Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 383/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 5 w zw. z art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 16, art. 17
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora PGE Dystrybucja SA Oddział w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora PGE Dystrybucja SA Oddział w B. z dnia [...].04.2015 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

1. J. N. w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., skierowanym do PGE Dystrybucja S.A. Oddział B. zawarł wniosek o udzielenie informacji dotyczącej tego kto jest właścicielem 3 słupów energetycznych usytuowanych na jego działce położonej we wsi K. nr geod. [...], od kiedy i na jakiej podstawie prawnej zostały one wybudowane, czy były zawierane umowy w przedmiocie ustanowienia służebności gruntowej lub przesyłu a także wniósł o dostarczenie kopii dokumentów związanych z usytuowaniem tych słupów.

2. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Generalny PGE Dystrybucja S.A. Oddziału w B. – J. D. odmówił udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia urządzeń elektroenergetycznych w postaci odcinka napowietrznej linii średniego napięcia 15kV w relacji O. wraz z odgałęzieniem do stacji SN/nN 04-955 L. na przedmiotowej działce z uwagi na fakt, że nie posiada oryginału tej decyzji (pkt 1) oraz odmówił udostępnienia decyzji stanowiących podstawę przebudowy, remontów i eksploatacji oraz innych dokumentów techniczno-prawnych dotyczących tych urządzeń elektroenergetycznych na podstawie art. 17 ust 1 w zw. z art. 16 ust 1, 2 oraz art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (pkt 2) - pismo z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu podano, że brak jest podstaw do udostepnienia informacji z pkt 2 z uwagi na okoliczność, że informacje w tym przedmiocie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Równocześnie wskazano, że wniosek dotyczył decyzji administracyjnych a więc aktów podlegających udostepnieniu w trybie art. 73 kpa. W piśmie zawarto pouczenie, że wnioskodawca może wystąpić o ponowne rozpatrzenie sprawy.

3. W związku z powyższym J. N. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę pierwotnej decyzji, poprzez udostepnienie odpisu decyzji Urzędu Wojewódzkiego w S. z 1986 r. oraz umów, porozumień i dokumentacji związanych z usytuowaniem przedmiotowych słupów. Zarzucił naruszenie art. 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezasadne niezastosowanie i odmowę doręczenia odpisu decyzji. Podniósł, że brak oryginałów decyzji nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej. Udzielenie informacji publicznej nie wymaga przekazania oryginałów decyzji czy ich kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem. Informacja taka może być udzielona w dowolnej formie a więc jako informacja pisemna lub kserokopia posiadanych dokumentów. Nadto strona nie zgodziła się z tym, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Podano, że w stosunku do decyzji administracyjnych obowiązuje zasada jawności. Poza tym nie można uznać aby decyzja z 1986 r. zawierała informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, gdyż dotyczy trybu w jakim zezwolono na umieszczenie słupów na działce, która nie stanowiła własności przedsiębiorstwa energetycznego. Zdaniem strony nie można powoływać się na to, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi lokalizacja słupów, bo informacja ta jest powszechnie znana. Nadto wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 73 kpa, poprzez niezasadne zastosowanie. Podniósł, że na podstawie tej regulacji odpisów decyzji może żądać wyłącznie strona postępowania a on nie był stroną postępowania prowadzonego w 1986 r.

4. W odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Generalny PGE Dystrybucja S.A. Oddziału w B. – J. D. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], ponownie odmówił udzielenia wnioskowanych informacji i podał uzasadnienie zbieżne z tym zawartym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Pouczył, że wnioskodawca może wystąpić o ponowne rozpatrzenie sprawy.

5. J. N. od tego pisma wywiódł skargę do sądu administracyjnego. Zarzuty i argumentacja skargi są zbieżne z treścią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6. W odpowiedzi na skargę PGE Dystrybucja S.A. Oddział w B. wniosło o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi uzasadniono tym, że oddział spółki nie posiada zdolności sądowej. Taką zdolność posiada wyłącznie osoba prawna wpisana do rejestru a więc PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności, mając na względzie zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o jej odrzucenie należy stwierdzić, że skarga jest dopuszczalna, stąd też wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie można się zgodzić z twierdzeniem Spółki o braku zdolności sądowej jej Oddziału. Skład orzekający w sprawie niniejszej przychyla się w tym zakresie do stanowiska orzecznictwa sądowego, z którego wynika, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej jako u.d.i.p.) jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Jednostka organizacyjna wymieniona w tej szczególnej regulacji nie stanowi więc jednostki organizacyjnej, o której mowa w p.p.s.a. czy w Kodeksie postępowania administracyjnego. W rozumieniu powołanego art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest to więc każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet wtedy, kiedy stanowi część spółki powołaną przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie. Oddział spółki akcyjnej, a nawet jej organ, może zatem być traktowany jako organ w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., a zatem w znaczeniu funkcjonalnym, wynikającym z charakteru wykonywanych zadań należących do zakresu zadań publicznych. Uzasadnia to przyznanie mu przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide: postanowienie NSA z 25 marca 2015 r., I OSK 637/15, wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r., I OSK 914/14, postanowienie NSA z 9 października 2013 r., I OZ 863/13, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA).

W następnej kolejności należy odpowiedzieć na pytanie czy podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Na tle powyższego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (vide: wyrok NSA z 6 marca 2008 r., I OSK 1918/07, Lex nr 505424). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 851/10, Lex nr 737513), że zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p., zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Zdaniem Sądu, wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 25 lipca 2006 r. (sygn. akt P 24/05 – OTK-A 2006/7/87) stwierdził, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa. Zatem obowiązkiem władzy publicznej jest dbanie o bezpieczeństwo energetyczne kraju. Obowiązek ten realizowany jest przez organy administracji publicznej jak i przez inne podmioty. Do tych ostatnich należą przedsiębiorstwa energetyczne. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są zatem "zadaniami publicznymi".

Wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.) obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego oraz działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie, dotyczą zatem spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo energetyczne wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy - Prawo energetyczne, realizuje zadania publiczne (vide: wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 102/13 oraz wyrok WSA w Krakowie z 17 kwietnia 2013 r., II SAB/Kr 21/13 – publ. CBOSA).

Podkreślić wypada, że pogląd, iż przedsiębiorstwo energetyczne w związku z prowadzoną dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami publicznymi przezeń wykonywanymi, jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. powołany wyżej wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, a także orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, np.: wyrok WSA w Krakowie z 2 lutego 2010 r., II SAB/Kr 112/09; wyrok WSA w Warszawie z 5 grudnia 2012 r., II SAB/Wa 390/12; postanowienie WSA w Warszawie z 16 listopada 2010 r., II SAB/Wa 268/10; postanowienie WSA w Szczecinie z 5 grudnia 2012 r., II SAB/Sz 49/12 – publ. CBOSA).

W świetle powyższych rozważań, Spółkę PGE Dystrybucja S.A. w L. będącą przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją energii elektrycznej, zaliczyć należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Podmiotem takim, jak już wywiedziono powyżej jest także Oddział tej Spółki.

W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddane zostało rozstrzygnięcie Dyrektora Generalnego PGE Dystrybucja S.A. Oddział w B. wydane w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej wcześniej rozstrzygnięciem tego samego organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odmowie udzielenia informacji publicznej. Ustawodawca w art. 17 u.d.i.p. nakazuje do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej niebędących organami władzy publicznej odpowiednie stosowanie przepisu art. 16 tej ustawy. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Ust. 2 tego przepisu do decyzji tych nakazuje stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1); uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (pkt 2).

Zdaniem Sądu odpowiednie stosowanie do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej przepisu art. 16 u.d.i.p., oznacza, że rozstrzygnięcia tych podmiotów niezależnie od tego czy zostaną formalnie nazwane decyzjami, orzeczeniami, czy po prostu rozstrzygnięciami, względnie nie zostaną opatrzone jakąkolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 i § 3 kpa w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej. Podejmując próbę takiego odpowiedniego zastosowania przywołanych powyżej przepisów do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej uznać należy, że rozstrzygnięcia takie winny zawierać oznaczenie podmiotu, datę wydania, oznaczenie wnioskodawcy, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu a rozstrzygnięcie w stosunku do którego może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi art. 107 § 1 Kpa. Dodatkowo uzasadnienie stanowiska podmiotu o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. powinno zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji – art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2013 r., II SAB/Po 28/13, Lex nr 1323850).

Nadmienić przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną, jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż spełnia to minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 kpa (por. orzeczenia NSA z 22 września 1981 r., SA 791/81, publ: ONSA 1981 nr 2 poz. 91, z 8 lutego 1983 r., SA/Wr 559/82, publ: ONSA 1983 nr 1 poz. 3, z 21 marca 2002 r., II SA 2213/01, LEX nr 157973; z 15 marca 2001 r., V SA 2938/99, LEX nr 51259, oraz z 21 lipca 2011 r., II OSK 1225/10, pub. CBOSA). Rozważania te znajdą odpowiednie zastosowanie również w stosunku do rozstrzygnięć podmiotów o jakich mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

W świetle powyższego uznać należy, że w przedmiotowej sprawie zostało wydane wymagane przepisami prawa rozstrzygnięcie – decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Kwestionowane rozstrzygnięcie zawiera bowiem oznaczenie podmiotu od którego pochodzi, oznaczenie adresata, rozstrzygnięcie i podpis pracownika.

W sprawie niniejszej wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej naruszono prawo dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego a mianowicie naruszono przepisy art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 Kpa. Zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. W sprawie niniejszej decyzję w trybie odwoławczym w imieniu Oddziału Spółki podpisała ta sama osoba, która podpisała utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia 1 kwietnia 2015 r., to jest Dyrektor Generalny PGE Dystrybucja S.A. Oddziału w B. – J. D. Dodatkowo należy zauważyć, że w aktach sprawy brak jest umocowania dla tej osoby do reprezentowania Oddziału Spółki, w tym do wydawania w jej imieniu decyzji administracyjnych, podczas gdy z aktualnej informacji z Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców wynika, że do składania oświadczeń w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu Spółki albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

Stwierdzając naruszenie powyższych przepisów postępowania wyjaśnić należy, że stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, pracownik podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle poglądów doktryny, reguła określona w tym przepisie ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 Kpa, a więc do sytuacji, w której pracownik brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak. m.in. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska. A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005, s. 221; tak również J. Borkowski [w:] |B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2005, s. 183). Należy bowiem pamiętać, że pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (w tym uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., II GPS 2/06, publ. ONSAiWSA 2007/3/61 oraz z 20 maja 2010 r., I OPS 13/09, publ. ONSAiWSA 2010/5/82). Pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, nie może zatem rozpoznawać środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy stanowi natomiast taki środek odwoławczy.

W kontrolowanym postępowaniu doszło więc do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, gdyż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwiono decyzją, w której wydaniu brał udział ten sam pracownik Spółki, który brał udział w wydaniu decyzji pierwotnej, choć osoba ta podlegała wyłączeniu. To zaś oznacza, że postępowanie wywołane wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy dotknięte jest kwalifikowaną wadą formalną, która w myśl art. 145 § 1 pkt 3 Kpa jest podstawą wznowienia postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe uchybienie, Sąd uznał za przedwczesne wypowiadanie się w kwestii tego czy zasadnie odmówiono udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W pierwszej kolejności bowiem sprawa powinna być należycie rozstrzygnięta formalnie.

Rozpoznając sprawę ponownie należy mieć na uwadze, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany do jej udzielenia ma następujące możliwości:

- udziela informacji publicznej, co stanowi czynność materialno – techniczną;

- udziela w formie pisma odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej, bądź organ nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy) lub obowiązuje inny tryb udzielenia informacji (art. 1 ust. 2 ustawy);

- odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania administracyjnego w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 ustawy, w formie decyzji administracyjnej (art. 16 i art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy)

- odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Przy ewentualnej odmowie udostepnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy należy mieć na uwadze, że:

- wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien być rozpatrzony przez innego pracownika niż ten który brał udział w wydaniu decyzji pierwotnej;

- pracownik wydający decyzję powinien mieć umocowanie do działania w imieniu Oddziału Spółki;

- od decyzji wydanej na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje skarga do sądu administracyjnego a nie jak błędnie pouczono w decyzji z dnia 23 kwietnia 2015 r. kolejny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy;

- realizując zasadę dwuinstancyjności przewidzianą w art. 15 Kpa organ odwoławczy na nowo ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną w jej całokształcie. W sprawie niniejszej treść decyzji obu instancji ich uzasadnień jest identyczna co poddaje w wątpliwość prawidłowe wypełnienie zasady dwuinstancyjności. Prawdopodobnie stan taki w sprawie niniejszej wynika z faktu rozpatrzenia sprawy w obu instancjach przez tę samą osobę.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.