Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 203/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 4 i ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w [...] Wydział Karny, prawomocnym wyrokiem z [...] kwietnia 2019 r., [...] uznał T. L. za winnego zarzucanego czynu kierowania w ruchu lądowym samochodem w stanie nietrzeźwości i orzekł, między innymi, wobec T. L. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat, zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy od [...] sierpnia 2018 roku i nadal.

Decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] Starosta [...], wskazując na art. 103 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 oraz art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a i ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 z późn. zm., dalej także jako u.k.p.), art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 676 z późn. zm., dalej także jako K.k.w.) art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej także jako K.p.a.) oraz § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231 z późn. zm., dalej także jako rozporządzenie) cofnął T. L. (dalej także jako strona, skarżący) uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, T nr dokumentu: [...], nr druku: [...], wydanego przez Starostę [...] w dniu [...] lipca 2003 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2020 r. do wydziału komunikacji wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny, z [...] kwietnia 2019 r., [...] którym orzeczony został wobec T. L. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. Zgodnie z art. 63 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 z późn. zm., dalej także jako K.k.) na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy tj. od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] sierpnia 2021 r.

Jak wyjaśnił organ, wskazując na art. 182 § 2 K.k.w., organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Także zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia pojazdami. W §17 ust. 1 i 2 rozporządzenia sprecyzowano natomiast, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok, organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji, zaś w uzasadnieniu wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami.

Starosta ocenił, że kierując się ww. przepisami, bieg zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, orzeczonego w sprawie, należało ustalić na okres od dnia zatrzymania prawa jazdy tj. od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] sierpnia 2021 r. i w tym zakresie wydać decyzję o cofnięciu uprawnień.

T. L. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z 20 listopada nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i art. 182 § 2 K.k.w. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazął, że prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w [...] zostało przekazane do organu I instancji w dniu [...] czerwca 2020 r., celem wykonania orzeczonego środka karnego: trzyletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez stronę. Zgodnie z art. 182 § 2 K.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z kolei w art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. określono, że właściwy starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

SKO oceniło, że przywołane przepisy jednoznacznie nakładają na właściwe organy obowiązek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zaskarżona decyzja Starosty, wydana na podstawie art. 182 § 2 K.k.w. i art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. miała na celu wykonanie wyżej wymienionego prawomocnego orzeczenia sądowego i została wydana przez organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami.

T. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której domagając się uchylenia obu decyzji wydanych w sprawie, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że całkowicie nie zgadza się z decyzją Zarzucił, że utrzymanie decyzji w obrocie prawnym doprowadzi do podwójnego ukarania: pierwszy raz przez Sąd, drugi raz przez organy administracji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).

Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W aktach sprawy znajduje się odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny, z [...] kwietnia 2019 r., [...], którym Sąd Rejonowy uznał T. L., oskarżonego o to, że kierował w ruchu lądowym samochodem będąc w stanie nietrzeźwości, za winnego zarzucanego czynu, między innymi orzekając wobec T. L. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat, zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy od [...] sierpnia 2018 roku i nadal.

Zgodnie z art. 182 K.k.w., w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany wykonuje zawodowo czynności związane z prowadzeniem pojazdów, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto bezzwłocznie pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony (§ 1); organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (§ 2).

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia pojazdami.

Decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2020 r., I OSK 140/20 i wymienione tam orzecznictwo; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego).

W następstwie otrzymania zawiadomienia o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, odpowiedni organ (tu: Starosta [...]), w świetle art. 182 § 2 K.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., stał się zobowiązany wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia pojazdami

Obie okoliczności: zakaz prowadzenia określonych kategorii pojazdów oraz czas, na jaki orzeczono ten środek karny – zostały określone w prawomocnym wyroku karnym Sądu Rejonowego w [...] Wydział Karny, z [...] kwietnia 2019 r[...] Rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji wyłącznie obejmuje oba te elementy, bowiem organy administracji, wykonując prawomocny wyrok sądu karnego są związane jego treścią. Skoro wyrok Sądu Rejonowego, wydany w sprawie karnej skarżącego, jest prawomocny, obie wydane w przedmiotowej sprawie decyzje są zgodne z prawem.

Wbrew zarzutowi skargi Sąd nie dopatruje się kary w działaniach organu I instancji. Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami stanowi konsekwencję czynu zabronionego, popełnionego przez skarżącego, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego. Nie można uznać, żeby było niewspółmierne do realiów sprawy. Z kolei sprawdzenie kwalifikacji osoby ubiegającej się przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, w formie egzaminu państwowego, jeżeli osoba ta nie mogła kierować pojazdami przez określoną ilość czasu – zostało nakazane przez ustawodawcę w interesie publicznym. W interesie publicznym pozostaje bowiem to, żeby wszyscy kierowcy posiadali umiejętności do prowadzenia pojazdów silnikowych na należytym poziomie. Sąd raz jeszcze podkreśla, że działanie organów obu instancji było ściśle nakazane przepisem rangi ustawy, zaś starosta nie ma możliwości odstąpienia od obowiązku jej wydania.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.