Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3989/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Gurba po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pan Z.L. (zwany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty dochodów i uniemożliwienia zaspokojenia elementarnych potrzeb egzystencjonalnych. Skarżący wskazał, że nie posiada środków finansowych na uregulowanie zobowiązań wynikających z ww. decyzji. Ze względu na orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej musiał zrezygnować z pełnionych funkcji. Skarżący wskazał również na fakt prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego.

We wniosku podano, że Skarżący nie posiada żadnego wartościowego majątku ani oszczędności. Posiada przychody z tytułu emerytury w wysokości 2.637,34 zł netto oraz ze stosunku pracy w wysokości 3.183,85 zł netto. Łączne miesięczne koszty utrzymania Skarżącego (bez kosztów wyżywienia) wynoszą ok. 1.088 zł. Na stałe miesięczne koszty jego utrzymania składają się następujące opłaty: energia elektryczna, gaz, woda i kanalizacja, ochrona domu, opłaty telewizyjne, osiedlowe, telefoniczne, za Internet, wywóz nieczystości i podatki gminne. Dodatkowo Skarżący spłaca miesięczne raty kredytów w łącznej wysokości 4.368,00 zł. Z uwagi na powyższe Wnioskodawca ponosi comiesięczną stratę w wysokości ok. 2065 zł, która to pokrywana jest z przychodów jego żony.

Zdaniem Skarżącego comiesięczna egzekucja kwoty 2.450 zł tytułem zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie interesu publicznego, ponieważ kwoty już egzekwowane przez organ egzekucyjny nie zmniejszają kwoty zaległości. Skarżący wskazał, że nie jest w stanie jednorazowo uregulować zaległości podatkowej, co spowoduje wszczęcie kolejnego postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji Skarżący będzie musiał ubiegać się o środki pomocy państwowej dla siebie i rodziny. W dłuższej perspektywie spowoduje to uszczuplenie państwowych środków budżetowych.

Do wniosku załączono decyzję ZUS o waloryzacji emerytury i zaświadczenie o zarobkach Skarżącego, kserokopie rachunków, kserokopie przelewów, harmonogram spłaty kredytu oraz sporządzony przez Skarżącego wykaz przychodów i wydatków domowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Przyznanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania Sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05).

Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ okoliczności przedstawione we wniosku nie uzasadniają twierdzenia o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu egzekucja należności fiskalnych nie doprowadzi do zagrożenia egzystencjalnego Skarżącego. Posiada on bowiem miesięczny przychód w łącznej wysokości ok. 5820 zł. Co prawda Skarżący wskazuje, że przychód ten nie wystarcza na pokrycie wszystkich miesięcznych wydatków, lecz deklaruje, że pozostała kwota finansowana jest z przychodów współmałżonki (której to kondycja finansowa nie jest możliwa do zweryfikowania przez Sąd z powodu braku stosownych informacji we wniosku). Powyższe nie wskazuje więc na to, aby byt Skarżącego i jego rodziny został zagrożony.

Argumentacja Skarżącego, która koncentruje się wokół "naruszenia interesu publicznego" przez wykonanie zaskarżonej decyzji również nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreśla, że regulowanie należności podatkowych zwykle polega na zmniejszaniu ilości środków pieniężnych pozostających w dyspozycji dłużnika, zatem kierując się taką przesłanką, ochrony tymczasowej przed płaceniem podatków można udzielić każdemu, na kim ciąży dług, co sparaliżowałoby politykę fiskalną państwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1045/14 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie było zatem podstaw do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.