Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2131/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Danuta Kania, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej "Komendant"), rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 – dalej jako "ustawa o Policji"), zwolnił T. P. (dalej "skarżący") ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2017 r. Rozkazowi personalnemu nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Wyjaśnił, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił T. P. - specjalistę Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy Głównej Policji z dniem [...] lipca 2017 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lipca 2017 r. przeniósł do swojej dyspozycji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Podał, że rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Głównej Policji z dniem [...] lipca 2017 r. wprowadzono zmiany organizacyjne w etacie Biura [...] Komendy Głównej Policji. Wprowadzenie zmian wynikało z planowanego rozwoju zakresu działania Wydziału [...], a w konsekwencji konieczności zachowania sprawności i ciągłości w realizacji powierzanych zadań. W wyniku wprowadzanych zmian uległo wyłączeniu między innymi stanowisko służbowe specjalisty Sekcji [...] Wydziału [...] zajmowane przez T. P.

Komendant zaznaczył, że stosownie do art. 37a ustawy o Policji policjanta, w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Podał, że pozostawanie T. P. w dyspozycji Komendanta Głównego Policji ma charakter czasowy i winno zakończyć się powołaniem lub mianowaniem policjanta na inne stanowisko służbowe, albo w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek rozwiązania stosunku służbowego – zwolnieniem ze służby.

Nadto podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej.

Komendant wskazał, że T. P. posiada wysługę emerytalną znacznie przekraczającą 30 lat. Jednocześnie zaznaczył, że doświadczenie zawodowe policjanta jest przede wszystkim oparte na realizacji zadań w Biurze [...] (wcześniej Biurze [...]) Komendy Głównej Policji (gdzie pełnił służbę od [...] lipca 1990 r.). Wymieniona komórka organizacyjna KGP została poddana zmianom organizacyjno-etatowym, które uniemożliwiają dalszą służbę T. P. w wymienionej komórce organizacyjnej KGP. Jednocześnie ewentualne mianowanie policjanta, który dotychczas zajmował stanowisko specjalisty, na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania go do pracy na nowym stanowisku, co biorąc pod uwagę możliwość skorzystania przez wymienionego w każdym czasie z przysługujących mu uprawnień emerytalnych, należy uznać za niecelowe.

Zatem, w ocenie Komendanta, zasadnym jest rozwiązanie stosunku służbowego z [...] T. P. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.

T. P. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości oraz umorzenie postępowania. Zarzucił organowi pozorność i niespójność działania wskazując, że rzeczywistą przyczyną przeniesienia go najpierw do dyspozycji Komendanta Głównego Policji, a następnie zwolnienia ze służby jest fakt rozpoczęcia przez niego służby przed dniem 1 sierpnia 1990 r., co nosi znamiona dyskryminacji ze względu na wiek policjanta. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 1 i art. 108 k.p.a.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej "organ" lub "Minister"), na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej "k.p.a.") decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.

Podał, że analiza podstawy materialnoprawnej rozkazu personalnego o zwolnieniu T. P. ze służby prowadzi do wniosku, że spełnienie określonej w nim przesłanki stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Decyzję w tej sprawie przepis pozostawia organowi zwalniającemu i nie nakłada na niego dodatkowych ograniczeń. Możliwość zastosowania tego przepisu nie uzależniona od przebiegu służby funkcjonariusza, ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Wskazany przepis umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań statutowych Policji, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ustawodawca dopuszcza bowiem możliwość, że część funkcjonariuszy posiadających 30 - letnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni ze służby i przejdą na emeryturę.

Mając na względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120, Dz. U. RP 2008/163/1026) organ wskazał, że oceniając zakres ingerencji ustawodawcy w sferę praw wolności funkcjonariuszy służb mundurowych, podkreślił specyfikę statusu przedstawicieli tej kategorii funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym, wyznaczoną przede wszystkim przez zakres przyznanych im kompetencji oraz szczególne warunki pełnienia służby. Specyficzny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne - niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji - ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Swoboda ustawodawcy dotycząca ingerowania w sytuację prawną funkcjonariuszy publicznych jest znacznie większa, bo wynika z publicznoprawnego charakteru pełnionych przez nich funkcji.

Natomiast odnosząc się do podnoszonych przez stronę zarzutów dotyczących między innymi dowolności prowadzenia postępowania, a także "pozornych przesłanek" uzasadniających wydanie decyzji, w tym również w zakresie wcześniejszego przeniesienia do dyspozycji, a następnie zwolnienia ze służby oraz braku jakiejkolwiek konsekwencji w uzasadnieniu przygotowanych w stosunku do strony rozkazów personalnych, Minister zaznaczył, iż nie znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.

Wskazał, że Komendant Główny Policji przy wydaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący zbadał wszystkie okoliczności związane ze sprawą. W szczególności wziął pod uwagę zarówno interes społeczny, wyrażający się w prawidłowym i sprawnym funkcjonowaniu jednostek i komórek organizacyjnych Policji, jak też słuszny interes strony. Uznał jednak, iż pozostawienie T. P. w służbie oraz ewentualne mianowanie go na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania do pracy na nowym stanowisku, co biorąc pod uwagę możliwość skorzystania przez wymienionego w każdym czasie z przysługujących mu uprawnień emerytalnych, należy uznać za bezcelowe. Tym samym Komendant Główny Policji przedłożył interes społeczny nad indywidualny interes policjanta.

T. P., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 8 grudnia 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Zaskarżonym decyzjom zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przez niepowiadomienie strony o wszczętym postępowaniu, zebraniu niekompletnego materiału dowodowego w tej sprawie, niezapoznanie strony z materiałem dowodowy, uniemożliwienie stronie odniesienia się do zgromadzonego materiału, niewykazanie niemożliwości mianowania skarżącego na inne stanowisko w KGP lub inne stanowisko w biurze, niewykazanie możliwości zgłoszenia potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie, mających na celu udowodnienie, iż nie nastąpiła faktyczna podstawa do zwolnienia skarżącego ze służby.

3. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego i poprzestaniu na powieleniu ustaleń organu I instancji.

Z ostrożności procesowej podniósł również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wielokrotnie oświadczał publicznie, że wszyscy funkcjonariusze Policji, którzy swoją służbą przed 1990 rokiem wspierali "totalitarne państwo", zostaną zwolnieni ze służby. Tym samym organ II instancji rozstrzygnął o zwolnieniu skarżącego ze służby przed wydaniem decyzji przez Komendanta Głównego Policji.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Podniósł, że organy obu instancji zignorowały podnoszone w odwołaniu zarzuty, że nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, nie uprawnia wprost do zwalniania ze służby policjantów z tego powodu. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych jest to norma o charakterze uznaniowym, zatem organ winien wskazać także inną przyczynę lub przyczyny faktyczne warunkujące zwolnienie. Organom policyjnym od kilku lat było wiadomo, że ponad 30 – letnią wysługę skarżący posiada od 2010 r. Skoro organy obu instancji nie potrafiły wyjaśnić dlaczego i w oparciu o jakie kryteria mogą pozostawiać w służbie policjantów z wieloletnią wysługą, zaś innych zwalniają, to mamy do czynienia z niezwykłą dowolnością w takim postępowaniu, a także potwierdzeniem, że zastosowano tzw. podwójne standardy noszące znamiona dyskryminacji lub, że decyzja Ministra ma charakter nie merytoryczny a polityczny. Ponadto Komendant Główny Policji nie wykazał, że szczegółowo zbadał sprawę, gdyż nie wykazał braku możliwości pełnienia przez skarżącego służby w innej komórce w tym biurze, a Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organ II instancji nie dokonał w tej sprawie żadnej kontroli.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwana P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnieni.

W przedmiotowej sprawie kontroli pod względem legalności podlegała decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] sierpnia 2017 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), dalej ustawa.

Przepis art. 41 ust. 3 pkt 4 ustawy stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta ze służby jest podejmowana przez właściwego przełożonego w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie decyzji zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowej decyzji nie przekroczono granic uznania administracyjnego.

Pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie. Innymi słowy mówiąc, właściwy przełożony wydając stosowną decyzję, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Stąd też musi on m. in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.), jak również jest on zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw oraz obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.) i musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami (art. 107 § 3 K.p.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego uprawnienia, zależy od ustalenia czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Uwzględniając przedstawioną regulację prawną stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja została podjęta przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Główny Policji. W ocenie Sądu, zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wykazują potrzebę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy, który stał się podstawą do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, stanowi samodzielną podstawę do podjęcia decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby. Jak wcześniej wskazano decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby ma charakter fakultatywny i jest podejmowana na zasadzie uznania administracyjnego, co wynika ze sformułowania tego przepisu, a zwłaszcza z użycia w nim zwrotu "można zwolnić". Organ prawidłowo w uzasadnieniu decyzji powołał się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 27 stycznia 2003 r., SK 27/02, OTK-A 2003/1/2 wskazał, że ustawodawca dopuszcza możliwość, że część funkcjonariuszy posiadających 30. letnią wysługę emerytalną będzie dalej wykonywać swoją służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni ze służby i przejdą na emeryturę. To przełożony funkcjonariusza może zadecydować, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy funkcjonariusza, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę - pozostawić funkcjonariusza w służbie. Powyższy wyrok zapadł, co prawda, w odniesieniu do funkcjonariusza służby więziennej, ale z racji podobieństwa regulacji, może mieć zastosowanie również w sprawie niniejszej, dotyczącej policjanta. W innym wyroku z dnia 2 września 2008 r., K 35/06, OTK-A 2008/7/120 Trybunał Konstytucyjny oceniając zakres ingerencji ustawodawcy w sferę praw i wolności funkcjonariuszy służb mundurowych, podkreślił specyfikę statusu przedstawicieli tej kategorii funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym, wyznaczoną przede wszystkim przez zakres przyznanych im kompetencji oraz szczególne warunki pełnienia służby. Zdaniem Trybunału, szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne - niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji - ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty.

Nabycie przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej stanowi samoistną przesłankę pozwalającą na zwolnienie go ze służby w Policji. To jednak, zdaniem Sądu, przełożony policjanta powinien wskazać na okoliczności, jakie brał pod uwagę, podejmując decyzję o niepozostawieniu funkcjonariusza w dalszej służbie.

Uzasadniając zwolnienie ze służby w Policji powołano się na osiągnięcie przez skarżącego wysługi emerytalnej w wymiarze ponad 30 lat. Nadto wskazano, że Komendant Główny Policji rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Głównej Policji wprowadził w Biurze [...] KGP wprowadził zmiany, które wynikały z planowanego rozwoju zakresu działania Wydziału [...]. Ze względu na charakter tej komórki organizacyjnej, której zakres obejmuje opracowywanie koncepcji wdrożeń nowych rozwiązań teleinformatycznych Policji, analizę i ocenę kierunków rozwoju informatyki oraz możliwości wykorzystania nowych narzędzi programistycznych w informatyce policyjnej, koniecznym było zapewnienie odpowiednej liczby wykwalifikowanej kadry. W wyniku tych zmian uległo wyłączeniu stanowisko służbowe specjalisty Sekcji [...] Wydziału [...] zajmowane przez skarżącego. Stąd został on przeniesiony do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Organ podkreślił, że pozostawienie T. P. w służbie oraz ewentualne mianowanie na inne stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania do pracy na nowym stanowisku, a biorąc pod uwagę możliwość skorzystania przez skarżącego w każdym czasie z przysługujących uprawnień emerytalnych uznał za bezcelowe.

Sąd stwierdza, że nie można zakwestionować twierdzenia właściwych przełożonych skarżącego, że jego zwolnienie ze służby było wywołane wprowadzonymi zmianami organizacyjnymi i nabytym prawem do emerytury z tytułu osiągnięcia ponad 30. letniej wysługi emerytalnej. Przełożeni mają obowiązek tak kształtować obsadę kadrową aby Policja sprawnie realizowała zadania na nią nałożone mocą ustawy. Powyższe oznacza, że Komendant Główny Policji może stosować regulacje prawne (art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy), które zapewniają możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby, po osiągnięciu pewnego stażu pracy, co nie pozostaje też z oczywistych względów bez związku z jego wiekiem, gdy jest to podyktowane zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania danej formacji. Wymaga tego, co już zostało wyżej podkreślone, specyfika służb mundurowych, czyli szczególne warunki pracy w tego rodzaju jednostkach.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. i utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. obok powołania się organu na ustawową przesłankę umożliwiającą zwolnienie skarżącego ze służby z tytułu nabycia przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej (art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy) wskazała powody uzasadniające zwolnienie ze służby tj. zmiany organizacyjno-etatowe w Sekcji [...] Wydziału [...], które spowodowały wyłączenie stanowiska zajmowanego przez skarżącego.

Rozważając, czy organ, wydając decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, Sąd uznał, że w sprawie został w sposób należyty wyważony zarówno słuszny interes strony jak i interes społeczny. Interes strony rozumiany jako dalsze pozostawanie w służbie pomimo osiągnięcia pełnej wysługi lat (ponad 30) nie mogą konkurować z ważnym interesem społecznym utożsamianym z zagwarantowaniem prawidłowego i sprawnego funkcjonowania poszczególnych komórek Policji w tym Sekcji [...] Wydziału [...]. Organy prawidłowo też uznały, że ewentualne mianowanie skarżącego na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością przeszkolenia do pracy na tym stanowisku, co było niecelowe z uwagi na możliwość skorzystania przez skarżącego w każdym czasie z uprawnień emerytalnych.

Co do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. to należy wskazać, że analiza sprawy nie wykazała, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak zawiadomienia funkcjonariusza o wszczęciu postępowania i wezwania do wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego nie miało istotnego wpływu na jego końcowy wynik. W wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) Naczelny Sąd Administracyjny zawarł akceptowaną przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś skarżący nie wykazał.

Podobnie należy ocenić zarzut przedstawiony w skardze, że organ powinien uwzględnić Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. UE. L. 2000.303.16). Pełną wykładnię powyższej Dyrektywy zawiera uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II PZP 13/08, której teza stanowi: "Osiągniecie wieku emerytalnego i nabycie prawa do emerytury nie może stanowić wyłącznej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę". Mimo, że uchwała ta, jak i wspomniana wyżej Dyrektywa Rady 2000/78/WE odnosi się do stosunków pracy, ma ona jednak odpowiednie przełożenie na stosunki służbowe. Zgodnie z powyższymi zasadami zwolnienie funkcjonariusza jedynie z uwagi na jego wiek będzie stanowiło akt dyskryminacji. Jednakże, co jest istotne dla służb mundurowych, Dyrektywa przewidziała wyjątek od tej zasady. I tak w pkt 18 preambuły do Dyrektywy stwierdzono, iż "nie wymaga ona w szczególności od sił zbrojnych, policji, służb więziennych lub ratowniczych przyjmowania do pracy lub dalszego zatrudniania osób nieposiadających wymaganych zdolności umożliwiających wykonywanie zadań, które mogą im zostać powierzone z uwzględnieniem wynikającego z prawa celu utrzymania zdolności operacyjnej tych służb".

Sąd stwierdza, zaskarżona decyzja jak i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nie naruszają prawa wspólnotowego. Wbrew stanowisku skarżącego organy Policji orzekające w sprawie nie tylko powołały się na nabycie prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, ale również wskazały obiektywne okoliczności zwolnienia ze służby, co zostało przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.

Nie jest też uprawniony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Jak już wcześniej wskazano właściwym przełożonym do zwolnienia skarżącego z Policji był Komendant Główny Policji. Od decyzji o zwolnieniu, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. Jeżeli decyzję o zwolnieniu ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych, co wynika wprost z art. 32 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy. Oznacza to, że sprawę skarżącego rozpoznały właściwe organy. Zarówno rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2017 r. jak i zaskarżona decyzja zawierają podstawę prawną rozstrzygnięcia. Natomiast ocenie Sądu nie podlegają publiczne polityczne wypowiedzi ministra właściwego do spraw wewnętrzach, a jedynie akty wydane przez tego ministra podlegające kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych z mocy ustawy.

Sąd nie dopatrując się w działaniach organów uchybień, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.