Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1401/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2008r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku rekreacyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA / Wa 1401/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) w zw. z art.

103 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej kpa (Dz. U. z 2000r. Nr 98,

poz. 1071 ze zm.) nakazał T. S., A. S. oraz G. i S. S. – współwłaścicielom działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w B., powiat [...], rozbiórkę budynku rekreacyjnego (letniskowego) wybudowanego na tejże działce, bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa sprawa była już dwukrotnie rozpoznawana zarówno przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. jak i przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Uprzednio Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] września 2005r. Znak: [...] nakazał T. S., A. S., G. i S. S. rozbiórkę domku rekreacyjnego wybudowanego na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w B.

Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz uchylił z urzędu poprzedzające tę decyzję postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] czerwca 2005r. Znak: [...] i umarzył postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie w trybie art. 48 Prawa budowlanego z 1994r.

Organ odwoławczy ustalił, że budynek rekreacyjny został zrealizowany w 1994r. zatem podlega reżimowi ustawy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974r.

a nie Prawa budowlanego z 1994r.

W reakcji na powyższą decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne, w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. po czym wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2006r. Nr [...] o rozbiórce przedmiotowego obiektu.

W wyniku postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na możliwość rozważenia legalizacji przedmiotowego budynku w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974r.

Konsekwencją powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2006r. była opisana na wstępie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...].

Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, że nie jest dopuszczalne legalizowanie samowoli budowlanej w sytuacji, gdy organ stwierdzi niezgodność samowolnej zabudowy z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji usytuowania obiektu na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nie dostrzegł możliwości zakwalifikowania spornego obiektu budowlanego za związany z zaspokojeniem potrzeb mieszkańców działki a co za tym idzie możliwości jego legalizacji.

Po rozpatrzeniu odwołań: A. S. oraz S. S., G. S. i T. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] w oparciu o przepis

art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż budowa spornego budynku rekreacyjnego (letniskowego) naruszała ustalenie planu oraz warunki techniczne bowiem budynek rekreacyjny, letniskowy zrealizowany został w odległości 0,87 m

od granicy działki oraz ok. 3,5 m od ściany budynku usytuowanego na działce K. i T. O., która posiada otwory okienne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. S.

Skarżący stwierdził, iż organ dokonał błędnej wykładni przepisów prawa

co w konsekwencji doprowadziło do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie zakończonej uprzednią, ostateczną i prawomocną decyzją wydaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] grudnia 2005r, nr [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego

z 1974r. z uwagi na niewskazanie, iż naruszenie warunków określonych

w § 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedupaszczalne pogorszenie warunków użytkowych lub zdrowotnych dla otoczenia.

Nadto skarżący zarzucił naruszenie przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności poprzez ustalenie we własnym zakresie czy sporny obiekt budowlany usytuowany został z naruszeniem § 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Zdaniem A. S. organ II instancji naruszył także art. 7, 77 oraz 107§ 3 kpa, gdyż błędnie uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż sporny obiekt budowlany jest budynkiem rekreacyjnym oraz poprzez niewskazanie w uzasadnieniu swojej decyzji przyczyn, dla których odwołanie skarżącego nie zasługiwało na uwzględnienie.

W odpowiedziach na skargi organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Nie można podzielić zarzutu skargi dotyczącego prowadzenia postępowania

w sprawie zakończonej "uprzednią, ostateczną i prawomocną decyzją wydaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] grudnia 2005r., nr [...]".

Powołana wyżej decyzja została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołań S. S. i A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] września 2005r., nakazującej T. S., A. S. i G. E. i S. S. – współwłaścicielom działki o nr ew. [...], położonej w B. przy ul. [...] rozbiórkę domku rekreacyjnego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Decyzją tą organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz uchylił

z urzędu poprzedzające tę decyzję postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] czerwca 2005r., znak: [...] i umorzył postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu powyższej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ pierwszej instancji "przyjął błędną datę budowy spornego budynku rekreacyjnego, w następstwie czego przeprowadził przedmiotowe postępowanie w nieadekwatnym do stanu faktycznego trybie art. 48 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994r.".

Zdaniem organu odwoławczego "opierając się na dowodzie z zeznań świadków, jak również na dowodzie wpłaty zakupu domku z wyposażeniem z dnia

18 października 1994r. należy przyjąć, iż budynek rekreacyjny (...) został zrealizowany w 1994r. i tym samym budynek podlega reżimowi ustawy Prawo budowlane z dnia

24 października 1974r. gdyż art. 103 ust 2 ustawy Prawo budowlane z dnia

7 lipca 1994r. stanowi, że przepisu art. 48 traktującego o samowoli budowlanej, nie stosuje się do obiektów w stosunku do których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (...)".

Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] grudnia 2005r., nr [...] nie stanowiła zakończenia postępowania w sprawie samowolnej budowy domku rekreacyjnego lecz jedynie umarzała prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. postępowanie w niewłaściwym trybie.

Nie doszło więc jak twierdzi skarżący do wydania w jednej sprawie dwóch decyzji ostatecznych o wzajemnie wykluczających się rozstrzygnięciach.

Stosując się do wytycznych organu odwoławczego, organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w trybie art. 37 ustawy Prawo budowlane z dnia

24 października 1974r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229).

Kontrolując zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję rozbiórkową Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lutego 2007r., Nr [...] sąd uznał, że nie doszło do naruszenia prawa.

Podstawę prawną decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lutego 2007r., Nr [...] stanowił art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. zgodnie z którym obiekty wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce, jeżeli znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę.

Z wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w B. Nr [...] z dnia [...] października 1989r. [...] wynika, że działka oznaczona nr ew. 7[...] położona w B. przy ul. [...] przeznaczona była pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z dopuszczeniem lokalizacji nieuciążliwych usług i handlu w parterach budynków (B1MN).

Plan zagospodarowania obowiązujący w 1994r (w dacie budowy przedmiotowego domku) który utracił swoją moc z dniem [...] grudnia 2002r.,

nie pozwalał zatem na budowę innych obiektów poza budynkami mieszkaniowymi jednorodzinnymi w parterze których można było lokalizować nieuciążliwe usługi

i handel.

W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, że budowa spornego budynku rekreacyjnego była sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B.

Wielkość budynku rekreacyjnego i sposób jego wykorzystania pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy bowiem nie jest dopuszczalne legalizowanie samowoli budowlanej w przypadku naruszeń zapisów planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy.

Stan faktyczny sprawy wypełnia przesłankę z art. 37 ustawy z dnia

24 października 1974r. Prawo budowlane co prawidłowo ustaliły oba organy nadzoru budowlanego dlatego w tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).