Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 194/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 2 pkt 7.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. Ż., M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników spółki jawnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Przedmiotowa sprawa została wszczęta wskutek skargi M. Ż. oraz M. C. byłych wspólników "A" Ż., C. Sp. j., reprezentowanych przez radcę prawnego P. K. Strona skarżąca złożyła dwa wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w wysokości 500) - każdy z nich został podpisany przez jednego z byłych wspólników.

Wnioskiem z dnia 2 lutego 2011r. M. C. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego przez wnioskodawcę formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie pracuje i nie posiada majątku. Utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego w ramach pomocy rodziny w wysokości 1.100 zł miesięcznie. W uzasadnieniu formularza wniosku wskazał, że nie posiada środków na opłacenie kosztów sądowych. Nadto oświadczył, że "dokłada się do stałych opłat związanych z domem".

Pismem z dnia 7.04.2011r., M. C. został wezwany w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.), do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 18.04.2011r. złożył oświadczenie, iż pomocy finansowej udziela mu małżonka – K. Ł.-C. w kwocie 1.100 zł miesięcznie. Zamieszkuje w M. w lokalu stanowiącym własność jego rodziców , gdzie na podstawie umowy użyczenia zajmuje powierzchnię 20 m2. Oświadczył, że w okresie od 01.01.2008 r. do 7.04.2011 r. nie posiadał majątku. Nie korzysta z pomocy MOPS ani innej organizacji charytatywnej. Nie posiada także kont, lokat bankowych jak i polis ubezpieczeniowych. W związku z bieżącym utrzymaniem gospodarstwa domowego z tytułu opłat stałych ponosi koszty w wysokości 600 zł. Nadto oświadczył, że nie poniósł kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, gdyż rozliczenie to ma nastąpić po zakończeniu sprawy.

Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Powołane wyżej przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy musi zatem uprawdopodobnić, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie. W przypadku prawa pomocy mamy do czynienia z pomocą Budżetu Państwa osobom, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy są przy tym określone ogólnie, a więc uznaniu sądu pozostawił ustawodawca ocenę przedstawionych we wniosku okoliczności przemawiających, zdaniem strony, za rozstrzygnięciem korzystnym dla niego. Należy zauważyć, że ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że nie jest w stanie pokryć kosztów procesu we własnym zakresie. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się powinna do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Należy ponadto zauważyć, że opłaty sądowe, do których zalicza się także wpis, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienie od ponoszenia tego rodzaju danin stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli.

Rozpoznając wniosek M.C. byłego wspólnika spółki jawnej stwierdzić należy, iż w sprawie nie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na wstępie zaznaczyć należy, że niezbędny do nadania dalszego biegu sprawie koszt sądowy – w postaci wpisu od skargi wynosi 500 zł. Do opłacenia ww. wpisu jak i innych kosztów sądowych zobowiązani są solidarnie obaj byli wspólnicy Spółki jawnej.

Dokonując analizy sytuacji materialnej M. C. należy stwierdzić, że przestawione oświadczenie nie pozwala na stwierdzenie, iż skarżący znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej mu poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazać należy, że z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo, utrzymuje się z pomocy uzyskiwanej od małżonki w kwocie 1.100 zł. Wyjaśniając powyższe wnioskodawca, pomimo wezwania do przedłożenia także innych dokumentów, oświadczeń mogących potwierdzić jego sytuację finansową (pkt "i" wezwania z 7.04.2011 r.), nie wyjaśnił jakie relacje panują pomiędzy małżonkami. Fakt, że skarżący jest żonaty, wynikł ze złożonego oświadczenia na wezwanie referendarza sądowego. Tym samym nie jest wiadome, czy skarżący aktualnie pozostaje w związku małżeńskim, w separacji czy być może jest po rozwodzie, nieznany jest również majątek współmałżonki. Okoliczności te niewątpliwie nie pozostają bez znaczenia dla oceny złożonego wniosku i ustalenia rzeczywistej sytuacji finansowej wnioskodawcy. Małżonkowie są bowiem zobowiązani, zgodnie z art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, do wzajemnej pomocy i z tego obowiązku nie zwalnia nawet pozostawanie w rozdzielności majątkowej. W związku z powyższym dla oceny sytuacji materialnej i życiowej skarżącego konieczna jest wiedza o sytuacji majątkowej żony. Referendarz sądowy jak i Sąd rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy powinni posiadać pełną wiedzę na temat sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, który winien przedstawić wszelkie okoliczności składające się na jego aktualną sytuację życiową i materialną. Winien również przedstawić dokumenty potwierdzające wysokość ponoszonych kosztów utrzymania nawet w sytuacji gdy jak twierdzi rachunki za media wystawiane są na właściciela lokalu, który użytkuje, zwłaszcza gdy został do tego wezwany na podstawie art. 255 p.p.s.a. Poprzestanie na lakonicznym oświadczeniu, iż ponosi stałe koszty utrzymania w wysokości 600 zł za użyczony lokal o powierzchni 20 m2 i nie posiada dokumentów potwierdzających wysokość opłat, gdyż wystawiane są na nazwisko użyczających, w tym przypadku rodziców wnioskodawcy, nie pozwala na weryfikację i obiektywną ocenę przestawionego oświadczenia. Skarżący nie wyjaśnił także co kryje się pod kwotą 600 zł wypłacaną tytułem bieżących kosztów utrzymania gospodarstwa domowego. W tym zakresie orzekający nie może domniemywać czy na powyższą kwotę składają się wydatki z tytułu czynszu, ewentualnie zwrot wydatków za media czy też koszty zakupu żywności. Niezbędnymi dla weryfikacji takiego oświadczenia są dokumenty w postaci ewentualnej umowy użyczenia, odpis deklaracji podatkowej potwierdzającej ewentualny fakt uzyskiwania dochodów z tytułu czynszu pobieranego przez użyczających lokal, odpisy rachunków za media. Powyższe braki skutkują nie możliwością obiektywnej oceny sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy tym samym brakiem podstaw do stwierdzenia czy spełnione są przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.

Na marginesie zauważyć należy, że nawet poprzestając na lakonicznych oświadczeniach dotyczących sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy w ocenie referendarza sądowego brak było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Bowiem z zadeklarowanej pomocy finansowej od żony w wysokości 1.100 zł po opłaceniu wskazanych stałych kosztów związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego, skarżącemu pozostaje kwota w wysokości 500 zł. Z kwoty tej zdaniem orzekającego, skarżący miał możliwość zgromadzić niezbędne środki na opłacenie kosztów sądowych w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Zwłaszcza biorąc pod uwagę okoliczność, iż od daty wydania zaskarżonej decyzji upłynął okres prawie 5 miesięcy. Podkreślić przy tym należy, iż uiszczenie wpisu w wysokości 500 zł jak i ewentualnych dalszych kosztów sądowych nie będzie nadmiernym obciążeniem dla skarżącego, biorąc pod uwagę fakt, iż solidarnie zobowiązanym do ich opłacenia jest również drugi były wspólnik Spółki jawnej M. Ż. Oceny tej nie zmienia również fakt, iż skarżący zobowiązany jest solidarnie z drugim byłym wspólnikiem spółki jawnej do opłacenia kosztów sądowych w innej sprawie o sygn. akt I SA/Ol 249/11.

W związku z tym, na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji