Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 645/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Dnia 7 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Kozerski, p.o. sędziego WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi T.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Łd 645/04

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta Powiatu [...], działając na podstawie art. 104 i art. 149 § 3 k.p.a., orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...], wydaną przez ten organ w dniu [...], w przedmiocie przyznania T.R. prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty bazowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż w dniu 25 marca 2003r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wpłynęło pismo T.R. z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...]. Organ uznał, iż złożone podanie o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn formalno prawnych, ponieważ okolicznością uzasadniającą wznowienie tego postępowania mają być informacje uzyskane przez T.R. w styczniu 2003r. o treści wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, natomiast podanie o wznowienie zostało wniesione w dniu 25 marca 2003r., a więc po terminie jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Organ dodał ponadto, iż Naczelny Sąd Administracyjny wydał indywidualne wyroki w sprawach, które rozpoznawał i dlatego też, wyroków tych nie można traktować jako przesłankę do zmiany decyzji wydanych innym osobom w podobnych sprawach. Wskazał również, iż w decyzji z dnia [...] T.R. została poinformowana o możliwości wniesienia odwołania od tej decyzji, jednak z tej możliwości nie skorzystała, wobec czego rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania jej zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty bazowej stało się prawomocne.

W odwołaniu od powyższej decyzji T.R. podniosła, iż faktycznie informację o wyrokach NSA powzięła w styczniu 2003r., a podanie o wznowienie postępowania złożyła w marcu 2003r., jednak dla niej przesłanką do wznowienia postępowania jest okoliczność podjęcia po tych wyrokach przez organ zatrudnienia decyzji na korzyść osób, które wniosły skargi do sądu, a o tym dowiedziała się w marcu 2003r. Podnosi, iż utwierdzano, ją w przekonaniu, że jeżeli sąd administracyjny uchyli decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty bazowej kilku osobom, zwolnionym w tym samym, co ona okresie, z tego samego zakładu pracy i w tych samych okolicznościach, to urząd przyzna zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości wszystkim osobom znajdującym się w identycznej sytuacji, jak ci, którzy wnieśli skargi. Skarżąca wskazała, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał w wyrokach interpretacji przepisu bezpośrednio stanowiącego o kwocie przysługującego zasiłku, a jedynie wskazywał na zasadność ponownego rozpoznania sprawy, i skoro Starosta nie miał wątpliwości, co do interpretacji przepisów i wydał decyzje korzystne dla grupy 6 osób, to inne osoby będące w takiej samej sytuacji, nie powinny być dyskryminowane.

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 148 § 1, art. 149 § 3 k.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż w przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, iż okolicznością, która miała być powodem wznowienia postępowania jest powzięcie przez T.R. wiadomości o treści wyroków NSA w sprawach o podwyższenie zasiłku przedemerytalnego do 160% zasiłku podstawowego, gdyż wynika to wprost z podania o wznowienie postępowania. Bezsporne jest również, zdaniem organu, iż o tej okoliczności strona dowiedziała się w miesiącu styczniu 2003r., ponieważ wynika to jednoznacznie z treści podania o wznowienie postępowania z dnia 25 marca 2003r. Wobec tego, iż art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, organ odwoławczy stwierdził, iż wniosek T.R. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] został złożony po terminie.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła T.R. i zażądała uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych. Podniosła, iż w swoim podaniu o wznowienie postępowania wyraźnie wskazywała jako przesłankę wznowienia rozstrzygnięcia, jakie zapadły w decyzjach wydanych przez Urząd Pracy w marcu 2003r., a nie wydanie w tych sprawach wyroków przez NSA. Dlatego też, jej podanie o wznowienie postępowania należy uznać za wniesione w terminie. Wskazała, iż Starosta Powiatu [...] powołuje się na wiążącą moc uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 21 października 2002r., a decyzje, przyznające zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości (sześciu osobom zwolnionym ze A w tym samym, co ona okresie), wydane zostały dwa miesiące po ukazaniu się tej uchwały. Skoro organ zweryfikował swoje stanowisko i wydał korzystne dla tych osób decyzje, to, zdaniem strony, powinien być zobligowany do zmiany również innych decyzji w podobnych sprawach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, iż argument strony skarżącej, polegający na twierdzeniu, że to nie wyroki NSA, lecz wydane w tych sprawach przez urząd decyzje wskazywała jako przesłankę do wznowienia postępowania, jest sprzeczny z treścią jej podania o wznowienie oraz z faktem złożenia przez nią w dniu 14 stycznia 2003r. odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania, w którym wyraziła niezadowolenie z decyzji przyznającej jej zasiłek przedemerytalny w wysokości 120%, uzasadniając to treścią wyroków NSA.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 07 kwietnia 2004r., po rozpoznaniu wniosku Wojewody [...], zarządzono połączenie sprawy ze skargi T.R. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] ze sprawą w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] (sygn. akt: 3 II SA/Łd 450/03), celem ich łącznego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z tym, że skarga T.R. wniesiona została w dniu 01 grudnia 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego orzeczenia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie przyznania, decyzją nr [...] z dnia [...], T.R. prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty bazowej. Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano było dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzjami ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie w toku instancji, czyli m.in. decyzje wydane przez organ pierwszej instancji, od których nie zostało wniesione odwołanie w ustawowym terminie i brak jest podstaw do przywrócenia terminu. Powołana wyżej decyzja Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] jest decyzją ostateczną, o jakiej mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Skarżąca, wskazała jako podstawę wznowienia w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., który stanowi, iż wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z kolei przepis art. 148 § 1 k.p.a. normuje kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania, wskazując, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z powyższego uregulowania wynika, iż strona może złożyć ze skutkiem prawnym podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2 wydanie, Warszawa 1998). Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu, gdyż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w ogólna zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). W myśl art. 149 § 3 uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ odwoławczy trafnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania ze względu na uchybienie przez stronę terminu jednomiesięcznego, określonego w art. 148 k.p.a.

Zgodnie z podaniem skarżącej z dnia 25 marca 2003r., podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania jest fakt wydania w styczniu 2003r., przez Naczelny Sąd Administracyjny, korzystnych wyroków w sprawach o uchylenie decyzji Starosty Powiatu [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty bazowej. Sprawy te, wszczęte zostały ze skarg sześciu osób zwolnionych z zakładów A w Z., w tym samym okresie i na tych samych zasadach, co skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał interpretacji art. 37j ust. 5 ( w brzmieniu nadanym temu przepisowi przez ustawę z dnia 31 marca 2000r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu – Dz. U. Nr 31, poz. 384 ze zm.) ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 1997r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) w sposób odmienny od organów zatrudnienia jak również, od przyjętego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 października 2002r. (sygn. OPS 10/02, opubl.: ONSA 2003/2/44). Stosując się do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonych w uzasadnieniach omawianych wyroków, Starosta Powiatu [...] wydał decyzje przyznające osobom, na rzecz których zapadły korzystne rozstrzygnięcia, prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty bazowej. Skoro, jak wynika z podania o wznowienie postępowania z dnia 25 marca 2003r., skarżąca dowiedziała się o tych wyrokach w styczniu 2003r., to słusznie organ uznał, iż jej wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego argument skargi, stwierdzający, iż przesłanką do wznowienia postępowania miał być fakt wydania przez Starostę Powiatu [...], w marcu 2003r., decyzji przyznających sześciu wspomnianym osobom zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości, a nie wydanie wyroków przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż z podania o wznowienie postępowania, złożonego przez skarżącą w dniu 25 marca 2003r., jednoznacznie wynika, że podstawą wznowienia miały być wyroki wydane przez sąd administracyjny.

Niezależnie od tego, należy stwierdzić, iż zarówno wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków w sprawach, w których stroną nie była skarżąca, jak również przyznanie przez Starostę Powiatu [...] prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty bazowej osobom, które uzyskały korzystne dla siebie orzeczenia sądowe, nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż decyzja ostateczna nr [...] z dnia [...] nie została wydana w oparciu o jakąkolwiek decyzję administracyjną czy orzeczenie sądowe (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.).

Mając powyższe na względzie, należy uznać, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podnoszone w skardze zarzuty nie mogły doprowadzić do jej wzruszenia. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.