Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 81/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: 149 § 1; art 149 § 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 16; art 5 ust 1-2a, art 13 ust. 1, art. 14 ust.2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2020 r. sprawy ze skargi P. T. K. z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku P. T. K. z siedzibą w W. z dnia [...] lipca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zanonimizowanych: dat i numerów decyzji organu administracji drugiej instancji, dat i numerów decyzji organów administracji pierwszej instancji, oznaczeń organów administracji pierwszej instancji, dat i sygnatur wyroków sądów administracyjnych powołanych w uzasadnieniach decyzji, dat i sygnatur wyroków sądów powszechnych powołanych w uzasadnieniach decyzji - w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że bezczynność organu w zakresie wskazanym w punkcie 1 sentencji wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P. T. K. z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Polskie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "P[...]", "strona skarżąca"), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, jest bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ") polegająca na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] lipca 2015 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, powołując art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r, poz. 782 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", P[...] zwróciło się do KGP o udostępnienie kopii zanonimizowanych decyzji administracyjnych Komendanta Głównego Policji działającego jako organ drugiej instancji wydanych wskutek rozpatrzenia odwołania od decyzji relewantnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń.

W przypadku uznania, że tak sformułowany wniosek wymaga przetworzenia informacji, P[...] zwróciło się o przesłanie kopii zanonimizowanych decyzji administracyjnych KGP, działającego jako organ drugiej instancji, wydanych na podstawie jakiegokolwiek przepisu ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.).

P[...] zaznaczyło, że w obu ww. przypadkach chodzi o decyzje wydane w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2015 r. i wniosło o przesłanie ww. informacji na podany adres e-mail.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. [...] Komenda Główna Policji poinformowała P[...], że żądane dokumenty nie mogą zostać udostępnione w terminie 14 dni od złożenia wniosku z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowych czynności umożliwiających ich przekazanie. W związku z powyższym realizacja wniosku nastąpi do dnia [...] września 2015 r.

W dniu [...] września 2015 r. organ przesłał skany żądanych decyzji w formie zanonimizowanej na adres e-mail wskazany przez P[...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. P[...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KGP poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem wniosku wnosząc o:

1) zobowiązanie KGP do udostępnienia informacji publicznej w terminie siedmiu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie,

2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych,

3) dopuszczenie i przeprowadzenie w niniejszym postępowaniu wszystkich dowodów wymienionych w skardze, a w szczególności dowodu z dokumentów, tj. przekazanych P[...] w dniu [...] września 2015 r. skanów decyzji administracyjnych wydanych przez organ w okresie wskazanym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2015 r. na okoliczność, iż udostępniona informacja publiczna jest informacją niepełną.

W motywach skargi P[...] wskazało, iż KGP dokonał anonimizacji decyzji w sposób wadliwy, pozbawiając je elementów konstytutywnych, usuwając m.in. odwołania do decyzji organów pierwszej instancji oraz wiele istotnych informacji zawartych w uzasadnieniach decyzji, jak np. odwołania do wyroków sądów powszechnych i administracyjnych poprzez anonimizację sygnatur wyroków i dat ich wydania. Tak daleki zakres anonimizacji uczynił przekazane dokumenty bezużytecznymi z perspektywy prowadzonych przez P[...] prac analitycznych, których celem jest publikacja raportu na temat praktyki administracyjnej organów Policji w sprawach z zakresu dostępu do broni palnej. Wadliwa, zbyt daleko idąca anonimizacja przekazanych dokumentów skutecznie uniemożliwiła ich powołanie w publikacji o charakterze naukowym.

P[...] podkreśliło, iż wnioskowało o udostępnienie pełnej treści ww. decyzji wydanych przez KGP - po usunięciu z nich danych stron postępowania. Na podstawie przekazanych P[...] skanów decyzji nie sposób stwierdzić: (a) kto, w jakiej dacie wydał daną decyzję, (b) jaka jest sygnatura danej decyzji, (c) jakie jest pełne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji, w szczególności gdy w treści uzasadnienia organ powołuje się na wyrok sądu administracyjnego lub powszechnego, którego sygnaturę i datę wydania usunął z treści decyzji, (d) jaka jest sygnatura i data wydania decyzji organu pierwszej instancji oraz jaki organ ją wydał, co skutecznie uniemożliwia pełną rekonstrukcję praktyki administracyjnej organów Policji obu instancji w danej sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych P[...] wskazało, iż w pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może sugerować, że mamy do czynienia z odmową dostępu do informacji publicznej, bowiem dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Racjonalne jest przyjęcie, że zasłonięcie określonych danych składających się na treść dokumentu można uznać za uzasadnioną anonimizację, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy anonimizacja dokumentu nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek. Nadto P[...] zaznaczyło, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a nie ze względu na określony przez organ katalog przesłanek, które nie znajdują odzwierciedlenia w u.d.i.p.

Dalej P[...] powołało przykładowe osnowy decyzji, skopiowane z dokumentów przekazanych w dniu [...] września 2015 r., dla zobrazowania dokonanej anonimizacji. Ich lektura, zdaniem P[...], pozwala na sformułowanie wniosku, że przekazana przez organ informacja publiczna jest niepełna.

Konkludując P[...] stwierdziło, iż organ przekazując skany decyzji administracyjnych, w których zanonimizowano elementy konstytutywne, w tym datę wydania decyzji pierwszej i drugiej instancji oraz istotne elementy uzasadnienia prawnego decyzji, wykroczył poza zakres niezbędnej anonimizacji i uniemożliwił zapoznanie się z pełną treścią ww. decyzji. Organ pozostaje zatem w bezczynności w odniesieniu do wszystkich decyzji objętych wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż udostępnienie P[...] zanonimizowanych decyzji administracyjnych nie oznacza, że organ pozostaje w bezczynności.

Powołując art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ stwierdził, iż dane osób prywatnych zawarte w decyzjach administracyjnych podlegają ochronie, o której mowa w ww. przepisie. Ochrona taka nie obejmuje danych osób pełniących funkcje publiczne. Osoby prywatne, wobec których wydano decyzje administracyjne nie stają się przez to osobami pełniącymi funkcje publiczne, choć sama treść decyzji jako dokumentu urzędowego stanowi informację publiczną.

Dalej KGP powołał art. 2, art. 7 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883 ze zm.) wskazując, iż określa ona zasady postępowania przy m.in. udostępnianiu danych osobowych. Wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 u.o.d.o. dane osobowe stanowią informację dotyczącą zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Informacja ta ma charakter informacji publicznej o ile jest informacją o osobach sprawujących funkcje w podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., tj. w podmiotach wykonujących zadania publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.).

Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych KGP wskazał również, że prawo do prywatności jest wartością chronioną konstytucyjnie, a zatem przyjąć należy, że w odniesieniu do osoby fizycznej udostępnienie danych osobowych powinno się ograniczyć tylko do tego co z mocy ustawy będzie uznane za jawne. Ponadto, jeżeli celem dostępu do informacji publicznej jest przejrzystość działalności organów władzy publicznej, przy jednoczesnym zachowaniu prawa do prywatności osób fizycznych (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), to cel informacyjny jest spełniony także wówczas gdy informacja publiczna pomija dane osobowe skarżącego.

Wobec powyższego, zdaniem KGP, udostępnienie skanów decyzji administracyjnych z pominięciem danych osobowych osób prywatnych wskazanych w tych decyzjach (oraz danych przedsiębiorców) nastąpiło zgodnie z ww. przepisami prawa i było dopuszczalne. Zatem zarzut P[...], że organ pozostaje w bezczynności jest całkowicie chybiony i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na marginesie organ zauważył, że samo P[...] we wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. wnosiło o dokonanie annominacji danych osób prywatnych. Można zatem przyjąć, iż P[...] miało świadomość, że pewne dane podlegają ochronie i nie mogą być udostępnione.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2020 r. P[...] podniosło, iż KGP zobowiązany był do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego w sposób pełny, z wyłączeniem danych, które umożliwiłyby identyfikację osoby fizycznej będącej adresatem decyzji administracyjnej. Organ nie był zatem upoważniony do usunięcia z udostępnianej treści decyzji jakichkolwiek informacji, o ile ich usunięcie nie wynikało z materializacji przesłanek określonych w art. 5 u.d.i.p. W niniejszej sprawie takimi informacjami były jedynie informacje dotyczące osoby fizycznej pozwalające na jej identyfikację. Nie były natomiast takimi informacjami: 1) data wydania decyzji organu drugiej instancji; 2) sygnatura decyzji organu drugiej instancji, 3) oznaczenie organu pierwszej instancji; 4) data wydania decyzji organu pierwszej instancji; 5) data i sygnatura wyroku sądu administracyjnego powołana w uzasadnieniu decyzji; 6) data i sygnatura wyroku sądu powszechnego powołana w uzasadnieniu decyzji. Organ usunął zatem z treści wszystkich decyzji sześć kategorii informacji, które powinny zostać udostępnione stronie skarżącej.

Dalej P[...] wskazało, iż w sytuacji, gdy pismo będące odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest fragmentarycznym, niepełnym odniesieniem się do żądanych przez wnioskodawcę informacji i tym samym nie wyczerpuje zakresu żądania wniosku, to należy przyjąć, że mamy do czynienia z bezczynnością adresata wniosku w części w jakiej zakres udzielonej informacji publicznej nie pokrywa się z zakresem żądania. Na równi bowiem z niepodjęciem przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego lub też wręcz nieadekwatnej do treści wniosku.

Końcowo P[...] zwróciło uwagę na spójną i poprawną - jego zdaniem - praktykę organów Policji stopnia wojewódzkiego w zakresie anonimizacji decyzji administracyjnych przedstawiając kopie przykładowych decyzji poddanych anonimizacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Odnośnie zakresu podmiotowego wskazać należy, że Komendant Główny Policji jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zakres przedmiotowy ustawy określa pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ.: CBOSA).

W świetle powyższego informacja objęta wnioskiem P[...] z dnia [...] lipca 2015r. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. Zgodnie z ww. przepisem udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych - treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

Jak wynika z akt sprawy KGP w dniu [...] września 2015 r. udostępnił stronie skarżącej objęte wnioskiem decyzje administracyjne w formie zanonimizowanej. Przy czym anonimizacją zostały objęte nie tylko dane osobowe stron postępowania ale również inne elementy decyzji administracyjnych. Skarżący w niniejszym postępowaniu kwestionuje dokonaną przez organ anonimizację, lecz nie w zakresie danych osobowych adresatów decyzji - czego zdaje się nie zauważać organ w odpowiedzi na skargę, lecz w zakresie następujących elementów: dat i numerów decyzji organu administracji drugiej instancji, który wydał wnioskowane decyzje; dat i numerów decyzji organów administracji pierwszej instancji; oznaczeń organów administracji pierwszej instancji; dat i sygnatur wyroków sądów administracyjnych powołanych w uzasadnieniach decyzji; dat i sygnatur wyroków sądów powszechnych powołanych w uzasadnieniach decyzji.

Powyższe elementy stanowią niewątpliwie treść wnioskowanych decyzji administracyjnych, przy czym strona skarżąca zarzuca organowi bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. wskazując, iż udostępnienie wnioskowanych decyzji z pominięciem ww. istotnych danych uniemożliwiło jej zapoznanie się z pełną treścią ww. decyzji, co jest niezbędne dla realizacji celów publikacyjnych o charakterze naukowym.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że zgodnie z u.d.i.p. adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej może: (1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej udostępnienia określone w art. 5 u.d.i.p.; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); (2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); (3) odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; (5) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że organ winien podjąć ww. działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez anonimizację danych wrażliwych. Anonimizacja nie może jednak prowadzić do sytuacji, w której dokument staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Racjonalne jest przyjęcie, że anonimizacja określonych danych składających się na treść dokumentu jest uzasadniona, gdy czynność ta nie wykracza poza ograniczenia wynikające z u.d.i.p. i jednocześnie nie pozbawia dokumentu waloru informacyjnego jaki wynika ze złożonego wniosku.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12 (publ. CBOSA) w przypadku anonimizacji danych wrażliwych nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie Sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych.

Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 16 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2531/17 (publ. j.w.) wskazując, iż udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych danych. Przedstawienie informacji innej niż ta, na której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Strona skarżąca podkreślała, iż zakres dokonanej przez organ anonimizacji w zakresie powyżej wskazanych elementów decyzji uczynił udostępnione dokumenty bezużytecznymi z perspektywy prowadzonych przez P[...] prac analitycznych, których celem jest rekonstrukcja praktyki administracyjnej organów Policji w sprawach z zakresu dostępu do broni palnej. Wskazywała, iż "Wadliwa, zbyt daleko idąca anonimizacja przekazanych dokumentów skutecznie uniemożliwiła ich powołanie w publikacji o charakterze naukowym".

Skoro zatem skarżąca z ww. względów wnosiła o udostępnienie pełnej treści decyzji, z wyjątkiem danych stron postępowania administracyjnego, to udostępnienie przez organ dokumentów bez wymienionych powyżej elementów należy ocenić jako równoznaczne z odmową udostępnienia informacji publicznej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna natomiast znaleźć odzwierciedlenie w stosownej decyzji, wydanej w trybie art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 1 - 2a u.d.i.p. Tylko bowiem wydanie decyzji odmownej pozwoliłoby stronie i ewentualnie sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego rozstrzygnięcia, na poznanie motywów jakimi kierował się organ, odmawiając ujawnienia pewnych treści decyzji. Skoro więc organ nie udostępnił wnioskowanej informacji w ww. zakresie, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, to należało uznać, że popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznych w zakresie wymienionych wyżej danych - wskazanych w punkcie 1 sentencji wyroku.

Stwierdzając po stronie organu stan bezczynności w ww. zakresie, Sąd nie uznał aby bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA).

W niniejszej sprawie bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku w ww. zakresie nie wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Błędna interpretacja przepisów prawa nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz 1a p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w stawce minimalnej (480 złotych) Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w punkcie 3 sentencji wyroku.