Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 397/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,  art. 190
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4,  art. 169 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1842
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Iwona Maciejuk, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok studiów stacjonarnych drugiego stopnia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Komisja Rekrutacyjna Instytutu [...] Wydziału [...] Uniwersytetu [...] (dalej również jako: "Komisja I instancji", "organ I instancji") rozstrzygnęła o nieprzyjęciu K. M. (dalej również jako: "skarżący") na I rok studiów stacjonarnych II stopnia na kierunku [...] (język wiodący angielski, drugi język niemiecki), o profilu kształcenia ogólnoakademickim w roku akademickim 2016/2017.

W uzasadnieniu decyzji podano, że w postępowaniu kwalifikacyjnym (w II turze rekrutacji) K. M. uzyskał 0 pkt, co nie pozwoliło przyjąć go na studia zgodnie z ustalonym limitem miejsc. Ostatnia osoba przyjęta na ww. kierunek studiów (w II turze) uzyskała 85 punktów.

Odwołanie od ww. decyzji złożył K. M., wnosząc o ponowne rozważenie możliwości przyjęcia go na studia i wskazując, że nie został wyczerpany limit miejsc, który wynosił 40, bowiem na ww. kierunek zostało przyjętych 39 osób.

Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu [...] (dalej również jako: "Komisja II instancji", "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 169 ust. 12, 14 i 15 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.), dalej również jako: "p.s.w.", art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej również jako: "k.p.a.", § 36 ust. 3 Statutu Uniwersytetu [...] przyjętego Uchwałą Nr 115 Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 21 czerwca 2006 r. w sprawie nadania Statutu Uniwersytetowi [...] (Monitor U[...] z dnia 7 lipca 2015 r., poz. 150 ze zm.), § 32 ust. 1 Uchwały Nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2016/2017 (Monitor U[...] poz. 114 ze zm.) oraz działu XI rozdział 3 pkt 3.2 załącznika nr 1 do Uchwały Nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. - decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Komisji I instancji z dnia [...] września 2016 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Komisja II instancji podniosła, że zgodnie z § 32 ust. 1 Uchwały Nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r., jednostki rekrutujące przyjmują kandydatów w kolejności ustalonej w postępowaniu kwalifikacyjnym, w ramach limitów miejsc.

Postępowanie kwalifikacyjne zostało przeprowadzone zgodnie ze wskazaną przez skarżącego w Internetowej Rejestracji Kandydatów ścieżką kwalifikacji, przewidzianą dla absolwentów innych kierunków niż [...] lub [...]. Kwalifikacja w ramach tej ścieżki odbywała się na podstawie punktów uzyskanych z egzaminu ustnego z języka angielskiego (języka wiodącego) oraz z egzaminu z języka niemieckiego (języka drugiego).

Zgodnie z zasadami rekrutacji ogłoszonymi w dziale XI, rozdział 3, pkt 3.2 załącznika nr 1 do Uchwały Nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego, warunkiem zdania egzaminu z języka wiodącego jest uzyskanie na tym egzaminie co najmniej 60 punktów (przy maksymalnej liczbie punktów możliwych do uzyskania wynoszącej 100). Natomiast warunkiem zdania egzaminu z języka drugiego jest uzyskanie na tym egzaminie co najmniej 50 punktów (przy maksymalnej liczbie punktów możliwych do uzyskania wynoszącej 100).

Komisja II instancji wskazała, że z protokołu egzaminacyjnego przekazanego przez Komisję Rekrutacyjną Instytutu [...] W[...] U[...] wynika, że z egzaminu ustnego z języka angielskiego (języka wiodącego) K. M. uzyskał 4 punkty na 100 możliwych do uzyskania i tym samym nie osiągnął progu 60 punktów, wymaganego do uznania tego egzaminu za zdany. W protokole podkreślone zostało, że zdający nie wykazał się w trakcie rozmowy wystarczającą znajomością języka angielskiego, nie rozumiał zadawanych pytań oraz udzielał odpowiedzi niezwiązanych z treścią otrzymanego zadania.

Z egzaminu ustnego z języka niemieckiego (języka drugiego) wymieniony uzyskał 30 punktów na 100 możliwych do uzyskania i tym samym nie osiągnął progu 50 punktów, wymaganego do uznania tego egzaminu za zdany.

W związku z niezdaniem obu egzaminów Komisja Rekrutacyjna przyznała K. M. w postępowaniu kwalifikacyjnym 0 punktów.

Odnosząc się do argumentu strony, dotyczącego niewypełnienia limitu miejsc na stacjonarnych studiach II stopnia na kierunku [...] (język wiodący angielski, drugi język niemiecki), organ odwoławczy podniósł, że fakt ten nie może - w świetle przywołanych wyżej przepisów - stanowić przesłanki do przyjęcia na studia. Nie jest bowiem możliwe przyjęcie na studia kandydata, który nie osiągnął wymaganego progu punktowego, określonego w zasadach kwalifikacji.

W dniu 29 grudnia 2016 r. K. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2016 r. zaskarżając ją w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Komisja Rekrutacyjna Instytutu [...] W[...] U[...] odmówiła przyjęcia go na studia, uzasadniając decyzję limitem miejsc ustalonym w Uchwale nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie określenia limitów przyjęć na studia (Monitor U[...] poz. 230). Jak wynika z listy osób przyjętych na studia, o której mowa w § 35 ust. 1 Uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego, przyjęto 39 osób. Tymczasem Uchwała nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2016 r. ustala limit 40 miejsc. Zatem 1 miejsce pozostało wolne. Według skarżącego, limit miejsc nie stanowi przeszkody w przyjęciu go na studia, skoro nie został wypełniony.

Skarżący nie zakwestionował uzyskania 34 punktów i tym samym nieosiągnięcia progu 60 punktów z języka angielskiego i 50 punktów z języka niemieckiego, wymaganych do uznania egzaminu ustnego za zdany zgodnie z zasadami ogłoszonymi w dziale XI, rozdziale 3, pkt 3.2 załącznika nr 1 do Uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego. Nie zgodził się natomiast ze stanowiskiem organu, że kwalifikacji dokonuje się na podstawie egzaminu ustnego oraz że brak jest możliwości przyjęcia na studia kandydata, który nie osiągnął wymaganego progu punktowego. W ocenie skarżącego, postępowanie kwalifikacyjne nie obejmuje egzaminu ustnego. Wskazał, że § 19 Uchwały nr [...] stanowi, iż postępowania kwalifikacyjne na uczelni mogą składać się z rozmowy kwalifikacyjnej i egzaminu ustnego albo tylko rozmowy kwalifikacyjnej albo tylko egzaminu ustnego. Dział XI, rozdział 3, pkt 3.2 załącznika nr 1 do Uchwały nr [...] przewiduje tylko rozmowę kwalifikacyjną dla absolwentów kierunków innych niż [...] lub [...], ponieważ punktacja z rozmowy kwalifikacyjnej jest końcowa. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Uchwały nr [...], do egzaminu ustnego mogą przystąpić tylko absolwenci [...] lub [...], którzy zrezygnują z konkursu dyplomów. Niezdanie egzaminu ustnego nie wyklucza tamtych kandydatów z zajmowania miejsca na liście rankingowej. Skarżący nie mógł przystąpić do egzaminu, ponieważ nie mógł zrezygnować z konkursu dyplomów ani brać w nim udziału. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Uchwały nr [...], punktacja z rozmowy kwalifikacyjnej stanowi o miejscu na liście rankingowej. Wynik rozmowy jest więc rankingowy. O zakwalifikowaniu na studia decyduje nie próg punktów, ale lista rankingowa. Warunki i tryb rekrutacji są określone tylko w Uchwale nr [...], skoro art. 169 ust. 14 p.s.w. wskazuje, że podstawą odwołania rekrutacyjnego może być jedynie naruszenie uchwały rekrutacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Uczelniana Komisja Rekrutacyjna U[...] wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2017r. sygn. akt II SA/Wa 161/17 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komisji Rekrutacyjnej Instytutu [...] W[...] U[...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z protokołem posiedzenia Komisji Rekrutacyjnej Instytutu [...] W[...] U[...] z dnia 20 września 2016 r., której celem było zatwierdzenie wyników uzyskanych przez kandydatów w postępowaniu kwalifikacyjnym oraz podjęcie decyzji o zakwalifikowaniu na studia wynika, że w skład Komisji, oprócz przewodniczącego, wchodzi jeszcze 5 osób (sekretarz komisji, 4 członków komisji). Natomiast decyzja tej Komisji z dnia [...] września 2016 r., odmawiająca przyjęcia skarżącego na I rok studiów drugiego stopnia, została podpisana wyłącznie przez przewodniczącego Komisji dr M. M. Tym samym, w ocenie Sądu, decyzja ta została wydana przez osobę nieumocowaną do jej wydania, a więc na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest nieważna - jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa, również dotknięta jest wadą nieważności. Ponadto jest ona obarczoną tą samą wadą co decyzja organu I instancji – została podpisana przez przewodniczącą Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z upoważnienia tej Komisji.

Od ww. wyroku WSA w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu [...] zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wskazując, że upoważnienie przewodniczącego do podpisywania w imieniu komisji decyzji w sprawach przyjęcia na studia wynika z § 9 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] na roku akademickim 2016/2017, a upoważnienie do uchwalenia tych przepisów wynika wprost z ustawy, tj. z art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2353/17 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że przepisy uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego są przepisami szczególnymi, o charakterze powszechnie obowiązującym. Przepisy te zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 169 ust. 2 p.s.w., zgodnie z którym, "senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów".

NSA zaznaczył, że w postępowaniu rekrutacyjnym przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio (art. 207 ust. 1 p.s.w.), co oznacza, że nie mają one zastosowania w kwestiach, które zostały uregulowane odmiennie w p.s.w. lub w przepisach postępowania wydanych przez właściwe organy szkoły wyższej na podstawie delegacji ustawowej. W konsekwencji uzasadnione jest stanowisko, że art. 107 § 1 k.p.a. ma pełne zastosowanie w postępowaniu rekrutacyjnym tylko wtedy, gdy przepisy regulujące zasady i tryb przyjmowania kandydatów na studia nie przewidują w tej kwestii odmiennych rozwiązań prawnych. Zatem, w niniejszej sprawie odstępstwo od zasady, że wynikający z art. 107 § 1 k.p.a. warunek opatrzenia podpisem osoby upoważnionej decyzji organu kolegialnego jest spełniony, jeżeli pod decyzją podpisy złożą wszyscy członkowie składu orzekającego, którzy uczestniczyli w wydaniu decyzji, znajdowało uzasadnienie prawne w regulacji szczególnej zawartej w § 9 ust. 2 i § 35 ust. 5 zd. 3 uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. Akt prawny niższego rzędu (uchwała senatu) przewidujący podpisywanie decyzji rekrutacyjnej przez przewodniczącego komisji rekrutacyjnej lub jego zastępcę nie narusza aktu wyższego rzędu przede wszystkim ze względu na przyjęcie w prawie polskim zasady autonomii szkoły wyższej. Hierarchia normatywna nie doznaje zatem naruszenia.

Sąd kasacyjny wskazał również, że mylne oznaczenie w nagłówku zaskarżonej decyzji organu, który ją wydał, jest uchybieniem nieistotnym, ponieważ pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) wynika bowiem jednoznacznie, że decyzja kończąca postępowanie odwoławcze została wydana przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną Uniwersytetu [...].

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wskazano w części sprawozdawczej uzasadnienia, na skutek skargi kasacyjnej Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...], Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2353/17 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2017r. sygn. akt II SA/Wa 161/17 - stwierdzający nieważność decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej U[...] z dnia [...] października 2016 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komisji Rekrutacyjnej Instytutu [...] W[...] U[...] z dnia [...] września 2016 r. - oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż przepisy uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego są przepisami szczególnymi, o charakterze powszechnie obowiązującym. Przepisy te zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 169 ust. 2 p.s.w. Akt prawny niższego rzędu (uchwała senatu) przewidujący podpisywanie decyzji rekrutacyjnej przez przewodniczącego komisji rekrutacyjnej lub jego zastępcę nie narusza aktu wyższego rzędu przede wszystkim ze względu na przyjęcie w prawie polskim zasady autonomii szkoły wyższej. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z tego mianowicie powodu, że zostały one podpisane przez Przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej z upoważnienia Komisji (decyzja I instancji) oraz Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej działającego również z upoważnienia tej Komisji (decyzja II instancji). Podstawa prawna do podpisania ww. decyzji przez Przewodniczących Komisji I i II instancji wynikała odpowiednio z § 9 ust. 2 oraz § 35 ust. 5 uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r., które to przepisy uprawniają Komisje I i II instancji do upoważnienia ich przewodniczących do podpisywania decyzji administracyjnych w imieniu Komisji.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 24 stycznia 2018 r. Przez wykładnię prawa w rozumieniu ww. przepisu należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania określonego rozstrzygnięcia.

Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku NSA może być wyłączony jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez ten Sąd oraz wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia przez NSA zmieni się stan prawny.

Sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie, a zatem Sąd zobowiązany był do kontroli legalności zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu zaprezentowanego powyżej stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zgodnie z art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.), senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów.

Realizacją ww. normy prawnej w przedmiotowej sprawie jest uchwała nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2016/2017 (Monitor U[...] poz. 114 ze zm.). W § 19 ust. 1 tej uchwały określono, że w skład postępowania kwalifikacyjnego na studia drugiego stopnia mogą wchodzić następujące elementy: (1) egzamin pisemny w formie otwartej lub testu; (2) egzamin ustny; (3) rozmowa kwalifikacyjna; (4) konkurs dyplomów ukończenia studiów wyższych; (5) dodatkowe kryteria przewidziane dla danego kierunku (specjalności) w załączniku nr 1 do uchwały. W ust. 2 § 19 wskazano natomiast, że postępowanie kwalifikacyjne na studia drugiego stopnia może składać się z jednego lub więcej elementów wymienionych w ust. 1.

Zgodnie z § 32 ust. 1 ww. uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] jednostki rekrutujące przyjmują kandydatów w kolejności ustalonej w postępowaniu kwalifikacyjnym, w ramach limitów miejsc, z zastrzeżeniem § 24 ust. 3, w którym wskazano, że wynik końcowy kandydata, obliczony na podstawie przedmiotów maturalnych, o którym mowa w ust. 1 i 2, wymagany do przyjęcia na studia stacjonarne pierwszego stopnia i jednolite studia magisterskie, nie może być niższy niż 30 punktów rekrutacyjnych. Przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem skarżący ubiegał się o przyjęcie na pierwszy rok studiów stacjonarnych drugiego stopnia.

Na podstawie § 24 ust. 4 uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] szczegółowe zasady przyznawania punktów za poszczególne elementy postępowania kwalifikacyjnego na studia oraz ustalania na ich podstawie końcowego wyniku postępowania kwalifikacyjnego, decydującego o miejscu kandydata na liście rankingowej, określone zostały w załącznikach do uchwały.

W niniejszej sprawie zastosowanie miał załącznik nr 1 do uchwały nr [...], zgodnie z którym w stosunku do rekrutacji na kierunek studiów [...], dla absolwentów innych kierunków niż [...] lub [...], końcową punktację stanowi wynik rozmów kwalifikacyjnych przeprowadzonych z kandydatem w dwóch językach obcych (języku wiodącym i drugim, spośród: angielskiego, niemieckiego, rosyjskiego, włoskiego) na podane w załączniku zagadnienia tematyczne. Wynik rozmów kwalifikacyjnych jest wyrażony procentowo (po 50% z każdej rozmowy). Warunkiem zdania egzaminu wstępnego jest uzyskanie z języka wiodącego nie mniej niż 60 punktów (tj. 60%) oraz z języka drugiego nie mniej niż 50 punktów (tj. 50%). Uzyskana przez kandydata punktacja podzielona przez 2 stanowi o miejscu, jakie zajmie on na liście rankingowej decydującej o zakwalifikowaniu na studia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący w "Dostępnej ścieżce rekrutacji" (IRK 2016; k. 17 akt admin.) wskazał, że wybiera przystąpienie do egzaminu ustnego z języka angielskiego (jako wiodącego) oraz z języka niemieckiego (jako drugiego). Postępowanie kwalifikacyjne względem skarżącego zostało przeprowadzone zgodnie ze wskazaną w Internetowej Rejestracji Kandydatów ścieżką rekrutacji, przewidzianą dla absolwentów innych kierunków niż [...] lub [...]. Kwalifikacja w ramach tej ścieżki odbywała się na podstawie punktów uzyskanych z egzaminu ustnego z języka wiodącego oraz z egzaminu ustnego z języka drugiego - stosownie do punktu 3.2 załącznika nr 1 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...].

Skarżący zdobył odpowiednio 4 punkty z egzaminu ustnego przeprowadzonego w języku angielskim na 100 możliwych do uzyskania i nie osiągnął tym samym progu punktów wymaganego do uznania tego egzaminu za zdany. Ponadto skarżący otrzymał 30 punktów z egzaminu ustnego przeprowadzonego w języku niemieckim na 100 możliwych do uzyskania i nie osiągnął progu 50 punktów wymaganego do uznania tego egzaminu za zdany. Powyższe wynika z protokołu egzaminacyjnego Komisji Rekrutacyjnej Instytutu [...] W[...] U[...] z dnia [...] września 2016 r. W związku z powyższym na liście rankingowej dla kombinacji język wiodący angielski, język drugi niemiecki - skarżący uzyskał wynik 0 punktów, co nie pozwoliło zakwalifikować go na studia stacjonarne II stopnia na wybraną kombinację językową.

W świetle powyższego Komisja Rekrutacyjna I instancji wydając decyzję z dnia [...] września 2016 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2016 r., zasadnie odmówiła przyjęcia skarżącego na studia II stopnia na kierunku [...].

Powyższej oceny nie mogą zmienić zarzuty i argumenty podniesione w skardze.

Nie ma racji skarżący twierdząc, że niewypełnienie limitu przyjęć na studia, ustalonego w uchwale nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2016 r., nie stanowiło przeszkody w przyjęciu go na studia. Nie jest bowiem możliwe przyjęcie na studia kandydata, który nie osiągnął wymaganego progu punktowego określonego w zasadach kwalifikacji. Wobec nieosiągnięcia progów punktowych przez skarżącego zarówno z egzaminu ustnego z języka angielskiego, jak i z języka niemieckiego, orzekające w sprawie organy trafnie wskazały, że skarżący w postępowaniu kwalifikacyjnym otrzymał ostateczną liczbę 0 punktów. Oceny tej nie zmienia uzyskanie przez skarżącego odpowiednio 4 i 30 punktów z egzaminów z języka angielskiego i niemieckiego, w sytuacji, gdy uzyskana liczba punktów nie przekroczyła ustalonego progu punktowego.

Odnośnie zarzutu skarżącego, iż nie mógł on dokonać wyboru innego trybu postępowania rekrutacyjnego wskazać należy, że załącznik numer 1 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] wskazuje jednoznacznie, jakie przesłanki musi spełnić kandydat, by przystąpić do rekrutacji na określonych zasadach. W przypadku skarżącego jedyną możliwością było przystąpienie do rekrutacji w trybie przewidzianym dla absolwentów innych kierunków niż [...] i [...]. Dla tych osób, o czym była już mowa powyżej, końcową punktację stanowi wynik rozmów kwalifikacyjnych przeprowadzonych z kandydatem w dwóch językach obcych (wiodącym i drugim). Przy czym, jak zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, pojęcie "rozmowy kwalifikacyjnej" używane jest zamiennie z pojęciem "egzamin ustny", a dokonany przez skarżącego wybór w "Dostępnej ścieżce rekrutacji" jednoznacznie wskazuje na zamiar przystąpienia do egzaminu ustnego z języka angielskiego i niemieckiego.

Zauważyć należy, że zamieszczenie w załączniku odmiennych trybów rekrutacji dla określonych kandydatów na studia jest podyktowane zróżnicowaniem poziomu ich umiejętności i wiedzy ze względu na wcześniejszy przedmiot studiów. Nie narusza to nakazu jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Zasada równości wobec prawa (równość w prawie) polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujący się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (v. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt P 7/04, publ. OTK-A 2005/5/53; z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt SK 14/04, publ. OTK-A 2005/5/47). Niewątpliwie w niniejszej sprawie ustalone przez Uczelnię zasady rekrutacji są "równe" (jednakowe) dla kandydatów - absolwentów kierunków [...] oraz dla kandydatów - absolwentów innych kierunków. Zasady te uwzględniają zróżnicowanie pomiędzy kandydatami, co przejawia się w zastosowaniu konkretnych wzorów rekrutacji opisanych w załączniku nr 1 do Uchwały nr [...]. Ocena kandydatów poprzez zastosowanie odpowiednich trybów rekrutacji ukierunkowana jest na wybór najlepszych kandydatów i stanowi środek zapewnienia adekwatnego poziomu kształcenia na Uczelni.

Końcowo zaznaczyć należy, że w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zapewnia się szkołom wyższym autonomię na zasadach określonych w ustawie. Ustawy określające zasady działania publicznych szkół wyższych muszą, w myśl cyt. przepisu, respektować ich autonomię, tzn. nie mogą znosić istoty tej autonomii poprzez zupełne i wyczerpujące unormowanie wszystkich spraw, które określają pozycję studenta w państwowej szkole wyższej. Zasada autonomii szkół wyższych została również wyrażona w art. 4 p.s.w. Oznacza to, że władzom szkół wyższych musi być pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać się też musi sfera decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej i składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 190 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.