Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1502/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2003 r. w G. na ul. [...] zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu marki [...] o nr rej. [...] stanowiącego własność J. B. Podczas kontroli stwierdzono brak wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. J. B. przedstawił do kontroli zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozu osób - przewozy nieregularne.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia. Jako podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej powołano w decyzji przepisy art. 18 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1, art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371, oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 89, poz. 804 ).

Decyzja ta została uznana za doręczoną skarżącemu w wyniku podwójnego awizo, którego dokonano w dniach 8 i 20 sierpnia 2003 r. a następnie przesyłkę tę poczta w dniu [...] sierpnia 2003 r. zwróciła do nadawcy.

W dniu 31 grudnia 2003 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. We wniosku wyjaśnił, że o treści decyzji dowiedział się w dniu [...] grudnia 2003 r., kiedy to otrzymał tytuł wykonawczy wydany przez [...] Urząd Skarbowy w G. Ponadto podnosił, że przedmiotowy tytuł wykonawczy został wydany w oparciu o decyzję doręczoną mu w sposób zastępczy, o czym dowiedział się w dniu [...] grudnia 2003 r. podczas osobistej interwencji w siedzibie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Tymczasem przesyłki tej nie mógł podjąć bowiem nigdy nie otrzymał awiza wzywającego do jej odbioru. Wyjaśnił też, że w dniach od 14 do 28 sierpnia 2003 r. przebywał na wczasach w T., zaś jako zawodowy kierowca i osoba samotna do mieszkania wraca późno, zaś skrzynka pocztowa jest często dewastowana i dostęp do niej mają osoby postronne. Na potwierdzenie faktu wyjazdu do T. do wniosku zostały dołączone kopie dowodu osobistego skarżącego oraz umowa z Biurem Podróży [...].

Generalny Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] marca 2004 r. w oparciu o art. 134 k.p.a. w związku z art. 58 § 2 k.p.a. wydał postanowienie, w którym odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że strona nie dopełniła czynności, od której przepisy uzależniają skuteczność wniosku tj. nie złożyła odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.

W skardze do Sądu J. B. wniósł o uchylenie postanowienia zarzucając obrazę art. 58 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że składając odwołanie nie złożył wniosku o przywrócenie terminu oraz brak merytorycznego odniesienia się do argumentów, iż decyzja nakładająca karę pieniężną została doręczona w sposób zastępczy. Podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie skarżący podkreślił, że nałożona kara jest za wysoka w stosunku do obowiązującej tabeli kar pieniężnych a ponadto stanowi dla niego nadmierną dolegliwość finansową.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Dodatkowo wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony w dniu 31 grudnia 2003 r., a zatem po upływie 7 dniowego terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a. Termin ten, liczony od dnia [...] grudnia 2003 r. tj. od dnia, w którym skarżącemu doręczono tytuł wykonawczy, minął w dniu [...] grudnia 2003 r.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 - dalej jako p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Przepis art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zawiera cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności, dla której określony był termin, przy czym wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy, drugą przesłanką jest wniesienie prośby o przywrócenie terminu ( art. 58 § 1 k.p.a. ), trzecią przesłanką jest konieczność dochowania 7 dniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie

terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś czwartą przesłankę stanowi dopełnienie czynności, dla której określony był termin ( art. 58 § 2 k.p.a. ) W wypadku skarżącego czynnością tą będzie odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r.

W rozpoznawanej sprawie w dniu 31 grudnia 2003 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w skardze, z treści tego pisma nie wynika, aby mogło być ono równocześnie interpretowane jako odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. W piśmie tym brak jest bowiem, w przeciwieństwie do skargi, jakichkolwiek zarzutów merytorycznych pod adresem wydanej decyzji nakładającej karę pieniężną, natomiast powoływane są tam jedynie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Zauważyć należy, iż w zaistniałej sytuacji błędem organu było przystąpienie do rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu gdyż niedopełnienie przez stronę składającą wniosek złożenia odwołania od decyzji stanowi brak formalny tego wniosku, którego uzupełnienie powinien zarządzić organ w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W takim wypadku nie można było przejść do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu przed wezwaniem strony do dokonania czynności procesowej, której strona w istocie nie dokonała czyli należało wezwać składającego wniosek do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r.. Dlatego też znajdując się na takim etapie postępowania brak ten nie mógł stanowić podstawy do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, skoro organ sam dopuścił się uchybienia nie wzywając skarżącego do uzupełnienia tego braku ( złożenia odwołania ) ze stosownym pouczeniem w tym zakresie.

Niewątpliwie stwierdzone uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem gdyby skarżący nie uczynił zadość takiemu wezwaniu, to wówczas - stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. - wniosek ten należałoby pozostawić bez rozpoznania, nie zaś - jak to miało miejsce w sprawie niniejszej - wydano postanowienie o odmowie przywrócenia terminu.

Błędne było także powołanie się przez organ w treści zaskarżonej decyzji na przepis art. 134 k.p.a. bowiem przepis ten dotyczy kwestii niedopuszczalności odwołania lub uchybienia terminu do wniesienia odwołania, zaś w sprawie niniejszej odwołanie w ogóle nie zostało wniesione. W przeciwieństwie do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę należy podkreślić, że samo złożenie prośby ( wniosku ) o przywrócenie terminu z przekroczeniem nieprzywracalnego 7 dniowego terminu, określonego w art. 58 § 2 k.p.a., nie zwalnia organu od wykonania obowiązku wezwania strony do dopełnienia czynności czyli złożenia odwołania.

Oceniając zatem zaskarżone postanowienia we wskazanym wyżej aspekcie procesowym Sąd uznał, że wymaga ono uchylenia stosownie do treści art.

145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i 209 p.p.s.a.