Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1008/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 2  pkt 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 156  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 51  ust. 1 pkt 2,  art. 71 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. B., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...], dot. nakazania K. K., ówczesnemu zarządcy budynku usługowo-mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w [...], wykonanie określonych czynności w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania ww. budynku.

Wydając powyższą decyzję organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie dokonując rozpatrzenia wniosku B. B. z dnia [...] marca 2011 r., w związku z ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], którą uchylono decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia, dot. umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku B. B., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...], dot. nakazania K. K. - ówczesnemu zarządcy nieruchomości - wykonanie określonych czynności w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] – odmówił stwierdzenia niewązności decyzji Powiatowgo Inspektora Nadzoru Budowlanego zw [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r.

Ponadto jak zaznaczono w kwestionowanej decyzji, w ramach owych czynności nakazano inwestorowi wykonać m.in.: inwentaryzację budowlaną budynku wraz z orzeczeniem o jego przydatności do użytkowania, przedłożyć oświadczenia o braku sprzeciwu określonych organów, tj.: Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy, Inspekcji Ochrony Środowiska, Państwowej Straży Pożarnej, w terminie do 7 października 2002 r. Nadto zobowiązano inwestora do wystąpienia o pozwolenie na użytkowanie rzeczonego obiektu do Starosty [...].

Ww. decyzja wydana została na podstawie art.51 ust. 1 pkt 2 w związku z art.71 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126). Stronami tego postępowania był inwestor tj ówczesny zarządca budynku K. K. oraz K. i A. M. (współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej, tj. przy ul. [...] w [...]). Od tej decyzji żadna ze stron nie odwołała się, zatem stała się ona ostateczna, w rozumieniu art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowe postępowanie zakończyło się decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., znak: [...] - udzielającą K. K. pozwolenia na użytkowanie ww. budynku, o funkcji handlowo-usługowej na parterze oraz przychodni lekarskiej na parterze i piętrze.

Na skutek wniosku K. i A. M. o wznowienie, decyzja Starosty z dnia [...] stycznia 2003 r. została uchylona, a nowi właściciele nieruchomości przy ul. [...] w [...], tj. I. i K. M., po zakończeniu wznowionego postępowania, uzyskali pozwolenie na użytkowanie ww. obiektu o funkcji usługowo-mieszkalncj wraz z przychodnią lekarską – decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] .

Z kolei B. B. (współwłaścicielka nieruchomości przy ul. [...] w [...]) wystąpiła, wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r., do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...]. Jako przesłankę wskazała art.156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. rażące naruszenie prawa, bowiem wg jej wiedzy, inwestor nie posiadał decyzji o warunkach zabudowy na wykonanie zmiany sposobu użytkowania budynku przy ul. [...].

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zawiadomieniem z dnia z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], wszczął postępowanie w sprawie nieważności ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa. [...] Wojewodzki Inspektor Nadzopru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił stweirdzenia niewazności przedmiotowej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwolania B. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budwolanego z dnia [...] stycznia 2012 r., Głowny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasdnieniu organ przedstawił sens instytucji wzruszenia decyzji ostatecznej oraz przedstawił wywód co do istoty przesłanek stwierdzenia nieważnosci decyzji ostatecznych. Ponadto, jak wskazał organ, w postępowaniu o stwierdzeniu nieważnośći decyzji, uwazględnia się stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie wydawania decyzji oraz organ z urzędu ma badać wszystkie przesłanki określone w przepisie art. 156 § 1 kpa. Wobec powyższego organ wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Wymienione przepisy dwawły podstawę, zdaniem organu II instancji, aby, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał użytkowanie lokali w budynku przy ul. [...] a następnie badaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. nakazał zarządcy nieruchomości wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Wynikało to przede wszystkim z faktu, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez uzyskania wymaganego prawem pozowlenia, jest uważana, w myśl art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, w wersji obowiązującej na datę wydania kontrolowanej decyzji, za samowolę budowlaną i w celu likwidacji tej samowoli stasuje się odpowiednie przepisy art. 50 i 51 tej ustawy. Stosowanie zaś przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obligowało do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Uzyte w przepisie określenie mówiące o “wykonaniu określonych czynności" budziło wówczas wątpliwości. Doktryna i judykatura dopuszczały rozumienie tego pojęcia jako przedłożenie przez inwestoera dokumentacji bądź inwentaryzacji wykonanych robót. Dokumenty te mogły być pomocne w ocenie, czy wykonane roboty można zaakceptować pod względem ich zgodności z prawem bądź w określeniu robót budowlanycvh lub innych jeszcze czynności, dzięki którym można byłoby doprowadzić wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem. Na tę okoliczbność organ powołał wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 634/09. Róznice interpreatcyjne przepisu nie dają podstawy do uznania, że został on rażąco naruszony tylko dltego,że zastosowano wykładnię tego przepisu w sposób odmienny, niż obecnie domaga sie tego wnioskodawczyni.

Organ wskazał, że przywołanie przez wnioskodawczynię tylko tych orzeczeń, które interpretowały w/w przepisy inaczej niż uczynił to organ powiatowy nakładając w inkryminowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r., określone czynności - poprzez przedłożenie określonych dokumentów, było niewątpliwie niewystarczające, aby uznać, że rozstrzygnięcie to naruszało w sposób rażący art. 51 Prawa budowlanego.

Organ II instancyjny mając na uwadze powyższe stwierdził, że prawidłowo [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności badanej decyzji, a więc nie jest ona obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Podkreślono równiez w uzasadnieniu, że badana decyzja Piowiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002r., znak: [...], w sprawie nakazu wykonania określonych czynności, została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Organ odwoławczy odnosząc się do pozostałych argumentów B. B. zawartych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012r., podzielił pogląd wyrażony przez organ wojewódzki w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z obowiązującym (na dzień wydania badanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2002r.) art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowie oraz zmianie przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu.

Skargę na decyzję Głownego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła B. B. zarzucajac jej naruszenie:

– art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 8 kpa. w powiązaniu z art. 2 Konstytucji RP poprzez zaniechanie dokonania oceny decyzji objętej wnioskiem pod kątem spełnienia wymogów wynikających z przepisów praw materialnych oraz procesowego;

– art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż rozpoczęcie praktyki lekarskiej w budynku mieszkkalnym nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy albowiem nie zmienia to sposobu użytkowania terenu;

– art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania decyzji w trybie zwykłym poprzez stwierdzenie, iż wydanuie decyzji opartej na wskazanym powyżej przepisie prowadzi do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, a nie stanem faktycznym oraz nakaznie wykonania inwentaryzacji budowlanej decyzją zamiast postanowieniem;

– art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania decyzji w trybie zwykłym w związku z art. 7-11 kpa. w powiązaniu z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż możliwe jest nałożenie obowiązku dostarczenia określonej treści decyzją co uniemożliwia sprawdzenia czy odpowiadają one normom prawnym;

– art. 64 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie faktu, iż część inwestycji znajduje się na działce skarżącej (daszek, klimaryzacja);

– § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastryktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadac budynki i ich ustytuowanie poprzez stwiorzenie zagrożenia pożarowego dla nieruchomości ze względu na usytuowanie otworów okiennych na ostrej granicy.

Ponadto skarżąca wniosła o uchylenie zaksarżonej oraz poprzedzającej jej decyzji oraz wniosła o o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania była kontrola decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji, skłoniła ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 Kpa.

Właściwy organ orzeka więc o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 Kpa oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Do rażącego naruszenia prawa dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jego obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie.

Ponadto należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji.

Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002r., znak: [...], nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji.

Inkryminowana decyzja z dnia [...] sierpnia 2002r. została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.).

Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 (2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienie o wstrzymaniu robót), właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robot do stanu zgodnego z prawem uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności.

Zgodnie natomiast z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w razie zmiany sposobu

użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 (zmiana sposobu użytkowania lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu), przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 właściwy organ może nakazać, właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania części obiektu budowlanego zlokalizowanego przy ul. [...] w [...], Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002r., znak; [...], wstrzymał użytkowanie lokali w budynku przy ul. [...] w [...]: na parterze budynku - przychodni lekarskiej oraz samodzielnego lokalu handlowego - cukierni, na piętrze budynku - gabinetu lekarskiego. Następnie badaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r., znak: [...] organ powiatowy nakazał zarządcy nieruchomości wykonanie określonych czynności (poprzez przedłożenie określonych dokumentów) w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Zatem organ działał zgodnie z procedurą wskazaną w ww. przepisie.

Słusznie organ wówczas uznał, że dokonanie przez inwestora zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia, w myśl art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego uważa się za samowolę budowlaną i w celu likwidacji tej samowoli stosuje się odpowiednio art. 50 i 51 tej ustawy.

Z treści badanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. wynika, że organ uznał, iż przez "określone czynności", o których mowa w w/w przepisie można rozumieć również przedłożenie przez inwestora dokumentacji bądź inwentaryzacji wykonanych robót, które mogą być pomocne w ocenie, czy roboty te można zaakceptować pod względem ich zgodności z prawem bądź w określeniu robót budowlanych bądź innych jeszcze czynności, dzięki którym można byłoby doprowadzić wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem, co jest warunkiem ich zalegalizowania.

Treści takiego znaczenia użytego pojęcia “określone czynności" nie można zanegować z uwagi na fakt, że przed nowelizacją Prawa budowlanego dokonaną ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888, art. 1 ) wymieniony przepis stanowił jedynie o możliwości nałożenia obowiązku “wykonania czynności" co spowodowało, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wystąpiły wątpliwości dotyczące charaktru tych “czynności". W szczególności pojawił się problem czy czynności te mają miec charakter faktyczny, czy też mogą polegać również na sporzadzeniu i przedstawieniu odpowiednich dokumentów, np. ocen technicznych, czy też ekspertyz.

Część orzeczeń sądowych mówiła, że na podst. art. 51 ust. 1 pkt 2 można nakazac wykonanie jedynie faktycznych robót na budowie, gdyż nałożenie czynności takich jak przedłożenie inwentaryzacji, projektu, ocen technicznych lub ekspertyz nie prowadzi do faktycznego doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

W części orzeczeń zajęto natomiast przeciwne stanowisk, o tym że te druga wykładnie przepisu stanowiły organy, świadczy, np. treśc uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2001 r., sygn. akt III RN 57/00 (Lex 48274). Natomiast stosowanie tej wykładni przez Sąd potwierdza wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 952/99 (Lex 54192).

Rozbieżność interpretacyjna została przerwana ww. nowelizacją Prawa budowlanego, która to nowelizacją z dniem 31 maja 2004 r. wprowadziła nowe brzmienie art. 51 ust. 1 pkt 2, a w nim możliwośc nałożenia obowiązku wykoania okreslonych “czynności" lub “robót budowlanych" w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Wymieniona nowelizacja uzupelniając zapis o “roboty budowlane" nie przeklesliła interpretacji dotczącej “czynności" z art. 51 ust. 1 pkt 2 zastosowanej w kontrolowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. wręcz uwidoczniła, że nie była ona pozbawiona logiki. Zwłaszcza, że do czasu wejścia w zycie trj nowelizacji nie było mowy o o=drebnej podstawie postepowania naprawczego związanego z istotnym osdtępstwem od projektu i koniecznością wykoanania projektu zamiennego. Ten stan faktyczny podlegał pod podstawę prawną z art. 51 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2004 r., a sa to czynności związane z dostarczeniem dokumentu.

Powyższe okoliczności świadczą o tym, że stwierdzenie organu zawarte w zaskarżonej decyzji, iż na datę wydania decyzji przez Powitaowergo Inspektora Nadzoru Budoelanego z dnia [...] sierpnia 2002 r., istaniała możliwośc interopretacyjna przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co wyklucza przyjęcie, że wykładnia tego przepisu zastosowana w kontrolowanej decyzji rażąco narusza prawo – jest usprawidlione. O rażącym naruszeniu prawa mozna mówić tylko w przypadku gdy przepis perawa nie budzi watpliwości, a ystalony stan faktyczny w sposób jasny i zdecyzdowany nie spełniają jego przesłanek. Sąd orzekający w sprawie, podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 25 wrzesnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1111/06, w którym stwierdzono, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki zosta! naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać.

Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto zaznaczyć też należy, iż o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi.

Zatem nałożenie obowiązku okreslonego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nie może byc uznane jako rażące naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Nie została też naruszona forma rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi nałożenie obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego następuje w formie decdyzji. Żądanie skarżacej aby odbyło sie to w formie postanowienia związane jest inną interpretacją ww. przepisu i oczekiwaniem, że podstawa rozstrzygnięcia pownien być art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Organ wydający decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. nie zastosował tego przepisu. Nie można też stwierdzic aby naruszył ten przepis w sposób rażący przez brak jego zastosowania zważywszy na omówioną wyżej treśc przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego dającą podst. do rozbieżności interpreatcyjnych.

W sprawie nie można też stwierdzić, aby wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. naruszyło wskazany przez Skarżącą art. 2 Konstytucji RP. Nie budzi watpliwości Sądu, że działania organów zarówno tego, który wydawał decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. i tego, który wydał zaskarżoną decyzję, że działania te opierały się na prawie.

Nieuprawnione jest twierdzenie Skarżącej, aby organ wydający zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postepowania z art. 7, 8, 9, 11 i 107 § 3 kpa i nie dokonał należytej kontroli decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. Zaksarzona decyzja zawiera ustalenia faktyczne i prawne, podsstawąprawną rozstrzygnięcia, jak i wskazania dotyczące rozważań i wniosków organu zarówno w zakresie odnoszącym się do rażącego naruszenia prawa z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, jak i z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. oraz w zakresie pozostałych punktów przepisu art. 156 § 1 kpa.

Naruszenie przepisu art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Skarżąca podniosła twierdząc, że zmiana sposobu uzytkowwania budynku wymaga wcześniejszego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Prawidłowo organ wskazał, że zgodnie z obowiązującą na datę [...] sierpnia 2002 r. treścią art. 39 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, roboty budowlne polegające na remoncie lub monatżu, przebudowie oraz zmianie przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Organ wskazał jednocześnie, że kontrolowana przez niego decyzja nie wykazuje robót budowlanych powodujących zmiane sposobu zagospodarowania terenu, na którym znajduje się sporny budynek.

Zatem ustalenie przez organ, że nie doszło do rażącego naruszenia wymienionego przepisu w kontrolowanej decyzji jest prawidlowe.

Na marginesie Sąd wskazuje, iż Skarżąca wykazując swój interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, przedłożyła odpis katu notarialnego z dnia [...] lutego 2001 r. z darowizna, na jej rzecz, udziału we własności sąsiednej zabudowanej nieruchomości (ul. [...] w [...]). Z treści tegoż aktu notarialnego wynika okoliczność, że na tej sąsiedniej nieruchomości znajduje sie dom mieszkalny z lokalem użytkowym.

Odnosząc się do zarzutów dot. Braku sprawdzenia przez organ okoliczności, czy budynek przy ul. [...] w [...], spełnia wymagania § 12 ust. 1 pkt 1 rozporzadzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 693 ze zm.), tzn. czy usytuowanie okien w ostrej granicy nie stwarza zagrożenia pożarowego oraz braku sprawdzenia przez organ, czy budynek, w tym jego daszek i klimatyzatory nie naruszają prawa własności Skarżacej, a tym samym art. 64 ust. 3 Konstytucji RP wskazac nalezy,że przedmiotowe postępowanie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku wykonania okreslonych czynności i w jego zakresie nie leżały czynności podniesione przez Skarżącą.

Reasumując, zakarzona decyzja odpowiada prawu. Organ nie naruszył ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, ani nie naruszył przepisów postepowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.