Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 345/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35a, art. 62 ust. 4a, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2, art. 140ab ust. 1 pkt 2, art. 140aa ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi U. z siedzibą w T. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Komendant [...] Policji (dalej: "K[...]P", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 125; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez U. "[...]" z siedzibą w [...], Litwa (dalej: "skarżąca") od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] czerwca 2017 r. nr [...] nakładającej na skarżącą karę pieniężną w kwocie 5000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia.

W dniu [...] marca 2017 r. funkcjonariusze Policji na drodze ekspresowej [...] ([...] Obwodnicy [...]) na wysokości ul. [...], zatrzymali do kontroli drogowej ciągnik marki [...] o nr rej. [...] z przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Powyższym zespołem pojazdów kierował P. L. (obywatel Litwy), który wykonywał międzynarodowy przewóz rzeczy - ładunku podzielnego w postaci 8 samochodów osobowych na rzecz i w imieniu skarżącej. W toku kontroli dokonano pomiarów ciągnika i naczepy wraz z ładunkiem przy pomocy zalegalizowanego przymiaru wstęgowego, w wyniku których stwierdzono, że długość zespołu pojazdów wynosi 20,22 m (czyli normatywna długość 18,75 m została przekroczona o 1,47 m), a szerokość - 2,55 m, przy czym ładunek nie wystawał poza obrysy pojazdu w obydwu przypadkach. Kierowca, obecny przy pomiarze, nie okazał funkcjonariuszom zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Pojazd zabezpieczono na parkingu strzeżonym. Z czynności sporządzono notatkę służbową, dokumentację fotograficzną i protokół kontroli, który kierowca podpisał bez wnoszenia zastrzeżeń.

W toku postępowania administracyjnego (wszczętego przez organ I instancji zawiadomieniem z 23 marca 2017 r.) przesłuchano w dniu [...] marca 2017 r. w charakterze strony kierowcę (z uwagi na umocowanie go przez skarżącą do reprezentowania jej), który zeznał, że nie dysponuje zezwoleniem kategorii III i z tego co się orientuje, to skarżąca nie posiada takiego zezwolenia, ale jeżeli je uzyska, to zobowiązuje się do jego przedłożenia. Natomiast przesłuchany w dniu [...] marca 2017 r. w charakterze świadka sierżant sztabowy M. T. (funkcjonariusz Policji przeprowadzający kontrolę) zeznał, iż pojazd z ładunkiem przekraczał dopuszczalną długość (i chyba wysokość); pomiaru dokonywano na powierzchni asfaltowej za pomocą przymiaru wstęgowego. Podał też, że ładunek wystawał poza przedni i tylny obrys pojazdu, co widać na zdjęciach.

Pismem z 19 kwietnia 2017 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania i zwrot poniesionych przez nią kosztów, podnosząc, że kontrolowany pojazd spełnia wymogi prawa polskiego w zakresie normatywności. Podczas kontroli nie dokonano ani pomiaru ładunku ani pomiaru pojazdu bez ładunku. Skoro – jak zeznał funkcjonariusz M. T. – ładunek wystawał poza obrys pojazdu, to w myśl art. 61 ust. 6 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kontrolowany pojazd nie przekraczał norm ustawowych. Skarżąca powołała się też na informację uzyskaną od Stowarzyszenia Przewoźników Międzynarodowych European Car - transport Group of interest (dalej: "ECG"), wskazując, iż kontrolowany pojazd posiadał wysuwaną platformę służącą mocowaniu samochodu.

Decyzją z [...] czerwca 2017 r. organ I instancji, na podstawie art. 61 oraz art. 140aa ust. 1 - 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.; dalej: "p.r.d.") i art. 104 § 1 k.p.a., nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 5.000,00 zł.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie zasad postępowania, zawartych w art. 7 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, nieuwzględnienie całości materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie, a oparcie się jedynie na protokole kontroli i przesłuchaniu świadka, tj. policjanta, który przeprowadził kontrolę, pominięcie wszystkich dowodów (stanowiska strony) niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zw. z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżąca również zwróciła uwagę, że użyte przez organ I instancji zezwolenie kategorii III-IV jest nieprecyzyjne i nie wskazuje za co skarżąca została ukarana.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, K[...]P powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zezwolenia kategorii III-IV, wymagane dla pojazdów nienormatywnych, dotyczą odpowiednio: kategoria III - dróg publicznych i adekwatne zezwolenie wydaje Starosta i Naczelnik Urzędu Celnego, kategoria IV – dróg krajowych i zezwolenie wydaje Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad oraz Naczelnik Urzędu Celnego. K[...]P podkreślił, iż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, w myśl którego do uznania pojazdu za pojazd nienormatywny wystarczy spełnienie choćby jednej z wymienionych w art. 2 pkt 35a p.r.d. cech pojazdu nienormatywnego, a więc przekroczenie przez pojazd dopuszczalnego nacisku na oś, bądź też przekroczenie dopuszczalnych wymiarów lub masy rzeczywistej. Skoro zatem kontrolowany pojazd przekroczył dopuszczalne wymiary, tj. długość, która została określona w art. 62 ust. 4a pkt 1 p.r.d. i wynosi dla tego zespołu pojazdów – 18,75 m, to niewątpliwie należy zaliczyć go do pojazdu nienormatywnego. Dodał, iż w świetle § 1 pkt 5 załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia, przedni lub tylny obrys pojazdu oznacza pionową płaszczyznę prostopadłą do podłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, przechodzącą przez najdalej wysunięty odpowiednio do przodu lub tyłu punkt pojazdu.

Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno z notatki urzędowej, jak i materiału fotograficznego wynika, iż ładunek nie wystawał poza obrys pojazdu ani z przodu, ani z tyłu. Wprawdzie sierżant sztabowy M. T. zeznał, że ładunek wystawał poza obrys pojazdu, lecz jego przesłuchanie odbyło się po tygodniu od kontroli. Zatem całokształt materiału dowodowego wskazuje, że ładunek nie wystawał poza obrys pojazdu.

Odnosząc się do przedłożonej przez skarżącą informacji opracowanej przez ECG, zaakcentował, iż z zawartej w niej tabeli wynika, że oznaczona literą A maksymalna długość zespołu pojazdów wynosi 18,75 m, co jest wartością prawidłową. Natomiast długość oznaczona literą B wynosi 20,75 m. Liczba ta jest napisana kursywą. a odnośnik do niej znajduje się na dole strony: "in italics: data collected from non-official sources and therefore needing to be confirmed by local authorites. It is the responsability of the forawarding and the transport companies to verify the specific regulations enforced on every itinerary." Powyższe oznacza, iż dane są zebrane z nieoficjalnych źródeł, a zatem muszą być potwierdzone przez miejscowe przepisy. Tymczasem firmy transportowe ponoszą odpowiedzialność za sprawdzenie szczegółowych przepisów obowiązujących podczas każdorazowego przejazdu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję K[...]P skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, alternatywnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 140aa ust. 1-4 p.r.d., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa, skutkującego obowiązkiem wymierzenia kary za brak zezwolenia kat. III-VI w wysokości 5.000,00 zł,

- przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz nieuwzględnienie całości materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie.

W ocenie skarżącej organy orzekające w sprawie nie uwzględniły całego materiału dowodowego, a organ odwoławczy powielił błędy organu I instancji. W decyzji pierwszoinstancyjnej jest mowa o braku zezwolenia kategorii III-VI, a nie jak podał K[...]P – kategorii III-IV. Skarżąca zaznaczyła, że różne organy wydają kategorie zezwoleń dla różnych kategorii dróg publicznych, ale nie tylko to je różni. Różnią się też parametrami pojazdu nienormatywnego, bowiem dla różnych parametrów przewidziano odmienne kategorie zezwoleń, a brak ustalenia kategorii zezwolenia wymaganego stanowi poważne uchybienie i przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Podkreśliła, że ustalenia organu dotyczyły nie długości ładunku wystającego poza obrys pojazdu, lecz długości zespołu pojazdów wraz z ładunkiem. W sprawie nie ustalono jaka jest długość pojazdu bez ładunku, a jaka ładunku. W kontekście art. 61 ust. 6 pkt 2 i 3 p.r.d. oraz zeznań funkcjonariusza Policji M. T., iż ładunek wystawał poza obrys pojazdu z przodu i z tyłu, długość kontrolowanego zespołu pojazdów - 20,22 m nie przekraczała normy ustawowej wynoszącej 20,75 m.

Nadto organy obu instancji nie uwzględniły faktu, że naczepa kontrolowanego pojazdu posiada dodatkowe mocowania ładunku umiejscowione na końcu naczepy, wysuwane hydraulicznie. Mając na względzie ww. regulację prawną, zgodnie z którą długość ładunku może być wysunięta maksymalnie do 2 m od tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów, w ocenie skarżącej, jest to fakt mający istotne znaczenie dla sprawy. Organ uznał bowiem, że ładunek wraz z dodatkowym mocowaniem, wystający poza naczepę należy zaliczyć do długości pojazdu, a nie pojazdu z ładunkiem. Skarżąca stoi natomiast na stanowisku, iż przedmiotowy pojazd spełniał wymogi pojazdu normatywnego, na którego poruszanie się po drogach nie jest wymagane zezwolenie (18,75 m długości kontrolowanego powiększone o 2 m ładunku daje w sumie 20,75 m długości). Odpowiada to informacją ECG, która jest zgodna z przepisami krajowymi, a spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, jak należy liczyć długość pojazdu z ładunkiem i bez ładunku.

Skarżąca podniosła również, iż działała w dobrej wierze; w oparciu o dokumenty i informacje, z których wynikało, że przejazd ma charakter normatywny. Dlatego w przypadku uznania, iż przejazd wymagał zezwolenia, organ orzekający powinien uwzględnić art. 189d k.p.a. i odstąpić od wymierzenia kary. Zwróciła także uwagę na treść art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d.

W odpowiedzi na skargę K[...]P wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. (a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji) weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Według art. 16 ww. ustawy nowelizującej k.p.a., do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. k.p.a.) w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a – 96n ustawy zmienianej. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte zawiadomieniem z 23 marca 2017 r. (czyli przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a.) i zakończone ostateczną decyzją K[...]P z [...] grudnia 2017 r. (czyli po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a.). Wobec wypełnienia dyspozycji przepisu art. 16 ustawy nowelizującej k.p.a., zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przepisy k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji z uwzględnieniem przepisów o mediacji (art. 96a – 96n znowelizowanego k.p.a.). Zatem K[...]P nie miał możliwości zastosowania w sprawie art. 189d k.p.a. – jak chciałaby tego skarżąca – bowiem ww. przepis należący do działu IVa k.p.a zatytułowanego "Administracyjne kary pieniężne" został wprowadzony w ramach ww. nowelizacji.

Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera art. 2 ust. 35a p.r.d. – jest nim pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy,

2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1.

W myśl art. 62 ust. 4a p.r.d. długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z:

1) pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m;

2) motocykla i przyczepy, motoroweru i przyczepy, roweru i przyczepy, wózka rowerowego i przyczepy, którego długość nie może przekraczać 4 m.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III—VI. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Zatrzymanie kontrolowanego zespołu pojazdów nastąpiło na drodze ekspresowej (S 8), która według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.), należy do dróg krajowych.

Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2 i 3 p.r.d. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 p.r.d.). Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 p.r.d. ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III - VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Postępowanie w sprawie wymierzenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ma swoistą specyfikę, bowiem dowód stanowiący w istocie podstawę do nałożenia kary jest uzyskiwany przez ważenie pojazdu, które odbywa się na zatwierdzonym przez właściwe służby stanowisku do kontroli pojazdów i sporządzeniu z tej czynności protokołu. Dowód z dokumentu urzędowego, jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli drogowej ma znaczenie szczególne, bowiem posiada cechy dokumentu w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W protokole kontroli zostaje utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze, a podpisany przez osoby uczestniczące w tej czynności, tj. przez inspektorów i kierowcę stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone i może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim ujęte są nieprawdziwe.

Zgodnie z art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Ciężar udowodnienia, że w sprawie wystąpiły prawem przewidziane przesłanki do zwolnienia z odpowiedzialności spoczywa na stronie skarżącej, bowiem to ona wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Strona zmierzając do wykazania, że dołożyła należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, powinna wskazać okoliczności świadczące o tym, że uczyniła wszystko, czego można rozsądnie wymagać od organizującego przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niej okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.

Na gruncie niniejszej sprawy skarżąca nie kwestionuje pomiaru długości kontrolowanego zespołu pojazdów (z ładunkiem) wynoszącego 20,22 m, lecz podważa dokonaną przez organy ocenę prawną tego ustalenia.

Zdaniem Sądu, K[...]P i organ I instancji prawidłowo przyjęły, że ładunek nie wystawał poza obrys zespołu pojazdów. W tym zakresie zasadnie organy pominęły oświadczenie funkcjonariusza Policji o przeciwnej treści, który słuchany w charakterze świadka tydzień po kontroli, mógł się pomylić, nie pamiętając – z uwagi na charakter pracy - tej konkretnej kontroli. O jego pomyłce świadczy jednoczesne powołanie się na dokumentację fotograficzną, z której jednoznacznie wynika (podobnie jak z notatki służbowej tego funkcjonariusza sporządzonej w dniu kontroli), iż ładunek nie wystaje poza obrys zespołu pojazdów. Powyższe ustalenie implikuje brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 61 ust. 6 pkt 2 p.r.d., czego niezasadnie domaga się skarżąca.

Natomiast słuchany w charakterze kierowca zespołu pojazdów przyznał, iż nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W ocenie Sądu, w kontekście wyż. cyt. art. 62 ust. 4a p.r.d. oraz zgromadzonego materiału dowodowego, nie było podstaw do dokonania pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów bez ładunku czy też samego ładunku.

Sąd akceptuje wywody K[...]P na temat informacji ECG. Nie dostrzegając potrzeby ich powielania, jedynie akcentuje, iż nie jest ona źródłem prawa.

Organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że skarżąca nie wykazała przesłanek do zwolnienia z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, wymienionych w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. W każdym przypadku przed rozpoczęciem przewozu przewoźnik powinien podjąć wszelkie możliwe w danej sytuacji działania zmierzające do sprawdzenia i upewnienia się czy nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów załadowanego pojazdu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zignorowała te obowiązki. W szczególności brak jest jakiegokolwiek dokumentu odnośnie dokonania pomiarów pojazdu po załadunku. Tymczasem skarżąca jako przedsiębiorca profesjonalnie wykonujący międzynarodowe przewozy powinna dostosować pojazd do norm określonych przepisami tak, aby zapewnić bezpieczeństwo w ruchu drogowym i zapobiec degradacji dróg.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały stwierdzone podczas kontroli naruszenie skutkujące nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że jest to kara jak za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. III – VI, o której mowa w art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. W konsekwencji niezrozumiały jest zarzut skarżącej, iż nie wiadomo za co została wymierzona jej kara.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji, zgodnie z art. 7 i art. 8 k.p.a., zgromadziły materiał dowodowy, dopuszczając jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, wyczerpująco wyjaśniły i prawidłowo zinterpretowały na użytek zastosowanych przepisów wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego sprawy. Dlatego Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Istotne jest przy tym, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne decyzji.

W tym stanie rzeczy, uznając skargę za bezpodstawną, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.