Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2289/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Asesor WSA - Arkadiusz Koziarski, Protokolant - spec. Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we W. (zwany dalej: "WIF" lub "organ I instancji" pismem z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], zawiadomił [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wszczęciu z urzędu postepowania administracyjnego w sprawie cofnięcia udzielonego Stronie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej we [...] przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] cofnął udzielone Stronie zezwolenie z dnia [...] września 2014 r., nr [...] na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej we [...] przy ul. [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. pełnomocnik Strony złożył odwołanie od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Farmaceutycznego (zwanego dalej jako: "GIF" lub "organ II instancji").

Uznając bezzasadność wniesionego odwołania Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ II instancji przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Zgodnie z treścią art. 99 ust. 4a u.p.f. "Podmiot prowadzący aptekę jest obowiązany zatrudnić osobę odpowiedzialną za prowadzenie apteki, o której mowa w art. 88 ust. 2, dającą rękojmię należytego prowadzenia apteki".

Z przepisu art. 100 ust. 2 pkt 1 u.p.f. wynika, że przedsiębiorca obowiązany jest również posiadać tytuł prawny do lokalu, w którym ma być prowadzona apteka ogólnodostępna. Podkreślić przy tym należy, że przedsiębiorca posiadający zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi spełnić warunki określone w ww. regulacjach nie tylko na etapie ubiegania się o zezwolenie na prowadzenie apteki, ale i podczas korzystania z uprawnienia wynikającego z takiego zezwolenia.

Stosownie do art. 103 ust. 2 pkt 4 u.p.f. WIF może cofnąć zezwolenie, jeżeli apteka nie została uruchomiona w ciągu 4 miesięcy od dnia uzyskania zezwolenia lub w aptece nie jest prowadzona działalność objęta zezwoleniem przez okres co najmniej 6 miesięcy.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że

1) mgr farm. P. K. od dnia [...] stycznia 2020 r. nie pełni funkcji kierownika apteki prowadzonej przez Stronę,

2) [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. utraciła tytuł prawny do lokalu położonego we [...], przy ul. [...], w którym zezwolono jej na prowadzenie apteki ogólnodostępnej;

3) w aptece ogólnodostępnej o nazwie "[...]" nie jest prowadzona działalność objęta zezwoleniem przez okres co najmniej 6 miesięcy.

Organ odwoławczy podnosi, że z treści złożonego przez mgr. farm. P. K. oświadczenia (którego treści Strona nie podważa) wynika jednoznacznie, że z dniem [...] stycznia 2020 r. przestał on pełnić funkcję kierownika apteki prowadzonej przez Stronę, a ponadto w ww. dacie apteka przestała funkcjonować. Strona poza tym nie przedłożyła WIF ani GIF jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego odmienny stan faktyczny tj. dokumentu potwierdzającego fakt zatrudnienia od dnia 1 lutego 2020 r. innej osoby na stanowisku kierownika apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej we [...] przy ul. [...].

Organ II instancji podkreśla jednocześnie, że argumentacja pełnomocnika Strony zawarta w treści odwołania wskazująca na brak podstaw do zastosowania w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 99 ust. 4a u.p.f. z uwagi na wyłączenie stosowania ww. regulacji zawarte w art. 99 ust. 6 u.p.f. nie może zostać zaakceptowana przez organ II instancji. Mianowicie art. 99 ust. 6 u.p.f. nie ma zastosowania w sytuacji, gdy podmiotem prowadzącym aptekę ogólnodostępną jest spółka kapitałowa. Z uwagi na fakt, że stroną omawianego postępowania jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania przepisu art. 99 ust. 4a u.p.f. jest bezzasadny i jako taki nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy tj. oświadczenie mgr. farm. P. K. z dnia [...] stycznia 2020 r., które nie zostało zakwestionowane przez Stronę, a także brak dostarczenia przez Stronę dowodu potwierdzającego odmienny niż ustalony przez organ I instancji stan faktyczny, potwierdza w sposób jednoznaczny naruszenie dyspozycji art. 99 ust. 4a u.p.f.

Jednocześnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że Strona utraciła tytuł prawny do lokalu wskazanego w zezwoleniu z dnia [...] września 2014 r.

Ponadto z notatki służbowej sporządzonej przez A. C. – inspektora farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2020 r. wynika, że omawiana apteka nie działała, a od dnia 3 lutego 2020 r. na omawianym lokalu pojawiła się informacja "[...]". Kolejna notatka służbowa sporządzona przez tego samego inspektora z dnia [...] lutego 2020 r. potwierdziła brak funkcjonowania przedmiotowej apteki w dniu [...] lutego 2020 r. wraz z widniejącą na lokalu przy ul. [...] informacją "[...]".

Powyższe okoliczności są bezsporne i potwierdzają one naruszenie przez Stronę dyspozycji art. 100 ust. 2 u.p.f. pkt 1 u.p.f. oraz art. 103 ust. 2 pkt 4 u.p.f.

Organ odwoławczy przypomina, że zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej umożliwia danemu przedsiębiorcy prowadzenie tego rodzaju placówki w konkretnej lokalizacji (tj. pod adresem wskazanym w zezwoleniu) i wyłącznie w lokalu, którego plan i opis techniczny został załączony do wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Organ odwoławczy podnosi, że przedłożony przez pełnomocnika Strony list intencyjny z dnia [...] listopada 2020 r. zawierający wolę podpisania umowy najmu lokalu przez wskazane w omawianym dokumencie Strony (w treści przedmiotowego dokumentu wskazano jednoznacznie że "Niniejsza propozycja nie stanowi wiążącej oferty, umowy w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, nie jest wiążąca prawnie i nie stanowi umowy przedwstępnej zobowiązującej strony do podpisania przyrzeczonej umowy najmu o określonej treści. W szczególności niniejsza propozycja nie jest umową przedwstępną ani właściwą umową najmu, nie obliguje Wynajmującego do negocjacji wyłącznie z Najemcą") nie stanowi gwarancji jej zawarcia i jako taki nie ma wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła strona zarzucając jej:

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 4a i art. 100 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że w niniejszej sprawie ma miejsce niespełnianie warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu – niezatrudnianie osoby odpowiedzialnej za prowadzenie apteki, dającej rękojmię należytego prowadzenia apteki, podczas gdy zatrudniono osobę spełniającą kryteria wymienione w art. 88 ust. 2 ustawy – Prawo farmaceutyczne, co wyłącza, na podstawie art. 99 ust. 6 ww. ustawy, konieczność zatrudnienia osoby odpowiedzialnej oraz uznanie, że odwołująca nie posiada tytułu prawnego do pomieszczeń apteki, podczas gdy skarżąca posiadać będzie ciągłość najmu lokalu z pomieszczeniami apteki ogólnodostępnej pod niezmienionym adresem, który wymaga jedynie "odbioru";

2. art. 103 ust. 2 pkt 4 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. cofnięcie zezwolenia mimo, że ww. przepis stanowi podstawę fakultatywną cofnięcia zezwolenia, a z uwagi na okoliczności sprawy, zastosowany został przedwcześnie;

naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

3. art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, tj. orzeczenie o cofnięciu zezwolenia na podstawie przesłanki, która wynika z oświadczenia z dnia [...] stycznia 2020 r., podczas gdy decyzja wydana została dnia [...] października 2020 r. oraz nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącej w zakresie istnienia tytułu prawnego do pomieszczeń apteki;

4. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. wskazanie nieprawidłowej podstawy przesłanki, w ocenie organu uzasadniającej cofnięcie zezwolenia skarżącej, tym samym naruszając zasadę budowania zaufania do organów administracji publicznej;

5. art. 77 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania stanu faktycznego w niniejszej sprawie jako ziszczenie przesłanek obligujących do cofnięcia zezwolenia skarżącej;

6. art. 80 k.p.a. przez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak poczynienia ustaleń, które z dołączonych do akt postępowania materiałów wynikają.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym, jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż zarówno zaskarżona decyzja GIF, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja WIF, nie naruszają przepisów prawa.

Stosownie do art. 101 pkt 1 Prawa farmaceutycznego, wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 99 ust. 4a i art. 100 ust. 2 Prawa farmaceutycznego. Zgodnie zaś z art. 99 ust. 4a Prawa farmaceutycznego, podmiot prowadzący aptekę jest obowiązany zatrudnić osobę odpowiedzialną za prowadzenie apteki, o której mowa w art. 88 ust. 2 (tj. kierownika apteki), dającą rękojmię należytego prowadzenia apteki. Przedsiębiorca obowiązany jest również posiadać tytuł prawny do lokalu, w którym ma być prowadzona apteka ogólnodostępna (art. 100 ust. 2 pkt 1 Prawa farmaceutycznego). Przedsiębiorca posiadający zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi spełnić warunki określone w art. 99 ust. 4a i art. 100 ust. 2 Prawa farmaceutycznego nie tylko na etapie ubiegania się o zezwolenie na prowadzenie apteki, ale i podczas korzystania z uprawnienia wynikającego z takiego zezwolenia.

Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 103 ust. 2 pkt 4 Prawa farmaceutycznego wojewódzki inspektor farmaceutyczny może cofnąć zezwolenie, jeżeli apteka nie została uruchomiona w ciągu 4 miesięcy od dnia uzyskania zezwolenia lub w aptece nie jest prowadzona działalność objęta zezwoleniem przez okres co najmniej 6 miesięcy.

Sąd wskazuje, iż organy mają rację podnosząc, że Spółka przestała spełniać warunki określone w art. 99 ust. 4a i art. 100 ust. 2 pkt 1 Prawa farmaceutycznego, co obliguje do cofnięcia zezwolenia z dnia [...] września 2014 r. na podstawie art. 37 ap ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego. Poza tym strona od ponad 6 miesięcy nie prowadzi działalności objętej zezwoleniem (co także uzasadnia cofnięcie udzielonego Spółce zezwolenia na podstawie art. 103 ust. 2 pkt 4 Prawa farmaceutycznego).

Nie budzi wątpliwości tak organu, jak i sądu, że mgr farm. P. K. – od dnia [...] stycznia 2020 r. nie pełni funkcji kierownika ww. apteki, a poza tym spółka straciła tytuł prawny do lokalu położonego we [...], przy ul. [...], w którym zezwolono jej na prowadzenie apteki. Umowa najmu lokalu zlokalizowanego pod adresem: [...], ul. [...], zawarta na czas określony, przestała obowiązywać z upływem terminu na który została zawarta, tj. nie później niż 10 września 2014 r. Spółka nie powiadomiła [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we W. (przed wszczęciem niniejszego postępowania administracyjnego) – iż utraciła tytuł prawny do ww. lokalu (nastąpiło to już ponad rok temu). Co istotne, zgodnie z art. 37 ar Prawa farmaceutycznego, przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi zezwalającemu wszelkie zmiany danych określone w zezwoleniu, a tego nie uczyniono. Poza tym apteka nie prowadzi działalności objętej zezwoleniem przez okres co najmniej 6 miesięcy. W lokalu zlokalizowanym we [...], przy ul. [...] prowadzony jest obecnie sklep odzieżowy "[...]".

Sąd podnosi, że zgodnie z przepisami Prawa farmaceutycznego, zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej umożliwia danemu przedsiębiorcy prowadzenie tego rodzaju placówki w konkretnej lokalizacji i wyłącznie w lokalu, którego plan i opis techniczny został załączony do wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Nie ma zatem prawnej możliwości zmiany miejsca prowadzenia apteki określonego w zezwoleniu.

Za istotne w sprawie sąd uznaje złożone przez mgr. farm. P. K. oświadczenie, z którego wynika jednoznacznie, że z dniem [...] stycznia 2020 r. przestał on pełnić funkcję kierownika apteki prowadzonej przez Skarżącą, a ponadto, że w ww. dacie apteka ogólnodostępna o nazwie "[...]" przestała funkcjonować. Co ważne, strona nie przedłożyła WIF ani GIF jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego inny stan faktyczny tj. dokumentu potwierdzającego fakt zatrudnienia od dnia 1 lutego 2020 r. innej osoby na stanowisku kierownika apteki.

Zdaniem sądu argumentacja Skarżącej zawarta w treści skargi wskazująca na brak podstaw do zastosowania w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 99 ust. 4a u.p.f. z uwagi na wyłączenie stosowania ww. regulacji zawarte w art. 99 ust. 6 u.p.f. nie przekonuje bowiem art. 99 ust. 6 u.p.f. nie ma zastosowania w sytuacji, gdy podmiotem prowadzącym aptekę ogólnodostępną jest spółka kapitałowa. Z uwagi na fakt, że stroną postępowania jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania przepisu art. 99 ust. 4a u.p.f. nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższego, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny.

Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie , co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.