Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2259/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 137a,  art. 137b
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za niepobrane należności mundurowe oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Dowódca Garnizonu w [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie umundurowania oraz wyekwipowania żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1502), § 21 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 250), utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą wypłaty [...] K. D. równoważnika za niepobrane do końca 2013 r. należności mundurowe.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Dowódca Garnizonu w [...] wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] K. D. wystąpił do Dowódcy JW Nr [...] o przyznanie i wypłatę równoważnika pieniężnego w zamian za należności mundurowe niepobrane przez niego w 2013 r., tj. mundur letni oficerski wojsk lądowych wz. 92 i płaszcz sukienny oficerski wojsk lądowych, do pobrania których nabył on uprawnienie w 2012 r. wraz z odsetkami.

Organ I instancji pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] , powołując się na postanowienia § 21 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, wskazał, iż przesłankami wymienionymi w tym przepisie, umożliwiającymi wypłatę równoważnika są: nabycie przez żołnierza uprawnienia do kolejnej należności mundurowej oraz brak możliwości wydania przedmiotów mundurowych w naturze. W przypadku [...] K. D. wskazane należności powstały w 2012 r., a których żołnierz ten nie zrealizował z nieznanych przyczyn do końca 2013 r. W piśmie tym wskazano ponadto, iż w dniu [...] października 2013 r. wymieniony pobrał z magazynu mundurowego jedynie mundur wyjściowy oficerski wojsk lądowych wz. 92, zaś pozostałych przedmiotów nie pobrał zgodnie z wystawioną asygnatą, "... co nie oznacza, iż należności te nie były do pobrania do końca 2013". W piśmie tym stwierdzono, iż w 2013 r. istniała możliwość pobrania omawianych należności mundurowych w naturze. Nie było zatem podstaw do wypłaty równoważnika, gdyż w 2013 r. istniała możliwość pobrania w JW Nr [...] przysługujących żołnierzowi należności mundurowych w naturze. Równocześnie pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] , [...] K. D. poinformowany został o tym, iż przysługujące mu "należności mundurowe pozostają do pobrania w magazynie mundurowym Jednostki Wojskowej [...] w kolejnych latach względnie mogą zostać uszyte w zakładach usługowych gdyby ze względów rozmiarowych nie mogło nastąpić ich wydanie".

Od pisemnego stanowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] K. D. wniósł w dniu [...] lutego 2014 r. odwołanie do Dowódcy Garnizonu [...], w którym wskazał na konieczność zmiany stanowiska organu I instancji w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji rozpatrując wzmiankowane odwołanie, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] , przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Organ II instancji wskazał przy tym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. odmówiono [...] K. D. wypłaty równoważnika pieniężnego za niepobrane do końca 2013 r. należności mundurowe. W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż celem równoważników pieniężnych przysługujących za umundurowanie i wyekwipowanie jest zrekompensowanie żołnierzom zawodowym wydatków na zakup obowiązkowego umundurowania i wyekwipowania niewydanego w naturze. Cechami relewantnymi uzasadniającymi równe traktowanie w tej dziedzinie są: status żołnierza zawodowego oraz nieotrzymanie w naturze umundurowania i wyekwipowania żołnierzy zawodowych. Równoważnik pieniężny nie może zaś stanowić źródła dodatkowego nieopodatkowanego dochodu z tytułu stosunku służbowego żołnierza, lecz może być jedynie zastępczą formą wykonania obowiązku dostarczenia bezpłatnego umundurowania w naturze. Jest to świadczenie celowe mające umożliwić żołnierzom zawodowym nabycie składników umundurowania, które są niedostępne w magazynach jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych, a które powinny być wydane w naturze. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w art. 137 a nakłada na żołnierza zawodowego obowiązek noszenia przepisowego munduru, nie stanowi ona o obowiązku wypłaty równoważnika celem powiększenia stanu aktywów majątkowych wnioskodawcy. Na zasadność takiego twierdzenia wpływ miała także okoliczność skutecznego upływu terminu zawitego ([...] grudnia 2013 r.), co stanowiło ujemną przesłankę proceduralną uniemożliwiającą wydanie pozytywnej decyzji w sprawie.

Od powyższej decyzji Dowódcy JW Nr [...] oficer wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji, iż w sprawie organ ten nie wykonał postanowień rozporządzenia MON w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie. Odwołujący się wskazał, iż nie otrzymał od wojskowego organu zaopatrującego pisemnej informacji o dostępności umundurowania w magazynie i możliwości jego pobrania, jak też zakwestionował zasadność dopasowania rozmiarowego munduru na odległość. Zasygnalizował, iż innym żołnierzom zawodowym będącym w podobnej co on sytuacji świadczenie ekwiwalentne było wypłacane. Uznając, iż wnioskowane świadczenie pieniężne stało się odwołującemu należne, zainteresowany wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i spowodowanie wypłaty przysługującej mu należności pieniężnej wraz z odsetkami.

Dowódca Garnizonu w [...] uznał zarzuty odwołania za niezasadne i rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż [...] K. D. nabył uprawnienia do otrzymania płaszcza sukiennego oficerskiego wojsk lądowych, munduru wyjściowego oficerskiego wojsk lądowych wzór 92 oraz munduru letniego oficerskiego wojsk lądowych wzór 92. Te należności mundurowe nie zostały zrealizowane przez oficera w naturze w roku 2013. Z dokumentów zawartych w sprawie wynika, iż [...] D. pobrał w dniu [...] października 2013 r. mundur wyjściowy oficerski wojsk lądowych wz. 92 (Zlecenia – Asygnata nr [...]). Z dołączonej do akt sprawy Karty wyposażenia osobistego żołnierza zawodowego [...] K. D. wynika, iż przynależny mu, pozostały asortyment mundurowy w postaci płaszcza sukiennego oficerskiego wojsk lądowych oraz munduru letniego oficerskiego wojsk lądowych wzór 92, znajdował się w magazynie mundurowym JW Nr [...] (Karta wyposażenia osobistego żołnierza zawodowego [...] D. K.). Pozostawało do ustalenia, czy wśród owego asortymentu mundurowego, znajdowały się również takie, które odpowiadały parametrom wymiarowym [...] K. D. Jednakże ustalenie wzmiankowanych parametrów wymiarowych nie mogło się dokonać bez inicjatywy odwołującego się w 2013 r., poprzez dokonanie stosownych przymiarek tych przedmiotów mundurowych, w magazynie mundurowym JW Nr [...] . [...] K. D. nie zgłosił się już po dniu [...] października 2013 r. do organu właściwego w sprawach zaopatrywania mundurowego, w celu pobrania w naturze pozostałego umundurowania.

Zgodnie zaś z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie umundurowania oraz wyekwipowania żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych, podstawą do wydania umundurowania oraz wyekwipowania specjalistycznego jest rozkaz dzienny dowódcy (szefa, komendanta) jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni czynną służbę wojskową. Brak jest natomiast w tym akcie wykonawczym przepisu, który obligowałby ów organ, właściwy w sprawach zaopatrywania mundurowego lub jego przedstawicieli, do pisemnego informowania uprawnionych żołnierzy zawodowych o możliwości otrzymania, zgodnie z normami określonymi w zestawach, konkretnego (rozmiarowo) umundurowania. Sam zresztą odwołujący się formułując w odwołaniu zarzut nieotrzymania od organu zaopatrującego żadnego pisma, dotyczącego dostępności umundurowania w magazynie i możliwości jego pobrania, przepisu takiego również nie przywołał. Skoro podstawą do wydania umundurowania oraz wyekwipowania specjalistycznego jest "rozkaz dzienny dowódcy (szefa, komendanta) jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni czynną służbę wojskową" nie sposób przyjąć, iż to organ właściwy w sprawach zaopatrywania mundurowego narzuca niejako termin, w którym ów "dowódca (szef, komendant) jednostki wojskowej", wskazany akt wewnętrzny, indywidualny w postaci rozkazu dziennego ma wydać i w konsekwencji skierować żołnierza zawodowego po odbiór przedmiotów mundurowych. Pomijanie w takiej sytuacji inicjatywy samego żołnierza zawodowego (np. poprzez wnioskowanie do dowódcy (szefa, komendanta) jednostki wojskowej, o wydanie takiego rozkazu dziennego), któremu należności mundurowe określonego rodzaju przysługują, nie znajduje uzasadnienia prawnego. W tej sytuacji, argument podnoszony przez odwołującego się, w aspekcie braku informacji dotyczącej realizacji wykazanych należności mundurowych nie zasługiwał na uwzględnienie. Tym bardziej, że zainteresowany wiedział o przysługujących mu należnościach w 2013 r. Pozostałe argumenty przywołane w uzasadnieniu odwołania strony miały zaś charakter pozamerytoryczny.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w uzupełnionym postępowaniu zdołał wyjaśnić zakres sprawy, który miał istotny wpływ na jej prawidłowe rozstrzygnięcie, co wobec niezasadności zarzutów odwołania skutkować musiało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji.

Decyzja Dowódcy Garnizonu w [...] z dnia [...] września 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., a także zawarł wniosek o:

"1) w razie wątpliwości co do autentyczności i ostatecznego brzmienia uzasadnienia projektu rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia ... 2012 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (załącznik 2) wnoszę o zwrócenie się przez Sąd do Departamentu Prawnego Ministerstwa Obrony Narodowej celem potwierdzenia treści zawartych w załączonym uzasadnieniu projektu (adres: 00-909 Warszawa, ul. Klonowa 1);

2) zażądanie doręczenia Sądowi przez pozwane Dowództwo Garnizonu [...] dokumentu potwierdzającego:

a) poinformowanie w 2013 r. Rektora – Komendanta [...] o możliwości pobrania przysługującego żołnierzom [...] umundurowania i wyekwipowania w związku z wejściem w życie przepisów rozporządzenia MON z dnia 11 lutego 2013 r. oraz skutkach ich niepobrania,

b) poinformowanie w 2013 r. skarżącego o możliwości pobrania przysługującego mu umundurowania i wyekwipowania w związku z wejściem w życie przepisów rozporządzenia MON z dnia 11 lutego 2013 r. oraz skutkach ich niepobrania;

3) zażądanie ustalenia przez Dowódcę Garnizonu [...] faktu wypłacania przez inne oddziały gospodarcze, w tym podległe temu Dowódcy, równoważnika mundurowego żołnierzom zawodowym w 2013 r.".

Skarżący decyzji Dowódcy JW Nr [...] zarzucił: 1) naruszenie art. 7 w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu czynności zmierzających do wydania w 2013 r. należnych stronie przedmiotów mundurowych i wyekwipowania bądź wypłaty równoważnika mundurowego w terminie do dnia [...] grudnia 2013 r.; 2) naruszenie przepisów § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, poprzez przyjęcie jednostronnej wykładni "przerzucającej" obowiązki na skarżącego, gdy tymczasem przepis tego nie przewiduje; 3) bezpodstawne twierdzenie o braku możliwości wypłaty równoważnika po dniu [...] grudnia 2013 r. poprzez przypisanie mu charakteru terminu zawitego, co nie znajduje potwierdzenia w przepisach rozporządzenia, a przede wszystkim w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dotyczących przedawnień roszczeń.

Dowódcy Garnizonu [...] skarżący zarzucił, iż organ ten: 1) nie uwzględnił w prowadzonym postępowaniu odwoławczym (w zaskarżonej decyzji) naruszenia przez organ I instancji obowiązku wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie prawa skarżącego do wydania umundurowania i wyekwipowania albo wypłaty równoważnika mundurowego do końca 2013 r.; 2) naruszył § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, poprzez przyjęcie jednostronnej wykładni przerzucającej obowiązki na skarżącego, gdy tymczasem przepis tego nie przewiduje; 3) powołał się na § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie umundurowania oraz wyekwipowania żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych, który to przepis nie miał zastosowania w sprawie, a poprzez to nie uwzględnił faktu, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej wprowadziło obowiązek dla organów wojskowych (incydentalny) wydania niepobranego umundurowania albo wypłatę równoważnika, co w całości wyczerpywało możliwości działania organów.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż § 21 ust. 2 powołanego rozporządzenia MON z dnia 11 lutego 2013 r. jest normą o charakterze przejściowym. Ma to zaś istotne znaczenie dla wykładni § 21 ust. 1 i 2. Autor przepisu zmierzał bowiem do uregulowania z dniem [...] grudnia 2013 r. w sposób definitywny, należności mundurowych przysługujących żołnierzom zawodowym na dzień wejścia w życie rozporządzenia. To uregulowanie miało wygasnąć z dniem [...] grudnia 2013 r. Organ I instancji naruszył ten termin i podjął próbę narzucenia stronie rozwiązań sprzecznych z dyspozycją zawartą w przepisach w ust. 1 i 2 § 21 rozporządzenia. Za powyższym przemawia treść uzasadnienia do projektu rozporządzenia, które potwierdza przejściowość przyjętego rozwiązania, jego jednorazowy charakter oraz zasadniczy cel, z dniem 1 stycznia 2014 r. odejście od wydawania w naturze spornych należności i zastąpienie ich roczną wartością wliczaną do równoważnika mundurowego. W praktyce oznacza to zastosowanie do należności mundurowych, należnych żołnierzowi w dniu wejścia w życie rozporządzenia, rozwiązania obowiązującego od dnia 1 stycznia 2014 r.

Skarżący zwrócił uwagę, iż organ I instancji nie podejmował jakichkolwiek czynności, aby pouczyć stronę o swojej interpretacji przepisów, ewentualnie o obowiązku pobrania przez stronę pozostałych przedmiotów mundurowych i to w sytuacji, gdy sam powołuje się na okoliczność bytności skarżącego w magazynie mundurowym w dniu [...] października 2013 r. Nadto błędne jest założenie organu I instancji, że realizacja świadczenia po [...] grudnia 2013 r. byłaby niezgodna z prawem z powodu naruszenia terminu zawitego, bowiem art. 66 ust. 3 i 4 wojskowej ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r., stanowiący delegację dla przedmiotowego rozporządzenia MON z dnia 11 lutego 2013 r., nie zawierał normy, która pozwalałaby na wprowadzanie terminów zawitych w rozporządzeniu.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Garnizonu w [...] podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga K. D. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 137 b ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką otrzymują umundurowanie i wyekwipowanie, uzbrojenie oraz, w określonych przypadkach, wyżywienie albo równoważnik pieniężny w zamian za te należności.

Stosownie zaś do § 21 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 250), obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, żołnierzowi zawodowemu, który do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nabył uprawnienie do kolejnej należności munduru wyjściowego oficerskiego, munduru letniego oficerskiego, płaszcza sukiennego oficerskiego i półpłaszcza marynarskiego, wypłaca się jednorazowo, w przypadku braku możliwości wydania tych przedmiotów w naturze, równoważnik w wysokości całkowitej wartości pieniężnej należnych przedmiotów (ust. 1). Równoważnik, o którym mowa w ust. 1, wypłaca się najpóźniej do dnia [...] grudnia 2013 r., według całkowitych wartości pieniężnych przedmiotów określonych w załączniku nr 9 do rozporządzenia (ust. 2).

Rację mają organy rozpoznające niniejszą sprawę, że wypłata uregulowanego powyżej świadczenia uzależniona jest od zaistnienia określonych przesłanek, tj.: nabycia przez żołnierza uprawnienia do kolejnej należności mundurowej oraz braku możliwości wydania przedmiotów mundurowych w naturze.

W rozpoznawanej sprawie strony zgodne są co do faktu, że skarżący nabył uprawnienie do kolejnej należności mundurowej.

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie można organom skutecznie czynić zarzutu, iż niezasadnie odmówiły skarżącemu prawa do wypłaty świadczenia ekwiwalentu za brak możliwości wydania munduru letniego oficerskiego i płaszcza sukiennego oficerskiego w naturze. Tylko wówczas wnioskowane przez skarżącego świadczenie pieniężne za rok 2013 stałoby się należne.

W aktach administracyjnych znajduje się Zlecenie – Asygnata nr [...], w której przewidziano do przyjęcia i wydania [...] K. D.: płaszcza sukiennego oficerskiego wojsk lądowych (sztuk 1), munduru wyjściowego oficerskiego wojsk lądowych wzór 92 (komplet 1) oraz munduru letniego oficerskiego wojsk lądowych wzór 92 (komplet 1). Na tej asygnacie widnieje pokwitowanie odbioru przez ww. w dniu [...] października 2013 r. kompletu munduru wyjściowego oficerskiego wojsk lądowych. Wydanie w naturze wymienionego sortu mundurowego przewidziano także w karcie wyposażenia osobistego skarżącego. Z powiadomienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. JW Nr [...] wynika, iż zapotrzebowane środki z dnia [...] grudnia 2013 r., w tym komplety różnych rozmiarów mundurów letnich oficerskich wojsk lądowych wz. 92 oraz płaszczy sukiennych znajdowały się z przeznaczeniem do odbiory na składzie w [...] przy ul. [...]. Z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, iż organ wojskowy przewidział skarżącemu wydanie przedmiotowego umundurowania w naturze i fizycznie zapotrzebowane umundurowanie jeszcze w 2013 r. znajdowało się w wojskowych zasobach magazynowych. Wobec powyższego w sprawie nie zaistniała obligatoryjna przesłanka z § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia "braku możliwości" wydania umundurowania w naturze.

Zgodnie z art. 137a ust. 1 i 2 wojskowej ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r., żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką w czasie wykonywania zadań służbowych są obowiązani do noszenia przepisowego umundurowania, odznak i oznak wojskowych. W określonych przypadkach żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką w czasie wykonywania zadań służbowych są zwolnieni od obowiązku noszenia umundurowania i oznak wojskowych. Koresponduje z powyższym przepisem norma nakazująca umundurowanie i wyekwipowanie żołnierza zawodowego – art. 137b ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej. Odstąpienie od tej zasady jest możliwe tylko w określonych przypadkach. Na gruncie niniejszej sprawy, tylko wówczas gdy nie ma możliwości wydania sortu mundurowego w naturze. Skoro taka możliwość obiektywnie istniała, albowiem bezsprzecznie w zasobach magazynowych jednostki stosowne umundurowanie się znajdowało w roku 2013 r., niedopuszczalnym stało się przyznawanie skarżącemu świadczenia zamiennego w postaci ekwiwalentu pieniężnego.

Niezasadne jest twierdzenie skarżącego, iż niewydane żołnierzowi zawodowemu umundurowanie w naturze do końca 2013 r. automatycznie przekształca się w świadczenie pieniężne zamienne. Czym innym jest bowiem brak możliwości wydania umundurowania z przyczyn leżących po stronie organu wojskowego, o czym stanowi § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia, a czym innym faktyczny termin wydania żołnierzowi wymaganego umundurowania, na który ten ma niejednokrotnie wpływ. Przyjęcie punktu widzenia skarżącego pozostaje wprost w opozycji do regulacji ustawowej określonej w art. 137 a i b ustawy pragmatycznej. Umundurowanie i wyposażenie jest przyznawane z przeznaczeniem do użytkowania na okres, na który zostało przydzielone, na tzw. okres używalności - § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie umundurowania oraz wyekwipowania żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1502). Zaś podstawą do wydania umundurowania oraz wyekwipowania specjalistycznego jest rozkaz dzienny dowódcy (szefa, komendanta) jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni czynną służbę wojskową, stwierdzający wyznaczenie go na stanowisko. Umundurowanie oraz wyekwipowanie żołnierz otrzymuje z magazynu jednostki budżetowej, na której zaopatrzeniu w dziale mundurowym pozostaje, lub z punktu zaopatrywania (§ 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia). Umundurowanie ze swej istoty posiada ściśle określone cechy i nie może być zastępowane świadczeniem ekwiwalentnym, jak to ma miejsce w stosunkach pracowniczych (pracownik w uniwersalną odzież roboczą może się wyposażyć samodzielnie w zamian za świadczenie pieniężne).

Nie ma przy tym większego znaczenia w sprawie, co sygnalizował skarżący w skardze domagając się przedłożenia dokumentów informujących Rektora – Komendanta [...] i zainteresowanego oficera o możliwości pobrania umundurowania, że nie był on o tym pisemnie informowany. Jedynym bowiem dokumentem uprawniającym skarżącego do otrzymania przysługującego umundurowania był rozkaz o wyznaczeniu go na zajmowane stanowisko. Poza tym kwitując odbiór w dniu [...] październiku 2013 r. części przysługującego umundurowania skarżący był świadom konieczności odbioru w naturze munduru letniego i płaszcza sukiennego. Z oświadczenia Kierownika [...] JW Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. wynika, iż skarżący w tym dniu przymierzał w magazynie jednostki mundury letnie, również o rozmiarze zgodnym z wcześniej pobranym mundurem wyjściowym i także nie pobrał należnego pozostałego umundurowania. Powyższe zdaje się wskazywać, iż to nie w przekazie informacji tkwi przyczyna nieodebrania przez skarżącego należnych sortów mundurowych. Także nie ma znaczenia dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy zobrazowanie, w jaki sposób inne oddziały gospodarcze Garnizonu w [...] wypłacają ekwiwalenty za niewydane umundurowania, albowiem Sąd bada indywidualną sprawę administracyjną w kontekście zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie orzeka zaś co do zasady.

Ponieważ Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy orzekające przepisów procesowych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę należało oddalić w całości.