Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2147/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10 ust. 3, art. 10 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 11
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jan Rudowski, NSA Anna Maria Świderska, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 743/09 w sprawie ze skargi M. J. i R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 743/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. i R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 lipca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Jak wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, decyzją z dnia 7 października 2008 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. określił Skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. na kwotę 21 887 zł. Przyczynami dla których organ podatkowy I instancji zweryfikował Stronie wysokość zobowiązania podatkowego było stwierdzenie zaniżenia przychodu w działalności gospodarczej prowadzonej przez M. J. o łączną kwotę 69 483,32 zł, na którą złożyły się:

- 155,76 zł – z tytułu różnicy między wartością uwidocznioną w rejestrze sprzedaży VAT, a wartością sprzedaży ujętą w podatkowej księdze przychodów i rozchodów;

- 1500 zł - o przychód z tytułu podnajmu lokalu przy ul. P. w K.;

- 60 000 zł - przychód uzyskany z najmu lokalu użytkowego - hali produkcyjnej położonej w M. na rzecz F. sp. z o.o.;

- 6 885,25 zł - kwota uzyskaną od spółki F. (przelew na rachunek bankowy);

- 750 zł - przychód z tytułu podnajmu lokalu położonego w K. przy ul. W. dla spółki F.;

- 192,31 zł - przychód z tytułu odsetek od środków zgromadzonych na rachunku bankowym prowadzonym na potrzeby działalności gospodarczej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził ponadto zaniżenie kosztów o łączną kwotę 5 158,07 zł, w tym 173,70 zł z tytułu wydatków ponoszonych na reprezentację i reklamę oraz 4984,37 zł z tytułu kosztów ponoszonych na opłaty i prowizje bankowe.

Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w części decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty sprawy obniżając wysokość zobowiązania do kwoty 18 380 zł. Zgodnie bowiem z ustaleniami organu II instancji Skarżąca zaniżyła przychód z prowadzonej działalności gospodarczej o łączną kwotę 57 763,83 zł oraz zaniżyła koszty uzyskania przychodu o kwotę 5128,77 zł. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, organ I instancji niewłaściwie określił wysokość przychodu z tytułu różnicy między wartością uwidocznioną w rejestrze sprzedaży VAT, a wartością sprzedaży ujętą w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz z tytułu podnajmu lokalu przy ul. P. w K. W zakresie natomiast przychodu z tytułu najmu hali produkcyjnej Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż Skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą C. V. w drodze umowy zawartej w dniu 1 lipca 2002 r. wynajęła na okres 7 lat firmie [...] F. sp. z o.o. halę produkcyjną położoną w M. przy ul. [...], ustalając czynsz najmu na kwotę 10 000 zł miesięcznie. Do umowy tej strony w dniu 5 lipca 2002 r. sporządziły aneks, zgodnie z którym wynajmujący miał zaliczyć nakłady poniesione na adaptacje hali jako równowartość należnych w 2002 r. czynszów. Zdaniem organu II instancji z treści umowy najmu uzupełnionej aneksem wyraźnie wynikało, że M. J. po oddaniu przedmiotu najmu spółce F. zaakceptowała plany adaptacji hali produkcyjnej na potrzeby najemcy i wykorzystując dyspozytywną treść powołanych przepisów Kodeksu cywilnego odnoszących się do nakładów, zgodziła się potraktować poniesiony przez najemcę koszt nakładów jako równowartość określonego umownie czynszu. Organ podkreślił, iż treść aneksu nie pozbawiała jednak wynajmującej określonego w umowie przychodu, ponieważ była nim "równowartość czynszu" w formie nakładów poniesionych na adaptację hali. Organ wskazywał, iż w aktach sprawy znajdują się dwie faktury dotyczące kosztów adaptacji i prac konserwacyjnych, wystawione przez M. J. dla spółki F. Zdaniem organu odwoławczego, skoro koszty prac prowadzonych w wynajmowanej hali produkcyjnej traktowane były jako przychód z tytułu najmu, z czego część została uwidoczniona w prowadzonym rejestrze, pozostała część jest przychodem należnym, który nie został uwidoczniony i opodatkowany. W ocenie organu II instancji nie można zgodzić się z poglądem podatnika (protokół z dnia 29 czerwca 2009 r.), iż wskazane przez niego konto, jest "dowodem" na to, że M. J. wykazała do opodatkowania całość uzyskanego od spółki F. przychodu.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zdaniem Sądu dokonując ustaleń w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa procesowego, gdyż działały w granicach obowiązującego prawa, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie do tych organów, wyjaśniając należycie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu przedmiotowej sprawy i podejmując wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd I instancji uznał również, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wnioski organu odwoławczego wyprowadzane z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczały poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowią naruszenia prawa. W szczególności, w zakresie zaniżenia przez Stronę przychodów z tytułu najmu hali produkcyjnej firmie F., w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 kwietnia 2010 r. podkreślono, że wynajęcie przez Skarżącą hali w M. oznaczało, iż przychody uzyskiwane z tego wynajmu są dochodami z działalności gospodarczej. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów podatkowych, iż analiza treści umowy najmu i aneksu dotyczącego przedmiotowej hali wskazuje na to, iż M. J. zgodziła się potraktować poniesiony przez najemcę koszt nakładów na adaptację hali jako równowartość określonego w umownie czynszu. Z treści aneksu do umowy wynikało, że M. J. nie została pozbawiona określonego w umowie przychodu, bowiem była nim "równowartość czynszu", w formie nakładów poniesionych na adaptację hali. Zasadnie – w ocenie Sądu I instancji – Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zawarte w umowie słowa "równowartość należnych czynszów" oznaczają, że nie chodziło o bonifikatę obniżającą czynsz. Sąd I instancji nie podzielił także zarzutu skargi, iż organy podatkowe oparły ustalenia faktyczne tylko i wyłącznie na podstawie treści umowy bez uwzględnienia woli stron. Zdaniem Sądu I instancji, składane w toku postępowania podatkowego wyjaśnienia Skarżących potwierdzają, że treść umowy i treść aneksu są zgodne z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń, co słusznie akcentuje organ podatkowy przywołując wyjaśnienia R. J., z których wynika bezspornie, że M. J. uzyskiwała przychód z wynajmu hali w M. W zawartym w dniu 5 lipca 2002 r. aneksie ustalono, że wynajmujący zaliczy nakłady poniesione na adaptację hali poniesione w 2002 r. na poczet należnych czynszów. Powyższe zdaniem Sądu oznacza, iż zasadnie organ podatkowy uznał, iż M. J. nie została pozbawiona przychodu, bowiem były nim nakłady poniesione na adaptację hali, a to z racji tego, że stanowiły swoistą równowartość czynszów. Sąd I instancji podzielił w związku z tym stanowisko organu odwoławczego, że nie doszło do rezygnacji z czynszu, czy udzielenia bonifikaty, którą można by uznać za formę wyłączenia jej wartości za okres od miesiąca lipca do miesiąca grudnia 2002 r. z przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Ponadto, wymieniona hala została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, a w księdze podatkowej ujęto wartość amortyzacji jako koszt uzyskiwania przychodu. Zdaniem Sądu I instancji, nieujęcie w przychodach z działalności gospodarczej części czynszu z tytułu najmu wskazanej hali pozostaje w sprzeczności z zapisami art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 1993 r., nr 90, poz. 416 ze zm.) – zwanej dalej p.d.o.f., zgodnie z którym za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zdaniem Sądu I instancji, za bezzasadny należy zatem uznać podnoszony w skardze zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa, w tym art. 14 ust. 1 p.d.o.f. Organ odwoławczy dokonał bowiem właściwej interpretacji normy prawnej jaką tworzy art. 14 ust. 1 p.d.o.f. oraz prawidłowo przeanalizował cały materiał dowodowy, w tym także ten przedstawiony przez Stronę.

W skardze kasacyjnej Skarżący R. J. (skargę kasacyjną M. J. postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 19 lipca 2010r. odrzucono) wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie zmianę wyroku poprzez uwzględnienie skargi (uchylenie zaskarżonych decyzji) oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

- art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", w związku z art. 7, 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewezwanie Skarżących do przedstawienia w toku postępowania dowodów uzasadniających wniesienie i popieranie skargi;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie wyjście Sądu I instancji poza granice zarzutów i wniosków skargi, nie będąc związanym ich zarzutami;

- art. 14 ust. 1 p.d.o.f., w związku z art. 10 ust. 3 i 6, poprzez jego niewłaściwą interpretację w przedmiotowej sprawie oraz niedokonanie analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

- art. 14 ust. 2 pkt 11 p.d.o.f. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji naruszył zapisy art. 6 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8 i 9 k.p.a., bowiem nie wezwał Skarżących do przedstawienia w toku postępowania dowodów uzasadniających wniesienie i popieranie skargi. Skarżący, działający bez pomocy profesjonalnych pełnomocników, nie zostali poinformowani ani przez Sąd, ani przez organy podatkowe, w sposób jasny i wyczerpujący o konieczności przedstawienia dodatkowych dowodów na potwierdzenie przytaczanych twierdzeń. Działając w zaufaniu do organów państwa zdecydowali się nie zgłaszać dodatkowych wniosków, wierząc, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości zostaną wezwani do przedłożenia dodatkowych dokumentów lub do powołania świadków na okoliczność potwierdzenia stanu faktycznego sprawy. Z tego względu szereg dowodów na okoliczność prawdziwości twierdzeń Skarżących nie zostało przedstawionych w toku postępowania.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Strona podniosła, iż Sąd I instancji nie rozważył wszechstronnie podstaw prawnych, na które powoływali się Skarżący, przekonani o zgodności swoich poczynań z obowiązującą literą prawa, co w bezpośredni sposób przełożyło się nie tylko na wydanie niekorzystnego orzeczenia, ale i nie pozwoliło dokonać wszechstronnej analizy przedmiotowej sprawy.

W zakresie natomiast zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 i 6 p.d.o.f. autor skargi kasacyjnej wskazał, iż nie zgadza się z twierdzeniem, że przychody uzyskane z wynajmu hali produkcyjnej spółce F. są dochodami z działalności gospodarczej Skarżącej. M. J. nie prowadziła w rzeczonej hali działalności gospodarczej, a jedynie dokonywała jej wynajmu. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pomimo rozszerzającego znaczenia działalności gospodarczej, o kwalifikacji danego rodzaju działalności jako działalności gospodarczej nie mogą decydować wyłącznie, czy też przede wszystkim, formalne znamiona tej działalności. Zdaniem Strony, na skutek zawartego aneksu do umowy najmu Skarżąca zrezygnowała z czynszu, czy też udzieliła najemcy bonifikaty, którą w oczywisty sposób można uznać za formę wyłączenia tej wartości za okres od lipca do grudnia 2002 r. z przychodu z działalności gospodarczej. Strona podkreśliła ponadto, iż zgodnie z postanowieniami kodeksu cywilnego o rodzaju umowy nie świadczy jej nazwa, ale treść i zgodna wola stron umowy. Organ prowadzący postępowanie zdecydował się zaufać literalnemu brzmieniu zawartej umowy, co – zdaniem Skarżącego – jest niewłaściwe w analizowanym stanie faktyczny. W jej ocenie, skoro organ prowadzący postępowanie miał wątpliwości dotyczące nie tylko charakteru umowy, ale i wyjaśnień składanych przez Skarżących, powinien był skorzystać z możliwości wezwania Strony do przedstawienia dowodów na poparcie przytaczanych twierdzeń, czego jednakże nie uczynił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd kasacyjny – stosownie do art. 183 § 1 (zdanie pierwsze) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie "p.p.s.a." – rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (w przypadkach wymienionych w § 2 w/w artykułu), w niniejszej sprawie nie występującą. Oznacza to, że zaskarżony wyrok kontrolowany jest wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez zarzuty i wnioski środka odwoławczego. Sąd odwoławczy nie może poprawiać podstaw zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, w świetle cytowanego przepisu niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK 13/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 15; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72).

Zgodnie z powołanym w skardze kasacyjnej art. 6 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Zatem przepis ten formułuje zasadę ogólną udzielania pomocy stronom. Ma ona zapobiec nierówności stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która może wynikać z nieznajomości prawa przez jedną stronę i posiadania w tym zakresie odpowiednich wiadomości przez drugą stronę (M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, M. Materna, E. Ochendowski, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 77). Przepis ten nie stwarza jednak obowiązku udzielania pomocy co do wszelkich możliwych zachowań (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 830/04, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od sądu można bowiem oczekiwać tylko niezbędnych wskazówek i pouczeń ale tylko w granicach przewidzianych w art. 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OZ 565/05, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z art. 6 p.p.s.a. nie wynika, by obowiązkiem sądu administracyjnego było pouczenie dotyczące istoty postępowania podatkowego. Wskazany bowiem w art. 6 p.p.s.a. obowiązek dotyczy tylko czynności procesowych przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II FSK 266/06, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prezentowany w skardze kasacyjnej pogląd o konieczności wzywania Strony przez Sąd do przedłożenia dowodów uzasadniających wniesienie i popieranie skargi uznać zatem należy za zbyt daleko idący i mogący prowadzić do postawienia zarzutu braku obiektywności sądu przy rozpoznawaniu sprawy. W zakresie natomiast, w jakim zarzut naruszenia art. 6 p.p.s.a. został powiązany przez autora skargi kasacyjnej z art. 7, 8 i 9 k.p.a. zauważyć należy, iż w takim kształcie jest on niezrozumiały. Podstawami działania Sądu I instancji są bowiem: powołana na wstępie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269). Umknęło również uwadze autora skargi kasacyjnej, iż Dyrektor Izby Skarbowej wydał zaskarżoną do Sądu I instancji decyzję na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), a nie Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem Skarżący zamierzał zarzucić organom podatkowym nieprawidłowe prowadzenie postępowania dowodowego, należało w skardze kasacyjnej powołać odpowiednie przepisy regulujące tą kwestię. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala temu Sądowi na podstawienie właściwych przepisów postępowania na miejsce przepisów błędnie powołanych w rozpatrywanej skardze kasacyjnej (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04, ONSAiWSA 2004/1/15).

Podobnie za bezzasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał wpływu na wynik sprawy ewentualnego naruszenia powołanego przepisu, co – zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – jest niezbędne w postępowaniu przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ponadto, uzasadnienie analizowanego zarzutu jest sprzeczne z jego treścią. Art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia powołanego przepisu Strona upatruje w braku wszechstronnego rozważenia podstaw prawnych, na które powoływali się Skarżący (podkreślenie Sądu).

Naczelny Sąd Administracyjny nie może również uwzględnić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 1993 r., nr 90, poz. 416 ze zm.) – zwanej dalej p.d.o.f. Zgodnie z art. 10 ust. 6 p.d.o.f., źródłem przychodu jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Powołany przepis koresponduje z treścią powołanego w skardze kasacyjnej art. 14 ust. 2 pkt 11 p.d.o.f., który stanowi, iż przychodem z działalności gospodarczej jest m. in. przychód z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. W świetle powołanych przepisów nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, iż skoro M. J. nie prowadziła w rzeczonej hali produkcyjnej działalności, a jedynie ją wynajmowała, to przychód z tego najmu nie był przychodem z działalności gospodarczej. Jak wynika z akt sprawy, lokal użytkowy – hala produkcyjna położona w M. była składnikiem majątku związanym z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą. Hala ta była wprowadzona do ewidencji środków trwałych, a w księdze podatkowej ujęto wartość amortyzacji jako koszt uzyskania przychodu. Ponadto, w samej umowie najmu hali jako stronę wynajmującą wskazano "C. V. M. J.".

W zakresie zarzutu naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 11 p.d.o.f. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż prawidłowo organy podatkowe uznały, że M. J. – na podstawie aneksu z dnia 5 lipca 2002 r. do umowy najmu hali produkcyjnej – nie została pozbawiona przychodu z tego tytułu. Przychodem tym były bowiem – jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 kwietnia 2010 r. – nakłady poniesione na adaptację hali (równowartość czynszów). Podkreślenia wymaga fakt, że we wskazanym aneksie postanowiono, iż nakłady te nie będą podlegały zwrotowi po zakończeniu umowy, ani lokal nie będzie przywracany do stanu pierwotnego. W świetle powyższych ustaleń, nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż organy podatkowe źle zinterpretowały treść aneksu z dnia 5 lipca 2002 r., a M. J. zrezygnowała z czynszu z tytułu najmu hali produkcyjnej, czy też udzieliła bonifikaty najemcy.

Wobec wykazania, iż zarzuty skargi kasacyjnej są bezskuteczne, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).