Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1189/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Janusz Nowacki (spr.), , Krzysztof Wujek, Sędzia NSA Małgorzata Walentek, Sędzia WSA, Protokolant stażysta Lidia Rajca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" w B. k. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zapłaty odsetek od zwróconych należności celnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołania "A" w B., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262 i 262¹ § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o odmowie zapłaty odsetek od zwróconych decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] należności celnych w związku decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r., nr [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach wskazano, że Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu wniosku "A", wydał wiążącą informację taryfową nr [...], w której dla towaru w postaci [...] przeznaczonej do produkcji [...] ustalił kod PCN 0206 10 99 0. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Minister Finansów decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał ją w mocy.

W dniu [...] 2003r. "A" na podstawie dokumentu SAD nr [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu [...] deklarując dla nich kod PCN 020610990 ze stawką celną autonomiczną 20%.

Następnie "A", nie zgadzając się z ustalonym w wiążącej informacji taryfowej kodem PCN, zaskarżyła decyzję Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1451/02 uwzględnił skargę i uchylił decyzję Ministra Finansów. Minister Finansów, po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł i po przeprowadzeniu zaleconego przez sąd postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uwzględnił odwołanie i orzekł, że przedmiotowy w sprawie towar należy zaklasyfikować do kodu PCN 0511 99 10 0.

W dniu [...] 2003r. "A" wystąpiła z wnioskiem o korektę w zakresie klasyfikacji taryfowej w zgłoszeniach celnych dotyczących importu [...] w tym zgłoszenia z dnia [...] 2003r. Wnosiła także o zwrot pobranych należności celnych.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne klasyfikując towar do kodu PCN 051199100 z zerową obniżoną stawką celną.

W dniu [...] 2004r. "A" wystąpiła z wnioskiem o zwrot uiszczonych należności celnych wraz z należnymi odsetkami.

Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K. zarządził zwrot cła w kwocie [...]zł.

Przelewem z dnia [...] r. wymieniona kwota została zwrócona na konto bankowe firmy.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił zapłaty odsetek od zwróconych należności celnych.

Odwołanie od decyzji z dnia [...] r. złożyła "A" zarzucając organowi celnemu naruszenie art.250 § 3 Kodeksu celnego polegające na przyjęciu, iż niewłaściwe ustalenie należności celnych nie było wynikiem błędu organu celnego.

Odnosząc się do tego zarzutu Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, iż zmiana zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej, a co za tym idzie ustalenie kwoty wynikającej z długu celnego nie było błędem organu celnego. Nie została zatem spełniona podstawowa przesłanka wynikająca z art. 250 § 3 Kodeksu celnego do zapłaty odsetek od zwróconego cła.

Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Celnej w K. podniósł, iż Prezes Głównego Urzędu Ceł, ustalając w wiążącej informacji taryfowej - w decyzji z [...] r. kod PCN 0206 10 99 0 dla towaru o nazwie [...] oraz Minister Finansów, rozpatrując odwołanie od tej decyzji, dysponowali jedynie przekazaną przez "A" normą ZN [...], z której wynikało, że [...] wyrabiana jest ze skór zdrowych zwierząt z uboju dokonywanego pod nadzorem weterynaryjnym, jak również ze skór importowanych posiadających świadectwa weterynaryjne zezwalające na stosowanie ich w przemyśle spożywczym. Dysponując zaś taką wiedzą o importowanym towarze klasyfikacja taryfowa została ustalona prawidłowo.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 27 lutego 2003 r. decyzję Ministra Finansów z [...] r., nie wykazał, że klasyfikacja importowanego towaru ([...] do produkcji [...]) do kodu PCN 0206 10 99 0 była błędem organu wydającego decyzję w pierwszej instancji, jak również organu odwoławczego. Sąd wskazał jedynie na uchybienia w postępowaniu wyjaśniającym, polegające na nie przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, co stanowiło naruszenie art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej. Nadto sąd zauważył, że istotna z punktu widzenia klasyfikacji towarowej kwestia, czy importowany towar nadaje się lub jest odpowiedni do spożycia przez ludzi, nie została wyjaśniona w toku postępowania.

Minister Finansów, będąc związany oceną sądu, przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w toku którego uzyskano nowe dowody i wyjaśnienia wnioskodawcy. Dopiero dysponując dodatkową wiedzą o towarze, decyzją z dnia [...] r. orzekł, iż według nomenklatury taryfowej importowany towar należało przyporządkować do kodu PCN 0511 99 10 0.

Nadto Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, że w sytuacji, gdy po dostarczeniu nowych dowodów w sprawie nastąpiło rozstrzygnięcie odmienne od pierwotnego, to trudno uznać, iż decyzja uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego była wynikiem błędu organu celnego, który uzasadniałby zapłatę odsetek od zwróconych należności w myśl art. 250 § 3 Kodeksu celnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każdy organ ma prawo do zmiany wcześniej prezentowanego stanowiska, tym bardziej, iż zmiana ta może wynikać z odmiennych stanów faktycznych zebranego materiału dowodowego.

"A" dokonując zgłoszenia celnego zadeklarowała kod PCN 02610990. Funkcjonariusz celny przyjmując zgłoszenie celne dokonał jego częściowej weryfikacji poprzez przeprowadzenie rewizji celnej(częściowej) oraz pod kątem poprawności formalnej poszczególnych pól dokumentu SAD. Prawidłowość klasyfikacji taryfowej nie była przedmiotem badania. W związku z czym nie było podstaw do wydania decyzji w trybie art.70 Kodeksu celnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego nie jest decyzją administracyjną a organ celny nie przesądza na tym etapie o prawidłowości zgłoszenia. Przyjęcie zgłoszenia nie oznacza ostatecznego ustalenia kwoty należności celnych. Nie można zatem mówić o błędzie organu celnego w sytuacji gdy przeprowadzona weryfikacja zgłoszenia obejmowała jedynie rewizję celną częściową oraz kontrolę pod kątem poprawności formalnej poszczególnych pól dokumentu SAD. Weryfikacja klasyfikacji taryfowej towaru została dokonana przez organ celny dopiero po złożeniu przez stronę wniosku w dniu [...] 2003r. Wniosek ten został uwzględniony i Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał zgłoszenie za nieprawidłowe klasyfikując towar do kodu PCN 051199100. W ocenie organu celnego trudno przyjąć, iż ustalenie kwoty wynikającej z długu celnego było wynikiem błędu organu celnego a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania błędu.

Decyzję tę pełnomocnik "A" w B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej w K. naruszenie:- art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 250 § 3 Kodeksu celnego, art. 120, art. 121, art. 122 i art. 229 Ordynacji podatkowej i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, iż w dyspozycji przepisu art. 250 § 3 Kodeksu celnego niekoniecznie chodzi o organ celny, który prowadził postępowanie jako ostatni i wydał decyzję dotyczącą zwrotu należności celnych, lecz o każdy organ celny podejmujący błędną decyzję, skutkiem której (bez przyczynienia się do tego zgłaszającego) powstały niesłusznie uiszczone należności celne, co miało miejsce w związku z wydaniem wiążącej informacji taryfowej, w której klasyfikacja taryfowa została ustalona niezgodnie ze wskazaną przez wnioskodawcę. "A" była związana udzieloną jej wiążącą informacją taryfową (art. 5 § 2 Kodeksu celnego), zaś nie stosując się do niej naraziłaby się na powstanie długu celnego, ze swojej oczywistej winny. Podniesiono również, że w toku postępowania odwoławczego od decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej przedstawiono dodatkowe dokumenty wskazujące na prawidłową klasyfikację towarową, które nie zostały uwzględnione. Wskazano także na uchybienia proceduralne, których dopuścił się Minister Finansów w toku postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł nadto, iż w sytuacji gdy strona nie zgadzała się z decyzją w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej wydaną przez organ I i II instancji i zaskarżyła decyzję Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego to mogła deklarować w zgłoszeniach celnych kod PCN 051199100 zostawiając organowi celnemu kwestię rozstrzygnięcia klasyfikacji taryfowej. Kwestia ewentualnej oceny prawidłowości postępowania Prezesa GUC i Ministra Finansów nie może powodować oceny prawidłowości postępowania Naczelnika Urzędu Celnego w B. i Dyrektora Izby Celnej w K. w sprawie która jest przedmiotem zaskarżenia.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2006r. Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na orzecznictwo wspólnotowe jeszcze raz wyraził pogląd, że ani Naczelnik Urzędu Celnego w B. ani też organ odwoławczy nie popełnili błędu przy objęciu procedurą dopuszczenia do obrotu spornego towaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zatem skargę należało uwzględnić.

Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.623 ze zm.) w rozpatrywanej sprawie należało zastosować przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.).

Przepis art. 250 § 3 Kodeksu celnego stanowi, iż od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi.

W przytoczonym przepisie sformułowana została zasada, że od zwracanych należności celnych nie płaci się odsetek. Wyjątek od tej zasady stanowi sytuacja, gdy jednocześnie zostaną spełnione dwie przesłanki: pierwsza - niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, przy czym, zdaniem sądu, w ocenianej sprawie bez znaczenia jest, czy błąd ten popełnił organ celny przyjmujący zgłoszenie celne oraz druga - dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu.

W rozpoznawanej sprawie ustalenie kwoty należności celnych w zgłoszeniu celnym było wynikiem błędu organu celnego aczkolwiek błędu tego nie można bezpośrednio przypisać organowi celnemu, który pobrał należności celne. Faktem jest, iż w zgłoszeniu celnym z dnia [...] 2003r. nr [...] przedstawiciel zgłaszającego zadeklarował dla importowanego towaru opisanego jako [...] kod PCN 020610990, do którego w taryfie celnej została przyporządkowana stawka celna autonomiczna w wysokości 20%.

Nie można jednak tracić z pola widzenia okoliczności, które spowodowały, że w zgłoszeniu celnym zadeklarowano powyższy kod PCN, choć zdaniem skarżącej należało zastosować kod PCN 051199100. Okolicznością tą była decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] r., w której to na wniosek skarżącej udzielono wiążącej informacji taryfowej, ustalając kod PCN 020610990 dla importowanego przez nią towaru. Odwołanie od tej decyzji nie zostało uwzględnione przez Ministra Finansów – decyzja z dnia [...] r. nr [...].

Decyzja w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej wiąże organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji, a stosuje się ją do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona(art.5 § 2 Kodeksu celnego).

Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że skarżąca deklarując kod PCN 020610990 dla [...] w zgłoszeniach celnych składanych po dacie wiążącej informacji taryfowej, dopełniła ciążącego na niej obowiązku wynikającego z art.5 § 2 Kodeksu celnego. Natomiast sugestia wyrażona w zaskarżonej decyzji wskazująca, że skarżąca mogła się nie stosować do wiążącej informacji taryfowej, pozostaje w sprzeczności z ostatnio powołanym przepisem.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2003r. sygn. akt V SA 1451/02 uchylił decyzję Ministra Finansów z dnia [...] r. w przedmiocie wiążącej klasyfikacji towarowej. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było naruszenie w toku postępowania art.122 i 180 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego wyroku sąd zwrócił uwagę, że nie wyjaśniono istotnej z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej kwestii, czy importowany towar nadaje się lub jest odpowiedni do spożycia przez ludzi, bowiem zgodnie z uwagą 1 pkt.a do działu 2 taryfy celnej pozycja 0206 nie obejmuje wyrobów nie spełniających tych wymogów.

Wymieniony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ma kluczowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, bowiem jednoznacznie potwierdza, że wskazany w wiążącej informacji taryfowej kod PCN 02061099 ustalony został na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Sąd uchylił tylko decyzję Ministra Finansów, jednak tą samą wadą obarczona była decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł, bowiem już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego nie podjęto niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Uprawniony jest zatem pogląd, że Prezes Głównego Urzędu Ceł popełnił błąd wydając decyzję w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej na podstawie niepełnego materiału dowodowego przy czym nie podjął z urzędu działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, chociaż taki obowiązek na nim ciążył zaś Minister Finansów powielił ten błąd w toku postępowania odwoławczego.

Dopiero po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Minister Finansów naprawił wyżej opisany błąd, po czym decyzją z dnia [...] r. nr [...] uwzględnił odwołanie i orzekł, że sporny towar należy zaklasyfikować do kodu PCN 051199100.

Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja zaprezentowana w zaskarżonej decyzji, iż na podstawie opisu towaru jakim dysponował Prezes Głównego Urzędu Ceł, a następnie Minister Finansów przyporządkowanie spornego towaru do kodu PCN 020610990 było prawidłowe. Argumentacja ta pozostaje w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wskazano, że ciężar dowodowy spoczywał na organie prowadzącym postępowanie.

W tym miejscu należy przypomnieć, że mocą ustawy z dnia 20 marca 2002r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw(Dz.U. nr 41 poz.365) z dniem 30 kwietnia 2002r. został zniesiony centralny organ administracji państwowej w sprawach celnych – Prezes Głównego Urzędu Ceł(art.2 pkt.1) a dotychczasowe jego zadania i kompetencje w zakresie indywidualnych postępowań dotyczących wiążącej informacji taryfowej przeszły do zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych(art.4 ust.3 pkt.1). Minister Finansów nie został wymieniony wprost w przepisach Kodeksu celnego jako organ celny, to jednak w zakresie decyzji w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej faktycznie taką rolę pełnił – do dnia 30 kwietnia 2004r. tj. do dnia utraty mocy obowiązującej ustawy z dnia 9 stycznia 1997r., - Kodeks celny(art.25 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne).

Reasumując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie błędem warunkującym zapłatę odsetek od zwracanego cła było wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, w którym nieprawidłowo określono klasyfikację taryfową towaru na podstawie niepełnego materiału dowodowego, choć na organie prowadzącym postępowanie ciążył obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Działania takie zostały podjęte dopiero po sądowo-administracyjnej kontroli decyzji Ministra Finansów utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł.

Natomiast skarżącej w żaden sposób nie można przypisać przyczynienia się do niewłaściwego ustalenia klasyfikacji taryfowej.

W postępowaniu w sprawach celnych, zgodnie z art.262 Kodeksu celnego, stosuje się odpowiednio przepis art.12 oraz przepisy działu IV ustawy-Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z treścią art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa(Dz.U. nr 137 poz.926 z późn. zm.) organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala okoliczności faktyczne powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2003r. sygn. akt I SA/Ka 2406/01 wraz z powołaną literaturą – ONSA nr 1 z 2004r. poz.25).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż ocena organu celnego wskazująca, że w sprawie brak było podstaw do zapłaty odsetek od zwróconego cła – narusza zasadę swobodnej oceny dowodów. Dotychczasowe bowiem ustalenia w pełni potwierdzają, że wiążąca informacja taryfowa ustalająca niewłaściwy kod taryfy celnej(020610990) stanowiła błąd, do którego skarżąca się nie przyczyniła. Będąc związaną co do klasyfikacji importowanego towaru deklarowała w zgłoszeniach celnych kwotę cła, która nie była prawnie wymagana. Zatem uprawniony jest zarzut, że organ celny oceniając zgromadzone dowody uczynił to w sposób dowolny, co oznacza, że argumentacja skargi w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie podziela natomiast zarzutów skargi, jakoby zgromadzony materiał dowodowy był cząstkowy, a organ odwoławczy zaniechał jego uzupełnienia(art.122 i 229 Ordynacji podatkowej i art.7 Konstytucji). Poza ogólnikową argumentacją w skardze nie wskazano w jakiej części należało uzupełnić materiał dowodowy w sprawie dotyczącej zapłaty odsetek od zwróconych należności celnych, zaś zdaniem sądu był on wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zarzuty te, podobnie jak i naruszenia przepisów art.120 i 121 Ordynacji podatkowej, w istocie rzeczy zostały sformułowane w stosunku do decyzji w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, co wykracza poza granice rozpatrywanej sprawy i nie mogą być one przedmiotem oceny sądu. Konsekwencja taka wynika z art.134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć należy, że skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł została rozpoznana wyrokiem z dnia 27 lutego 2003r. sygn. akt V SA 1451/02.

W trakcie ponownego postępowania Dyrektor Izby Celnej w K. winien uwzględnić wyżej zaprezentowaną ocenę sądu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a.) i c.) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153 poz.1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz w trybie art.200 i art.205 § 2 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania.