Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 568/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20, art.78,  art. 236,
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Referent Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu cła oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20, art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm., dalej jako WKC), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1546/2006 z dnia 17 października 2006 r. (Dz. Urz. WE L 301 z 2006 r.) zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury towarowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256 z 1987 r.), po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie odmowy zwrotu cła pobranego w wyniku objęcia w dniu [...] lutego 2007 r. procedurą dopuszczenia do obrotu towaru na podstawie zgłoszenia celnego JDA SAD nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] lutego 2007 r. wg dokumentu SAD nr [...] agent celny reprezentujący spółkę "J" sp. z o. o. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzoną z Chin tkaninę z włókien ciągłych syntetycznych (100% poliester) o nazwie [...]. Towar zgłoszono do kodu TARIC 5407 61 30 00 obejmującego pozostałe tkaniny zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych, barwione ze stawką celną 8% i stawką cła antydumpingowego 56,2%. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. fakturę, świadectwo pochodzenia, deklarację wartości celnej, oświadczenie Agencji Celnej [...] S.A. filia w sprawie taryfikacji tkaniny. Agent celny reprezentujący stronę oświadczył, że taryfikacja tkaniny [..] została dokonana na podstawie ekspertyzy Centralnego Laboratorium Celnego nr [...]

Zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym i zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty długu celnego na podstawie zadeklarowanych przez przedstawiciela strony elementów kalkulacyjnych.

Pismem z dnia [...]lutego 2007 r. spółka "J." złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego wniosek o zmianę klasyfikacji taryfowej sprowadzonej tkaniny i zwrot należności celno-podatkowych. Do wniosku spółka dołączyła n. Wiążące Informacje Taryfowe (WIT) nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz nr [...] z dnia [...]września 2005 r. wydane firmie W. J. GmbH&Co na podobną, jak twierdzi skarżący, tkaninę.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zwrotu cła pobranego z tytułu importu tkaniny.

Pismem z dnia [...] maja 2007 r. skarżący odwołał się od tej decyzji do Dyrektora Izby Celnej . Skarżący złożył również w dniu [...]maja 2007 r. n. WIT nr [...] z dnia [...]kwietnia 2007 r. na podobną, jak twierdzi, tkaninę.

Organ odwoławczy na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej zwrócił akta sprawy organowi I instancji celem uzupełnienia postępowania dowodowego.

Naczelnik Urzędu Celnego przesłał próbkę towaru objętego niniejszym zgłoszeniem celnym do Laboratorium Celnego Izby Celnej celem zbadania składu surowcowego i parametrów tkaniny.

Wyniki badań laboratoryjnych przedmiotowej tkaniny zawarto w sprawozdaniu nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Badaną próbkę tworzyły warstwy sklejone ze sobą – górna stanowiąca tkaninę, dolna stanowiąca dzianinę. Warstwa wierzchnia – tkanina barwiona szlifowana, wagowo przeważa nad warstwą spodnią. Obie warstwy wykonane są z włókien ciągłych syntetycznych poliestrowych. W uzupełnieniu opinii z dnia [..] sierpnia 2007 r. wskazano, że próbka to tkaniny zawierające w swym składzie 100 % włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych.

Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, co to są włókna poliestrowe i uznał za bezsporny fakt, że importowana tkanina została wykonana w 100% z włókna poliestrowego, co wynika z załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów jak też badań laboratoryjnych pobranej próbki towaru. Na fakturze nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. podano skład tkaniny: 100% PES co oznacza, że tkanina [...] zawiera 100% poliestru, importowana tkanina została opisana w polu 31 dokumentu SAD jako "tkanina z włókien ciągłych syntetycznych - 100% poliester [...]". Stanowisko organu celnego potwierdziły badania laboratoryjne próbki towaru. Istotą sporu jest klasyfikacja taryfowa tkaniny do właściwego kodu CN.

Organ odwoławczy opisał zasady klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podkreślając, że przy dokonywaniu klasyfikacji należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują, jak należy taryfikować towary.

Organ odwoławczy stwierdził, że klasyfikacja tkaniny z włókien ciągłych poliestrowych do kodu 5407 61 30 dokonana przez zgłaszającego była prawidłowa, tak więc wniosek o zwrot cła należy uznać za bezzasadny. Klasyfikacji dokonano zgodnie z 1 Regułą Nomenklatury Scalonej tj. z brzmieniem pozycji.

Zgodnie z Taryfą celną pozycja 5407 grupuje tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404. Pozycja ta obejmuje następujące podpozycje:

• 5407 10 - Tkaniny wykonane z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub pozostałych poliamidów, lub z poliestrów

• 5407 20 - Tkaniny wykonane z pasków lub podobnego materiału

• 5407 30 - Tkaniny wyszczególnione w uwadze 9 do sekcji

• Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych, z nylonu lub pozostałych poliamidów:

pozycje od - - 5407 41 do - - 540744

• Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych:

pozycje od - - 5407 51 do - - 5407 54

• Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych:

- - 5407 61 - - zawierające w masie 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych

- - 5407 69 - - pozostałe

• Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych syntetycznych:

podpozycje od - - 5407 71 do - - 5407 74

• Pozostałe tkaniny, zawierające mniej niż 85 % masy włókien ciągłych syntetycznych, zmieszanych głównie lub wyłącznie z bawełną:

pozycje od - - 5407 81 do - - 5407 84

• Pozostałe tkaniny:

- - 5407 91 - - niebielone lub bielone

- - 5407 92 - - barwione

- - 5407 93 - - z przędz o różnych barwach

- - 5407 94 - - zadrukowane.

Z brzmienia kodu CN 5407 61 30 wynika, że tkanina klasyfikowana do tego kodu powinna być wykonana z włókna ciągłego poliestrowego nieteksturowanego i zawierać w masie 85% lub więcej tego włókna, tkanina ta jest barwiona. Sporny towar spełnia wymagania klasyfikacji do tej podpozycje.

W ocenie organu odwoławczego tkaniny objętej zgłoszeniem nie można zaklasyfikować do kodu CN 5407 93 00, bowiem pozycja ta obejmuje pozostałe tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego o różnych barwach, a więc nie wymienione wcześniej w pozycji 5407 taryfy celnej i nie wyszczególnione w innych pozycjach taryfy celnej. Skoro analizowane parametry tkaniny odpowiadają opisowi pozycji wcześniejszej, pozycja obejmująca "pozostałe" nie powinna być brana pod uwagę.

Organ nie uwzględnił argumentacji skarżącego, opierającej się na powołanych w decyzji n. WIT wskazujących na udział włókien ciągłych (filament) ok. 60%, Skarżący stoi na stanowisku, że przedmiotowa tkanina nie zawiera 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych nieteksturowanych (tkanina w 100% poliestrowa, a więc bez udziału bawełny, filament w ilości ok. 60% masy, a więc mniej niż 85% masy określone jako próg grupowania).

Organ wskazał bowiem, że zgodnie z art. 12 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację w zakresie klasyfikacji taryfowej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 1993 r. ze zmianami; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne Rozdział 2 Tom 6, str. 3, dalej jako RWKC), na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz.

Ponadto analizując treść opisu towaru zawartego w WIT nr [...]z dnia [...] lutego 2005 r. oraz nr [...]z dnia [...] września 2005 r. wydanych firmie n. firmie W. J. GmbH&Co, organ odwoławczy stwierdza, iż nie można ustalić że towar będący przedmiotem importu odpowiada towarowi opisanemu w informacji taryfowej. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej w odniesieniu tylko do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji.

Stosując się do art. 180 Ordynacji podatkowej, organ celny dopuścił przedmiotowy WIT jako jeden z dowodów w sprawie, podkreślił jednak, że obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów nie wyklucza swobodnej ich oceny, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutu, że organ celny I instancji mając informację iż skarżący wystąpił do niemieckiego urzędu celnego o wydanie WIT, zobowiązany był do zawieszenia postępowania, a określając nowy termin załatwienia sprawy i nie wydając postanowienia o zawieszeniu postępowania, organ celny naruszył art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem wydanie WIT przez n. urząd celny nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu przepisów Ordynacja podatkowa w świetle art. 12 ust. 2 WKC, bowiem wiążąca informacja taryfowa wiąże organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Organ celny I instancji nie zawiesił wszczętego postępowania, bowiem Strona wystąpiła z wnioskiem o WIT (wniosek jest datowany na dzień [..] kwietnia 2007 r.) już po dokonaniu zgłoszenia celnego (tj. po dniu [..] lutego 2007 r.), tak więc WIT ten nie mógł być zastosowany w niniejszej sprawie.

Organ ustosunkował się szczegółowo także do pozostałych, proceduralnych zarzutów skarżącego.

Od tej decyzji skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zarzuca naruszenie art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art.187 § 1, art. 190 § 1, art. 191, art. 194 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 i art. 86 ust. 1 ustawy Prawo celne, a także postanowień obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej.

Skarżący wskazuje, że wynik postępowania organu I instancji nie określił udziału w masie tkaniny włókien ciągłych nieteksturowanych, które dla poprawności klasyfikacji uznanej przez organy, powinna wynosić nie mnie niż 85 %. Dopiero organ odwoławczy dysponował dowodem, który mógł wskazywać na tę cechę towaru.

Ponadto skarżący podnosi, że skoro dysponował wydanymi zgodnie z prawem niemieckimi WIT-ami dotyczącymi tkaniny [...], to stanowią one wystarczający dowód na to, że tkanina [...] co do zasady kwalifikowana jest do CN 5407 93 00. Obie informacje ([...] z dnia [...] lutego 2005 r. i [...] z dnia [...] września 2005 r.) dotyczą tkaniny [...] i wydane zostały (kontrahentowi - spółce n.) zgodnie z prawem, w sposób umożliwiający identyfikację tkaniny. Wskazanym WIT n. nie można przypisać atrybutu takich informacji w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Wspólnotowy Kodeks Celny, jednakże stanowią one dowody w rozumieniu art.180 Ordynacji podatkowej i jako takie mogą być poddane ocenie organu prowadzącego postępowanie. Skarżący konkluduje, że organ odwoławczy wykazał niedopuszczalną dowolność w ocenie materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 78 ust. 1 WKC, w myśl którego po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia oraz art. 236 ust. 1 WKC, zgodnie z którym należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi m. in. wówczas, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna. Nie jest prawnie należną kwota należności celnych uiszczona w związku z zastosowaniem wyższej wartości celnej towaru od wartości celnej przewidzianej przepisami prawa wspólnotowego.

Jak stwierdził Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 20 października 2005 r. (sygn. akt C-468/03, LEX nr 155518, Overland Footwear Ltd v. Commissioners of Customs & Excise) artykuły 78 i 236 WKC należy interpretować w ten sposób, że po zwolnieniu towarów organy celne, do których wpłynął przedstawiony przez zgłaszającego wniosek o rewizję zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów, są zobowiązane albo oddalić wniosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem, na przykład, jeżeli weryfikowane elementy zgłoszenia wymagają przeprowadzenia kontroli fizycznej, a w związku ze zwolnieniem towarów niemożliwe jest ich ponowne przedstawienie organom celnym, albo dokonać żądanej rewizji, jeżeli niezbędna weryfikacja nie wymaga przedstawienia towarów, na przykład gdy wniosek o rewizję dotyczy jedynie zbadania dokumentacji księgowej lub kontraktowej.

Należy zwrócić uwagę na art. 78 ust. 3 WKC, stosownie do którego jeśli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Dlatego jeżeli ostatecznie okaże się, że należności przywozowe uiszczone przez zgłaszającego przekraczają kwotę prawnie należną w chwili ich zapłaty, działanie niezbędne w celu uregulowania sytuacji będzie polegać na zwrocie należności celnych od tej kwoty. Zwrotu tego dokonuje się zgodnie z art. 236 WKC, jeżeli spełnione zostaną wskazane tam przesłanki.

W myśl art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje m.in. towarową Nomenklaturę Scaloną oraz stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł (art. 20 ust. 3 pkt a i c WKC).

Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Ponadto dokonując klasyfikacji taryfowej każdego towaru, należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują, jak należy taryfikować towary.

Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich ustanawiana jest na podstawie art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (OJ L 256 z 7 września 1987 r.), na dzień zgłoszenia celnego przedmiotowego towaru obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1546/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 301 z 2006 r.).

W myśl reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zamieszczonej w Części Pierwszej - Sekcja I Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag.

Ze zgłoszenia celnego wynika, że strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu tkaninę z włókien ciągłych syntetycznych 100% poliester.

Strona zgłosiła go pierwotnie do kodu CN 5407 61 30 (kod TARIC 5407 61 30 00), który obejmuje "Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404 - Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych - - Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych - - - Barwione". W ocenie organu była to prawidłowa klasyfikacja. Jednakże strona, składając wniosek o zwrot należności celnych, podniosła, że towar należy zaklasyfikować do kodu CN 5407 93 00 (kod TARIC 5407 93 00 00), który obejmuje "Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404 - Pozostałe tkaniny - - Z przędz o różnych barwach".

Kluczową kwestią jest zatem ustalenie, do jakiego kodu CN powinien być zaliczony sprowadzony towar.

Dla sprawy decydujące znaczenie miały wyniki wykonanych przez Laboratorium Celnego Izby Celnej w P. badań próbki pobranej przy omawianym zgłoszeniu. Wyniki te zawarte są w sprawozdaniu z dnia [...] lipca 2007 r. (k. 67) i uzupełnione w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. (k. 71). Wynika z nich, że towar powinien być klasyfikowany do kodu TARIC 5407 6130 00 (gdyż zawiera 100% poliestru, stanowi wyrób włókienniczy dwuwarstwowy, składający się w górnej warstwie z tkaniny, przeważającej wagowo nad warstwą spodnią, wykonanej z ciągłych, nieteksturowanych włókien chemicznych, dolna warstwa to dzianina, również wykonana z włókien chemicznych ciągłych nieteksturowanych). Laboratorium stwierdziło, że klasyfikacja dokonana przez przedsiębiorcę w zgłoszeniu celnym była prawidłowa.

Wyniki badania potwierdzają więc, że sprowadzony przez stronę towar ma cechy odpowiadające opisowi podpozycji 5407 61 30. Jeżeli zaś analizowane parametry tkaniny odpowiadają opisowi pozycji wcześniejszej, pozycja obejmująca "pozostałe tkaniny " (CN 5407 93 00) nie powinna być brana pod uwagę. Zatem – stosując Regułę Ogólną 1 interpretacji Nomenklatury Scalonej, organy ustaliły klasyfikację towaru zgodnie z brzmieniem pozycji. W ocenie sądu nie budzi więc wątpliwości, że importowany przez stronę towar stanowił tkaninę wymienioną w podpozycji CN 5407 61 30.

Odnosząc się do powoływanych przez stronę n. WIT wystawionych firmie W. J. GmbH&Co, wskazać trzeba, że zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru, a wiążąca informacja lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego Przepisy Wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 253 z 1993 r.), na wiążącą informację taryfową może się powoływać tylko jej posiadacz.

W toku postępowania odwoławczego strona przedłożyła organowi tłumaczenie przysięgłe z języka n. wiążącej informacji taryfowej z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], jednakże jak wynika z art. 12 ust 2 zd. 2 WKC - wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Tak więc wiążące informacje taryfowe wydane po dniu zgłoszenia celnego nie mogły być brane pod uwagę. Ubocznie stwierdzić należy, że w przypadku tej wiążącej informacji taryfowej, jej treść nie pozwala na jednoznaczne porównanie jej z wynikami badan przeprowadzonych przez Laboratorium Celne. Stwierdzono w niej, że jest to w górnej warstwie tkanina oczyszczona, kolorowa, o splocie atłasowym, zawierająca w 60 % włókna nieskręcone, o małej wytrzymałości przędzy z dodatkiem syntetycznych włókien (poliester) i w 40 % dodatek syntetycznych włókien przędnych oraz syntetyczne włókna sztuczne. Z opisu tego nie wynika, czy są to włókna teksturowane czy nieteksturowane, co jest istotne w kwestii klasyfikacji towaru.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących wadliwości przeprowadzonego przez organy postępowania celnego, stwierdzić należy, że w ocenie sądu postępowanie to przeprowadzono prawidłowo, podjęto wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgromadzono materiał dowodowy, poddano go wszechstronnym rozważaniom i ocenie, umożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w myśl zasad określonych w Ordynacji podatkowej (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.; Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), regulujących postępowanie dowodowe oraz wskazano w uzasadnieniu faktycznym decyzji okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Również nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi, że strona nie została poinformowana o terminie dowodu z opinii biegłego i nie brała udziału przy przeprowadzeniu tego dowodu. Strona miała możliwość ustosunkowania się do złożonych opinii przez Laboratorium Celne, jednak żadnych uwag do nich nie wniosła. Badania prowadzone były przez zespół ekspertów posiadających wiadomości specjalne z zakresu chemii i fizyki w laboratoriach z odpowiednią do tego celu aparaturą i z użyciem różnego rodzaju środków chemicznych. Udział strony przy tego typu badaniach, gdy ma później możliwość zapoznania się z efektem pracy biegłych, należy uznać za zbędny. Wykładnia językowa przepisu art. 190 Ordynacji podatkowej nie nakłada na organ obowiązku powiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzania szeregu badań fizykochemicznych, które dopiero mają doprowadzić do powstania opinii. Dopiero ze sporządzoną w sensie fizycznym opinią strona jest zaznajamiana i ma możliwość wypowiedzenia się co do jej treści, nie ma natomiast uprawnień do uczestniczenia w procesie powstawania takiej opinii. Prawa strony wynikające z treści art. 190 Ordynacji podatkowej są więc zabezpieczone przez uprawnienie strony do zapoznania się ze złożoną opinią i zgłoszenia do niej uwag i własnych spostrzeżeń.

Zatem w świetle powyższych ustaleń skarżąca spółka zaklasyfikowała w zgłoszeniu celnym sprowadzony towar do właściwego kodu, a tym samym dane zawarte w zgłoszeniu celnym były prawidłowe, dlatego stronie nie służy zwrot należności celnych w trybie art. 236 ust. 1 WKC.

W toku rozprawy sądowoadministracyjnej skarżąca J. Sp. z o.o. złożyła wniosek dowodowy w przedmiocie dopuszczenia dowodu w trybie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym z dokumentów:

1/ sprawozdania z badań Nr [...] Laboratorium Badań Surowców i Wyrobów Włókienniczych Instytutu Włókiennictwa,

2/ sprawozdania z badań [...] Laboratorium Badania Surowców i Wyrobów Włókienniczych na okoliczność rodzaju i składu włókien w tkaninie [...].

Strona wniosła ponadto o włączenie do akt sprawy akredytacji wydanych przez Polskie Centrum Akredytacji dla Centralnego Laboratorium Celnego i Laboratorium Izby Celnej.

Wniosek ten na gruncie art. 106§ 3 ppsa podlega oddaleniu. Przedłożone dowody – sprawozdania z badań – sporządzone zostały w styczniu 2008 r. na zlecenie skarżącego, mają w istocie swojej charakter opinii co do oceny przeprowadzonych przez organy celne, a kwestionowanych przez stronę badań analizy towarów – włókien w tkaninie [...] (por. wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 25 września 2000 r. FSA 1/00 ONSA 2001 Nr 1, poz. 1).

Odnosząc się do dalszych twierdzeń wniosku podnieść należy, że zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 ze zm.), badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria akredytowane, zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań.

Po pierwsze oznacza to, że badanie lub analiza towaru może, ale nie musi być wykonana przez laboratorium celne, albo inne laboratorium posiadające akredytacje.

Po drugie, by określić co to jest akredytacja, w jakim celu nadawana jest laboratorium , należy sięgnąć do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 z późn. zm.).

Akredytacja jest udzielana przez Polskie Centrum Akredytacji na wniosek zainteresowanej jednostki certyfikującej, jednostki kontrolującej i laboratorium lub innego podmiotu przeprowadzającego oceny zgodności lub weryfikacje po dokonaniu ich oceny i potwierdzeniu, że spełniają wymagania i warunki określone w odpowiednich Polskich Normach, a w przypadku braku Polskich Norm w odpowiednich dokumentach organizacji międzynarodowych (art. 15 ww. ustawy).

Z analizy treści ustawy wynika, że akredytacja jest udzielana tym laboratorium , które badają lub analizują towary wprowadzone po raz pierwszy do obrotu lub użytku na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej pod kątem spełnienia przez nie wymagań w zakresie cech wyrobu, jego projektowania lub wytwarzania określonych w dyrektywach nowego podjęcia i innych aktach prawnych Wspólnot Europejskich. Akredytacja nie jest natomiast wymagana dla laboratorium celnego, które zajmuje się badaniem cech fizykalno-chemicznych wyrobu celem prawidłowego określenia kodu taryfy celnej danego towaru.

Z tych względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.