Wyrok NSA, sygn. akt V SA 613/02
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 627  Cudzoziemcy, repatrianci, nabycie nieruchomości przez cudzoziemca
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 114 poz. 739
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach.
Teza: Ustawa ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. i w 1998 r. nie znała instytucji "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną".

Art. 19 ust. 1 zmieniony został przez art. 1 pkt 19 lit. "a", a rozdział 3a Łączenie rodzin został wprowadzony art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. /Dz.U. nr 42 poz. 475/, która weszła w życie dnia 1 lipca 2001 r.

Wobec powyższego nie było możliwe otrzymanie "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną - przez okres 3 lat", ponieważ obowiązujące wówczas prawo nie znało takiej instytucji.

TEZY

Ustawa ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. i w 1998 r. nie znała instytucji "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną".

Art. 19 ust. 1 zmieniony został przez art. 1 pkt 19 lit. "a", a rozdział 3a Łączenie rodzin został wprowadzony art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. /Dz.U. nr 42 poz. 475/, która weszła w życie dnia 1 lipca 2001 r.

Wobec powyższego nie było możliwe otrzymanie "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną - przez okres 3 lat", ponieważ obowiązujące wówczas prawo nie znało takiej instytucji.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Evgueni M. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 21 stycznia 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie - oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia 21 stycznia 2002 r. (...), działając na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/ i art. 127 par. 2 oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania obywatela Federacji Rosyjskiej Evgueni M. od decyzji Wojewody M. z dnia 10 grudnia 2001 r. odmawiającej udzielenia zezwolenia na osiedle - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając swe stanowisko Prezes Urzędu wskazał, ze Evgueni M. w dniu 21.09.2001 r. zwrócił się do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się.

Wojewoda M. decyzją z dnia 10 grudnia 2001 r. odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na osiedlenie, ponieważ cudzoziemiec nie udokumentował wizami lub zezwoleniem na zamieszkanie na czas oznaczony nieprzerwanego, co najmniej 5-letniego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku o zezwolenie na osiedlenie.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, wywodząc, że uzyskał on zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce w wyniku zaproszenia córki wnioskodawcy Anny M. Ponieważ córka wnioskodawcy w dniu 13 marca 2001 r. została uznana za obywatela polskiego, to wnioskodawca przestał spełniać warunek do zezwolenia na osiedlenie, tzn. nie udokumentował on co najmniej 5-letniego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż poprzednio okres ten wynosił 3 lata. Skarżący zarzucił, że naruszono zasadę łączenia rodzin, że naruszono Konwencję Helsińską, a także art. 5 Kc.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego Prezes Urzędu wskazał, że Evgueni M. wjechał do Polski w dniu 23.10.1998 r. i uzyskiwał kolejne przedłużenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - obecnie aż do 17.07.2003 r. Prezes Urzędu podał, że łączny pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do czasu złożenia przedmiotowego wniosku trwa 2 lata i dziewięć miesięcy. Prezes Urzędu podzielił stanowisko Wojewody, że w niniejszej sprawie nie może być również zastosowana regulacja ujęta w rozdziale 3a ustawy dotyczącej łączenia rodzin, ponieważ przepisy te dotyczą wyłącznie rodzin cudzoziemców, a nie Polaków.

Z powyższą decyzją Prezesa Urzędu nie zgodził się Evgueni M., który w skardze z dnia 11 marca 2002 r. zarzucił, że wobec jego osoby powinien być zastosowany wymóg nieprzerwanego przebywania na terytorium Polski przez okres 3, a nie 5 lat, ponieważ przyjechał do Polski w celu połączenia się rodzin, z córką, i otrzymał kartę na czas oznaczony w celu połączenia rodzin, zgodnie z art. 24a ustawy o cudzoziemcach. Skarżący uważa, że w momencie wjazdu do Polski w dniu 23.11.1998 r. dokonał się proces łączenia rodzin, a potwierdzeniem tego faktu były decyzje Wojewody M. przedłużające zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Dlatego w dniu 21.09.2001 r. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na osiedlenie.

Skarżący zarzucił następnie, że rozdział 3a ustawy o cudzoziemcach nie ma odniesienia do jego wniosku, ponieważ przepisy te dotyczą osób ubiegających się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, a nie dotyczy wniosków o "osiedlenie się".

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi, z uzasadnieniem zbieżnym jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Prezes Urzędu wskazał, że instytucja łączenia rodzin została wprowadzona do polskiego ustawodawstwa dopiero w dniu 1 lipca 2001 r., a art. 24b ust. 4 ustawy o cudzoziemcach do postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia rodzin nie stosuje się do przepisu art. 17, który stanowił podstawę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezpodstawna.

Bezspornym jest, że skarżący wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie złożył w dniu 21 września 2001 r.

W tym czasie obowiązujący art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/, wymagał spełnienia przez cudzoziemca łącznie trzech warunków:

1/ wykazania istnienia trwałych więzów rodzinnych lub ekonomicznych z Rzecząpospolitą Polską,

2/ zapewnione w Polsce mieszkanie i utrzymanie,

3/ przebywanie bezpośrednio przed złożeniem wniosku na terytorium Polski co najmniej 5 lat na podstawie wiz lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną przez okres 3 lat.

Bezspornym jest, że skarżący spełnia dwa pierwsze warunki, natomiast spornym jest wymagany okres zamieszkania przez cudzoziemca na terytorium Polski.

Skarżący twierdzi, że okres ten wynosi 3 lata, ponieważ uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną.

Skarżący do Polski wjechał w dniu 23.10.1998 r. /a nie jak błędnie w skardze podaje 23.11.1998 r./, wobec czego należy się odnieść do prawa wówczas obowiązującego, to jest do ustawy o cudzoziemcach z dnia 25 czerwca 1997 r. /Dz.U. nr 114 poz. 739/.

Ustawa w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. i w 1998 r. nie znała instytucji "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną". Art. 19 ust. 1 zmieniony został przez art. 1 pkt 19 lit. "a", a rozdział 3a Łączenie rodzin został wprowadzony art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. /Dz.U. nr 42 poz. 475/, która weszła w życie dnia 1 lipca 2001 r.

Wobec powyższego nie było możliwe otrzymanie "zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu połączenia z rodziną - przez okres 3 lat", ponieważ obowiązujące wówczas prawo nie znało takiej instytucji.

W aktach administracyjnych (...) znajduje się decyzja z dnia 28 sierpnia 1998 r. (...), zezwalająca skarżącemu na podstawie art. 17 ustawy o cudzoziemcach z dnia 25 czerwca 1998 r. /Dz.U. nr 114 poz. 739/, na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony w okresie od 1 września 1998 r. do 1 września 1999 r. Wobec czego wjazd skarżącego do Polski nie odbywał się w ramach "łączenia rodzin". Samo uzasadnienie wniosku nie stwarza takiej podstawy.

Analogiczna jest treść i podstawa prawna decyzji z dnia 11 sierpnia 1999 r. (...) i decyzji z dnia 18 lipca 2001 r. przedłużającej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony do dnia 17.07.2003 r. (...).

Nowelizacja ustawy o cudzoziemcach z dnia 11 kwietnia 2001 r. /Dz.U. nr 42 poz. 475/ wydłużyła, w porównaniu z tekstem pierwotnym wymagany, minimalny okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do 5 lat na podstawie wiz lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i wprowadziła /z dniem 1 lipca 2001 r./ instytucję łączenia rodzin.

Dlatego też trafne jest stanowisko organów administracji publicznej obu instancji, że rozdział 3a /tj. art. 24a - 24d/ nie ma zastosowania w tej sprawie.

Wywody skarżącego dotyczące analizy art. 17 ustawy o cudzoziemcach w kontekście "łączenia rodzin", są o tyle chybione, że przepis ten dot. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a nie kwestii zezwolenia na osiedlenie, co reguluje art. 19 ust. 1 cyt. ustawy i co jest przedmiotem sprawy.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu - wobec czego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Na marginesie zauważa się, że niniejsze rozstrzygnięcie nie stoi na przeszkodzie w ubieganiu się przez skarżącego o dalsze przedłużenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski na czas oznaczony, a następnie o zezwolenie na osiedlenie się.