Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 834/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 953/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 14 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 14 lipca 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok P. sp. z o.o. z siedzibą w P. zawarło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka podniosła, że organ podatkowy może wszcząć postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącej, co może uniemożliwić jej regulowanie bieżących zobowiązań, uzyskanie kredytów obrotowych bądź inwestycyjnych, w rezultacie doprowadzając do niewypłacalności spółki i jej upadłości.

Mając na uwadze treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 953/11, odmówił spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że zweryfikowanie, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, którymi w tej sprawie Sąd nie dysponował. W tej sytuacji twierdzenia skarżącej o grożącej jej niewypłacalności należało potraktować jako całkowicie gołosłowne, tym bardziej, że - jak podkreślił Sąd - w aktach podatkowych znajdowały się dokumenty świadczące o znacznym rozmiarze prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, w tym m.in. faktury zakupu obejmujące kwoty wielokrotnie przewyższające wysokość zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła w zażaleniu z dnia 31 października 2011 r. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem jej zdaniem wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie do ponownego rozstrzygnięcia lub o jego zmianę i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.

W rozpoznawanej sprawie wniosek spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawarty w skardze, nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego sytuacji finansowej skarżącej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi interesom majątkowym spółki). Jego lakoniczność i de facto gołosłowność zostały należycie ocenione przez Sąd pierwszej instancji jako nie uzasadniające w stopniu wystarczającym wstrzymanie zaskarżonej decyzji w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić bowiem należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168).

Odnośnie zaś argumentów podniesionych w zażaleniu oraz w świetle dołączonych dokumentów należy przyjąć, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach p.p.s.a. postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe jego skonstruowanie, którego polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Zatem podniesienie zarzutu naruszenia prawa i argumentacja przemawiająca za oceną wnoszącego zażalenie, że owo naruszenie miało miejsce w jego sprawie, powinny dotyczyć samego rozstrzygnięcia, na które wnosi się środek odwoławczy. Nie można podnosić w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie – zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego – oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być spełniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślono by sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a. konstytuujących ów środek.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.