Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 495/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 5a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 9 ust. 1, art. 168, art. 169 lit. a, art. 170
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. [...] Oddział w Polsce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 2058/15 w sprawie ze skargi S. [...] Oddział w Polsce na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P.) z dnia 5 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług na rachunek bankowy podatnika wykazanego w deklaracji VAT-7 za listopad 2012 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. na rzecz S.[...] Oddział w Polsce kwotę 3.417 (słownie: trzy tysiące czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 2058/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę S. [...] (Sp. z o.o.) Oddział w Polsce (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. (dalej: organ lub organ odwoławczy) z 5 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2012 r.

1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi

Decyzją z 19 sierpnia 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P.(dalej: Naczelnik Urzędu Skarbowego lub organ pierwszej instancji) odmówił spółce zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2012 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc spółka wykazała podatek naliczony do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 180 dni. Do deklaracji dołączyła - na podstawie art. 87 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), dalej: ustawa o VAT, wniosek o dokonanie zwrotu podatku, w którym podała, że cały podatek naliczony ujęty w ww. deklaracji jest związany ze sprzedażą gospodarczą prowadzoną na terenie kraju lub poza terytorium kraju. Spółka jest oddziałem przedsiębiorcy zagranicznego – S. [...] z siedzibą w Holandii (dalej: S. [...] lub podmiot holenderski), świadczącego usługi związane z logistyką, polegające na zarządzaniu przewozami, bazą przewoźników oraz inne dodatkowe usługi logistyczne, w całości opodatkowane podatkiem od wartości dodanej w Holandii i udokumentowane fakturami wystawionymi przez podmiot holenderski. Natomiast spółka (jako oddział w Polsce) zajmuje się częścią tej działalności, polegającą na organizacji i kontroli poszczególnych transportów towarów w formie elektronicznej za pomocą systemów informatycznych należących do S. [...]. które są usytuowane w Holandii. Koszty ponoszone na jej utrzymanie w Polsce są desygnowane przez podmiot holenderski na podstawie comiesięcznych zestawień wszystkich wydatków sporządzanych przez biuro rachunkowe z podziałem na grupy, a wydatki na ich pokrycie są przekazywane na rachunek spółki i stąd są dokonywane płatności. Przedłożone przez spółkę faktury zakupu dotyczą nabycia towarów i usług związanych z jej bieżącym funkcjonowaniem (tj. usług księgowych, sprzątania, monitoringu, zużycia mediów, czynszu za dzierżawę nieruchomości).

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji organ odwoławczy, decyzją z 31 października 2013 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na naruszenie art. 193 § 8, art. 123 § 1 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), dalej: O.p.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 30 stycznia 2014 r., na podstawie art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 1 i ust. 5a ustawy o VAT, odmówił zwrotu podatku za listopad 2012 r. na rachunek bankowy spółki W uzasadnieniu wyjaśniono, że w listopadzie 2012 r. spółka nie dokonała w Polsce żadnej sprzedaży opodatkowanej, ani też zwolnionej od opodatkowania, a w rejestrze nabyć zaewidencjonowała jedynie faktury związane z wydatkami poniesionymi na bieżące funkcjonowanie jej jako oddziału. Organ pierwszej instancji podniósł, że spółka realizuje w Polsce wyłącznie zadania zlecone przez S. [...] i nie wykonuje żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W deklaracji VAT-7 za listopad 2012 r. nie wykazano żadnej sprzedaży i podatku należnego. Wobec tego spółka nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, co oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, niezbędne do skorzystania z prawa do zwrotu podatku naliczonego zawartego w otrzymanych przez spółkę fakturach zakupu, na podstawie art. 87 ust. 5a ustawy o VAT.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego organ odwoławczy, decyzją z 5 maja 2014 r., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

2. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że spółka nie jest podatnikiem VAT oraz art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że zwrot na rzecz spółki byłby możliwy wyłącznie w przypadku, gdyby w danym okresie rozliczeniowym wykazała ona również podatek należny z tytułu dokonania czynności opodatkowanych na terytorium Polski.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał przede wszystkim, że zmierzając do rozstrzygnięcia sprawy organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Konkluzja ta uzasadnia stwierdzenie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, nie znajduje podstaw zarzut skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia szeregu przepisów postępowania podatkowego. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 120 O.p., brak jest również podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 121 § 1, art. 122 O.p., ani też zasady przekonywania określonej w art. 124 O.p. Nie została również naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego, wynikająca z art. 127 O.p. Organ odwoławczy dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie oceny decyzji organu pierwszej instancji, dokonał wnikliwej analizy i oceny całego zebranego materiału dowodowego, w rezultacie uznając go za wystarczający dla ustalenia obiektywnego stanu faktycznego. Odmienna ocena tego stanu przez skarżącą nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Organy podatkowe obu instancji w decyzjach przytoczyły wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wyjaśniły jej podstawę prawną z przytoczeniem zastosowanych przepisów prawa.

W opinii Sądu, niezasadne były też zarzuty dotyczące naruszenia art. 86 ust. 8 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Skarżąca jest oddziałem przedsiębiorstwa zagranicznego z siedzibą w Holandii i dokonała rejestracji na potrzeby podatku od towarów i usług. W deklaracji VAT-7 za listopad 2012 r. nie wykazała sprzedaży opodatkowanej, natomiast wykazała podatek naliczony, dotyczący nabytych towarów i usług, stanowiący kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 180 dni. Jako oddział nie jest samodzielnym podatnikiem, nie może też samodzielnie wystawić żadnej faktury. Sąd wskazał przy tym na wynikające z przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), dalej: u.s.d.g., zasady funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego w Polsce. W świetle tych regulacji prawnych podmiot zagraniczny, prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest równoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną, nie posiada natomiast możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Dalej Sąd przywołał treść art. 15 ust. i 2 ustawy o VAT. Na podstawie tego przepisu, a także przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w ocenie Sądu, prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że skarżąca jako oddział podmiotu holenderskiego nie wykonuje samodzielnie działalności gospodarczej, tym samym nie spełnia definicji podatnika podatku od towarów i usług. W tym przypadku podatnikiem podatku od wartości dodanej pozostaje przedsiębiorca zagraniczny. Wobec powyższego do zakupów dokonywanych przez skarżącą nie stosuje się przepisów ustawy o VAT, nawet jeżeli zakupy te miały związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podmiot holenderski, wykonywaną wyłącznie poza granicami kraju. Skarżąca, jako polski oddział ww. przedsiębiorcy, nie może ubiegać się o zwrot podatku od towarów i usług z faktur zakupu, gdyż prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony dotyczy wyłącznie podatników VAT (art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 8 pkt 1, a także art. 87 ust. 5a ustawy o VAT). Ponieważ skarżąca wykonuje wyłącznie czynności na rzecz jednostki macierzystej, a nie na rzecz osoby trzeciej, nie powstaje z tego tytułu obowiązek podatkowy, a w konsekwencji podatek należny. Podatnikiem z tytułu dostaw towarów i usług jest S. [...], która rozlicza podatek od wartości dodanej na terytorium Holandii. Prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie spełnia przesłanek określonych w art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, uprawniających do zwrotu podatku naliczonego zawartego w otrzymanych przez nią fakturach zakupu na podstawie art. 87 ust. 5a tej ustawy. Za prawidłową Sąd uznał przy tym wykładnię ww. przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w kontekście przepisów unijnych regulujących analogiczne kwestie (art. 168 i art. 169 lit. a Dyrektywy 2006/112WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [Dz. Urz. UE z 2006 r. L 347/1, ze zm.], dalej: Dyrektywa 112). Reasumując, Sąd wskazał, że o ewentualny zwrot podatku, z zastosowaniem procedury do tego przewidzianej, może wystąpić S. [...].

4. Skarga kasacyjna

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez spółkę, a skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów w zakresie prawa materialnego, tj.

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że skarżąca nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług oraz

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego (w konsekwencji prawa do zwrotu) na podstawie tego przepisu.

Wskazując na powyższe, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych.

5. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy odnosi zamierzony skutek.

6.2. Należy podkreślić, że sprawy skarżącej spółki, dotyczące odmowy zwrotu podatku od towarów i usług na rachunek bankowy podatnika wykazanego w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2012 r. oraz za grudzień 2012 r. były już przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyrokach z dnia 29 listopada 2016 r., I FSK 485/15 (dotyczący grudnia 2012 r.) oraz z dnia 17 stycznia 2017 r., I FSK 1157/14 (w zakresie września 2012 r.) uwzględniono skargi kasacyjne skarżącej spółki. Zarzuty tych skarg kasacyjnych były identycznie sformułowane. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w wyżej wskazanych orzeczeniach.

6.3. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołanym przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, w większości przyjmowano, że aby odliczyć podatek naliczony wymieniony w art. 86 ust. 1 pkt 1 musi zaistnieć jednocześnie podatek należny z tytułu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 u.p.t.u. Wskazywano bowiem, że podatek od towarów i usług jest podatkiem terytorialnym, wobec tego jest on naliczany od transakcji, które mają miejsce, bądź traktowane są jako mające miejsce na ściśle określonym terytorium. Jeżeli podatnik na terytorium Polski dokonuje jedynie zakupów, a nie dokonuje czynności opodatkowanych wymienionych w art. 5 ust. 1 u.p.t.u., to traktowany jest jako konsument ponoszący ekonomiczny ciężar podatku, nawet jeżeli zakupy miały związek z działalnością gospodarczą, ale wykonywaną wyłącznie poza granicami kraju.

6.4. W związku jednak z wątpliwościami, czy wskazana wyżej wykładnia zgodna jest z regulacjami wspólnotowymi w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną podatnika na tle podobnej sprawy skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ( dalej TSUE ) pytanie prejudycjalne: " Czy art. 168 i art. 169 lit. a) dyrektywy 2006/112 nie stoją na przeszkodzie temu, aby w przypadku oddziału zarejestrowanego dla celów podatku VAT w jednym państwie członkowskim i wykonującego głównie czynności wewnątrzzakładowe na rzecz jednostki macierzystej z siedzibą w innym państwie członkowskim a sporadycznie także czynności opodatkowane w państwie rejestracji oddziału, podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego w państwie, w którym zarejestrowany jest oddział, mimo że podatek jest związany z czynnościami wykonywanymi przez jednostkę macierzystą w innym państwie członkowskim?"

6.5. Postanowieniem z 21 czerwca 2016 r. w sprawie C-393/15 Dyrektor Izby Skarbowej przeciwko ESET spol. s.r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce TSUE odpowiadając za przedstawione pytanie stwierdził, że art. 168 i art. 169 lit. a dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że oddział spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, który został zarejestrowany w danym państwie członkowskim na potrzeby zapłaty podatku od wartości dodanej i który dokonuje głównie niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem wewnętrznych transakcji na rzecz tej spółki, a także sporadycznie czynności opodatkowanych w państwie członkowskim jego rejestracji, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w tym ostatnim państwie, nałożonego na towary i usługi wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych czynności wspomnianej spółki dokonywanych w innym państwie członkowskim, w którym spółka ta ma swoją siedzibę.

6.6. W orzeczeniu tym TSUE przypomniał, że ustanowiony w dyrektywie 2006/112 system odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT należnego bądź zapłaconego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku VAT ma zapewnić całkowitą neutralność działalności gospodarczej w zakresie obciążeń podatkowych, bez względu na jej cel i rezultaty, pod warunkiem że ona sama podlega co do zasady opodatkowaniu podatkiem VAT. Zauważył, odwołując się przy tym do swoich wcześniejszych orzeczeń, że art. 169 lit. a) dyrektywy 2006/112 w związku z art. 170 lit. a) tejże dyrektywy stanowi, że każdy podatnik ma prawo do odliczenia lub zwrotu podatku VAT w stopniu, w jakim towary lub usługi, w odniesieniu do których podatek ten został naliczony, są wykorzystywane do transakcji związanych z działalnością określoną w art. 9 ust. 1 akapit drugi wspomnianej dyrektywy, dokonywanych poza terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek był należny lub został zapłacony, w odniesieniu do których to transakcji podatek VAT podlegałby odliczeniu, gdyby zostały one dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego.

W takich okolicznościach art. 169 lit. a) i art. 170 owej dyrektywy tworzą ramy prawne, na mocy których rozróżnienie między przypadkami dającymi prawo do odliczenia podatku VAT a tymi dającymi prawo do zwrotu tego podatku zależy wyłącznie od miejsca siedziby podatnika. Owe ramy prawne wprowadzające rozróżnienie jedynie w zależności od miejsca siedziby podatnika zakładają, że w odniesieniu do sposobu odzyskania podatku VAT istnieją wyłącznie dwie kategorie podatników; pierwsza kategoria, czyli podatnicy mający siedzibę w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające VAT, mający prawo do odliczenia podatku VAT, a druga kategoria, czyli podatnicy niemający siedziby w tym państwie członkowskim, mający prawo do zwrotu tego podatku. W tym względzie art. 1 ósmej dyrektywy, a następnie art. 3 dyrektywy 2008/9, do których odsyła art. 170 dyrektywy 2006/112, precyzują to pojęcie "podatnik[ów], którzy [...] nie mają siedziby w państwie członkowskim, w którym nabywają towary i usługi lub importują towary podlegające [podatkowi] VAT". W rozumieniu tych przepisów wskazane pojęcie zakłada, że podatnik nie dysponuje w odnośnym okresie żadnymi wskazanymi we wspomnianych art. 1 i 3 łącznikami. W pierwszej kolejności określona we wspomnianych przepisach przesłanka, jakiej podlega zwrot podatku VAT, a zgodnie z którą podatnik nie powinien był posiadać w tym okresie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim zwrotu, z którego to miejsca dokonywane są transakcje, wyklucza rzeczywiste dokonywanie transakcji podlegających opodatkowaniu w stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej tego podatnika w tym państwie. W drugiej kolejności zwrot podatku VAT jest uzależniony od przewidzianej w tych samych przepisach przesłanki, zgodnie z którą podczas wskazanego okresu podatnik nie powinien był dostarczać towarów ani świadczyć usług uważanych za dostarczane lub świadczone w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek o zwrot.. Z powyższego wynika, że zwrot podatku VAT zapłaconego w danym państwie członkowskim jest możliwy tylko wtedy, gdy w szczególności żadna podlegająca opodatkowaniu transakcja nie została dokonana w tym państwie w okresie, którego dotyczy wniosek o zwrot tego podatku (okresie zwrotu). Dalej TSUE w orzeczeniu tym stwierdził, że art. 168 dyrektywy 2006/112 przewiduje, że jeżeli towary i usługi są wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia określonych w tym przepisie kwot od kwoty podatku VAT, którą jest zobowiązany zapłacić. Z powyższego wynika, że przepis ten obejmuje sytuacje, w których państwo członkowskie opodatkowania stanowi państwo, w którym prowadzona jest opodatkowana działalność gospodarcza. Zauważył, że tym niemniej art. 169 lit. a) wspomnianej dyrektywy stanowi, że poza prawem do odliczenia, o którym mowa w art. 168 tej dyrektywy, podatnik ma prawo do odliczenia podatku VAT określonego w tym artykule, jeżeli towary i usługi są wykorzystywane do celów transakcji podatnika związanych z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi tejże dyrektywy, dokonywanych poza terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek jest należny lub został zapłacony, w odniesieniu do których to transakcji podatek VAT podlegałby odliczeniu, gdyby zostały one dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego. Wskazał na stanowisko Komisji, która w swoich uwagach na piśmie stwierdziła, że użycie wyrazu "poza" we wskazanym art. 169 lit. a) oznacza, że przepis ten przewiduje odliczenie podatku VAT w sytuacjach, które nie spełniają przesłanki terytorialności określonej w art. 168 dyrektywy 2006/112. Ponadto art. 9 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy, do którego odsyła ów art. 169 lit. a), definiuje pojęcie "działalności gospodarczej" w sposób szeroki, bez zawężania jego zakresu przez kryterium miejsca prowadzenia rozpatrywanej działalności gospodarczej. W rezultacie TSUE w orzeczeniu tym uznał, że zakres prawa do odliczenia, o którym mowa w art. 169 lit. a) wspomnianej dyrektywy, nie może podlegać ograniczeniu jedynie do sytuacji, w których podatek naliczony jest związany z transakcjami opodatkowanymi w państwie członkowskim, w którym podatnik występuje o odliczenie tego podatku VAT.

6.7. Stan faktyczny w sprawie objętej niniejsza skargą kasacyjną jest podobny do tego, w którym przedstawiono wskazane wyżej pytanie prejudycjalne. Organ nie kwestionował bowiem twierdzeń spółki, że w niektórych okresach rozliczeniowych strona wykazywała na terenie działalności oddziału podatek należny. Strona dokonywała więc, tak jak w sprawie rozpoznanej przez TSUE, sporadycznie na terenie kraju czynności opodatkowanych. Stanowisko zawarte w orzeczeniu TSUE ma zatem też odniesienie do okoliczności tej sprawy.

6.7. Wobec wydania przez TSUE wskazanego wyżej orzeczenia straciły więc na aktualności poglądy zaprezentowane w wyrokach, na których Sąd pierwszej instancji oparł swoje stanowisko oddalając skargę spółki.

6.8. Uwzględniając powyższe i uznając, że zarzut błędnej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego jest uzasadniony, a istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.

6.9. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i 4 w związku z art. 200 i art. 209 tej ustawy. W skład tych kosztów wchodzą: wpisy stosunkowe od skargi i skargi kasacyjnej, opłata kancelaryjna za wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia oraz wynagrodzenie pełnomocnika za obie instancje.