Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 730/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a)
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , Adrianna Siniarska, Protokolant referent stażysta, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (organ/KGP) decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r.

nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana J.B. (strona/skarżący) utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji

(organ I instancji/KSP) z dnia [...] września 2018 r. nr [...] odmawiającą skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Skarżący wnioskiem z dnia [...] maja 2013r. zwrócił się do KSP o wydanie pozwolenia na broń palną do celu sportowego. Do wniosku dołączył m.in. orzeczenie lekarskie i psychologiczne, patent strzelecki, aktualną licencję niezbędną

do uprawiania strzelectwa sportowego oraz zaświadczenie potwierdzające członkostwo w Wojskowym Klubie Sportowym "Z.".

W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, iż skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba karana, a w miejscu zameldowania i zamieszkania ma pozytywną opinię. Ustalił, iż wobec skarżącego toczy się postępowanie karne w sprawie o sygn. akt [...] i postanowieniem

z dnia [...] września 2014 r. działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego, do czasu zakończenia toczącego się postępowania karnego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018r. KSP podjął zawieszone postępowanie, ponieważ postępowanie karne o sygn. akt [...] zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem

a strona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] czerwca 2017r., sygn. akt [...] została uznana winną popełnienia umyślnego przestępstwa.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. organ I instancji odmówił wydania stronie pozwolenia na broń palną do celu sportowych.

Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjął przepis art. 15 ust. 1 pkt 6

lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r. poz. 576 – ustawa o broni i amunicji).

W odwołaniu do KGP wraz z zaskarżeniem postanowienia podejmującego zawieszone postępowanie administracyjne oraz postanowienia odmawiającego przeprowadzenia dowodu, skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1

i art. 107 § 3 kpa, poprzez niepodjęcie przez organ czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy i uzyskanie innych informacji i opinii o stronie,

w konsekwencji czego organ pominął okoliczności potwierdzające, że skarżący daje rękojmię do bezpiecznego posiadania pozwolenia na broń palną do celu sportowego. Ponadto, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne przyjęcie, że przesłanka skazania prawomocnym wyrokiem karnym może stanowić obligatoryjną, jedyną i wyłączną przesłankę

do odmowy wydania pozwolenia na posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej myśliwskiej.

Wnosił o uchylenie w całości decyzji KSP i ponowne zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej złożonej przez obrońcę skarżącego oraz przesłuchanie skarżącego w charakterze strony.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem organu, zagrożenie takie wynika wprost ze stosunku do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za m.in. umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a) art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy).

W ocenie organu, nie było podstaw do zawieszenia postępowania

na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu zakończenia toczącego się postępowania karnego. Jego zdaniem brak jest podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej, którą strona złożyła za pośrednictwem swojego obrońcy. Wskazał, że nie stanowi

to zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa względem postępowania administracyjnego w sprawie wydania (lub cofnięcia) pozwolenia na broń palną. Uznał, że choć organ I instancji błędnie zawiesił postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego, to wbrew poglądowi pełnomocnika strony słusznie uczynił podejmując je postanowieniem z dnia

[...] sierpnia 2018 r.

Wskazał, że gdy organ I instancji uzyskał prawomocny wyrok skazujący stronę za przestępstwo umyślne, zobowiązany był odmówić jej pozwolenia na broń

na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Podniósł, że w takim przypadku organ Policji nie jest zobowiązany uzasadniać istnienia zagrożenia,

o którym mowa w omawianym przepisie prawa materialnego, w drodze postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy faktem skazania, a tym właśnie zagrożeniem, o ile popełnione przestępstwo – tak jak w tym przypadku ma charakter umyślny. Jego zdaniem żadne inne dowody, choćby dla strony pozytywne, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] czerwca 2017 r., sygn. akt [...] skarżący został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa, m.in. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 296 § 3 kk w zw. z art. 296 § 2 kk

w zw. z art. 296 § 1 kk i skazany na karę łączną dwóch lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 200 złotych każda. W jego ocenie nie ma znaczenia, że od powyższego wyroku została wniesiona kasacja, ponieważ sam ten fakt nie stanowi przeszkody do zastosowania przepisów ustawy

o broni i amunicji i wydania decyzji administracyjnej. Wyrok skazujący nadal bowiem jest w obrocie prawnym i wiąże organy administracji publicznej co do okoliczności, które z niego wynikają.

Zdaniem KGP, organ I instancji słusznie nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania strony na okoliczność, że skarżący jest osobą dającą rękojmię do posiadania broni palnej każdego rodzaju bowiem zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni amunicji, wynika wprost z przesłanki ustawowej.

Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Komendanta [...] Policji.

Jego zdaniem doszło do obrazy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na jego treść. Wskazał, że Komendant Główny Policji wydając skarżoną decyzję po pierwsze dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji.

Jego zdaniem przy odmowie wydania pozwolenia na broń organ winien wykazać, że posiadacz pozwolenia na broń zalicza się do kategorii osób wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Uznał, że organ nie może powoływać się jedynie na sam fakt skazania prawomocnym wyrokiem karnym, lecz konieczne jest również wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez posiadacza broni czynem,

a cechami jego charakteru i dotychczasowym zachowaniem, które mogłoby stworzyć obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż sam fakt skazania wyrokiem karnym spowodował utratę przez skarżącego wiarygodności co do zgodnego

z prawem posiadania i używania broni, a w konsekwencji na istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Wskazał, że wobec osób skazanych organ musi ustalić nie tylko fakt skazania, ale także to czy dana osoba stanowi zagrożenie, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Jego zdaniem czyny z art. 229 kodeksu karnego nie mają żadnego logicznego związku nie tylko z bronią palną, ale bronią jakąkolwiek, a skarżący cieszy się nieposzlakowaną opinią zarówno w kole łowieckim, jak i w każdym innym środowisku, w którym czynnie działa.

Wobec powyższego wskazał, że organ winien był nie wszczynać zawieszonego postępowania tylko wstrzymać się do zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym toczącego się pod sygn. akt [...]. A skoro już podjął zawieszone postępowanie to powinien był przesłuchać skarżącego

w charakterze strony.

Wskazał, że organ wbrew ww. przepisom nie przeprowadził w zasadzie żadnego postępowania dowodowego oraz nie przeprowadził dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony, czego konsekwencją było nie wzięcie pod uwagę przy wydawaniu decyzji, że cieszy się on dobrą opinią i działa społecznie na wielu polach.

Wnosił o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji oraz zasadzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] odmawiającą skarżącemu wydania pozwolenie na broń palną do celu sportowego.

W zaskarżonej decyzji odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenie na broń palną do celu sportowego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący nie może dysponować pozwoleniem na broń palną do celu sportowego, ponieważ został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z tymi przepisami właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu m.in. za umyślne przestępstwo.

Z brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji wynika, że przepis ten ma zastosowanie do każdego posiadacza pozwolenia na broń skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie jest uznawana przez ustawodawcę za stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ustawodawca uznał zatem, że fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na broń. Osoba, która dopuściła się przestępstwa umyślnego, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, nie daje gwarancji przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Dla oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do odmowy wydania pozwolenia na broń wystarczające jest ustalenie przez organ Policji, że dana osoba ubiegająca się o wydanie takiego pozwolenia, jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji.

Tak więc okoliczność ukarania skarżącego za czyn z art. 29 kk jest bezsporna. Poza sporem jest również, iż przestępstwa tego można dopuścić się jedynie umyślnie.

Zauważyć należy, że powołane przez pełnomocnika skarżącego w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych nie uwzględniają zmiany art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprowadzonej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy

o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. Od tego dnia ocena tak organów Policji, jak i sądów administracyjnych w zakresie zaliczenia osób posiadających pozwolenia na broń (lub ubiegających się o pozwolenie) do kategorii osób określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest odmienna, ponieważ w obecnym brzmieniu tego przepisu prawa ustawodawca nakazał odmówić wydania (lub cofnąć) pozwolenia na broń osobie skazanej za jakiekolwiek przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia

W tej sytuacji organ zasadnie uznał, że stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji.

Należy ponadto dodać, że prawomocne wyroki sądu karnego, skazujące osoby ubiegające się o pozwolenie na broń lub je posiadające za popełnienie przestępstwa mają dla organów Policji wiążący charakter w zakresie ustalania przesłanek rozstrzygnięć spraw administracyjnych.

Reasumując, decydujące znaczenie dla sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy miał obowiązujący w dacie podjęcia decyzji stan prawny sprawy i wskazany w podstawie prawnej niniejszej decyzji przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji.

Podkreślenia wymaga również fakt, iż przestępstwo popełnione przez posiadacza broni nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią lub stosowaniem przemocy.

Reasumując, organ przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji, mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302

ze zm.).