Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 645/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4, art. 92 ust. 1, art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3 pkt 1, art. 92c ust. 1 pkt 1, art. 92b
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2 i 3
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Krystyna Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania W. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w S. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] nakładającą na wyżej wymienionego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, za wskazane w tej decyzji naruszenia.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, h, s, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 - zwanej dalej "ustawą") oraz lp. 6.2.1, lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 6.3.9, lp. 6.3.7, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1, 2, 3, art. 11 ust. 2 umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) sporządzonej w Genewie dnia 1.07.1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086, 1087), art. 14 ust. 2, art. 15, art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20.12.1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005 r. nr 180 poz. 1494 ze zm.).

Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że

w siedzibie wymienionego na wstępie przedsiębiorcy, przeprowadzona została kontrola, której wyniki udokumentowano w protokole kontroli nr [...]. Zakres kontroli obejmował okres od [...] lutego 2013 r. do [...] lipca 2013 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" [...], [...] karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za stwierdzone naruszenia z tytułu:

1. okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każda wykresówkę,

2. nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

3. przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę,

4. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – o czas powyżej 15 minut do 30 minut,

5. skrócenia dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną godzinę,

6. udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień,

7. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień,

8. naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę,

9. naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. J., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23.07.2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego. Nadto sama decyzja wydana została na niewłaściwym formularzu, co powoduje, że strona nie została skutecznie poinformowana o zasadach dotyczących procedury administracyjnej i wykonalności decyzji. Zarzucił także naruszenie art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego. Zdaniem odwołującego organ nie mógł powoływać się na kontrolę kierowcy W. W., bowiem kierowca ten nie został wymieniony w protokole kontroli. Nadto w jego ocenie nie doszło do naruszeń wskazanych w lp. 6.3.11 oraz 6.3.12 i częstotliwość pobierania danych nie może stanowić przedmiotu kontroli Inspekcji Transportu Drogowego. W. J. zarzucił także nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie odpowiedzialności za naruszenia spowodowane zachowaniem kierowców Z. M. i T. B., których zeznania są niespójne i mające na celu obciążyć przedsiębiorcę, za zwolnienie tych kierowców z pracy w trybie dyscyplinarnym właśnie za naruszenia czasu pracy, nie wykonywanie poleceń służbowych, nieprzestrzeganie norm czasu pracy. Odwołujący zwrócił uwagę, że po uprzednich kontrolach różnych inspekcji wprowadził w formie szereg zmian i podjął działania prewencyjne zmierzające do zapewnienia właściwej organizacji i przestrzegania przez kierowców norm czasu pracy. Prowadząc działalność gospodarczą w zakresie transportu zapewnił odpowiednie warunki sanitarne, szkolenia oraz dopełnił wszelkich obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów. Odwołujący zakwestionował nadto część naruszeń dotyczących sytuacji, gdy pojazd poruszał się poza drogami publicznymi, co powodowało, że nie można go było zakwalifikować jako przewóz drogowy.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy, który stanowi, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Wskazano, że zgodnie z art. 92a ust. 6 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Dalej organ przytoczył treść art. 4 pkt 22 ustawy, który stanowi, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzeń wskazanych tym przepisem.

W obszernym uzasadnieniu organ szczegółowo opisał każde z naruszeń, wskazując na konkretne zdarzenia i przypadki oraz powołał przepisy odnoszące się do poszczególnych naruszeń, podając jednocześnie wysokość kary pieniężnej za poszczególne naruszenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ I instancji nałożył na stronę karę w wysokości 15 000 zł, a podniesione przez stronę zarzuty nie dają podstaw do zmiany decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na zarzuty GITD podał, że postępowanie pierwszoinstancyjne prowadzone było z zachowaniem norm wynikających z art. 77 i art. 80 K.p.a. Prawidłowo zgromadzono dowody, dopuszczono jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Sama decyzja wydana została na prawidłowym blankiecie urzędowym, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

z 23.07.2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1064).

Organ wyjaśnił także, że posiadał uprawnienie do kontrolowania naruszeń określonych w lp. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy, co wynika z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Organ nie zgodził się z zarzutami o nieuzasadnionym zaniechaniu przesłuchania strony i twierdzeniu o niewiarygodności zeznań kierowców. Podał, że zeznania kierowców składane były pod rygorem odpowiedzialności karnej, są spójne i logiczne, dlatego organ nie odmówił im wiarygodności. Nadto odwołujący uczestnicząc w przesłuchaniach skorzystał z prawa do zadawania pytań kierowcom. Organ dodał także, że wskazywane przez stronę modyfikacje w zakresie prowadzenia przedsiębiorstwa okazały się nieskuteczne, a nakłanianie kierowców do naruszania norm czasu pracy i fałszowania zapisów z urządzeń rejestrujących należało ocenić jako wysoce naganne. Materiał dowodowy wskazuje bowiem, że strona celowo i świadomie nakłaniała do ww. naruszeń, przy czym nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących odmiennie.

Organ stwierdził także, że by móc zastosować art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń

i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także rozmiar i ilość stwierdzonych w czasie kontroli naruszeń wskazują na brak dopełnienia przez stronę obowiązków będących przedmiotem badania. Nadto realnie musi zaistnieć brak wpływu na powstałe naruszenia. Nie wystarczy zakwestionowanie odpowiedzialności czy wskazanie, że do naruszeń doszło w wyniku samodzielnego działania kierowców. Stwierdził, że organ I instancji w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego i działał w granicach

i zgodnie z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję W. J. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego

a mianowicie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli i interesu społecznego, wydanie decyzji z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz wydanie decyzji bez wskazania podstawy prawnej.

Skarżący zarzucił także brak wykazania przez organ w sposób niebudzący wątpliwości, że strona naruszyła art. 92b, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, umowę międzynarodową AETR oraz rozporządzenie (WE) 561/2006 i rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych.

W ocenie skarżącego organ drugiej instancji nieprawidłowo rozpatrzył stan faktyczny i nieprawidłowo wskazał odpowiedzialność przedsiębiorcy za zaistniałe naruszenia. Mianowicie przewoźnik w toku postępowania przedstawił i udowodnił, że dopełnił wszystkie ciążące na nim obowiązki, zastosował właściwą organizację

i planowanie pracy i nadzór nad pracą kierowców. Podkreślił, że do naruszeń przepisów doszło wyłącznie z winy kierowców. W wyniku zaniechania przesłuchania przez organ właściciela firmy doszło do naruszenia przepisów wynikających z K.p.a. Skarżący podtrzymał podniesiony w odwołaniu zarzut wydania przez organ I instancji decyzji z naruszeniem prawa, tj. na niewłaściwym blankiecie (brak prawidłowego pouczenia i objaśnienia); przekroczenie zakresu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr [...]; powołanie się na przepisy nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu z 23.08.2007 r. W. J. wskazał ponadto na nieprawidłowe obliczenie okresów oraz terminów pobierania danych z urządzenia rejestrującego i karty kierowcy i nieuwzględnienie treści rozporządzenia WE 581/2010.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W związku z tym i po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, że sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując zatem, w myśl powyższych wskazań, oceny zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Skarżący W. J. prowadzący działalność pod firmą: [...] w S., kwestionując swą odpowiedzialność za naruszenia stwierdzone w czasie kontroli przeprowadzonej przez kontrolerów Inspekcji Transportu Drogowego, zarzuty skargi w znacznej mierze skoncentrował na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej szeregu przepisów o postępowaniu administracyjnym. Trzeba w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd, jak wyżej wyjaśniono, uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, W-wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu skarżonej decyzji naruszono prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bez wskazania podstawy prawnej. Decyzja ta, oprócz przepisu wskazującego sposób zakończenia postępowania odwoławczego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., powołuje podstawę prawnomaterialną, a więc przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o czasie pracy kierowców, wiążących RP umów międzynarodowych, wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, dopełniając tym samym obowiązkom określonym w przepisie art. 107 § 1 K.p.a.

Chybiony jest także zarzut naruszenia przepisów art. 6 – 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. z akcentowaniem przy tym nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprawidłowego wskazania odpowiedzialności przedsiębiorcy (skarżącego) za zaistniałe naruszenia. Wbrew bowiem tym zarzutom, zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do uznania, że organy orzekające w sprawie niniejszej wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 K.p.a. i przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób określony w art. 75 i nast. K.p.a., dokonując następnie oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnej z regułami art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przypomnieć należy, że z wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 K.p.a.) i wywodzona jest też zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a więc zasady składające się na rzetelną procedurę. Nie budzi również jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że w kontrolowanej sprawie za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy (firmie skarżącego) w sposób prawidłowy ustalono odpowiedzialność skarżącego.

Otóż zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 zł za każde naruszenie.

Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (ust. 3 pkt 1).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Na gruncie zatem cyt. regulacji za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, czyli podmiot wykonujący działalność zdefiniowaną w art. 4 ustawy, tzn. przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność prowadzenia pojazdu. Decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego (nie tylko krajowe, lecz również unijne) mają charakter szczególny. Decyzje te wydawane są bowiem w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna określona w tym przepisie, jak też w innych przepisach krajowych oraz przepisach rozporządzeń unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Przesłanką powyższej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez ustalony podmiot, w tym przypadku skarżącego, nałożonych przez wskazane przepisy obowiązków. Naruszenie tych przepisów wywołuje więc ten skutek, że po stronie organu orzekającego powstaje obowiązek nałożenia kary pieniężnej w określonej wysokości.

Stąd też wywody skarżącego, że do stwierdzonych podczas kontroli w jego przedsiębiorstwie naruszeń przepisów doszło wyłącznie z winy kierowców, nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącego skutku. Raz jeszcze należy podkreślić, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy i podlegającym karze administracyjnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy jest przedsiębiorca (to on ponosi ryzyko związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa transportowego). Natomiast wobec kierowców naruszających obowiązki lub warunki przewozu drogowego, zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy, zastosowanie znajduje odmienny tryb orzekania w sprawach o wykroczenia (ukaranie kierowcy lub zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób nie prowadzi jednak do sytuacji, w której przedsiębiorca zostaje zwolniony z odpowiedzialności prawnoadministracyjnej). Dodać też należy, że w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. nałożono na przedsiębiorców transportowych obowiązek organizowania pracy kierowców w taki sposób, aby mogli oni przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia "Załoga, czasy prowadzenia pojazdu, przerwy i okresy odpoczynku", zaś w art. 10 ust. 3 została wprost wprowadzona zasada odpowiedzialności przedsiębiorców za naruszenie przepisów, których dopuszczają się kierowcy.

Zdaniem Sądu, jak już wcześniej wskazano, w kontrolowanej sprawie wyjaśnienie stanu faktycznego było prawidłowe. Z przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli (data rozpoczęcia: [...] listopada 2013 r., data zakończenia: [...] stycznia 2014 r.), obejmującej okres od [...] lutego 2013 r. do [...] lipca 2013 r. sporządzony został protokół nr [...], w którego załączniku szczegółowo opisano stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, stanowiąc podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skargi, odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Wyczerpująco i w sposób dostatecznie klarowny przedstawia ustalenia stanu faktycznego sprawy niniejszej, a stwierdzenie podczas kontroli określonego ustawą wykroczenia zawiera zgodną z ustawą kwalifikację, powodującego w konsekwencji nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Każde z wyszczególnionych w tym uzasadnieniu naruszeń zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne i tak np. naruszenie wyszczególnione w zał. nr 3 do ustawy lp. 6.3.8 "okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę" sankcjonowane jest prawidłowo karą pieniężną w wysokości 300 zł, dotyczy skontrolowanych wykresówek z marca 2013 r. kierowcy W. J. i wykresówki z maja 2013 r. kierowcy Z. M. Zbędne jest więc w tym miejscu przywoływanie kolejnych stwierdzonych naruszeń, wskazanych w zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim znajdujących odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a który dawał organom administracji podstawę do jednoznacznego ustalenia odpowiedzialności skarżącego.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, iż w wyniku zaniechania przez organ jego przesłuchania doszło do naruszenia przepisów K.p.a. W aktach sprawy brak jest wniosku skarżącego w tym zakresie (ani też w jego pismach wyjaśniających), stąd też nie może skutecznie zarzucać organom naruszenia obowiązków proceduralnych. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, uczestniczył w czynnościach podejmowanych przez organ, m.in. w czynnościach przesłuchania kierowców – korzystając z prawa zadawania im pytań – składał pisemne wyjaśnienia, a więc nie może być mowy o naruszeniu zasady określonej w art. 10 K.p.a.

Bezzasadny jest również zarzut skarżącego wskazujący na nieuwzględnienie przez organy orzekające słusznego interesu obywateli i interesu społecznego. Przepis art. 7 K.p.a. nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, jednakże nakaz ten jest możliwy do zrealizowania wyłącznie w sytuacji, gdy organowi administracji przysługuje tzw. uznanie administracyjne. Nakazu tego nie można stosować w przypadku wydania przez organ administracji tzw. decyzji związanej (a taką właśnie jest decyzja wydana w kontrolowanej sprawie), to jest decyzji wydawanej w sytuacji, gdy norma prawa przewiduje w określonym stanie faktycznym obowiązek wydania przez organ decyzji o określonej treści. W sprawie niniejszej organ nie mógł zatem odstąpić od wymierzenia kary, powołując się na słuszny interes strony.

Błędne jest stanowisko skarżącego, ponowione za odwołaniem, że decyzja w pierwszej instancji wydana została na niewłaściwym blankiecie, bez "prawidłowego pouczenia i objaśnienia"; stanowisko skarżącego mija się z prawdą, czyli treścią i formą tej decyzji.

Nie można także zgodzić się ze skarżącym, który: "nie zgadzam się z naruszeniami wskazanymi jako l.p. 6.3.11 oraz 6.3.12". Stosownie do treści zał. nr 3 do ustawy są to naruszenia: L.p. 6.3.11 – naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę oraz L.p. 6.3.12 – naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 1 000 zł za naruszenie wymienione w L.p. 6.3.11 (dot. Kierowców W. J. i W. W. w 2013 r.), jak i za naruszenie wymienione w L.p. 6.3.12 w wysokości 500 zł (dot. pojazdu o nr rej. [...] – [...].02, [...].03 i [...].09.2013 r., daty wczytania danych) zostało szczegółowo i prawidłowo wyjaśnione, również z dokładnym podaniem argumentacji prawnej (w tym m.in. treści rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, które zostało uwzględnione przy ustalaniu częstotliwości pobierania odpowiednich danych z karty kierowcy oraz danych z jednostki pojazdowej, a także z podaniem powodów nieuwzględnienia wyjaśnień składanych przez skarżącego. W rezultacie, dokonawszy oceny materiału zebranego w sprawie i wniosków wyciągniętych przez organy, Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania prawidłowości stwierdzonych naruszeń wymienionych w L.p. 6.3.11 i 6.3.12 zał. nr 3 do ustawy, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości przewidzianej tą ustawą.

Za trafne należy uznać stanowisko organów obu instancji, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak było podstaw do zastosowania wskazanego przez skarżącego przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, a który stanowi: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć". Sąd w całej rozciągłości podziela przedstawioną w tym zakresie argumentację organów, odwołującą się przy tym obszernie do orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tym względzie. Podkreślić jedynie należy, że nie zostały przez skarżącego wykazane przesłanki wymienione w cyt. przepisie; w tym przepisie chodzi o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe i których przy dołożeniu należytej staranności przy organizacji pracy przedsiębiorstwa nie sposób przewidzieć. Nadto, iż przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działanie osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego, m.in. poprzez bieżące kontrolowanie dokumentacji dotyczącej czasu pracy kierowcy i w razie stwierdzenia naruszeń, stosowanie właściwych środków dyscyplinujących. Prawidłowo także uznano, że nie zachodzą okoliczności przewidziane w art.92b ustawy. Zawarta bowiem w tym przepisie regulacja prowadzi do wniosku, iż dla zwolnienia się z odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku (czyli zwolnienia od kary pieniężnej) podmiot wykonujący przewóz winien zapewnić właściwą organizacje i dyscyplinę pracy oraz prawidłowe zasady wynagradzania. Przy czym to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że ze swojej strony uczynił wszystko, czego można od niego wymagać organizując właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz stosując prawidłowe zasady wynagradzania. Skarżący tych okoliczności nie wykazał.

W tym sanie rzeczy skarga jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw na zasadzie art. 151 P.p.s.a. została oddalona.