Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2241/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 34 § 3w zw. z art. 34 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] ("skarżąca") jest postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ("[...]KWPSP") znak: [...] z [...] sierpnia 2021 r., wydane w sprawie zarzutów skarżącej zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej m.[...] ("KMPSP") ostateczną decyzją znak: [...] z [...] września 2014 r. nakazał skarżącej wykonanie wymienionych w pkt 1-7 obowiązków. Obowiązek określony w pkt 2 dotyczył przeprowadzenia przeglądu technicznego i czynności konserwacyjnych instalacji elektrycznej w budynku, a w razie stwierdzenia nieprawidłowości doprowadzenia jej do pełnej sprawności technicznej – przy czym termin wykonania tego obowiązku określono do 31 grudnia 2014 r. W punkcie 4 nakazano wykonać skarżącej przegląd techniczny i czynności konserwacyjne przeciwpożarowego wyłącznika prądu, a w razie stwierdzenia nieprawidłowości doprowadzić do pełnej sprawności technicznej – do 31 października 2014 r. W zakresie tego obowiązku wskazano również, że sprawność techniczną przeciwpożarowego wyłącznika prądu należy potwierdzić stosownym protokołem z badań i konserwacji. W punkcie 6 nakazano skarżącej zapewnić przegląd techniczny i konserwację instalacji wentylacyjnej w lokalach nr: [...], a w razie stwierdzenia nieprawidłowości doprowadzić do pełnej sprawności technicznej – do 30 listopada 2014 r.

W wyniku czynności kontrolno-rozpoznawczych mających na celu zweryfikowanie wykonania nałożonych obowiązków organ stwierdził m.in. brak realizacji obowiązków określonych w punktach 1, 2, 4 i 6 ww. decyzji (v. protokół ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z 19 listopada 2015 r.). Uwzględniając dokonane ustalenia, w związku z brakiem realizacji części decyzji KMPSP wydał upomnienie znak [...] z 5 stycznia 2016 r., w którym wezwał skarżącą do wykonania obowiązków określonych w punktach 1, 2, 4 i 6 decyzji KMPSP z [...] września 2014 r. Powyższe upomnienie doręczono skarżącej 21 stycznia 2016 r.

Podczas kolejnych czynności kontrolno-rozpoznawczych, z których został sporządzony protokół z 12 marca 2021 r., KMPSP stwierdził brak realizacji obowiązków określonych w punktach 2, 4 i 6 decyzji KMPSP z [...] września 2014 r. co skutkowało wydaniem tytułu wykonawczego znak: [...] z 7 kwietnia 2021 r. oraz postanowienia znak: [...] z 7 kwietnia 2021 r. o nałożenie grzywny w celu przymuszenia.

Pismami z 26 kwietnia 2021 r. skarżąca wniosła, na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm. – dalej: "u.p.e.a."), zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując, że tytuł wykonawczy i postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostały wydane w oparciu o czynności kontrolno-rozpoznawcze przeprowadzone w 2014 r., zaś badania instalacji wykonano w 2015 i 2021 r. Skarżąca odniosła się również do braku przeglądów technicznych przeciwpożarowego wyłącznika prądu oraz instalacji wentylacyjnej, a ponadto zarzuciła brak uprzedniego doręczenia wymaganego upomnienia.

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej m.[...] postanowieniem znak: [...] z [...] maja 2021 r., wydanym na podstawie art. 34 § 3 w zw. z art. 18 oraz art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej "k.p.a."), oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia znak: [...] z [...] kwietnia 2021 r. do tytułu wykonawczego [...] z 7 kwietnia 2021 r.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że skarżąca w piśmie wnoszącym zarzuty nie wskazała na wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym – nie udowadnia wykonania obowiązku, zatem nie zachodzą przesłanki do rozpatrzenia zarzutów z uwzględnieniem art. 125 u.p.e.a. Jednocześnie organ wskazał, że umorzenie grzywny, zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a., możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Tylko częściowe wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym nie może stanowić podstawy umorzenia grzywny w celu przymuszenia.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązków KMPSP podał, że w tytule wykonawczym wskazano na trzy niezgodności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, które były przedmiotem decyzji KMPSP z [...] września 2014 r. Podniósł, że skarżąca składając zarzut nie udowodniła nieistnienia obowiązków, zaś w trakcie prowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych nie negowała podniesionego przez funkcjonariuszy KMPSP braku realizacji obowiązków.

W zakresie zarzutu dotyczącego niedoręczenia upomnienia, KMPSP zauważył, że upomnienie zostało doręczone skarżącej 21 stycznia 2016 r. o czym znajduje się wzmianka w protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z 12 marca 2021 r. (vide: strona 5 protokołu), czego skarżąca również nie negowała podczas ww. czynności kontrolno-rozpoznawczych – protokół podpisano bez wnoszenia do niego zastrzeżeń.

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem znak: [...] z [...] sierpnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 33 § 1, art. 34, art. 35 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie KMPSP z [...]maja 2021 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że nieprawidłowości polegające na braku zapewnienia sprawności instalacji gazowej, elektrycznej, wentylacyjnej oraz przeciwpożarowego wyłącznika prądu dla całego budynku potwierdzone stosownym protokołem z badania, stwierdzone zostały podczas czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych od 17 do 30 czerwca 2014 r., kolejnej kontroli, przeprowadzanej w dniach od 6 do 19 listopada 2015 r. oraz kontroli, przeprowadzanej w dniach od 3 do 12 marca 2021 r. Zdaniem [...]KWPSP na żadnym etapie prowadzonego postępowania od 2014 r., skarżąca nie wniosła uwag w zakresie odpowiedzialności za stan realizacji obowiązków wskazanych w decyzji KMPSP z [...] września 2014 r. Nie przedstawiła również dowodów na usunięcie wskazanych nieprawidłowości.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia MKPSP wskazał, że nie ma wątpliwości, że podmiotem odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa pożarowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy [...] w [...] jest skarżąca, która reprezentuje wszystkich właścicieli lokali. Obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynku, w tym również utrzymywanie instalacji się w nim znajdujących w stanie pełnej sprawności, wynikający z ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 869 ze zm.) leży w tym wypadku po stronie skarżącej, która zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm. – dalej: "u.w.l.") reprezentuje i kieruje sprawami właścicieli lokali. Takie funkcje pełni również zarządca ustanowiony przez sąd, gdyż do niego odpowiednio należy stosować art. 22 ust. 1 u.w.l., z którego wynika samodzielność dokonywania czynności zwykłego zarządu przez organ wykonawczy wspólnoty.

Zdaniem organu drugiej instancji jeśli ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową i to wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana – to do zadań wspólnoty mieszkaniowej (działającej przez swój zarząd), a nie do poszczególnych jej członków należy obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego wspólnej nieruchomości, w tym budynku. To wspólnota mieszkaniowa działa w imieniu i na rzecz właścicieli lokali – członków wspólnoty.

W ocenie organu drugiej instancji zaliczenie wspólnoty mieszkaniowej do jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej skutkuje tym, że w postępowaniu administracyjnym pisma doręcza się takim jednostkom organizacyjnym w sposób określony w art. 45 k.p.a., mianowicie w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.

Wobec powyższego organ drugiej instancji uznał, że nie dopatrzył się uchybień proceduralnych i merytorycznych w postępowaniu organu pierwszej instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie [...]KWPSP z [...] sierpnia 2021 r. złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. art. 6, 7, 7a, 8, 9, 11, 12 i 13 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca odniosła się szczegółowo do zasadności realizacji nałożonych na nią obowiązków.

[...]Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej znak: [...] z [...] sierpnia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m. [...] znak: [...] z [...] maja 2021 r. o uznaniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. To ostatnie wydane zostało w związku z pismami skarżącej z 26 kwietnia 2021 r., którymi z zachowaniem terminu skarżąca wniosła zarzuty do tytułu wykonawczego [...] z 7 kwietnia 2021 r. (doręczonego stronie 19 kwietnia 2021 r.). Kwestionując w ten sposób uruchomienie postępowania egzekucyjnego, skarżąca powołała się na art. 33 § 2 pkt 1 i 4 u.p.e.a. i podniosła, że przeglądy instalacji wykonywane są corocznie, a pojawiające się nieprawidłowości usuwane na bieżąco. Skarżąca podniosła również, że organ nie doręczył jej upomnienia przed wystawieniem tytułu wykonawczego.

Mając na uwadze okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza; rację ma bowiem organ (tak I jak i II instancji) podnosząc, że obowiązki objęte tytułem wykonawczym nie zostały w całości wykonane, co czyni zarzuty skarżącej bezzasadnymi.

Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że kontrolowane postępowanie prowadzone było w trybie art. 34 u.p.e.a. Ma to istotne znaczenie, albowiem postępowanie to ograniczone jest wyłącznie do rozpatrzenia samego zarzutu i nie obejmuje rozpatrzenia – tak jak w odwołaniach od decyzji – całej sprawy. Nadto, ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne, tj. pozbawione podstawy prawnej. Poza tym postępowanie egzekucyjne dotyczące zgłoszonego zarzutu nie dotyczy sprawy administracyjnej zakończonej decyzją podlegającą następnie wykonaniu, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2022 r., sygn. akt: III FSK 546/21).

Skarżąca inicjując to postępowanie podważyła istnienie "obowiązku"; nie wskazała wprawdzie na wykonanie nałożonych na nią obowiązków, ale podała, że wykonuje regularne przeglądy i usuwa na bieżąco nieprawidłowości. Ponadto podniosła brak doręczenia jej upomnienia. Przy tak skonstruowanych zarzutach wskazała na art. 33 § 2 pkt 1 i 4 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być nieistnienie obowiązku. Przesłanką wniesienia zarzutu jest więc sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z uwagi na przykład na fakt, że w ogóle nie zaistniał. Okoliczność nieistnienia obowiązku nie musi być następstwem okoliczności, która nastąpiła po wydaniu tytułu wykonawczego, bowiem może zaistnieć wcześniej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zobowiązany wnosząc zarzut na omawianej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 marca 2020 r., sygn. akt: I SA/Gl 905/19). Może to zatem oznaczać sytuację, w której obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.

Zgodnie zaś z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. zarzutem może być również brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Zarzut ten stanowi sankcję dla naruszenia zasady upomnienia, wyrażonej w art. 15 u.p.e.a., której istotą jest indywidualne zagrożenie zobowiązanemu zastosowania środków egzekucyjnych w przypadku, gdy dobrowolnie nie wykona obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej.

Okoliczności podnoszone przez skarżącą w kontekście wskazanych regulacji prawnych, zostały - zdaniem Sądu - prawidłowo rozważone w niniejszej sprawie.

I tak, kierując się powyższym Sąd stwierdza, że stanowisko organów o niewykonaniu w całości obowiązków określonych w ww. tytule wykonawczym, a wynikających z decyzji KMPSP z [...] września 2014 r., tak w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jak i wydania ww. postanowień w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, jest prawidłowe – znajdujące odzwierciedlenie w aktach sprawy. Sąd dostrzega bowiem, że obowiązki te (wynikające z ostatecznej decyzji) skarżąca obowiązana była wykonać: w zakresie pkt 2 do 31 grudnia 2014 r., w zakresie pkt 4 do 31 października 2014 r., zaś w zakresie pkt 6 do 30 listopada 2014 r. Decyzja ta nie została zakwestionowana, a więc stała się ostateczna. Kontrole przeprowadzone: od 6 do 19 listopada 2015 r. (v. protokół z 19 listopada 2015 r., w którym wskazano na niewykonanie obowiązków) i od 3 do 12 marca 2021 r. (v. protokół z 12 marca 2021 r., w którym ponownie wskazano na niewykonanie ww. obowiązków), a więc w dacie wymagalności nałożonych obowiązków wykazały, że ani w tym terminie, ani później nie zostały one wykonane. Tym samym uruchomienie i kontynuowanie postępowania egzekucyjnego w takich okolicznościach należało uznać za prawidłowe, a zarzut podniesiony w tym kontekście – za niezasadny.

Co w sprawie równie istotne, wskutek kontroli przeprowadzonej w okresie od 6 do 19 listopada 2015 r. i stwierdzenia niewykonania wszystkich obowiązków nałożonych decyzją z [...] września 2014 r. KMPSP wystawił upomnienie znak: [...] z 5 stycznia 2016 r. W powyższym upomnieniu, spełniającym wymagania określone w art. 15 u.p.e.a., organ wskazał, że niewykonanie określonych obowiązków w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia skutkować może wszczęciem przeciwko skarżącej postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych organu pierwszej instancji, powyższe upomnienie doręczone zostało na adres skarżącej i odebrane (w placówce pocztowej przez osobę do tego upoważnioną) 21 stycznia 2016 r. Organ egzekucyjny wywiązał się zatem z obowiązku wynikającego z art. 15 u.p.e.a., a zarzut z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. okazał się także niezasadny, a to z tego względu, że upomnienie doręczone zostało prawidłowo. W tym zakresie Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, co do prawidłowości doręczenia upomnienia, jak i w zakresie podmiotu zobowiązanego (określonego ww. ostateczną decyzją z [...] września 2014 r.).

Jednocześnie, wobec stanowiska skarżącej Sąd zauważa, że o wykonaniu obowiązków, nie mogą świadczyć regularne przeglądy techniczne i usuwanie wykrytych usterek, jeśli nie prowadzi to do wykonania określonych w ostatecznej decyzji, a następnie tytule wykonawczym – obowiązków. W skardze podano m.in., że przeglądy zlecane są co roku uprawnionemu kominiarzowi, a stwierdzone nieprawidłowości na bieżąco usuwane, a także że skarżąca wykonała w 2021 r. przegląd instalacji elektrycznej, a następnie prace konserwatorskie, których obowiązek wynikał z ww. protokołu. W zakresie instalacji gazowej skarżąca wskazała, że była ona modernizowana w 2001 r., zaś z protokołu przeglądu tej instalacji w 2020 r. nie wynika aby była niesprawna. Powyższe jednak nie ma znaczenia dla kontrolowanego postępowania egzekucyjnego, gdyż mimo twierdzeń skarżącej przeprowadzone kontrole przez wyspecjalizowany organ – funkcjonariuszy KMPSP – wykazały niewykonanie - w całości - obowiązków nałożonych ostateczną decyzją. Co więcej - podczas kontroli w 2021 r. skarżąca reprezentowana przez Z.B. - zarządcę przymusowego (zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] I Wydział Cywilny – sygn. I Ns 951/15), nie zakwestionowała niewykonania tych obowiązków (pod protokołem podpis Z.B. bez uwag i zastrzeżeń co do poczynionych ustaleń).

Sąd podkreśla jednocześnie, że postępowanie egzekucyjne i tryb uregulowany w art. 33 i art. 34 u.p.e.a. nie może służyć zwalczaniu okoliczności przyjętych w decyzji ostatecznej nakładającej egzekwowane obowiązki. Decyzja nakazująca wykonanie określonych czynności jest ostateczna, a jako taka podlega wykonaniu; co więcej w postępowaniu egzekucyjnym nie może być weryfikowana. Skoro więc, zdaniem skarżącej, w zakresie obowiązków dotyczących instalacji gazowej i elektrycznej poza częściami wspólnymi odpowiada inny podmiot a nie skarżąca, to kwestia ta winna być podniesiona w toku postępowania dotyczącego nałożenia tego obowiązku (na skarżącą), a nie jego egzekwowania, bo już na tym etapie nie może wywołać zamierzonego skutku. Dlatego też słusznie organ drugiej instancji wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, kto jest podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązków i na jakiej podstawie – a Sąd pogląd ten podziela.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że organ drugiej instancji nie naruszył w sprawie przepisów postępowania administracyjnego, a zatem podniesione w skardze zarzuty dotyczące art. 6, 7, 7a, 8, 9, 11, 12 i 13 k.p.a. uznaje za bezzasadne. Podejmowane przez [...]KWPSP czynności miały umocowanie w przepisach prawa (art. 6 k.p.a.), w tym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W toku postępowania organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). W sprawie nie powstały wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej, a więc nie mogło dojść do naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. [...]KWPSP nie działał również w sprzeczności z zasadną zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), nie naruszył też zasady informowania stron, albowiem skarżąca była na bieżąco informowana o podejmowanych czynnościach (art. 9 k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono wnikliwie zasadność przesłanek, którymi kierował się organ (art. 11 k.p.a.), zaś postępowanie było przeprowadzone z zasadą szybkości i prostoty postępowania, określonej w art. 12 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 13 k.p.a., gdyż ugoda w tej sprawie nie mogła zostać zawarta.

Z tych przyczyn, nie stwierdzając w sprawie naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.