Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 93/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, 58 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Dyrektora Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt w przedmiocie nierozpoznania wniosków postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 czerwca 2008 r. W. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt w zakresie nierozpoznania wniosków o wyłączenie pracowników w postępowaniu wobec pasieki zarodowej skarżącego, skargi na pracownika Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt i obowiązku konsultacji metodyk linii pszczół. W ocenie skarżącego niezałatwienie powyższych spraw przez organ w ustawowych terminach stanowi naruszenie art. 35 i 36 Kpa, oraz stoi w sprzeczności z art. 7,8,11 i 12 tej ustawy. Zdaniem skarżącego działania Dyrektora KCHZ są działaniami celowymi mającymi na celu zniszczenie jego dorobku hodowlanego. Wskazał ponadto, że pismami z dnia 16 grudnia 2007 r. i 25 stycznia 2008 r. złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jednak pisma te zostały bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", gdyż wniesiona sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 P.p.s.a stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach,

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej,

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu należy stwierdzić, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w takich przypadkach, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa lub pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

Analizując powyższy zamknięty katalog bezczynności w jakich sąd administracyjny jest właściwy należy stwierdzić, że zarzutu zawarte w skardze dotyczące bezczynności Dyrektora Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, co do bezczynności w sprawie nierozpoznania wniosku o wyłączenie dwóch pracowników należy przede wszystkim wyjaśnić, iż kwestia wyłączenia pracownika rozstrzygana jest w formie postanowienia (zob. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck, wyd. 7 z 2005r., str. 170-176). Postanowienie takie nie może być jednak zaskarżone w drodze zażalenia, co wynika z art. 141 § 1 Kpa stanowiącemu, iż na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepisy działu pierwszego, rozdziału piątego Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące kwestie związane z wyłączeniem bądź pracownika od udziału w postępowaniu, bądź organu od załatwienia danej sprawy, nie przewidują możliwości zaskarżenia zażaleniem takiego postanowienia. Rozstrzygnięcie takie ani nie kończy postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga tej sprawy co do jej istoty, a ma charakter procesowy. Z uwagi jednak, iż rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może jednak wpływać na sposób załatwienia sprawy administracyjnej, to strona ma prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie, ale służy ono tylko łącznie z prawem odwołania od decyzji administracyjnej (art. 142 Kpa). Dopiero w odwołaniu od decyzji strona może podnosić zarzut nierozpatrzenia zgłoszonego wniosku. Również w postępowaniu przed sądem administracyjnym zarzut nierozpoznania wniosku o wyłączenie pracownika lub organu może być podnoszony w skardze na decyzję lub inny akt, a nie w drodze odrębnej skargi na bezczynność.

Odnosząc się do zarzutu bezczynności, w sprawie nierozpoznania skargi na pracowników Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt należy wskazać, że kwestię skarg i wniosków reguluje dział VIII Kpa. Art. 227 Kpa stanowi, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zatem podniesiony zarzut dotyczy w istocie nierozpoznania skargi wniesionej na pracownika, w trybie art. 227 Kpa. Zauważyć jednak należy, że skarga z art. 227 Kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną - zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa stronie nie służy skarga na bezczynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97, niepubl.). Sąd nie rozpatruje skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, niepubl.).

Odnosząc się wreszcie do zarzutu skargi na bezczynność co do obowiązku konsultacji metodyk linii pszczół wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy

z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz.U. Nr 133 poz. 921) Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt wykonuje zadania,

z zakresu hodowli i rozrodu zwierząt, przez:

1) kontrolę:

a) w zakresie prowadzenia oceny wartości użytkowej i hodowlanej oraz hodowli zwierząt i rozrodu,

b) zootechniczną w handlu,

c) sposobu wykorzystania środków pochodzących z dotacji budżetowych przyznanych podmiotom realizującym zadania w zakresie postępu biologicznego w produkcji zwierzęcej;

2) prowadzenie:

a) laboratorium badania grup krwi,

b) laboratorium referencyjnego badającego mleko w ramach oceny wartości użytkowej bydła, owiec i kóz;

3) współpracę z organizacjami międzynarodowymi działającymi w dziedzinie hodowli, oceny i rozrodu zwierząt gospodarskich.

Powyższy ustawowy katalog zadań wskazuje, że Krajowe Centrum Hodowli Zwierząt prowadzi jedynie czynności kontrolne, badawcze i współpracuje

z organizacjami międzynarodowymi o podobnym profilu działania. Powołana ustawa nie przewiduje możliwości wydawania przez ten organ indywidualnych rozstrzygnięć kształtujących uprawnienia lub obowiązki dla konkretnych podmiotów. Wskazuje jedynie w art. 42, że pracownicy Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt wykonują czynności kontrolne i sporządzają protokół z przebiegu kontroli. W przypadku stwierdzenia uchybień w czasie kontroli dyrektor Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt lub osoba przez niego upoważniona wyznacza termin ich usunięcia, nie krótszy niż 7 dni, a jeżeli stwierdzone uchybienia nie zostaną usunięte w określonym terminie, dyrektor Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt lub osoba przez niego upoważniona występuje do ministra właściwego do spraw rolnictwa z odpowiednim wnioskiem. Ponadto Wydział Hodowli Pszczół, jak wynika z wyjaśnień organu, jest gospodarstwem pomocniczym Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt. Z powyższego wynika, że cyt. ustawa nie przewidziała dla dyrektor Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt legitymacji do wydawania decyzji w sprawach dotyczących ustawowych zadań Centrum. Zatem nie będąc ustawowo zobowiązanym do obowiązku konsultacji metodyk linii pszczół Dyrektor KCHZ nie może pozostawać w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 1 P.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.