Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 847/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni I. "..." z siedzibą w J. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... stycznia 2013 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis; 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Spółdzielni I. "..." z siedzibą w J. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Spółdzielnię Inwalidów [...] jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes Zarządu PFRON) z [...] maja 2012 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Pismem z 11 sierpnia 2011 r. strona zwróciła się do PFRON o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w kwocie 71 890 zł.

Postanowieniem z [...] maja 2012 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na dzień 21 lipca 2011 r. w kwocie 71 890 zł, tj. 18 011,22 euro.

Wnioskodawca złożył zażalenie na powyższe postanowienie.

Postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazał, że wydatek został sfinansowany ze środków ZFRON i dotyczy zakupu samochodu. Podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji wskazał ponadto, iż celem indywidualnego programu rehabilitacji (IPR) jest zmniejszenie ograniczeń zawodowych pracownika niepełnosprawnego, wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, a zatem sfinansowaniu ze środków ZFRON podlegają koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych. Organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 2836/08 oraz stwierdził, że z przepisów prawa pracy wynika obowiązek pracodawcy do wyposażania stanowiska pracy w sprzęt niezbędny do wykonywania czynności zawodowych na danym stanowisku zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy.

Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie wątpliwości budzi fakt eliminowania ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika poprzez zakup samochodu, ponieważ trudno znaleźć związek pomiędzy jego zakupem a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika. Wskazano, iż z akt sprawy nie wynika nawet, że niezbędne jest dodatkowe oprzyrządowanie samochodu, aby pracownik nadal mógł wykonywać pracę na dotychczasowym stanowisku. Lakoniczne uzasadnienie skarżącej, iż dzięki dostosowaniu stanowiska pracy poprzez zakup samochodu nowej generacji wyeliminowane zostały czynniki ryzyka, które stanowiły zagrożenie postępujących schorzeń ale bez wskazania o jakie czynniki chodzi nie może zostać przez organ uwzględnione. Strona nie wskazuje bowiem jakie wyposażenie posiada samochód, którego nie posiadał ten wykorzystywany dotychczas. W ocenie organu, nawet przyjmując za konieczne wyeliminowanie ograniczeń zawodowych spowodowanych niepełnosprawnością pracownika za konieczny nie można uznać zakupu nowego samochodu ale co najwyżej dodatkowego wyposażenia, którego pozbawiony był samochód służący pracownikowi do wykonywania obowiązków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.

1) art. 53 ust. 3 pkt 1 oraz art. 50 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.) w związku z art. 2 pkt 12 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, poprzez przyjęcie kompetencji Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON do wydawania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, co zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r. sygn. II GSK 1168/11 skutkuje nieważnością takiego postanowienia.

2) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 33 ust. 4 i 9 ustawy o rehabilitacji w związku z przepisem § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810, z późn. zm.); dalej: "z.f.r.o.n." poprzez uznanie, iż "w ramach indywidualnych programów rehabilitacji mogą zostać sfinansowane wyłącznie koszty (...) gdy niepełnosprawny pracownik posiada poważne ograniczenia w zakresie mobilności", wydatki nie mogą służyć do dokonywania w firmie inwestycji, a wyłącznym celem opracowywanych programów jest zmniejszenie lub wyeliminowanie ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika – co nie stanowi warunków określonych w obowiązujących przepisach.

2. prawa procesowego poprzez:

1) naruszenie art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." w sposób mający wpływ na treść orzeczenia poprzez pominięcie części materiału dowodowego, w tym wyjaśnień strony bez podania przyczyn, a także powołania się na materiał dowodowy dotyczący innej sprawy (zakupu oprogramowania dla Pana K.), która nie ma związku z wnioskiem złożonym przez Spółdzielnię, co stanowi także naruszenie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, określonej w art. 8 k.p.a., gdyż zawiera identyczne uzasadnienie, chociaż dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego, co może wskazywać na brak faktycznego indywidualnego rozstrzygnięcia w sprawie, poprzez przepisanie uzasadnienia dotyczącego innej sprawy.

2) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, ze sporny wydatek nie może być sfinansowany w ramach indywidualnych programów rehabilitacji oraz błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego w tym zakresie, a także sprzeczność ustaleń zawartych w postanowieniu ze stanowiskami prezentowanymi dotychczas przez organ.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Kierując się ww. przesłankami i badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie narusza prawo materialne, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Kwestią sporną w sprawie niniejszej pozostaje zasadność poniesionych wydatków na tle regulacji dotyczących warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej.

Dla potrzeb niniejszej sprawy znaczenie mają przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 i ust. 4 ustawa o rehabilitacji osób niepełnosprawnych prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej: fundusz rehabilitacji), którego środki są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków.

Rodzaj wydatków i sposób ich ponoszenia z funduszu rehabilitacji, w tym w ramach zasady de minimis, regulują szczegółowo przepisy z.f.r.o.n.

W § 2 z.f.r.o.n. zostały określone rodzaje wydatków, na które przeznaczone są środki funduszu rehabilitacji. Wśród tych wydatków w pkt 12 lit. a - f ujęto finansowanie indywidualnych programów rehabilitacji, mających na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności. W ramach tych celów finansowane są w szczególności koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności (§ 2 ust. 1 pkt 12 lit. e), ale także inne koszty, niż wymienione pod lit. a – e (§ 2 ust. 1 pkt. 12 lit. f).

Stosownie do § 6 z.f.r.o.n. warunkiem wykorzystania środków funduszu rehabilitacji na wydatki, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 jest opracowanie indywidualnego programu rehabilitacji.

Z kolei warunkiem zakwalifikowania wydatków sfinansowanych przez pracodawcę z funduszu rehabilitacji do pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy (§ 9 ust. 1 z.f.r.o.n.).

Tak więc, aby konkretny wydatek mógł być zaliczony do pomocy de minimis musi być poniesiony w ramach indywidualnego programu rehabilitacji (§ 6 ust. 1 z.f.r.o.n.), musi mieć na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, musi być przeznaczony na sfinansowanie pomocy, o jakiej mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 z.f.r.o.n., a także musi być sfinansowany ze środków funduszu rehabilitacji (§ 9 ust. 2a z.f.r.o.n.).

Zatem odmowa uznania wydatków za pomoc de minimis mogłaby dotyczyć tylko tych wydatków, które nie byłyby objęte programem, albo nie miałyby na celu zmniejszenia ograniczeń zawodowych.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zakwestionowały fakt eliminowania ograniczeń zawodowych pracownika poprzez zakup nowego samochodu, wyposażonego w urządzenia poprawiające komfort pracy osoby niepełnosprawnej, mimo, iż zgodnie z indywidulanym programem rehabilitacji było to wskazane, ze względu na pogarszający się stan zdrowia pracownika objętego indywidualnym programem rehabilitacji.

Organy uznały bowiem, że tego rodzaju wydatki nie mogą wchodzić w zakres pomocy realizowanej w ramach indywidualnego programu rehabilitacji, który nie może stanowić pretekstu do dokonywania w firmie inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń i narzędzi w miejsce zużytych, czy też nabyciem nowych środków transportowych.

Należy zauważyć, iż, z treści § 2 z.f.r.o.n., a także pozostałych przepisów rozporządzenia nie wynika bezwzględny wymóg ponoszenia wydatków według ściśle określonej kolejności, co oznacza, że zostało to pozostawione do uznania pracodawcy. Nadto zwrot "inne koszty", z uwagi na brak definicji legalnej, należy rozumieć szeroko, zakładając, że chodzi o wszelkie wydatki, wcześniej nie wymienione w § 2 z.f.r.o.n., finansujące pomoc zmniejszającą ograniczenia zawodowe pracownika, dla którego został utworzony indywidualny program rehabilitacji. Zatem w ramach powołanego przepisu jest możliwe dokonywanie wydatków, które służą zmniejszeniu ograniczeń zawodowych spowodowanych niepełnosprawnością, jak też podnoszą komfort i bezpieczeństwo pracy. Za wydatek ze środków funduszu rehabilitacji można uznać zakup związany ze stanowiskiem pracy i mający na celu zmniejszenie uciążliwości wykonywania czynności zawodowych spowodowanych niepełnosprawnością pracownika. Podkreślenia wymaga, iż co do zasady rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej (art. 7 ust. 1 ustawy), co może być osiągnięte przy pomocy różnorodnych działań trudnych do przewidzenia i skatalogowania. W sferze zawodowej rehabilitacja ma na celu ułatwienie osobie niepełnosprawnej nie tylko uzyskania, ale też i utrzymania odpowiedniego zatrudnienia oraz awansu zawodowego (art. 8 ust. 1 ustawy). Temu celowi służy tworzony w zakładach pracy chronionej fundusz rehabilitacji. Treść indywidualnego programu rehabilitacji wskazywała, że proponowany w nim zakup samochodu służyć miał likwidacji, czy też zmniejszeniu ograniczeń zawodowych pracownika spowodowanych niepełnosprawnością, a więc mieścił się w unormowaniu § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f) z.f.r.o.n. (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2012 sygn. akt II GSK 585/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało zatem wydane z naruszeniem § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f), w związku z § 6 i § 9 z.f.r.o.n.

Za niezasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 1 oraz art. 50 ustawy o rehabilitacji zawodowej w związku z art. 2 pkt 12 i art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, poprzez przyjęcie kompetencji Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON do wydawania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

Należy wskazać, że na gruncie prawa publicznego nie funkcjonuje jednolity model organu administracji. W obrocie prawnym występują przede wszystkim takie organy, którym ustawodawca powierzył wprost rozstrzyganie spraw indywidualnych w drodze decyzji lub postanowień administracyjnych (art. 1 pkt 1 k.p.a.). W art. 1 pkt 2 k.p.a. wskazano natomiast także na inne organy państwowe oraz inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Mogą to być państwowe jednostki organizacyjne, w tym państwowe osoby prawne, które nie należą do sfery administracji w sensie ustrojowym, a którym przepisy prawa przyznają kompetencje do działania w formie władczej. Taka też sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, tzn. sprawa dotycząca pomocy de minimis załatwiana jest przez inny podmiot niż organ administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym.

Pomoc publiczna, do której odnoszą się regulacje zawarte w art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864, z późn. zm.), a także w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, jest - co do zasady - udzielana przez różnego rodzaju podmioty na podstawie odrębnych unormowań prawnych. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, przez podmiot udzielający pomocy publicznej należy rozumieć nie tylko organ administracji publicznej, ale także inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. Nr 191, poz. 1411 i Nr 245, poz. 1775).

Należy dodać, że z art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej wynika, że to właśnie podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Także z § 9 ust. 1 z.f.r.o.n. wynika, że warunkiem uzyskania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy.

Z powoływanych regulacji prawnych wynika zatem, że podmiotem właściwym do wydania zaświadczenia w sprawie pomocy de minimis jest nie tylko organ administracji publicznej w sensie ustrojowym, ale również "inny podmiot udzielający pomocy".

Zgodnie z art. 45 ust. 1 i 3a ustawy o rehabilitacji, Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celowym, uprawnionym do rozpatrywania i rozstrzygania spraw na podstawie także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. To właśnie ze środków tego Funduszu pokrywane są zobowiązania, o których mowa w niniejszej sprawie. Wspomnianym "innym podmiotem udzielającym pomocy" w rozpatrywanej sprawie jest więc Fundusz, a nie Prezes FRON. Oznacza to z kolei, że podmiotem wydającym zaświadczenie o pomocy de minimis lub odmawiającym wydania takiego zaświadczenia jest Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Związanym z tym zagadnieniem jest upoważnienie do wykonywania powierzonych Funduszowi kompetencji w zakresie pomocy de minimis. Stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, ustrojowymi organami Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych są Rada Nadzorcza i Zarząd. Zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 powoływanej ustawy w skład Zarządu Funduszu wchodzą Prezes Zarządu Funduszu i dwaj jego zastępcy. W art. 51 ust. 3 ustawy zawarto otwarty katalog zadań powierzonych Zarządowi Funduszu. Wymieniono wśród nich m. in. dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Funduszu oraz gospodarowanie środkami Funduszu. Do wykonywania tych oraz innych, niezastrzeżonych do wyłącznej kompetencji Prezesa PFRON funkcji upoważnieni są także pozostali członkowie Zarządu Funduszu. Przemawia za tym sposób powoływania ich na stanowisko Zastępcy Prezesa Zarządu. Prezesa Zarządu PFRON powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Zastępców Prezesa, na wniosek Prezesa zaopiniowany przez Radę Nadzorczą, powołuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Zastępcy, podobnie jak Prezes Zarządu są pracownikami Funduszu wyłanianymi w drodze konkursu, powoływanymi i odwoływanymi z udziałem ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego jako organu założycielskiego Funduszu.

Trzeba zauważyć, że Prezes z mocy przepisów szczegółowych ustawy o rehabilitacji wykonuje swoje kompetencje w ściśle określonym zakresie (przykładowo art. 26a ust. 8, art. 26c ust. 4, art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji). Oznacza to, że załatwianie spraw dotyczących zaświadczeń o pomocy de minimis w imieniu PFRON nie zostało ustawowo zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Prezesa Zarządu tego Funduszu, to z kolei pozwala przyjąć (stosownie do wcześniejszych uwag), że mogą być one załatwiane zarówno przez Prezesa Zarządu PFRON, jak i przez jego zastępców.

W tej sytuacji Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1168/11 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym zaświadczenie o pomocy de minimis w tego typu sprawach wydaje organ administracji, którym jest Prezes Zarządu PFRON, a wydanie tego rodzaju zaświadczenia przez jego zastępcę skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości.

W tej sytuacji postanowienie Funduszu z dnia [...] maja 2012 r. podpisane przez Zastępcę Prezesa Zarządu PFRON odmawiające Spółdzielni Inwalidów [...] w J. wydania zaświadczeń o pomocy de minimis nie jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. - nie zostało ono wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Wskazać należy, iż pogląd ten znalazł już akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 11 stycznia 2013 sygn. akt II GSK 1146/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy winien zatem ocenić podniesione przez stronę skarżącą w zażaleniu argumenty z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 3 p.p.s.a.