Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 60/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli.

Pismem z dnia 21 lutego 2014 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ww. wniosek wskazano, iż zapłata nałożonej kary w wysokości 32.249,80 zł spowoduje trudne do odwrócenia skutki - z uwagi na trudną bieżącą sytuację przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego - bowiem jej następstwem będzie utrata płynności finansowej, a w konsekwencji zamknięcie prowadzonej działalności gospodarczej i zwolnieniem pracowników.

Do wniosku załączono podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres 1 stycznia – 31 stycznia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub

w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 32.249,80 zł.

Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, że zapłata kary pieniężnej pozbawi prowadzone przez niego przedsiębiorstwo płynności finansowej

i uniemożliwi dokonywanie bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, co będzie skutkować jej zamknięciem i zwolnieniem pracowników.

W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek skarżący zobowiązany był skonkretyzować rodzaj szkody grożącej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. - ma to być "znaczna szkoda". W ocenie Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez egzekucję kwoty 32.249,80 zł nie będzie skutkowało zakończeniem prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Podnieść należy, że

z załączonego do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podsumowania księgi przychodów i rozchodów za okres 1 stycznia – 31 stycznia 2014 r., wynika, że skarżący osiągnął przychód w wysokości 158.390,16 zł, w tym kwotę 99.709 zł wygenerował koszt zakupu towarów i materiałów, 13.200 zł przeznaczono na wynagrodzenia, natomiast niejasne pozycje "koszty uboczne zakupu" oraz "pozostałe wydatki" dały w sumie kwotę 26.611,79 zł.

Sąd nie kwestionując wiarygodności ww. danych, wskazuje, że należy mieć na uwadze, że w przypadku przedsiębiorców – a takim niewątpliwie jest skarżący - miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria dochodu, rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, lecz przychodu. Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe, pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą chociażby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów

w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, czy amortyzacja majątku trwałego. Istotniejsze zatem jest to, że skarżący uzyskuje przychody z działalności gospodarczej i że tymi stosunkowo wysokimi przychodami skarżący może dysponować według własnego uznania.

Podkreślić ponownie należy, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła zatem nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, spowoduje konieczność zwrotu należności.

Należy przypomnieć, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem skarżącego, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko takie zostało wyrażone między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 404/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 29 października

2010 r., sygn. akt I FZ 317/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl)., egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zwrócić należy również uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 389/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zostało stwierdzone, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa

w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji wywołało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przeciwko takiemu wnioskowi przemawia również analiza akt niniejszej sprawy.

Z tego względu, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji