Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 491/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 268 a k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., cofającej A. O. pozwolenie na broń palną sportową.

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął A. O. (dalej jako skarżący) pozwolenie na broń palną sportową. Decyzja ta zawierała pouczenie o sposobie i terminie odwołania. Wysłana na adres zameldowania (wskazywany także przez skarżącego w korespondencji z organem) została zwrócona, jako omyłkowo odebrana, z uwagi na nieobecność skarżącego. Wobec powyższego organ I instancji zlecił doręczenie decyzji Kierownikowi Posterunku Policji w [...]. Dzielnicowy kilkakrotnie nie zastawał skarżącego pod podanym adresem. Ostatecznie skarżący odmówił przyjęcia przesyłki zawierającej decyzję. Wobec powyższego decyzja ta wraz z pismem wyjaśniającym dzielnicowego z dnia [...] marca 2006 r. została zwrócona do organu. Pismem z dnia [...] września 2006 r. skarżący zwrócił się do organu o udzielenie informacji o toczącym się postępowaniu, a następnie dnia [...] października wystąpił z odwołaniem od powyższej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że w przypadku odmowy przyjęcia pisma uznaje się je za doręczone w dniu odmowy i dlatego też przyjął, że decyzję organu I instancji doręczono stronie dnia [...] marca 2006 r. W konsekwencji uznał, że odwołanie zostało złożone prawie 8 miesiecy po ustawowo określonym terminie do wniesienia odwołania.

W skardze na powyższe postanowienie A. O. wnosząc o jego uchylenie, zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na naruszeniu zasad ogólnych postępowania, w szczególności przepisu art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy i błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego postanowienia, polegający przed wszystkim na bezpodstawnym przyjęciu, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń została skarżącemu skutecznie doręczona.

Uzasadniając skargę skarżący podniósł, iż w toku postępowania przed organem I instancji nie wskazano przyczyn zlecenia doręczenia decyzji za pośrednictwem Komisariatu Policji w [...], a nie za pośrednictwem Poczty Polskiej. Podkreślił, że organ winien doręczać korespondencję na jego adres zamieszkania, z nie w siedzibie Spółki. W sytuacji uznania decyzji za doręczoną nie miał możliwości zapoznania się z nią i skutecznego zaskarżenia. Wskazał, że w materiale dowodowym brak jest wskazania w jakiej konkretnie dacie doszło do odmowy przyjęcia decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co natępuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżone roztrzygnięcie. Nie każde jednak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do jego uchylenia. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postęwaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa, w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez A. O. skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Przepis nie ogranicza kręgu podmiotów, z których pośrednictwa można korzystać przy dokonywaniu doręczeń, dzieląc je tylko na dwie grupy, a mianowicie pracowników poczty oraz wszystkie inne osoby. Nie wynikają z niego również żadne ograniczenia w wyborze podmiotów dokonujących doręczenia, jak również nie można uznać za wiążącą w wyborze kolejność ich wymienienia w przepisie (tak J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004). Posłużenie się przez organ prowadzący postępowanie innym niż zwykle podmiotem doręczającym nie stanowi wadliwości postępowania i uzasadnione może być zarówno upływajacym terminiem załatwienia sprawy, zbliżającym się terminem przedawnienia możliwości nałożenia obowiązku, czy chociażby taniością takiego doręczenia (tak G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, Cz. Matysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005). Nie można zatem postawić organowi zarzutu, że w sytuacji zwrotu decyzji postanowił doręczyć ją za pośrednictwem podległych mu pracowników. Jest to bowiem jego uprawnienie, wynikające wprost z przepisów prawa i bez znaczenia są motywy którymi kierował się organ. Zwrócić jednak trzeba uwagę, że wcześniejsze pisma adresowane do skarżącego na ten sam adres co decyzja organu I instancji, nie były odbierane przez skarżącego osobiście. Decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. odebrała dnia [...] stycznia 2006 r. ta sama osoba co dotychczas. Tym razem jednak korespondencję zwrócono jako odebraną omyłkowo. W takich okolicznościach stanu faktycznego nie można zarzucić organowi, ze zmienił tryb doręczenia bez jakiejkolwiek przyczyny. Zauważyć również należy, - iż wbrew zarzutom skargi - doręczenie było dokonywane na adres zameldowania skarżacego, co jednoznacznie wynika z informacji znajdujacej się w aktach administracyjnych, a dotyczącej właśnie zameldowania skarżącego na pobyt stały. Taki też adres wskazywał sam skarżący w pismach kierowanych do organu.

Zgodnie z art. 47 k.p.a. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma, pismo to zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy, którą to datę uznaje się za datę doręczenia pisma (§ 2). Wskazane w tym przepisie rozróżnienie sposobów doręczenia pisma adresatowi nie ma znaczenia prawnego, bowiem skutki prawne odmowy przyjęcia pisma przez adresata są te same w każdym przypadku. Organ uznał, stosując powyższą fikcję doręczenia, że skarżący odebrał decyzję dnia [...] marca 2006 r. Jest to data pisma Kierownika Posterunku Policji w [...], zawierającego informację o odmowie przyjęcia decyzji przez adresata tj. skarżącego i w związku z tym o zwrocie decyzji. Rzeczywiście – jak podnosi skarżący w skardze – pismo to nie wskazuje jednoznacznie kiedy odmowa przyjęcia decyzji nastąpiła. Uchybienie to jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, albowiem data sporządzenia pisma adresowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest co najmniej datą, w której skarżący odmówił przyjęcia decyzji. Zauważyć bowiem należy, że odmowa ta mogła nastąpić jedynie wcześniej tj. przed [...] marca 2006 r., a organ przyjął datę najbardziej korzystną dla skarżącego i de facto wynikającą z treści pisma. Wbrew twierdzeniom skargi to nie nieobecność skarżącego spowodowała dla niego ujemne następstwa procesowe. Fikcja doręczenia decyzji została zastosowana nie z uwagi na nieobecność skarżącego lecz była wynikiem odmowy przyjęcia decyzji. Odmowa przyjęcia pisma rodzi takie same konsekwencje prawne, jak jego doręczenie. Negatywne stanowisko adresata w przedmiocie odbioru pisma nie może udaremiać prawne jego doręczenie. Konsekwencję przyjęcia doręczenia decyzji z datą [...] marca 2006 r. było uznanie przez organ II instancji, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, które zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] pażdziernika 2006 r.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji orzeczenia.