funkcjonariusz Straży Granicznej poprosił mnie o dokumenty i okazałem na jego żądanie te prawo jazdy, które było podrobione." E. A. zeznał wówczas również: "Znam bardzo dobrze język polski w piśmie i mowie, nie potrzebuję tłumacza, gdyż od siedmiu lat zamieszkuję z żoną i córką w Polsce, jak też studiowałem w Polsce." Natomiast w dniu 29 kwietnia 2013 r. zeznał, że wiedział, iż prawo jazdy którym się wówczas posługiwał było fałszywe lecz mimo to posłużył się nim podczas odprawy granicznej. Również w tym dniu oświadczył, że był karany z art. 270 § 1 kk karą grzywny oraz że bardzo dobrze zna język polski.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponownie analizując cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazał, że na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dotyczące między innymi konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie oraz podrobienia, przerobienia dokumentu w celu użycia za autentyczny lub załączenia do wniosku dokumentu zawierającego fałszywe informacje. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał go i wymienione wyżej oświadczenie, potwierdzając brak jakichkolwiek fałszywych informacji w nim zawartych, a także stwierdzając świadomość wskazanych wyżej konsekwencji.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że cudzoziemiec we wniosku zawarł fałszywą informację poprzez zatajenie faktu, iż w dniu złożenia wniosku toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne oraz że został ukarany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej karą grzywny z art. 270 § 1 kk.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniu złożenia wniosku przeciwko cudzoziemcowi toczyło się postępowanie karne, a E. A. miał świadomość, że był karany wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Cudzoziemiec podczas przesłuchania przed organem I instancji w dniu 13 grudnia 2013 r. zeznał, że wiedział o pierwszym postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko niemu, a zapytany dlaczego nie wskazał tego faktu w przedmiotowym wniosku zeznał, że zapomniał o tym.

Natomiast w przypadku braku wiedzy o tym, że zapadł wyrok w jego sprawie, cudzoziemiec powinien wskazać, że toczyło się wobec niego postępowanie karne.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że z analizy protokołów przesłuchań z Komisariatu Policji w T. jednoznacznie wynika, że cudzoziemiec miał pełną świadomość, że był dwukrotnie zatrzymany przez Straż Graniczą w związku z okazaniem funkcjonariuszowi Straży Granicznej podrobionego prawa jazdy oraz że dwukrotnie dobrowolnie wyraził chęć poddania się karze. Zatem, w celu rzetelnego wypełnienia wniosku, cudzoziemiec powinien w nim wskazać powyższe okoliczności. W tej sytuacji nie można przyjąć, że cudzoziemiec wypełniając wniosek popełnił oczywistą omyłkę.

Jednocześnie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że informacje dotyczące karalności oraz o toczących się postępowaniach karnych lub o wykroczenia mają istotne znaczenie przy badaniu, czy cudzoziemiec nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe ma więc znaczenie przy ustalaniu, czy wobec wnioskującego nie zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia określona w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach.

Natomiast legalizowanie pobytu cudzoziemcom, którzy wykazują się lekceważącym stosunkiem do polskiego prawa, nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślenia wymaga fakt, że cudzoziemiec dopuścił się dwukrotnie tego samego przestępstwa w okresie krótszym niż jeden rok.

Ponadto w toku postępowania odwoławczego ustalono, że dane osobowe cudzoziemca figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu z terminem ważności wpisów do dnia 7 listopada 2015 r.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił również, że uwagi na wieloletni legalny pobyt w Polsce z małżonką, panią B. O., posiadającą zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, a obecnie pobyt z małoletnią córką wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki zawarte w art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach. Jednakże w przypadku stwierdzenia okoliczności, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2 i 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obligatoryjna, co powoduje, że w stosunku do cudzoziemca nie można zastosować art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach.

Organ odwoławczy wskazał również, że z uwagi na obligatoryjną przesłankę odmowną, cudzoziemcowi nie można również udzielić przedmiotowego zezwolenia z uwagi na przebywanie w Polsce małoletniej córki cudzoziemca.

Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że odstąpił od badania, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 7 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach, gdyż wobec zaistnienia obligatoryjnych przesłanek odmownych z art. 57 ust. 1 pkt 2 i 2a oraz pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a prowadziłyby jedynie do nieuzasadnionego przedłużania postępowania.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał również, że rozstrzygnięcie nie narusza Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż przepis ten nie może być interpretowany w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania. Rozstrzygnięcie nie narusza również art. 9 Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991r. nr 120, poz.526 z późn.zm.), gdyż organ odmawiając E. A. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie nakazał mu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak więc wydanie i wykonanie decyzji nie stanowi ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne cudzoziemca.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] arca 2014 r. wniósł E. A. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 77 § 1 i 2, 80, 86, 136 k.p.a., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i wywiódł, że nie miał wiedzy i świadomości o toczących się postępowaniach karnych, a także wydanych orzeczeniach sądowych. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 128 ust. 1a pkt 1 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne zastosowanie i wzięcie pod uwagę wpisu skarżącego w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, w sytuacji gdy wobec pozostawania cudzoziemca w związku małżeńskim z cudzoziemką posiadającą zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego dane skarżącego nie powinny zostać umieszczone w wykazie. Zarzucił również naruszenie art. 8 Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 9 Konwencji o Prawach Dziecka poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę udzielenia zezwolenia na pobyt na czas oznaczony, co bezpośrednio ingeruje w wartości chronione ww. przepisami, a w szczególności może doprowadzić do rozdzielenia skarżącego od dziecka.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw.

W myśl art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573, ze zm.), stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Dokonując literalnej wykładni tego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "cudzoziemcowi odmawia się" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Tym samym nie można przyjąć, iż przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". A zatem orzeczenie o odmowie udzielenia zezwolenia jest obligatoryjne i nie jest zależne od woli orzekającego organu.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na str. 6 w części E pkt VII, na pytanie czy był Pan karany sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, skarżący zaznaczył odpowiedź: "nie". Również na str. 6 wniosku w części E pkt VIII, na pytanie czy toczy się przeciwko Panu postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, skarżący zaznaczył odpowiedź: "nie". Skarżący podpisał również oświadczenie znajdujące się we wniosku, z którego wynika m.in., iż jest świadomy, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie.

Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że jeszcze przed złożeniem przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, bo w dniu [...] kwietnia 2013 r., Sąd Rejonowy w B. VII Wydział Karny w sprawie sygn. akt [...] wydał wyrok, w którym uznał skarżącego winnym tego, że w dniu 4 października 2012 r. na Drogowym Przejściu Granicznym w T., posłużył się podrobionym jako autentycznym dokumentem w postaci [...] prawa jazdy numer [...], okazując je na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej, tj. o czyn z art. 270 § 1 kk i za to na podstawie art.. 270 § 1 kk skazał go i wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 80 stawem dziennych ustalając na zasadzie art. 33 § 3 kk wartość stawki dziennej na kwotę 10 złotych każda. Jednocześnie na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary grzywny, Sąd zaliczył oskarżonemu E. A. okres zatrzymania w dniu 5 października 2012 r., przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada 2 dziennym stawkom grzywny. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 17 kwietnia 2013 r.

Skarżący E. A. będąc przesłuchany w dniu 29 kwietnia 2013 r. do protokołu w charakterze podejrzanego przez funkcjonariusza Komisariatu Policji w T. oświadczył, że był karany z art. 270 § 1 kk na karę grzywny.

Wobec powyższego organy prawidłowo ustaliły, że skarżący w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, składając w dniu 4 października 2013 r. wniosek zawarł w nim fałszywe informacje, podając w części E pkt VII wniosku, że nie był karany sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednocześnie z protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez funkcjonariusza Komisariatu Policji w T. wynika, że E. A. został przedstawiony zarzut o czyn z art. 270 § 1 kk. Zarzut ten podejrzany E. A. zrozumiał prawidłowo i przyznał się do jego popełnienia. Oświadczył, że chce się dobrowolnie poddać karze i wyraził zgodę na zaproponowaną mu karę w postaci grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 10 złotych każda oraz na karę pozbawienia wolności na okres 5 miesięcy z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 2 lat. Oświadczył również, że nie chce zapoznawać się z materiałem postępowania po jego zakończeniu.

Postępowanie w sprawie powyższego zarzutu zakończyło się wyrokiem Sądu Rejonowego w B. VII Wydział Karny z dnia [...] października 2013 r., sygn. akt [...]. Wyrokiem tym, Sąd uznał oskarżonego E. A. za winnego tego, że w dniu 29 kwietnia 2013 r. w miejscowości T. podczas odprawy granicznej na drogowym przejściu granicznym posłużył się przerobionym jako autentycznym dokumentem [...] prawa jazdy o nr [...], okazując ten dokument na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej, to jest popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję z art. 270 § 1 kk i na podstawie tego artykułu wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata. Jednocześnie Sąd wymierzył oskarżonemu E. A. grzywnę w ilości 70 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną 10 złotych. Na poczet orzeczonej grzywny zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 20 kwietnia 2013 r. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 8 listopada 2013 r.

Wobec powyższego organy prawidłowo ustaliły i uznały, że w dniu składania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, tj. w dniu 4 października 2013 r. toczyło się wobec skarżącego postępowanie karne, którego on nie ujawnił w części E pkt VIII wniosku. Będąc przesłuchany w toku postępowania administracyjnego w dniu 13 grudnia 2013 r. w charakterze strony, skarżący zeznał, że wiedział tylko o pierwszym postępowaniu karnym jakie się w stosunku do niego toczyło. Zeznaniu temu jednak nie można dać wiary, gdyż przeczy temu treść protokołu przesłuchania E. A. w charakterze podejrzanego z dnia 29 kwietnia 2013 r.

Wobec powyższego należy zgodzić się w oceną dokonaną przez organy administracji, iż skarżący w dniu 4 października 2013 r. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na str. 6 w części E pkt VII i pkt VIII, podał fałszywe informacje stwierdzając, że nie był karany sądownie i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne. Organy zasadnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać, że miał on świadomość postępowań jakie toczyły się wobec niego i brak jest podstaw do kwestionowania tych okoliczności. Skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu, że nie miał wiedzy i świadomości o toczących się postępowaniach karnych, a także o wydanych orzeczeniach sądowych. W toku postępowań karnych skarżący na pewnym etapie tych postępowań brał udział osobiście. Zatem o toczących się przeciwko niemu postępowaniach karnych wiedział. Postępowania te toczyły się zgodnie z obowiązującą procedurą karną. Zgodnie z art. 313 § 1 kpk jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba, sporządza się postanowienie o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je niezwłocznie podejrzanemu i przesłuchuje się go, chyba że ogłoszenie postanowienia lub przesłuchanie podejrzanego nie jest możliwe z powodu jego ukrywania się lub nieobecności w kraju. W sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Rejonowego w B. VII Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2013 r. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk został przedstawiony skarżącemu w dniu 5 października 2012 r., a w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia [...] października 2013 r. w dniu 29 kwietnia 2013 r. W obu tych postępowaniach, zgodnie z art. 335 § 1 kpk E. A. został pouczony, że prokurator może dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o wydanie wyroku i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych w Kodeksie karnym za przypisany mu występek, bez przeprowadzenia rozprawy, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Uzgodnienie może obejmować również poniesienie przez oskarżonego kosztów postępowania. Z protokołów przesłuchania podejrzanego z dnia 5 października 2012 r. i z dnia 29 kwietnia 2013 r. wynika, że E. A. poddał się dobrowolnie karze. Podczas obu przesłuchań skarżący E. A. został pouczony o prawach i obowiązkach podejrzanego oraz otrzymał egzemplarz pouczenia. Z kolei jak wynika z informacji Sądu Rejonowego w B. VIII Wydział Wykonywania Orzeczeń, wyroki w sprawach [...] i [...] zostały wysłane na adres w Polsce [...] L. ul. [...], który skazany E. A. podał podczas przesłuchania jako adres dla doręczeń i adres zamieszkania. Jednak pomimo awiza wyroki te nie zostały przez niego odebrane. Brak jest również informacji o zmianie adresu. Cudzoziemiec nie uczestniczył w rozprawach, pomimo wysłanych zawiadomień, nie był również obecny na ogłoszeniu orzeczeń. Prawidłowe powiadomienie skarżącego o czynnościach procesowych wyklucza z jego strony brak wiedzy i świadomości o toczących się postępowaniach karnych i wydanych w ich toku orzeczeniach. Ponadto skarżący oświadczał, że zna język polski bardzo dobrze w mowie i w piśmie i nie potrzebuje pomocy tłumacza.

Przepis art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach wskazuje sytuacje, w których cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Jednocześnie w ust. 3 tego przepisu wymienione są sytuacje, w których nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi. W toku postępowania administracyjnego skarżący podał, że jest małżonkiem obywatelki M. - O. B., która posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 57 ust. 3 pkt 1 nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, będącego małżonkiem osoby posiadającej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby którakolwiek z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 7-9. Ponieważ w przedmiotowej sprawie podstawą odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest przepis art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a, wyłączenie z art. 57 ust. 3 pkt 1 nie ma do niego zastosowania. Również pozostałe wyłączenia z art. 57 ust. 3 pkt 2 – 6 nie obejmują skarżącego.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jako podstawę odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia wskazał również fakt figurowania danych skarżącego w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen, tj. akt 57 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o cudzoziemcach. Skarżący podniósł, że wpis jego danych do wykazu o którym mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nastąpił wbrew obowiązującym przepisom, z uwagi na pozostawanie jego w związku małżeńskim z B. O., posiadającą zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Zgodnie z art. 128 ust. 1 a pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w wykazie nie zamieszcza się danych cudzoziemca, który jest małżonkiem cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego. W związku z tym skarżący złożył wniosek o wykreślenie jego danych z przedmiotowego wykazu oraz Systemu Informacyjnego Schengen. Jednakże należy zauważyć, że w dacie wydawania zaskarżonych decyzji dane skarżącego znajdowały się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. Wpisy były wiążące. Wykreślenie danych cudzoziemca z wykazu oraz Systemu Informacyjnego Schengen może się odbyć w toku odrębnego postępowania prowadzonego przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W postępowaniu tym nie będzie badana tylko, jak wskazuje skarżący, okoliczność pozostawania cudzoziemca w związku małżeńskim z osobą posiadającą zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, ale również zgodnie z art. 128 ust. 1a pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, czy cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czy jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zatem samo ustalenie, iż cudzoziemiec pozostaje w związku małżeńskim z osobą posiadającą zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie powoduje automatycznego wykreślenia jego danych z wykazu oraz Systemu Informacyjnego Schengen. Nie można również wykluczyć sytuacji, że w dacie dokonywania wpisu skarżący spełniał przesłanki do umieszczenia jego danych w wykazie, bo np. nie przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a obecnie spełnia przesłanki z art. 128 ust. 1a pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Jednakże okoliczności te będą ustalane w odrębnym postępowaniu.

Zaskarżona decyzja nie narusza także przepisu art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zgodnie z którym - każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Należy bowiem podkreślić, że na mocy zaskarżonej decyzji cudzoziemiec nie został zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jedynie odmówiono mu legalizacji pobytu w formie przez niego wybranej. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie może być interpretowany w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, ani tym bardziej konieczności udzielenia takiemu cudzoziemcowi konkretnego typu zezwolenia legalizującego jego pobyt w Polsce (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r., V SA/Wa 419/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego obowiązku opuszczenia terytorium Polski, a jedynie odmawia przyznania mu określonego uprawnienia. Wobec powyższego nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia zarówno art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jak i art. 9 Konwencji o Prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.mn(Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz. 526, ze zm.).

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.