Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 342/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Zirk-Sadowski, Sędziowie NSA T. Porczyńska, , P. Kiss (spr.), Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004 roku sprawy ze skargi M.R. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania z wniosku o umorzenie należności z tytułu kary porządkowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy Ł. decyzją z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na art.208 ustawy z dn. 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./ umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie z wniosku M.R. z dn.07.03.2000r. o umorzenie kary porządkowej w kwocie 1.000 zł, nałożonej postanowieniem tego Urzędu z dn. [...].

W krótkich motywach swojej decyzji organ podał, że niezapłacona kara porządkowa nie jest zaległością podatkową w rozumieniu art. 51 Ordynacji podatkowej, a tym samym nie ma do niej zastosowania art. 67 tej ustawy stanowiący o umarzaniu zaległości podatkowych. Wobec powyższego zdaniem organu nie ma podstawy prawnej upoważniającej do rozpatrzenia wniosku o umorzenie tego rodzaju należności.

W odwołaniu z dn.21.10.2002r. pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 122 i 124, a zwłaszcza art. 145 par.2 Ordynacji podatkowej, a także przepisów Konstytucji RP przez doręczenia decyzji bezpośrednio stronie, bez jednoczesnego doręczenia pełnomocnikowi. Według pełnomocnika strona udzieliła mu pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed organami podatkowymi już w dn.09.06.1996r. i pełnomocnictwo to zostało przez niego wysłane do Urzędu Skarbowego przesyłką poleconą z dn.20.06.1996r., na dowód czego przedstawił kserokopię wypisu ze swojej księgi nadawczej. Innych zarzutów w odwołaniu nie zgłoszono.

Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art.233 par.1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji podzielając jego stanowisko, iż brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony o umorzenie kary porządkowej. W ustosunkowaniu się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z posiadanymi przez organy podatkowe aktami sprawy strona udzieliła wcześniej pełnomocnikowi odpowiedniego pełnomocnictwa w dn.12.12.1997r., dotyczącego wyłącznie prowadzonego wówczas postępowania podatkowego z art.20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które to postępowanie zostało zakończone ostatecznie decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dn. [...] o umorzeniu. Natomiast kolejnego pełnomocnictwa strona udzieliła pełnomocnikowi w dn. 05.09.2001r. i stosownie do tego pełnomocnictwa zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji została doręczona pełnomocnikowi w dn.10.10.2002r.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze pełnomocnik M.R. wnosząc o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucił, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów art. 145 par. 2, art. 120-123 Ordynacji podatkowej oraz art.40 par.2 i in. kodeksu postępowania administracyjnego, a także z obrazą przepisów art. 2, 5 i 7 Konstytucji RP przez brak doręczenia mu pism organu pierwszej instancji skierowanych bezpośrednio do strony. Pełnomocnik powtórzył swoją wcześniejszą argumentacje, iż strona udzieliła mu pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed organami podatkowymi już w dn.09.06.1996r., które zostało przesłane do organu przesyłką poleconą w dn. 20.06.1996r., natomiast organ ten z naruszeniem wskazanych przepisów doręczył pisma bezpośrednio stronie z pominięciem pełnomocnika.

Izba Skarbowa w Ł. odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości swoją argumentację i stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Organ podał, że przeprowadzone w Urzędzie Skarbowym Ł. postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło złożenia przez stronę skarżącą pełnomocnictwa z dn.09.06.1996r., które również z innych względów budzi wiele wątpliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Sąd nie będąc zgodnie z art. 134 par.1 ustawy z dn.30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ związany zarzutami skargi uznał, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 208 par.1 ustawy z dn. 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięć organów podatkowych obu instancji. Orzekając o bezprzedmiotowości postępowania w rozpatrywanej sprawie organy oparły się wyłącznie na uznaniu, iż wniosek skarżącej o umorzenie wymierzonej jej kary porządkowej w wysokości 1.000 zł nie może być rozpatrzony w oparciu o przepis art. 67 par.1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części jedynie zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Nie negując stanowiska organów podatkowych odnośnie zakresu przedmiotowego zastosowania wymienionego wyżej przepisu należy jednak podnieść, iż będący przedmiotem załatwiania przez organy wniosek skarżącej z dn.14.01.2000r. dotyczył generalnie prośby o umorzenie nałożonej na nią kary porządkowej / bez wskazania podstawy prawnej żądania wniosku/ i obowiązkiem organów było rozpatrzenie tego wniosku w oparciu o wszelkie możliwe podstawy prawne.

Według oceny Sądu organy orzekające nie rozważyły możliwości rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącej na podstawie innych możliwych do ewentualnego zastosowania przepisów np. rozporządzenia Rady Ministrów z dn.16.01.2001r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 6, poz.54/.

Sąd nie uwzględnia natomiast podniesionego w skardze jedynego zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 145 par.2 Ordynacji podatkowej i związanych z tym wskazanych innych przepisów postępowania administracyjnego i Konstytucji RP.

W świetle przedstawionych Sądowi akt sprawy brak jest dostatecznych podstaw do uznania, iż strona skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym Ł. w czerwcu 1996r. pełnomocnictwo z dn.09.06.1996r., mogące stanowić podstawę prawną do występowania pełnomocnika w rozpatrywanej sprawie. Niezależnie od podniesionej w powyższym zakresie argumentacji organów podatkowych i zastrzeżeń odnośnie powołanego przez stronę pełnomocnictwa z dn.09.06.1996r. /w pełnomocnictwie zostały powołane przepisy nie uchwalonej jeszcze w tym dniu ustawy z dn.05.07.1996r. o doradztwie podatkowym/ należy stwierdzić, iż rozpatrywana sprawa została wszczęta dopiero z chwilą otrzymania przez organ pierwszej instancji wniosku skarżącej z dn.14.01.2000r. o umorzenie należności z tytułu nałożonej w dn. [...] kary porządkowej, w którym to postępowaniu, pełnomocnictwo skarżącej z dn.05.09.2001r. zostało złożone w dn.10.09.2001r. Ponadto według oceny Sądu udzielone przez stronę pełnomocnictwo powoduje konieczny udział pełnomocnika w danym postępowaniu administracyjnym dopiero po złożeniu tego pełnomocnictwa organowi prowadzącemu sprawę i rzeczą oczywistą jest, iż złożenie pełnomocnictwa powinno nastąpić po wszczęciu postępowania w konkretnej sprawie.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt.1 lit. a i lit.c oraz art. 200 ustawy z dn.30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 par.1 i 2 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami adminstracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.