Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3920/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Rada Notarialna
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 83 § 3, art. 178, art. 195 § 1, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie ze skargi P.B. na Uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia aplikanta z opłaty rocznej za szkolenie postanawia: odrzucić zażalenie P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r.


UZASADNIENIE

Pismem z 2 października 2014 r. P.B. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie zwolnienia aplikanta z opłaty rocznej za szkolenie.

Wyrokiem z 17 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną uchwałę, stwierdził, że uchylona uchwała nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 4 maja 2015 r. przy piśmie z 24 kwietnia 2015 r. W punkcie 2 tego pisma sądowego pouczono skarżącego o trybie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika.

2 czerwca 2015 r. skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Z uwagi na fakt, że skarga została sporządzona i podpisana osobiście przez skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 września 2015 r. odrzucił złożoną skargę kasacyjną.

Na powyższe postanowienie skarżący pismem z 23 września 2015 r. wniósł zażalenie. W związku z niepodpisaniem złożonego zażalenia przez skarżącego został on wezwany pismem sądowym z 27 października 2015 r. do usunięcia braków formalnych zażalenia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wobec nieusunięcia w terminie stwierdzonego braku formalnego zażalenie zostało odrzucone postanowieniem z 11 grudnia 2015 r. Jak wynika z akt sądowych, odpis postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia zażalenia został doręczony skarżącemu 23 grudnia 2015 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 80 akt sądowych).

Skarżący pismem z 30 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego) wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2015 r. Zażalenie zostało przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z 11 stycznia 2016 r. (vide: pismo Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2016 r. – karta nr 81 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jednocześnie na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Ponadto stosownie do postanowień art. 195 § 1 zd. 1 p.p.s.a. akta sprawy wraz z zażaleniem wojewódzki sąd administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom. Dodatkowo w myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

W niniejszej sprawie prawidłowo pouczony skarżący 30 grudnia 2015 r. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2015 r., kierując je bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że jak wynika z art. 195 § 1 zd. 1 p.p.s.a. zażalenie od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego należy wnieść do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem sądu, który je wydał, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Wniesienie zażalenia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego powoduje, że środek odwoławczy wnoszony jest do niewłaściwego sądu i jako taki podlega przekazaniu zgodnie z właściwością.

W sytuacji takiej należy wyjaśnić, że zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem doktryny termin dokonania czynności w postępowaniu sądowym w formie pisma jest zachowany wówczas, gdy pismo zostało przed upływem terminu wniesione do właściwego sądu (por. Komentarz do art. 83 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013, teza 3). Tym samym dla zachowania terminu konieczne jest, aby pismo zostało nadane pod adresem właściwego sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87). Mylne oznaczenie sądu powoduje, że o dokonanej czynności decyduje dopiero data wpłynięcia pisma do sądu właściwego, ewentualnie data jego nadania pod adresem tego sądu przez sąd niewłaściwy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lutego 1975 r., sygn. akt II CZ 13/75).

W tym miejscu należy wskazać, że w związku z doręczeniem skarżącemu 23 grudnia 2015 r. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2015 r. termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie upływał w dniu 30 grudnia 2015 r. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że skarżący wprawdzie w tym dniu nadał w placówce operatora publicznego środek zaskarżenia na powyższe postanowienie, ale skierował je bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. sądu niewłaściwego. Z uwagi na powyższe za datę wniesienia przedmiotowego zażalenia należy uznać datę przesłania go przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. 11 stycznia 2016 r. Tym samym stwierdzić należy, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2015 r. zostało wniesione z przekroczeniem terminu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.