Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 162/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. K.- [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga Anny K.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. o skierowaniu A. K.G. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy.

Do wniesienia skargi doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Wojewódzki Policji w R. wnioskiem z [...] czerwca 2015 r., nr [...] wystąpił do Starosty G. (dalej organ I instancji, Starosta) o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami (w zakresie kategorii B) przez A. K.-G. (dalej skarżąca). Przyczyną było przekroczenie przez kierującą 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 29 grudnia 2012 r. do 10 września 2013 r.

W sprawie zostało wszczęte postępowanie zawiadomieniem z 29 czerwca 2015 r. Następnie postanowieniem z [...] lipca 2015 r., w związku z oświadczeniem skarżącej co do potwierdzenia homologacji urządzeń pomiarowych, Starosta na podstawie art. 123 § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu udzielenia odpowiedzi przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R..

Pismem z 30 lipca 2015 r. Komenda Wojewódzka Policji w R. poinformowała skarżącą w zakresie złożonych przez nią zastrzeżeń w tym do sposobu punktowania, warunków prowadzenia ewidencji oraz trybu występowania z wnioskiem

o cofnięcie uprawnień. Postanowieniem z 7 sierpnia 2015 r., organ I instancji postanowił o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie skarżącej, dotyczącego wniosku

o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Rozpoznając odwołanie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w R., postanowieniem z [...] września 2015 r., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Starosty, o podjęciu zawieszonego postępowania.

Decyzją z [...] listopada 2015 r., nr [...], Starosta G. działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 20 czerwca 1997 r. – prawo

o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), skierował skarżącą na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy, wskazując w uzasadnieniu na przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zakwestionowała wydaną decyzję. Podniosła zarzuty niekonstytucyjności przepisu, w sytuacji gdyby urządzenia pomiarowe były niesprawne. Uważa, że ma konstytucyjne prawo wiedzieć czy urządzenia radarowe miały odpowiednie dokumenty homologacyjne i czy ich pomiary są wiarygodne, a tym samym czy powinna mieć naliczone punkty karne na podstawie ich pomiarów prędkości. Ponadto skarżąca opisała sytuacje przekroczenia szybkości, odniosła się do wyroków z dnia 11 kwietnia 2013 r. i 10 września 2013 r., uznając, że naruszają jej dobra osobiste i powinny być unieważnione. Wyjaśniła także swoją sytuację osobistą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium uznało, iż organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie,

a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. Decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że o treści rozstrzygnięcia przesądza jedynie spełnienie ustawowych przesłanek z wyłączeniem możliwości orzekania uznaniowego. Organ odwoławczy zaznaczył brak dopuszczalności badania przez Starostę prawidłowości naliczenia kierowcy punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, co należy do wyłącznej kompetencji Policji. Przypisywanie przez Policję punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną, podlegającą kontroli sądów. Organ odwoławczy jednocześnie wyjaśnił, w nawiązaniu do odwołania, że żądanie sprawdzenia sprawności urządzeń pomiarowych,

w postępowaniu prowadzonym przez Starostę na podstawie art. 11 ust. 1 jest bezcelowe, bowiem ewidencja pozostaje poza właściwością tego organu.

W przekonaniu Kolegium, dane zawarte we wniosku z 17 czerwca 2015 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji, o skierowanie skarżącej na kontrolny egzamin, tj. fakt przekroczenia limitu punktów karnych jest okolicznością obiektywną, wiążącą organ I instancji i nie podlegającą weryfikacji w ramach postępowania przed Starostą.

Kolegium odniosło się również do zarzutów odwołania, wskazując gdzie skarżąca może otrzymać informacje w sprawie dokumentów homologacyjnych.

W skardze skierowanej do Sądu na decyzję Kolegium, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie kosztów, ewentualnie o uchylenie decyzji Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, nieuwzględnienie jej zarzutu odnoszącego się do zaprzeczenia nałożenia na skarżącą punktów karnych oraz wykroczeń jakie są jej przypisywane,

2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez pominięcie przepisu wskazującego, iż organ obligatoryjnie winien zawiesić postępowanie, gdy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd" i nie zachodzi tu żadna swoboda decyzyjna organu,

3. art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, tj. zasady domniemania niewinności,

4. błąd w ustaleniach faktycznych.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości, lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

W świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz.1137 z późn. zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. nr 236, poz.1998 ze zm.), decyzja

w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że o treści rozstrzygnięcia przesądza jedynie spełnienie ustawowych przesłanek z wyłączeniem możliwości orzekania uznaniowego, w tym wartościującego naruszenia przepisów ruchu drogowego, czy - jak oczekuje skarżąca – oceniającego postępowanie organu uprawnionego do prowadzenia ewidencji punktów za naruszenie przepisów w ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo

o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Szczegóły w tym zakresie regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego powołane wyżej.

Konstrukcja normatywna zawartego w wymienionym przepisie zwrotu "sprawdzeniu kwalifikacji podlega" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym, a w konsekwencji pozbawiającym starostę uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, czy też prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Brak dopuszczalności badania przez starostę prawidłowości naliczenia kierowcy punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie pozwalała staroście na dociekanie okoliczności towarzyszących przypisywaniu naruszeń. Przypisywanie punktów karnych za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie z ewidencji należy bowiem do wyłącznej kompetencji Policji.

Na marginesie zauważyć należy, że także wyłącznie do Policji należy usuwanie punktów przyznanych w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę ani przez samorządowe kolegium odwoławcze.

Przypisywanie przez Policję punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną, podlegającą kontroli sądów administracyjnych

i w przypadku nie zgadzania się z wpisami w ewidencji możliwe jest domaganie się od organów Policji podjęcia działania - aktu lub czynności - mających na celu zmianę wpisów, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Natomiast domaganie się prostowania ewidencji w postępowaniu prowadzonym przez starostę, na podstawie art. 114 ust. 1, jest bezcelowe, bowiem ewidencja pozostaje poza właściwością tego organu (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 134/13, Lex nr 1549649).

W rozpatrywanej sprawie szczególną uwagę należy zwrócić na § 7 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, zgodnie z którym "Komendant wojewódzki Policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji, występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia".

Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do wypełnienia ustawowych przesłanek obligatoryjnego skierowania skarżącej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organ kontroli ruchu drogowego wystąpił bowiem w stosunku do skarżącej z wnioskiem o skierowanie na kontrolny egzamin na prawo jazdy z powodu przekroczenia w ciągu roku 24 punktów karnych za naruszenia zasad ruchu drogowego. Dane zawarte we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o skierowanie skarżącej na kontrolny egzamin tj. fakt przekroczenia limitu punktów karnych, były okolicznością obiektywną wiążącą starostę i niepodlegającą weryfikacji w ramach postępowania przed starostą. Skarżąca do daty orzekania przez organ o skierowaniu na badania nie podważyła ostateczności przypisania jej punktów karnych, których suma przekroczyła 24.

Nie jest w tej sprawie rolą Sądu dokonywanie oceny prawidłowości działań Wojewódzkiego Komendanta Policji w zakresie trybu postępowania. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącej w zakresie kategorii B prawa jazdy został sporządzony 17 czerwca 2015 r. jest on zgodny z brzmieniem § 7 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Starosta jest związany takim wnioskiem, zatem prawidłowo skierował skarżącą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kategorii B prawa jazdy.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie są zasadne zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a., gdyż jak zaznaczono powyżej Starosta nie posiada uprawnień do kontroli wniosku nadesłanego przez Wojewódzkiego Komendanta Policji. Również chybiony jest zarzut zarzucający organom błąd w ustaleniach faktycznych mający fundamentalne znaczenie. Jak zostało to wywiedzione wyżej i co jeszcze raz wypada podkreślić domaganie się prostowania ewidencji w postępowaniu prowadzonym przez starostę, na podstawie art. 114 ust. 1, jest bezcelowe, bowiem ewidencja pozostaje poza właściwością tego organu.

W świetle powyższych uwag dodać należy, że w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Złożone na rozprawie pismo wydane przez Straż Miejską w T. nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.