Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1316/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 697/13 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 22 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 697/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie w przedmiocie odrzucenia zażalenia.

W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. odrzucił podpisaną osobiście przez skarżącego skargę kasacyjną z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.".).

Pismem z dnia 30 września 2013 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o przyznanie prawa pomocy.

Mając na względzie okoliczność, iż przedmiotowe zażalenie zostało osobiście podpisane przez P. B., Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 8 października 2013 r. odrzucił je jako sporządzone przez osobę nieuprawnioną.

Pismem z 21 października 2013 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie z dnia 8 października 2013 r.

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenie na przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1576/13.

W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 4 marca 2014 r. wydał, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z dnia 13 marca 2014 r. ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wobec braku należnej opłaty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. odrzucił zażalenie strony na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd stanął na stanowisku, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie.

W zażaleniu P. B. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia wskazując, że z uwagi na barierę finansową został pozbawiony możliwości obrony swoich praw.

Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na mocy postanowienia z dnia 4 czerwca 2014 r. ponownie odmówił uwzględnienia żądania strony w tym zakresie. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 1096/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie P. B. na przedmiotowe rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W świetle przytoczonego unormowania nie może ulegać wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił wniesiony przez P. B. środek zaskarżenia (zażalenie) wobec jego nieopłacenia, mimo skierowania do strony stosownego wezwania. Okoliczności nieuiszczenia należnego wpisu nie kwestionuje zresztą sam skarżący. Brak tym samym jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym w pełni twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, iż kolejne żądanie przyznania prawa pomocy (zgłoszone w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu) nie przerywało biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej. Jednocześnie dostrzec należy, że kwestia zwolnienia strony od kosztów sądowych była dwukrotnie rozpatrywana przez Sądy pierwszej i drugiej instancji i została prawomocnie zakończona.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.