Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 959/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50  par. 1,  art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska - Hrycyk po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 19 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym przy udziale uczestnika postępowania R. M. sprawy ze skargi Wójta Gminy N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 września 2018 r. Wójt Gminy N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], mocą której uchylono w całości zaskarżoną odwołaniem decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] grudnia 2017 r. ustalającą R. M. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że Wójtowi Gminy N., jako organowi orzekającemu w pierwszej instancji, nie przysługuje legitymacja do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do § 2 art. 50, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Analiza treści unormowania art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podkreślić należy, że kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja procesowa z art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji sądowoadministracyjnym występuje, gdy dany podmiot jest w stanie wskazać przepis prawa uprawniający go do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Ze skargą może więc wystąpić co do zasady podmiot, który wykaże związek między określonym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie, skarga została wniesiona przez Wójta Gminy N., który działał w sprawie jako organ podatkowy pierwszej instancji, a zatem ustaleniu podlegało, czy organ ten posiada uprawnienie do kwestionowania w postępowaniu sądowoadminstracyjnym decyzji, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie i nakazano ponowne przeprowadzenie postępowania.

Wyjaśnienia wymaga, że w kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej wypowiadały się sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on/ ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki/ uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję /raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania/ w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego (por.: wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04 - LEX nr 171164 oraz postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r. sygn. akt SA/Wr 990/90 - ONSA 1990, z. 4, poz. 7). Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego (por.: uchwały NSA z dnia 9 października 2000 r. sygn. akt OPK 14/00, publ. ONSA 2001, nr 1, poz. 17, oraz z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, publ. ONSA 2003, nr 4, poz. 115). Także w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt K 32/08 (Dz. U. nr 187 poz. 1456) wskazano, że gmina, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał jako organ podatkowy pierwszej instancji decyzję podatkową, nie może być ani stroną skarżącą, ani uczestnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził w rozpoznawanej sprawie, że organowi jednostki samorządu terytorialnego, jakim jest Wójt Gminy N., któremu ustawodawca wyznaczył rolę organu administracji publicznej, nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w indywidualnej sprawie na decyzję wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący organ nie ma bowiem interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, skarga wniesiona przez Wójta Gminy N. na decyzję kasacyjną organu odwoławczego, z którą tenże Wójt się nie zgadza, okazała się niedopuszczalna i wobec tego podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.