Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2386/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 par. 3.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania w sprawie dostępu telekomunikacyjnego do budynków oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezes Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, 144 oraz 66 § kpa, w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku J. sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] sierpnia 2012 r. o zwrocie podania w sprawie ustalenia warunków dostępu J. do budynków Wspólnoty Mieszkaniowej S.O. w Z. posadowionych na nieruchomości położonych w Z. przy ul. [...], [...] i [...] w celu zapewnienia telekomunikacji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. J. Sp z o.o., w trybie art. 22 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych złożyła wniosek o wszczęcie postępowania i wydanie decyzji w sprawie ustalenia bezpłatnego dostępu telekomunikacyjnego do budynków położonych w Z. przy ul. [...], oznaczonych numerami porządkowymi: [... i ... i ...], wskazując, że w dniu [...] maja 2004 r. zawarła z deweloperem w/w budynków umowę na budowę lokalnej sieci komputerowej z dostępem do sieci usług telekomunikacyjnych, na podstawie której zainstalowała infrastrukturę telekomunikacyjną i rozpoczęła świadczenie usług telekomunikacyjnych. Nadto w dniu [...] września 2010 r. zawarła ze Wspólnotą Mieszkaniową umowę o korzystanie z części wspólnych należących do niej nieruchomości na podstawie której korzystała odpłatnie z 1 m2 powierzchni dachu budynku [...], z pomieszczenia zwanego "serwerownią" w ww. budynku oraz z tych części wspólnych budynków [... i ... i ...], na których znajdują się jej urządzenia telekomunikacyjne i instalacja telekomunikacyjna. Wspólnota Mieszkaniowa wypowiedziała powyższą umowę ze skutkiem na dzień 31 maja 2012 r., a następnie, w dniu 1 czerwca 2012 r. zamknęła dostęp do urządzeń J. i odmówiła udostępnienia pomieszczeń, w których znajdują się urządzenia. Jak nadto wyjaśniła strona w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r., Wspólnota Mieszkaniowa z dniem [...] czerwca 2012 r. samowolnie odłączyła zasilanie prądu do urządzeń przesyłowych J. , co spowodowało przerwę w świadczeniu usług telekomunikacyjnych dla ok. 35 abonentów - mieszkańców Budynków. Spółka wyjaśniła również, iż podjęła ze Wspólnotą Mieszkaniową rokowania w celu zawarcia nowej umowy, jednakże strony nie doszły do porozumienia w kwestii warunków finansowych. W związku z powyższym J. wskazała, że celem postępowania przed Prezesem UKE ma być przywrócenie ciągłości świadczenia usług telekomunikacyjnych mieszkańcom Budynków

Prezes UKE przytoczył treść art. 30 ustawy szerokopasmowej w brzmieniu nadanym Ustawą zmieniającą i wyjaśnił, iż ocena zasadności złożonego przez Stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpi w oparciu o ten przepis.

Organ wyjaśnił, iż zwrócił stronie podanie w sprawie ustalenia warunków dostępu do Budynków Wspólnoty Mieszkaniowej w celu zapewnienia telekomunikacji, bowiem ustalił, że J. korzysta już z nieruchomości świadcząc usługi telekomunikacyjne mieszkańcom Budynków na tej nieruchomości, aczkolwiek brak jest podstawy prawnej tego korzystania.

W ocenie Prezesa UKE, z dniem 31 maja 2012 r. J. utraciła tytuł prawny do korzystania z Budynków w celu zapewniania telekomunikacji. Tym samym obecnie korzysta z Nieruchomości, nie posiadając do tego stosownego tytułu prawnego. W związku z tym Prezes UKE stwierdził, że przedmiotem żądania J. jest uregulowanie bezumownego korzystania z Budynków. W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny żąda wydania przez Prezesa UKE decyzji o dostępie do budynku w stanie faktycznym, w którym posiada już dostęp do budynku w celu zapewnienia telekomunikacji (na Nieruchomości i w Budynkach znajdują się obiekty i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej tego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego), i to korzystanie z nieruchomości opiera się na tytule prawnym, który wygasł na skutek wypowiedzenia umowy przez właściciela Budynków.

Zdaniem Prezesa UKE, w takim stanie faktycznym brak jest podstaw prawnych do ukształtowania w drodze decyzji administracyjnej stosunku prawnego pomiędzy stronami, z którego wynikałaby legitymacja przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do ingerowania w sferę cudzej własności nieruchomości.

Prezes wyjaśnił, iż w świetle przepisów ustawy szerokopasmowej, prawo korzystania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z cudzej nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji może opierać się w szczególności na jednej z umów, określonych w art. 30 ust. 4 oraz w art. 33 ust. 3 tej ustawy i dokonując szczegółowej analizy wskazanych przepisów, wywiódł, że regulują one zupełnie odmienne od rozpatrywanej sytuacje zapewnienia dostępu na potrzeby telekomunikacji.

W ocenie organu w stanie faktycznym niniejszej sprawy, J. przysługuje roszczenie o ustanowienie służebności przesyłu (art. 3052 § 1 w zw. z art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego) do sądu powszechnego.

W dalszej części uzasadnienia Prezes UKE odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy uznając je za bezzasadne.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Sp. z o.o. zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postępowania go poprzedzającego.

Podniosła zarzut naruszenia:

-art. 66 § 3 kpa w związku z art. 22 ust. 1 i art. 30 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji dostępu do budynków przy ul [...] w W. W. do niewłaściwego organu, podczas gdy z treści art. 192 ust. 1 pkt. 2b ustawy prawo telekomunikacyjne wynika, że do zakresu działań Prezesa UKE należy w szczególności wykonywanie zadań określonych w ustawie o wspieraniu i rozwoju usług i sieci .telekomunikacyjnych a w tym wydawania tzw. decyzji dostępowych;

-art. 33 oraz art. 30 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 pkt. 4 ustawy szerokopasmowej, poprzez jego niezastosowanie i. rażąco błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zastosowanie art. 33 w/w ustawy wyłącza stosowanie art. 30 ww. ustawy, w sytuacji gdy zakresy przedmiotowe tych przepisów znacznie się od siebie różnią i nie wykluczają się wzajemne. Ponadto doszło do naruszenia ww. przepisu, poprzez błędne przyjęcie, że przepis art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej należy stosować

wyłącznie do sytuacji, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny ma zamiar doprowadzić własną sieć telekomunikacyjną do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji, w sytuacji, gdy przepis ten znajduje zastosowanie w każdej sytuacji, w której właściciel/zarządca nie wykonuje i obowiązku zapewnienia przedsiębiorcy dostępu do budynku w zakresie umożliwiającym świadczenie usług telekomunikacyjnych dla osób mających tytuł prawny do budynku.

- art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ,poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że gdyby skarżący nie korzystał w przedmiotowej nieruchomości, to ww. przepis mógłby znaleźć zastosowanie,

- art. 7 kpa w związku z art. 77 kpa, art. 8 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, polegającym na przyjęciu, że:

a) skarżąca obecnie korzysta z przedmiotowej nieruchomości,

b) skarżąca wystąpiła do prezesa UKE z wnioskiem o uregulowanie zasad korzystania bezumownego z ww. nieruchomości, z uwagi na bezumowne korzystanie z ww. nieruchomości, co jest niezgodne z rzeczywistością, w sytuacji, gdy w oparciu o uprzednio obowiązującą umową położyła już sieć telekomunikacyjną w przedmiotowych, budynkach, a obecnie Właściciel/zarządca uniemożliwia dostęp do nieruchomości celem zapewnienia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca, powołując treść art. 192 ust. 1 pkt. 2b ustawy prawo telekomunikacyjne, art. art. 30 ust. 1 i 5 ustawy szerokopasmowej oraz art. 22 ust. 1 tej ustawy wywodziła, że Prezes UKE jest organem właściwym do wydania decyzji w sprawie ustalenia swobodnego dostępu do budynku i podniosła, że uczestnik podejmuje działania utrudniające dostęp do nieruchomości zakłócając swobodne świadczenie usług telekomunikacyjnych. W żadnym wypadku żądania skarżącej nie można zakwalifikować jako sprawy .cywilnej, która, uprawniałaby do wystąpienia na drogę postępowania sądowego przed sąd powszechny. Skarżąca wywodziła, że nie posiada legitymacji procesowej czynnej do wystąpienia do sądu z powództwem, wskutek którego sąd powszechny byłby władny uregulować stan prawny między skarżącą a Wspólnotą Mieszkaniową oraz zapewnić swobodny dostęp do budynków celem świadczenia usług telekomunikacyjnych. A co więcej wystąpienie do sądu powszechnego z wnioskiem o ustanowienie służebności przesyłu nie jest rozwiązaniem zapewniającym swobodny bezpłatny dostęp do budynków tymczasem z przepisu art. 33 ust. 2 pkt. 4 a contrario ustawy szerokopasmowej wynika, że dostęp do budynku dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego świadczącego usługi dla mieszkańców powinien być bezpłatny

Skarżąca, przytoczyła treść art. 1 ust. 2 pkt. 4 ustawy szerokopasmowej i zwróciła uwagę na to, że ustawa ta w żadnym miejscu nie ogranicza swojego zakresu działania do sytuacji, w których przedsiębiorca telekomunikacyjny nigdy wcześniej nie korzystał, z danej nieruchomości. W szczególności ustawa nie wyłącza jej stosowania w sytuacji, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny korzystał z danej nieruchomości na podstawie umowy zawartej z właścicielem/zarządcą, ale ta umowa uległa rozwiązaniu i właściciel/zarządca odmawia przedsiębiorcy prawa dalszego dostępu do nieruchomości. Skarżącej nie łączy obecnie żaden stosunek prawny z właścicielem/zarządcą ww. budynków. Uprzednio zawarta umowa uległa rozwiązaniu, a Wspólnota Mieszkaniowa odmawia jej dostępu do nieruchomości i budynku celem dalszego świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Dodatkowo podniosła, że aktualnie nie posiada prawnego dostępu do przedmiotowej nieruchomości, umowa obowiązująca wcześniej pomiędzy stronami została rozwiązana, wobec tego problem uregulowania stosunków prawnych w kwestii dostępu do nieruchomości pozostaje aktualny, a co a tym idzie Prezes UKE, jest właściwym organem. Na marginesie wskazała również, iż Prezes UKE wydawał już decyzje dostępowe w sprawach zapewnienia nieodpłatnego dostępu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu do nieruchomości celem świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Zdaniem skarżącej przyjęta przez Prezesa UKE interpretacja, że przepis art. 30 ust. 1 ustawy szerokopasmowej należy stosować wyłącznie do sytuacji, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny ma zamiar zainstalować własną sieć telekomunikacyjną jest rażąco błędna i sprzeczna z podstawowymi; zasadami postępowania administracyjnego, takimi jak zasada państwa prawa, czy zaufania obywateli do państwa gdyż ww. przepis znajduje zastosowanie w każdej sytuacji, w której właściciel/zarządcą nie wykonuje obowiązku zapewnienia przedsiębiorcy dostępu do budynku w zakresie umożliwiającym świadczenie usług telekomunikacyjnych dla osób mających tytuł prawny do budynku i stwierdziła , że przedmiotowy przepis wskazuje Prezesa UKE jako organ kompetentny do załatwienia niniejszej sprawy.

W ocenie skarżącej konieczne jest zastosowanie przepisu art. 30 w zakresie, w jakim służy on zapewnieniu telekomunikacji mieszkańcom przedmiotowego budynku. Zakresy przedmiotowe art. 30 i 33 ustawy szerokopasmowej, wbrew twierdzeniom Prezesa, są zupełnie różne. Art. 30 ww. ustawy znajduje zastosowanie w dokładnie takiej samej sytuacji, w jakiej znalazła się skarżąca, tj. doprowadziła publiczną sieć telekomunikacyjną do ww. budynku i obecnie chce uzyskać do niego dostęp, aby móc w niezakłócony sposób świadczyć usługi telekomunikacyjne dla mieszkańców tego budynku. Natomiast art. 33 ww. ustawy służy operatorom do instalacji urządzeń, dzięki którym będę oni w stanie zapewnić telekomunikację zarówno mieszkańcom tego budynku, jak i np. budynków sąsiednich.

W niniejszej sprawie zachodzi konieczność zainstalowania urządzeń, które pozwoliłyby na świadczenie usług na rzecz mieszkańców budynków sąsiednich. W żadnym wypadku zastosowanie jednego z ww. przepisów nie wyklucza zastosowania drugiego z nich. Z powyższych względów w niniejszej sprawie konieczne było rozpatrzenie wniosku J. także w kontekście uprawnień, jakich nadaje przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu przepis art. 30 ustawy szerokopasmowej. Brak rozważań w tym zakresie sprawia, że konieczne jest ponowne rozpatrzenie tej sprawy przez Prezesa UKE.

Występując z wnioskiem do Prezesa UKE spółka miała na celu uzyskanie dostępu do przedmiotowego budynku w rozumieniu art. 33, bowiem zaszła konieczność instalacji urządzeń, a Wspólnota Mieszkaniowa temu odmawia.

Wbrew twierdzeniu Prezesa UKE, że skarżąca nie wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o uregulowanie bezumownego korzystania z ww. nieruchomości, tylko o wydanie decyzji dostępowej, bowiem Wspólnota Mieszkaniowa uniemożliwia swobodne korzystanie z ww. nieruchomości celem zapewnienia mieszkańcom telekomunikacji. Przy czym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt, że w przeszłości (przed wystąpieniem do Prezesa UKE) skarżąca korzystała z budynków i świadczyła usługi terekomunikacyjne, skoro obecnie właściciel/zarządca nie wykonuje nałożonego na niego ustawą szerokopasmowa obowiązku zapewnienia dostępu do nieruchomości i nie zapewnia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych. W opisanej sytuacji to Prezes UKE .jest organem kompetentnym do wszczęcia postępowania i wydania decyzji dostępowej.

Ponadto skarżąca zarzuciła Prezesowi UKE naruszenie przepisu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami który to przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie bowiem reguluje on sposób korzystania m.in. przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z nieruchomości w trybie administracyjnym. W niniejszej sprawie skarżąca żąda zapewnienia swobodnego dostępu do ww. budynku, a nie uregulowania sposobu korzystania z niego. Podkreśliła, że doprowadziła sieć do budynku i położyła kable, urządzenia, a obecnie nie ma do nich dostępu. Ponadto zdecydowaną większość urządzeń musiała zdemontować wskutek rozwiązania umowy przez Wspólnotę Mieszkaniową.

Skarżąca zarzuciła Prezesowi UKE błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania skarżonego postanowienia, a polegający na niewłaściwym przyjęciu, jakoby nie miała planów co do instalacji własnej sieci na przedmiotowych budynkach, w sytuacji, gdy w oparciu o uprzednio obowiązującą umową zainstalowała już sieć telekomunikacyjną w przedmiotowych budynkach, a obecnie nie ma do niej swobodnego dostępu.

Stwierdziła, że organ w ogóle nie wziął pod uwagę jej interesu wyrażającego się w konieczności zapewnienia możliwości świadczenia usług telekomunikacyjnych i możliwości wykonania nałożonego na skarżącą -.jako publicznego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego - obowiązku zapewnienia ciągłości sygnału.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, argumentując jak uprzednio, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 66 § 3 k.p.a., który stanowił podstawę zaskarżonego postanowienia "jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest Sąd, organ, do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu z uprzednim pouczeniem".

W niniejszej sprawie Prezes UKE skorzystał z uprawnienia przewidzianego w niniejszym przepisie albowiem uznał, że swojego żądania w sprawie zalegalizowania korzystania z nieruchomości i z okablowania budynków na niej posadowionych skarżący może dochodzić na drodze postępowania sądowego tj. o ustanowienie służebności przesyłu.

Stanowisko Prezesa UKE, według oceny Sądu, zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z ustalonego przez Prezesa UKE i w zasadzie bezspornego stanu faktycznego skarżąca w dniu 14 maja 2004 r. zawarła z deweloperem budynków posadowionych na nieruchomości położonych w Z. przy ul. [...] umowę na budowę lokalnej sieci komputerowej z dostępem do sieci usług telekomunikacyjnych, na podstawie której zainstalowała infrastrukturę telekomunikacyjną i rozpoczęła świadczenie usług telekomunikacyjnych. W dniu [...]września 2010 r. zawarła także ze Wspólnotą Mieszkaniową umowę o korzystanie z części wspólnych należących do Wspólnoty nieruchomości na podstawie której korzystała odpłatnie z 1 m2 powierzchni dachu budynku [...], z pomieszczenia zwanego "serwerownią" w ww. budynku oraz z tych części wspólnych budynków [..., ..., ...], na których znajdują się jej urządzenia telekomunikacyjne i instalacja telekomunikacyjna. Umowa ta została wypowiedziana skarżącej przez Wspólnotę Mieszkaniową ze skutkiem na dzień 31 maja 2012 r., a następnie, w dniu 1 czerwca 2012 r. Wspólnota zamknęła dostęp do urządzeń skarżącej i odmówiła jej udostępnienia pomieszczeń, w których się one znajdują.

A zatem w tej sytuacji zaistniała konieczność prawnego uregulowania korzystania przez skarżącą z nieruchomości i znajdującego się na niej okablowania. Wobec tego, że nie doszło do porozumienia między skarżącą a Wspólnotą Mieszkaniową skarżąca wystąpiła do Prezesa UKE o wydanie decyzji, w której organ ustali warunki dostępu firmy skarżącej do budynków.

Skarżąca wskazała, że celem postępowania przed Prezesem UKE ma być przywrócenie ciągłości świadczenia przez nią usług telekomunikacyjnych i zapewnienie ciągłości sygnału. A zatem skarżąca jest zainteresowana uzyskaniem faktycznego dostępu celem kontynuowaniem przerwanego świadczenia usług telekomunikacyjnych w oparciu o swoją infrastrukturę zainstalowaną w przedmiotowych budynkach Wspólnoty Mieszkaniowej.

Prezes UKE uznał się za niewłaściwy do orzekania w powyższym przedmiocie uznając, że sprawę tę powinien rozstrzygnąć sąd powszechny.

Według oceny Sądu stanowisko organu jest trafne.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca, na podstawie wcześniej zawartych umów, uzyskała dostęp do nieruchomości i zainstalowała na niej swoje urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, których po rozwiązaniu umowy nie zdemontowała a zatem korzystanie z nieruchomości faktycznie nastąpiło.

Wobec wypowiedzenia skarżącej umowy przez Wspólnotę Mieszkaniową korzystanie przez skarżącą z nieruchomości nie opiera się na żadnym tytule prawnym. W powyższej sytuacji słuszne jest stwierdzenie organu, że poprzez wydanie decyzji skarżąca domaga się prawnego uregulowania bezumownego korzystania przedmiotowej nieruchomości. Tymczasem skoro skarżąca i Wspólnota Mieszkaniowa nie mogą dojść do porozumienia i zawrzeć stosownej umowy, skarżąca powinna dochodzić swoich roszczeń przed sądem powszechnym.

Sąd zgadza się z organem, że sprawa określenia warunków na których skarżąca będzie miała zapewniony dostęp do sieci telekomunikacyjnej zlokalizowanej w przedmiotowych budynkach, jest sprawą dotyczącą korzystania z cudzej nieruchomości a zatem sprawą ze stosunków z zakresu prawa cywilnego

W myśl art. 192 ust. 1 ustawy prawo telekomunikacyjne do zakresu działania Prezesa UKE należy m.in. w szczególności wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Niewątpliwie część kompetencji Prezesa UKE dotyczy stosunków cywilnoprawnych, gdzie pierwszoplanową rolę odgrywa wola stron. Działanie organu w takich przypadkach jest wtórne, wkracza on bowiem ze swymi uprawnieniami dopiero w sytuacjach przewidzianych w przepisach prawa materialnego i tylko w ramach kompetencji wyraźnie tam wskazanych. Kompetencji Prezesa UKE do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych nie można interpretować w sposób rozszerzający. Uprawnienia te należy traktować jako wyjątek od zasady swobody zawierania umów.

Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie przykładowo w treści art. 28 ust. 5 pr. tel., zgodnie z którym: "W przypadku zawarcia przez zainteresowane strony umowy o dostępie telekomunikacyjnym, decyzja o dostępie telekomunikacyjnym wygasa z mocy prawa w części objętej umową".

Żaden konkretny przepis pr. tel. nie daje podstawy do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego. Uprawnienia do kreowania lub kształtowania stosunków cywilnoprawnych przyznane na gruncie pr. tel. Prezesowi UKE nie mogą być rozszerzane na rozstrzyganie sporu mającego charakter cywilnoprawny, gdyż w takim przypadku władnym do rozstrzygnięcia sporu jest wyłącznie sąd powszechny.

Z powyższych względów Sąd nie podzielił słuszności zarzutów skargi odnośnie naruszenia przez organ prawa materialnego jak również przepisów postępowania.

Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie i należycie uzasadnił swoje stanowisko odnośnie braku kompetencji do orzekania w niniejszej sprawie i zastosowanie art. 66 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.