Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 88/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1, art. 3 § 3, art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Prezydenta Miasta T. w przedmiocie obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom powstałym w wyniku zmiany stanu wodnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 sierpnia 2019 r. A. J. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta T. w przedmiocie obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom powstałym w wyniku zmiany stanu wodnego, wynikającego z decyzji nr [...] Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r.

Skarżąca wskazała na podjęcie nielicznych działań, zmierzających do poprawy stanu gruntu objętego skargą, które w rzeczywistości nie odnoszą skutku, dodała również, że nie może nie doczekać się jakiejkolwiek ochrony, a w efekcie grozi jej zalanie domu mieszkalnego i inne liczne szkody.

Organ, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego M. S., przesłał do Sądu akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, w której wyjaśniono iż decyzja została wykonana przez zobowiązanych w 2016 r., w związku z czym organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2017r., poz.1369 ze zm.). Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 ostatniej ustawy, zgodnie z którym w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,

na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a)¹ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna.

W powyższej sprawie skarżąca zarzuciła Prezydentowi Miasta T. bezczynność w przedmiocie egzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., którą na podstawie art. 29 ust 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., nr 239 poz. 2019 ze zm.) nałożył na D. i P. D. obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody powstałych na gruncie, wskutek zmian ukształtowania terenu, ze szkodą dla nieruchomości sąsiednich, jednocześnie zobowiązano ich do opracowania projektu odwodnienia terenu i uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego – rowu odwadniającego oraz wyznaczono termin jednego miesiąca licząc od daty otrzymania decyzji do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego wraz z dokumentacją tj. operatem wodnoprawnym.

Wyjaśnić jednak w tym miejscu trzeba, że procedura egzekwowania obowiązków nałożonych w drodze decyzji administracyjnej unormowana została w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201). Zgodnie z art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 1 tej ustawy podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego decyzją administracyjną, jest właściwy do orzekania organ pierwszej instancji. W rozpatrywanym przypadku jest to więc Prezydent Miasta T., który jest tutaj jednocześnie organem egzekucyjnym (art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Obok wierzyciela (czyli wymienionego powyżej organu) drugą stroną postępowania egzekucyjnego jest zobowiązany, tj. osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 20cyt. ustawy) - w tym przypadku zobowiązani wymienioną decyzją D. i P. D.

Art. 6 § 1 powyższej ustawy wskazuje, że gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku wskazanego w decyzji, to wyłącznie wierzyciel może i powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W związku z powyższym, jedynie na wniosek wierzyciela może nastąpić wszczęcie egzekucji administracyjnej, a w wypadku gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, to przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez siebie, na co wskazuje regulacja art. 26 § 1 i 2 wskazanej ustawy.

Oprócz wierzyciela i zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w ograniczonym zakresie mogą uczestniczyć inne podmioty, o ile wynika to wprost z przepisów ustawy. Umożliwia to art. 6 § 1a omawianej ustawy, który wskazuje, że na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane jest jednolicie, że podmioty, wymienione w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie są stronami postępowania egzekucyjnego i na mocy wymienionego przepisu służy im wyłącznie, w przypadku bezczynności wierzyciela, uprawnienie do wniesienia skargi do organu wyższego stopnia. Tylko w tym wąskim zakresie podmioty te uczestniczą w postępowaniu obejmującym bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności nakierowanych na wyegzekwowanie od zobowiązanego nałożonego tytułem wykonawczym obowiązku. Podmioty te nie mają legitymacji do uczestniczenia w postępowaniu egzekucyjnym i zaskarżania wydawanych w nim postanowień, a ich uprawnienia są limitowane treścią art. 6 § 1a wymienionej ustawy, co determinuje również możliwości składania skarg do sądu administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 1588/06).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że pismem z dnia 16 maja 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 15 czerwca 2016 r., skarżąca złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach skargę na bezczynność wierzyciela Prezydenta Miasta T. Kolegium oddaliło skargę podnosząc iż decyzja Prezydenta Miasta T. została wykonana, tym samym uznając skargę za nieuzasadnioną.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.