Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2479/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1 i 4.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 15 ust. 7 lit. b.
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 12, art. 3, art. 19.
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. GmbH z siedzibą w H., Niemcy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

K. z siedzibą w H. – dalej powoływana również jako "skarżąca" – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 6, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), art. 87, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P.0008-00021), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.) oraz lp. 1.7, lp. 10.2., lp. 10.3., lp. 10.4., lp. 10.5. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymującą w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

1. wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty;

2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego;

3. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego;

4. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przy wykonywaniu przewozu drogowego;

5. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Powyższe ustalono podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2008 r. W imieniu przedsiębiorcy K. kontrolowanym pojazdem kierował S. F. Kontrolowanym pojazdem wykonywano międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z N. do P. Kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia [...]lutego 2008 r.

W odwołaniu od decyzji WITD skarżąca spółka zarzuciła temu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego i procesowego.

Według strony naruszono art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 poprzez nieuwzględnienie okoliczności powoływanych przez kierowcę podczas przeprowadzonej kontroli, że ewentualne naruszenia czasu pracy kierowcy spowodowane były brakiem miejsc na postoju na parkingach oraz koniecznością szybkiego przewozu łatwo psującego się ładunku. Strona podkreśla, iż kontrolujący inspektor nie wezwał kierowcy do przedstawienia odpowiednich wzmianek o odstępstwach na wydrukach z tachografu (wraz z odwołaniem skarżąca przesłała wydruki tachografu z odręcznymi wzmiankami wskazującymi powody odstąpienia od przyjętych uregulowań). Skarżąca wskazuje, iż organ I instancji w zakresie stwierdzonych naruszeń dotyczących czasu pracy kierowcy nie powinien był prowadzić postępowania administracyjnego i wydawać decyzji administracyjnej, a jedynie na podstawie art. 19 rozporządzenia (WE) 561/2006 przekazać zebrany materiał dowodowy odpowiednim organom inspekcji transportu drogowego w R. Ponadto, w ocenie strony, kontrola drogowa z dnia [...] lutego 2008 r. została przeprowadzona w sposób dyskryminujący z naruszeniem obowiązujących procedur. Strona wskazuje na naruszenie art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym z uwagi na konieczność uiszczenia kary pieniężnej w trybie natychmiastowym.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie.

Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Organ odwoławczy podkreślił, iż w niniejszej sprawie kierowca S. F. nie dokonał czynności polegającej na wskazaniu odręcznie na wydruku z urządzenia rejestrującego przyczyn odstępstw od przepisów art. 6-9 ww rozporządzenia najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Wobec powyższego kontrolujący inspektor nie był zobowiązany do wzywania kierowcy do uzupełnienia tego braku. Zdaniem GITD, w niniejszej sprawie kierowca nie przedłożył w toku wykonywania czynności kontrolnych żadnego innego dowodu, który pozwalałby ustalić przyczynę odstępstw od przepisów art. 6-9 wymienionego rozporządzenia w określonych dniach. Natomiast doręczone w toku postępowania wyjaśniającego dowody wskazujące powyższe przyczyny w świetle obowiązujących przepisów prawa nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt, iż za wypełnienie przez kierowcę w czasie kontroli obowiązku udokumentowania faktu wskazania odstępstw od przepisów art. 6-9 rozporządzenia należy uznać taką sytuację, gdy kierowca przedkłada kontrolującym inspektorom stosowne dokumenty w chwili kontroli. Okazanie przez stronę w późniejszym okresie niż chwila kontroli, w szczególności w toku postępowania administracyjnego prowadzonego po przeprowadzonej kontroli drogowej, nie można uznać za realizację obowiązku w zakresie wskazania przyczyn odstępstwa. Dokumentacja stwierdzająca powyższy fakt powinna bowiem znajdować się w pojeździe i być okazywana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów stwierdził, że na podstawie art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Państwo Członkowskie może do dnia 1 stycznia 2009 r. zamiast nałożenia kary powiadomić o takim naruszeniu właściwy organ w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę lub w którym zatrudniony jest kierowca. Zdaniem GITD, rzeczywiście istnieje możliwość przekazania stwierdzonych w czasie kontroli naruszeń obowiązujących norm w zakresie czasu pracy kierowcy odpowiednim organom państwa, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę lub w którym zatrudniony jest kierowca. Jednakże możliwość ta nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz jedynie fakultatywny na co wyraźnie wskazuje sformułowanie "może". Zatem organ I instancji, tj. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego mógł, ale nie musiał przekazywać niniejszej sprawy do odpowiednich służb kontrolnych w R.

Organ odwoławczy zaznaczył także, iż w przypadku przedsiębiorców zagranicznych wykonujących przewóz drogowy ustawodawca przewidział w przepisach ustawy o transporcie drogowym szczególny tryb postępowania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa i nałożenia na podmiot zagraniczny w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej. Przedsiębiorca zagraniczny karę pieniężną nałożoną na podstawie decyzji wystawionej przez organ Inspekcji Transportu Drogowego uiszcza w toku kontroli drogowej. Przedsiębiorca zagraniczny zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym może uiścić karę pieniężną w formie gotówkowej bezpośrednio organowi, który ją nałożył. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2008 r.) oryginał decyzji doręcza się kontrolowanemu przedsiębiorcy albo podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy. Natomiast w przypadku ukaranego niebędącego przedsiębiorcą krajowym kopię decyzji wręcza się również kierowcy. Brak prawnej możliwości egzekucji w ramach współpracy międzynarodowej od przedsiębiorcy zagranicznego kary pieniężnej oraz możliwe znaczne koszty postępowania egzekucyjnego w przypadku podjęcia na zlecenie strony polskiej prób egzekucji kary przez zagraniczne organy egzekucyjne za pośrednictwem zagranicznego biura prawnego, a także ryzyka bezskuteczności egzekucji pomimo poniesienia znacznych nakładów czasowych i finansowych, uzasadnia odstąpienie od zasady ustanowionej w art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w przypadku przedsiębiorców zagranicznych. Nie zmienia to jednakże faktu, że organ w przypadku stwierdzenia w toku kontroli drogowej naruszeń określonych w art. 92 ustawy o transporcie drogowym jest zobowiązany wszcząć postępowanie administracyjne i jeżeli w jego toku potwierdzi się realizacja przez kontrolowany podmiot stwierdzonych naruszeń, organ wydaje decyzje, w której nakłada na przedsiębiorcę, w tym również podmiot zagraniczny stosowną karę pieniężną przewidzianą w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Na gruncie naruszeń określonych w ustawie o transporcie drogowym brak bowiem uznaniowości, co oznacza, że w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, organ obligatoryjnie nakłada karę pieniężną. W przypadku, gdy ukarany niebędący przedsiębiorcą nie uiści kary pieniężnej nałożonej decyzją wydaną w toku kontroli drogowej, na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym inspektorzy transportu drogowego zatrzymują za pokwitowaniem dokumenty podlegające kontroli oraz kierują lub usuwają skontrolowany pojazd na koszt przedsiębiorcy, na najbliższy parking strzeżony do czasu uiszczenia kary pieniężnej. Stosownie do ust. 3 ww. przepisu ustawy o transporcie drogowym zwrot pojazdu z parkingu następuje po przedstawieniu przez kontrolowanego organowi, który karę nałożył, dowodu uiszczenia kary pieniężnej oraz usunięcia przyczyny skierowania pojazdu na parking.

Rozpatrując z kolei sprawę merytorycznie GITD podniósł co następuje:

Odnośnie naruszenia z lp. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym:

Zgodnie z art. 15 ust. 7 a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urzędzie rejestrującym zgodnie z załącznikiem I b, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariuszy służb kontrolnych:

i) wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni;

ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz

iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Jednakże po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt i) oraz iii), obejmują bieżący dzień i poprzednie 28 dni.

Jednocześnie stosownie do art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsca i daty wystawienia, podpis pracodawcy.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Przepisy ust. 1-2a stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz oraz przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy drogowe przedkłada stosowne oświadczenie. Zgodnie z ust. 2 a ustawy o czasie pracy kierowców, w przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa dotyczących wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty. Wynika to z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. oraz materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania.

Mając na względzie treść przywołanego powyżej art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców S. F. powinien był przedstawić wykresówki (wydruk z urządzenia rejestrującego) lub też odpowiedni dokument potwierdzający fakt nieprowadzenia pojazdu albo dokument wskazujący przyczynę nieprowadzenia pojazdu za okres od godziny 20:39 dnia 2 lutego 2008 r. do godziny 11:31 dnia 5 lutego 2008 r.

Organ II instancji zważył, iż bezspornym jest, iż w dniu kontroli naruszono obowiązki wyposażenia kierowców w odpowiednie dokumenty. Kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym dniu oraz okazać zapisy cyfrowego urządzenia rejestrującego używane przez niego w ciągu poprzednich 28 dni. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek kierowcy. Jest oczywistym, że nie każdy dzień będzie w w/w sposób udokumentowany, gdyż pracownikowi mogły zostać powierzone inne obowiązki. Pracodawca może udokumentować czas pracy kierowcy poprzez wystawienie zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Zważyć także należy, iż niedopuszczalna jest możliwość późniejszego, od chwili kontroli dostarczenia przez pracodawcę zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu. Wobec tego, należy uznać, iż okazanie zaświadczenia w chwili kontroli daje organowi pewność co do faktu nieprowadzenia pojazdu, w okresie wskazanym w zaświadczeniu. Dopuszczenie odmiennej praktyki, mogłoby doprowadzić w efekcie do sytuacji, w której każdy brakujący dzień nieudokumentowany za pomocą urządzenia rejestrującego uzupełniony byłby w razie konieczności odpowiednim zaświadczeniem. Jedyne odstępstwo zostało przewidziane w art. 31 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców w sytuacji, kiedy kierowca znajduje się w zadaniu przewozowym. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły.

Mając powyższe na względzie organ II instancji stwierdził, iż kara pieniężna w wysokości [...] ([...]) złotych za naruszenie lp. 1.7 załącznika ustawy o transporcie drogowym jest zasadna.

Odnośnie naruszenia z lp. 10.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym:

Zgodnie z art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku.

W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku.

Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku.

Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin.

Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu wynika, że kierujący naruszył obowiązujące przepisy regulujące czas pracy kierowcy:

- na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu stwierdzono, iż w dniu 29 stycznia 2008 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 7 godzin i 7 minut. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 07:22 dnia 29 stycznia 2008 r. wyniósł 1 godzinę i 53 minuty, pomiędzy godziną 01:53 dnia 30 stycznia 2008 r. a 03:46 dnia 30 stycznia 2008 r.

- na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu stwierdzono, iż w dniu 5 lutego 2008 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 3 godziny i 3 minuty. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 11:51 dnia 5 lutego 2008 r. wyniósł 5 godzin i 57 minut, pomiędzy godziną 23:36 dnia 5 lutego 2008 r. a 05:33 dnia 6 lutego 2008 r.

- na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu stwierdzono, iż w dniu 7 lutego 2008 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 15 minut. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 18:37 dnia 7 lutego 2008 r. wyniósł 8 godzin i 45 minut, pomiędzy godziną 04:52 dnia 8 lutego 2008 r. a 13:39 dnia 8 lutego 2008 r.

- na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu stwierdzono, iż w dniu 13 lutego 2008 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 35 minut. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 04:24 dnia 13 lutego 2008 r. wyniósł 8 godzin i 25 minut, pomiędzy godziną 11:27 dnia 13 lutego 2008 r. a 19:52 dnia 13 lutego 2008 r.

- na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu stwierdzono, iż w dniu 18 lutego 2011 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 1 godzinę i 45 minut. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 08:35 dnia 18 lutego 2008 r. wyniósł 7 godzin i 15 minut, pomiędzy godziną 23:15 dnia 18 lutego 2008 r. a 06:30 dnia 19 lutego 2008 r.

- na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu stwierdzono, iż w dniu 23 lutego 2008 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 33 minuty. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 09:45 dnia 23 lutego 2008 r. wyniósł 8 godzin i 27 minut, pomiędzy godziną 01:18 dnia 24 lutego 2008 r. a 09:45 dnia 24 lutego 2008 r.

- na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu stwierdzono, iż w dniu 25 lutego 2008 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 1 godzinę i 25 minut. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 22:34 dnia 25 lutego 2008 r. wyniósł 7 godzin i 35 minut, pomiędzy godziną 00:57 dnia 26 lutego 2008 r. a 08:32 dnia 26 lutego 2008 r.

Mając na uwadze powołane wyżej regulacje prawne oraz ustalony stan faktyczny, GITD stwierdził, że zaskarżona decyzja w niniejszym zakresie została wydana prawidłowo i w sposób zgodny z przepisami prawa. Bezspornym jest, iż doszło do naruszenia skrócenia dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Odnośnie naruszenia z lp. 10.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym:

Stosownie do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę można zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kierujący naruszył obowiązujące przepisy regulujące czas pracy kierowcy:

- analiza danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu wykazała, że kierowca w dniu 31 stycznia 2008 r., prowadził pojazd od godziny 04:25 do godziny 11:17 przez 5 godzin i 15 minut. Nastąpiło zatem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 45 minut.

- analiza danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu wykazała, że kierowca w dniu 1 lutego 2008 r., prowadził pojazd od godziny 08:37 do godziny 15:34 przez 5 godzin i 55 minut. Nastąpiło zatem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 25 minut.

- analiza danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu wykazała, że kierowca w dniu 23 lutego 2008 r., prowadził pojazd od godziny 09:47 do godziny 17:16 przez 6 godzin i 31 minut. Nastąpiło zatem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 1 minutę.

- analiza danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu wykazała, że kierowca w dniu 24 lutego 2008 r., prowadził pojazd od godziny 10:58 do godziny 17:22 przez 5 godzin i 29 minut. Nastąpiło zatem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 59 minut.

Mając na uwadze powołane powyżej regulacje prawne oraz ustalony stan faktyczny, zdaniem organu odwoławczego, doszło do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Odnośnie naruszenia z lp. 10.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym:

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdza, iż zaskarżona decyzja w niniejszym zakresie została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Analiza danych zawartych na karcie kierowcy jak również danych zawartych w pamięci tachografu wykazała, iż kierowca w dniu:

- 29 stycznia 2008 r., o godzinie 07:22 rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, a zakończył o godzinie 15:34 dnia 30 stycznia 2008 r. W tym dniu kierowca prowadził pojazd w łącznym wymiarze przez 15 godzin i 59 minut. Bezspornym jest, iż doszło do naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 59 minut, licząc do dopuszczalnego 10-godzinnego okresu.

- 31 stycznia 2008 r., o godzinie 04:25 rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, a zakończył o godzinie 19:01 dnia 31 stycznia 2008 r. W tym dniu kierowca prowadził pojazd w łącznym wymiarze przez 10 godzin i 26 minut. Bezspornym jest, iż doszło do naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 26 minut, licząc do dopuszczalnego 10 - godzinnego okresu.

- 5 lutego 2008 r., o godzinie 11:51 rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, a zakończył o godzinie 15:34 dnia 6 lutego 2008 r. W tym dniu kierowca prowadził pojazd w łącznym wymiarze przez 14 godzin i 47 minut. Bezspornym jest, iż doszło do naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 47 minut, licząc do dopuszczalnego 10 - godzinnego okresu.

- 7 lutego 2008 r., o godzinie 18:37 rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, a zakończył o godzinie 23:04 dnia 8 lutego 2008 r. W tym dniu kierowca prowadził pojazd w łącznym wymiarze przez 12 godzin i 41 minut. Bezspornym jest, iż doszło do naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 41 minut, licząc do dopuszczalnego 10 - godzinnego okresu.

Zdaniem GITD w niniejszej sprawie doszło do omawianego naruszenia, co w pełni potwierdziła analiza dokonana przez organ I instancji oraz organ II instancji danych cyfrowych pobranych podczas kontroli drogowej z karty kierowcy i pamięci tachografu kierowcy S. F.

Odnośnie naruszenia z lp. 10.5. załącznika do ustawy o transporcie drogowym:

W myśl art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin.

W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że w okresie dwutygodniowym, tj. od 11 lutego 2008 r. do 25 lutego 2008 r. kierowca S. F. prowadził łącznie pojazd przez 104 godziny i 14 minut. W związku z tym nastąpiło przekroczenie o 14 godzin i 14 minut okresu prowadzenia pojazdu w stosunku do 90 godzinnego wymiaru prowadzenia pojazdu.

W skardze na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania skarżąca spółka zarzuciła, że:

1. Zaskarżona decyzja opiera się wyłącznie na przeprowadzonej w dniu [...].02.2008r. kontroli karty kierowcy z tachografu cyfrowego. Przeprowadzający kontrolę funkcjonariusz nie skontrolował pamięci urządzenia cyfrowego tachografu znajdującego się w kontrolowanym samochodzie. Gdyby w czasie kontroli sprawdzeniu poddano nie tylko kartę kierowcy lecz również pamięć urządzenia cyfrowego tachografu samochodu, musiały by zostać stwierdzone rozbieżności pomiędzy zapisami tych dwóch urządzeń.

Ponadto wskazano, że dopiero w ostatnich tygodniach skarżący stwierdził, że karta kierowcy poddana kontroli w dniu [...].02.2008 r. była wadliwa. [...][...] Urząd Transportu w F. stwierdził wadliwość tejże karty i wymienił ją w dniu 05.06.2009r. na nową wolną od wad. Jednocześnie Urząd ten stwierdził, że karty kierowcy wprowadzone na rynek w 2006r., jak i przedmiotowa w tej sprawie karta, wykazują dużą wadliwość.

Dowód: Kopia pisma [...][...] Urzędu Transportu z dnia 05.06.2009r.

2. Zaskarżona decyzja nie ustosunkowuje się do zarzutów, jakie przedstawione zostały w odwołaniu. Wprawdzie decyzja przytacza cały szereg obowiązujących przepisów, pomijając jednocześnie fakt ich wadliwego zastosowania. W odwołaniu przedstawione zostały fakty, które nie znalazły żadnego odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji.

a. Naruszenie przepisu Art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego z dnia 15.03.2006r.

Powołana decyzja stwierdza naruszenie norm określających czasy prowadzenia pojazdu, przerwy i okresy odpoczynku. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...].02.2008r. nie wynika jednak, żeby kontrolujący inspektor sprawdził, czy zachodziły warunki usprawiedliwiające odstępstwo kierowcy od przepisów art. 6 - 9 powołanego rozporządzenia nr 561/2006, i mimo to iż kierowca S. F. wielokrotnie zwracał inspektorowi przeprowadzającemu kontrolę uwagę na fakt, iż ewtl. naruszenia czasu przerw i odpoczynku spowodowane zostały brakiem miejsc postoju na parkingach oraz koniecznością szybkiego przewozu łatwo psującego się ładunku, jaki był przez niego przewożonym.

Firma K. a zwłaszcza kierowca S. F. przewozi wyłącznie owoce i mięso. Jak powszechnie wiadomo, są to towary łatwo i szybko się psujące. Dlatego też objęte są one szczególnymi unormowaniami co do ich przewozu, w tym również co do czasu pracy kierowców, ich okresów odpoczynku i przerw.

Ponadto powszechnie jest znanym problem miejsce postoju na parkingach na terenie N. Mała liczba miejsc parkingowych w stosunku do ilości poruszających się po drogach w N. samochodów sprawia, iż często policja sama nakazuje kierowcom kontynuować jazdę ze wzgl. na brak miejsca na parkingach i powstające zagrożenie dla ruchu drogowego poprzez samochody parkujące na przepełnionym parkingu.

Opisane tu sytuacje były bez wyjątku przyczyną przekroczenia przez kierowcę S. F. przepisanych okresów przerw i postoju. Niestety w czasie kontroli w dniu [...].02.2008r. inspektor przeprowadzający tą kontrolę nie przyjął do wiadomości wyjaśnień kierowcy w tym względzie, w szczególności nie wezwał go do przedstawienia odpowiednich wzmianek na wydrukach z tachografu, do czego był zobowiązany zgodnie z treścią powołanego już art. 12 rozporządzenia nr 561/2006.

W załączeniu do odwołania przedstawione zostały wydruki tachografu kierowcy S. F. z jego odręcznymi wzmiankami wskazującymi powody odstąpienia od przepisanych przerw i okresów odpoczynku. Jak wynika z tych wyjaśnień, w każdym przypadku naruszenia powołanych tu reguł przyczyną były problemy w znalezieniu wolnego miejsca na parkingu lub też defekty agregatu chłodniczego i ze wzgl. na przewożone mięso lub owoce koniecznym było kontynuowanie jazdy, w tym również na zalecenie policji. Dowody te nie znalazły żadnego odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji.

Przy uwzględnieniu podanych wyżej przyczyn odstąpienia kierowcy od przepisanych przerw i okresów wypoczynku, brak jest podstawy do nałożenia na kierowcę wzgl. przedsiębiorcę jakiejkolwiek kary pieniężnej z tego tytułu.

b. Brak podstaw do wydania decyzji o nałożeniu kary, przekazanie zebranego materiału odpowiednim organom Inspekcji Transportu Drogowego w R.

Zgodnie z art. 19 ustęp 2 rozporządzenia nr 561/2006 możliwym jest przekazanie stwierdzonych w czasie kontroli naruszeń obowiązujących norm, co do okresów przerw i odpoczynku kierowców odpowiednim organom w państwie, w którym przedsiębiorstwo transportowe ma siedzibę lub w którym zatrudniony jest kierowca. W tym wypadku jest to Inspekcja Transportu Drogowego w R. Stwierdzone w czasie kontroli uchybienia dotyczą wyłącznie terenu R. oraz W. Ani w jednym przypadku owe rzekome naruszenie okresów postoju nie miało miejsca na terenie P. Wręcz przeciwnie kierowca S. F. przed wjazdem na teren R. zachował ponad 9-godzinną przerwę odpoczynkową we F. nad O. W związku z tym nie zachodziły żadne nagłe przyczyny wycofania jego z ruchu drogowego. Przekazanie wyników kontroli organom niemieckim do dalszego postępowania zapobiegło by wydaniu pochopnie, dotkniętej brakiem wszechstronnego i obiektywnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy decyzji.

Tymczasem organ kontroli drogowej w P. przeprowadził kontrolę, orzekł o nałożeniu kary nie posiadając jakichkolwiek informacji pozwalających na zobiektywizowaną ocenę stwierdzonego stanu faktycznego w świetle realii panujących w N., gdzie naruszenia te miały mieć miejsce. Do tego doszła bariera językowa nie pozwalająca na swobodną komunikację stron, w ten sposób w znacznym zakresie ograniczone zostały możliwości obrony zarówno kierowcy jak i skarżącej firmy.

c. Dyskryminujący sposób przeprowadzenia kontroli przez inspektora Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w P.

W odwołaniu przedstawione zostały fakty, które jednoznacznie potwierdzają fakt, iż prowadzący kontrolę inspektor zachował się w sposób dyskryminujący kierowcę S. F. Niestety w zaskarżonej decyzji kwestia ta nie została w żaden sposób poruszona. Skarżącemu trudno jest przy tym wykluczyć, iż sposób przeprowadzenia kontroli pozostał bez wpływu na podjętą decyzję.

d. Obowiązek natychmiastowego uiszczenia nałożonej w tej decyzji kary podjęty został z naruszeniem przepisu art. 93 ustęp 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Przepis ten pozwala przedsiębiorcom krajowym uiszczać nałożone na nich kary w przeciągu 21 dni. Zgodnie z przepisami traktatu ustanawiającego wspólnotę europejską skarżący powinien był zostać w tym względzie potraktowany na równi z przedsiębiorcą polskim.

e. Decyzja o zatrzymaniu kierowcy i pojazdu na parkingu wskazanym przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego aż do momentu uiszczenia nałożonej kary nie uwzględniła gospodarczych interesów skarżącego, w szczególności powstałych mu przez to strat.

Opóźnienia w dostawie przewożonego przez firmę K. mięsa spowodowało konieczność uiszczenia kar umownych oraz dodatkowych kosztów. Powstała stąd szkoda wynosi ok. 15.000,00-20.000,00 €. Szkoda ta nie powstałaby, gdyby działania Inspekcji Transportu Drogowego w P. przeprowadzone zostały przy zachowaniu obowiązujących przepisów, nie prowadziły do nieuzasadnionego przedłużania kontroli oraz przekazania jej wyników do dalszego opracowania odpowiednim urzędom w R. Szkoda nie powstała by również wtedy, gdyby klient mój, wbrew obowiązującemu prawu nie został zobowiązany do natychmiastowego uiszczenia nałożonej na niego kary.

Reasumując stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna. Powołane w niej fakty i ich interpretacja nie odpowiadają stanowi faktycznemu i z tego powodu brak jest podstaw do wymierzenia kary nałożonej tą decyzją.

Ponadto zarzucono, że okoliczności w jakich przeprowadzona została kontrola samochodu Firmy K. w dniu [...].02.2008r. naruszają przepisy, na które wymieniona decyzja się powołuje.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpatrując sprawę w aspekcie wskazanych wyżej kryteriów uznać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, (...) kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...). Zgodnie z art. 15 ust. 7 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, kierowca musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:

i) kartę kierowcy, której jest posiadaczem;

ii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (...).

Przy czym po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt. ii), obejmują bieżący dzień i poprzednie 28 dni.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że ze względu na to, iż przedmiotowa kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu [...] lutego 2008 r. kierowca miał obowiązek okazania kontrolującym wydruki z urządzenia rejestrującego (pojazd był wyposażony w tachograf cyfrowy) za dzień kontroli oraz wstecznie za dni 30 stycznia 2008 r. włącznie a także kartę kierowcy. Jak wynika z akt sprawy, inspektorzy ITD zażądali od kierującego pojazdem okazania prawidłowych w/w dokumentów obejmujących wzmiankowany okres od 30 stycznia 2008 r. do 27 lutego 2008 r.

Na podkreślenie zasługuje również fakt, że podczas przedmiotowej kontroli drogowej kierujący pojazdem S. F. nie miał żadnych trudności w porozumiewaniu się z inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego, ponieważ inspektor rozmawiał z nim płynnie po niemiecku (vide: zeznania S. F. przedłożone organowi przez skarżącą spółkę przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2008 r. k. 99 akt adm.). Nie ma zatem wątpliwości, że zakres zgłoszonych przez inspektora żądań okazania dokumentów w stosunku do kierującego pojazdem był dla kierowcy zrozumiały.

W niniejszej sprawie organ ustalił, że wystąpiły liczne odstępstwa od przestrzegania norm czasu pracy kierującego pojazdem. Skarżąca w istocie nie kwestionuje tych ustaleń jednakże podnosi, że przedłożone w toku postępowania odwoławczego wydruki z tachografu z odręcznymi wzmiankami wskazującymi powody odstąpienia od przepisanych przerw i okresów odpoczynków powinny zostać przez organ uwzględnione.

Sąd nie podziela powyższego stanowiska.

Rozporządzenie 561/2006 z 16 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji (...) i zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 – dalej zwane Rozporządzeniem 561/2006 restrykcyjnie określa długość prowadzenia pojazdu (w ujęciu dziennym i tygodniowym), przerwy w prowadzeniu pojazdu.

Art. 12 Rozporządzenia 561/2006 pozwala na odstępstwo od wymogów w zakresie minimalnego okresu odpoczynku i maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu, określonych w art. 6-9; w celu znalezienia odpowiedniego miejsca postoju (na tę okoliczność powołuje się skarżąca).

Jednakże wskazanie przez kierowcę odstępstw (odręcznie na wydruku z urządzenia rejestrującego) musi nastąpić najpóźniej po dotarciu do miejsca postoju. Powyższe odstępstwo zostało wprowadzone, aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w razie niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży. Przy czym, co należy podkreślić, chodzi o sytuacje związane z nadzwyczajnymi trudnościami, niezależnymi od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknione i niedające się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności.

W rozpatrywanej sprawie, co jest niesporne, w chwili kontroli okazane inspektorowi ITD wydruki nie zawierały stosownych wpisów. Strona nadesłała je dopiero wraz z odwołaniem, co w żadnym razie nie może zostać uwzględnione przez organ odwoławczy.

Należy zauważyć, że wskazane w decyzji przekroczenia norm czasu pracy kierowcy dotyczyły różnych dni (przed dniem kontroli) a zatem nie może zostać uwzględniona argumentacja skarżącej, że przekroczenie nastąpiło ze względu na nakazanie przez policję kontynuowania jazdy ze względu na brak miejsca na parkingach. Nawet jeżeli było tak jak twierdzi skarżąca, kierowca powinien uczynić odpowiednie wpisy na wydrukach z tachografu niezwłocznie po dotarciu na miejsce postojowe.

W art. 3 Rozporządzenia 561/2006 wymienione są wyłączenia przedmiotowe od stosowania przepisów tego aktu.

Wśród nich nie ma pojazdu chłodni (do przewozu towarów łatwo psujących się) a także w Rozporządzeniu tym nie ma wyłączeń dotyczących przewozów towarów łatwo psujących w tym – w zakresie wskazywanego przez stronę czasu pracy kierowców obsługujących takie przejazdy.

Do przedsiębiorcy wykonującego omawiane przewozy należy obmyślenie takiego rozwiązania logistycznego, aby sprostać wymogom zawartym w przepisach dotyczących przewożenia środków spożywczych o krótkim okresie trwałości.

Nie można również zgodzić się ze skarżącą, że brak było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji a organ miał obowiązek przekazania materiałów odpowiednim organom Inspekcji Transportu Drogowego w R.

Słusznie organ w tym zakresie odwołuje się do art. 19 Rozporządzenia 561/2006.

W myśl tego uregulowania właściwy organ Państwa Członkowskiego może prowadzić postępowanie i wydać decyzję za ujawnione na jego terytorium naruszenie niniejszego rozporządzenia nawet gdy naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego (v. art. 19 ust. 2) – a z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Przy czym jakiekolwiek naruszenia nie może powodować nałożenia więcej niż jednej kary lub prowadzenia więcej niż jednego postępowania (art. 19 ust. 1).

W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała, że zaistniał przypadek wyłączający czy to karalność strony skarżącej czy też, że prowadzone jest wobec niej postępowanie o te same naruszenia.

Wyjątek o jakim mowa w art. 19 ust. 2 omawianego aktu prawnego, którego dyspozycja została wypełniona przez stwierdzone w toku niniejszego postępowania naruszenia nie ma charakteru bezwzględnego. Daje jedynie możliwość organowi powiadomienia o takim naruszeniu właściwy organ inspekcji transportu drogowego w N.

W niniejszej sprawie WITD nie skorzystał z możliwości jaką daje w/w przepis, jednakże ze względu na wskazany wyżej charakter tego uregulowania za nieskuteczny należy uznać zarzut strony skarżącej naruszenia tego przepisu przez organ.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.