Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2417/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po wszczęciu na wniosek E. M. postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i zbiornika bezodpływowego w [...], ul. [...] (dz. nr [...]), odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. M..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji.

Następnie, powołał się na art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. W kontekście ww. przepisów organ wskazał, iż inwestor Z. D. wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego tj. złożył wniosek z dnia 22 marca 2012 r., o pozwolenie na budowę i przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką o nr ew. [...] w miejscowości [...] na cele budowlane. Z oświadczenia wynika jednoznacznie, kto je złożył, jakiej dotyczą nieruchomości (działka nr ew. [...] w miejscowości [...]), jak również z czego wynika tytuł prawny przysługujący wnioskodawcy do wskazanej nieruchomości (prawo współwłasności). Oświadczenie jest opatrzone własnoręcznym podpisem wnioskodawcy. Ponadto, organ zaznaczył, iż inwestor dysponował ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z garażem na działce nr ew. [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Powyższa decyzja została wydana na rzecz M. D., a następnie przeniesiona decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] na rzecz Z. D. i I. D.. Mając na uwadze powyższe, organ nadzoru stwierdził, iż w analizowanym przypadku z całą pewnością nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Dalej, organ wskazał na art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz podniósł, iż projekt budowlany spornej inwestycji nie narusza rażąco ustaleń decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] o warunkach zabudowy.

Zaznaczył, iż w załączniku Nr 1 do decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] o warunkach zabudowy, zostały ustalone następujące warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: 1) linia zabudowy: nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości min. 5,0 m od granicy działki oznaczonej literami AB; 2) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki: max. 30% powierzchni terenu oznaczonego literami abcdef, a powierzchnia biologicznie czynna powyżej 50% powierzchni terenu oznaczonego literami abcdef; 3) wysokość budynku: budynek parterowy z poddaszem użytkowym max. wys. 9,0 m; 4) geometria dachu: dach stromy dwuspadowy lub wielospadowy (ze ścianami szczytowymi) o jednakowym kącie pochylenia połaci dachu 30-45 , na 20° powierzchni dachu dopuszcza się zastosowanie innego kąta pochylenia połaci dachu (lukarny, zadaszenia, kaferki). Ponadto w załączniku Nr 1 do ww. decyzji wskazano, by na terenie wydzielonej posesji zapewnić co najmniej 2 miejsca parkingowe.

W odniesieniu do powyższych warunków, organ podał, iż z zawartego w projekcie budowlanym zestawienia powierzchni wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 865,00 m2, powierzchnia projektowanej zabudowy 125,10m2 tj. 14,4% powierzchni działki, a zieleń ozdobna 559,90m tj. 64,7% powierzchni działki (Projekt budowlany, Opis do planu zagospodarowania działki, s. 26). Projektowany budynek jest budynkiem jednokondygnacyjnym o max. wysokości 5,7 m (Projekt budowlany, rysunek nr 3- Przekrój A/A, s. 11), z dachem 2-spadowym (Projekt budowlany, Opis techniczny budynku mieszkalnego, s. 23), o kącie nachylenia połaci równym 30° (Projekt budowlany, Przekrój A-A, s. 11). Ponadto, z akt sprawy wynika, że projektowany budynek mieszkalny nie wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy, określoną w decyzji o warunkach zabudowy (Projekt budowlany, s. 25).

Odnośnie wymaganych decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu miejscach parkingowych, organ wskazał, że jakkolwiek z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, gdzie zostało przewidziane usytuowanie miejsc parkingowych, jednakże wielkość działki nr ew. [...] pozwala na ich zaprojektowanie na terenie ww. nieruchomości.

Ponadto w decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji, w załączniku Nr 1, pkt 4 określono sposób odprowadzania ścieków. Wskazano by do czasu wybudowania sieci kanalizacji sanitarnej, odprowadzanie ścieków następowało do zbiornika bezodpływowego lub do przydomowej oczyszczalni ścieków. Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje również budowę podziemnego zbiornika bezodpływowego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał także treść art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 36 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 zm.).

W nawiązaniu do ww. przepisów organ odwoławczy, nie doszukując się ich rażącego naruszenia, wskazał, iż z projektu budowlanego wynika, że sporny budynek mieszkalny został zaprojektowany od granicy działki w odległości: ok. 5,0 m (południowa ściana budynku), ok. 6 m (wschodnia ściana budynku), ok. 8,5 m (zachodnia ściana budynku) oraz ok. 12,0 m (północna ściana budynku) - (Projekt budowlany, s. 25). Podniósł, iż z akt sprawy nie wynika, w jakiej odległości została zaprojektowana pokrywa zbiornika bezodpływowego od okien ściany budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...], gdyż nie zostało to zwymiarowane na projekcie, (z projektu nie wynika nawet, w którym miejscu zaprojektowano pokrywę zbiornika bezodpływowego). Jednakże stwierdził, iż ewentualne naruszenie w tym zakresie nie można uznać jako rażące naruszenie prawa tj. widoczne na "pierwszy rzut oka". Nadto, zaznaczył, iż projektowany zbiornik jest to zbiornik bezodpływowy o pojemności 4 m , usytuowany w odległości: 2,0 m od granicy działki o nr ew. [...]; ok. 17,0 m od granicy działki [...], ok. 7,5 m od granicy działki [...] (Plan zagospodarowania działki, s. 25).

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., z rażącym naruszeniem prawa tj. wymagań określonych § 11 ust. 2 pkt. 7 i § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133 ze zm.) organ wyjaśnił, że powyższe przepisy zawierają wymogi, które winien spełnić projekt architektoniczno-budowlany. Organ stwierdził, iż w projekcie budowlanym brak jest projektów branży sanitarnej i elektrycznej, jednakże w projekcie budowlanym wskazano, że budynek będzie wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną (Projekt budowlany, Opis techniczny, s. 21). Ponadto został załączony projekt wyposażenia budowlano-instalacyjnego, który zapewnia użytkowanie budynku mieszkalnego zgodnie z przeznaczeniem (Projekt budowlany, Rzut przyziemia, s. 12). Organ zaznaczył, iż jeśli dodatkowo inwestor spełni warunki, które wskazano w oświadczeniach podmiotów zapewniających dostawę energii, wody, ciepła i gazu oraz odbioru ścieków, to należy uznać, że projekt budowlany jest kompletny i tym samym rażąco nie narusza ww. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazał także, że zgodnie z przyjętym rozwiązaniem, zawartym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ budowlany nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami prawa projektu architektoniczno-budowlanego, lecz wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Zauważył przy tym, iż w aktach sprawy znajduje się, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oświadczenie projektanta C. S. o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż badana decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. M., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego niezastosowanie,

2) art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit a) i lit. b) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (uchylonego 29.04.2012 r.), w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie (brak projektów branży sanitarnej i elektrycznej) odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w przywołanych przepisach Prawa budowlanego i rozporządzenia wykonawczego tj. kompletności projektu i że ów brak nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa,

3) art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego, przez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż bezspornym jest fakt braku w zatwierdzonym przez Starostę [...] projekcie budowlanym projektów branżowych tj. projektu instalacji sanitarnej (w tym ogrzewczej) i projektu instalacji elektrycznej. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, zatwierdzony projekt budowlany w sposób oczywisty i bezsporny nie spełnia warunków, o których mowa jest w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego tj. warunków określających co projekt budowlany powinien zawierać. Ponadto, strona zaznaczyła, iż przepis art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego należy odczytywać w bezpośrednim związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (wówczas obowiązującym), który określa drobiazgowo wymagania, jakim projekt budowlany powinien odpowiadać.

E. M. zgodziła się z twierdzeniem, iż organ wydający pozwolenie na budowę nie bierze odpowiedzialności za rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym, jednakże zaznaczyła, że ten brak odpowiedzialności w żadnym razie nie zwalnia organu z obowiązku sprawdzenia kompletności projektu budowlanego, o czym wyraźnie stanowi przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Dodała, iż w przepisie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego określono procedurę usuwania nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym, w zakresie podlegającym kontroli stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Ponadto, w ocenie skarżącej, lakoniczny zapis "że budynek będzie wyposażony w instalacją elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną" może co najwyżej spełniać wymóg § 11 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia, ale w żadnym wypadku opis nie może zastąpić rysunków, o których mowa jest w § 12 ust. 1 pkt 5 lit a) i lit. b).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym była decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i zbiornika bezodpływowego w [...], ul. [...] (dz. nr [...]).

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

W szczególności, nie jest ona dotknięta rażącym naruszeniem prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu aktualnym w dniu [...] marca 2012 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Jak wskazał organ nadzoru, inwestor Z. D. wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego tj. złożył wniosek z dnia 22 marca 2012 r., o pozwolenie na budowę i przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką o nr ew. [...] w miejscowości [...] na cele budowlane. Z oświadczenia wynika jednoznacznie, jakiej dotyczą nieruchomości (działka nr ew. [...] w miejscowości [...]), jak również z czego wynika tytuł prawny przysługujący wnioskodawcy do wskazanej nieruchomości (prawo współwłasności). Ponadto, inwestor dysponował ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z garażem na działce nr ew. [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Powyższa decyzja została wydana na rzecz M. D., a następnie przeniesiona decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] na rzecz Z. D. i I. D..

Należy więc podzielić stanowisko organu, iż w niniejszym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodzić się trzeba także z poglądem organu nadzoru, iż projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie narusza rażąco ustaleń decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] o warunkach zabudowy.

W załączniku Nr 1 do decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., o warunkach zabudowy, jak wskazał organ, zostały ustalone następujące warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: 1) linia zabudowy: nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości min. 5,0 m od granicy działki oznaczonej literami AB; 2) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki: max. 30% powierzchni terenu oznaczonego literami abcdef, a powierzchnia biologicznie czynna powyżej 50% powierzchni terenu oznaczonego literami abcdef; 3) wysokość budynku: budynek parterowy z poddaszem użytkowym max. wys. 9,0 m; 4) geometria dachu: dach stromy dwuspadowy lub wielospadowy (ze ścianami szczytowymi) o jednakowym kącie pochylenia połaci dachu 30-45 , na 20° powierzchni dachu dopuszcza się zastosowanie innego kąta pochylenia połaci dachu (lukarny, zadaszenia, kaferki). Ponadto w załączniku Nr 1 do ww. decyzji wskazano, by na terenie wydzielonej posesji zapewnić co najmniej 2 miejsca parkingowe.

Z zawartego w projekcie budowlanym zestawienia powierzchni wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 865,00 m2, powierzchnia projektowanej zabudowy 125,10m2 tj. 14,4% powierzchni działki, a zieleń ozdobna 559,90m tj. 64,7% powierzchni działki (Projekt budowlany, Opis do planu zagospodarowania działki, s. 26). Projektowany budynek jest budynkiem jednokondygnacyjnym o max. wysokości 5,7 m (Projekt budowlany, rysunek nr 3- Przekrój A/A, s. 11), z dachem 2-spadowym (Projekt budowlany, Opis techniczny budynku mieszkalnego, s. 23), o kącie nachylenia połaci równym 30° (Projekt budowlany, Przekrój A-A, s. 11). Ponadto, z akt sprawy wynika, że projektowany budynek mieszkalny nie wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy, określoną w decyzji o warunkach zabudowy (Projekt budowlany, s. 25).

Wprawdzie z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, gdzie zostało przewidziane usytuowanie miejsc parkingowych, co stanowi pewne uchybienie, jednakże tej wady nie można uznać za rażące naruszenie prawa, albowiem, na co trafnie uwagę zwrócił organ, wielkość działki nr ew. [...] pozwala na ich zaprojektowanie na terenie ww. nieruchomości.

Ponadto, w decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji, w załączniku Nr 1, pkt 4 określono sposób odprowadzania ścieków. Wskazano by do czasu wybudowania sieci kanalizacji sanitarnej, odprowadzanie ścieków następowało do zbiornika bezodpływowego lub do przydomowej oczyszczalni ścieków. Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje również budowę podziemnego zbiornika bezodpływowego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W niniejszej sprawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo także ustalił, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, rażąco nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 36 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy bowiem zauważyć, iż budynek mieszkalny został zaprojektowany od granicy działki w odległości: ok. 5,0 m (południowa ściana budynku), ok. 6 m (wschodnia ściana budynku), ok. 8,5 m (zachodnia ściana budynku) oraz ok. 12,0 m (północna ściana budynku) - (Projekt budowlany, s. 25). Projektowany zbiornik bezodpływowy o pojemności 4m, usytuowany został w odległości: 2,0 m od granicy działki o nr ew. [...]; ok. 17,0 m od granicy działki 3412/87, ok. 7,5 m od granicy działki [...] (Plan zagospodarowania działki, s. 25). Wprawdzie z dokumentacji nie wynika, w jakiej odległości została zaprojektowana pokrywa zbiornika bezodpływowego od okien ściany budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...], gdyż nie zostało to zwymiarowane na projekcie, jednak również i tego naruszenia nie można uznać za rażącego.

Istota sporu, jak wynika ze skargi, sprowadza się w głównej mierze, do kwestii kompletności projektu budowlanego.

Zgodnie z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych.

Szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego, w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji określało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133 ze zm.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Warto zwrócić przy tym uwagę, w kontekście art. 35 Prawa budowlanego, że organ architektoniczno-budowlany pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno – budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane. Obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na projektancie, który jest obowiązany złożyć stosowne oświadczenie.

Według strony skarżącej, zatwierdzony sporną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r. projekt budowlany nie spełniał wymagań określonych w § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) i b) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Zgodnie z ww. przepisami, projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową (§ 11 ust. 1 Rozporządzenia). Opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać: rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: sanitarnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń, przy czym należy przedstawić: a) dla instalacji ogrzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych lub chłodniczych - założone parametry klimatu wewnętrznego z powołaniem przepisów techniczno-budowlanych oraz innych przepisów w tym zakresie, b) dobór i zwymiarowanie parametrów technicznych podstawowych urządzeń ogrzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych i chłodniczych oraz określenie wartości mocy cieplnej i chłodniczej oraz mocy elektrycznej związanej z tymi urządzeniami (§ 11 ust. 2 pkt 7 Rozporządzenia). Część rysunkowa, o której mowa w § 11 ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna przedstawiać: zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym: a) instalacje: sanitarne, ogrzewcze, wentylacyjne, chłodnicze, klimatyzacyjne i gazowe, b) instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne i telekomunikacyjne oraz instalację piorunochronną (§ 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) i b).

Sąd podziela pogląd skarżącej, iż przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego należy odczytywać w związku z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jednakże należy mieć na względzie, iż weryfikowanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., odbywa się w trybie nadzwyczajnym, który rządzi się swoimi prawami. Nie każde naruszenie przepisów, które przemawiałoby za wyeliminowaniem z obiegu prawnego rozstrzygnięcia organu w trybie zwykłym, stanowi podstawę do usunięcia rozstrzygnięcia w trybie stwierdzenia nieważności decyzji.

W zatwierdzony decyzją Starosty [...] projekcie budowlanym brak jest projektów branży sanitarnej i elektrycznej. W ocenie Sądu, jednakże tego naruszenia nie można ocenić jako rażącego, albowiem w projekcie budowlanym wskazano, na co uwagę zwrócił organ nadzoru, że budynek będzie wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną (Projekt budowlany, Opis techniczny, s. 21). W aktach sprawy znajdują się także oświadczenia dostawców mediów, jeśli więc inwestor spełni warunki, które wskazano w oświadczeniach podmiotów zapewniających dostawę energii, wody, ciepła i gazu oraz odbioru ścieków, to należy uznać, że projekt budowlany jest kompletny. Wskazanie, że obiekt będzie wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną, zapewni użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Nie można uznać, iż to uchybienie wywoła skutki, które są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie spowoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Jeszcze raz należy podkreślić, iż nie każde uchybienie, stanowiące podstawę do wyeliminowania decyzji w trybie zwykłym będzie podstawą do wyeliminowania decyzji w trybie nadzwyczajnym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.