Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 214/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 174 pkt 1 i2, art 183 par 1 i 2, art 145 par 1 pkt 1 lit c, art 184, art 141 par 4, art 106 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 145 par 1 i 156 par 1, art 61 par 3 i 4, art 64 par 2, art 6,7,11,77, 78, 79, at 107 par 1,2,3, art 528, art 29
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 236 i art 354
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art 11 g ust 3, art 31 ust 2, art 72 ust 1 pkt 10, art 88 ust 1 pkt 2, art 93 ust 3 pkt 2, art 95 ust 1-3, art 72 ust 1 pkt 1 i 10, 11 f ust 1
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.
article: art 88 ust 1 pkt 1 i 2 i ust 3, art 61 ust 1, art 72 ust 1 pkt 1, 10, 14 i 18, art 93 ust 2 pkt 2, art 93 ust 3 pkt 2, art 95 ust 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1508/12 w sprawie ze skargi A. J. i J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1508/12 oddalił skargi A. J. i J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego:

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Minister Infrastruktury, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: k.p.a.), oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193. poz. 1194, ze zm. dalej "ustawa" lub "specustawa drogowa"), po rozpatrzeniu odwołań stron postępowania od decyzji Wojewody Łódzkiego nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej na wskazanym odcinku uchylił niektóre rysunki stanowiące załączniki do decyzji i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie nowych rysunków, w pozostałym zaś zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (inwestor) działając na podstawie art. 11 a ust. 1 i 11 b ust. 1 ustawy wystąpił do Wojewody Łódzkiego z wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej S8 na wskazanym odcinku. W ww. wniosku wniósł również o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w myśl przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze. zm. dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"). Z uwagi na występujące w ww. wniosku braki formalne, Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11 d ust. 1 ustawy, wezwał inwestora do ich usunięcia. W dniu [...] września 2010 r., inwestor przedłożył poprawiony wniosek. Ze względu na występowanie we wniosku braków niewskazanych uprzednio w ww. piśmie z dnia [...] września 2010 r., Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 123 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r., inwestor uzupełnił wniosek przedkładając poprawioną dokumentację techniczną dotyczącą przedmiotowej inwestycji drogowej. W związku z wnioskiem inwestora o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, pismem z dnia [...] marca 2011 r., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej S8 na wskazanym odcinku. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia w drodze kolejnych postanowień.

Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda Łódzki wydał w dniu [...] maja 2011 r. decyzję nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej na wskazanym odcinku. Od decyzji tej odwołanie do Ministra Infrastruktury wniósł m.in. J. K., zarzucając mu naruszenie: art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych dla treści decyzji; art. 6, 7 i 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad postępowania; art. 61 § 3 i 4 k.p.a. poprzez zawiadomienie stron postępowania o jego wszczęciu dopiero po upływie dwóch i pół miesiąca od wszczęcia postępowania oraz art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11 d ust. 1 pkt 9 ustawy poprzez rozpatrywanie wniosku, którego braków formalnych wnioskodawca nie usunął w zakreślonym terminie. Zarzucił również naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez nienałożenie na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, pomimo że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w zakresie przebiegu drogi przez obszar Natura 2000 w dolinie rzeki G., w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez nienałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, pomimo że obowiązek jej wykonania przewidywała decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 93 ust. 3 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez nienałożenie na wnioskodawcę obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż potrzeba tych działań wynika z zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 95 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez niespełnienie wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności oraz o wstrzymanie jej wykonania, a także o ukaranie Wojewody Łódzkiego karą, o której mowa w art. 11 h ust. 1 ustawy. Skarżący stwierdził również, że Wojewoda Łódzki wykonywał czynności poza postępowaniem administracyjnym przez ponad dwa miesiące wstrzymując się z zawiadomieniem stron postępowania o jego wszczęciu, przez co pozbawił ich wpływu na podejmowane działania, co jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący podniósł, że Wojewoda Łódzki pismem z dnia [...] września 2010 r. wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku i pomimo niewywiązania się przez niego z nałożonego obowiązku, poprzez niedołączenie do akt decyzji administracyjnych wymaganych odrębnymi przepisami, w tym pozwoleń wodnoprawnych, organ procedował nad niekompletnym wnioskiem, co należy uznać za rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji. Z uzasadnienia decyzji wynika nadto, że wymagane pozwolenia wodnoprawne zostały wydane przez Marszałka Województwa Łódzkiego dopiero w grudniu 2010 r. i w styczniu 2011 r. Skarżący wskazał, że przebieg drogi oraz lokalizacja infrastruktury technicznej uległy zmianie w stosunku do kształtu przyjętego na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co organ pierwszej instancji zignorował. Szczególne znaczenie zdaniem odwołującego się ma fakt, że wnioskodawca zmienił przebieg drogi przez dolinę rzeki, stanowiącą obszar Natura 2000, przenosząc jednocześnie jej trasę, co jest równoznaczne ze zmianą oddziaływania drogi na jej mieszkańców. Z uwagi na przedstawione zmiany w przebiegu drogi S8 organ pierwszej instancji zobowiązany był do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Skoro Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi zobowiązał wnioskodawcę do sporządzenia analizy porealizacyjnej, to obowiązek taki winien wynikać również z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Ponadto skarżący w piśmie zatytułowanym "skarga" przedstawił swoje krytyczne stanowisko dotyczące prowadzenia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i zażądał przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko inwestycji przez zespół niezależnych ekspertów niezwiązanych z GDDKiA i środowiskiem Uniwersytetu Łódzkiego i zawieszenie na czas wykonywania oceny procesu inwestycyjnego. Powyższe pismo zostało przesłane również do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Łodzi.

Minister Infrastruktury zauważył, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania oraz wydanej przez Wojewodę Łódzkiego decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej nr S8 na wskazanym odcinku. Zgodnie z przepisem art. 11 b ust. 1 ustawy inwestor uzyskał stosowne opinie, a niewydanie niektórych opinii potraktowano jako brak zastrzeżeń do wniosku. Zgodnie z treścią art. 11 d ust. 1 ustawy do wniosku załączono mapę w skali 1:1000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze. zm.) i jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, oraz z decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], uchylającą w części i umarzającą bądź orzekającą w tym zakresie co do istoty oraz utrzymującą w mocy w pozostałym zakresie ww. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi. Warunki realizacji inwestycji zostały uzgodnione w ramach ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zakończonej wydaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi odpowiednich postanowień. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, Minister Infrastruktury stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, ze. zm.). Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 ustawy, inwestor załączył do wniosku także wymagane opinie. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 ustawy inwestor dołączył do wniosku również akty administracyjne wymagane przepisami odrębnymi, tj. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zmienioną decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...]. Analizując złożony przez inwestora wniosek z dnia [...] lipca 2010 r., Minister Infrastruktury uznał, że wniosek ten zawiera elementy wskazane w art. 11d ust. 1 i 4 ustawy. Organ odwoławczy poddał również kontroli przeprowadzone przez Wojewodę Łódzkiego postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. przedsięwzięcia i stwierdził, że po uprzednim wezwaniu inwestora do usunięcia braków wniosku w zakresie przedłożonych dokumentów Wojewoda Łódzki, zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 ustawy, pismem z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej.

W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po rozpoznaniu ww. wniosku Wojewoda Łódzki postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego.

Z uwagi na zmianę zakresu wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dokonaną przez inwestora w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r., Wojewoda Łódzki pismem z dnia [...] lutego 2011 r., zawiadomił właścicieli nieruchomości objętych korektą, o zmianie przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji. Ponadto Wojewoda Łódzki pismem z dnia [...] lutego 2010 r., zawiadomił właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości, które wobec zmiany wniosku dokonanej przez inwestora w ww. piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r., wyłączono z zakresu przedmiotowej inwestycji, a które uprzednio wskazano jako niezbędne do zajęcia w celu przebudowy urządzeń melioracyjnych.

We wniosku z dnia [...] lipca 2010 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, inwestor wystąpił również, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W toku postępowania w przedmiocie dokonania ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zastrzeżenia i wnioski dotyczące planowanej inwestycji wniósł m.in. J. K.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi, biorąc pod uwagę pozytywną opinię Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi, uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w drodze postanowień. W uzasadnieniu postanowień uzgadniających warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia obszernie odniósł się do uwag i wniosków zgłoszonych w wyniku udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu.

Minister Infrastruktury zauważył, że w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji Wojewoda Łódzki ustosunkował się do zarzutów i wniosków zgłoszonych przez strony w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego. Zdaniem organu II instancji kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie wniosek inwestora, uznał, że przebieg planowanej inwestycji, poza częścią uchyloną niniejszą decyzją został ustalony prawidłowo. Inwestor stwierdził, że zmiana lokalizacji przebiegu drogi nie jest możliwa. Minister stwierdził, że zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż stanowią one głównie powtórzenie wniosków i uwag zgłoszonych przez nich w trakcie postępowania o wydanie zaskarżonej decyzji, do których ustosunkował się inwestor oraz organ. Wskazał, że specustawa nie przewiduje imiennego określenia wszystkich stron postępowania. Ponadto, decyzja Wojewody spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta, zawiera opis procesu podjęcia decyzji przez organ orzekający, jak również daje podstawę kontroli poprawności decyzji, wskazując w pouczeniu do kogo, w jakim trybie i terminie przysługuje stronom odwołanie. Wskazał też, że wojewoda nie jest uprawniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia. Minister stwierdził, że inwestor – na wezwanie Wojewody – przedłożył poprawiony wniosek przy piśmie z dnia [...] września 2010 r., zachowując przewidziany w ww. przepisie siedmiodniowy termin na usunięcie braków. Inwestor ponadto przy piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. uzupełnił wniosek przedkładając m.in. brakujące pozwolenia wodnoprawne. Minister stwierdził, że zawiadomienie stron po ponad dwóch miesiącach wynikło z konieczności uprzedniego wezwania inwestora do usunięcia braków wniosku w zakresie przedłożonych dokumentów. W kwestii braku przedłożenia drugiego raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko organ II instancji stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z uregulowaniami ustawy, a z analizy akt sprawy wynika, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został przez inwestora załączony do wniosku o wydanie decyzji organu I instancji. Z uwagi na wniosek inwestora o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Wojewoda Łódzki działając na podstawie art. 88 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., zawiesił postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej do czasu wydania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, postanowienia uzgadniającego realizację przedsięwzięcia oraz określającego warunki tej realizacji. Postępowanie to zostało podjęte po uzgodnieniu warunków realizacji inwestycji w drodze postanowień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Ponadto zgodnie z art. 93 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, Wojewoda Łódzki w sentencji decyzji z dnia [...] maja 2011 r. orzekł o konieczności zachowania warunków realizacji inwestycji określonych w ww. postanowieniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Przy tym Wojewoda Łódzki, orzekł o obowiązku zachowania w toku realizacji inwestycji warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w postanowieniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydanych po ponownym przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w których stosownie do treści art. 93 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nałożono na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia, jak również zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ II instancji poinformował, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przeprowadził ponowną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wobec czego brak jest podstaw do przeprowadzenia ww. postępowania po raz kolejny na etapie postępowania odwoławczego. Przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie przewidują ponadto możliwości przeprowadzenia postępowania na wniosek uczestnika bądź strony postępowania, nie będącej inwestorem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Ministra Infrastruktury złożył m.in. skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 107 §1 i 3 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych dla treści decyzji; art. 6, 7 i 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania; art. 28 i 29 k.p.a. poprzez brak określenia stron postępowania; art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11d ust. pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez rozpatrywanie wniosku którego braków formalnych wnioskodawca nie usunął w zakreślonym terminie; art. 138 §1 pkt 2 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo istnienia przesłanek do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia lub uchylenia, z uwagi na naruszenie przez organ I instancji następujących przepisów: 1) art. 107 §1 i 3 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych dla treści decyzji, 2) art. 6, 7 i 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad postępowania, 3) art. 61 § 3 i 4 k.p.a. poprzez zawiadomienie stron postępowania o jego wszczęciu dopiero po upływie dwóch i pół miesiącach od wszczęcia postępowania, 4) art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11 d ust. pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez rozpatrywanie wniosku którego braków formalnych wnioskodawca nie usunął w zakreślonym terminie, 5) art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę, obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo, iż we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany, w zakresie trasy przejścia drogi S-8 przez obszar Natura 2000 w dolinie rzeki G., w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 6) art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, pomimo że obowiązek jej wykonania wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, 7) art. 93 ust. 3 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż potrzeba takich działań wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, 8) art. 95 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niespełnienie wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji; naruszenie art. 7, 77, 78 i 79 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz zaniechanie zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego a także brak ustosunkowania się do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę, obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w zakresie trasy przejścia drogi S-8 przez obszar Natura 2000 w dolinie rzeki G. w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, pomimo że obowiązek jej wykonania wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 93 ust. 3 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo że potrzeba takich działań wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 95 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niespełnienie wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przypomniał, że zgodnie z treścią art. 31 ust. 2 specustawy drogowej w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Art. 11i specustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ww. ustawy w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, z czym mamy do czynienia w okolicznościach tej sprawy. Inwestor złożył wszystkie wymagane dokumenty, uzupełnił też wniosek we wskazanym w wezwaniu z dnia [...] września 2010 r. zakresie. Sąd przyznał rację skarżącemu, że do wniosku na tym etapie nie zostały dołączone decyzje udzielające pozwolenia wodnoprawnego lecz, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, Wojewoda Łódzki nie wzywał w dniu [...] września 2010 r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do składania tych aktów. Obowiązek taki został nałożony na inwestora postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i pod rygorem wynikającym z tego przepisu. Inwestor złożył wymagane pozwolenia wodnoprawne w dniu [...] stycznia 2011 r. Niezależnie od powyższego sąd wskazał, że nawet gdyby uznać, że niedołączenie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego powodowało, że wniosek był niekompletny a takie braki należało uzupełnić pod rygorem skutków prawnych wynikających z art. 64 § 3 k.p.a. to i tak zarzut J. K. nie mógł odnieść pożądanego przez niego skutku. W takiej sytuacji należałoby bowiem przyjąć za datę wszczęcia postępowania administracyjnego datę złożenia uzupełnionego wniosku to jest [...] stycznia 2011 r. Ewentualne podanie przez organ administracji w sposób wadliwy daty wszczęcia postępowania w okolicznościach niniejszej sprawy pozostawałoby bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja czyni zadość art. 11f ust. 1 ustawy zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, mapę w odpowiedniej skali przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiący integralną część decyzji. Decyzja zawiera także zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości wraz z odpowiednimi mapami stanowiącymi załącznik do decyzji z dnia [...] września 2011 r. Strony postępowania zostały w sposób prawidłowy powiadomione o wydaniu decyzji w formie obwieszczeń i doręczeń oraz w prasie lokalnej. Zarzuty skarżących nie znajdują podstaw w prawie, w szczególności dotyczące naruszenia przepisów ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, których skarżący upatruje w tym, że inwestor w postępowaniu dotyczącym ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie złożył stosownego Raportu. Sąd przytoczył treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że z akt sprawy wynika, że postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2011 r., z dnia [...] kwietnia 2011 r., z dnia [...] kwietnia 2011 r., z dnia [...] maja 2011 właściwy organ, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na wniosek organu prowadzącego postępowanie główne uzgodnił realizację, przedsięwzięcia określając jej warunki. Jak wynika z treści tych postanowień zostały one wydane w oparciu o art. 90 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji o środowisku. Zgodnie z art. 92 i art. 93 ust. 1 pkt 2 tej ustawy postanowienie wiąże organ właściwy do wydania m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1). Nie zasługuje zatem na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 93 ust. 2 pkt. 2 ustawy o udostępnieniu informacji środowisku, którego skarżący upatruje w nienałożeniu na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej. Wprawdzie obowiązek taki nie został nałożony "wprost" w treści zaskarżonej decyzji, ale wobec wyraźnego zapisu zawartego w pkt. 10.1 decyzji organu I instancji utrzymanej w tej części w mocy przez organ II instancji, który nakłada obowiązek zachowania warunków zawartych w tej decyzji należało uznać, że powyższe odnosi się również do obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącego, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ zobowiązany był stwierdzić w drodze postanowienia, że istnieje obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, gdyż aktualizuje się on w przypadku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Z pisma Wojewody Łódzkiego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia [...] marca 2011 r. wynika, że organ prowadzący postępowanie zwrócił się o wydanie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w związku z nałożeniem takiego obowiązku w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem ustawodawca w takim przypadku nie nałożył na inwestora ani organ prowadzący postępowanie obowiązku sporządzania Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd wskazał, że brak jest podstaw do uznania, że we wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, gdyż bada on legalności decyzji jedynie w zakresie interesu prawnego skarżących, co oznacza, że poza zakresem tego badania jest ustalenie czy i ewentualnie w jakim zakresie doszło do omawianych zmian w dolinie rzeki i wpływu tych zmian na obszar Natura 2000. Skarżący nie wykazał, ażeby posiadał usprawiedliwiony przepisami prawa materialnego interes prawny w żądaniu uchylenia decyzji w tej części. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego odnośnie do naruszenia art. 61 § 3 i 4 k.p.a. poprzez zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania dopiero po upływie 2,5-miesięcznego terminu od wszczęcia postępowania, gdyż zarzut ten pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego wymaga podkreślenia, że dopiero kompletny wniosek wszczyna postępowanie administracyjne. Ponieważ organ dwukrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia wniosku (pierwszy raz w oparciu o art. 64 § 3 k.p.a., zaś drugi w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego) to należało uznać, że od momentu wpływu wniosku do momentu wszczęcia postępowania – wbrew twierdzeniom skarżącego – upłynęło mniej niż 2, 5 miesiąca. Sąd nie doszukał się również w zaskarżonej decyzji wad uzasadniających zarzut naruszenia art. 6, 7, 11, 28, 29, 107 § 3 k.p.a.

Skargą kasacyjną z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

a. art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz.1227 ze zm.), poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę, obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo, iż we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany, w zakresie trasy przejścia drogi S-8 przez obszar Natura 2000 w dolinie rzeki G., w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

b. art. 93 ust. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, poprzez nie

nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy

porealizacyjnej, pomimo iż obowiązek jej wykonania wynika z decyzji Nr

[...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach,

c. art. 93 ust. 3 pkt 2 ustawy, poprzez nie

nałożenie na wnioskodawcę obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz

monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż

potrzeba takich działań wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r.

o środowiskowych uwarunkowaniach,

d. art. 95 ust. 2 ustawy , poprzez niespełnienie wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji;

e. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze

stanem faktycznym, uznanie że decyzje organu I i II instancji spełniają

wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.,

f. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze

stanem faktycznym, uznanie że organ II instancji spełnił wymagania

określone w art. 6, 7,11, 77, 78 i 79 k.p.a.,

g. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, naruszenie art. 28 i 29 k.p.a., poprzez brak określenia stron postępowania,

h. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11 d pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 72, poz. 620), poprzez rozpatrywanie wniosku którego braków formalnych wnioskodawca nie usunął w zakreślonym terminie,

i. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak rozstrzygnięcia w wyroku wszystkich zarzutów względem decyzji organu I i II instancji, pomimo ich przytoczenia w treści uzasadnienia wyroku - przede wszystkim dotyczących przesunięcia przebiegu drogi w stosunku do trasy wyznaczonej przez decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia,

j. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku faktu wydania na rozprawie postanowienia odrzucającego wniosek skarżącego o przesłuchanie świadków,

k. art. 141 §1 p.p.s.a., polegające na błędnym określeniu, iż można badać decyzję tylko w zakresie dotyczącym interesu strony skarżącej,

I. art. 106 §3 p.p.s.a. w zw. z art. 236 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej k.p.c.) i art. 354 k.p.c, poprzez nieustosunkowanie się do wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do pisma z dnia [...].08.2012 r.

m. art. 106 §3 p.p.s.a. w zw. z art. 236 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej k.p.c.) i art. 354 k.p.c, poprzez bezzasadne odrzucenie wniosku o przesłuchanie świadków w sytuacji, w której świadkowie ci mieliby zeznawać na okoliczność użycia ich prac naukowych bez ich zgody i wykorzystania do stworzenia korzystnego dla inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

n. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, polegające na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organ I i II instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy,

i. art. 107 §1 i 3 k.p.a, poprzez niespełnienie wymogów określonych dla treści decyzji,

ii. art. 6, 7 i 11 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad postępowania,

iii. art. 61 § 3 i 4 k.p.a., poprzez zawiadomienie stron postępowania o jego wszczęciu dopiero po upływie dwóch i pół miesiącach od wszczęcia postępowania,

iv. art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11d ust. pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 72, poz. 620), poprzez rozpatrywanie wniosku którego braków formalnych wnioskodawca nie usunął w zakreślonym terminie,

v. art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 Nr 199 poz.1227 ze zm.), poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę, obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo, iż we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany, w zakresie trasy przejścia drogi S-8 przez obszar Natura 2000 w dolinie rzeki G., w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

vi. art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, pomimo iż obowiązek jej wykonania wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach,

vii. art. 93 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż potrzeba takich działań wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach,

viii. art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niespełnienie wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji,

o. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi pomimo utrzymania w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji naruszającej przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

i. art. 107 §1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez niespełnienie wymogów określonych dla treści decyzji,

ii. art. 6, 7 i 11 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad postępowania,

iii. art. 61 § 3 i 4 k.p.a., poprzez zawiadomienie stron postępowania o jego wszczęciu dopiero po upływie dwóch i pół miesiącach od wszczęcia postępowania,

iv. art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11d ust. pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez rozpatrywanie wniosku którego braków formalnych wnioskodawca nie usunął w zakreślonym terminie,

v. art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę, obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo, iż we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany, w zakresie trasy przejścia drogi S-8 przez obszar Natura 2000 w dolinie rzeki G., w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

vi. art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, pomimo iż obowiązek jej wykonania wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach,

vii. art. 93 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż potrzeba takich działań wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach,

viii. art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niespełnienie wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji,

p. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi pomimo że decyzja organu II wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

i. art. 107 §1 i 3 k.p.a, poprzez niespełnienie wymogów określonych dla treści decyzji,

ii. art. 6, 7 i 11 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad postępowania,

iii. art. 61 § 3 i 4 k.p.a, poprzez zawiadomienie stron postępowania o jego wszczęciu dopiero po upływie dwóch i pół miesiącach od wszczęcia postępowania,

iv. art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11d ust. pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez rozpatrywanie wniosku którego braków formalnych wnioskodawca nie usunął w zakreślonym terminie,

v. art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę, obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pomimo, iż we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany, w zakresie trasy przejścia drogi S-8 przez obszar Natura 2000 w dolinie rzeki G., w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

vi. art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, pomimo iż obowiązek jej wykonania wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach,

vii. art. 93 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż potrzeba takich działań wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach,

viii. art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niespełnienie wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji.

Wniósł ponadto o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych; przeprowadzenie rozprawy oraz rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że organy I i II instancji zignorowały fakt, że przebieg drogi oraz lokalizacja infrastruktury technicznej uległą zmianie w stosunku do rozpatrywanej na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wnioskodawca dokonał zmiany przebiegu drogi rzeki g., stanowiącej obszar Natura 2000. Zmieniono obszar oddziaływania drogi na mieszkańców wsi i obszar chroniony. Żaden przepis ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie nie daje możliwości zmiany lokalizacji inwestycji w stosunku do lokalizacji wynikającej z karty informacyjnej i raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, bowiem wymaga ona prowadzenia ponownego postępowania. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie ustalonym przez RDOŚ w Łodzi, dlatego organ powinien nałożyć na niego obowiązek przedstawienia jej. Wojewoda Łódzki w decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej powinien nałożyć na wnioskodawcę wprost obowiązek zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wynika to z decyzji nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji organu I instancji powinna nastąpić konkretyzacja działań z decyzji środowiskowej. Obowiązek organu nie jest warunkowy i zależy tylko od spełnienia się przesłanek. Wskazał ponadto, że organ był zobowiązany do wydania decyzji o ściśle określonej treści, nie można zatem ograniczyć się do lakonicznych stwierdzeń będących efektem wadliwie prowadzonego postępowania, co jest dowodem na to, że organ nie wziął pod uwagę warunków określonych w decyzji środowiskowej oraz postanowieniu uwzględniającym warunki realizacji przedsięwzięcia. Sąd nie zbadał ponadto całości akt sprawy, nie odniósł się do dokumentów przedstawionych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., co uniemożliwia ocenę, czy wyrok był wydany w oparciu o te dokumenty czy też nie. Skutkiem tego zaniechania jest całkowity brak zbadania i rozpatrzenia niewykonalności zaskarżonej decyzji, mającej charakter trwały. Organy pominęły matematyczne wyliczenie wartości zawartych w decyzji środowiskowej. Pismo skierowane do Komisji Europejskiej, o którego dopuszczenie jako dowód w sprawie skarżący wnosił, zawierało przedstawienie popełnionych błędów matematycznych. Dane z decyzji środowiskowej nr [...] są nieprawdziwe. Inwestor dokonywał więc poświadczeń nieprawdy, aby zrealizować inwestycję w obszarze Natura 2000. Sąd bezzasadnie odrzucił wniosek o przesłuchanie świadków lub też przeprowadzenie dowodu z ich pisemnych zeznań, mimo że są oni autorami raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i dysponują wiedzą w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko. Prowadzi to do dowolnego prowadzenia inwestycji wbrew przepisom prawa. Interes prawny skarżącego przejawia się w tym, że inwestycja jest całością, czyli zmiana przebiegu drogi nawet przez inny teren może powodować zmianę na jego nieruchomości, gdyż korekta na innym odcinku może zmienić trasę migracji zwierząt, które mogą przechodzić przez nieruchomość skarżącego. Może również dojść do zmiany tras dojazdowych i zmiany spływu wód itp., a specjalistyczną wiedzę w tym zakresie posiadają tylko ww. autorzy. Skarżącego dziwi, że organ zmienił de facto wniosek inwestora. Uzasadnienie skarżonej decyzji jest wadliwe, gdyż nie wyjaśnia dlaczego zmieniając decyzje i orzekając co do istoty nie powiadomił organów uzgadniających o planowanej zmianie ani nie powiadomił o tym wszystkich stron postępowania. Uzyskanie ponownej decyzji środowiskowej w tym stanie rzeczy było konieczne. Organ powinien zastosować art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Nie jest wiadome na podstawie jakich przepisów organ wydał decyzję. W toku postępowania nie informowano stron, nie wskazano też jakie dowody uznano za wiarygodne. Wadliwość uzasadnienia decyzji ma poważne skutki. Organ nie ustalił ponadto stron postępowania. Prowadził też postępowanie pomimo upływu terminów do uzupełnienia wniosku, który nie został uzupełniony. Uzasadnienie decyzji nie odpowiada przepisom prawa – brak jest bowiem uzasadnienia prawnego i odniesienia do faktów. Naruszył też ogólne zasady postępowania. Organ bezpodstawnie wstrzymywał się z zawiadomieniem stron postępowania o wpłynięciu wniosku o wydanie decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie. Skarżący zaprezentował argumentację odnoszącą się do decyzji obu instancji, nie zaś orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego. Sąd potraktował wnioski skarżącego o przeprowadzenie dowodów jako uzupełnienie skargi kasacyjnej, jednakże na tym etapie procesowania możliwe jest tylko przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Decyzja środowiskowa była już poddana kontroli sądowoadministracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), której przesłanki określa przepis art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki nieważności postępowania.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem Skarżącego - uchybił Sąd Wojewódzki, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że Sąd I instancji mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż Sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Podkreślenia wymaga również, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są zasadne.

Uprzedzając zasadnicze rozważania w niniejszej sprawie podkreślić należy, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm. - dalej również jako: ustawa o szczególnych zasadach) jest ustawą specyficzną. Na tę specyfikę wpływa wyjątkowy charakter inwestycji drogowej podyktowany potrzebą uwzględnienia sprzecznych z zasady oczekiwań, które z jednej strony związane są z postulatami sprawnej realizacji inwestycji drogowych, z drugiej zaś strony wymagają poszanowania konstytucyjnego prawa własności. Jakkolwiek zatem ustawodawca zdecydował o pewnej odmienności (od innych obowiązujących aktów) zawartych w tej ustawie uregulowań, to nie może budzić wątpliwości, że te szczególne rozwiązania uwzględniają wszelkie standardy konstytucyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 marca 2011r. ( II OSK 411/11 ) zwrócił uwagę, że ustawa z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma szczególny charakter, gdyż jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego oraz ograniczeniach w zakresie rozstrzygnięć możliwych do wydania przez sądy administracyjne w sprawach związanych z realizacją inwestycji określonych w tejże ustawie.

Zgodnie z art.11 g ust.3. powołanej ustawy w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Z kolei w myśl art. 31 ust. 2 tej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może jedynie stwierdzić że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a. Reasumując, niezależnie od charakteru stwierdzonej wadliwości decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach, uchylenie tej decyzji przez sąd administracyjny zostało przez ustawodawcę wykluczone. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010r. I OSK 984/10 sformułował następujące tezy: 1. Niezależnie od charakteru stwierdzonej wadliwości decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, uchylenie tej decyzji przez sąd administracyjny zostało przez ustawodawcę wykluczone.2. Jeżeli decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotknięta jest wadami określonymi w art. 145 § 1 k.p.a., czy art. 156 § 1 k.p.a. to wobec ziszczenia się na dzień orzekania, przesłanek określonych w art. 31 ust. 2 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, sąd administracyjny nie może zaskarżonej decyzji uchylić, a jedynie stwierdzić że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że art. 88 ust.1 pkt 1 i 2 określa dodatkowe sytuacje w których dokonuje się oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, natomiast podstawowe sytuacje w których dokonuje się oceny oddziaływania na środowisko uregulowane zostały w art.61 ust.1 ustawy. Zgodnie z art.61 ust.1 ustawy, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ( art.72 ust.1 pkt 10 dotyczy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ustawodawca wprowadził zatem zasadę, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonywana jest nie tylko na wcześniejszym etapie, a więc w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale również w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak wynika z art.61 ust.2 ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Natomiast ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, przeprowadza regionalny dyrektor ochrony środowiska ( ust.3 ). W niniejszej sprawie obowiązek dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wynika przede wszystkim z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czyli z art.61 ust.1ustawy. Z rozwiązania tego wynika, że w tych przypadkach gdy na wstępnym etapie realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki są trudne do przewidzenia lub mogą pojawić się oddziaływania, które nie mogły być wzięte pod uwagę na tym etapie procesu inwestycyjnego (np. pojawiające się wzajemne oddziaływania lub oddziaływanie na formy ochrony przyrody, które zostały powołane do życia po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), organ wydający decyzję ma obowiązek ponownie przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko, w ramach której będzie uzgadniał warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Oznacza to, że na tym etapie postępowania powinno nastąpić doprecyzowanie warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przez ewentualne uwzględnienie oddziaływań, które na tamtym etapie postępowania nie mogły być wzięte pod uwagę. Jak wskazano wyżej, oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonywanej w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dokonuje regionalny dyrektor ochrony środowiska. W rozpoznawanej sprawie takiej oceny dokonał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi i po upływie wyznaczonego terminu ([...].03.2011r.- [...].04.2011r. ) udostępniania informacji w sprawie postępowania w zakresie przeprowadzanej ponownej procedury ocen oddziaływania na środowisko dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz możliwości wnoszenia uwag i wniosków, wydajał w tym zakresie następujące postanowienia uzgadniające: postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011r. [...], postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011r. [...], postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011r. [...], postanowienie z dnia [...] maja 2011r. [...]. W tym ostatnim postanowieniu organ uzgadniający odniósł się między innymi do uwag J. K., złożonych po terminie, a zawartych w piśmie nadanym [...] kwietnia 2011r. Tym samym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie dokonana ponownie ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadzona w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nastąpiła w trybie przepisu art.61 ust.1 ustawy, a nie w trybie przepisu art.88 ust.1 pkt 2 ustawy, tym samym nie mogło dojść jego naruszenia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, pomimo iż obowiązek jej wykonania wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach, należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny. Należy bowiem zgodzić się z stanowiskiem Sądu I instancji, że obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej nałożony na wnioskodawcę został zachowany. Mianowicie w decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w pkt 10.1 określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska stanowiąc, że " w toku realizacji inwestycji należy zachować warunki określone: decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010r., którą w części uchylono i zmieniono, w części uchylono i umorzono a w pozostałej części utrzymano w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia [...] stycznia 2010r., w której pkt 6 dotyczy obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej. Tak więc obowiązek wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej jest zachowany.

Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 93 ust. 3 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, poprzez nie nałożenie na wnioskodawcę obowiązku zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż potrzeba takich działań wynika z decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnośnie tego zarzutu mamy analogiczną sytuację prawną jak w wskazanym wyżej zarzucie dotyczącym braku obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej. Obowiązek zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który został nałożony na wnioskodawcę został zachowany i nadal obowiązuje, a wynika to z powoływanego już wyżej pkt 10.1 decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011r. o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej.

Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art.95 ust.2 powołanej ustawy, poprzez niespełnienie wymogów określonych dla uzasadnienia decyzji.

Przepis ten stanowi, że uzasadnienie decyzji powinno również zawierać informacje o tym w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki realizacji przedsięwzięcia określone w: decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; postanowieniu uzgadniającym Zdaniem skarżącego warunków tych nie spełnia lakoniczne stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że "niniejszą decyzją nałożono obowiązek zachowania warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w ostatecznej decyzji..." Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego zarzutu, zawarte na str. 55 uzasadnienia decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powyższe stwierdzenie wraz z podaniem informacji dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wszystkich postanowień uzgadniających wskazuje, że wszystkie warunki określone w powyższych aktach zostały zachowane. Warto zwrócić uwagę, co podnoszone jest w literaturze, że sam przepis art.95 ust.2 ustawy został niezbyt fortunnie sformułowany . Jak wskazuje K.Gruszecki ( Komentarz do art.95 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2008 ), wyniki ponownej oceny oddziaływania na środowisko powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzjach kończących postępowanie, w ramach wydawania których została ona przeprowadzona. Dlatego też ustawodawca, podobnie jak w art. 85 ust. 1 i 2 ustawy w odniesieniu do decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, wprowadził w art. 95 ustawy obowiązek uzasadnienia decyzji oraz podania do publicznej wiadomości decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy. W rozwiązaniu tym nie byłoby nic kontrowersyjnego i cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy jego wprowadzaniu był oczywisty, to jednak sposób, w jaki to uczyniono nie wydaje się najszczęśliwszy. Zapomniano bowiem zupełnie o tym, że decyzje wskazane w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy wydawane są zasadniczo na podstawie prawa budowlanego lub ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Dlatego też rozwiązania określające, jakie wymagania powinny spełniać decyzje wydawane na ich podstawie, powinny znaleźć się w tych aktach prawnych, zwłaszcza że obowiązki wynikające z art. 95 ust. 1 i 3 ustawy, a odnoszące się do uzasadnienia decyzji i podania informacji o niej do publicznej wiadomości oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, zostały sformułowane w sposób generalny, tak jakby odnosiły się do wszystkich decyzji wydawanych na podstawie aktów prawnych, a nie tylko tych, których wydanie było poprzedzone przeprowadzeniem ponownej oceny oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa przepisów postępowania , to w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zarzuty te zostały wielokrotnie powtórzone. Mianowicie zarzuty sformułowane w pkt oznaczonym lit. o wraz z podpunktami oznaczonymi lit. i do viii, oraz w pkt oznaczonym lit.p wraz z podpunktami oznaczonymi lit. i do viii, stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w pkt oznaczonym lit.n wraz z podpunktami oznaczonymi lit. i do viii.

Pierwsza grupa zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania dotyczy art.141 § 4 p.p.s.a. w związku z art.6, 7, 11, 77, 78 i 79 k.p.a., art. 107 §1 i 3 k.p.a., art. 28 k.p.a. , art.29 k.p.a., art.61 § 3 i 4 kpa, art.64 § 2 k.p.a, oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw z art. 236 k.p.c.. art. 354 k.p.c.

Odnośnie naruszenia art.6 , art. 7, art.11 k.p.a. skarżący wskazał ogólnie, że sama decyzja jak i przeprowadzone postępowanie narusza zasady wynikające z powyższych przepisów to jest zasadę praworządności, słusznego interesu obywateli. Jednym z wymownych naruszeń tych zasad stało się naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., czyli rozpatrywanie wniosku, który posiadał braki formalne, takie działanie stanowiło również naruszenie art.11 k.p.a.. Tak sformułowany zarzut skargi nie może być uwzględniony, albowiem nie wskazuje nie precyzuje na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie wskazanych przepisów k.p.a., odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 64 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się już wcześniej. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 77, 78, 79 , 107 § 1 i 3 k.p.a.

Formułując zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art.28 , art.29 k,p.a. skarżący podał tylko brak określenia stron postępowania, nie uzasadniając bliżej tego zarzutu. Stąd też tylko ogólnie można wskazać na szczególne rozwiązania zawarte w specustawie drogowej z dnia 10 kwietnia 2003r. Artykuł 11 f ust.1 ustawy określa co w szczególności zawiera decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej w tym między innymi określa się linie rozgraniczające teren inwestycji, następuje to w oparciu o dane z ewidencji dotyczące oznaczenia działek, w ten sposób wyznaczone zostają strony postępowania. Z dalszych ustępów art.11 f ustawy wynika, że decyzję doręcza się wnioskodawcy, oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, ponadto wysyła się zawiadomienie o wydaniu decyzji dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu. Z rozwiązań tych wynika szczególny sposób ustalania stron i doręczania lub zawiadamiania o podjętej decyzji.

Nie zasadne są zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia art. 61 § 3 i 4 k.p.a. poprzez zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania dopiero po upływie 2,5-miesięcznego terminu od wszczęcia postępowania, gdyż zarzut ten pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego wymaga podkreślenia, że dopiero kompletny wniosek wszczyna postępowanie administracyjne. Ponieważ organ dwukrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia wniosku (pierwszy raz w oparciu o art. 64 § 3 k.p.a., zaś drugi w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego) to należało uznać, że od momentu wpływu wniosku do momentu wszczęcia postępowania – wbrew twierdzeniom skarżącego – upłynęło mniej niż 2, 5 miesiąca.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art.106 § 3 p.p.s.a. w zw z art. 236 i 354 k.p.c. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że Sąd I instancji nie ustosunkował się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do pisma z dnia [...] sierpnia 2012r. należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że w piśmie tym zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedmiotowego przedsięwzięcia, oraz akt postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2011r. sygn.akt IV SA/Wa 41/11 oddalającym skargi na wyżej wymienioną decyzję środowiskową. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011r. sygn.akt II OSK 2169/11 oddalił bowiem skargi kasacyjne między innymi J. K. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2011r. sygn.akt IV SA/Wa 41/11. Tym samym dokumenty te nie są " dowodami uzupełniającymi " o jakich mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., dokumenty te znajdowały się w aktach postępowania prowadzonego przez organy i orzekającego w przedmiotowej sprawie i stanowiły element stanu prawnego decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art.106 § 3 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków. Zakres postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministarcyjnym został przez ustawodawcę ograniczony jedynie do "dowodów uzupełniających z dokumentów", a więc brak jest prawnej możliwości dopuszczenia przez sąd administracyjny dowodu z przesłuchania świadków. Nadto ten zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczy decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a więc decyzji , która była przedmiotem kontroli sądowej i która obowiązuje w porządku prawnym. Tym samym w niniejszej sprawie, która dotyczy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011r. w sprawie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej, brak podstaw prawnych do kontroli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Natomiast druga grupa zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania została określona jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 107 § 1 i 2 k.p.a, w związku z art. 6, 7, 11 kpa, art.61 § 3 i 4, art. 64 § 2 kpa, oraz art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 88 ust.1 pkt 2 w zw. z ust. 3, art.93 ust.2 pkt 2, art. 93 ust.3 pkt 2, art. 95 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska, oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odnośnie tej grupy zarzutów należy stwierdzić, że stanowią one powtórzenie podnoszonych już zarzutów dotyczących zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a tylko tym razem w powiązaniu z art.145 § 1 pkt 1 li.c p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U 2012.270 ze zm. ) oddalił skargę kasacyjną.