Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1688/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2016 r., nr [...] w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Skarżący – I. O., z zachowaniem trybu i terminu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którą cofnięto mu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji uzasadniając go tym, że w sytuacji konieczności zwrócenia licencji nie będzie mógł prowadzić działalności gospodarczej, a to przełoży się na zatrudnionych przez niego kilkunastu pracowników i ich rodziny, bo utracą oni pracę, będąc niejednokrotnie jedynymi żywicielami rodzin. Skarżący wskazał, że niewstrzymanie wykonania tej decyzji spowoduje także, że "wypadnie z branży" i utraci klientów oraz kontrahentów korporacyjnych, co będzie wręcz niemożliwe do odzyskania po ewentualnym uchyleniu skarżonej decyzji i może doprowadzić do zadłużenia w związku z zerwaniem kontraktów.

Do skargi nie załączono żadnych dokumentów oprócz odpisu skargi i dowodu uiszczenia wpisu od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej ppsa) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie warto zaznaczyć, że Sąd - w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może działać w tym zakresie za stronę, ponieważ - jak to już wskazano powyżej, to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ochrona tymczasowa możliwa jest zatem tylko wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem skutków, które będą trudne do odwrócenia. Chodzi przy tym o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc, odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Na wstępie należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przykładowo w postanowieniu z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w postanowieniu z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 ppsa.

Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącemu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. Decyzją ta powoduje, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. nr 1414 ze zm.), skarżący jako przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić licencję organowi, który jej udzielił niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Zdaniem Sądu nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż po pierwsze powoduje, że skarżący utraciwszy możliwości wykonywania reglamentowanej działalności gospodarczej musi się powstrzymać od jej prowadzenia, a poza tym powoduje, że musi on fizycznie zwrócić dokument licencji, na podstawie której ową działalność wykonywał. Zatem skarżona decyzja od skarżącego wymaga podjęcia konkretnych działań – zwrotu licencji i zaprzestania prowadzenia działalności objętej owa licencją. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżący mógł wnieść o wstrzymanie jego wykonania.

Przechodząc do samego wniosku Sąd przypomina, że skarżący upatruje jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po pierwsze niemożność prowadzenia działalności gospodarczej i utratę źródła utrzymania dla siebie i swoich pracowników, a po wtóre trudne do odwrócenia skutki, gdyż utraci on pozycję na rynku i powrót będzie praktycznie niemożliwy, a poza tym zerwanie kontraktów może doprowadzić do zadłużenia.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności nie uzasadniają rozpoznawanego wniosku w sposób umożliwiający zadośćuczynienie żądaniu skarżącego.

Samo pogorszenie się sytuacji finansowej skarżącego, czy jego pracowników (zatrudnienia których w żaden sposób nie uprawdopodobnił), nie świadczy jeszcze o wywołaniu przez zaskarżony akt niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Sąd zauważa, że ani z uzasadnienia wniosku, ani z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika jaka jest sytuacja majątkowa skarżącego oraz jego rodziny. Nie jest zatem wiadomym, czy skarżący oraz ewentualnie pozostające z nim w gospodarstwie domowym osoby posiadają inne źródła utrzymania, oraz czy na skarżącym ciążą jakieś zobowiązania finansowe. Bez tego typu informacji nie można ocenić czy powyższe okoliczności mogą stanowić podstawę wstrzymania wykonania skarżonej decyzji.

Sąd zauważa, że konieczność zwrotu licencji (co powinno było już dawno nastąpić, gdyż skarżona decyzja jest ostateczna dłuższej niż 14 dni) także nie jest trudnym do odwrócenia skutkiem w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi możliwy jest jej zwrot skarżącemu i tym samym przywrócenie stanu pierwotnego.

Odnosząc się do kolejnych kwestii, mianowicie utrata kontaktów z klientami i kontrahentami oraz możliwości powstania zadłużenia w związku z zerwanymi kontraktami Sąd stwierdza, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na te okoliczności. Są to hipotetyczne zdarzenia, które mogą zaistnieć, przy czym nie muszą wiązać się z zaistnieniem przesłanek wtrzymania wykonania skarżonej decyzji.

Reasumując Sąd stwierdza, że w rozpoznawanym przypadku nie był w stanie zbadać czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 ppsa. Skarżący poprzestał bowiem jedynie na oświadczeniach zawartych w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku nie załączając do niego żadnych dowodów na potwierdzenie ich ziszczenia się. Poza tym Sąd nie stwierdził istnienia takich dokumentów także w aktach sprawy. To prawda, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało realny wpływ na sytuację ekonomiczną samego skarżącego i zatrudnianych przez niego pracowników, jednak w ocenie Sądu nie jest to jeszcze okoliczność przesądzająca o wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno być uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami, bowiem w przeciwnym wypadku podważałoby istotę i cel cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Takie szczególne okoliczności zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą.

W tym stanie rzeczy – skoro skarżący nie wykazał by wykonanie zaskarżonej decyzji wywołało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd – na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, postanowił jak w sentencji.