Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 463/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na czynność Burmistrza Miasta Z. S. w przedmiocie ograniczenia korzystania z przystanku nr [...] przy al. [...] w Z. S. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący – J. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" złożył skargę na pisemną, datowaną na [...].03.2014 r., czynność ograniczenia skarżącemu przez Burmistrza Z. korzystania z przystanku przy Al. N. w Z., zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 32 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, polegające na jego błędnym zastosowaniu, wyrażającym się ustaleniem przez Burmistrza minimum 10-minutowych odstępów od poszczególnych odjazdów każdego z przewoźników korzystających z przystanku nr 1 przy Al. N. w Z., który to wymóg nie znajduje uzasadnienia ani w treści naruszonego przepisu, ani też nie odzwierciedla możliwości i potrzeb korzystania z tego przystanku;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to treści art. 22 Konstytucji RP i art. 8 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, polegające na niedopuszczalnym ograniczaniu skarżącemu możliwości realizowania jego podstawowej (statutowej) działalności gospodarczej wskutek wprowadzenia niezasadnych kryteriów wykluczających możliwość prowadzenia działalności skarżącego z wykorzystaniem przedmiotowego przystanku.

Stawiając powyższe zarzuty działający w imieniu skarżącego pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności i wskazanie organowi zasadności udostępnienia przedmiotowego przystanku każdemu ubiegającemu się o to przewoźnikowi (przedsiębiorcy).

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że pismo z [...] marca 2014 r. jest wezwaniem o uzupełnienie braków formalnych wniosku podpisanego przez J. i K. K., ale złożonego przez spółkę działającą pod firmą "B" sp. z o.o., tym samym rzeczone wezwanie nie może naruszać interesu prawnego skarżącego, gdyż go nie dotyczy, a nadto nie jest odmową uzgodnienia przystanków komunikacyjnych, o którym mowa w art. 32 ustawy o publicznym transporcie drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej przywoływana jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest czynność Burmistrza, który w piśmie z [...] marca 2014 r. - zdaniem skarżącego - przyjął założenie niemożności udostępnienia na potrzeby dokonywanych przez skarżącego przewozów opisanego wyżej przystanku.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżone w postępowaniu sądowoadministracyjnym - akt, czynność lub bezczynność organu administracji - muszą dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego (wyrok Naczelnego Sądu Administrcayjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. II SA 74/96, ONSA 1997 Nr 2 poz. 89, postanowienie NSA z 26 marca 2013 r., sygn. IGSK 290/13). W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83, postanowienie WSA w Białymstoku z 9 października 2012 r., sygn. II SO/Bk 3/12, LEX nr 1289343). Legitymacja skargowa została oparta właśnie na kryterium interesu prawnego co wynika wprost z brzmienia przepisów art. 32 i art. 33 p.p.s.a. Chodzi o wykazanie istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowo administracyjnego.

Należy zauważyć, że zaskarżona czynność organu (wskazane pismo z dnia [...] marca 2014 r.) dotyczące uzgodnienia zasad korzystania z przystanków administrowanych przez ten organ nie zostało skierowane do skarżącego jako osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A", lecz do odrębnego podmiotu prawa, osoby prawnej, to jest spółki prawa handlowego działającej pod nazwą "B Sp. z o.o." - w odpowiedzi na wniosek tej spółki z [...] marca 2014 r. o wyrażenie zgody na korzystanie z przystanków. Poza tym pismo Burmistrza nie ma waloru rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy, lecz stanowi w istocie tylko czynność procesową tego organu, podjętą w toku niezakończonego jeszcze postępowania, w formie wezwania wymienionej spółki do usunięcia braków formalnych jej wniosku między innymi poprzez jego uzupełnienie o proponowany rozkład jazdy. Nadto zawiera treści informacyjne, nie zaś o władczym charakterze. Treść komentowanego pisma nie wskazuje by dotyczyło ono skarżącego, a w szczególności złożonego przez niego wniosku z dnia 21 grudnia 2013 r. o uzgodnienie zasad korzystania z przystanków.

Abstrahując od powyższego trzeba także zauważyć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jakiego dopatruje się strona skarżąca, datowane na [...] kwietnia 2014 r., zawiera w swej wypowiedzi jedynie żądania kierowane w imieniu K. K., nie zaś osoby skarżącego.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym ,którego dotyczy kwestionowana czynność organu. Na gruncie przepisu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego nie można skarżącemu przypisać w rozpatrywanej sprawie przymiotu strony ani w ujęciu procesowym (nie był adresatem rzeczonego pisma), ani materialnoprawnym, albowiem czynność organu w formie wezwania odrębnego podmiotu prawa nie wpływa na sytuację skarżącego, nie dotyczy jego praw lub obowiązków. Nie można zatem dopatrzyć się istnienia interesu prawnego u skarżącego. a tym samym nie jest legitymowany do skutecznego wniesienia skargi w niniejszej sprawie, której zarzuty o merytorycznym charakterze z tej racji nie mogły być rozpatrzone przez Sąd.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.