Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 194/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30c ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 43/11 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. P. na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z 28 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 43/11 odmówił T. P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z [...] stycznia 2011 r., w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu ze środków z budżetu Unii Europejskiej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że okoliczności podnoszone przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. T. P. wbrew treści art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. WSA wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie i zostało doręczone skarżącemu 17 stycznia 2011 r. Czternastodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem 31 stycznia 2011 r. podczas gdy T. P. wniósł skargę na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. pismem złożonym osobiście w siedzibie Sądu w dniu 1 lutego 2011 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, twierdzenie skarżącego o błędnym zaadresowaniu skierowanej do niego korespondencji - którą chciał dołączyć do skargi - i w konsekwencji otrzymanie jej w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi w godzinach wieczornych, nie może być oceniane jako uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu.

Dodatkowo zdaniem Sądu skarżący nie sprecyzował jakich dokładnie dokumentów nie mógł dołączyć do skargi i czy były to dokumenty, które obligatoryjnie powinny być złożone wraz ze skargą.

T. P. złożył zażalenie na to postanowienie. Skarżący domagał się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. art. 86 § 1 oraz art. 87 p 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił w dostatecznym stopniu, że do uchybienia terminowi do wniesienia skargi doszło bez jego winy;

2. art. 87 § 1 zdanie drugie oraz art. 91 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyznaczenie przez sąd posiedzenia sądowego w zakresie zbadania okoliczności podnoszonych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi;

3. art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, dalej; u.z.p.p.r.) przez przyjęcie, że skarżący nie wykazał, aby dokumenty, które otrzymał w dniu upływu terminu w godzinach wieczornych były dokumentami które powinny być obligatoryjnie złożone wraz ze skargą.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie mógł złożyć skargi w terminie, albowiem dokumenty, które w jego ocenie stanowiły niezbędny załącznik do skargi (opinie producenta C. s.c.) w związku z ich nieprawidłowym zaadresowaniem przed nadawcę, odebrał dopiero ostatniego dnia terminu do złożenia skargi tj. 31 stycznia po godzinie 19.00. Wskazał, że przesyłki zawierającej skargę, nie udało mu się nadać przed godziną 24.00 z uwagi na kolejkę osób oczekujących w całodobowym urzędzie pocztowym. W tej sytuacji według skarżącego, przekroczenie terminu do wniesienia skargi nie było przez niego zawinione.

Jednocześnie T. P. wniósł o przeprowadzenie dowodów, zarówno ze świadków jak i z dokumentów, na okoliczność braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wniósł też o zobowiązanie Poczty Polskiej S.A. Urzędu Pocztowego Nr 36 we W. do przedstawienia karty doręczeń z 31 stycznia 2011 r., oraz zobowiązania spółki C. s.c. do nadesłania dowodu nadania zaadresowanej do skarżącego przesyłki bądź kopii książki nadawczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Przywrócenie uchybionego terminu jest możliwe jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego.

Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie domagającej się przywrócenia terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy. O braku winy można mówić gdy wnioskodawca dopełnił obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Ocena wystąpienia tej przesłanki musi nastąpić na podstawie wszystkich okoliczności konkretnej sprawy i z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności jakiej można i należy oczekiwać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu Sąd ocenia zatem, czy strona uprawdopodobniła okoliczności, które powołała na usprawiedliwienie opóźnienia w dokonaniu czynności procesowej oraz czy te okoliczności są tego rodzaju, że nie można przypisać winy za to opóźnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnoszone przez skarżącego przyczyny uchybienia terminu tj. mylne zaadresowanie skierowanej do niego korespondencji i w konsekwencji otrzymanie jej w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi (tj. 31 stycznia 2011 r.) w godzinach wieczornych, konieczność wykonania kopii dołączonych do skargi dokumentów, ich zapakowania, zaadresowania przesyłki, jak również kolejka osób oczekujących w całodobowej placówce pocztowej nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Okoliczności te nie mogą bowiem świadczyć o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu, gdyż nie są to okoliczności, którym można przypisać charakter przeszkody niedającej się przezwyciężyć.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa przy tym, że stosownie do art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. "Skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zdanie 1 tej ustawy. Brak jest podstaw do przyjęcia, że z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wynika obowiązek złożenia dodatkowo innych, nie wskazanych w przepisie tym dokumentów jak np. opinie producentów. W powołanym przepisie mowa jest o obowiązku załączenia do skargi kompletnej dokumentacji w sprawie, zaś skarżący nie wykazał, że dokumenty na które oczekiwał i zamierzał złożyć ze skargą stanowiły element kompletnej dokumentacji. Opinia producenta C. s.c. nie była załącznikiem do wniosku lub środka odwoławczego, zatem nie mieściła się w pojęciu kompletnej dokumentacji w rozumieniu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.

Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie nie było istotnych okoliczności, które przemawiały za rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie, zarzut naruszenia przepisów art. 87 § 1 oraz 91 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodów na okoliczność braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego. Wyjątkowo może to mieć miejsce w postępowaniu zażaleniowym, w którym dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka niezbędności przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów nie wystąpiła, albowiem w sprawie nie zachodziły istotne wątpliwości wymagające wyjaśnienia. Należy bowiem podzielić ustalenia Sądu pierwszej instancji, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło z przyczyn zawinionych przez skarżącego, a w związku z tym nie było konieczne prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Podkreślenia wymaga, że przeprowadzenie postępowania dowodowego za pomocą innych środków dowodowych, w tym z zeznań świadków należy uznać za niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.