Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 259/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 2 i 3, art. 103
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 42
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 182
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi C.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., znak: [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego C.U. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. poz. 1005 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), Starosta Powiatowy odmówił C.U. zwrotu prawa jazdy kategorii C, C+E.

W uzasadnieniu organ wskazał, że C.U. nabył uprawnienia kategorii A, B, B+E, C, C+E potwierdzone prawem jazdy nr [...], wydanym w dniu [...] sierpnia 2011 r. na druku nr [...] przez Starostę, ważnym bezterminowo. Podał, że wyrokiem z dnia [...] października 2013 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy uznał C.U. za winnego kierowania w dniu [...] września 2013 r. po drodze publicznej nr [...] samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], będąc w stanie nietrzeźwości. W punkcie IV wskazanego wyroku sąd orzekł wobec strony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii A, B, B+E, na okres dwóch lat, licząc od dnia [...] września 2013 r. Orzeczenie sądu jest prawomocne i wykonalne z dniem [...] października 2013 r.

Następnie organ I instancji podał, że w dniu 29 listopada 2013 r. C.U. złożył wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii C, C+E. Powołując się na art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, biorąc pod uwagę ustalone w sprawie okoliczności, Starosta uznał za zasadne odmówić zwrotu wnioskodawcy prawa jazdy kategorii C oraz C+E, gdyz orzeczenie takie naruszałoby wskazany przepis.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył C.U., w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez dokonanie zwrotu żądanego i posiadanego prawa jazdy w zakresie nie objętym zakazem wynikającym z wyroku Sądu Rejonowego. Uznał stanowisko Starosty za oczywiście błędne, bowiem podstawa prawna powołana przez organ odnosi się do innych okoliczności faktycznych niż objęte wnioskiem.

Zdaniem skarżącego, przywołany przepis ustawy dotyczy wydania prawa jazdy i warunków, które podjęciu takiej decyzji sprzeciwiają się, a nie zwrotu posiadanego nadal uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej kategorii.

Ponadto podniósł, że w jego sytuacji nie doszło do cofnięcia, w następstwie orzeczonego zakazu, uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii C i C+E. Zatrzymanie prawa jazdy w tym zakresie miało charakter tylko czasowy – do chwili wydania przez sąd prawomocnego wyroku. Wyrok ten nie obejmował w zakresie orzeczonego środka karnego uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii C i C+E, co oznacza, że faktycznie cały czas uprawnienia te posiada. Zdaniem skarżącego oznacza to, że nie musi starać się o wydanie na nowo tych uprawnień, a jedynie domaga się ich zwrotu w zakresie w jakim nie objął go środek karny orzeczony w wyroku.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium przytoczyło treść art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami i podniosło, że zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony wyrokiem sądu karnego jest nie tylko pozbawieniem prawa do prowadzenia pojazdów, ale równocześnie oznacza zakaz wydawania takich uprawnień. Organ wskazał, że zakaz może dotyczyć wszystkich rodzajów pojazdów lub może być ograniczony tylko do pojazdów mechanicznych.

Kolegium wskazało, że nie ulega wątpliwości, iż wyrokiem z dnia 22 października 2013 r. Sąd Rejonowy Wydział Karny cofnął C.U. uprawnienia w określonym zakresie. Niemniej – zdaniem organu odwoławczego - ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy, że prawo jazdy jako dokument nie może być wydane osobie ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii C i C+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, B+E – co ma miejsce w niniejszej sprawie.

W ocenie organu odwoławczego, fakt, że skarżący przed wyrokiem karnym posiadał uprawnienia, jak to wynikało z jego prawa jazdy, obejmujące kat. A, B, B+E, C i C+E, zaś sąd prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2013 r. odebrał je jedynie częściowo tzn. zakazał prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. A, B, B+E nie oznacza, że w trakcie obowiązywania tego zakazu, skarżący może prowadzić pojazdy mechaniczne kat. C i C+E, bowiem jest to zabronione zakazem wprowadzonym przez ustawodawcę. Kolegium stwierdziło , iż sąd karny nie musiał zatem orzekać co do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. C i C+E, ponieważ zakaz ten wynika bezpośrednio z ustawy.

Skargę na decyzję SKO złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. C.U., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W motywach skargi skarżący przywołał te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji dodatkowo wskazując, że uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii C i C+E posiada nadal, a tym samym nie musi ubiegać się o wydanie ich na nowo, a jedynie domaga się ich zwrotu. W jego ocenie ustawodawca rozróżnia pojęcia "wydanie" i "zwrot prawa jazdy" nie traktując ich zamiennie, czym innym jest bowiem wydanie (nowego, ponownego) prawa jazdy, a czym innym jego zwrot, który odnosi się do sytuacji zwrotu dokumentu potwierdzającego posiadane bez przerwy i nadal uprawnienia do prowadzenia pojazdów określonej kategorii.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. C.U. ustosunkował się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę podnosząc, że argumentacja w niej przedstawiona jest dosłownie powtórzeniem stanowiska prezentowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zakwestionowanej przez niego decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Jednocześnie stwierdził, że argumentacja ta nie odnosi się w jakimkolwiek stopniu do aktualnych poglądów i stanowiska zaprezentowanego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I KZP 29/13. Skarżący wskazał, że stan faktyczny sprawy, na tle którego Sąd Najwyższy wydał rzeczone postanowienie jest tożsamy, co do problemu w nim występującego, ze stanem faktycznym jego sprawy.

Na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. skarżący potwierdził fakt wydania przez Starostę Powiatowego decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...], orzekającej o cofnięciu mu uprawnień kategorii A,B,B+E, na okres dwóch lat od [...] września 2013 do [...] września 2015 r., na podstawie orzeczonej w dniu [...] października 2013 r. przez Sąd Rejonowy kary zakazu prowadzenia pojazdów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego pozostawała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] grudnia 2013r. o odmowie zwrotu C.U. prawa jazdy kategorii C oraz C+E.

Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., nr 30, poz. 151 ze zm.) – powoływanej dalej jako "ustawa", zgodnie z którymi przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 stanowiący, że prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu, stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii:

- AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B,

- B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

Przepisy ustawy o kierujących pojazdami weszły w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., zastępując - uchylone tą ustawą- stosowne przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami nie zawierają przepisów przejściowych, które odnosiłyby się do sytuacji osób, które nabyły uprawnienia do kierowania pojazdami określonych kategorii pod rządami poprzednich regulacji prawnych, a okres, na jaki został orzeczony środek karny, rozpoczął bieg pod rządami ustawy o kierujących pojazdami. Wobec braku przepisów przejściowych przyjąć trzeba, że do sytuacji takich osób zastosowanie mają nowe regulacje.

Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że powyższe przepisy znajdują również zastosowanie do osób posiadających uprzednio uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii w nich wymienionych, a które nie zostały bezpośrednio wymienione w wyroku sądowym orzekającym o środku karnym określonym w art. 42 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r., nr 88, poz. 553 ze zm.), które wnoszą o wydanie dokumentu potwierdzającego ich posiadanie.

Jako dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazać należy pogląd ( vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Bd 1187/13; wyrok WSA w Opolu z dnia 7 listopada 2013r., sygn. akt II SA/Op 388/13; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 czerwca 2013r., sygn. akt II SA/Ol 337/13; wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Łd 1267/13, treść orzeczeń dostępna w bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie internetowej baza orzeczeń nsa.gov.pl), który Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela, że powołane przepisy mają zastosowania wyłącznie do tych osób, które po raz pierwszy ubiegają się o wydanie prawa jazdy, a nie do osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami, które nabyły jeszcze przed orzeczeniem sądu karnego. Co prawda w art. 12 ustawy ustawodawca nie wskazał wprost podmiotów, których on dotyczy, jednakże za stanowiskiem, iż znajduje zastosowanie wyłącznie do osób, które po raz pierwszy ubiegają się o wydanie prawa jazdy, przemawia brzmienie art. 103 ust. 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jednakże stosownie do art. 103 ust. 4 ustawy, przepisu tego nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 ( tj. gdy podstawą cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami było ponowne przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz popełnienie w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). W tych przypadkach, zgodnie z art. 104 ustawy, osoba, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, może uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami po ponownym spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobom po raz pierwszy ubiegającym się o uprawnienie do kierowania pojazdem. Skoro z art. 104 a contrario wynika, że wymogi określone dla osób po raz pierwszy ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami nie mają zastosowania do osób, którym uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte w związku z orzeczeniem zakazu ich prowadzenia przez sąd karny, to tym bardziej nie mają zastosowania do tych osób - w zakresie uprawnień, które nie zostały im cofnięte. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I KZP 29/13, Lex nr 1430460 ) Sąd Najwyższy wskazał, mając na uwadze, że ustawa o kierujących pojazdami rozróżnia osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowania pojazdami od osób, które takie uprawnienie posiadają, to – odpowiadając na pytanie, o jakiej grupie podmiotów mowa jest w art. 12 ust. 2 ustawy, który posługuje się w tej materii wyrażeniem "osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy - należy przyjąć, że przepis dotyczy osób, które dopiero ubiegają się o wydanie prawa jazdy,. Nie ma on natomiast zastosowania do osób, które posiadają określone uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Takie rozumienie przepisu jest na poziomie systemowym zgodne z normą wyprowadzoną z art. 42 k.k., w sytuacji w której sąd pozbawił sprawcę uprawnień tylko do kierowania niektórymi kategoriami pojazdów. Odmienna interpretacja prowadziłaby do niedopuszczalnego wniosku, że środek karny może być istotnie modyfikowany przez art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. W istocie więc orzeczenie sądu stawałoby się iluzoryczne, gdyż surowsza dolegliwość byłaby tu niejako automatycznie wprowadzana przez ustawodawcę. Nie do przyjęcia jest rozumowanie, że dolegliwość owych skutków (wyznaczona w ustawie) będzie przekraczać dolegliwość odpowiadającego im środka karnego zawartego w rozstrzygnięciu sądu. Oznaczałoby to bowiem, że ustawodawca wkroczył nieproporcjonalnie daleko w zakres kognicji sądu, co budziłoby wątpliwości dotyczące zgodności rozważanych regulacji z Konstytucją. Zatem w konsekwencji wyrażanie "osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy" w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami odnosi się do podmiotu, który ubiega się o wydanie prawa jazdy potwierdzającego istnienie uprawnień, których nie posiadał w chwili prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie karne. W tym znaczeniu przepis ten przewiduje negatywne skutki skazania, ale nie ingerujące w zakres orzeczenia sądu i nie naruszające proporcji między sankcją orzeczoną przez sąd, a jej dalszymi konsenkwencjami przewidzianymi ex lege przez ustawodawcę.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że C.U. nabył uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A, B, BE, C oraz CE, co zostało potwierdzone wydanym dnia [...] sierpnia 2011 r. dokumentem prawa jazdy. Bezsporne jest również, że wyrokiem z dnia [...] października 2013r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy Wydział Karny uznał C.U. za winnego popełnienia czynu polegającego na kierowaniu samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości. W pkt IV wyroku sąd, na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, dla których wymagane jest posiadanie uprawnień kategorii "A", "B", BE" na okres 2 lat. Zgodnie z pkt V wyroku na poczet orzeczonego zakazu sąd zaliczył skarżącemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] września 2013 r.

Na mocy art. 42 § 2 kk kompetencja do określenia zakresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych – wszelkich albo pojazdów określonego rodzaju – należy wyłącznie do sądu karnego. Sąd, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy, decyduje o zakresie zakazu prowadzenia pojazdów. Orzekając o zakazie prowadzenia pojazdów określonego rodzaju sąd dokonuje konkretyzacji zakazu w sposób pozytywny (to jest przez wymienienie rodzajów pojazdów objętych zakazem) lub negatywny (to jest przez wyłączenie spod orzeczonego zakazu pojazdów danego rodzaju). Oznacza to, że w zakresie nieobjętym wyrokiem karnym skazany zachowuje swoje prawo do kierowania pojazdami. Tak więc to sąd karny, a nie organ administracji publicznej orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów w określonym zakresie i tylko w tym zakresie organ jest zobligowany do cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia (art. 182 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny wykonawczy – Dz. U. z 1997r., nr 90, poz. 557 ze zm. – dalej jako kkw). Organ, pozostając jedynie wykonawcą wyroku sądowego, nie może rozszerzać zakazu orzeczonego przez sąd karny na uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie większym, niż to orzeczono w wyroku karnym. Wykroczenie poza granice wyroku jest niedopuszczalne. Wobec tego należy uznać, że odmowa zwrotu (wydania) prawa jazdy uprawniającego do kierowania pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie uprawnień innych niż objęte wyrokiem karnym jest niezasadna.

Zgodnie z art. 182 § 1 i 2 kkw w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z przepisem tym koreluje art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

W toku postępowania sądowadministracyjnego bezspornym okazało się, iż wywiązując się z obowiązku nałożonego przytoczonymi przepisami, Starosta Powiatowy wydał dnia [...] stycznia 2014 r. decyzję nr [...], którą cofnął C.U. uprawnienia kategorii A, B oraz B+E na okres dwóch lat od dnia [...] września 2013r. do dnia [...] września 2015r.

Wskazane rozstrzygnięcie Starosty o cofnięciu uprawnień tych kategorii, odnośnie do których wypowiedział się sąd karny w wyroku z [...] października 2013 r. stanowi wykonanie przez organ właściwy wyroku sądu karnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2013r. C.U. zwrócił się do Starosty Powiatowego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kat. "C" i "C+E", czyli o zwrot dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, których nie został pozbawiony wskutek wyroku sądu karnego. Rozpoznając wniosek negatywnie organy obu instancji rozszerzyły zakres zakazu ujętego w wyroku, czym wkroczyły w kompetencje sądu powszechnego. W ocenie Sądu, organy nie miały uprawnień do tego, aby badać czy skarżący spełniał przesłanki określone w przepisach ustawy do wydania mu prawa jazdy w zakresie uprawnień kat. C i CE, skoro uprawnienia te nabył i nie został ich pozbawiony stosownym orzeczeniem. Wobec powyższego C.U. powinien zostać zwrócony dokument prawa jazdy uprawniający go do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. C i CE.

Należy zatem stwierdzić, że organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie dokonały rozszerzającej wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy i poprzez odmowę zwrotu prawa jazdy pozbawiły skarżącego uprawnienia do prowadzenia pojazdów, nie objętych zakazem orzeczonym przez sąd powszechny. Zmodyfikowały zakres orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów, czym w konsekwencji wkroczyły w uprawnienia sądu karnego.

Istotnym w sprawie pozostaje, że skarżący ubiegał się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy nie zaś o wydanie nowego prawa jazdy (wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami), co wynika jednoznacznie z treści złożonego wniosku. Skoro zatem wniosek był wnioskiem o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, to należy uznać, że przy jego rozpoznawaniu nie mógł mieć zastosowania art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy dotyczący wydania uprawnień, ani § 9 rozporządzenia w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, który określa jakie czynności weryfikacyjne po zarejestrowaniu w systemie teleinformatycznym wniosku o wydanie prawa jazdy lub pozwolenia należy wykonać (ust. 1), a w ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku negatywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w ust. 1 należy odmówić wydania prawa jazdy.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając, że naruszają one prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżony akt nie podlega wykonaniu już od dnia wyroku na czas do jego uprawomocnienia się. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.