Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 50/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzyć postępowanie w części
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi J.M.-F. na bezczynność zarządu Zakładu [...] sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania zarządu Zakładu [...] sp. z o.o. do załatwienia wniosku skarżącej J.M.-F. z dnia [...] r., II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Zakładu [...] sp. z o.o. na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. J.M. – F. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. zwróciła się do M spółka z o.o. o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści decyzji wydanych na rzecz spółki w 2014 r. na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wniosek został skierowany drogą elektroniczną na wskazany adres poczty elektronicznej.

Następnie w dniu 18 maja 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność wskazanej spółki podnosząc, że pomimo upływu ustawowego terminu organ nie rozpoznał wniosku, jak również nie poinformował o przyczynie opóźnienia w jego załatwieniu. Zdaniem skarżącej żądana informacja stanowiła informację publiczną, a organ jest zobowiązany do jej udostępnienia, ponieważ wykonuje zadania publiczne jako przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu wpływu skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, żądana informacja została skarżącej udzielona. Wyjaśnił, że wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej został skierowany na adres poczty e-mail Biura Obsługi Klienta, a nie adres firmy, co zostało wyjaśnione dopiero po wpływie do organu skargi na bezczynność. Z uwagi na brak podpisu elektronicznego pod pismem skarżącej, wniosek potraktowany został przez pracownika Spółki jako anonim i nie przekazano go do wiadomości Zarządowi Spółki, co doprowadziło do nieudzielenia odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 20 lipca 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 50/16, oddalił skargę. W uzasadnieniu wydanego wyroku wskazał, że Prezes Zarządu M sp. z o.o., wykonujący zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, która spełnia kryterium przedmiotowe informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764; dalej u.d.i.p.). Sąd uznał także za zrealizowaną w danej sprawie przesłankę przedmiotową stwierdzając, że żądana przez skarżącą we wniosku z [...] grudnia 2015 r. informacja, dotycząca decyzji wydanych na rzecz spółki na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Wskazał, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nałożyło na organ obowiązek jego załatwienia w trybie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo art. 14 ust. 1 u.d.i.p. w terminie 14 dni. Sąd podkreślił, że dla rozstrzygnięcia zasadności skargi kluczowe znaczenie ma kwestia poprawności skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej do właściwego adresata. Sąd przyjął, że wniosek o udzielenie informacji publicznej skarżąca skierowała na adres poczty internetowej Biura Obsługi Klienta M sp. z o.o., podczas gdy prawidłowo powinna to uczynić na adres Biura Zarządu M sp. z o.o..

W ocenie sądu wojewódzkiego wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany na niewłaściwy adres poczty internetowej zatem brak było podstaw do przyjęcia, że organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej od 13 grudnia 2015 r.

2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J.M. – F. zarzucając mu

1) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

- art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że na podstawie wskazanego przepisu do udostępnienia informacji publicznej zobowiązany jest wyłącznie podmiot reprezentujący organu, a nie również sam organ. Naruszenie to doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżąca nie złożyła skutecznie względem organu wniosku o udostępnienie jej informacji publicznej,

- art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, będące skutkiem błędnego przyjęcia, że organ nie był obowiązany do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej i nie mógł dopuścić się bezczynności w jego rozpoznaniu;

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 106 § 3 i 5, art. 134 § 1 i art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez poczynienie i zaakceptowanie niemającego oparcia w materiale dowodowym i nieprawdziwego twierdzenia, że z danych na stronie internetowej organu wynika, iż Biuro Obsługi Klienta nie zajmuje się odbieraniem wniosków o udostępnienie informacji publicznej i należy je kierować na inny adres. Uchybienie to doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, że skarżąca skierowała swoje żądanie na adres poczty elektronicznej niewłaściwej komórki organizacyjnej, pomimo iż mogła z łatwością ustalić prawidłowy adres do kierowania tego rodzaju wniosków, a w konsekwencji przyjęciem, że z własnej winy nie złożyła swojego wniosku skutecznie, co doprowadziło do oddalenia jej skargi;

- art. 134 § 1 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo zaistnienia przesłanek do uznania jej żądań za zasadne i orzeczenia zgodnie z treścią jej skargi;

- art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak odpowiedniego wyjaśnienia rozstrzygnięcia w zakresie uznania, że skierowanie wniosku na podany do publicznej wiadomości adres poczty elektronicznej organu nie rodzi obowiązku odpowiedzi, jeśli na podstawie wewnętrznych przepisów organizacyjnych obowiązujących u Organu komórka organizacyjna posługująca się tym adresem nie zajmuje się rozpoznawaniem wniosków o udostępnienie informacji publicznej.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o:

- zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej z [...] grudnia 2015 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku;

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

- stwierdzenie, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania

ewentualnie

- uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie kosztów postępowania.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, popierając w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

4. Wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie o sygn. I OSK 2776/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok sądu wojewódzkiego i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w pierwszej kolejności na zasadność materialnoprawnych zarzutów skargi kasacyjnej.

Analizując przepisy regulujące dostęp do informacji publicznej oraz status zarządu jako organu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podkreślił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi być kierowany do zarządu spółki. Wniosek powinien być natomiast kierowany tak, by nie było wątpliwości, że dotarł on do podmiotu obowiązanego do jego realizacji.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że to do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Dlatego skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów. Tym samym ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża organ, a nie wnioskującego.

Odnosząc te konstatacje do okoliczności rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w dacie kiedy skarżąca występowała z przedmiotowym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, na oficjalnej stronie internetowej spółki uwidocznione były dwa adresy poczty e-mail, bez wskazania jakie wnioski, na który z tych adresów winny być kierowane. Jednocześnie na stronie tej nie było informacji o wewnętrznej strukturze organizacyjnej spółki, jak również w sposób nie budzący wątpliwości nie wynikało, jakimi sprawami zajmuje się biuro obsługi klienta. Nie było także wskazane, na który z podanych adresów winny być kierowane wnioski o udostępnienie informacji publicznej.

W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można czynić skarżącej zarzutu, że swoje wystąpienie skierowała na niewłaściwy adres. Skarżąca wysyłając swój wniosek posłużyła się bowiem jednym z dostępnych adresów e-mail ujawnionych na powyższej stronie i w sprawie niesporne jest, że wniosek na ten adres wpłynął.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. i art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art 106 § 3 i 5 p.p.s.a, art.134 § 1 i 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., a także art. 134 § 1 w zw. z art. 149 § 1 i 3 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. Nie podzielił jedynie zarzutu naruszenia przez sąd wojewódzki przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

We wskazaniach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozpoznając ponownie sprawę sąd pierwszej instancji, związany wyrażonym powyżej stanowiskiem, oceni, czy spółka, do której wpłynął wniosek skarżącej z [...] grudnia 2015 r., pozostawała bezczynna w jego realizacji. Oceny takiej w zaskarżonym wyroku zabrakło, albowiem sąd wojewódzki w sposób nieprawidłowy przyjął, że powyższy wniosek nie został skierowany do podmiotu obowiązanego do jego realizacji.

5. W toku prowadzonego ponownie postępowania strony przedstawiły swoje aktualne stanowiska procesowe. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarżąca w dniu 19 maja 2016 r. otrzymała odpowiedź na swój wniosek z dnia [...] grudnia 2015 r. Z tych względów pełnomocnik wniósł o rozważenie zasadności umorzenia postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu pisma, odwołujące się do wyroku NSA, podkreślono, że organ podjął czynności dopiero po wniesieniu skargi, co uzasadnia żądanie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W piśmie procesowym organu z dnia [...] sierpnia 2016 r. jego pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 wyżej powołanego p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Przy czym stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

7. Omówienie dalszych kwestii wymaga podkreślenia, że niniejsza sprawa kontrolowana jest w warunkach związania orzeczeniem sądu kasacyjnego. Szczególnie organowi, który podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. przepis ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim przypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia może obejmować zarówno prawo materialne jak i prawo procesowe. Dla obu wymienionych typów przepisów prawa wykładnia dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny jest wiążąca.

Pojęcie wykładni prawa, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. zaczerpnięte jest z cywilnego modelu kasacyjnego zakładającego dychotomię sfery ustaleń faktycznych oraz kontroli prawa. Na gruncie szczególnej procedury sądowoadmnistracyjnej przyjąć jednak należy, że wobec braku wyłączenia ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, związanie takie obejmuje nie tylko rezultat interpretacji określonego przepisu prawa materialnego lub prawa procesowego ale jego związanie z kontrolowanymi przez sąd administracyjny podstawami faktycznymi (co wyraża art. 153 p.p.s.a. stosowany również przed sądem kasacyjnym - art. 193 p.p.s.a.).

Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Ponieważ w sprawie nie zaszły okoliczności uprawniające do odstąpienia od wskazanego związania determinuje ono kierunek niniejszego rozstrzygnięcia.

W takiej sytuacji przytaczanie okoliczności już rozstrzygniętych i opisanych w części sprawozdawczej uzasadnienia należy uznać za zbędne. W sprawie jest to przesądzone, zresztą nie budziło to wątpliwości, że wniosek spełniał kryteria przedmiotowe i podmiotowe wymagane ustawą o dostępie do informacji. Jasne jest również, że informacja została udzielona a zatem wniosek został załatwiony w całości.

8. Jeśli chodzi o kolejne okoliczności sporną kwestię prawidłowości skierowania wniosku do adresata rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny, który przesądził, że wniosek z dnia [...] grudnia 2015 r. dotarł skutecznie do spółki. Wskazał przy tym, że kwestia wewnętrznej organizacji spółki oraz podziału kompetencji między jej organami lub pracownikami nie miała dla sytuacji skarżącej i jej wniosku znaczenia. Konstatując Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że spółka otrzymała wniosek z dnia [...] grudnia 2015 r. i "wniosek ten do dnia wystąpienia przez skarżącą ze skargą na bezczynność nie został rozpoznany, do czego spółka jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponująca majątkiem publicznym była zobowiązana".

Dodać jedynie należy, że pod względem podmiotowym organem, który odpowiadał za realizację wniosku był zarząd spółki, zgodnie z ustawowymi zasadami reprezentacji określonymi w przepisach art. 201 § 1 i n. kodeksu spółek handlowych dla spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Organem tym oczywiście nie może być spółka będąca osobą prawną.

9. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w powołanym wyroku należało ocenić czy ta sytuacja wyczerpuje znamiona bezczynności, kontrolowanej w ramach skargi z art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 149 p.p.s.a.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 a p.p.s.a.).

Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów k.p.a. Jeżeli jednak żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów.

10. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Skoro, co jasno wynika ze stanu sprawy po rozstrzygnięciu jej przez Naczelny Sąd Administracyjny, wniosek skarżącej został załatwiony po upływie 14 dni od jego złożenia, bo dopiero 19 maja 2016 r. (czyli także po wniesieniu skargi do sądu) w sprawie wystąpiła niewątpliwe bezczynność. Ponieważ jednak informacja została udzielona w pełnym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania wniosku skarżącego podlegało umorzeniu zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe (pkt I wyroku).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem udostępnienie informacji, czy też wydanie decyzji odmownej albo umorzenie postępowania po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem, nie zwalnia jednak sądu, od obowiązku podjęcia z urzędu pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi (por. przykładowo postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., II OSK 2390/12). W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku (pkt II wyroku).

Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia stanu bezczynności nie mają żadnego znaczenia powody, z których przyczyny określony akt lub czynność nie został podjęte, w szczególności zaś, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy niezawinioną opieszałością organu, szczególnym charakterem czynności w stosunku do zadań głównych itp. przyczynami. Powyższe kwestie mają natomiast znaczenie dla kwalifikacji bezczynności pod kątem sprawdzenia, czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa.

Biorąc pod uwagę fakt udzielenia informacji, czas bezczynności, żądanie skargi (por. pkt 4 skargi), a przede wszystkim specyfikę stanu faktycznego sprawy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku).

Uwzględniając to, że udzielenie informacji nastąpiło po wniesieniu skargi, która niejako wymusiła czynność organu Sąd, na podstawie art. 200 i 201 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. i 209 p.p.s.a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) zasądził od spółki na rzecz skarżącej koszty postępowania, na które składał się wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego wraz opłatą od pełnomocnictwa (pkt III wyroku).