Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 345/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2022 r., nr SKO-4231/115/2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 345/22

UZASADNIENIE

Burmistrz K. K. decyzją z dnia [...] lutego 2010r. ustalił podatnikowi – Ł. W. wysokość wymiaru podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2010 w łącznej kwocie [...]zł, przyjmując do opodatkowania:

1. podatek rolny za miesiące 01-12: podatek rolny – powierzchnia fiz.(ha) – 5,3776 ha, pow. przeliczeniowa 4,5608 ha, użytki rolne – 5,3776 ha, podstawa opodatkowania – 4,1198, stawka podatkowa – [...] zł, podatek – [...] zł; razem podatek rolny - [...] zł,

2. podatek od nieruchomości: budynek mieszkalny za miesiące 01-12 o powierzchni 126,00 m2, stawka [...] zł/m2, podatek – [...] zł;

- grunty pozostałe sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako Ti, za miesiące 01-12 o powierzchni 1.113,00 m2, stawka [...] zł/m2, podatek – [...] zł;

- budynek pod działalność gospodarczą, za miesiące 01-12 o powierzchni 34,00 m2, stawka [...] zł/m2, podatek – [...] zł;

Razem podatek od nieruchomości: [...] zł.

Decyzja dotyczyła nieruchomości położonych w K. K., przy ul. [...], nr jednostki rejestrowej [...], będących własnością Ł. W., dla których prowadzone są Księgi Wieczyste [...]. Decyzja została podjęta na podstawie wypisu z ewidencji rejestru gruntów oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości.

W dniu [...] grudnia 2021 r. do Burmistrza K. K. wpłynął wniosek Ł. W. z dnia [...] października 2021 r., uzupełniony pismem z dnia [...] listopada 2021 r., dotyczący wzruszenia decyzji ostatecznych wydanych w przedmiocie podatku od nieruchomości od 2003 r., z powodu niezgodności obszaru z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. Burmistrz K. K. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] lutego 2010 r., mając na uwadze podaną przez podatnika przesłankę zawartą w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a więc okoliczność wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Taką okolicznością, zdaniem podatnika, była niezgodność obszaru gruntów pozostałych z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym.

Następnie, Burmistrz K. K. decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Burmistrza K. K. z dnia

[...] lutego 2010 r. w przedmiocie wymiaru podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. w kwocie [...]zł, z uwagi na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ pierwszej instancji ustalił, że wysokość zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. została dokonana na podstawie wcześniej złożonych przez podatnika informacji oraz danych z ewidencji gruntów i budynków (zawiadomienie Starosty [...] o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...].03.2007 r.). Organ wskazał, iż z powyższego zawiadomienia wynika, że Ł. W. jest właścicielem między innymi gruntów o powierzchni 0,1113 ha położonych w K. K. sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako Ti. Organ podał, że grunty oznaczone symbolem Ti zgodnie z załącznikiem nr 1 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390 ze zm.) zalicza się do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych o przeznaczeniu — inne tereny komunikacyjne. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r. poz. 1170 ze zm.) grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy dla gruntów pozostałych. Jednocześnie, Burmistrz K. K. w toku prowadzonego postępowania dowodowego w sprawie, wystąpił w dniu [...] lutego 2022 r. do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie wypisu z rejestru gruntów wg stanu na dzień [...].12.2009 r., z którego to wynika, iż skarżący nadal jest właścicielem gruntów o powierzchni 0,1113 ha tj. działki numer [...], położonej w K. K. sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako Ti, i nie wystąpiła żadna zmiana w tym zakresie (wypis z dnia [...].02.2022 r.). Mając na uwadze powyższe ustalenia organ pierwszej instancji stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia prawomocnej decyzji Burmistrza K. K. z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie wymiaru podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. w kwocie [...]zł, albowiem w chwili jej wydania była ona prawidłowa. Zdaniem organu zaistniałe okoliczności, wskazane przez podatnika nie wypełniają dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu, podnoszone przez podatnika argumenty dotyczące niezgodności obszaru gruntów pozostałych z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym, nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które wyszły na jaw i istniałyby w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który tę decyzję wydał, ponieważ są one zgodne z powyższym wypisem z rejestru gruntów prowadzonym przez Starostę [...].

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] maja 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO uznało, że przedłożone przez Skarżącego dokumenty nie stanowią nowych dowodów, nowych okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla opodatkowania nieruchomości, które istniałby w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] lutego 2010 r. i byłyby istotne dla sprawy, zatem nie mogą one skutkować, zgodnie z żądaniem Strony uchyleniem decyzji w zakresie opodatkowania gruntów pozostałych. Dowodów takich nie stanowią bowiem zdjęcia dokumentujące słupy graniczne. Kolegium wyjaśniło, że decyzja ostateczna została podjęta na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w postaci ewidencji gruntów i budynków, która to zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: p.g.k.) stanowi podstawę wymiaru podatków, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. W świetle powyższego, organ podatkowy przy wymiarze podatków od nieruchomości oraz rolnego związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o położeniu, granicach i powierzchni gruntów oraz rodzaju użytków gruntowych i klasach gleboznawczych gruntów i danych tych nie może samodzielnie korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. wyraźnie stanowi, że podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też podatki lokalne (m. in. podatek od nieruchomości oraz podatek rolny) ustalane są w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Zdaniem SKO, dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w tej ewidencji wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej a tym samym, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Kolegium podzieliło ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, iż oznaczenie ewidencyjne gruntu jest bezwzględnie wiążące dla organów podatkowych, które nie mogą wbrew temu oznaczeniu opodatkowywać gruntów w odmienny sposób. Przy czym, dopiero od daty dokonania zmiany w ewidencji określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie dokonano wymiaru podatku od nieruchomości, a podstawą wymiaru podatku były dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W sprawie brak jest istotnych, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które wyszły na jaw i istniałyby w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który tę decyzję wydał. Dlatego też, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 245 § 1 pkt 2 O.p., który przewiduje odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, w całości,

w sytuacji, gdy organ podatkowy nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy.

W skardze do Sądu Skarżący wniósł o orzeczenie zwrotu nienależnie pobranego podatku, zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. przez niezebranie i niezważenie całego materiału dowodowego, w szczególności brak rozważenia faktu nieuwzględnienia niezgodności obszaru z przeznaczeniem i wypisem geodezyjnym, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy – które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 79a, art. 10 K.p.a. przez brak poinformowania Skarżącego o przeszkodach w zakresie przedmiotowego zagadnienia, mimo że współczesne przepisy procedury administracyjnej pozwalają na wyprzedzające poinformowanie strony o przeszkodach w zakresie przedmiotowego zagadnienia, przez co strona została pozbawiona szans dostosowania swojego wniosku i zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem,

- art. 7a K.p.a. przez brak rozstrzygnięcia sprawy na korzyść Skarżącego, w sytuacji, gdy w sprawie pozostawały wątpliwości, co do normy prawnej,

- art. 7b K.p.a. przez brak współdziałania organów zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, w wyniku czego organ nie miał na względzie słusznego interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli ani sprawności postępowania, organ również nie posługiwał się środkami adekwatnymi do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy,

- art. 11 K.p.a. przez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, z całkowitym pominięciem swojej ewidentnej winy w zaistniałej sytuacji.

Zdaniem Skarżącego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia zawodowego, w szczególności bez należytej staranności nie został wyjaśniony zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił, że organ odmówił zwrotu nienależnie pobranego podatku wydając decyzję z lakonicznym uzasadnieniem, nieodnoszącym się do konkretnych przyczyn odmowy, uzasadnienie nic nie wnosi do sprawy, nie sposób ocenić czym kierował się organ, który nie podał żadnych konkretów. Zdaniem Strony, SKO przemilczało zupełnie jakie jest konkretnie kryterium utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, opierając się przy tym na gołosłownych i niedookreślonych zwrotach. Tym samym pismo nazwane jako decyzja, w szczególności jej uzasadnienie można określić jako lakoniczny pogląd nie poparty żadnymi dowodami. Organ ponadto przemilczał fakt bardzo złego stanu zdrowia Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia [...] września 2022r. Skarżący ponownie zwrócił uwagę na:

- brak rozstrzygnięcia sprawy na korzyść skarżącego, w sytuacji gdy w sprawie

pozostawały wątpliwości co do normy prawnej:

- brak współdziałania ze sobą organów administracji publicznej, w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, w wyniku czego organ nie miał na względzie interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli ani sprawności postępowania, organ również nie posługiwał się środkami adekwatnymi do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności przedmiotowej sprawy;

- nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy z całkowitym pominięciem swojej ewidentnej winy w zaistniałej sytuacji.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia zawodowego, w szczególności bez należytej staranności nie został wyjaśniony zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy podać, że w piśmie z dnia 20 września 2022r. Skarżący podał, że nie posiada możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Nie wyraził również zgody na rozpoznanie sprawy w trybie niejawnym. Należy zatem wskazać na przepis art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 – dalej "ustawa COVID-19") stanowiący, iż przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z powyższych względów, obecnie nie jest przeprowadzana rozprawa "tradycyjna" w siedzibie budynku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1652/21 przewidziane w przytoczonym powyżej przepisie ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych. Dopuszczalność rozpoznania spraw na posiedzeniach niejawnych w czasie obowiązywania obostrzeń związanych z epidemią COVID-19 była rozważana przez Naczelny Sąd Administracyjny także w wyroku z dnia 26 lipca 2022r. sygn. akt II FSK 1230/21, a wyrażone w nim poglądy tut. Sąd również podziela.

Należy jednocześnie podkreślić, że rozpoznanie sprawy na rozprawie zdalnej jest możliwe tylko wtedy, gdy wszystkie strony mają możliwości techniczne uczestniczenia w niej przy użyciu aplikacji informatycznej.

W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, Przewodniczący Wydziału na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, mając na uwadze, że Skarżący podał, iż nie posiada możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, a organ się w tej kwestii nie wypowiedział, uznał, że nie zachodzi podstawa do odstąpienia od zastosowania tego przepisu i zarządzeniem z dnia [...] listopada 2022 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku, Sąd przekazał Skarżącemu informację o powyższej regulacji prawnej, doręczył odpis odpowiedzi na skargę i poinformował o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, a więc zapewnił stronie możliwość przedstawienia swojego stanowiska oraz wspierającej go argumentacji. Dodać należy, że odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym został doręczony Skarżącemu zgodnie z art. 139 § 4 p.p.s.a. Skarżący złożył wniosek o jego uzasadnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329 ze zm.) - dalej: jako "p.p.s.a." - lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję według podanych kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a tym samym skarga podlega oddaleniu.

Skarżący w skardze podnosi zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak zauważyć trzeba, że organy nie mogły ich naruszyć, bowiem podstawą prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Niemniej, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tego względu Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem naruszenia odpowiadających powołanym w skardze przepisom postępowania, regulacji zawartych w Ordynacji podatkowej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że sedno sporu sprowadza się do tego, czy okoliczności przedstawione przez Skarżącego we wniosku z dnia [...] października 2021r., uzupełnionym w piśmie z dnia [...] listopada 2021r. mogły stanowić istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany temu organowi i po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej (postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) stanowić podstawę do wydania decyzji uchylającej w całości decyzję dotychczasową i orzeczenia co do istoty sprawy. Organ ustalił, że Skarżący nie zgadza się "z decyzjami podatkowymi: [...] od 2003 r. w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pozostałych, wskazując na "niezgodności obszaru - z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym". Rozpoznawana sprawa odnosi się do decyzji ostatecznej Burmistrza K. K. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Organy rozpoznały sprawę w trybie nadzwyczajnym, wznawiając postępowanie zakończone wskazaną wyżej decyzją ostateczną.

W podobnych sprawach, dotyczących innych lat podatkowych, zapadły już orzeczenia wydane przez tutejszy Sąd, np wyrok z dnia 11 października 2022r., sygn. akt I SA/Bd 347/22, z dnia 18 października 2022r., sygn. akt I SA/Bd 351/22. Skład orzekający w pełni podziela stanowisko w nich zawarte, a w dalszej części przywoła również argumentację w nich zawartą.

Odnosząc się zatem do istoty sporu należy podać, że ustawodawca w treści art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób enumeratywny wymienił podstawy wznowienia postępowania, wskazując w punkcie 5 tego przepisu, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Podkreślić trzeba, że wznowienie postępowania jest szczególnym, nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu, przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2018r., sygn. akt II FSK 2687/16, publ. CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - podobnie jak orzeczenia przytaczane w dalszej części uzasadnienia).

Wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga kumulatywnego spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Granice postępowania wznowieniowego zakreśla strona, występując ze stosownym wnioskiem i wskazując którąś z podanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej podstaw. Istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania konkretnej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończenia postępowania, a nie do ponownej weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową. Z tych względów, strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zobowiązana jest do wskazania, jakie konkretnie nowe dowody wyszły na jaw. Jest to istotne, ponieważ tylko w obszarze tak skonkretyzowanych dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie. Jeśli natomiast zamiarem strony było przeprowadzenie przez organ w ramach postępowania wznowieniowego ponownego postępowania dowodowego, oceny merytorycznej zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnięcie przez ten organ co do istoty sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną, to takie działanie wykracza poza umocowanie ustawowe organów podatkowych określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (v. J. Rudowski [w:] S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2019, s. 1270, 1272).

Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium prawidłowo uznało, że żaden z dokumentów załączonych przez Skarżącego oraz zdjęcia przedstawiające słupy graniczne nie stanowi nowych dowodów, ani nowych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla opodatkowania nieruchomości. W toku postępowania wymiarowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2010r. organ ustalił bowiem istotne dla sprawy okoliczności na podstawie wcześniej złożonych przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów i budynków.

Trafnie organ podkreślił przy tym znaczenie ewidencji gruntów i budynków, która stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.i.k. stanowi podstawę wymiaru podatków. Słusznie przy tym w zaskarżonej decyzji wskazano, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji przedmiotu opodatkowania. Organy podatkowe nie mają również możliwości weryfikowania danych ujawnionych w tej ewidencji. Jeżeli dane w ewidencji, w oparciu o które następuje wymiar podatku są nieaktualne, względnie istnieje opieszałość organu w ujawnieniu aktualnych danych z urzędu lub na wniosek zainteresowanych osób, osobom tym, a nie organowi podatkowemu przysługuje katalog środków dyscyplinujących. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że przedmiot opodatkowania, oraz powierzchnie przyjęte do opodatkowania i stawki podatkowe, winny zostać ustalone w pierwszej kolejności w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, "że zwrot "podstawa wymiaru podatków" należy rozumieć w ten sposób, iż wpływające na wymiar podatku dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25.08.2021 r., III FSK 4002/21, z dnia 6.10.2021 r., III FSK 165/21, czy z dnia 12.10.2021 r., III FSK 385/21).W pierwszym z wymienionych wyroków zwrócono uwagę, że zawarte w art. 21 ust. 1 P.g.k. pojęcie "wymiar podatku" odnosi się zarówno do powierzchni, jak i funkcji (klasyfikacji), co oznacza, że organ podatkowy zobowiązany jest odwoływać się do danych zawartych w ewidencji ilekroć są one prawnie relewantne dla prawidłowego określenia lub ustalenia zobowiązania podatkowego. Z kolei w ostatnim z wymienionych orzeczeń stwierdzono, że dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego, który w postępowaniu podatkowym nie ma kompetencji do ich zmiany; zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków" (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4693/21). Jak podkreślił NSA w powołanym wyżej wyroku "postępowanie dowodowe przeciwko lub w uzupełnieniu danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może być prowadzone w postępowaniu podatkowym tylko wtedy, gdy dane te zawierają informacje wykraczające poza kompetencje organu ewidencyjnego, a więc takie, do zamieszczenia których w ewidencji organ ewidencyjny nie był prawnie umocowany. Wszelkie pozostałe dane mają charakter wiążący do momentu ich wykreślenia lub skorygowania ostateczną decyzją organu ewidencyjnego; w takim przypadku zmiany w ewidencji oddziaływują tylko na przyszłość, nigdy wstecznie. Skoro zatem w określonym momencie dokonano takich zmian w ewidencji, które wywołują skutek dla wymiaru podatku, nie mogą ona stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawach podatkowych wcześniej zakończonych ostatecznymi decyzjami, nie są bowiem nowymi okolicznościami faktycznymi lub dowodami, nieznanymi organowi, który wydał decyzję".

Sąd orzekający przywołane powyżej poglądy podziela. Zatem, jeżeli Skarżący uważa, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne ze stanem rzeczywistym, to w pierwszej kolejności powinien uruchomić postępowanie w przedmiocie zmiany danych w tej ewidencji przez Starostę. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków będzie mogła w przyszłości mieć wpływ na ustalenie wymiaru podatku. Dopóki w ewidencji gruntów i budynków dane są niezmienione, to organ podatkowy nie może samodzielnie ich podważać.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuty sformułowane w skardze oraz w piśmie z dnia [...] września 2022r. nie są zasadne. W ocenie Sądu, organ podatkowy podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dokonał oceny przedłożonych przez Stronę dowodów. Zaskarżona decyzja zawiera także, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, w którym organ precyzyjnie wyjaśnił podstawę prawną decyzji jak i zaistniałe w sprawie przesłanki prawne i faktyczne uniemożliwiające zmianę decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. Powoływane przez Skarżącego okoliczności takie jak zły stan zdrowia, czy nie uwzględnienie interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli nie mogły stanowić podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej, bowiem nie zostały one wymienione jako podstawy wznowienia w przepisie art. 240 § 1 O.p. W sprawie nie wystąpiły również wątpliwości co do wykładni i zastosowania normy prawnej.

Wobec zatem niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.