Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 372/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...]r. Nr [...], znak Nr-[...], II. przyznaje adwokat A.D. od Skarbu Państwa - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu kwotę 240-zł, (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu 14 listopada 2006 r. III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E.Brychcy /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy i Miasta decyzją z dnia [...]r. nr [...] i nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) oraz art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 art. 53, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zadania inwestycyjnego polegającego na budowie jezdni o szerokości 6,0 m w formie pętli z jednostronnym chodnikiem o szerokości 1,5 m wraz z odwodnieniem, na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w Z. przy ul. [...].

W przewidzianym ustawą terminie E.W. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, podnosząc, że decyzja nie uwzględnia zarzutów odnośnie urządzenia jezdni przy jej posesji oraz wjazdu na grunty rolne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając organ odwoławczy wyjaśnił, że na wniosek I.I. ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego. Przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada obowiązek ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W toku postępowania przed organem I instancji ustalono, że inwestycja nie narusza przepisów odrębnych (ustawa o lasach, o ochronie przyrody, prawo ochrony przyrody, prawo wodne, prawo geologiczne i górnicze). Inwestycja została uzgodniona przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Podkreślono, że decyzja o lokalizacji inwestycji nie narusza prawa własności, ani uprawnień osób trzecich.

Zgodnie z obowiązującymi od 8 czerwca 2005 r. przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2005 r. Nr 92, poz. 769), drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem przedsięwzięć polegających na budowie zjazdów z dróg publicznych, zaliczone zostały do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Taki obowiązek może zostać nałożony na przedmiotową inwestycję na etapie postępowania o pozwolenie na budowę.

W przewidzianym ustawą terminie skargę na decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego wniosła E.W., wyjaśniając, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do podnoszonych przez nią zarzutów dotyczących realizacji planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Z tego też powodu Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę okoliczności, które nie były podstawą zarzutów skargi i uznał skargę za zasadną, pomimo iż sformułowane zarzuty nie były trafne.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U Nr 80, poz. 717 ze zm., zwany dalej u.p.z.p.) ustalenia przeznaczenia terenu rozmieszczenia inwestycji celu publicznego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a lokalizację innych inwestycji w drodze decyzji o warunkach zabudowy ( ust. 2).

Inwestycje celu publicznego to inwestycje, które realizują cele publiczne enumeratywnie określone w art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603). Zgodnie z art. 6 pkt tejże ustawy, celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie dróg publicznych, do których zalicza się drogi gminne (art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21.03.1985 o drogach publicznych - tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.).

Niespornym było, iż inwestycja będąca przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest inwestycją celu publicznego, polegać ma bowiem na budowie jezdni w formie pętli, z jednostronnym chodnikiem, o wskazanych parametrach, na działkach położonych w miejscowości Z. przy ul. [...], która jest drogą gminna. Zgodnie z art. 52 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek winien zawierać część graficzną, zawierającą określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej (ewentualnie mapy katastralnej) w skali 1:2000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującego teren, którego wniosek dotyczy (art. 52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p.).

Organ administracji publicznej jest związany treścią wniosku, a ewentualne braki w treści wniosku usuwa się w trybie art. 64 kpa. W art. 53 u.p.z.p. określona została procedura wydawania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Między innymi w ust. 4 wskazano organy, z którymi wymagane jest uzgodnienie stanowiska w sprawie inwestycji, w trybie 106 kpa. Organ uzgadniający wydaje stosowne postanowienia po zapoznaniu się z projektem decyzji, sporządzonym przez osobę profesjonalnie przygotowaną do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną. Takie wymogi zawiera art. 50 ust. 4 u.p.z.p.

Przepis ten określa obowiązek przynależności autora projektu decyzji do samorządu zawodowego architektów lub urbanistów, o czym decyduje wpis na listę izby odpowiedniego samorządu zawodowego.

Projekt decyzji powinien zawierać zarówno część graficzną jak i tekstową, co jest konsekwencją treści art. 54. Wyżej wymieniony przepis stanowi o treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po pierwsze, decyzja ta powinna określać rodzaj inwestycji (pkt 1). Po drugie, w części graficznej należy oznaczyć linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie zasadniczej (ew. katastralnej) w skali 1:2000. Należy wskazać, że część graficzna decyzji winna odpowiadać części graficznej wniosku (pkt 3). Po trzecie, decyzja powinna określać warunki i szczególne zasady zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy wynikające z przepisów odrębnych.

Odnosząc się do postępowania prowadzonego w sprawie o ustalenie lokalizacji drogi publicznej w miejscowości Z. z wniosku Gminy, Sąd doszedł do przekonania, iż organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia wyżej wymienionych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Należy bowiem wskazać, że część graficzna załączona do wniosku sporządzona została nie na mapie zasadniczej, ale na kopii mapy ewidencyjnej i to w skali 1:1000, a ponadto nie określono na niej granic terenu objętego wnioskiem. Również część graficzna decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...]r. nie spełnia wymogów art. 54 u. p.z.p., bowiem nie zawiera ona żadnych oznaczeń co do rodzaju mapy i jej skali. Nie zawiera ona także linii rozgraniczających teren inwestycji.

Ponadto, wbrew treści art. 50 ust. 4 wskazanej ustawy, w trakcie postępowania w ogóle nie sporządzono projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, ograniczając się jedynie do sporządzenia na decyzji organu I instancji adnotacji, iż "decyzję opracował" Z.K., członek Zachodniej Okręgowej Izby Urbanistów, o numerze członkowskim [...]. Ponadto organy orzekające w sprawie nie dokonały uzgodnień z wojewodą, marszałkiem województwa i starostą w zakresie zadań samorządowych i rządowych. Powyższe uchybienie stanowi podstawę (art. 145 pkt 6 kpa) do wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31.05.2005 r. IV SA/WA 905/04, Lex nr 168058). Wyżej wymienione naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkują, zdaniem Sądu, koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzję ja poprzedzającej, bowiem miały wpływ na wynik sprawy. Należy również zaznaczyć, że organ odwoławczy w trakcie swojego postępowania, nie zwrócił uwagi na treść art. 53 ust. 6 u.p.z.p., modyfikującego procedurę odwoławczą, określoną w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z ww. przepisem, w postępowaniu odwoławczym treść odwołania powinna opierać się na zarzutach wobec decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające te żądania. Nie wystarczy zatem jedynie wyrażenie niezadowolenia z wydanej decyzji, jak to uregulowano w art. 128 kpa. Odwołanie skarżącej tych warunków nie spełniało.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, art. 250 i 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

/-/ E.Brychcy /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska

MK