Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2242/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący s. Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędziowie: s. Bogusław Dauter, s. Marek Olejnik, , po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości L. [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. w upadłości likwidacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 819/15 w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości L. [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 19 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Syndyka masy upadłości L. [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. w upadłości likwidacyjnej na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r., I SA/Ke 819/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Syndyka masy upadłości L. [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. w upadłości likwidacyjnej (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 19 października 2015 r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że na spółka na podstawie umowy użyczenia zawartej z właścicielem - jednostką samorządu terytorialnego - jest w posiadaniu gruntów, budynków i budowli. Stan ten znalazł odzwierciedlenie w ewidencji gruntów, gdyż na podstawie wypisów z rejestru gruntów otrzymanych ze starostwa organ ustalił, iż spółka jest użytkownikiem nieruchomości należących do województwa. Na terenie nieruchomości

zlokalizowane jest lotnisko, zarządzał nim aeroklub od 1969 r. Spółka posiadała grunt, na którym postawiono 13 budynków. Według spółki budynki te

i budowle z wyjątkiem pawilonu handlowego i 2 hangarów wykorzystywane są przez aeroklub. Prawo do użytkowania nieruchomości przez spółkę potwierdza umowa

z dnia 15 marca 2004 r. oraz umowa użyczenia z dnia 1 września 2004 r.

Umowa spółki stanowi, że użyczenia spółce nieruchomości dokonano

z zachowaniem prawa aeroklubu do nieodpłatnego korzystania z lotniska oraz całej jego infrastruktury technicznej w celu prowadzenia działalności statutowej. W celu ustalenia czy teren lotniska wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej, organ przeprowadził dowód z przesłuchania świadków.

Organ wskazał, że jeżeli posiadanie nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego wynika z umowy zawartej z właścicielem lub

z innego tytułu prawnego, to podatnikiem podatku od nieruchomości będzie posiadacz nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych, Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej: u.p.o.l.).

SKO wskazało, że kwestię dotyczącą strony postępowania (na kim ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości) rozstrzygał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku sygn. akt I SA/Ke 491/14. Organ wskazał, że skoro spółka, na podstawie umowy użyczenia zawartej z właścicielem - jednostką samorządu terytorialnego – jest w posiadaniu gruntów, budynków i budowli i stan ten znalazł odzwierciedlenie w ewidencji gruntów, to na tej spółce ciąży obowiązek podatkowy również od tej części gruntów budynków, budowli, które wynajęła osobom trzecim lub które zostały nieodpłatnie udostępniane innym podmiotom - w tym aeroklubowi. Tytuł, który stanowi podstawę korzystania z nieruchomości przez aeroklub jak i inne podmioty ma charakter wtórny i nie daje podstaw do uznania, że źródłem posiadania nieruchomości i obiektów przez aeroklub jest umowa użyczenia zawarta z właścicielem.

Z KRS wynika, że aeroklub jest organizacją pożytku publicznego prowadzącą m. in. odpłatną działalność statutową. Tylko prowadzenie działalności gospodarczej wyklucza zwolnienie przewidziane w art. 7 ust 1 pkt 5 u.p.o.l. W postępowaniu zostało wykazane, że nieruchomość była wykorzystywana zarówno przez spółkę jak

i inne podmioty na cele działalności gospodarczej, zaś aeroklub świadczył usługi dla innych podmiotów. Oznacza to, że nieruchomość była wykorzystywana na inne, niż objęte preferencją cele (cenniki świadczonych usług, które wskazują o kierowaniu odpłatnej oferty zarówno dla członków stowarzyszenia jak i innych osób). Dowody te przeczą twierdzeniom skargi, że aeroklub nie prowadził innej, niż statutowa działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie upowszechniania kultury fizycznej

i sportu. Sama spółka nie kwestionuje, że nieruchomość w części była wykorzystywana na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, o czym świadczą składane deklaracje podatkowe z wykazaniem powierzchni gruntów budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, prowadzenie wynajmu pomieszczeń, zawieranie umów dzierżawy, organizowanie imprez - wystawa samochodów. Na terenie lotniska prowadziły działalność gospodarczą jeszcze inne podmioty.

Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzuciła w niej naruszenie:

- art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. - poprzez błędne określenie podmiotu podatku od nieruchomości i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie podatnikiem podatku od nieruchomości od całości nieruchomości objętej opodatkowaniem jest spółka;

- art. 7a ust. 2 u.p.o.l. - poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że jedyną podstawą do ustaleń w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości jest ewidencja gruntów i budynków;

- art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. - poprzez jego niezastosowanie co do wymiaru podatku wobec aeroklubu.

Spółka zarzuciła, że organ odwoławczy nie dokonał właściwego ustalenia

w zakresie faktycznego posiadacza lotniska, jak i określenia charakteru jego posiadania.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę wskazał, że organy podatkowe mogą wyjątkowo odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych

z ewidencji gruntów, jeżeli zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. Spółka nie dostarczyła przeciwdowodów na obalenie domniemania poprawności danych z ewidencji gruntów i budynków. Podnoszone przed organami i powtórzone w skardze zarzuty dotyczące kto i na jakich warunkach zgodnie z Prawem lotniczym jest zarządcą lotniska, nie ma wpływu na ustalenie podmiotu podatku od nieruchomości. Spółka twierdzi, że podatek od nieruchomości jako podatek majątkowy winien obciążać podmiot, który

z nieruchomości czerpie korzyści ewentualnie winna być to odpowiedzialność solidarna posiadaczy zależnych - spółki i aeroklubu. Takiego poglądu sąd nie podzielił. W świetle art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest podmiot, który objął w posiadanie nieruchomość bezpośrednio od właściciela, tj. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Skoro spółka na podstawie umowy użyczenia zawartej z właścicielem - jednostką samorządu terytorialnego - jest w posiadaniu gruntów, budynków i budowli i stan ten znalazł odzwierciedlenie w ewidencji gruntów, to na niej ciąży obowiązek podatkowy również od tej części gruntów budynków, budowli, które wynajęła osobom trzecim lub które zostały nieodpłatnie udostępniane innym podmiotom - w tym aeroklubowi. Zasadnie zatem organ ustalił, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na spółce jako posiadaczu zależnym wywodzącym prawo posiadania z umowy zawartej z właścicielem – jednostka samorządu terytorialnego. Sąd zaakceptował występujące w sprawie wykluczenie zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. ma charakter podmiotowo- przedmiotowy i odnosi się do stowarzyszeń, których statutowa działalność obejmuje preferowane (wymienione) cele, przy czym warunkiem jego zastosowania jest zajmowanie na te cele nieruchomości lub ich części. Zwolnieniem tym nie są objęte nieruchomości lub ich części wykorzystywane także na inny niż wskazany w art. 7 ust 1 pkt 5 u.p.o.l. cel, jak również wykorzystywane na cel preferowany, ale realizowany w ramach działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości jest spółka. W ocenie Kolegium z samego faktu, że aeroklub - jako stowarzyszenie - ma prawo użytkowania terenu lotniska wraz z infrastrukturą na potrzeby działalności statutowej, nie można wyprowadzić podstawy do zastosowania przedmiotowego zwolnienia.

Z KRS wynika, że aeroklub jest organizacją pożytku publicznego prowadzącą m. in. odpłatną działalność statutową. Tylko prowadzenie działalności gospodarczej wyklucza zwolnienie przewidziane w art. 7 ust 1 pkt 5 u.p.o.l. W postępowaniu zostało wykazane, że nieruchomość była wykorzystywana zarówno przez spółkę jak

i inne podmioty na cele działalności gospodarczej, zaś aeroklub K. świadczył usługi dla innych podmiotów. Oznacza to, że nieruchomość była wykorzystywana na inne, niż objęte preferencją cele (zeznania świadka, potwierdzone cennikami świadczonych usług, które wskazują o kierowaniu odpłatnej oferty zarówno dla członków stowarzyszenia jak i innych osób).

4. Powyższy wyrok spółka zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie:

1) 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 336 i nast. kodeksu cywilnego, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że w stanie faktycznym sprawy przedmiotem opodatkowania w stosunku do skarżącej powinna być całość lotniska, bowiem jest ona w posiadaniu całości przedmiotowego obszaru, podczas gdy takie ustalenie nie jest zgodne z przesłankami posiadania określonymi w art. 336 k.c.;

2) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. w związku z błędnym przyjęciem, że stan posiadania skarżącej wynika z faktu zawarcia umowy użyczenia z jednostką samorządu terytorialnego, gdy tymczasem umowa użyczenia jest umową realną i do jej zawarcia dochodzi poprzez fizyczne oddanie rzeczy do używania, a część lotnicza lotniska pozostawała w posiadaniu dotychczasowego użytkownika;

3) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. polegające na błędnym uznaniu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepis ten nie ma zastosowania do podmiotu zarządzającego lotniskiem (aeroklub), co w konsekwencji doprowadziło sąd do nieprawidłowego przyjęcia, iż podmiot ten powinien być zwolniony

z obowiązku podatkowego, podczas gdy jego posiadanie zależne było wynikiem zawarcia umowy nienazwanej z właścicielem;

4) art. 194 ord. pod. - poprzez zastosowanie danych urzędowych opartych wyłącznie na art. 21 u.Pr.g.i.k. z pominięciem przy ocenie zakresu posiadania konieczności stosowania przepisów art. 2 ust, 7 i art. 59 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 130, poz. 1112 - Prawo lotnicze), których treść jest niezbędna dla ustalenia stanu władania nieruchomością, w szczególności części lotniczej lotniska,

5) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l - poprzez nieuwzględnienie w odniesieniu do działalności gospodarczej skarżącej ograniczeń wynikających z art. 64 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807) -dalej określanej jako: u.s.d.g.- oraz art. 2 ust. 7 i art. 59 Prawa lotniczego co do możliwości faktycznego wykorzystania części lotniczej lotniska i błędnym przyjęciu, że skarżąca spółka może prowadzić działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu lotniska pomimo braku właściwych zezwoleń oraz braku wpisu do rejestru lotnisk cywilnych w charakterze zarządzającego,

6) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku

z art. 193, art. 191, art. 187 §1, 2, 3, art. 180 § 1, art. 122 ord. pod. - poprzez nieprawidłowe oddalenie skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym, w którym organ dopuścił się szeregu naruszeń, w tym w szczególności polegających na braku zebrania i rozpatrzenia

w sposób wyczerpujący materiału dowodowego,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122 ord. pod. polegające na braku uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo że wydana została w postępowaniu administracyjnym, w którym stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób wystarczający, co w szczególności polegało na pominięciu dowodów z ksiąg rachunkowych i związanych z nimi dowodami operacji gospodarczych podmiotów będących użytkownikami obszaru lotnika, ustalenia zakresu, czasu i miejsca działalności tych podmiotów oraz wykazania związku tych działań gospodarczych

z posiadaniem nieruchomości przez stronę skarżącą.

Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach,

- zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w tym wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławcze

w Kielcach podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o:

- oddalenie skargi kasacyjnej w całości,

- zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

5. Na spółkę - jako podatnika podatku od nieruchomości - wskazują art. 3 ust 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., gdyż podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej

z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości.

Jak przedstawia załączona do akt sprawy umowa użyczenia z dnia 1 września 2004 r. zawarta pomiędzy jednostką samorządu terytorialnego (właściciel, użyczający),

a spółką - użyczający oddał w użyczenie zabudowaną nieruchomość o łącznej powierzchni 71,4740 ha. Umowa użyczenia znalazła odbicie w ewidencji gruntów

i budynków (niepodważonym dokumencie urzędowym, który stanowi podstawę wymiaru podatków), gdzie w wypisie z rejestru gruntów starosta wykazał, że działki oznaczone jako "inne tereny komunikacyjne" o łącznej powierzchni 70,52 ha, stanowią własność województwa oraz że są one w użytkowaniu spółki.

Wbrew zatem zarzutom dokumenty zgromadzone w aktach sprawy (umowa użyczenia oraz zapisy w ewidencji gruntów), w sposób jednoznaczny wskazują, że spółka była w 2007 r. w posiadaniu spornej nieruchomości, stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego. Skoro tak, to podatnikiem podatku od tej nieruchomości jest jej posiadacz i jednocześnie użytkownik – spółka. Odmienne twierdzenia nie mają uzasadnienia prawnego. Art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. nakłada bowiem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na posiadacza zależnego, a więc tego, który włada rzeczą "jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą".

Podatnikiem podatku od nieruchomości, o którym mowa w przepisie art. 3 ust 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. będzie osoba, której właściciel przekazał nieruchomość

w posiadanie na podstawie umowy, a zatem nie będzie nim podmiot, który obejmuje w posiadanie nieruchomość publiczną w sposób wtórny (aeroklub) tzn. nie od właściciela, ale posiadacza dysponującego już prawem posiadania na podstawie określonego stosunku prawnego. Skoro spółka na podstawie umowy użyczenia zawartej z właścicielem (jednostką samorządu terytorialnego) jest w posiadaniu gruntów, budynków oraz budowli i stan ten znalazł odzwierciedlenie w ewidencji gruntów (niepodważonym dokumencie urzędowym), to na niej ciąży obowiązek podatkowy również od tej części gruntów budynków, budowli, które wynajęła osobom trzecim lub które zostały nieodpłatnie udostępniane innym podmiotom - w tym aeroklubowi. Tytuł, który stanowi podstawę korzystania z nieruchomości przez aeroklub jak i inne podmioty ma charakter wtórny i nie daje podstaw do uznania, że źródłem posiadania nieruchomości i obiektów przez aeroklub jest umowa użyczenia zawarta z właścicielem. Stroną umowy użyczenia z dnia 1 września 2004 r. była spółka, a nie aeroklub. Ustawodawca wymieniając w przepisie ogólnie umowę, jako podstawę oddania w posiadanie nieruchomości, nie wskazał jej rodzaju. To oznacza, że warunki umowy spełnia każdy dwustronny stosunek obligacyjny, na podstawie którego określony podmiot otrzymał w posiadanie nieruchomość od właściciela. Do tej kategorii należy zatem zaliczyć zarówno umowy nazwane (np. najem, dzierżawa, użyczenie), jak i umowy nienazwane. Ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. przewidział zatem trzy pozytywne przesłanki powstania obowiązku podatkowego

w podatku od nieruchomości po stronie posiadacza, niebędącego posiadaczem samoistnym:

- posiadanie nieruchomości na podstawie umowy zawartej z jej właścicielem (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a człon pierwszy),

- posiadanie nieruchomości na podstawie innego tytułu prawnego (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a - człon drugi) oraz

- posiadanie bez tytułu prawnego (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b).

Każda z tych przesłanek stanowi samodzielną podstawę opodatkowania.

W sprawie została spełniona przesłanka zawarta w członie pierwszym.

6. W kwestii niewłaściwego zastosowania art. 1 a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. (uznania spółki za przedsiębiorcę i opodatkowania nieruchomości będących w jej posiadaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości) to fakt posiadania statusu przedsiębiorcy przez spółkę i prowadzenia na opodatkowanych nieruchomościach - stanowiących teren lotniska - działalności gospodarczej, potwierdza wpis do Krajowego Rejestru Sądowego. Odpis rejestru przedsiębiorców jest dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ władzy publicznej i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. O tym, że spółka jest przedsiębiorcą stanowi również uwidoczniony

w rejestrze przedsiębiorców przedmiot działalności (np. obsługa i naprawa pojazdów mechanicznych, sprzedaż detaliczna paliw, przeładunek towarów, działalność szkół nauki jazdy i pilotażu). Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997

r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 z późn. zm.), domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Jeżeli dane wpisano do Rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie

z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.

Przedmiot działalności spółki (wskazujący na działalność gospodarczą), został jednoznacznie określony w § 5 urnowy spółki, na co zwrócił uwagę WSA w Kielcach w zaskarżonym wyroku.

Ponadto - jak wynika z materiału dowodowego zebranego przez organy podatkowe orzekające w sprawie - na opodatkowanej nieruchomości, aeroklub (podmiot korzystający z terenów za zgodą użyczającego), poza działalnością statutową, świadczył w 2007 r. osobom dorosłym, młodzieży, członkom i innym podmiotom usługi polegające m.in. na odpłatnym wykonywaniu skoków i lotów, loty połączone

z wykonywaniem zdjęć i filmowania. Fakt odpłatnego korzystania z obiektów zarządzanych przez aeroklub przez osoby niebędące członkami aeroklubu wynika wprost np. z cenników za skoki i loty wykonywane na sprzęcie należącym do aeroklubu.

Fakt wykorzystywania terenów na prowadzenie działalności gospodarczej został również potwierdzony w drodze dowodu z przesłuchania świadków. Z zeznań świadka – prezesa aeroklubu - wynika, że w 2007 r. spółka wynajmowała położone na terenie lotniska budynki, budowle i grunty na cele komercyjne, zaś wynajmujący korzystali z infrastruktury w pełnym zakresie oraz że oferta aeroklubu kierowana była w 2007 r. do wszystkich chętnych, nie tylko do członków aeroklubu jak również nie tylko do dzieci i młodzieży.

Również sama spółka , składając deklarację podatkową na 2007 r. wykazała do opodatkowania powierzchnię 1050,00 m2 gruntów związanych z działalnością gospodarczą, wykazując jednocześnie tylko część gruntów i obiektów jako (w jej ocenie) zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Powyższe oznacza, że teren w 2007 r. wykorzystywany był na prowadzenie działalności gospodarczej o jakiej mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (aktualnie: ustawa o swobodzie działalności gospodarczej). Dla zastosowania najwyższych stawek podatku od nieruchomości nie ma decydującego znaczenia kto na nieruchomości działalność gospodarczą prowadzi. Najważniejszą kwestią jest ustalenie faktu, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy oraz że na nieruchomości działalność gospodarcza jest prowadzona (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie).

7. Na terenie opodatkowanej nieruchomości, użytkowanej przez spółkę zlokalizowane jest lotnisko, którym na podstawie świadectwa rejestracji z dnia 28 lutego 2001 r. zarządzał w 2007 r. aeroklub. Ze świadectwa tego wynika ponadto, że lotnisko wpisane jest do rejestru lotnisk jako lotnisko użytku ogólnego. Powyższe fakty w stanie prawnym obowiązującym w 2007 r. oznaczają, że będące przedmiotem sprawy lotnisko jest lotniskiem użytku publicznego (na podstawie świadectwa rejestracji lotniska).

Reasumując stwierdzić trzeba, że - wbrew formułowanym w skardze kasacyjnej zarzutom - organy orzekające podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (dowód z przesłuchania świadków, dowód z opinii biegłego, protokół z oględzin nieruchomości, badanie ewidencji gruntów, badanie statutów spółek, analiza umów użyczenia, analiza umów dzierżawy), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego.

8. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.),

a w zakresie zwrotu kosztów postępowania – na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 210 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).