Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2115/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono wniosek/wnioski
Powołane przepisy: article: art. 22 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Jerzy Płusa, Jerzy Rypina, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R. T. o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: Krzysztofa Winiarskiego, Małgorzaty Wolf-Kalamali i Aleksandry Wrzesińskiej-Nowackiej, w sprawie ze skargi kasacyjnej R. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/WA 1793/13 w sprawie ze skargi M. T., R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 2115/14

U z a s a d n i e n i e

Wnioskiem z dnia 15.03.2017 r., uzasadnionym pisemnie dnia 20.03.2017 r., skarżący R. T. wniósł o wyłączenie od udziału w sprawie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: Krzysztofa Winiarskiego, Małgorzaty Wolf-Kalamali i Aleksandry Wrzesińskiej-Nowackiej. Wniosek ten uzasadnił brakiem bezstronności tych sędziów, przejawiającym się prezentowaniem w trakcie postępowania określonego poglądu prawnego i odmową skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także używaniem przez sędziów "określonych stwierdzeń (...) wskazujących na podjętą już decyzję".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu wpadkowym jest trzeci już wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów, stanowiących skład Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznający skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie podatku od nieruchomości. Podstawę dwóch pierwszych złożonych w sprawie wniosków stanowiło twierdzenie skarżącego o braku bezstronności sędziów, których wyłączenia się domagał, uzasadnione okolicznością oddalenia jego wniosków procesowych - o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności określonego przepisu prawa podatkowego z Konstytucją RP, a także prezentowaniem przez tych sędziów określonego poglądu prawnego i dawaniem do zrozumienia, że sprawa zakończyła się przed jej rozpoznaniem. Podstawa wyłączenia sędziów, wskazana przez skarżącego w trzecim wniosku, obecnie rozpoznawanym, jest więc tożsama z podstawami wyłączenia, stanowiącymi uzasadnienie wcześniej złożonych wniosków. Ponieważ zgodnie z art. 22 § 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ponowny wniosek o wyłączenie sędziego, niezawierający podstawy wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy, Naczelny Sąd Administracyjny wniosek skarżącego z dnia 15.03.2017 r. na tej podstawie odrzucił.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że mnożenie przez skarżącego wniosków o wyłączenie sędziów, motywowanych nieuwzględnieniem zgłoszonych przez niego wniosków procesowych, nosi znamiona nadużycia prawa, gdyż instytucja wyłączenia sędziego służy zachowaniu bezstronności sędziów, tworzących skład sądu rozpoznającego sprawę, a nie wywieraniu presji na sąd co do postulowanego przez stronę kierunku podejmowanych decyzji procesowych. Istotą sprawowania wymiaru sprawiedliwości i orzekania jest aprobowanie przez sąd określonych poglądów prawnych oraz negowanie zasadności poglądów odmiennych, co a limine dyskwalifikuje zarzuty skarżącego, odnoszące się do tej kwestii. Wreszcie, przyjęta przez skarżącego taktyka procesowa powoduje niepotrzebną przewlekłość postępowania sądowego, zawinioną przez stronę tego postępowania.