Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 724/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 206 poz 1367
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 105 ustaw z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 13 ust. 7, art. 21 ust. 1, 2, 4 oraz art. 24 ust. 1, 3, 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. umarzającej, jako bezprzedmiotowe, postępowanie o wydanie decyzji przydziału lokalu mieszkalnego [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że R. S. jest żołnierzem służby kontraktowej i pełni służbę w miejscowości W. na stanowisku zaszeregowanym do stopnia etatowego – [...] - w Jednostce Wojskowej [...].

Ww. żołnierz [...] listopada 2012 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. z wnioskiem o przydział miejsca w internacie lub w kwaterze internatowej, zaś [...] listopada wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

R. S. został z dniem [...] grudnia 2012 r. zakwaterowany w kwaterze internatowej [...], na podstawie skierowania nr [...] wydanego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S.

Następnie pismem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. organ I instancji poinformował stronę, iż istnieje możliwość realizacji wniosku o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego i zaproponował żołnierzowi lokal mieszkalny [...], o strukturze [...] pokoje z kuchnią, powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni użytkowej podstawowej [...] m2.

W toku prowadzonego postępowania R. S. złożył [...] grudnia 2012 r. oświadczenie, iż odmawia przyjęcia zaproponowanego lokalu mieszkalnego z powodów rodzinnych. Mianowicie małżonka musiałaby zrezygnować z prowadzenia gospodarstwa rolnego, co wiązałoby się z utratą przez nią dochodów.

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. umorzył postępowanie o wydanie decyzji przydziału lokalu mieszkalnego [...], jako bezprzedmiotowe. W treści decyzji organ I instancji powołał, jako podstawę prawną, przepis art. 105 § 1 Kpa. W uzasadnieniu wskazał, że R. S. nie wyraził zgody na przyjęcie lokalu mieszkalnego. Odmowa przyjęcia skutkuje zaś utratą prawa ww. żołnierza do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej oraz do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, na czas zajmowania stanowiska służbowego [...] .

Strona złożyła do Prezesa WAM odwołanie od przedmiotowej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S.

Skarżący wskazał, że przeprowadzka do M. wpłynęłaby negatywnie nie tylko na jego dyspozycyjność w miejscu pełnienia służby, ale również na funkcjonowanie całej rodziny. Zmiana miejsca zamieszkania wiązałaby się z koniecznością likwidacji prowadzonego przez małżonkę gospodarstwa rolnego, a tym samym utratę przez nią zatrudnienia oraz dochodów. W obecnej sytuacji najlepszym rozwiązaniem jest - zdaniem strony - dalsze korzystanie z zakwaterowania w kwaterze internatowej w W.

Rozpatrując sprawę ponownie merytorycznie, organ odwoławczy stwierdził, co następuje.

Przedmiotem postępowania odwoławczego jest decyzja orzekająca w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego o wydanie decyzji przydziału lokalu mieszkalnego w [...].

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.) żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości.

Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego, zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu, realizowane jest w jednej z następujących form:

• przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego;

• przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej;

• wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Przy czym, jak stanowi ust. 4 żołnierzowi służby kontraktowej w pierwszej kolejności prawo do zakwaterowania realizowane jest w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, a dopiero w przypadku nieprzydzielenia przez Agencję kwatery lub lokalu mieszkalnego, żołnierz służby kontraktowej wybiera na swój wniosek jedną z dwóch pozostałych form zakwaterowania, tj. przydziału miejsca w internacie lub kwaterze internatowej albo wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Natomiast w myśl art. 21 ust. 5 odmowa przyjęcia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego powoduje, że żołnierz służby kontraktowej z dniem złożenia oświadczenia traci prawo do zakwaterowania, w tym w formach zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 pkt 2, przez okres zajmowania danego stanowiska służbowego, chyba że zmianie ulęgną jego uprawnienia do zakwaterowania.

Dyspozycja art. 24 ust. 1 stanowi, że na wniosek żołnierza zawodowego poświadczony przez dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę wojskową, dyrektor oddziału regionalnego właściwy dla garnizonu, w którym żołnierz pełni służbę wojskową, wydaje decyzję o przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

Jeśli brak jest możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, dyrektor oddziału regionalnego na podstawie art. 24 ust. 3 ww. ustawy, przydziela miejsce w internacie albo kwaterze internatowej albo wypłaca świadczenie mieszkaniowe, zgodnie z uprawnieniem i wyborem dokonanym przez żołnierza zawodowego.

W przypadku zaistnienia możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, dyrektor oddziału regionalnego Agencji informuje o tym żołnierza i za jego zgodą wyrażoną na piśmie, przydziela kwaterę albo inny lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 24 ust. 4 ustawy.

Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy istotnym jest, że ustawodawca na gruncie przytoczonych powyżej przepisów zastrzegł, aby prawo do zakwaterowania żołnierzy zawodowych służby kontraktowej realizowane było w pierwszej kolejności w formie bezpośredniej, polegającej na przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Żołnierz tej służby może zatem zostać zakwaterowany w internacie albo kwaterze internatowej lub otrzymywać świadczenie mieszkaniowe jedynie w przypadku nieprzydzielenia przez Agencję kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

Mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy organ wskazał, że przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem żołnierza zawodowego, a nie jego obowiązkiem. To od woli żołnierza zależy, czy będzie on w ogóle zainteresowany zrealizowaniem swojego uprawnienia do zakwaterowania i czy złoży wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Co więcej, gdyby zatem żołnierz służby kontraktowej, zgodnie ze swoim uprawnieniem, nie złożył wniosku o przydział kwatery (lub innego lokalu mieszkalnego), wówczas organ Agencji nie tylko nie miałby podstaw do przydziału kwatery (lokalu), ale również brak byłoby podstaw do zakwaterowania tego żołnierza w internacie (kwaterze internatowej) lub wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Bezspornie R. S. - żołnierz służby kontraktowej - wystąpił w dniu [...] listopada 2012 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. z wnioskiem o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w W.

Zauważyć należy, że organ Agencji realizując wniosek żołnierza zawodowego o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego z jednej strony związany jest treścią żądania strony, z drugiej zaś ograniczony jest własnymi możliwościami lokalowymi w postaci wolnego zasobu.

W zaistniałych okolicznościach stanu faktycznego sprawy doszło do wystąpienia przesłanki braku możliwości realizacji prawa do zakwaterowania w preferowanej przez ustawodawcę formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, która to uprawniała ww. żołnierza zawodowego służby kontraktowej do skorzystania z wyboru jednej z pozostałych form zakwaterowania, zgodnie z art. 21 ust. 4 zdanie drugie ustawy.

Jak stanowią akta sprawy R. S. został bowiem z dniem [...] grudnia 2012 r. zakwaterowany w kwaterze internatowej [...], na podstawie skierowania nr [...] wydanego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S.

Skoro w rozpatrywanej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. nie dysponował wolnym lokalem mieszkalnym, to w tym stanie faktycznym znalazł zastosowanie przepis art. 24 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym w przypadku zaistnienia możliwości przydziału, dyrektor informuje o tym żołnierza i za jego zgodą wyrażoną na piśmie przydziela kwaterę albo inny lokal mieszkalny.

Nie ulega wątpliwości, że organ I instancji pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. poinformował R. S. o możliwości realizacji wniosku o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego i zaproponował stronie lokal mieszkalny [...].

W tym miejscu wyjaśnić należy, że prawo do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego może zostać zrealizowane w miejscowości w której żołnierz pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości (art. 24 ust. 1 ustawy).

Miejscowością pobliską (art. 1a pkt 7 ustawy) jest miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy dwóch godzin, w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania.

R. S. pełni służbę w miejscowości W., zaś zaproponowany lokal znajduje się w miejscowości M.

W. i M. są miejscowościami pobliskim bowiem, jak ustalono na podstawie rozkładu jazdy autobusów PKS W. Sp. z o.o. na stronie [...], czas dojazdu w obie strony wynosi ok. 80 minut. W szczególności dotyczy to połączeń w godzinach pozwalających na przybycie żołnierza zawodowego do miejsca pełnienia służby (połączenie M. – W., wyjazd godz. 05:55, przyjazd 06:35, 40 minut) oraz dogodny powrót do miejsca zamieszkania (W. – M., wyjazd 15:20, przyjazd 16:00, 40 minut). R. S. w dniu [...] grudnia 2012 r. złożył pisemne oświadczenie o odmowie przyjęcia wskazanego przez organ Agencji lokalu mieszkalnego.

Badając niniejszą sprawę w kontekście stawianych przez stronę kolejnych zarzutów dotyczących utraty prawa do zakwaterowania w kwaterze internatowej nie można pominąć faktu, że w przypadku nieprzydzielenia żołnierzowi służby kontraktowej w pierwszej kolejności kwatery albo innego lokalu mieszkalnego jako preferowanej przez ustawodawcę formy realizacji prawa do zakwaterowania - co ma miejsce w rozpatrywanym przypadku - jego uprawnienia stają się równorzędnymi do uprawnień żołnierzy służby stałej. Chodzi tu o taką sytuację, w której żołnierz służby kontraktowej składa wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego a Agencja nie ma możliwości jego bezpośredniej realizacji, co w konsekwencji skutkuje, zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy, nabyciem prawa do dokonania przez żołnierza kontraktowego wyboru jednej z pozostałych form zakwaterowania. Prawo to jest w tym przypadku równorzędne z prawem wyboru przysługującym żołnierzowi służby stałej i zrównuje ich pod tym względem. Potwierdzają to przepisy art. 24, a w szczególności ustęp 3 i 4 ustawy, które nie dzielą żołnierzy na pełniących służbę stałą albo kontraktową. Dotyczą one żołnierzy zawodowych i jako takie mają zastosowanie do obydwu form pełnienia służby zawodowej. Zatem zgodnie z przepisem art. 24 ust. 4 ustawy w przypadku zaistnienia możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę kontraktową, korzystającemu zastępczo - w myśl art. 24 ust. 3 - z innej formy zakwaterowania, wymagana jest zgoda wyrażona na piśmie na przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. nie przydzielił R. S. w pierwszej kolejności lokalu mieszkalnego, a w zamian zrealizował prawo ww. żołnierza służby kontraktowej do zakwaterowania we wnioskowanej przez niego formie przydziału miejsca w kwaterze internatowej.

W odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego sprawy nie znajduje więc zastosowania przepis art. 21 ust. 5 ustawy o utracie uprawnienia, jeżeli żołnierz odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego, ponieważ art. 24 ust. 4 stanowi lex specialis w tej sytuacji do art. 21 ust. 5 i wyłącza jego stosowanie z uwagi, iż przepis ten reguluje zasady i sposób postępowania w tej konkretnej sytuacji. Utrata prawa do zakwaterowania, o czym mowa w art. 21 ust. 5 ustawy, dotyczy bowiem sytuacji, w której żołnierz służby kontraktowej składa wniosek o realizację prawa do zakwaterowania i Agencja proponuje mu w pierwszej kolejności lokal mieszkalny, a on oświadcza, że odmawia jego przyjęcia.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji w sposób błędny powołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że R. S. z dniem złożenia oświadczenia o rezygnacji z przydziału lokalu mieszkalnego utracił prawo do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej oraz do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, na czas zajmowania stanowiska służbowego [...].

W tym miejscu należy wskazać, że utrata prawa do zakwaterowania nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Organ Agencji nie orzeka w przedmiocie utraty prawa do zakwaterowania, bowiem na gruncie ustawy o zakwaterowaniu (...) i rozporządzenia wykonawczego do ustawy brak jest przepisu nakładającego obowiązek wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie.

Jak stanowią akta sprawy R. S. nie wyraził zgody na przydział lokalu mieszkalnego [...]. Brak zgody ww. na przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego stanowi ostatnie oświadczenie woli wyrażone w niniejszej sprawie. Skoro więc po skorzystaniu przez ww. żołnierza służby kontraktowej z prawa wyboru, o którym mowa w art. 21 ust. 4 zdanie drugie ustawy, mają w owej sprawie zastosowanie przepisy art. 24 ust. 3 i 4 ustawy, to niewyrażenie przez stronę zgody na przydział powoduje, że dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie staje się bezprzedmiotowe, a jako takie podlega umorzeniu.

Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.

Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że składał wniosek o przydział lokalu mieszkalnego lecz został on rozpatrzony negatywnie, ponieważ przydzielono mu miejsce w internacie. Po pewnym czasie zaproponowano mu lokal mieszkalny. Na propozycję tę nie odpowiedział. Nie składał oświadczenia o rezygnacji. Nie składał drugiego wniosku.

Wskazał ponadto, że organy realizowały dyspozycję art. 21 ust. 4 i ust. 5, czyli uzasadnienie zawierało dodatkowe rozstrzygnięcie nieobjęte dyspozycją decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza przepisów prawa.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej R. S. w dniu [...] listopada 2012 r. złożył wniosek o przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej i w dniu [...] grudnia 2012 r. został skierowany do zamieszkiwania w kwaterze internatowej. Następnie w dniu [...] listopada 2012 r. skarżący złożył wniosek o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego.

Wojskowa Agencja Mieszkaniowa zaproponowała R. S. lokal mieszkalny.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. ww. odmówił przyjęcia lokalu z uwagi na swoją sytuację rodzinną.

Zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP żołnierzowi służby kontraktowej służy prawo do zakwaterowania realizuje się na jego wniosek, w pierwszej kolejności w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. W przypadku nieprzydzielenia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego żołnierz wybiera, na swój wniosek, jedną z form zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. w pierwszej kolejności zrealizował uprawnienie żołnierza do zakwaterowania w formie przydziału miejsca w kwaterze internatowej.

Nie ulega wątpliwości, że organ I instancji pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. poinformował R. S. o możliwości realizacji wniosku o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego lokalu mieszkalnego i zaproponował stronie lokal mieszkalny [...].

W tym miejscu wyjaśnić należy, że prawo do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego może zostać zrealizowane w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości (art. 24 ust. 1 ustawy).

R. S. pełni służbę w miejscowości W., zaś zaproponowany lokal znajduje się w miejscowości M.

W. i M., jak wskazał organ, są miejscowościami pobliskimi bowiem, jak ustalono na podstawie rozkładu jazdy autobusów PKS W. Sp. z o.o. na stronie [...], czas dojazdu w obie strony wynosi ok. 80 minut. W szczególności dotyczy to połączeń w godzinach pozwalających na przybycie żołnierza zawodowego do miejsca pełnienia służby (połączenie M. – W., wyjazd godz. 05:55, przyjazd 06:35, 40 minut) oraz dogodny powrót do miejsca zamieszkania (W. – M., wyjazd 15:20, przyjazd 16:00, 40 minut). R. S. w dniu [...] grudnia 2012 r. złożył pisemne oświadczenie o odmowie przyjęcia wskazanego przez organ Agencji lokalu mieszkalnego.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 24 ust. 4 ustawy w przypadku zaistnienia możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę kontraktową, korzystającemu zastępczo - w myśl art. 24 ust. 3 - z innej formy zakwaterowania, wymagana jest zgoda wyrażona na piśmie na przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. nie przydzielił R. S. w pierwszej kolejności lokalu mieszkalnego, a w zamian zrealizował prawo ww. żołnierza służby kontraktowej do zakwaterowania we wnioskowanej przez niego formie przydziału miejsca w kwaterze internatowej.

W odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego sprawy nie znajduje więc zastosowania przepis art. 21 ust. 5 ustawy o utracie uprawnienia, jeżeli żołnierz odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego, ponieważ art. 24 ust. 4 stanowi lex specialis w tej sytuacji do art. 21 ust. 5 i wyłącza jego stosowanie z uwagi, iż przepis ten reguluje zasady i sposób postępowania w tej konkretnej sytuacji. Utrata prawa do zakwaterowania, o czym mowa w art. 21 ust. 5 ustawy, dotyczy bowiem sytuacji, w której żołnierz służby kontraktowej składa wniosek o realizację prawa do zakwaterowania i Agencja proponuje mu w pierwszej kolejności lokal mieszkalny, a on oświadcza, że odmawia jego przyjęcia.

W świetle powyższego, należy podkreślić, że organ wyjaśnił że w zaskarżonej decyzji w sposób błędny podał, że R. S. z dniem złożenia oświadczenia o rezygnacji z przydziału lokalu mieszkalnego utracił prawo do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej oraz do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, na czas zajmowania stanowiska służbowego [...].

R. S. nie wyraził zgody na przydział lokalu mieszkalnego [...].

Ma rację organ, że po skorzystaniu przez ww. żołnierza służby kontraktowej z prawa wyboru, o którym mowa w art. 21 ust. 4 zdanie drugie ustawy, mają w owej sprawie zastosowanie przepisy art. 24 ust. 3 i 4 ustawy, to niewyrażenie przez stronę zgody na przydział powoduje, że dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie staje się bezprzedmiotowe, a jako takie podlega umorzeniu.

Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.