Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1172/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: art. 7, art. 77, art. 79, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Maria Piórkowska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. S. kwotę 557 zł /słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1172/11

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi T. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] stwierdzającą naruszenie zmiany stanu wody na gruncie działki nr 1008 obr. [...] w P. będącej własnością M. S. i T. S., polegające na zmianie kierunku odpływu wód opadowych. Jednocześnie organ zobowiązał w/w właścicieli do zniwelowania poziomu gruntu działki nr 1008 w sposób uniemożliwiający spływ gromadzących się na niej wód w kierunku działek nr 1009 i 1010 obr. [...] i ustalił termin wykonania zobowiązania do dnia 30 września 2010 r.

W podstawie prawnej decyzji Kolegium powołało art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwana dalej "k.p.a." oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 239, poz. 2019).

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 11 maja 2007r. B. W. i J. G. poinformowali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o niwelowaniu przez T. S. terenu będącego jego własnością działki (sąsiadującej z ich nieruchomością) co powoduje powstawanie zmian spływu wód opadowych i stwarza zagrożenie podmycia ogrodzenia i zalania ich posesji. Prace niwelacyjne polegają na nawożeniu ziemi i podwyższaniu poziomu nieruchomości. Wniosek ten został przekazany według właściwości Prezydentowi Miasta [...].

W toku prowadzonego postępowania Prezydent Miasta [...] wydał pięć decyzji (ostatnia z dnia [...] lipca 2010r., nr [...]), z których wszystkie zostały przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wyżej wskazaną decyzją z dnia [...] lipca 2010r., nr [...] Prezydent Miasta [...] stwierdził naruszenie zmiany stanu wody na gruncie działki nr 1008 obr. [...] w P. będącej własnością M. S. i T. S., polegające na zmianie kierunku odpływu wód opadowych. Jednocześnie zobowiązał w/w właścicieli do zniwelowania poziomu gruntu działki nr 1008 w sposób uniemożliwiający spływ gromadzących się na niej wód w kierunku działek nr 1009 i 1010 obr. [...] i ustalił termin wykonania zobowiązania do dnia 30 września 2010 r.

W uzasadnieniu wskazał, że uwzględniając żądanie stron B. W. i J. G., na podstawie art. 24 §3 i art. 26 §1 k.p.a., wyłączył od udziału w postępowaniu osobę dotychczas go prowadzącą. Zasięgnął także opinii biegłego mgr inż. J. W. w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych, w tym ustalenia zmian na gruncie działki nr 1008 i ich skutków dla sąsiedniej zabudowy działki nr 1009. Biegły uznał, że nakazanie właścicielom działki nr 1008 przywrócenia jej terenu do stanu pierwotnego byłoby bezzasadne z uwagi na nieznaczący wpływ dokonanych zmian dla gruntów sąsiednich. W rejonie działek nr 1008 i 1009 grawitacyjnie ciąży spływ z osiedlowej powierzchni kilku hektarów, co przy każdym większym opadzie zbiera wody wzdłuż ulicy dojazdowej do w/w posesji. Zbieranie się wody opadowej na ulicy przed frontowym ogrodzeniem działki nr 1009 jest skutkiem nieodpowiedniego wyprofilowania ulicy i spływu wody z posesji położonych wyżej przy braku kanalizacji deszczowej. Podziemny, gruntowy, penetrujący spływ wody z działki nr 1008 może jedynie mieć nieznaczny wpływ na infiltrację wód w dolnej części działki nr 1009 od połowy jej długości, co ma miejsce znacznie poniżej konturu obrysu budynku. J. G. zakwestionował tę opinię i wniósł o jej pominięcie oraz przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego. Organ uznał, że przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego nie jest konieczne. Opinia jest jednym z dowodów w sprawie i podlega ocenie organu.

W ocenie organu zebrany materiał dowodzi, że doszło do naruszenia przepisu art. 29 Prawa wodnego. Rozstrzygnięcie oparto na zebranych dowodach, w tym zapisie wideo przedstawiającym zalewanie działki nr 1009 wodami roztopowymi, oraz na materiale kartograficznym: mapie zasadniczej i zdjęciu satelitarnym terenu. Wody roztopowe płynąc wzdłuż fundamentów ogrodzenia i zarazem przez działkę nr 1010 gromadzą się przy bramce wejściowej na teren posesji państwa G. tworząc rozlewisko obejmujące swym zasięgiem chodnik na długości ok. 2 m prowadzący do budynku na działce nr 1009. Wody płynące z terenów położonych wyżej gromadzą się na działce nr 1008 przy krawędzi drogi z powodu przeszkody, jaką jest przylegający do niej grunt powstały w wyniku nasypania ziemi. W ocenie organu I instancji mapa zasadnicza i fotografia satelitarna terenu potwierdzają, że część drogi przy krawędzi, przy której gromadzi się woda spływająca na działkę nr 1009 znajduje się na działce nr 1008 będącej własnością M. S. i T. S. Zatem w wyniku działań właściciela związanych z niwelacją gruntu i nawiezieniem ziemi oraz gruzu nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie działki nr 1008 polegająca na zmianie kierunku odpływu znajdującej się na niej wody ze szkodą dla gruntów sąsiednich tj. działki nr 1009 i nr 1010. Dla usunięcia powstałych zmian, w ocenie organu, wystarczające będzie dokonanie niwelacji terenu działki w sposób uniemożliwiający spływ gromadzących się na niej wód w kierunku działek nr 1009 i nr 1010.

Organ I instancji wskazał jednocześnie, że zakwestionowano wartość dowodową opinii biegłego, albowiem nie uwzględnił on wszystkich istotnych przesłanek. Biegły nie zaprzeczył, że w rejonie działek nr 1008 i 1009 grawitacyjnie ciąży spływ wody z osiedlowej powierzchni kilku hektarów. Oznacza to, że rzeczywiście ma miejsce spływ wód opadowych z terenów zlokalizowanych wyżej, w kierunku działki nr 1009. Biegły nie uwzględnił faktu, że wody opadowe (roztopowe) spływając z terenów położonych wyżej zatrzymują się na działce nr 1008 i następnie płynąc przy krawędzi drogi znajdującej się na tej działce docierają na teren działki nr 1009. Okoliczność tę potwierdza film wideo. Spływ wód opadowych (roztopionych) w kierunku działki nr 1009 spowodowany został w ocenie organu I instancji podniesieniem poziomu gruntu na działce nr 1008 wzdłuż krawędzi drogi, która się przy niej znajduje. Nieuwzględnienie tego faktu wpłynęło na wydanie błędnej opinii.

Po rozpatrzeniu odwołania M. S. i T. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kolegium wskazało, że organ I instancji nie odniósł się do obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w okresie 3,5 lat. Nie ustalił dokładnie stanu faktycznego, a kwestionując wartość dowodową z opinii biegłego winien wziąć pod rozwagę sporządzenie opinii przez innego biegłego. Materiał dowodowy zwarty na nośniku CD jest niewystarczającym do stwierdzenia, że w wyniku nawiezienia ziemi i gruzu na działkę nr 1008 doszło do spowodowania zmian stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku i odpływu znajdującej się na tym gruncie wody w taki sposób, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie.

Powyższa decyzja była przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 5 lipca 2011r., sygn. akt II SA/Rz 313/11 uchylił decyzję SKO z dnia [...] lutego 2011r.

Sąd wskazał, że decyzja narusza przepisy postępowania tj. art. 138 § 2 k.p.a.,

a naruszenie to ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazano, że uchylenie decyzji w postępowaniu odwoławczym i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest możliwe tylko w sytuacjach wyjątkowych. Tymczasem SKO podkreśla, że uzasadnieniem dla orzeczenia kasacyjnego był brak odniesienia się przez Prezydenta Miasta [...] do obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w okresie 3,5 lat. Zatem organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy, ale wymaga on prawidłowej oceny. Sąd uznał, że w takim stanie faktycznym sprawy, brak jest podstaw do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy powinien poprawnie ocenić ten materiał dowodowy i wydać decyzję merytoryczną, która może aprobować rozstrzygnięcie pierwszej instancji, przy uznaniu prawidłowości prowadzonego postępowania. W przeciwnym przypadku, organ winien uchylić decyzję pierwszej instancji i orzec o meritum, bo taki jest sposób działania organu odwoławczego.

Sąd podkreślił, że równocześnie w uzasadnieniu skarżonej decyzji SKO stwierdziło, że Prezydent Miasta [...] nie ustalił w sposób poprawny stanu faktycznego sprawy, bo w aktach pierwszoinstancyjnych nie stwierdzono właściwego materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie wskazał jednakże jaki materiał dowodowy powinien zostać zebrany. Również Sąd nie mógł ustalić jaki materiał dowodowy powinien być w sprawie zebrany, skoro Prezydent Miasta [...] wykonywał zalecenia SKO zawarte na wcześniejszych decyzjach kasacyjnych. Sąd nie zaakceptował stanowiska organu odwoławczego, zgodnie z którym uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta [...] nie odzwierciedlało ustaleń faktycznych oraz formułowało tezy błędne dowodowo. W ocenie Sądu organ I instancji dokonał oceny poczynionych ustaleń i formułował na tym tle wnioski, które są racjonalne i logiczne (inną sprawą jednakże jest czy są one poprawne procesowo). Podniesiono także, że Kolegium zakwestionowało zasadę swobody oceny materiału dowodowego, nie wskazując w jakim zakresie ta swoboda została naruszona.

Ponownie rozpatrując sprawę, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2011r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010r.

Kolegium uznało, że podniesione w odwołaniu zarzuty nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materialne dowodowym.

Powołując się na ustalenia Prezydenta Miasta [...] wskazało, że w sprawie doszło do naruszenia art. 29 Prawa wodnego i dla usunięcia powstałych zmian kierunku odpływu wód z terenu działki nr 1008 obr. [...] wystarczające jest dokonanie niwelacji terenu działki w sposób umożliwiający spływ gromadzących się na niej wód w kierunku działek nr 1009 i 1010 obr. [...].

Odnosząc się do sporządzonej przez biegłego opinii Kolegium podniosło, że opinia ta jako dowód w sprawie podlega ocenie, organu pod względem wartości dowodowej i wiarygodności, który może podważyć lub zakwestionować jej zasadność. W opinii tej biegły nie zaprzeczył, że w rejonie działek nr 1008 i 1009 grawitacyjnie ciąży spływ z osiedlowej powierzchni kilku hektarów, co przy każdym większym opadzie zbiera wody wzdłuż ulicy dojazdowej do posesji. Stwierdzenie to oznacza, że rzeczywiście ma miejsce spływ wód opadowych z terenów zlokalizowanych powyżej, w kierunku działki nr 1008. W dalszej części Kolegium przytoczyło motywy rozstrzygnięcia jakimi kierował się organ I instancji przy wydawaniu decyzji, a dotyczące oceny sporządzonej w sprawie opinii biegłego, w tym odnoszące się do zakwestionowania jej wartości dowodowej.

Dokonując oceny prowadzonego przez organ I instancji postępowania Kolegium stwierdziło, że Prezydent Miasta [...] uczynił zadość dyspozycji art. 7 k.p.a., zebrany w sprawie materiał dowodowy odzwierciedla przedstawione tezy i ustalenia faktyczne, a organ odniósł się do tego materiału dowodowego (zeznania świadków, protokoły z rozpraw administracyjnych i oględzin terenu). Materiał dowodowy zawarty na nośniku CD jest wystarczający do stwierdzenia, że w wyniku nawiezienia ziemi

i gruzu na działkę nr 1008 doszło do spowodowania zmian stanu wody na gruncie,

a zwłaszcza kierunku i odpływu znajdującej się na tym gruncie wody, w taki sposób, że zmiana ta wpływa szkodliwie na grunty sąsiednie. Właściciele gruntów objętych postępowaniem nie realizują obowiązku określonego w art. 29 ust. 2 prawa wodnego. Reasumując Kolegium stwierdziło, że w sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy i dokonano prawidłowej jego oceny.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył T. S. – zastępowany przez pełnomocnika rad. pr. E. F. i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podniósł, że powyższe orzeczenie nie może się ostać, gdyż w międzyczasie nastąpiła zmiana stanu prawnego działki nr 1008. Taka działka nie istnieje. Na mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2011r., znak: [...], działka ta uległa podziałowi na działki nr 1008/1 i 1008/2. W dniu 27.06.2011r. na podstawie umowy darowizny skarżący stał się w całości właścicielem działki nr 1008/1 i 1008/2, zaś w dniu 19.10.2011r. doszło do zamiany nieruchomości stanowiącej własność skarżącego ozn. nr 1008/1 obr. [...] za nieruchomość, ozn. nr 1130/2 obr. [...], stanowiącą własność Gminy Miejskiej [...]. Powyższe powoduje, że zmienił się krąg osób zobowiązanych do zniwelowania poziomu gruntu działki nr 1008.

Za niesłuszne skarżący uznał stanowisko SKO, dotyczące sporządzonej opinii biegłego. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że opinia ta jest niekompletna, niewiarygodna. W przedmiotowej sprawie opinia biegłego jest poprawna, miarodajna i sporządzona przez fachowca. Jednoznacznie wskazano w niej, że ze względu na ukształtowanie terenu w rejonie działek 1008 (obecnie 1008/1 i 1008/2) i 1009 następuje spływ wody z osiedlowej powierzchni kilku hektarów. Przyczyną zbierania wody, przed frontem ogrodzenia działki nr 1009, jest nieodpowiednie wyprofilowanie ulicy i spływu z posesji położonych wyżej. Aktualnie działka nr 1008/1, stanowiąca część ulicy, po której spływają wody opadowe, jest własnością Gminy Miejskiej [...]. Jedną z przyczyn gromadzenia się wody przed frontem ogrodzenia na działce nr 1009, jest zmiana ukształtowania terenu samej działki nr 1009, spowodowana podniesieniem terenu w trakcie budowy budynku mieszkalnego oraz ogrodzenie działki na cokole, który zatrzymuje wodę

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne /tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm./. Przepis ten stanowi, że właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich /pkt 1/, a także odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie /pkt 2/. Ustęp 2 tego przepisu zaś stanowi, że na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w opływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Natomiast przepis art. 29 ust.3 powołanej wyżej ustawy stanowi, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 czerwca 2007 r. III CZP 39/07 przyjął, że jakkolwiek dochodzenie przez właściciela gruntu dotkniętego szkodliwym wpływem zmiany stanu wody stanowi, co do zasady roszczenie o ochronę własności, niemniej jednak, wyjątkiem od tej zasady jest roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom na podstawie przywołanego wyżej art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo wodne /OSNC 2008/7- 8/85/. Skoro więc art. 29 ust. 2 Prawa wodnego przewidując administracyjny tryb postępowania ustanawia wyjątek od zasady, to z tego względu przepis ten musi być interpretowany ściśle, a tym samym niedopuszczalna jest jego interpretacja rozszerzająca. Oznacza to więc , że ma on zastosowanie w razie szkodliwego wpływu zmiany stanu wody,

w wyniku bezprawnego działania właściciela gruntu sąsiedniego, zaś przywrócenie stanu zgodnego z prawem może polegać na przywróceniu stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.

Mając na uwadze powyższe podnieść należy, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało zainicjowane pismem B. W. i J. G. z dnia 11 maja 2006 r. zmierzającym do zobowiązania właścicieli działki nr 1008 położonej w P. do zniwelowania podniesionego samowolnie jej terenu. Dokonując oceny złożonego wniosku, orzekające w sprawie organy ostatecznie prawidłowo przyjęły, że podstawą materialnoprawną postępowania jest przepis art. 29 ust. 3 powołanej wyżej ustawy Prawo wodne. W świetle naprowadzonych wyżej uwag oznacza to, że organ, prowadzać postępowanie w tym zakresie zobligowany jest do ustalenia przesłanek wyznaczających zakres art. 29 ust. 3 Prawa wodnego tzn. ustalenia naruszenia stosunków wodnych na gruncie, wystąpienia szkody na działce sąsiedniej oraz czy wystąpił związek przyczynowy między zmianą stosunków wodnych na gruncie a szkodą.

W realiach rozpoznawanej sprawy , prowadzący postępowanie organ stwierdził naruszenie przez skarżących stanu wody na gruncie polegające na podniesieniu terenu. Prawidłowo zatem, mając na uwadze rozbieżne stanowiska stron, dopuścił dowód z opinii biegłego mogącej być dowodem przesądzającym o istnieniu związku przyczynowego między zmianą stanu wody na gruncie a wystąpieniem szkody na działce sąsiedniej. Podstawą prawną zasięgnięcia opinii biegłego w sprawie jest przepis art. 84 § 1 k.p.a. upoważniający organ administracji publicznej do dopuszczenia tego dowodu w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych, co w niniejszej sprawie jest uzasadnione. Wydana zaś w sprawie prawidłowa opinia biegłego powinna wskazywać i wyjaśniać przesłanki które doprowadziły do przedstawionej nią konkluzji, umożliwiając organowi dokonania oceny jej motywów bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Oznacza to więc, że jeżeli wydana opinia nie spełnia wymogu jasności, kompletności i nie odpowiada na postawione pytania, organ prowadzący postępowanie winien zażądać uzupełnienia jej , szczególnie gdy i strony postępowania stawiają pod jej adresem konkretne zarzuty. Niedopuszczalnym jest zatem, tak jak w rozpoznawanej sprawie, że organ, po otrzymaniu opinii biegłego w całości odrzuca jej konkluzje poczyniając własne w tym przedmiocie ustalenia. W tym miejscu wskazać również należy treść art. 79 § 1 k.p.a., a z którego wynika, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej siedem dni przed terminem, jak zaś w świetle art. 79 § 2 k.p.a. ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu mogąc zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Zasady te nie zostały zachowane w toczącym się postępowaniu, opinia biegłego została wydana w oparciu o "analizę dokumentów, opinii, map, zdjęć oraz ogólnej wizji w terenie", a więc z naruszeniem przywołanych wyżej przepisów. Do złożonych zaś do tej opinii, w istocie zasadnych, zarzutów biegły nie ustosunkował się , a organ, przedwcześnie stosując przepis art. 80 k.p.a. wbrew dyspozycjom zawartym w wyżej przywołanych przepisach art. 79 i art. 84 § 1 k.p.a. wywiódł, że zasada obiektywizmu nakazuje niepo wiadarnianie stronom o czynnościach biegłego.

Badając legalność zaskarżonej decyzji, mając na uwadze wykazaną wyjątkowość tego postępowania wskazać nadto należy, że pozytywne rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo wodne może tylko i wyłącznie nakazywać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Nie jest zatem możliwe w postępowaniu zakończonym decyzją na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo wodne zobowiązanie właściciela nieruchomości do bliżej niesprecyzowanyeh i niedookreślonych prac, czy też wyznaczenie terminu ich wykonania, gdyż konsekwencją niewywiązania się z nałożonego decyzją ostateczną obowiązku jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego /tak wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2010 r., II SA/Bd 995/09, wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 lipca 2011 r. II SA/Lu 298/11/.

Z przyczyn wyżej podniesionych, mając na uwadze prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2001 r., sygn. akt II SA/Rz 313/11 stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje jako naruszające przepisy art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne /Dz. U. z 2008 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm./ oraz art. 10, art. 77 § 1, art. 79, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. podlegają uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c , art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270/.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy p.p.s.a.