Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1857/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz, Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 465/12 w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 465/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. zobowiązał Wójta Gminy K. do rozpoznania wniosku J. S. z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że wnioskiem z 13 września 2012 r. J. S. zwrócił się do Wójta Gminy K., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o poinformowanie go:

1. ile decyzji wydał wójt lub jego urzędnicy działający w jego imieniu w 2012 r. oraz w całej bieżącej kadencji,

2. czy wójt praktykuje wydawanie decyzji w różnych datach, oznaczonych tym samym numerem, dotyczących różnych spraw,

3. jeżeli tak, to wniósł o szczegółową informację w tym zakresie za okres bieżącej kadencji.

Jednocześnie skarżący w pkt 4 wniosku wnosił o przesłanie mu wszystkich decyzji wójta wydanych w bieżącej kadencji, alternatywnie w postaci kopii lub w wersji elektronicznej na płycie CD/DVD lub przesłanie pocztą elektroniczną na podany adres.

Pismem z 21 września 2012 r. Wójt Gminy K. powiadomił skarżącego, że informacja publiczna, o którą wnosi, nie może być udostępniona w terminie 14 dni z uwagi na szeroki zakres żądania i zakreślił termin realizacji wniosku na 5 listopada 2012 r.

Pismem z 22 października 2012 r., w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ poinformował skarżącego, że nie prowadzi odrębnej jednostki ewidencji korespondencji o nazwie "rejestr decyzji", w związku z czym nie ma możliwości precyzyjnego wskazania liczby wydanych decyzji w 2012 r. oraz w całej bieżącej kadencji. Odnośnie żądania zawartego w pkt 2 i 3 wniosku organ uznał, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Jest to bowiem w istocie żądanie dokonania przez organ oceny własnej pracy już po złożeniu wniosku, a takie żądanie nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto – zdaniem organu – udzielenie odpowiedzi na pytanie z pkt 2 wniosku wiązałoby się z koniecznością inicjowania działań kontrolnych, co nie oznacza dostępu do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Nadto – w odniesieniu do pkt 4 wniosku – organ podał, że decyzje wydawane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie stanowią informacji publicznej. Poinformował również skarżącego, że jest w posiadaniu wszelkich decyzji, w których był stroną postępowania.

Skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Wójta Gminy K. w zakresie udzielenia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z 13 września 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wnosił o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd I instancji wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie sporne jest, czy żądana w pkt 1 wniosku skarżącego z 13 września 2012 r. informacja, która została uznana przez organ za informację publiczną, może zostać udzielona, a także czy pozostałe żądane informacje stanowią informację publiczną.

Przytaczając poglądy doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego Sąd wskazał, że decyzja administracyjna wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że decyzja jest aktem administracyjnym i jednocześnie dokumentem urzędowym, a zatem wprost z przepisów, które nie wprowadzają ograniczeń co do rodzajów aktów administracyjnych, wynika że stanowi informację publiczną. Jest ona ważną informacją o sposobie działania organu administracji państwowej.

Sąd stwierdził, że jako że informacją publiczną jest nie tylko treść decyzji administracyjnej, ale również jej postać, a więc sam nośnik informacji, jakim jest kartka papieru, na której ten dokument urzędowy został sporządzony, wnioskodawca ma prawo domagać się kopii decyzji. Inną kwestią jest natomiast dostęp do danych osobowych zawartych w decyzji bądź objętych tajemnicą służbową lub państwową. Oznacza to, że organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że objęte są tajemnicą. Usunięcie z decyzji danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych sprawia, że decyzja taka traci charakter indywidualny.

A zatem, Sąd uznał, że decyzje podlegają udostępnieniu w całości lub w części jedynie do granic kolizji z przepisami, które zawierają wyłączenie dostępności albo nie podlegają udostępnieniu właśnie z tych powodów, przy czym wyraźne wskazówki ograniczające można znaleźć w treści art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego organ orzekający o udostępnieniu takich dokumentów każdorazowo winien ustalić granice kolizji i wydać rozstrzygnięcie stosownie do tych ustaleń, przy czym ochrona prywatności i danych osobowych obejmuje zatarcie takich informacji zawartych w dokumentach, które bezpośrednio ich dotyczą. W takiej sytuacji organ powinien też rozważyć, czy taka operacja nie przekreśla istoty żądania i ewentualnie odmówić wnioskowi z tego powodu.

Sąd za nieprawidłowe ocenił stanowisko organu, że decyzje wydane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie stanowią informacji publicznej. Zdaniem Sądu organ, przy uwzględnieniu powyższych zastrzeżeń, winien udzielić skarżącemu informacji publicznej w zakresie określonym w pkt 4 wniosku.

Sąd za nieprawidłowe uznał również stanowisko organu, w którym organ jako informację publiczną organ potraktował natomiast informację o liczbie wydanych decyzji, jednakże z uwagi na brak "rejestru decyzji" uznał, że nie ma możliwości precyzyjnego wskazania liczby wydanych decyzji w 2012 r. oraz w całej bieżącej kadencji. Sąd stwierdził, że rejestr jest tylko jednym ze źródeł informacji. Informacją publiczną jest nie tylko rejestr, ale także inne informacje o prowadzonych przez organ postępowaniach. Informacja o prowadzonych przez organ postępowaniach i wydawanych w nich decyzjach jest niewątpliwie w posiadaniu organu. Decyzje wydane przez organ mogą znajdować się w aktach administracyjnych albo też poza nimi. Oznacza to, że organ jest w stanie ustalić ilość wydanych decyzji.

Sąd podkreślił także, że gdy chodzi o udostępnienie dokumentów w niezmienionej postaci mamy do czynienia z informacją prostą. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu. Konieczność wyselekcjonowania dokumentów spośród innych, wymagająca nawet znacznego nakładu pracy i zaangażowania większej liczby pracowników, nie pozbawia ich charakteru informacji prostej – są to zwykłe zabiegi związane z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej. Sąd podał także, że w przypadku, w którym organ administracji posiada w swoich zbiorach (księgach biurowych, systemach informacyjnych, zestawieniach lub opracowaniach) dane objęte wnioskiem (ilość wydanych decyzji), to wykonanie prostych czynności technicznych polegające na zliczeniu wniosków lub decyzji nie może być uznane za informację publiczną przetworzoną. Nie można jednak wykluczyć, że w okolicznościach danej sprawy, udostępnienie kopii decyzji w formie wymaganej przepisami nie sprowadzi się do prostej anonimizacji, lecz będzie niezbędne zbadanie decyzji pod kątem zawartych w nich danych, objętych określonym rodzajem tajemnicy, zaś ustalenie liczby decyzji nie będzie polegało jedynie na prostym ich wyszukaniu i zliczeniu. W rezultacie może zaistnieć sytuacja, że udostępnienie informacji publicznej w postaci liczby wydanych decyzji i ich kopii nie będzie stanowiło udostępnienia informacji publicznej prostej, lecz przetworzonej. W tym kontekście zasadnym jest odwołanie się do stanowiska reprezentowanego w piśmiennictwie, zgodnie z którym w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia kserokopii wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz., LexisNexis, Wydanie 2).

Zdaniem Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy, a w zasadzie wobec braku dostatecznych danych, nie jest możliwe zajęcie – na tym etapie postępowania – kategorycznego stanowiska co do charakteru żądanej informacji publicznej.

Jeżeli Wójt uzna, że istnieją podstawy do udzielenia informacji w pełnym zakresie i w sposób wskazany przez skarżącego, powinien udostępnić żądaną informację, która niewątpliwie jest w jego posiadaniu. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w sposób i w formie wskazanej we wniosku, zastosowanie mieć będzie art. 14 ust. 2 ustawy. Organ winien mieć przy tym na względzie, że przepis art. 3 ustawy przewiduje także prawo do informacji przetworzonej na zasadach w tym przepisie określonych. W przypadku uznania, że zachodzą przesłanki ograniczające jej dostępność z uwagi na ochronę informacji niejawnych i innych informacji ustawowo chronionych oraz ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, organ powinien rozważyć, czy i w jakim zakresie powinna nastąpić odmowa udostępnienia informacji w formie decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).

Sąd stwierdził, że Wójt nieprawidłowo uznał również, że informacje określone w pkt 2 i 3 wniosku skarżącego z 13 września 2012 r. nie stanowią informacji publicznej.

Pytanie, czy Wójt praktykuje wydawanie decyzji w różnych datach, oznaczonych tym samym numerem, dotyczących różnych spraw, nie jest – wbrew stanowisku organu – żądaniem dokonania przez organ oceny własnej pracy. Skarżący nie domagał się prowadzenia działań kontrolnych, a udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie z pewnością nie wiąże się z koniecznością inicjowania takich działań. Skarżący domagał się od Wójta jedynie potwierdzenia bądź nie stosowania opisanych przez niego procedur przy wydawaniu i rejestrowaniu decyzji administracyjnych. Analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że wnioskiem może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem należy objąć każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonania takiego zadania.

Żądanie określone w pkt 2 wniosku dotyczy faktów wynikających z działalności organu administracji. Tymi faktami są określone decyzje, oznaczone w sposób podany przez skarżącego. Zmierza ono do uzyskania informacji o trybie działania organu i sposobie załatwiania spraw. Wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi zatem informację publiczną. Zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. a i lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej organ obowiązany jest rozpoznać wniosek skarżącego w tym zakresie.

Żądanie zawarte w pkt 3 przedmiotowego wniosku jest treściowo związane z pkt 2 wniosku i jego realizacja jest zależna od odpowiedzi na pytanie sformułowane w pkt 2. Odnosi się ono do określonych decyzji, które jak wskazano wcześniej, stanowią informację publiczną, a zatem informacje odnoszące się do decyzji należy zaliczyć również do informacji publicznych.

Sąd zważył, że wniosek w zakresie pkt 3 jest sformułowany dość ogólnie i może nastręczać pewne trudności określenie o jakie szczegółowe informacje chodzi skarżącemu. Jeżeli taka sytuacja miałaby miejsce, a skarżący nie uszczegółowiłby swojego żądania, to wówczas organ winien o tym pisemnie poinformować skarżącego i wyjaśnić, dlaczego w tej części nie może uczynić zadość żądaniu. Wówczas wnioskodawca, który nie zredagował precyzyjnie swojego żądania, może wnieść je ponownie, określając zakres wnioskowanej informacji.

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego z 13 września 2012 r. zawierał żądanie udostępnienia mu informacji publicznej. Wójt Gminy K. jest zatem zobowiązany do jego rozpatrzenia, czego nie uczynił, gdyż nie udzielił informacji publicznej ani też nie wydał decyzji odmownej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wójt Gminy K..

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie przez Sąd I instancji orzeczenia nieuwzględniającego wszystkich faktów wynikających z akt sprawy, a w konsekwencji niedostrzeżenie faktu, iż organ udostępnił wszystkie żądane informacje jakimi dysponował, a także art. 141 § 4 i art. 149 § 1 p.p.s.a. wobec wyrażenia w orzeczeniu takich wskazań co do dalszego postępowania, których nie da się pogodzić z ustalonym stanem faktycznym sprawy;

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie wobec przyjęcia przez Sąd I instancji faktu, iż organ nie udostępnił skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej w przewidzianym w ustawie terminie, tj. w terminie 14 dni oraz nałożenie przez ten Sąd obowiązku ponownego rozpatrzenia wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz zasadzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wniosek obejmujący w istocie zdecydowaną większość działalności organu administracyjnego za okres ostatnich 3 lat - nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale formą kontroli organu. Tym samym wniosek skarżącego, ogólnie wskazujący, że J. S. domaga się skopiowania wszystkich decyzji wydanych w okresie bieżącej kadencji, w praktyce oznacza zobowiązanie do skopiowania całości dokumentacji wytworzonej przez Wójta Gminy K. bądź osób z Jego upoważnienia w okresie 3 lat. Bezsprzecznie byłby to przykład wręcz całkowitej (bez żadnych ograniczeń) jawności działania organu, gdyby każdy mógł domagać się od organu administracji przekazania mu całości zgromadzonej dokumentacji w tutejszym Urzędzie. Według ustaleń poczynionych przez organ wynika niezbicie, iż przy braku prowadzenia odrębnych rejestrów dla wydanych decyzji, dla wyczerpania treści żądania wskazanego we wniosku potrzebne jest przeprowadzenie szczegółowej kwerendy całej zgromadzonej dotychczas dokumentacji (bieżącej i archiwalnej) i wyszczególnienie z jednostkowych akt sprawy żądanych przez skarżącego dokumentów - co samo w sobie jest czasochłonne i wobec obowiązku realizowania bieżących spraw i obsługi interesantów - wręcz niewykonalne.

Organ stwierdził, iż skarżący nie pozostawił możliwości po stronie organu, aby właściwie mógł rozpatrzeć złożony wniosek, gdyż nie zawierał konkretnych żądań odnoszących się do określonej sprawy bądź zdarzenia, ale obejmował swoim zakresem wszystkie decyzje administracyjne wydane w sprawach prowadzonych w okresie 3 lat sprawowania kadencji przez Wójta Gminy. Ponadto w ocenie organu niewłaściwym działaniem byłoby obciążanie go negatywnymi konsekwencjami niezrozumienia treści wnioskodawcy co do zakresu i treści żądanych informacji, gdy nieprzekazanie w pełnych wnioskowanych informacji wynikało tylko i wyłącznie z niejasno sformułowanego żądania.

Odnosząc się z kolei do stanowiska Sądu I instancji, w którym stwierdza, iż pytanie, czy Wójt praktykuje wydawanie decyzji w różnych datach, oznaczonych tym samym numerem, dotyczących różnych spraw, nie jest - wbrew stanowisku organu - żądaniem dokonania przez organ oceny własnej pracy. Wnoszący skargę ocenia takie stanowisko za niezgodne z okolicznościami faktycznymi sprawy. Ponadto Sąd I instancji orzekł, iż skarżący nie domagał się prowadzenia działań kontrolnych, a udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie z pewnością nie wiąże się z koniecznością inicjowania takich działań. Powyższe twierdzenia Sądu I instancji stoją w zdecydowanej sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym oraz nie biorą pod rozwagę całości żądania. Zgodnie bowiem z treścią wniosku skarżący nie domaga się tylko i wyłącznie informacji o prowadzonych praktykach w urzędzie, ale w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na wskazane pytanie skarżący domagał się przekazania wszystkich informacji w tym zakresie.

Wypełnienie tego typu żądań, wiązać się będzie niewątpliwie z obowiązkiem przejrzenia całej zgromadzonej w obecnej kadencji dokumentacji poprzez szczegółową analizę każdego jednostkowego dokumentów "wytworzonego" przez organ bądź osoby przez niego upoważnione, a następnie zliczenie takich przypadków. Dopiero całościowe przejrzenie dokumentacji zgromadzonej w urzędzie pozwala dojść do ustaleń, czy faktycznie doszło do zaistnienia tego typu praktyk oraz wskazania jej przykładów. A takie postępowanie sprowadza się do konieczności zainicjowania działań kontrolnych, badawczych itp., prowadzących de facto do oceny własnej pracy.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie przez Sąd I instancji orzeczenia nieuwzględniającego wszystkich faktów wynikających z akt sprawy, a w konsekwencji niedostrzeżenie faktu, iż organ udostępnił wszystkie żądane informacje jakimi dysponował, a także art. 141 § 4 i art. 149 § 1 p.p.s.a. wobec wyrażenia w orzeczeniu takich wskazań co do dalszego postępowania, których nie da się pogodzić z ustalonym stanem faktycznym sprawy.

Przede wszystkim wskazać należy, iż sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 149 p.p.s.a. nie znajduje oparcia, gdyż dotyczy on wniosków prawnych wyprowadzonych w wyniku logicznego rozumowania przez Sąd I instancji, a nie konstrukcji uzasadnienia, która w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni odpowiada wymogom określonym w przepisie art. 141 § 14 p.p.s.a. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., bowiem w wywodach Sądu I instancji brak jest elementów wskazujących na wnioskowanie sprzeczne z treścią dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że żądanie skarżącego zawarte we wniosku z dnia 13 września 2012 r. stanowi informację publiczną, w związku z czym zasadnie zobowiązał organ do rozpoznania tego wniosku. Przy czym podkreślić należy, iż Sąd I instancji zasadnie wskazał, iż organ rozpoznając wniosek skarżącego winien mieć na względzie przepis art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazać bowiem należy, iż ustawodawca używając w art. 3 ust. 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej pojęcia "informacja przetworzona" nie zawarł równocześnie w ustawie jego legalnej definicji konieczne było jej utworzenie na gruncie orzecznictwa i doktryny.

Przyjęto m.in., że informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 5 ustawy), przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań), nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu.

Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces anonimizacji bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu. Podobnie nie stanowi o przetworzeniu informacji sięganie do materiałów archiwalnych. Z kolei informacja przetworzona, w zasadzie, w chwili złożenia wniosku nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. W pewnych sytuacjach szeroki zakres wniosku (tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo, iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej.

Intencją ustawodawcy nie było przy uchwalaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej stworzenie instrumentów pozwalających na utrudnienie funkcjonowania jednostek wykonujących zadania publiczne, lecz zapewnienie każdemu możliwości realizowania jego konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej. Poprzez uznanie informacji za informację przetworzoną wnioskodawca nie jest pozbawiony tego prawa. Jednak konieczność przetworzenia informacji i możliwość jej uzyskania słusznie została uzależniona od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego.

W takiej sytuacji organ rozpoznając wniosek skarżącego winien rozważyć czy uzyskanie takiej informacji zostało uzależnione od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, zaś operacja polegająca na wytworzeniu informacji przetworzonej nie przekreśla istoty żądania i ewentualnie odmówić wnioskowi z tego powodu.

Z uwagi na powyższe wywody za chybiony należy także uznać zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem wbrew twierdzeniom organu wnioskodawcy nie udzielono informacji zgodnie z żądaniem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.