Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2144/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 i art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. zart. 53a ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - st. spec. Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012r. sprawy ze skargi A. B. reprezentowanej przez przedstawicieli ustawowych D. V. oraz B. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...]; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz A. B. reprezentowanej przez przedstawicieli ustawowych D. V. oraz B. T. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. B. w imieniu której działają przedstawiciele ustawowi B. T. i D. V. decyzją z [...] sierpnia 2011r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym.

W dniu 27 grudnia 2010 r. D. V. oraz B. T. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie małoletniej córce –A. B. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na pobyt z rodzicami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] odmówił udzielenia małoletniej Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt, iż Jej rodzice nie uzyskali wnioskowanych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony.

Rodzice małoletniej Cudzoziemki, za pośrednictwem pełnomocnika, B. W., wystąpili z odwołaniem od powyższej decyzji, do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazując, iż decyzja orzekająca o odmowie udzielenia B. T. była błędna i wydana została z naruszeniem przepisów ustawy o cudzoziemcach, w związku z czym decyzja o odmowie udzielenia małoletniej wnioskowanego zezwolenia również obarczona jest wadą procesową.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W uzasadnieniu ww. decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, że zgodnie z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, małoletnia Cudzoziemka przebywa w Polsce wraz z rodzicami – D. V. oraz B. T.. Rodzice małoletniej Cudzoziemki ubiegali się o udzielenie Im zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] oraz Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia D. V. oraz B. T. wnioskowanych zezwoleń. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołań rodziców małoletniej Zainteresowanej, decyzjami z dnia [...]2 sierpnia 2011r. Nr [...] i [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia organu I instancji. W związku z faktem, iż rodzice małoletniej A. B. nie posiadają w chwili obecnej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz, że pobyt małoletniej Cudzoziemki jest integralnie związany z pobytem rodziców, organ stwierdził, iż wobec małoletniej Cudzoziemki nie zachodzą przesłanki do udzielenia Jej wnioskowanego zezwolenia.

W skardze D. V. oraz B. T. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji przedstawiciele ustawowi małoletniej skarżącej zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, że decyzje o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w stosunku do rodziców małoletniej Skarżącej zostały wydane z naruszeniem prawa, co miało wpływ na zaskarżoną decyzję;

2. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji naruszającej dobro rodziny małoletniej Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W ocenie sądu trafny jest zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Pierwszy z nich statuuje dwie naczelne zasady postępowania administracyjnego a mianowicie zasadę prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela. Nakłada on na organ obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jego "uzupełnieniem" jest art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.

Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy spoczywa na organie.

Nie czyni zadość obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów zdawkowe odwołanie się do innego postępowania i dowodów tamże przeprowadzonych oraz wskazanie, iż rozstrzygnięcie zapadłe w tym innym postępowaniu przesądza o wyniku sprawy niniejszej.

Takie stanowisko jest wadliwe także, dlatego że rozstrzygnięcie o którym wyżej mowa zostało zakwestionowane na drodze postępowania, sądowoadministracyjnego którego wynik nie był organom znany zarówno wtedy, kiedy wydawano decyzję w I jak i w II instancji.

Poza tym prowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie z wniosku rodziców małoletniej skarżącej (o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) nie uzasadniało odstąpienia od prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie z wniosku skarżącej i to nawet wówczas kiedy przedmiot tych postępowań był identyczny.

Przepisy postępowania administracyjnego nie pozwalają, bowiem w takiej sytuacji na rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem tego wszystkiego, co takie rozstrzygnięcie powinno poprzedzać, a co wynika z przywołanych wyżej przepisów k.p.a.

Mają więc rację rodzice małoletniej skarżącej, jeśli twierdzą, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie wynika aby istotne dla sprawy okoliczności były przedmiotem badania i oceny przez organy obu instancji. Chodzi tu w szczególności o dochody uzyskiwane przez rodzinę skarżącej z różnych źródeł w tym z tytułu wynajmu mieszkania znajdującego się w [...].

Zarówno z decyzji Wojewody [...] jak i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wynika, iż jako podstawę prawną wydanych przez te organy decyzji wskazano art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Stanowią one że:

1. Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeśli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b (art. 57 ust. 1 pkt 1),

2. Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1 – jeżeli okoliczność która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Treść powyższych przepisów z jednej strony, z drugiej zaś brak należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji prowadzi do wniosku, iż muszą one zostać uchylone albowiem nie jest możliwa ich kontrola, co do tego czy były one w realiach przedmiotowej sprawy trafne.

Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę powyższe a zatem przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z regułami przewidzianymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Jeśli chodzi natomiast o zarzut sformułowany w pkt 2 skargi, a mianowicie zarzut naruszenia art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej to uznać należy go na obecnym etapie postępowania za przedwczesny a to z racji uchylenia decyzji organów obu instancji z innych przyczyn.

Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.