Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1242/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /k.p.a/ (Dz. U. z 2012 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W., uchyliło w całości decyzję Zarządu [...] W. z dnia [...].02.2014 r. nr [...] o warunkach zabudowy, ustalającą na wniosek p. A. B. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną, wjazdem/wyjazdem, układem komunikacyjnym i elementami zagospodarowania terenu na dz. ew. nr nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w W. [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w/w decyzją z dnia [...].02.2014 r. organ I instancji ustalił na wniosek p. A. B. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną, wjazdem/wyjazdem, układem komunikacyjnym i elementami zagospodarowania terenu na dz. ew. nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w W. [...].

Od ww. decyzji odwołanie w terminie wniosły Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w W. i Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w W., strony w przedmiotowej sprawie. Zarzucono naruszenie art. 61 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późno zm.) - poprzez wadliwe określenie istotnych parametrów planowanej inwestycji i ustalenie wyłącznie ich wartości maksymalnych albo wyłącznie minimalnych, naruszenie § 3 ust. l i 2 rozporządzenia wykonawczego do ww. ustawy - poprzez wadliwe określenie obszaru objętego analizą, naruszenie art. 59 ust 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy - poprzez nieprawidłowe określenie terenu inwestycji i wyłączenie z jej zakresu dz. ew. nr [...] z obrębu [...], naruszenie § 4 rozporządzenia - poprzez brak ustalenia obowiązującej linii zabudowy, naruszenie § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia - poprzez wadliwe określenie wskaźnika wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni terenu i brak prawidłowego ustalenia tego parametru w odniesieniu do zabudowy istniejącej na terenie analizowanym, naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności przeznaczenia terenu inwestycji według przepisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy oraz poprzez brak przedstawienia w zaskarżonej decyzji wszystkich danych i informacji niezbędnych dla przeprowadzenia późniejszej oceny prawidłowości analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z wadliwością uzasadnienia decyzji. Wniesiono o wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, bądź wydanie decyzji uchylającej w całości zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji

Rozpoznając sprawę Kolegium wskazało, że odwołanie prawie we wszystkich punktach jest zasadne. Należy jednak na wstępie stwierdzić, że powoływanie się w odwołaniu na wydane [...].04.203 r. postanowienie [...] Konserwatora Zabytków nr [...] odmawiające uzgodnienia planowanej wówczas inwestycji w tym samym miejscu, ze względu na naruszenie historycznego wnętrza urbanistycznego, jest niezasadne gdyż obecnie przedmiotowy teren nie jest objęty ochroną konserwatorską (nie jest wpisany do rejestru zabytków) ani nie jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków (tak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Natomiast posługiwanie się wielkościami wskaźników z określeniem "maksymalnie" czy "minimalnie" jest nieprawidłowe, gdyż wielkości parametrów zabudowy powinny być określone w sposób ścisły- zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Orzecznictwo w tej kwestii nie jest jednak jednoznaczne.

Wadliwie, niezgodnie z § 3 ust. 1 i :2 ww. rozporządzenia, zostały określony obszar analizowany, gdyż obszar ten został określony w zbyt malej odległości (mniej niż 3 x 50 m) od strony wschodniej, zachodniej i południowej. Przepis § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia ("§ 3.2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa wart. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. ") ustala minimalną wielkość obszaru analizowanego. Błędne określenie obszaru analizowanego objętego analizą funkcji i cech zagospodarowania terenu przesądza o istotnej wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż w tej sytuacji nie można ustalić prawidłowości ustalenia parametrów zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61. 1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;").

Ewentualne objęcie wnioskiem terenu większego leży w gestii inwestora. Organ może rozważyć, że takie rozszerzenie wniosku byłoby uzasadnione ze względu na konieczność zapewnienia prawidłowych parametrów dojazdu do planowanej inwestycji. Jednakże parametry dojazdu do planowanej inwestycji nie są przedmiotem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla danej inwestycji. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2011 r., II OSK 833/10, LEX nr 992642: "Nie zasługuje na aprobatę pogląd, zgodnie z którym dla oceny czy działka ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 U.p.z.p. niezbędnym jest aby droga ta spełniała określone odrębnymi przepisami warunki techniczne. Kwestia zgodności dróg publicznych z przepisami techniczno-budowlanymi nie ma dla oceny dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 U.p.z.p. decydującego znaczenia. Zatem zarzut stron odwołujących się w tym względzie jest nieuzasadniony.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2011 1'., II SA/Kr 381111. LEX nr 965368: "Organ może ustalić wyznaczenie obowiązującej nowej linii zabudowy w inny sposób niż wskazany w ust. 1-3, tj. na podstawie ust.4 §4 tego rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, paz.1588), jednakże jej wyznaczenie jest obowiązkowe ..

Jednakże orzecznictwo w tej kwestii jest niejednoznaczne.

Z kolei nie można się zgodzić z wyrokiem WSA w Krakowie (lI SA/Kr 1062/09. Lex 57344), że linię zabudowy wyznacza się nie tylko od strony frontu działki, ale też od innych boków działki. Należy zaprezentować stanowisko, że wyznaczenie w linii zabudowy jest obowiązkowe, tam gdzie jest to możliwe. Natomiast w omawianym przypadku, rezygnacja z wyznaczenia linii zabudowy z uzasadnieniem w analizie funkcji i cech zagospodarowania terenu, że teren objęty wnioskiem położony jest w głębi zabudowy usytuowanej przy ulicach: [...] i że lokalizacja budynku na tak położonej działce pozostaje bez wpływu na ukształtowanie linii zabudowy od strony ulic i że w związku z tym odstąpiono od wyznaczenia linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem, była dopuszczalna.

Wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania obiektu budowlanego przy granicy działki jest niezgodne przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami ww. rozporządzenia i gdyż wyznacza i ogranicza usytuowanie obiektu budowlanego na danej działce (terenie), podczas gdy na etapie ustalania warunków zabudowy nie wyznacza się usytuowania obiektu budowlanego w terenie (na działce). W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w trafnie przytoczonym w odwołaniu wyroku z dnia 18 stycznia 2012r. (Il OSK 2065/10, Lex nr 1121197).

Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu zestal nieprawidłowo ustalony, gdyż wzięto pod uwagę wskaźniki dla działek ewidencyjnych, gdzie wynosi on 1 z uwagi na to że granice działek pokrywają sie z granicami działek. Natomiast w obszarze analizowanym brak zabudowy zwartej, a znajdują się na niej budynki wielorodzinne. Takie przyjęcie wskaźnika zabudowy jak uczynił to organ l instancji (przyjęcie aż 17 działek ze wskaźnikiem 1), przekłamuje obraz rzeczywistej gęstości zabudowy. Organ I instancji powinien tu wziąć pod uwagę § 5 ust.2 rozporządzenia (dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy o której mowa w § 3 ust. 1 ). Ustalenie wskaźnika tak jak uczynił to organ przesądza również o wadliwości decyzji.

W odniesieniu do zarzutu, iż należy nadać studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy pod względem określenia przeznaczenia terenu danej inwestycji, organ stwierdził, że Studium nie może być podstawą wydania niniejszej decyzji administracyjnej, gdyż nie stanowi ono aktu prawa miejscowego , co wprost wynika z treści art. 9 ust, 5 u.p.z.p. ", w tym sensie, że decyzja taka nie musi być zgodna z zapisami takiego studium, studium bowiem nie jest aktem prawa miejscowego.

Zaskarżonej decyzji organ zarzucił także, iż organ I instancji zaniechał wskazania wszystkich numerów działek objętych analizą, a wpisane na kopii parametry zabudowy są wpisane nieczytelnie i są niekompletne. Zatem zaskarżoną decyzja zestala wydana z naruszeniem § 3 ust. 2, § 5 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia, z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (przez wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego i wadliwe określenie wielkości parametrów dotyczących nowej zabudowy), a także z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co powoduje konieczność jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (art. 138 § 2 k.p.a.).

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w W. i Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w W., zarzucając jej naruszenie § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie rezygnacja z wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy była dopuszczalna. W związku z powyższym strony skarżące wniosły o uchylenia zaskarżonej decyzji w części stanowiącej fragment uzasadnienia na str. 3 w zakresie cyt. "Jednakże orzecznictwo w tej kwestii jest niejednoznaczne.

Z kolei nie można się zgodzić z wyrokiem WSA w Krakowie (lI SA/Kr 1062/09. Lex 57344), że linię zabudowy wyznacza się nie tylko od strony frontu działki, ale też od innych boków działki. Należy zaprezentować stanowisko, że wyznaczenie w linii zabudowy jest obowiązkowe, tam gdzie jest to możliwe. Natomiast w omawianym przypadku, rezygnacja z wyznaczenia linii zabudowy z uzasadnieniem w analizie funkcji i cech zagospodarowania terenu, że teren objęty wnioskiem położony jest w głębi zabudowy usytuowanej przy ulicach: [...] i że lokalizacja budynku na tak położonej działce pozostaje bez wpływu na ukształtowanie linii zabudowy od strony ulic i że w związku z tym odstąpiono od wyznaczenia linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem, była dopuszczalna." (włącznie).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2014r. Sąd umorzył postępowanie sądowe ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja o warunkach zabudowy. Wydanie tej decyzji według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwanej dalej: ustawą o p.z.p. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. Do tych warunków należy m.in. tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego.

Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego - określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.

Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (patrz. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Wskazać przy tym należy, iż pojęcie "działki sąsiedniej" w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, i należy uznać, iż nie będzie tu chodziło tylko o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków.

Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zwierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji ( § 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia).

Sąd stwierdził, iż zasadnie organ II instancji uznał, że prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organ I instancji uchybił obowiązkowi sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, spełniającej warunki określone w niniejszym rozporządzeniu, co uzasadniało konieczność uchylenia decyzji organu I instancji zgodnie z art. 138 [pic] k.p.a, przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazał także, jakie okoliczności organ ma wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zawarta w aktach sprawy analiza nie określała bowiem właściwie obszaru analizowanego terenu, co uchybia wymaganiom określonym w § 3 ust. 2 rozporządzenia. W jego świetle granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przy czym zgodnie z § 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia pod pojęciem "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy w tym załączonej do decyzji organu I instancji mapy (załącznik graficzny) obszar analizowanego terenu, został wyznaczony jako 50 m. Stanowi to naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia. Wprawdzie z akt sprawy wynika, iż przeprowadzono w sprawie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o p.z.p, niemniej jednak w ocenie Sądu wobec błędnego wyznaczenia wokół działki budowlanej obszaru analizowanego brak jest podstaw do przyjęcia, iż przeprowadzono ją w sposób właściwy, co uzasadniało zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107§3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ. Podkreślić bowiem należy, iż nie jest prawnie obojętne, w jakich rozmiarach i według jakich kryteriów wyznacza się obszar analizowany, bowiem w oparciu o właściwie sporządzoną analizę określa się wielkość powierzchni nowej zabudowy (§ 4 rozporządzenia), szerokość elewacji frotowej ( § 5 rozporządzenia), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 ust. 3 rozporządzenia), geometrię dachu ( §8 rozporządzenia ).

Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą zakresie naruszenia § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewyznaczenie linii zabudowy, należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.

Jak wynika z orzecznictwa sądowego przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zawsze są zgodne z delegacją ustawową. Należy zauważyć, że np. w art. 61 ust. 1, ust. 7 pkt 1 u.p.z.p. mowa jest o "linii zabudowy" tymczasem w § 4 ust. 1 rozporządzenia wprowadza się pojęcie "obowiązującej linii zabudowy", co bez wątpienia w drodze pozaustawowej nakłada na inwestora obowiązek ograniczający jego prawo własności. Przy czym żadne z tych pojęć nie zostało zdefiniowane w ustawie (u.p.z.p.), nie oznacza to jednak, że należy bezkrytycznie przyjąć rozumienie "obowiązującej linii zabudowy" takie, na jakie wskazuje wykładnia gramatyczna tego pojęcia. Wręcz przeciwnie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w przypadku zabudowy rozproszonej niedopuszczalne jest wyznaczanie obowiązującej linii zabudowy, gdyż inwestorowi zostałaby odebrana możliwość swobodnego określenia miejsca lokalizacji nowej inwestycji (ograniczenie prawa własności) zgodnie z unormowaniami zawartymi w prawie budowlanym (wyroki WSA w Łodzi: z 26 stycznia 2007 r., II SA/Łd 931/06, 16 marca 2007 r., II SA/Łd 19/07, wyrok NSA z 9 września 2010 r., II OSK 1311/09, Lex nr 746463, wyrok WSA w Krakowie z 12 stycznia 2012 r., II SA/Kr 1344/11, Lex nr 1215820).

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy właśnie obszaru o zabudowie rozproszonej, nieregularnej, spełniającej podobne funkcje i bardzo zróżnicowanych pozostałych parametrach normowanych rozporządzeniem. Wyznaczanie skonkretyzowanej linii zabudowy w takiej sytuacji ograniczałoby uprawnienie właścicielskie oraz swobodę projektową - bez żadnego prawnego i merytorycznego uzasadnienia. Linia zabudowy w tym przypadku musi być zależna od formy architektonicznej całego zamierzenia i wkomponowania tego w istniejące otoczenie z uwzględnieniem walorów krajobrazowych i właściwym ekonomicznie wykorzystaniem terenu, jak wynika to z uzasadnienia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku z dnia 28 września 2012 r. Sygn. akt. II OSK 1134/11, LEX nr 1251754 " Kwestia zachowania ładu przestrzennego została zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przekazana specjalistom z zakresu urbanistyki albo architektury, którzy są powołani do sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, kierując się przepisami rozporządzenia jako wytycznymi kierunkowymi, a nie jako sformalizowanymi barierami prawnymi wykraczającymi poza ograniczenia ustawowe."

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.

.