Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1559/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [....] lipca 2015 r., nr [....] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [....] z dnia [....] sierpnia 2013 r., nr [....]

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Miasta L. złożył do Wojewody [....] dokumentację inwentaryzacyjną mienia ogólnonarodowego (państwowego) obejmującego nieruchomość Skarbu Państwa położoną w L. przy al. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [....], o pow. [....] m2, w obrębie [....], uregulowaną w księdze wieczystej KW Nr [....], wnosząc jednocześnie o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.).

Wojewoda [....] decyzją z dnia [....] sierpnia 2013 r. nr [....] odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę Miasto L. prawa własności zabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa położonej w Łodzi przy al. [....], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [....] o pow. [....] m2,w obrębie [....], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [....], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla L.), opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [....].

Organ uzasadnił, że ze złożonej dokumentacji inwentaryzacyjnej, sporządzonej przez Komisję Inwentaryzacyjną Rady Miejskiej w L. wynika, że ww. nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa, jednak wobec zapisu w karcie inwentaryzacyjnej, że władającym w tej dacie wskazaną nieruchomością był [....] w L. organ I instancji zlecił sporządzenie opracowania przez Konsorcjum Geodezyjne, z którego wynika, że w dniu 27 maja 1990 r. działka nr [....], o pow. [....] m2, pozostawała w zarządzie Kombinatu [....] w L. - na podstawie zaświadczenia Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wspólnego dla [....] nr [....] z dnia [....] maja 1986 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że przedmiotowa nieruchomość położona w L. nie znajdowała się w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. we władaniu terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, co wyklucza możliwość komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 tej ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezydent Miasta L. domagając się uchylenia ww. decyzji i stwierdzenia nabycia przedmiotowej nieruchomości przez gminę Miasto L. Podniósł, że zaświadczenie Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [....] maja 1986 r. nie stanowi dokumentu potwierdzającego prawo zarządu dla Kombinatu [....]. Takim dokumentem może bowiem być tylko decyzja, zezwolenie lub umowa nabycia nieruchomości w drodze aktu notarialnego.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [....] lipca 2015 r., nr [....] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [....] z dnia [....] sierpnia 2013 r,. nr [....].

Organ II instancji wskazał, że komunalizacyjny skutek powołanego art. 5 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. zobowiązuje i jednocześnie upoważnia do potwierdzenia nabycia prawa własności danego mienia przez właściwą gminę, jeśli zostały łącznie spełnione następujące warunki:

- uwzględniono stan faktyczny i prawny komunalizowanego mienia z dnia wejścia tego przepisu w życie,

- mienie wnioskowane do skomunalizowania winno stanowić wówczas własność Skarbu Państwa i należeć (w rozumieniu tego przepisu) do jednego z podmiotów w nim wymienionych, oraz

- nie podlegać wyłączeniu z komunalizacji na podstawie dalszych przepisów ww. ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

Organ odwoławczy podniósł, że Wojewoda [....], uznając za podstawowy dowód, przemawiający za odmową stwierdzenia nabycia z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości przez Miasto L., fakt, że w dniu 27 maja 1990 r. działka ta pozostawała w zarządzie Kombinatu [....] w L., na podstawie zaświadczenia Kierownika [....] wspólnego dla wszystkich Dzielnic L. z dnia [....] maja 1986 r., nie w pełni wykorzystał materiał dowodowy sprawy.

W ocenie organu II instancji wskazane zaświadczenie nie przesądza jednoznacznie o ustanowieniu w dniu 27 maja 1990 r. prawa zarządu. Dowodem takim jest natomiast stan księgi wieczystej i ujawnione w niej prawa. Zgodnie z księgą wieczystą KW Nr [....], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [....] Wydział Ksiąg Wieczystych, przedmiotowa działka nr [....] powstała z odłączenia z księgi wieczystej [....]. W Dziale II ww. księgi figuruje zapis dokonany w dniu [....] października 1986 r., zgodnie z którym w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa działka stanowiła własność Skarbu Państwa, w zarządzie Kombinatu [....].

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 70, ze zm.) rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie działa przeciwko: prawom obciążającym nieruchomość z mocy ustawy, niezależnie od wpisu; prawu dożywocia; służebnościom ustanowionym na podstawie decyzji właściwego organu administracji państwowej; służebnościom drogi koniecznej albo ustanowionym w związku z przekroczeniem granicy przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia; służebnościom przesyłu. Wyłączenie to nie znajduje zatem zastosowania do komunalizacji z mocy prawa, w trybie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

W niniejszym postępowaniu prowadzonym na gruncie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) organ administracji publicznej nie jest władny dokonać odmiennej oceny stanu prawnego nieruchomości, niż to wynika z treści księgi wieczystej na dzień 27 maja 1990 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent Miasta L., działający w imieniu gminy Miasto L., zaskarżając ją w całości z powodu niezgodności z prawem, tj. naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia w oraz decyzji go poprzedzającej.

Strona skarżąca uzasadniła, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa błędnie przyjmuje, że wpis do księgi wieczystej stanowi dowód potwierdzający istnienie w dniu 27 maja 1990 r., prawa zarządu Kombinatu [....]. Wskazany wpis został dokonany w tej księdze na postawie zaświadczenia Nr [....] z dnia 30 maja 1998 r. Natomiast zgodnie z obowiązującą w tym czasie ustawą o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, zaświadczenie Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. nie potwierdza prawa zarządu dla Kombinatu [....].

We wszystkich wcześniej obowiązujących przepisach, dotyczących ustanawiania odpłatnego prawa użytkowania oraz zarządu, był wymóg rozstrzygnięcia tej kwestii w drodze decyzji administracyjnej. Było to przedmiotem wyjaśnień Trybunału Konstytucyjnego, na przykład w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. U. 6/99 (OTK 1999/7/159), w którym szczegółowo opisano zbiór przepisów prawnych będących podstawą do podejmowania takich rozstrzygnięć. Również, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienia zarządu nie można domniemywać (wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 1989/97, publ. Lex nr 45054; z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2240/98, publ. Lex nr 47368; z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05, publ. Lex nr 194864).

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 27 maja 1990 r., władający nieruchomością Kombinat [....]. legitymował się tylko decyzją Nr [....].Kierownika [....]. z dnia [....].grudnia 1986 r., nr [....]., w sprawie ustalenia nowych opłat za zarząd, która była podstawą dla Wojewody [....].do uwłaszczenia ww. jednostki organizacyjnej.

Z wyżej opisanych względów, sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. należała do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.

Odpowiadając na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o oddalenie skargi, bowiem zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, stanowiąc w istocie polemikę z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [....].lipca 2015 r., organy administracji odmówiły stwierdzenia, że Gmina Miasto L. nabyła z mocy prawa, nieodpłatnie własność nieruchomości położonej w L. przy ul. [....]., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [....]., obręb [....]., o powierzchni [....].m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [....]..

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał , że objęta sporem działka nr [....]., w dniu 27 maja 1990 r. znajdowała się w zarządzie Kombinatu [....].. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wywiodła powyższe z opracowania wykonanego przez Konsorcjum [....]., które zawiera ustalenie, że omawiana nieruchomość uregulowana w księdze wieczystej KW [....].jest częścią [....]., opisanych w zaświadczeniu nr [....].z dnia [....].maja 1986 r. Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [....], wydanym na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, które to zaświadczenie zostało ujawnione w dawnej księdze wieczystej KW nr [....].. Zdaniem Komisji, stosownie do treści art. 3 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o k.w.h. , domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, a ponadto ustanowienie prawa zarządu na rzecz Kombinatu [....]., wynika także z treści ostatecznej decyzji Urzędu Dzielnicowego L. z dnia [....].grudnia 1986 r. w sprawie ustalenia nowych opłat za zarząd.

Na wstępie podkreślić trzeba, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 5 ust. 1 ustawy dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające (....), zgodnie z którym, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy tj. w dniu 27 maja 1990 r. z mocy prawa mieniem właściwych gmin.

Co do zasady decyzja komunalizacyjna ma charakter deklaratoryjny, bowiem stwierdza fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Obowiązkiem organów orzekających w tym przedmiocie jest każdorazowo ustalenie, czy zachodzą przesłanki, od spełnienia których przepis ustawy uzależnia nabycie z mocy prawa przed gminę własności nieruchomości.

Tym samym zagadnieniem kluczowym dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy organ administracji prawidłowo wywiódł z wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla spornej nieruchomości, w oparciu o domniemanie wynikające z treści art. 3 ust.1 ukwh, że Kombinat [....].w L.. w dniu 27 maja 1990 r. posiadał tytuł prawny do wskazanej na wstępie nieruchomości, to jest, że została ona przekazana temu Kombinatowi w zarząd, co wykluczałoby możliwość jej komunalizacji, czy też Kombinat sprawował co do niej jedynie władztwo faktyczne, co umożliwiałoby wydanie, w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, decyzji potwierdzającej nabycie wymienionej nieruchomości przez Gminę Miasta L.

Wskazać należy, że mieniem ogólnonarodowym (państwowym) w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, były nieruchomości, które nie zostały obciążone prawem zarządu na rzecz innych niż Państwo, państwowych osób prawnych.

Do dnia 31 lipca 1985 r., to jest do wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989r. Nr 14 poz. 74), na mocy art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969r. nr 22, poz. 159 ze zm.) tereny państwowe przekazywane były jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie w drodze decyzji. Jedyny wyjątek od zasady konieczności uzyskania decyzji administracyjnej przy przekazywaniu terenu przewidywał art. 8 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 14 lipca 1961 r., a do przekazywania terenów między jednostkami państwowymi bez zmiany sposobu użytkowania zastosowanie znajdowały przepisy rozporządzenia z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1968 r. Nr 3, poz. 19).

Podobnie przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie przewidywały uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania (a od dnia 1 sierpnia 1985 r. – zarządu), w sposób dorozumiany. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r.) państwowe jednostki organizacyjne uzyskiwały grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości.

W świetle przedstawionych regulacji prawnych nie ulega wątpliwości , że ostateczna decyzja Urzędu Dzielnicowego L. z dnia [...] grudnia 1986r. w sprawie ustalenia nowych opłat za zarząd nie mogła stanowić podstawy do przyjęcia ustanowienia tego prawa na rzecz Kombinatu [...] w L.. Także w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ustalenie w drodze decyzji przedsiębiorstwu państwowemu opłat za korzystanie z gruntu państwowego, nie stwarzało pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. tytułu w postaci zarządu dla tego przedsiębiorstwa. Istnienia zarządu nie można bowiem domniemywać (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2011r., sygn. akt I SA/Wa 178/11, LEX nr 1150751).

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo uznały natomiast , że istnienie zarządu Kombinatu [...] w L. , po zmianie , Kombinatu [...] w L. do spornej działki w dniu 27 maja 1990r. , potwierdza wpis w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości dokonany w oparciu o wydane na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości , zaświadczenie ujawnione zarówno w dawnej księdze wieczystej KW nr [....].jak i aktualnej , prowadzonej dla działki nr [....].nr KW [....]..

Wskazane zaświadczenie wydane zostało w dniu [....].maja 1986 r. za nr [....], przez zastępcę Kierownika [....] Urzędu [....].

Stosownie do treści wskazanego wyżej art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości , grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy, w użytkowaniu wieczystym państwowych jednostek organizacyjnych przechodziły w zarząd tych jednostek.

Podkreślenia w tej sprawie wymaga , że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece , domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Ustawodawca dodatkowo wzmocnił domniemanie wynikające z art. 3 ust. 1 stanowiąc w art. 5 u.k.w.h., że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym , treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).

Organy orzekające w sprawie nie mogły wobec powyższego poczynić własnych ustaleń i dojść do przekonania, wbrew zapisom w księdze wieczystej , że Kombinatowi [....] w L. nie przysługiwało prawo zarządu do omawianej nieruchomości. Jedynym sposobem obalenia istniejącego domniemania, jest powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Wynika to bezpośrednio z art. 10 ust. 1 u.k.w.h., który stanowi, że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Istniejący wpis prawa zarządu , widniejący w księdze wieczystej od dnia jego dokonania w 1986r. jest stosownie do treści 626 (8) § 6 k.p.c. ( do dnia 23.09.2001r. - art. 49 ukwh) prawomocnym orzeczeniem sądowym , które z mocy art. 365§ 1 k.p.c. wiąże zarówno sąd, który je wydał, strony jak również organy państwowe i organy administracji publicznej.

Organy administracji , ani także sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania weryfikacji stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej na konkretną datę, z pominięciem wyłącznej właściwości sądów powszechnych w tym przedmiocie. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym ( wyrok NSA z dnia 28.012005r. I OSK 1064/04, wyrok NSA z dnia 2.04.2008r. I OSK 579/07, wyrok NSA z dnia 13.04.2012r. I OSK 499/11 i inne). Tym samym , wszelkie spory o prawa do nieruchomości powstałe w toku postępowania komunalizacyjnego nie mogą być rozpoznawane przez organy administracji , właściwe do jego przeprowadzenia.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, podstawą wpisu do księgi wieczystej prawa zarządu Kombinatu [....] w L., było zaświadczenie potwierdzające przekształcenie z mocy samego prawa użytkowania w prawo zarządu , na podstawie art. 87 uggwn. Tym samym podstawą wskazanego zaświadczenia nie był ani art. 38 ust.2 uggwn, ani także art. 8 ust.1 ustawy z dnia 14.07.1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. W ramach obowiązującego porządku prawnego wielokrotnie ustawodawca przyjmował , że dokumentem potwierdzającym nabycie z mocy samego prawa, prawa do nieruchomości , było zaświadczenie wydawane przez stosowne organy administracji. Wskazane rozwiązanie przyjęte zostało w przypadku przejęcia nieruchomości na cele reformy rolnej – art.1 ust.1 dekretu z dnia 8.08.1946r. o wpisywaniu w księgach hipotecznych ( gruntowych) prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej (D.U. nr 39 poz. 233 ze zm), jak również nabycia nieruchomości w trybie przepisów o majątkach opuszczonych i poniemieckich – art. 7 dekretu z dnia 28.10.1947r. o mocy prawnej ksiąg wieczystych na obszarze Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska (D.U. nr 66 poz.410 ze zm.). W orzecznictwie sądowym dopuszczono także możliwość potwierdzenia , na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia stanu prawnego wynikającego z posiadanych przez organ danych – art. 217 § 2 pkt.2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., nawet gdy podmiot nabywał prawo do rzeczy z mocy samego prawa , a właściwe przepisy prawa materialnego, nie przewidywały w sposób wyraźny, że potwierdzenie stanu prawnegopowinno nastąpić przez wydanie zaświadczenia (uchwała SN z dnia 20.09.1990r. III CZP102/94, uchwała SN z dnia 20.09.1994r. III CZP 108/94, postanowienie SN z dnia 28.09.2011 r. I CSK 677/10). Potwierdzenie określonego stanu prawnego miało miejsce w przypadku gdy był on niewątpliwy, natomiast w sytuacji ujawnienia sporu w tym przedmiocie właściwa pozostawała droga procesu cywilnego.

Z powyższych rozważań wynika, że będąca przedmiotem postępowania nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r., pozostawała w zarządzie ww. Kombinatu, a więc jako taka nie podlegała komunalizacji.

W konsekwencji zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.