Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 534/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ppkt 5, art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1-2, art. 53 ust. 3, art. 54, art. 56
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lipca 2014 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania D. W. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, polegającej na realizacji linii kablowych nn 0,4 kV ze złączami kablowo-pomiarowymi i SN 15 kV oraz kanalizacji światłowodowej - w L. w pasie drogowym :

- ul. C. (droga powiatowa) - na działach nr ew.: [...] (obr. [...], ark. [...]),[...] (obr. [...], ark. [...]),[...],[...],[...],[...] i [...] (obr. [...], ark. [...]) oraz [...] i [...] (obr. [...], ark. [...]),

- ul. P. (droga wewnętrzna) – na działce nr ew. [...] (obr. [...], ark. [...]),

- ul. R. (droga wewnętrzna) – na działkach nr ew. [...] i [...] (obr. [...],

ark. [...])

oraz na działkach przyległych oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (obr. [...], ark. [...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obr. [...], ark. [...]) i [...] (obr. [...], ark. [...])

– utrzymało tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że z wnioskiem o ustalenie lokalizacji wyżej opisanej inwestycji celu publicznego zwróciła się P. S.A. z siedzibą w L. Orzekając zgodnie z wnioskiem inwestora organ I instancji uznał, że objęte nim zamierzenie spełnia wymogi wynikające z przepisów odrębnych oraz z przeprowadzonych w sprawie uzgodnień, a ponadto nie narusza interesów osób trzecich oraz spełnia wymagania inwestora zawarte we wniosku. W toku postępowania administracyjnego stronom zapewniono zaś czynny w nim udział.

Odwołanie od decyzji organu I instancji – jak wyjaśnił organ odwoławczy – wniosła w części dotyczącej działki nr ewid. [...] położonej przy ul. R. [...] D. W. – właścicielka tej nieruchomości. Odwołująca zarzuciła Prezydentowi Miasta L. naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również naruszenie jej prawa własności.

W treści odwołania odwołująca podniosła, iż nie zwrócono się do niej o zgodę na ustalenie przebiegu trasy linii kablowej nn 0,4 kV w granicy jej działki na całej jej długości od ul. R. do ul. R. Okazano jej wprawdzie "nieautoryzowaną" mapę, lecz uwzględniała ona jedynie przebieg kabli, bez wskazania linii kanalizacji światłowodowej. Na odwrocie tej mapy zamieszczono natomiast umowę z P. S.A. w L. dotyczącą wyrażenia zgody na udostępnienie jej nieruchomości w celu budowy urządzeń energetycznych. Projekt tej umowy – zdaniem strony – nie wskazywał jednak wszystkich form odszkodowania, jakie inwestor będzie musiał zapłacić poszczególnym właścicielom nieruchomości objętych planowaną inwestycją.

Odwołująca podniosła, iż nie zgadza się, by linie kablowe zaznaczone na mapie kolorem czerwonym biegły "po jej działce". Wskazała, że istnieje możliwość "przeprowadzenia tych kabli, złączy i światłowodów" poza działką nr ew. [...]. Zdaniem strony, jest to uzasadnione z tego względu, że powyższa działka jest bardzo wąska i biegnące w jej obrębie kable zakłócą użytkowanie gruntu i obniżą jego wartość.

Swój sprzeciw wobec inwestycji strona tłumaczyła również brakiem "polskiej normy dotyczącej wyłączenia jej gruntu spod użytkowania wskutek tej budowy". Ponadto wskazała, że według jej wiedzy, organ nie powiadomił wszystkich właścicieli i współwłaścicieli działek, które obejmuje decyzja, o toczącym się postępowaniu.

Uznając powyższe odwołanie za bezzasadne organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że niniejsza sprawa dotyczy wstępnego etapu postępowania inwestycyjnego, przez co kwestie natury własnościowej (w tym kwestia zadośćuczynienia za ewentualnie utracony grunt) wykracza poza jej przedmiot.

Jednocześnie Kolegium wyraziło pogląd, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organ I instancji wyczerpał tok postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po otrzymaniu wniosku inwestora organ ten pismem z dnia 29 listopada 2012 r. zawiadomił właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja, o wszczęciu postępowania administracyjnego. Następnie zaś zamieścił obwieszczenie o wszczęciu postępowania. W toku postępowania dokonał on natomiast analizy terenu oraz powierzył sporządzenie projektu decyzji osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Sporządzony przez uprawnionego architekta projekt decyzji został następnie skierowany do uzgodnienia z zarządcą drogi. Zarządca uzgodnienia tego dokonał w piśmie dnia 7 stycznia 2013 r., wskazując na możliwość realizacji inwestycji, jednak zaznaczając przy tym, że nie oznacza to uzgodnienia przebiegu trasy sieci (infrastruktury). Następnie organ I instancji w drodze obwieszczenia z dnia 14 stycznia 2013 r. poinformował o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rejonie ulic C., R., P. i R. w L.

Organ II instancji podkreślił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową. Jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zadania oraz terenu, na którym ma ono zostać zlokalizowane. Stanowi więc ona prawnie określoną formę oceny dopuszczalności inwestycji w danym miejscu, w świetle prawa powszechnie obowiązującego. Aby zatem odmówić uwzględnienia wniosku inwestora, organ musi wykazać niezgodność planowanego zamierzenia z przepisami prawa. W niniejszej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się jednak takiej sprzeczności, a przez to było zobligowane do uwzględnienia wniosku inwestora.

Zdaniem organu II instancji, nieuwzględnienie interesów odwołującej się strony, niepopartych żadnymi konkretnymi przepisami prawa materialnego, nie może stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności ustaleń zapadłej decyzji, jako naruszających interesy osób trzecich. Dlatego też – w jego ocenie – sam sprzeciw wobec lokalizacji inwestycji na działce wskazanej przez inwestora, nie poparty żadnym przepisem prawa, nie może stanowić przesłanki do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. O zasadności decyzji rozstrzyga bowiem zgodność zamierzenia z przepisami prawa, nie ma więc znaczenia fakt, czy dany właściciel gruntu wyraził zgodę na jej realizację.

Odnosząc się końcowo do zarzutu odwołania dotyczącego braku powiadomienia wszystkich stron o toczącym się postępowaniu w sprawie Kolegium wskazało, że jest to okoliczność, która sama w sobie nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, lecz może - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – stanowić przesłankę żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, o ile strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie wniosła na powyższą decyzję ostateczną D. W., domagając się jej uchylenia w całości. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja nie odpowiada obowiązującym przepisom. Organy nie uzyskały bowiem opinii Dyrektora Lasów Państwowych oraz zabrakło wyłączenia przez ten organ "powierzchni działek z produkcji leśnej". Ponadto skarżąca podniosła, że nie ustalono z nią "strefy ochronnej przy wykonaniu inwestycji". Nie jest też dla niej jasne "jaka będzie obowiązująca Norma Polska obowiązująca przy tych rodzajach inwestycji".

D. W. podniosła również, iż skutkiem zaskarżonej decyzji jest utrata wartości jej nieruchomości. Przedstawiona jej umowa dotyczy natomiast wyłącznie okresu budowy i zawiera nieścisłości w swej treści. Końcowo skarżąca podtrzymała twierdzenie, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się bez udziału wszystkich stron.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do treści skargi, organ podniósł, że z akt sprawy nie wynika, by dla spornej inwestycji istniał obowiązek dokonania uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jej przedmiotem jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] stycznia 2013 r., ustalającą na wniosek P. S.A. w L. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowych nn 0,4 kV ze złączami kablowo-pomiarowymi i SN 15 kV oraz kanalizacji światłowodowej w L., na wskazanych działkach w pasie drogowym ul. C., ul. P. oraz ul. R., jak również na działkach przyległych, w tym działce nr ewid. [...], stanowiącej własność skarżącej D. W.

Dokonując kontroli zgodności z prawem powyższych rozstrzygnięć Sąd doszedł do wniosku, iż nie naruszają one prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, przy czym uwzględnienie przez Prezydenta Miasta L. wniosku inwestora i ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z jego żądaniem było w pełni zasadne.

Na wstępie wypada podnieść, że na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, iż objęte zaskarżoną decyzją zamierzenie inwestycyjne dotyczy inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), przez inwestycję tego rodzaju należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej: "u.g.n.") Przepis ten wśród celów publicznych wymienia natomiast m.in. budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2).

Bezspornym jest również, że dla terenu objętego planowaną inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji sporna inwestycja – stosownie do treści art. 50 ust. 1 u.p.z.p. może być na danym obszarze zlokalizowana tylko w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Nie można przy tym uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3).

W myśl art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto – stosownie do ust. 4 powołanego przepisu – decyzja taka wydawana jest po uzgodnieniu z wymienionymi w tym ustępie organami, przy czym konieczność dokonania uzgodnienia z każdym z nich każdorazowo uzależniona jest charakteru terenu przeznaczonego pod planowane przedsięwzięcie w konkretnej sprawie.

Stosownie zaś do art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Z powyższych przepisów wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi o możliwości przeprowadzania inwestycji polegających na prowadzeniu robót budowlanych. Zadaniem tej decyzji jest skonkretyzowanie przepisów ustaw i aktów wydawanych na ich podstawie dla wskazanego terenu, w związku z określonym we wniosku rodzajem inwestycji i jej cechami. Organy administracji właściwe do wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą wprowadzać do jej treści ustaleń niemających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej. Organy te nie mogą w szczególności uzależnić wydania decyzji od spełnienia nieprzewidzianych prawem świadczeń i warunków. Decyzja lokalizacyjna ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym.

Wymaga również podkreślenia, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, o czym wyraźnie stanowi przepis art. 56 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że w przypadku, gdy organ administracji stwierdzi niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami u.p.z.p., to ma prawny obowiązek wydać decyzję odmowną, w przeciwnym wypadku zobligowany jest do wydania decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy. Organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem (odmowę ustalenia warunków lub określenie warunków wbrew stanowisku wnioskodawcy) na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Norma ogólna musi być skonkretyzowana przez taki przepis, aby mogła oddziaływać pośrednio na rozstrzygnięcie (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 468 i nast.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy stwierdzić, złożony przez spółkę P. S.A. w L. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego spełniał wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Inwestor przedstawił w nim bowiem szczegółową charakterystykę projektowanej inwestycji. Ponadto wraz z wnioskiem złożył wymaganą kopię mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującą teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:1000.

Brak jest również podstaw, by kwestionować bazujące na analizie powyższego wniosku stanowisko organów administracji obu instancji, które nie dopatrzyły się niezgodności projektowanej inwestycji z przepisami u.p.z.p. lub przepisami odrębnymi. Podkreślić należy, że również sama skarżąca w toku postępowania nie wskazała żadnej konkretnej normy prawnej, z którą zamierzenie to miałoby kolidować.

W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, tj. zgodny z wymogami określonymi w art. 53, z jednoczesnym poszanowaniem reguł wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ I instancji dokonał przy tym niezbędnych obwieszczeń o wszczęciu postepowania i wydaniu kończącej je w pierwszej instancji decyzji. Ponadto dokonał niezbędnego uzgodnienia projektu decyzji z Zarządem Dróg i Mostów w L. (pismo z dnia 7 stycznia 2013 r. – k. 10 akt adm. I inst.). Zasadne jest natomiast stanowisko organu odwoławczego, iż analiza akt sprawy nie uzasadnia twierdzenia skarżącej, iż dla spornej inwestycji istniał obowiązek dokonania dodatkowo uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych.

Wydana przez organ I instancji decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. zawiera z kolei wszystkie niezbędne elementy, wymienione w art. 54 u.p.z.p., w tym została do niej załączona mapa w skali 1:500 z oznaczoną linią rozgraniczającą teren inwestycji.

Również pozostałe zarzuty skarżącej D. W. nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia w niniejszej sprawie jej prawa własności. W tym zakresie należy wyjaśnić, że akty planistyczne, do których należy decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, mogą wpływać na wykonywanie prawa własności. Prawo własności stanowi wprawdzie najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie daje jednak właścicielowi niczym nieograniczonej władzy nad rzeczą. Przepis art. 140 k.c., na który wskazuje skarżąca, a opisujący istotę prawa własności i wymieniający atrybuty właścicielskie, wskazuje wprost, iż wykonywanie uprawnień właścicielskich następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Właśnie u.p.z.p. jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela.

Obowiązkiem organów orzekających w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wprawdzie określenie - w ramach warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy - wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. "d" u.p.z.p.). Podkreślić jednak należy, że ochrona interesów osób trzecich w omawianym postępowaniu nie może być oceniana w takim zakresie, jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - etapie pozwolenia na budowę. Badanie wymagań wynikających z ochrony interesów osób trzecich odbywa się w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt, a więc kontrola dopiero wówczas jest skonkretyzowana.

Tym samym ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w granicach określonych przepisami omawianej ustawy oraz przepisami odrębnymi, skoro bowiem celem decyzji wydawanej w tym postępowaniu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przywołanymi przepisami, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tym tylko zakresie.

Odnosząc te uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja lokalizacyjna uwzględnia wymagania w zakresie ochrony osób trzecich w stopniu, jaki wymagany jest na etapie planowania inwestycji. W punkcie 7 ustala ona bowiem wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stanowiąc, że zamierzenie inwestycyjne należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. W konsekwencji za przedwczesne na obecnym etapie procesu inwestycyjnego należy uznać obawy skarżącej związane z obniżeniem wartości jej nieruchomości.

Również brak zgody skarżącej na przeprowadzenie przez stanowiącą jej własność działkę nr [...] planowanej linii energetycznej pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nieuwzględnienie interesów strony niepopartych żadnymi konkretnymi przepisami prawa materialnego, nie może bowiem stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności warunków zabudowy, jako naruszających interesy osób trzecich (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 934/08). Dlatego też sam sprzeciw strony przeciwko lokalizacji inwestycji na jej działce nie mógł stanowić podstawy do udzielenia odmowy ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji celu publicznego.

Ponownie należy bowiem podkreślić, iż rozstrzygające znaczenie w tym zakresie ma zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. Sprzeczne z zasadą legalizmu byłoby kierowanie się przez organ przesłankami wykraczającymi poza treść obowiązującej normy prawnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, zgodnie z art. 56 ustawy, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Organy administracji orzekające w sprawie ani skarżąca kwestionująca prawidłowość decyzji wydanych w sprawie nie wykazały natomiast istnienia takiej niezgodności.

W kontekście treści skargi wymaga również wyjaśnienia, że poza zakres niniejszego postępowania wykraczają kwestie ewentualnych roszczeń odszkodowawczych, jakie mogą wynikać ze sposobu realizacji inwestycji, jak również kwestie ustanowienia ewentualnych stref ochronnych. Omawiana decyzja nie określa bowiem technicznych warunków realizacji inwestycji, od których kwestie te są uzależnione. Wątpliwości skarżącej w tym zakresie winny być natomiast podnoszone dopiero na etapie ewentualnego postepowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, prowadzonego w trybie art. 124 u.g.n.

Końcowo należy wyjaśnić, iż analiza akt sprawy nie potwierdza słuszności zarzutu skarżącej, jakoby organy obu instancji nie zapewniły czynnego udziału w niniejszym postępowaniu wszystkim jego stronom. Niemniej jednak, nawet gdyby w sprawie doszło do pominięcia przy ustaleniu kręgu stron jakiejkolwiek osoby, której status taki przysługiwał, zarzut skarżącej w powyższym zakresie i tak nie mógłby zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie sądowym poglądem, tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu - co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się natomiast skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 990/10 oraz z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 277/10). W sprawie bezspornym jest natomiast, że skarżącej D. W. w sposób prawidłowy zapewniono udział w każdym stadium postępowania.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.