Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 828/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.278, art.280 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 593/13 w sprawie ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2002 r., sygn. akt I SA/Po 868/01 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Izby Skarbowej w Z. z dnia 5 kwietnia 2001 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r., I SA/Go 593/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolski odrzucił skargę Z.B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Poznaniu z dnia 15 marca 2002 r. wydanym w sprawie ze skargi na decyzję Izby Skarbowej w Z. z dnia 5 kwietnia 2001 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżący jako podstawę wznowienia wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r.,, sygn. akt SK 18/09 ogłoszony w dniu 27 sierpnia 2013 r.

Analizując skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 15 marca 2002 r. Sąd stwierdził, że została ona wniesiona z uchybieniem 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a.". Sąd zauważył, że kwestionowany przez skarżącego wyrok stał się prawomocny z chwilą jego ogłoszenia czyli z dniem 15 marca 2002 r., a zatem liczony od tego dnia 5-letni termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego upłynął z dniem 15 marca 2007 r. Tymczasem skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem została nadana w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 27 listopada 2013 r. Skarżący nie podniósł, aby w toku prowadzonego postępowania pozbawiony był możliwości działania, czy też był nienależycie reprezentowany, co pozwoliłoby na wyłączenie zastosowania ograniczenia terminu określonego w art. 278 p.p.s.a. Z tego względu WSA w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę stosownie do art. 280 p.p.s.a.

2. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 280 w zw. z art. 278 w zw. z art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez pozostające w sprzeczności z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przyjęcie, że norma zawarta w pierwszym z wymienionych przepisów p.p.s.a. aktualizuje się w sytuacji, w której skarżący wnosi o wznowienie postępowania sądowego po tym, jak Trybunał Konstytucyjny już po upływie pięcioletniego terminu od uprawomocnienia się orzeczenia orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego wydane zostało to orzeczenie.

W związku z tak sformułowanymi skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Autor skargi kasacyjnej wniósł ponadto, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w zakresie dotyczącym zgodności z Konstytucją RP art. 278 p.p.s.a. Ewentualnie skarżący wniósł na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. o przedstawienie składowi siedmiu sędziów NSA pytania prawnego budzącego poważne wątpliwości, dotyczącego wykładni art. 278 p.p.s.a.

3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną stwierdził, że nie znajduje ona usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu. Art. 280 § 1 p.p.s.a. nakazuje bowiem odrzucić skargę o wznowienie postępowania, która nie jest wniesiona w terminie lub nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. W tej sprawie nie została spełniona pierwsza z wymienionych wyżej przesłanek. W sprawie upłynął 5-letni termin do złożenia skargi o wznowienie wynikający z art. 278 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. Przewidziany w wyżej wymienionym przepisie termin jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Biegnie niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 i art. 277 p.p.s.a. W niniejszej sprawie pięcioletni okres, o jakim mowa w art. 278 p.p.s.a., od uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2002 r., sygn. akt I SA/Po 868/01, upłynął w dniu 15 marca 2007 r. Przyjąć zatem należy, że skarżący wniósł skargę o wznowienie po upływie terminu z art. 278 p.p.s.a.

W konsekwencji za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w petitum skargi kasacyjnej. Sąd kasacyjny nie znalazł też podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o skierowanie pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego czy też poszerzonego składu sędziów NSA stosownie do art. 187 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie wyłoniło się bowiem zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.