Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 37/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4 i 8, art. 148, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta L. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] odmówił wznowienia na wniosek J. L. postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego "C" z parkingiem podziemnym wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych: elektrycznych, telekomunikacyjnych, wodno-kanalizacyjnej, hydrantowej, kanalizacji deszczowej, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej i instalacji zraszania; instalacji zewnętrznych: kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej, elektrycznej zalicznikowej; dojściami oraz urządzeniem i zagospodarowaniem terenu (obsługa komunikacyjna zgodnie z pismem z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], zatwierdzona decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], znak: [...]) na działkach nr [...],[...],[...],[...], położonych przy ul. P. i ul. P. w L.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2013 r. otrzymał z [...] Urzędu Wojewódzkiego w L. przekazany według właściwości wniosek J. L. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powołaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta L. o pozwoleniu na budowę. Wniosek ten oparty został o art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a."), a w jego uzasadnieniu wnioskodawca zaznaczył, że o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedział się w dniu 30 kwietnia 2013 r. z otrzymanego od inwestora pisma, datowanego na dzień [...] kwietnia 2013 r. Zdaniem J. L., budowa kilkukondygnacyjnego budynku wielorodzinnego (mieszkalno-usługowego) na nieruchomości oznaczonej nr [...] przy ul. P. w L., bezpośrednio przyległej do jego nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, będzie miała wpływ na jego interes prawny ze względu na oddziaływanie przestrzenne i użytkowe, obniżające jakość użytkową i wartość nieruchomości.

Co do drugiej z powołanych przesłanek wznowienia postępowania wnioskodawca podniósł, że kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy, która to decyzja wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2012 r. została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji uznał, że wniosek J. L. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu jednego miesiąca, określonego w art. 148 § 2 k.p.a., biegnącego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na podstawie oświadczenia kierownika budowy ustalono bowiem, że tablica, na której umieszczono informację dotyczącą kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. o pozwoleniu na budowę, została umieszczona w widocznym miejscu w sąsiedztwie nieruchomości J. L. już w dniu [...] grudnia 2012 r. Ponadto organ I instancji stwierdził, że wnioskodawca o wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia dowiedział się w innym postępowaniu administracyjnym. Informacja o tej decyzji zawarta była bowiem w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., przekazującym do Wojewody L. odwołanie N. Sp. z o.o. na decyzję Prezydenta Miasta L. rozstrzygającą o niezbędności wejścia na teren działki nr 29 przy ul. P. w L. w celu wykonania zabezpieczenia ściany garażu przy ul. P.2a. Ww. pismo J.L. otrzymał w dniu [...] stycznia 2013 r., a zatem tym dniu – jak przyjął organ I instancji - ostatecznie dowiedział się o kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta L. Wniosek o wznowienie postępowania (pismo z dnia [...] maja 2013 r. skierowane do Wojewody Lubelskiego) J. L. złożył natomiast dopiero w dniu [...] maja 2013 r.

Prezydent Miasta L. w uzasadnieniu swego postanowienia odniósł się również do powołanej przez wnioskodawcę przesłanki wznowienia postępowania, dotyczącej sytuacji, w której decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Organ I instancji wyjaśnił, że wprawdzie poprzedzająca kwestionowane pozwolenie na budowę decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] o warunkach zabudowy została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 654/12, jednak do tej pory pozostaje ona w obrocie prawnym, bowiem wyrok ten – wobec zaskarżenia go przez Spółkę N. w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie jest prawomocny.

W zażaleniu na opisane powyżej postanowienie pierwszoinstancyjne J. L. wniósł o jego uchylenie i wydanie orzeczenia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r., w którym to postępowaniu – jak podkreślił – nie uwzględniono go jako strony. Wnioskodawca zakwestionował ustalenia organu I instancji co do daty, w której dowiedział się o wydaniu przedmiotowej decyzji. Wskazał, że zarówno na tablicy informacyjnej o budowie, umieszczonej w sąsiedztwie jego nieruchomości. jak również w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. skierowanym do Wojewody L., nie było pełnej treści rozstrzygnięcia tej decyzji. Zdaniem J.L., mógł on zatem sądzić, że informacje zamieszczone na tablicy informacyjnej oraz w przywołanym przez organ I instancji piśmie dotyczyły innej (wcześniejszej) decyzji o pozwoleniu na budowę, realizowanej przez N. Sp. z o.o. tylko na działkach nr [...],[...] i [...] przy ul. P.i ul. P. w L.

Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Wojewoda L. uznał je za zasadne i postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] – zaskarżonym w niniejszej sprawie – na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W ocenie Wojewody ustalenia organu I instancji co do zachowania przez stronę w niniejszej sprawie terminu jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienie postępowania, są niewystarczające. Organ I instancji niedostatecznie bowiem wyjaśnił stan faktyczny i nie dowiódł w sposób niepodważalny w świetle potwierdzonych zarzutów zażalenia, że J. L. uchybił temu terminowi.

Zdaniem organu II instancji, Prezydent Miasta L. niewątpliwie nie mógł podważyć oświadczenia kierownika budowy (inż. A.G.) z dnia [...] lipca 2013 r., że tablica informacyjna o inwestycji realizowanej przy ul. P. i ul. P. w L. została umieszczona na terenie budowy w dniu [...] grudnia 2012 r. Okoliczności tej nie zaprzeczał zresztą sam wnioskodawca. Trudno jednak nie zauważyć, że informacja na przedmiotowej tablicy jest niejednoznaczna i nieprecyzyjna. Tablica informuje bowiem o budowie zespołu mieszkaniowego z usługami i parkingiem podziemnym, podczas gdy powinna informować o budowie (jednego) budynku mieszkalno-usługowego ("C"). Wskazany na tablicy adres budowy to: L., ul. P. i ul. P., zamiast: L., ul. P.i P.. Na tablicy, co mogło istotnie wprowadzić w błąd wnioskodawcę, została też przywołana wcześniejsza decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2012 r., nr [...], znak: [...] o pozwoleniu na budowę przy ul. P. i ul. P. i tylko dopisana informacja o decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], przy czym z oświadczenia kierownika budowy nie wynika kiedy na tablicy nastąpiło uzupełnienie tej treści o dane dotyczące tej ostatniej decyzji.

Wobec powyższego - w ocenie Wojewody - nie można przyjąć, że tablica informacyjna o budowie stanowiła już w dniu [...] grudnia 2012 r. źródło informacji o inwestycji realizowanej w oparciu o kwestionowaną decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r.

Organ zażaleniowy nie podzielił również stanowiska, jakoby J. L. uzyskał dostateczną informację o przedmiotowej decyzji z pisma z dnia [...] stycznia 2013 r., wraz z którym przekazano temu organowi odwołanie N. Sp. z o.o. na decyzję Prezydenta Miasta L., rozstrzygającą o niezbędności wejścia J. L. na teren działki nr [...] przy ul. P. w celu wykonania zabezpieczenia ściany garażu przy ulicy P. Poza podaniem w tym piśmie znaku i daty wydanej decyzji, wskazaniem inwestora i zakresu robót objętych pozwoleniem na budowę, organ I instancji nie poinformował w nim bowiem, na jakich działkach będzie realizowana budowa. W konsekwencji w piśmie tym zabrakło informacji, że budynek mieszkalno-usługowy wielorodzinny będzie realizowany tym razem na działce nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką J. L. o numerze nr [...]. Wnioskodawca mógł zatem sądzić, że organ I instancji, wskazując w powyższym piśmie, iż roboty budowlane wykonywane na działce nr [...] przy ścianie garażu nie będą kolidowały z inwestycją Firmy N. Sp. z o.o., miał na myśli inwestycję tej Firmy realizowaną w oparciu o wcześniejszą decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...].

W konsekwencji organ zażalenowy, w ramach wytycznych co do dalszego toku postępowania, zlecił organowi I instancji, by ten przed ponownym rozpatrzeniem sprawy sprawdził, czy z innych dokumentów (np. ze wspomnianej sprawy dotyczącej rozstrzygnięcia o niezbędności wejścia J. L. na teren sąsiedniej nieruchomości w celu zabezpieczenia ściany garażu, czy też sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji), J. L. dowiedział się przed wskazywanym przez niego terminem o wydanej w dniu [...] listopada 2012 r. przez Prezydenta Miasta L. decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie kasacyjne organu II instancji złożyła N. Sp. z o.o. w W. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:

I. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

- dokonanie interpretacji oświadczenia kierownika budowy znajdującego się w aktach sprawy niezgodnie z jego literalnym brzmieniem i stwierdzenie, że z oświadczenia tego nie wynika kiedy na tablicy informacyjnej znalazła się informacja o prowadzeniu robót objętych decyzją ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r.;

- ustalenie treści pisma z dnia [...] stycznia 2013 r. niezgodnie z jego literalnym brzmieniem i przyjęcie, że w piśmie tym nie wskazano lokalizacji inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r., podczas gdy lokalizację tę wskazano poprzez odwołanie do administracyjnego oznaczenia nieruchomości (ul. P.);

- uznanie, że tablica informacyjna zamieszczona na budowie oraz pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. nie stanowią wystarczającej podstawy do przyjęcia, iż J. L. dowiedział się o wszystkich istotnych elementach decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie udzielenia stronie skarżącej pozwolenia na budowę (w tym o zawartym w niej rozstrzygnięciu) najpóźniej w dniu [...] stycznia 2013 r.;

- pominięcie okoliczności, że żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] zostało sformułowane przez J. L. dopiero w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. a więc po upływie miesiąca od dnia [...] kwietnia 2013 r.;

- nieprawidłowe ustalenie daty wydania decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Skarżącemu pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej, tj. budynków wielorodzinnych A i B z usługami i parkingiem podziemnym wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych i zewnętrznych, dojść wraz z urządzeniem i zagospodarowaniem terenu inwestora, budowę dwóch zjazdów oraz przebudowę hydrantów p.poż. na działkach nr [...],[...],[...] przy ul. P. 6 i ul. P. 7a w L. oraz na działkach [...] i [...];

II. naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 i art. 9 k.p.a. poprzez:

- przyjęcie, że Prezydent Miasta L. nie wyjaśnił dostatecznie stanu faktycznego sprawy, a konieczny do wyjaśnienia zakres ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy ustalenia w zakresie stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji były wystarczające dla wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], a więc przeprowadzenie dalszego postępowania dowodowego jest zbędne;

- niewskazanie, jaki przepis postępowania został naruszony przez Prezydenta Miasta L. przy wydaniu postanowienia z dnia [...] września 2013 r., a w konsekwencji zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. bez zaistnienia ku temu przesłanek;

III. naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym w szczególności przepisów uzasadniających właściwość Wojewody L. do rozpoznania zażalenia p. J. L.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz rozszerzył argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Podniósł m.in., że wbrew stanowisku organów, J. L. dopiero w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. wystąpił z żądaniem wznowienia postępowania. Uznane za wniosek w tym przedmiocie wcześniejsze pismo strony z dnia [...] maja 2013 r., skierowane do Wojewody L., dotyczyło natomiast żądania stwierdzenia nieważności przedmiotowego pozwolenia na budowę. Jako jego podstawę wnioskodawca wskazał bowiem art. 156 § 1 k.p.a. W konsekwencji nawet gdyby uznać za zasadne twierdzenie J. L., że o wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. dowiedział się dopiero w dniu [...] kwietnia 2013 r., jego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją i tak należało uznać za spóźniony.

Niemniej jednak strona skarżąca zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji, iż J. L. o wydaniu przedmiotowego pozwolenia na budowę dowiedział się najpóźniej w dniu [...] stycznia 2013 r., kiedy to doręczono mu skierowane do Wojewody przez organ I instancji pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. Organ zażaleniowy - przyjmując, że pismo to nie może stanowić dowodu powzięcia wiadomości o spornej decyzji – pominął natomiast fakt, że zakres terytorialny inwestycji został w tym piśmie oznaczony adresem administracyjnym. Biorąc zaś pod uwagę, że J. L. zamieszkuje w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, takie wskazanie zakresu terytorialnego inwestycji jest – w ocenie skarżącej Spółki – całkowicie wystarczające i przesądza o poinformowaniu go o wszystkich istotnych elementach wydanego pozwolenia na budowę najpóźniej w dniu [...] stycznia 2013 r., tj. w dacie doręczenia mu odpisu tego pisma.

Autor skargi zwrócił także uwagę na niedopuszczalne – w jego ocenie – przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez organ zażaleniowy, objawiające się w stwierdzeniu, że mogło dojść do pomyłki J. L. Zdaniem strony, badanie procesów percepcyjnych obywateli znajduje się poza kompetencją organów administracji i nie może zostać zaakceptowane jako podstawa wydawania rozstrzygnięć administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażona w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. W myśl tych przepisów, organ zażaleniowy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu, stanowisko Wojewody L. o konieczności zastosowania powyższej regulacji i wydania orzeczenia kasacyjnego w stosunku do poprzedzającego zaskarżone postanowienie postanowienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2013 r., należy uznać za uzasadnione.

Uchylone postanowienie pierwszoisntancyjne zostało wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. i rozstrzygało o odmowie wznowienia na wniosek J. L. postępowania zakończonego ostateczną decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą stronie skarżącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego "C" z parkingiem podziemnym na działkach nr [...],[...],[...] i [...] przy ul. P. 4-6 i ul. P. 7a w L.

Wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wadliwości wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz: Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230; W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, s. 242). Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 – 152 k.p.a.

Z regulacji tych wynika, że wstępna faza postępowania wznowieniowego (poprzedzająca postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia postępowania), polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, do których należy m.in. zachowanie terminu do wystąpienia z podaniem o wznowienie. Termin ten został przez ustawodawcę określony w art. 148 k.p.a., który stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), biegnie natomiast od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W niniejszej sprawie jako przesłanki wznowienia postępowania J. L. powołał pkt 4 oraz pkt 8 art. 145 § 1 k.p.a. Pierwsza z tych przesłanek – jak już wyżej podano – sprowadza się do sytuacji, w której stronie bez jej winy nie zapewniono udziału w postępowaniu. Druga zaś dotyczy przypadku, w którym kwestionowana w omawianym trybie nadzwyczajnym decyzja ostateczna została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W niniejszej sprawie tę ostatnią przesłankę wnioskodawca utożsamiał z faktem uchylenia przez WSA w Lublinie na mocy wyroku z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 654/12 decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy, będącej podstawą kwestionowanego pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2012 r. Ubocznie w tym miejscu należy wskazać, że wyrok ten - co Sądowi wiadome jest z urzędu - został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II OSK 643/13, a sprawa (zarejestrowana pod nową sygnaturą II SA/Lu 1117/14) oczekuje obecnie na ponowne rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.

Istota sporu na obecnym etapie niniejszego postępowania sprowadza się jednak nie do oceny rzeczywistego wystąpienia powołanych przez wnioskodawcę przesłanek wznowienia postępowania, lecz do kwestii zachowania przez J. L. terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie. Podkreślić należy, że pomimo, iż w przypadku powołanych przez wnioskodawcę dwóch przesłanek wznowieniowych, początek biegu tego terminu został przez ustawodawcę zróżnicowany, to i tak zasadniczym ustaleniem w niniejszej sprawie pozostaje kwestia, kiedy J. L. dowiedział się o wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Jeżeli bowiem powzięcie widomości o tej decyzji nastąpiło już po dowiedzeniu się o treści powołanego wyroku (a ta okoliczność – jak wynika z akt sprawy II SA/Lu 654/12, z których Sąd przeprowadził dowód z urzędu – miała miejsce w dniu ogłoszenia tego orzeczenia, tj. [...] listopada 2012 r.), to również w przypadku powołanej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., początek biegu terminu do złożenia podania o wznowienie – co do zasady związany z datą dowiedzenia się o okoliczności będącej podstawą wznowienia – w istocie łączyć należy z chwilą powzięcia wiadomości o wydaniu kwestionowanej decyzji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, iż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi bowiem tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim zaś o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest jednak to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyroki NSA: z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/133, LEX nr 188176; z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 547/07, LEX nr 489632 oraz z dnia 22 lutego 2012 r, sygn. akt II OSK 2336/10, LEX nr 1138146).

Za dowiedzenie się o decyzji nie można zatem uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Informacje te nie mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie - o rozstrzygnięciu (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 768/12, LEX nr 1235546).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać za słuszne stanowisko Wojewody L. wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe było niewystarczające, by umożliwić rzetelną ocenę zachowania przez J. L. terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydanym w dniu [...] listopada 2012 r. przez Prezydenta Miasta L. na wniosek N. Sp. z o.o. pozwoleniem na budowę. Tym samym orzeczona przez organ I instancji odmowa uwzględnienia przedmiotowego wniosku zasadnie została uznana w postępowaniu zażaleniowym za wadliwą, a co najmniej przedwczesną.

Przede wszystkim wypada zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, iż nie zachodziły podstawy, by dzień, w którym J. L. dowiedział się o wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. utożsamiać z datą wywieszenia na terenie objętym inwestycji objętej tą decyzją tablicy informacyjnej, co – jak wynika z oświadczenia kierownika budowy z dnia [...] lipca 2013 r. (k. 110 akt adm. I inst.) – miało miejsce w dniu [...] grudnia 2012 r. Tablica ta (jak wynika z załączonej do akt sprawy jej fotografii – k. 107 akt adm. I inst.) nie zawierała bowiem wystarczających informacji o treści kwestionowanej decyzji, w tym o jej rozstrzygnięciu, podając jedynie jej numer i datę wydania, przy czym informacje te zostały na tablicy dopisane obok takich samych danych, z tym że odnoszących się do innej (wcześniejszej) decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta L. ( z dnia [...] września 2012 r., nr [...]). Zasadnie zatem uznał organ zażaleniowy, że informacje te były nazbyt nieprecyzyjne i niejednoznaczne, aby przyjąć, że na ich podstawie strona mogła dowiedzieć się o kwestionowanym pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2012 r.

Ponadto, niezależnie od zakresu informacji zawartych we wskazanej tablicy informacyjnej, zauważyć należy, że w toku postępowania J. L. w żaden sposób nie potwierdził, by w jakimkolwiek czasie przed złożeniem wniosku o wznowienie istotnie zapoznał się z jej treścią. Wywieszenie przez inwestora na terenie budowy tablicy informacyjnej tylko wtedy mogłoby natomiast świadczyć o powzięciu przez stronę wiadomości o decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyby strona nie kwestionowała – poza samym faktem wywieszenia tablicy – również zapoznania się z informacjami na niej zawartymi (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1600/97, LEX nr 47922). Powiązanie umieszczenia tablicy informacyjnej z przepisem art. 148 § 2 k.p.a. jest bowiem takie, że do strony musi dotrzeć wiadomość o wydaniu decyzji i udzielonym w niej pozwoleniu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyroki NSA: z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/133; z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1845/08, LEX nr 587309). Nie ma natomiast, w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 108, poz. 953), podstaw do domniemania, że dzień wywieszenia tablicy informacyjnej jest dniem dowiedzenia się o decyzji, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2071/10, LEX nr 1138056).

Wypada także podkreślić, że tablica informacyjna jako adres budowy podaje ul P. 6 i P. 7a, podczas gdy sporna inwestycja obejmuje także ul. P. 4 i właśnie działka przy ul. P. 4 sąsiaduje bezpośrednio z działką J. L. przy ul. P. 2a. Ta okoliczność mogła więc wprowadzić w błąd wnioskodawcę, który mógł pozostawać w usprawiedliwionym, choć mylnym przekonaniu, że nie chodzi o budowę przedmiotowego obiektu.

W ocenie Sądu błędne jest również przekonanie strony skarżącej i organu I instancji, iż o wydaniu objętej wnioskiem J. L. o wznowienie postępowania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2011 r. o pozwoleniu na budowę wnioskodawca dowiedział się najpóźniej z pisma organu I instancji z dnia [...] stycznia 2010 r., doręczonego mu do wiadomości w dniu [...] stycznia 2013 r. w ramach postępowania w sprawie niezbędności wejścia J. L. na teren działki nr [...] przy ul P. 4 w Lublinie, w celu wykonania wzmocnienia ściany garażu przy ul. P. 2a. Na taką ocenę nie pozwala bowiem analiza treści tego pisma (k. 112-113 akt adm. I inst.), które – zdaniem Sadu –nie zawiera wystarczających danych o kwestionowanym pozwoleniu na budowę. Wprawdzie w kontekście stwierdzenia, że pozwolenie to nie będzie kolidowało z ww. decyzją o niezbędności wejścia na teren działki nr [...], pismo to przywołało znak, datę wydania oraz przedmiot tegoż pozwolenia, a także określało lokalizację objętej nim inwestycji, jednak skoro lokalizacja ta została określona tylko za pomocą danych adresowych, bez podania numerów działek, nie sposób uznać, by w przedmiotowym piśmie został zawarty taki zakres kwestionowanego rozstrzygnięcia, który bezspornie umożliwiał stronie, która nie brała udziału w postępowaniu, dowiedzenie się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Za takim stanowiskiem dodatkowo przemawia fakt, iż powołane pismo z dnia [...] stycznia 2012 r. nie zawierało również danych o organie, który wydał sporne pozwolenie na budowę. W orzecznictwie przyjmuje się zaś, że jest to element istotny informacji pozwalającej zidentyfikować decyzję, której stronie nie doręczono i umożliwiającej sformułowanie żądania wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, LEX nr 574438).

Wobec powyższego podniesiony w skardze zarzut nieuprawnionej oceny organu zażaleniowego co do możliwości pomyłki J. L. podczas dokonywania analizy treści powyższego pisma, sprowadzający się do wytknięcia naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, pozbawiony jest racji.

Sąd nie podziela również stanowiska strony skarżącej, że nawet, gdyby jako dzień, w którym J. L. dowiedział się o decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2012 r. o pozwoleniu na budowę uznać - zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy - [...] kwietnia 2013 r., to i tak nie pozwalałoby to na stwierdzenie zachowania przez niego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją, co miałoby wynikać z faktu, że wniosek w tym przedmiocie strona w istocie złożyła dopiero w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r., a nie – jak przyjęły organy – już w piśmie z dnia [...] maja 2013 r., skierowanym pierwotnie do Wojewody L. W ocenie Sądu organ II instancji, dokonując interpretacji treści żądania zawartego w piśmie z dnia 14 maja 2013 r., zasadnie zakwalifikował je jako wniosek o wznowienia postępowania zakończonego spornym pozwoleniem na budowę i przekazał według właściwości Prezydentowi Miasta L. Wprawdzie we wniosku tym jako jego podstawę powołano art. 156 § 1 k.p.a., przy czym wnioskodawca istotnie stwierdził, że domaga się stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, jednak uzasadnienie tego wniosku w żaden sposób nie korespondowało z tak powołaną jego podstawą prawną, bowiem w uzasadnieniu tym powołano jedynie okoliczności wprost sprowadzające się do przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a. Wnioskodawca na poparcie swego żądania wskazał bowiem, że jako właściciel działki nr [...] (bezpośrednio przyległej do działki nr [...]) "nie został uwzględniony przez UM w postępowaniu pozwoleniowym i nie miał do dnia 30.04 2013 r. wiedzy o wydanym orzeczeniu" oraz powołał się na fakt uchylenia spornego pozwolenia na budowę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 654/12. Tak sformułowane uzasadnienie pisma z dnia [...] maja 2014 r., niezależnie od powołanej w nim podstawy prawnej, w pełni uzasadniało potraktowanie go jako wniosku o wznowienie postępowania. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 796/09 (LEX nr 595541), przy ustaleniu charakteru pisma decydujące znaczenie ma ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. W konsekwencji – wbrew stanowisku strony skarżącej – datę złożenia przez J. L. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., należy utożsamiać z datą złożenia pisma z dnia [...] maja 2013 r. (niezależnie od faktu skierowania go w pierwszej kolejności do niewłaściwego organu – art. 65 § 2 k.p.a.), a nie z datą złożenia pisma z dnia [...] czerwca 2013 r.

W świetle powyższych rozważań należy przyznać rację Wojewodzie L., iż postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. nie znajdowało należytego poparcia w zgromadzonym dotychczas materiale dowodowym, co świadczyło o naruszenia przez ten organ przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wadliwość postępowania Prezydenta Miasta L. spowodowana tym naruszeniem dotyczyła zaś zasadniczej w niniejszej sprawie kwestii, tj. ustalenia daty, w której J. L. dowiedział się o kwestionowanej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, a tym samym mogła mieć istotny wpływ na podjęte przez ten organ rozstrzygnięcie. W pełni zasadnym było zatem orzeczenie w postępowaniu drugoinstancyjnym na zasadnie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i nakazanie organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego we wskazanym przez Wojewodę zakresie. Podkreślić przy tym należy, że powołanie jako podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia jedynie tych przepisów było wystarczające i nie sposób doszukać się w tym zakresie naruszenia dyspozycji art. 124 § 1 k.p.a. Brak powołania wprost w uzasadnieniu postanowienia Wojewody przepisów naruszonych przez organ I instancji nie stanowił zaś uchybienia, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał skargę N. Sp. z o.o. w W. za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.