Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 354/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust 2 , art. 54
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Magda Froncisz SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi Akademii Górniczo - Hutniczej im. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r., [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 2.10.2020 r. nr AU-2/6733/259/2020 orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego z wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie pn. "Budowa i przebudowa sieci wodociągowej przy ulicach Rydla, Krzywy Zaułek i Jadwigi z Łobzowa w Krakowie na dz. nr 107/20, 514/8, 514/9, 572, 126/19, 126/18, 571, 516/9, 124/4, 516/10, 126/22, 464/1, 502/1, 504/1 obr. 3 Krowodrza".

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Akademię Górniczo - Hutniczą im St. Staszica w Krakowie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 31.12.2020 r., znak SKO.ZP/415/534/2020 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 tj.) - dalej u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r, poz. 65 ze zm.) -dalej u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że w świetle art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 56 ustawy.

W świetle art. 2 pkt 5 powyższej ustawy pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65).

Zgodnie z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania.

W doktrynie zwraca się uwagę - a Kolegium podziela w zupełności ten pogląd - że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego (np. spółka z o.o., spółka akcyjna, czy osoba fizyczna, także gdy działa jako przedsiębiorca). Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2004 s. 373).

W ocenie Kolegium niniejsze zamierzenie inwestycyjne zakwalifikowane być powinno właśnie z przedmiotowego punktu widzenia i wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niniejsze zamierzenie należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zresztą zazwyczaj inwestycja tego rodzaju zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. Należy podkreślić, że przedmiotowe zamierzenie po jego wybudowaniu przechodzi na własność odpowiedniej jednostki organizacyjnej i służyć będzie społeczności lokalnej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie bezspornym jest, że budowa i przebudowa sieci wodociągowej stanowi działanie o znaczeniu lokalnym.

Słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1444/12, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 3 ustawy o samorządzie gminnym zadaniem własnym gminy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w tym sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę. Zatem budowa odcinka sieci wodociągowej ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne bowiem inwestycja ta mieści się zarówno w katalogu celów publicznych wymienionych w ustawie o gospodarce nieruchomościami jak i w katalogu zadań własnych gminy. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie, może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy.

Przechodząc do dalszych rozważań, konkretyzacja obowiązków organu administracji w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie lokalizacji danej inwestycji celu publicznego, wyrażona została wprost w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., stanowiącym o kierunku merytorycznego rozpoznania sprawy (a więc o dopuszczalności ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem inwestora), w myśl którego właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wynik postępowania wyjaśniającego znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego decyzja o ustaleniu inwestycji, powinna m.in. określać:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Kolegium Odwoławcze obowiązane jest z urzędu dokonać oceny zaskarżonej decyzji, jak również prawidłowości prowadzonego postępowania, niezależnie od treści zarzutów odwołania.

Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Oczywistym jest, że tego rodzaju analiza odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczno - urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, niemniej jednak należy podkreślić, że w niniejszej sprawie dokonano oceny zarówno stanu faktycznego oraz prawnego.

Poza powyższym należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Wskazana powyżej zasada nienaruszania cudzych praw związanych z nieruchomością, wynika również z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odzwierciedla to przepis art. 52 ustawy określający wymogi formalne wniosku, który nie wymaga przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym.

Nawiązując do zarzutu w sprawie załączenia do zaskarżonej decyzji mapy w nieodpowiedniej skali, Kolegium wskazuje, iż z brzmienia przepisu art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika, iż skala mapy winna wynosić: 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, co oznacza iż skala 1:500 lub 1:1000 jest dopuszczalna, a przy obiektach liniowych może to być również skala 1:2000. Kolegium stwierdza, iż skala mapy stanowiąca załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w zakresie wydawania decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego.

Kolegium wskazuje, iż dokonało weryfikacji elementów zaskarżonej decyzji i nie podziela w tym zakresie zarzutów odwołania, bowiem decyzja spełnia warunki z art. 54 u.p.z.p. Określa ona bowiem rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Kolegium zwraca uwagę, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowane na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji. Tym samym tego rodzaju decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

Natomiast w przedmiocie oddziaływania inwestycji lokalizacji celu publicznego i ochrony interesów osób trzecich wypowiedział się NSA, który wyjaśnił, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (tak NSA w wyroku z dnia 29.04.2020 r. sygn. akt II OSK 2178/19).

Podsumowując, zaskarżona decyzja jest zgodna z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z regulacją ustaw szczególnych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające uwzględnia wymogi procedury administracyjnej. W szczególności zrealizowana jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 w związku z art. 77 K.p.a.).

Zdaniem Kolegium - w świetle powyższego oraz mając na uwadze materiał dowodowy sprawy - zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

Brak jest również jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja Organu I instancji narusza art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., ponieważ decyzja ta została w sposób prawidłowy uzasadniona, zarówno pod względem prawnym, jak i weryfikacji stanu faktycznego.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Akademia Górniczo - Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, a to:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy Organ I instancji zaniechał dokonania uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi, mimo że inwestycja będzie dotyczyła obszaru przyległego do pasa drogowego - ul. Jadwigi z Łobzowa i ul. Krzywy Zaułek,

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit a u.p.z.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy Organ I instancji zaniechał określenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, mimo że stanowi to obligatoryjny element załącznika do decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego obejmującego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu,

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy Organ I instancji zaniechał określenia na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, terenu, na który inwestycja będzie oddziaływać, mimo istnienia wyraźnego wymagania w tym zakresie,

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy nie dołączono do decyzji mapy w skali 1:2000, mimo że decyzja dotyczy obiektu liniowego,

5. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, a nadto niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie wystarczającego postępowania wyjaśniającego w sprawie,

6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez Organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez AGH w odwołaniu od decyzji, w szczególności do zarzutu dotyczącego konieczności dokonania uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

W świetle przedstawionego zarzutu wnoszę o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji nr AU-2/6733/259/2020 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 2 października 2020 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.,

2. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów

zastępstwa procesowego przez radcę prawnego wedle norm przepisanych, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 kwietnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity, Dz.U. 2021 poz. 741; zwana dalej "u.p.z.p"), a w szczególności przepisy rozdziału 5 ustawy, lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalanie warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawie nie była sporna okoliczność, że przedmiotowa decyzja dotyczyła inwestycji celu publicznego (art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a określony w niej teren nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

W trakcie postępowania odwoławczego dokonano weryfikacji wszystkich istotnych elementów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa i przebudowa sieci wodociągowej przy ulicach Rydla, Krzywy Zaułek i Jadwigi z Łobzowa w Krakowie na dz. nr 107/20, 514/8, 514/9, 572, 126/19, 126/18, 571, 516/9, 124/4, 516/10, 126/22, 464/1, 502/1, 504/1 obr. 3 Krowodrza". Decyzja lokalizacyjna spełnia warunki z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja w szczególności precyzyjnie określa rodzaj inwestycji a w sposób wystarczający warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

W odniesieniu do zarzutu skargi naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez niedokonanie uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2020.470 t.j. z dnia 2020.03.18), zgodnie z którym w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych oraz dróg, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 2a, jest prezydent miasta.

Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi.

W rozpoznawanej sprawie, podmiotem wydającym decyzję był Prezydent Miasta Krakowa (jednocześnie zarządca drogi), a ewentualne uzgodnienie powinno być dokonane z Zarządem Dróg Miasta Krakowa, będącym wyłącznie jednostką organizacyjną przy pomocy której zarządca drogi wykonuje swoje obowiązki.

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., II OSK 609/12, LEX nr 1369032, zgodnie z którym w przypadku utworzenia wyspecjalizowanej jednostki organizacyjnej, będącej zarządem drogi, załatwianie spraw z zakresu zarządu, a w szczególności wydawanie aktów administracyjnych następuje z upoważnienia zarządcy drogi, którym w niniejszej sprawie jest Prezydent Miasta. Zarząd drogi stanowi zaś jednostkę organizacyjną, podlegającą i znajdującą się w strukturach organu administracji, jakim jest prezydent miasta i nie może być on traktowany, jako odrębny organ. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta jest jednocześnie organem administracji architektoniczno - budowlanej i zarządcą drogi. Stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zarządca drogi, który ma tę decyzję uzgodnić, to jeden i ten sam organ, brak jest potrzeby dokonania uzgodnienia. Kwestie, które winien ocenić zarządca drogi ocenia samodzielnie przed wydaniem decyzji.

W ocenie Sądu pogląd ten należy odnieść do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym w sytuacji gdy organ wydający decyzję jest jednocześnie zarządcą drogi brak jest obowiązku dokonania uzgodnienia. Prezydent Miasta Krakowa, będący zarządcą drogi przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie miał obowiązku dokonać uzgodnienia z Zarządem Dróg Miasta Krakowa, będącym jednostką organizacyjną przy pomocy której zarządca drogi wykonuje swoje obowiązki. Wszystkie istotne okoliczności sprawy organ wydający decyzję ocenił samodzielnie w ramach posiadanych kompetencji.

Następnie skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit a u.p.z.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy Organ I instancji zaniechał określenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, mimo że stanowi to obligatoryjny element załącznika do decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego obejmującego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Istota tego zarzutu sprowadza się do braku szczegółowego odniesienia się w ramach określenia w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy do kwestii określenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Taki zarzut wynika z konstrukcji załącznika Nr 1 do decyzji (k. 145 akt administracyjnych), w ramach którego w punkcie II pkt. 1 zatytułowanym "warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" pojawiła się jednozdaniowa wypowiedź "przedmiotem projektowanej inwestycji objętej ustaleniami niniejszej decyzji jest budowa i przebudowa sieci wodociągowej o średnicach 100 mm oraz 150 mm, o łącznej długości do 30 m, przy ulicach Rydla, Krzywy Zaułek i Jadwigi z Łobzowa w Krakowie". Zdaniem strony skarżącej, tak lakoniczne sformułowanie sprowadzające się w zasadzie do odniesienia do kwestii ładu publicznego wyłącznie w tytule podpunktu załącznika do decyzji oraz przedstawieniu generalnego zakresu inwestycji sprawia, iż organ nie wypełnił ustawowego obowiązku określenia w decyzji warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.

Również ten zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez pojęcie ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Należy zwrócić uwagę na charakter inwestycji, będącej przedmiotem decyzji polegający na budowie i przebudowie odcinka sieci wodociągowej o charakterze liniowym - podziemnym. Organ w trakcie postępowania administracyjnego dokonał zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt. 1 analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (k. 123 akt administracyjnych). W dokumencie znajduje się sformułowanie: "z uwagi na rodzaj zamierzenia nie zachodzi konieczność dokonania wnikliwej analizy układów urbanistycznych w rejonie oraz charakterystyki architektury". Co więcej określony teren stanowi część pasów drogowych dróg publicznych oraz część działek niezabudowanych na terenie blokowego osiedla mieszkaniowego, teren jest porośnięty urządzoną zielenią wewnątrzosiedlową.

Należy zauważyć, że oddziaływanie inwestycji będzie zasadniczo ograniczone i nie naruszy ładu przestrzennego. W szczególności nie jest to instalacja nadziemna, więc nie może zasadniczo naruszać harmonijnej całości ukształtowania przestrzennego, jak również nie będzie miała wpływu na istniejącą urbanistykę i architekturę. Nie można podzielić także zarzutu braku zawarcia w decyzji odniesienia do kształtowania ładu przestrzennego. Ze specyfiki inwestycji wynika, iż może ona oddziaływać na przyrodę i otoczenie, w szczególności na drzewa, krzewy, miejsca lęgowe, dotychczasowe stosunki wodne czy warunki geotechniczne, które to bez wątpienia mogą mieć wpływ na kształt ładu przestrzennego. Analiza takich czynników znalazła się w załączniku nr 1 do decyzji, stanowiącym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie nie zostały one zawarte w punkcie II pkt. 1 załącznika, jednak wynikają z całości decyzji i zawarte są w pkt II załącznika (pkt 2-7), w którym organ wypowiedział się w kwestii wszystkich istotnych warunków ładu przestrzennego dla tego rodzaju i zakresu inwestycji. Ponadto wskazano, że projekt budowlany należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz przepisami szczególnymi, zapewniając jednocześnie ochronę osób trzecich.

Zarzut naruszenia art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia terenu, na który inwestycja będzie oddziaływać, mimo istnienia wyraźnego wymagania w tym zakresie - jest bezzasadny. Niespornym w sprawie jest, że mapa stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji (k. 181 akt administracyjnych) przedstawia teren objęty wnioskiem. Widoczne jest również położenie wyraźnie określonych linii rozgraniczających teren inwestycji.

Zgodnie z treścią art. 54 pkt 3 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Taka decyzja powinna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowanie planowanego obiektu w terenie. Rozstrzygnięcie o konkretnym usytuowaniu projektowanego obiektu może podjąć dopiero organ architektoniczno-budowlany, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę (Despot-Mładanowicz Arkadiusz (w:) Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, LEX).

W ocenie Sądu sporządzona mapa spełnia wszelkie wymagania, w szczególności wyraźnie określa teren inwestycji, linie rozgraniczające oraz część terenu pozostającą poza obrębem inwestycji. Zasadniczym zarzutem podniesionym przez skarżącego jest brak wyraźnego określenia terenu, na który będzie oddziaływała inwestycja. Takiego zarzutu nie można podzielić. Zgodnie z dyspozycją art. 54 pkt 3 u.p.z.p. określono linie rozgraniczające, mapa przedstawia również obszar inwestycji oraz teren położony poza liniami rozgraniczającymi. Przy wyraźnym wskazaniu przez ustawodawcę, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, należy uznać, że wymogi ustawy zostały zachowane w sposób wystarczający.

Organ prawidłowo ocenił wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego, który zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt. 1 powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.

Zgodnie z opisem planowanej inwestycji stanowiącym część wniosku (k. 2-3 akt administracyjnych) granice terenu objętego wnioskiem, czyli terenu, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać to działki o numerach: 107/20, 514/8, 514/9, 572, 126/19, 126/18, 571, 516/9, 124/4, 516/10, 126/22, 464/1, 502/1, 504/1 OBR 3 Krowodrza. Decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie określa się warunków technicznych realizacji inwestycji, to jest konkretnego przebiegu projektowanej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na terenie objętym ustaleniami decyzji. Wszystkie wymienione działki są wyraźnie oznaczone na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, a zatem podniesiony zarzut nie może zostać uwzględniony.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy nie dołączono do decyzji mapy w skali 1:2000, mimo że decyzja dotyczy obiektu liniowego. Art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. stanowi, że określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Takie sformułowanie przepisu daje możliwość alternatywnego wyboru odpowiedniej skali. Mapa musi zostać sporządzona w skali 1:500 lub 1:1000, a w przypadku inwestycji liniowych istnieje możliwość wykorzystania skali 1:2000. Nie sposób przyjąć, że takie sformułowanie przepisu implikuje konieczność sporządzania map dla inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Przepis daje możliwość wykorzystania takiej skali. Sporządzenie mapy w skali 1:1000 w stosunku do inwestycji liniowej, o której mowa w zaskarżonej decyzji wypełnia dyspozycję przepisu. W rozpoznawanej sprawie mapa ewidencyjna zgodna z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji jest czytelna i aktualna, bowiem odzwierciedla rzeczywisty, tj. istniejący w dacie orzekania, stan zagospodarowania terenu.

Zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. dotyczyły zasadniczo argumentów przytoczonych przez skarżącego i ocenionych przez Sąd we wcześniejszej części uzasadnienia. Jak wykazano powyżej w ocenie Sądu nie wystąpiły zarzucane organowi nieprawidłowości. Stan faktyczny został dostatecznie wyjaśniony do rozstrzygnięcia, a organ w sposób odpowiedni przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się przez Organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez Akademię Górniczo Hutniczą w Krakowie w odwołaniu od decyzji, w szczególności do zarzutu dotyczącego konieczności dokonania uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi przed wydaniem zaskarżonej decyzji, należy uznać go za zasadny. Organ II instancji rzeczywiście nie odniósł się do tego zarzutu, poświęcając zasadniczą część uzasadnienia na analizę, czy przedmiotowa inwestycja stanowiła inwestycję celu publicznego, czego skarżący nie kwestionuje. Nie może to jednak doprowadzić do uchylenia decyzji. Zgodnie z art. 145 § pkt. 1 lit. c p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości lub części, gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieodniesienie się do zarzutu braku uzgodnienia z zarządcą drogi nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Z powyższych względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.