Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 999/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Anna Znamiec (spr) WSA Urszula Zięba Protokolant: Bożena Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2007r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 11 maja 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od [...] maja 2002r. do [...] kwietnia 2003r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...] zł ([...] złote [...])


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją [...] z dnia [...] 2005 r., określił skarżącemu A Sp. z o. o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od [...] maja 2002 r. do [...] kwietnia 2003 r. w kwocie [...] zł. tj. w wysokości wyższej od wykazanej w zeznaniu o kwotę [...] zł. Przyczyną wydania decyzji były wyniki przeprowadzonego postępowania kontrolnego, w którym stwierdzono, że Spółka skarżąca w sposób błędny ustaliła koszty uzyskania przychodów, przez co zaniżyła dochód. Podstawą wydania decyzji był następujący stan faktyczny: Na podstawie umowy z B Sp. z o. o. skarżący wynajmował budynki, w których dokonał nakładów modernizacyjnych. W okresie użytkowania budynków na podstawie umowy najmu ponoszone przez siebie nakłady inwestycyjne skarżący zakwalifikował jako inwestycję w obcych środkach trwałych, dokonując od poniesionych wydatków inwestycyjnych odpisów amortyzacyjnych według stawki 10% w skali roku. Przedmiotowe budynki zostały następnie sprzedane przez C Sp. z o. o. do D Leasing. Z nowym właścicielem budynków spółka skarżąca zawarła umowę leasingu finansowego. Przedmiotem leasingu stały się zatem budynki, które wcześniej były przez skarżącego wynajmowane i w których dokonał nakładów inwestycyjnych. Z uwagi na fakt, że budynki był przedmiotem leasingu finansowego skarżący jako leasingobiorca uznał je za własny środek trwały i wprowadził do ewidencji środków trwałych. W związku z tym, że przedmiotowe budynki użytkowane przez Spółkę na podstawie umowy leasingu spełniały kryteria budynków używanych skarżący dokonał zmiany stawki amortyzacyjnej z 10% na 33% w skali roku, zgodnie z przepisem art. 16 j ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2000 r., nr 54, póz. 654 ze zm.). Jednocześnie skarżący uznał, że wskutek zawarcia umowy leasingu finansowego budynków zmienia się kwalifikacja nakładów inwestycyjnych poniesionych w tych budynkach, które od dnia zawarcia przedmiotowej umowy powinny zwiększać wartość początkową budynków i podlegać amortyzacji również według stawki 33% rocznie.

Zdaniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego skarżący naruszył art. 15 ust. 6 z związku z art. 16 j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od inwestycji zlokalizowanych w budynkach stanowiących przedmiot leasingu finansowego skarżącego według stawki 33%.

Zmieniona stawka została zastosowana zarówno do budynków stanowiących własność skarżącego, jak i dla budynków stanowiących przedmiot leasingu finansowego, a także dla inwestycji w obcych środkach trwałych. Zdaniem organu w okresie poprzedzającym zawarcie umów leasingu finansowego skarżący dokonując nakładów modernizacyjnych w przedmiotowych budynkach, spowodował powstanie odrębnego środka trwałego, dla potrzeb podatkowych określanego jako "inwestycja w obcym środku trwałym". Przedmiotowe wydatki modernizacyjne księgowano jako inwestycje w obcym obiekcie i ustalono dla nich dziesięcioletni okres amortyzacji. W związku ze zmianą tytułu prawnego do użytkowanych budynków z najmu na leasing finansowy skarżący dokonała korekty odpisów amortyzacyjnych dla tych budynków zmieniając stawkę amortyzacji z 10% na 33% w skali roku. Jednocześnie ze zmianą stawki dla budynków Spółka dokonała indywidualnego ustalenia i zmiany stawki z 10% na 33% dla inwestycji modernizacyjnych dokonanych uprzednio w tych budynkach. Na skutek korekty stawek amortyzacji Spółka zwiększyła odpisy amortyzacyjne za rok obrotowy trwający od [...] maja 2002 r. do [...] kwietnia 2003 r. o łączną kwotę [...] zł.

Tymczasem stosownie do art. 16 j ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 w związku z art. 16 a ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dopuszczalne jest indywidualne ustalenie stawki amortyzacji i jej zmiana na 33% w skali roku dla budynków stanowiących przedmiot leasingu finansowego. Nie oznacza to jednak, że skrócenie okresu amortyzacji możliwe będzie również dla inwestycji dokonanych w tych budynkach, amortyzowanych jako odrębny środek trwały "inwestycje w obcych środkach trwałych". Inwestycje te nie zostały automatycznie objęte leasingiem na skutek zawarcia umów leasingu w stosunku do budynków, w których były zlokalizowane. Umowy leasingu miały za przedmiot budynki, nie zaś inwestycje w obcych środkach trwałych, a to dwa odrębne środki trwałe, odrębnie amortyzowane.

Podsumowując należy stwierdzić, że inwestycja w obcym środku trwałym i środek trwały, w którym ta inwestycja miała miejsce to dwie odrębne wartości podlegające odrębnym regulacjom w zakresie zasad stosowania odpowiednich

stawek amortyzacyjnych. Mając powyższe na uwadze, należy przyjąć, że nie jest dopuszczalne zastosowanie indywidualnie ustalonej stawki w wysokości 33% w skali roku dla inwestycji dokonanych w budynkach będących w leasingu finansowym. Są to inwestycje w obcych środkach trwałych - budynkach, a zgodnie z dyspozycją art. 16 j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w [...], zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 6 w zw. z art. 16 b ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez zakwestionowanie prawa skarżącego do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od dokonanych nakładów na budynki będące, jako przedmiot leasingu finansowego, jego własnym środkiem trwałym, oraz naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organu podatkowego, na skutek bezpodstawnego i uporczywego stosowania takiej wykładni przepisów prawa podatkowego, która prowadzi do niekorzystnych dla podatnika konsekwencji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Zdaniem skarżącego niespornym jest, że w momencie zawarcia umowy leasingu finansowego nie doszło do przeniesienia na Spółkę własności budynków stanowiących przedmiot leasingu. Skarżący zgadza się również ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że zgodnie z art. 16 a ust. 2 pkt. 3 powołanej ustawy "inwestycje w obcym środku trwałym" nie podlegają amortyzacji w ramach leasingu finansowego. Jednakże, zdaniem skarżącego, zawarcie umowy leasingu finansowego z nowym właścicielem budynków zmieniło "charakter podatkowy" inwestycji przeprowadzonych uprzednio w budynku. Budynki, w których skarżący dokonał nakładów inwestycyjnych stały się własnym środkiem trwałym skarżącego a zatem nie mogą być jednocześnie jej "obcymi" środkami trwałymi.

Dlatego nielogicznym jest uznanie nakładów w takich budynkach jako "inwestycji w obcych środkach trwałych" skoro jednocześnie te środki trwale zaliczane są do własnych środków trwałych skarżącego, a taka klasyfikacja

podatkowa leasingowanych budynków nie została zakwestionowana przez organ podatkowy.

W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia 11 maja 2005 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzielono stanowisko Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego, iż skarżący zmieniając stawki amortyzacji dla celów podatkowych z 10% na 33% w przypadku wydatków inwestycyjnych dokonanych w budynkach używanych na podstawie umów leasingu finansowego naruszył art. 16 j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ drugiej instancji nie zgadza się z twierdzeniem skarżącego, iż w związku z zawarciem umowy leasingu finansowego z nowym właścicielem, budynki w których skarżący dokonał nakładów inwestycyjnych stały się jego własnym środkiem trwałym i w ma prawo ustalić indywidualną stawkę amortyzacji w wysokości 33 %. Zgodnie bowiem z art. 17a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w Kodeksie cywilnym, a także inną umowę, na mocy której jedna ze stron zwana finansującym oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie zwanej korzystającym podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty. A zatem umowa leasingu nie przenosi własności przedmiotu leasingu na korzystającego mimo, że zgodnie z przepisami podatkowymi przy umowie leasingu finansowego korzystający wprowadza do ewidencji środek trwały będący przedmiotem leasingu i ma prawo zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów. Jednak przedmiot leasingu stanowi własność finansującego. Podkreślenia wymaga także, iż w myśl art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych stanowią odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji.

W świetle powyższego budynki będące przedmiotem leasingu i wydatki inwestycyjne dokonane w tych budynkach stanowią dla celów amortyzacji odrębne środki trwałe, odrębnie amortyzowane według różnych stawek amortyzacyjnych.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej. Zasada wyrażona w tym przepisie nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji korzystnych dla Podatnika, a sprzecznych z obowiązującym prawem. Odmienna interpretacja przepisów przez organ podatkowy nie oznacza, iż zasada ta została naruszona.

Powyższa decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego z wnioskiem o jej uchylnie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów: art. 15 ust. 6 w zw. z art. 16 a ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskutek czego zakwestionowano prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części odpisów amortyzacyjnych od dokonanych przez skarżącego nakładów modernizacyjnych na budynki będące flako przedmiot leasingu finansowego) jego własnym środkiem trwałym; art. 16 j ust. 4 pkt 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wskutek czego uznano, że wartość nakładów modernizacyjnych na budynki poniesionych przez skarżącego (przed dniem zawarcia umowy leasingu finansowego) nadal stanowi inwestycję w obcym środku trwałym, oraz art. 16 j ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskutek czego odmówiono uznania nakładów modernizacyjnych na budynki, będących częścią składową własnego środka trwałego skarżącego (tychże budynków) za własny środek trwały podlegający amortyzacji wg 33%-owej stawki w skali roku. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 121 § 1 Ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez obrazę zasady zaufania podatnika do organu podatkowego, na skutek bezpodstawnego i uporczywego stosowania takiej wykładni przepisów prawa podatkowego, która prowadzi do niekorzystnych dla podatnika konsekwencji, pomimo, że w skarżonej sprawie sformułowania przepisów rodzą szereg wątpliwości interpretacyjnych.

W uzasadnieniu podkreślono, iż skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, który utrzymuje że nakłady poniesione w budynkach użytkowanych na podstawie umowy leasingu finansowego stanowią obce środki trwałe. Zgodnie z art. 16 a ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych środkami trwałymi podatnika są również składniki majątku (wymienione w art. 16 a ust. 1 nie stanowiące własności lub współwłasności podatnika, jeżeli wykorzystywane są przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1 powołanej ustawy, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający. Zdaniem skarżącego, zawarcie umowy

leasingu finansowego z nowym właścicielem budynków zmieniło "charakter podatkowy" inwestycji przeprowadzonych uprzednio w przedmiotowych budynkach. Na skutek zawarcia umowy leasingu finansowego skarżący uzyskała prawo do zaliczenia budynków, w których wcześniej poniosła nakłady stanowiące inwestycję w obcym środku trwałym, do własnych środków trwałych.

Analiza art. 16 a ust. 1 oraz ust. 2 prowadzi do wniosku, że własność (czy współwłasność) środka trwałego nie jest przesłanką konieczną dla możliwości rozpoznania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego za podatkowy koszty uzyskania przychodu. Skarżący uważa, że art. 16 a ust. 2 pkt 3 nie pozostawia wątpliwości, że budynki użytkowane przez Spółkę na podstawie umowy leasingu finansowego, w których dokonał nakładów inwestycyjnych stały się własnymi środkami trwałymi skarżącego a zatem nie mogą być jednocześnie jej "obcymi" środkami trwałymi. Skoro więc brak jest obcego środka trwałego wówczas nie można mówić o "inwestycji w obcym środku trwałym". W konsekwencji, jeśli nakłady inwestycyjne dotyczą budynku stanowiącego środek trwały skarżącego, wówczas nie może on dokonywać odpisów amortyzacyjnych od "inwestycji w obcym środku trwałym" albowiem brak jest obcego środka trwałego, którego mogłyby te nakłady dotyczyć.

Podsumowując, skarżący uważa, że w momencie zawarcia umowy leasingu finansowego prawidłowo uznał leasingowany budynek za własny środek trwały co spowodowało konieczność przekwalifikowania dla celów podatkowych wydatków na nakłady modernizacyjne dokonane w tym budynku z "inwestycji w obcym środku" na "wydatki podwyższające wartość początkową własnego środka trwałego". Ponadto z uwagi na to, że wydatki na modernizację zostały poczynione w budynku, który stał się środkiem trwałym skarżącego, należało uznać, że wydatki te podwyższyły wartość początkową budynku i w związku z tym powinny podlegać amortyzacji wg stawki 33% w skali roku.

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarżący uważa, że z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej wynika zakaz interpretowania wszelkich niejasnych przepisów i wynikających zeń wątpliwości w sposób ewidentnie krzywdzący dla podatnika, czego dopuściły się organy obu instancji wydając przedmiotowe decyzje.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej w [...] nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego że wskutek zawarcia umowy leasingu finansowego z nowym właścicielem nakłady inwestycyjne w budynkach stanowiących przedmiot umowy zwiększyły wartość początkową budynków i powinny podlegać amortyzacji według stawki 33% rocznie. Podkreślono, że umowa leasingu nie przenosi własności przedmiotu leasingu na korzystającego, mimo że zgodnie z przepisami podatkowymi przy umowie leasingu finansowego korzystający wprowadza do ewidencji środek trwały będący przedmiotem leasingu i ma prawo zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów. Skoro, więc strona skarżąca nie była właścicielem przedmiotowych budynków, to dokonane przez nią nakłady modernizacyjne w tych budynkach nadal stanowią wydatki na obcy środek trwały. Zdaniem organu drugiej instancji wydatki te nie mogą podwyższać wartości początkowej budynków będących przedmiotem leasingu, tylko należy je rozliczać jako "inwestycje w obcym środku trwałym", które zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowią odrębne środki trwałe podlegające amortyzacji. Stosownie do postanowień art. 16 j ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych z tym, że dla inwestycji w obcych budynkach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. A zatem w ocenie strony przeciwnej Spółka A nie miała prawa do stosowania stawki amortyzacyjnej w wysokości 33% w skali roku dla inwestycji dokonanych w budynkach będących w leasingu finansowym. Z tych względów korekta kosztów uzyskania przychodów dokonana przez organy podatkowe jest zasadna.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej. Zasada wyrażona w art. 121 Ordynacji podatkowej, stanowiąca że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem, a korzystnych dla podatnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, póz. 654 z późn.

zm.) kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16 a - 16 m, z uwzględnieniem art. 16. Na mocy art. 16 a ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych amortyzacji podlegają z zastrzeżeniem art. 16 c, niezależnie od przewidywanego okresu używania składniki majątku, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17 a pkt 1 (umowa leasingu finansowego) zawartej z właścicielem lub współwłaścicielem tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4 a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający. Skarżący dokonywał inwestycji w obcych środkach trwałych, których był najemcą, przed upływem okresu amortyzacji wynajmujący sprzedał na rzecz D Leasing nieruchomości będące przedmiotem najmu, a następnie nabywca zawarł ze skarżącym umowy leasingu finansowego. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidują amortyzację przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych (art. 16 a ust. 2 pkt 1 ustawy). W stosunku do tych środków trwałych podatnicy mogą indywidualnie ustalać stawki amortyzacyjne, z tym, ze dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat (art. 16 j ust. 4 pkt 1 ustawy). W przypadku używania przez podatnika inwestycji w obcych środkach trwałych (budynkach, lokalach, budowlach) w okresie krótszym niż 10 lat nie dochodzi do zaliczenia pełnej wartości wytworzonej inwestycji poprzez odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów. Poniesione koszty może mu np. zrekompensować właściciel nieruchomości dokonując zwrotu części kwoty poniesionych wydatków. W niniejszej sprawie inwestycje w obcych środkach trwałych nie zostały całkowicie zamortyzowane, gdyż przed upływem okresu amortyzacji nastąpiło zbycie obiektów.

Przedmiotem sporu między stronami jest ocena skutku prawnego zawarcia umowy leasingu finasowego na dokonywanie amortyzacji. Skarżący twierdzi bowiem, że wskutek zawarcia umowy leasingu finansowego budynków, które poprzednio były przedmiotem najmu i w których skarżący dokonywał inwestycji w obcych środkach trwałych, amortyzując wg. stawki 10 % rocznie nastąpiła zmiana kwalifikacji nakładów inwestycyjnych poniesionych w budynkach, które od dnia zawarcia umowy leasingu finansowego powinny zwiększyć wartość początkową budynków i podlegać amortyzacji również wg. stawki 33 % rocznie. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] natomiast twierdzi, ze na wskutek zawarcia umowy leasingu finansowego budynki używane przez podatnika nie stały się jego środkiem trwałym; budynki będące przedmiotem leasing finansowego i wydatki inwestycyjne dokonane w tych budynkach stanowią dla celów amortyzacji odrębne środki trwałe, odrębnie amortyzowane według różnych stawek amortyzacyjnych (33 % - część budynku będącego przedmiotem leasingu finansowego, 10 % - nakłady inwestycyjne).

Zgodnie z przepisem art. 16 h ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej wprowadzonych do ewidencji środków trwałych. Odnosząc się do kwestii ustalania wartości początkowej istotnym w ocenie Sądu jest w jaki sposób ustalono wartość początkowa budynków oddanych w leasing. Organy podatkowe powinny zatem wyjaśnić w jaki sposób ustalono wartość początkową środków trwałych oddanych w leasing finansowy. W szczególności czy obejmowała ona poniesione przez podatnika nakłady inwestycyjne na te budynki czy też nie. Podatnikowi mogło bowiem przysługiwać prawo do zwrotu nakładów od wynajmującego. Jeżeli przyjąć, iż wartość przedmiotu leasingu zawierała w sobie poczynione przez podatnika nakłady to miałby on prawo amortyzować tylko wartość budynku.

W ocenie Sądu organy dopuściły się naruszenia przepisów art. 122 i 187 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa odmawiając podatnikowi uznania jako kosztów uzyskania przychodów w części odpisów amortyzacyjnych, a nie dokonując analizy przyjętej wartości początkowej przedmiotów leasingu finansowego.

Organy podatkowe rozpatrując ponownie sprawę w wymienionym zakresie powinny ustalić czy nakłady inwestycyjne zostały zwrócone podatnikowi przez wynajmującego oraz czy niezamortyzowana wartość inwestycji w obcym środku trwałym została uwzględniona przy ustalaniu wartości początkowej oddanego w leasing finansowy środka trwałego.

Na mocy bowiem przepisu art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa).

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270)

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270).