Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1566/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 1 art. 18  ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2011 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2011 r. po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2011 r. o cofnięciu B. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów ochronnych przed szkodnikami sadu orzechowego.

Organ, rozpatrując przedmiotową sprawę, ustalił następujący stan faktyczny:

Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., cofnął B. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów ochronnych przed szkodnikami sadu orzechowego.

W uzasadnieniu podał, że Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...], uznał B. S. za winnego popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 263 § 2 k.k. i z art. 263 § 3 k.k. i za te czyny na podstawie art. 263 § 2 k.k. i art. 263 § 3 k.k. skazał go na karę łączną roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając tę karę na okres próby wynoszący dwa lata. Ponadto na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wymiarze 60 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. B. S. został oskarżony o posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni palnej, składającej się z lufy od karabinka sportowego kal. 22 long rifle, samodziałowo wykonanej komory zamkowej i zamka oraz drewnianego łoża, lufy od sztucera, elementów broni palnej w postaci samodziałowo wykonanej komory zamkowej wraz z zamkiem, samodziałowo wykonanej komory zamkowej wraz z lufą oraz nieukończonym elementem z bijnikiem i sprężyną, lufy o długości 52 mm i średnicy zewnętrznej 18 mm, a także amunicji do broni palnej 144 sztuki nabojów pistoletowych, 60 sztuk nabojów alarmowych, 23 nabojów myśliwskich i kilkudziesięciu innych rodzajów nabojów w sumie 321 nabojów (vide wyrok Sądu Rejonowego w W. k. 136 – 138 akt sprawy administracyjnej).

Komendant Wojewódzki Policji w G. przyjął, że osoba skazana za przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu nie daje gwarancji, że będzie przestrzegać obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności, że w przyszłości nie naruszy zasad bezpiecznego posiadania i używania posiadanej przez siebie broni.

Od tej decyzji B. S. złożył odwołanie.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o takie czyny.

Organ podał, że organ I instancji uzyskał opinię, sporządzoną w dniu 31 marca 2010 r. przez eksperta z zakresu badań broni i balistyki Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w G., która jednoznacznie stwierdza, że zarekwirowana u B. S. jednostka broni, składająca się z lufy od karabinka, samodziałowo wykonanej komory zamkowej i zamka oraz drewnianego łoża, nadaje się do oddawania strzałów i stanowi broń palną, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie. Co więcej, z opinii wynika, że z broni tej oddawano strzały. Również samodziałowo wykonana komora zamkowa wraz z zamkiem, a także samodziałowo wykonana komora zamkowa wraz z lufą oraz nieukończonym elementem z bijnikiem i sprężyną, mającym najprawdopodobniej pełnić funkcję zamka oraz lufa o długości ok. 52 mm i średnicy zewnętrznej ok. 18 mm stanowią broń palną, na którą wymagane jest pozwolenie. Także i w wypadku tej broni badania wykazały obecność osmalin powystrzałowych. Natomiast zarekwirowane ok. 321 sztuk różnego rodzaju nabojów stanowi amunicję do broni palnej, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie.

W ocenie organu odwoławczego, wymiar sprawiedliwości nie miał wątpliwości co do winy oskarżonego w zakresie popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. i dlatego B. S. został skazany za jego popełnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r., a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, gdyż nie wzięto pod uwagę osobistych właściwości skarżącego, tj. jego wieku i nienagannej opinii.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., zwanej dalej ustawą o broni i amunicji), stosownie do którego właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:

1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2;

2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;

3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;

4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;

5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

- przeciwko życiu i zdrowiu,

- przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za popełnienie czynów, określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

B. S. został oskarżony o to, że posiadanie bez wymaganego zezwolenia broń palną, składającą się z lufy od karabinka sportowego kal. 22 long rifle, samodziałowo wykonanej komory zamkowej i zamka oraz drewnianego łoża, lufy od sztucera, elementów broni palnej w postaci samodziałowo wykonanej komory zamkowej wraz z zamkiem, samodziałowo wykonanej komory zamkowej wraz z lufą oraz nieukończonym elementem z bijnikiem i sprężyną, lufy o długości 52 mm i średnicy zewnętrznej 18 mm, a także amunicji do broni palnej 144 sztuki nabojów pistoletowych, 60 sztuk nabojów alarmowych, 23 nabojów myśliwskich i kilkudziesięciu innych rodzajów nabojów – sumie 321 nabojów (vide wyrok Sądu Rejonowego w W. k. 136-138 akt sprawy administracyjnej).

Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...], uznał B. S. za winnego popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 263 § 2 k.k. i z art. 263 § 3 k.k. i za te czyny na podstawie art. 263 § 2 k.k. i art. 263 § 3 k.k. skazał go na karę łączną roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając tę karę na okres próby wynoszący dwa lata. Ponadto na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wymiarze 60 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.

Organ I instancji załączył do akt sprawy opinię, sporządzoną w dniu 31 marca 2010 r. przez eksperta z zakresu badań broni i balistyki Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w G., która jednoznacznie stwierdza, że zarekwirowana u B. S. jednostka broni, składająca się z lufy od karabinka, samodziałowo wykonanej komory zamkowej i zamka oraz drewnianego łoża, nadaje się do oddawania strzałów i stanowi broń palną, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie. B. S. pozwolenia na tę broń nie posiadał. Co więcej, z opinii wynika, że z broni tej oddawano strzały. Również samodziałowo wykonana komora zamkowa wraz z zamkiem, a także samodziałowo wykonana komora zamkowa wraz z lufą oraz nieukończonym elementem z bijnikiem i sprężyną, mającym najprawdopodobniej pełnić funkcję zamka oraz lufa o długości ok. 52 mm i średnicy zewnętrznej ok. 18 mm stanowią broń palną, na którą wymagane jest pozwolenie. Także i w wypadku tej broni badania wykazały obecność osmalin powystrzałowych. Natomiast zarekwirowane ok. 321 sztuk różnego rodzaju nabojów stanowi amunicję do broni palnej, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie. B. S. pozwolenia na tę broń i naboje nie posiadał.

Podkreślenia wymaga, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu Państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazano, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. Tak wielka ilość broni i amunicji, jaką zgromadził B. S. na pewno nie może być uznana za służącą do ochrony sadu przed szkodnikami. Brak pozwolenia na jej posiadanie, bez względu na wiek i dotychczasowe zachowanie skarżącego, sprawia, że zaskarżona decyzja musiała zostać uznana za prawidłową. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem i fakt ten nie może pozostać bez wpływu na posiadane dotychczas pozwolenie na broń.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.