Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 2956/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 48 ust. 2, art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 49 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. C. na postanowienie K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. C. kwotę 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 123 w związku z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071), art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia S. C. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. Nr [...] z dnia [...] w sprawie opłaty legalizacyjnej nałożonej na S. C. – inwestora budowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B. w wysokości [...] zł (słownie: [...]) – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B., inwestor S. C. rozpoczął budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego bez wymaganego w tym zakresie pozwolenia na budowę, czym naruszył art. 28 obowiązującego Prawa budowlanego. Inwestor posiadał wyłącznie decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...].

Jednocześnie z zebranego materiału dowodowego wynika, że inwestor wystąpił w dniu 11.04.2003 r. do Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miasta w B. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę rzeczonego budynku mieszkalnego.

Natomiast wobec faktu rozpoczęcia robót, pismem z dnia 15.05.2003 r. Wydział Administracji Budowlanej przekazał sprawę do rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Po przeprowadzeniu kontroli budowy w dniu 16.05.2003 r., protokół nr [...], potwierdzającej rozpoczęcie robót w dniu 05.05.2003 r., organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wstrzymał inwestorowi wykonywanie robót i wydał decyzję z dnia [...] w przedmiocie zaniechania wykonywania robót.

Po ponownym wystąpieniu inwestora o wydanie pozwolenia na budowę - dnia 17.06.2003 r., Wydział Administracji Budowlanej, po dokonaniu oględzin w dniu 04.07.2003 r. pismem z dnia 07.07.2003 r. przesłał wg właściwości sprawę do rozpatrzenia przez PINB dla Miasta B.

W związku z faktem, że od dnia 11 lipca 2003 r. zaczęły obowiązywać zmiany w ustawie z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), organ I instancji przeprowadził postępowanie w nawiązaniu do (nowego) brzmienia art. 48 Prawa budowlanego.

Organ I instancji po dokonaniu kontroli w dniu 16.07.2003 r. wydał postanowienie z [...] na podstawie dyspozycji art. 48 ust. 2 obowiązującego obecnie Prawa budowlanego, który w przypadku zgodności zamierzenia z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi umożliwia legalizację samowoli budowlanej.

Natomiast przed wydaniem dalszego rozstrzygnięcia, PINB w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizującej na podstawie art. 49 ust. 2 i art. 59f ust. 1.

Jednocześnie w nawiązaniu do art. 59g ust. 2 Prawa budowlanego organ II instancji wyjaśnił i sprostował za organ I instancji, że opłatę legalizacyjną w naliczonej wysokości należy wpłacić na konto K.-P. Urzędu Wojewódzkiego w B., Biuro Dyrektora generalnego NBP 0/0 B. [...] w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.

Nadto wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego – "nie uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. rozbiórką obiektu budowlanego będącego w budowie".

W nawiązaniu do wniesionego zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że pomimo złożenia wniosku do organu administracji architektoniczno-budowlanej o wydanie pozwolenia na budowę, bezsprzecznie budowa rzeczonego budynku mieszkalnego została podjęta z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego w warunkach samowoli budowlanej i wobec powyższego na inwestora nałożony byłby obowiązek rozbiórki obiektu na podstawie art. 48 Prawa budowlanego przed nowelizacją.

Obecnie, wobec wprowadzenia zmian w ustawie z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ I instancji zasadnie rozpatrzył sprawę zmierzając do legalizacji samowoli, która uwarunkowana jest wniesieniem opłaty legalizacyjnej przez inwestora i od jej uiszczenia zależne jest dalsze rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie.

Nadto przywołaną w zażaleniu decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji nakazał inwestorowi zaniechanie prowadzonych robót tj. zakazał prowadzenia dalszych robót z naruszeniem prawa. Dodatkowo organ podał, że w nawiązaniu do art. 52 Prawa budowlanego kosztami opłaty legalizacyjnej obciąża się inwestora robót.

Według organu odwoławczego inne podniesione w zażaleniu zarzuty nie mają wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie organu I instancji. W konsekwencji postanowiono jak w sentencji.

Na powyższe postanowienie S. C. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego, poprzez wydanie postanowienia naliczającego opłatę legalizacyjna w sprawie wszczętej na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane, w stosunku do robót budowlanych, które zostały już zalegalizowane wcześniejszą decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] Nr [...].

Wskazując na powyższe uchybienia, stosownie do treści art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] i utrzymanego nim w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] i umorzenie postępowania w tym zakresie, względnie o uchylenie obu powyższych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania K.-P. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B.

Nadto skarżący wniósł o zasądzenie od przeciwnika skargi na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg załączonego spisu.

W wywodach skargi podniesiono, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ drugiej instancji stwierdził, iż "Organ I instancji po przeprowadzeniu kontroli w dniu 16.07.2003 r., wydał postanowienie Nr [...] z dnia [...] na podstawie dyspozycji art. 48 ust. 2 obowiązującego obecnie Prawa budowlanego, który w przypadku zgodności zamierzenia z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi umożliwia legalizację samowoli budowlanej", tymczasem wskazane postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] zostało wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2.

Dalej skarżący stwierdził, że nie było jakichkolwiek przeciwwskazań do wydania pozwolenia w terminie określonym przez przepisy kpa, wskutek wniosku złożonego w dniu 11.04.2003 r.

W oczekiwaniu na wydanie pozwolenia, skarżący rozpoczął na działce przygotowania do budowy, a następnie roboty budowlane.

Jednakże Wydział Administracji Budowlanej Urzędu Miasta B., zamiast wydać pozwolenie, zwlekał z jego wydaniem i w dniu 15 maja 2003 r., poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., że wnioskodawca rozpoczął prace budowlane.

W dniu 9 czerwca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wydał decyzję nr [...] nakazująca S. C. zaniechanie dalszych robót budowlanych na budowie domu mieszkalnego, jednorodzinnego przy ul. [...] w B.

W nawiązaniu do tej decyzji, skarżący w dniu 17 czerwca 2003 r. ponowił wniosek o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę, złożony w dniu 11 kwietnia 2003 r. w Wydziale Administracji Budowlanej Urzędu Miasta B. Jednakże organ dalej zwlekał z wydaniem decyzji, a następnie pismem z dnia 7 lipca 2003 r. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., że nie wydał jeszcze decyzji udzielającej pozwolenia na wnioskowane zamierzenie dotyczące wykonania budynku mieszkalnego.

Według skarżącego nie wiadomo, na jakiej podstawie Wydział Administracji Budowlanej ustalił, że decyzja legalizująca wykonane roboty budowlane z dnia [...] dotyczyła wyłącznie fundamentów, ponieważ w wymienionej decyzji legalizującej "roboty budowlane polegające na budowie domu jednorodzinnego" nie był określony stan zaawansowania robót.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalnego i udzielił skarżącemu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Decyzja ta jest ostateczna i stanowi zakończenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Wcześniej jednak Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. na podstawie art. 59f w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 3 znowelizowanego Prawa budowlanego wydał w dniu [...] postanowienie Nr [...] w sprawie opłaty legalizacyjnej.

Wymienione postanowienie zostało wydane według skarżącego z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego. W sprawie brak jest ustaleń dotyczących okoliczności, które zadecydowały o zastosowaniu przepisów art. 59f Prawa budowlanego.

Zdaniem skarżącego nie ma wątpliwości, że postępowanie przed organem nadzoru budowlanego zostało wszczęte w oparciu o art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Wstrzymując postanowieniem z dnia [...] wydanym w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu postanowienia o opłacie legalizacyjnej, iż objął tym postanowieniem stan faktyczny z zakresu regulacji art. 48 ust. 2.

Należy mieć na uwadze, iż art. 50 Prawa budowlanego może być podstawą jedynie wstrzymania robót celem następnego rozważenia tego, jakie nakazy względnie zakazy w odniesieniu do prowadzonej budowy powinny być wydane. Przepis ten jednak nie zawiera upoważnienia do naliczenia stawki opłaty legalizacyjnej, ponieważ postępowanie wszczęte na podstawie art. 50 może być kontynuowane jedynie w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Skarżący zarzucił ponadto, że w postanowieniu brak jest wskazania podstawy prawnej stawki opłaty legalizacyjnej mimo, że w uzasadnieniu prawnym postanowienia organ nadzoru budowlanego miał obowiązek wytłumaczyć stronie dlaczego i na jakiej podstawie przyjął stawkę opłaty legalizacyjnej w wysokości [...] zł. Nie wiadomo dlaczego, w postanowieniu o nałożeniu opłaty legalizacyjnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął współczynniki dotyczące kategorii i wielkości obiektu budowlanego, skoro postępowanie administracyjne dotyczyło nie ukończonych robót budowlanych

Dodatkowo skarżący podkreślił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu zobowiązał inwestora do uiszczenia opłaty legalizacyjnej na rzecz Urzędu Miasta, gdy tymczasem opłatę legalizacyjną wnosi się do budżetu państwa. Natomiast K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób sprzeczny z prawem sprostował tę niezwykle istotną wadę postanowienia o nałożeniu opłaty legalizacyjnej. Usunięcie tej wadliwości i potraktowanie sprostowania jako integralnej części zaskarżonego postanowienia, powoduje według skarżącego nieważność (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) postanowienia K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] i utrzymanego nim w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Podtrzymując dotychczasowe stanowisko dodatkowo podniósł, że niezgodnie ze stanem faktycznym przywołuje strona skarżąca, iż postanowienie w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej wydane zostało na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, podczas gdy wydane zostało na podstawie art. 48 ust. 2 obowiązującego Prawa budowlanego.

Co do decyzji z dnia [...], to organ podkreślił, że zakazywała ona prowadzenia dalszych robót, a nie je legalizowała. Zakres robót wynikał z protokołu kontroli z dnia 16.05.2003 r.

W konsekwencji prowadząc dalsze postępowanie organ I instancji wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie jak przywołano w skardze – na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2. Przepis art. 48 Prawa budowlanego upoważnia organ nadzoru budowlanego do legalizacji samowoli budowlanej. Nałożony na inwestora obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej warunkuje dalsze prowadzenie samowolnie rozpoczętych robót.

Organ podniósł również, że w decyzji pierwszoinstancyjnej szczegółowo wyliczono opłatę legalizacyjną, a w odwołaniu nie żądano wyjaśnienia wielkości współczynnika stawki opłaty, która wynosi [...] zł i jest wielkością obligatoryjną, wynikająca z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.06.2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 1132). Nie jest natomiast wysokość opłaty legalizacyjnej, w przypadku samowolnego wykonywania obiektu budowlanego, uzależniona od stanu zaawansowania robót.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesienie przedmiotowej skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i nie zakończenie do tego dnia postępowania w sprawie skutkowało tym, że na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) – sprawa podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwanej p.s.a.).

Dokonując na mocy art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem należało uznać, że wydana ona została z naruszeniem prawa materialnego i proceduralnego, mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Niespornym w sprawie było, że skarżący rozpoczął budowę domu jednorodzinnego w B. przy ul. [...] bez wymaganego pozwolenia. Z zapisów w protokole kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. Nr [...] z dnia [...] wynika, że od dnia 05.05.2003 r. trwały roboty budowlane polegające na wybudowaniu ławy i ścian fundamentowych (k. 7-5 akt administracyjnych).

Konsekwencja takiego stanu było wydanie w dniu [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia o wstrzymaniu dokonanych robót budowlanych, które to postanowienie wobec nie zaskarżenia go stało się ostateczne.

Oceny co do zaistniałej samowoli budowlanej nie może zmienić fakt, że w dniu 11.04.2003 r. S. C. złożył wniosek o pozwolenie na budowę, a postępowanie w tym przedmiocie przed właściwym organem przedłużało się.

Skoro skarżący uważał, że następuje zwłoka w załatwianiu sprawy, to mógł skorzystać z przysługujących środków prawnych, włącznie ze skargą na bezczynność organu.

W żadnym zaś razie nie był uprawniony do rozpoczęcia budowy przed uzyskaniem wymaganego pozwolenia.

Błędnie też skarżący interpretuje treść decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanej w dniu [...], której sentencja zawiera zakaz dalszych robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowego domu mieszkalnego. Organ wyraźnie stwierdził w uzasadnieniu tej decyzji, że warunkiem dalszego prowadzenia robót budowlanych jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Tymczasem z protokołu sporządzonego w dniu 16.07.2003 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że roboty budowlane kontynuowano do stanu, w którym zakończono ściany zewnętrzne i szczyty budynku w sposób przygotowujący obiekt do montażu konstrukcji dachu. Niewątpliwie więc skarżący dopuścił się kolejnej samowoli budowlanej. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie miało w tej sytuacji znaczenia to, że decyzją z dnia [...] organ zalegalizował wówczas wykonane roboty budowlane.

W tych okolicznościach zaistniały przesłanki do zastosowania w sprawie art. 48 Prawa budowlanego, w brzmieniu nadanym ustawą z 27.03.2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), który to przepis wprowadził możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej, przez którą należy rozumieć budowanie lub wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że na mocy art. 7 ust. 2 cyt. ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane, przepis art. 48 w brzmieniu obowiązującym od dnia 11.07.2003 r. jest stosowany także do tych obiektów budowlanych lub ich części, będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do których postępowanie administracyjne wszczęto przed dniem 11.07.2003 r. i przed tym dniem nie zakończono go poprzez wydanie ostatecznej decyzji.

Organ był więc uprawniony, aby w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i zobowiązać skarżącego do przedstawienia wymaganych dokumentów.

Jednak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można uznać, że organ wydał postanowienie w omawianym trybie.

Wprawdzie w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] wstrzymujące na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego roboty budowlane, polegające na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w B. oraz nakładające na skarżącego obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, to jednocześnie ujawnione zostało w postępowaniu sądowym, że S. C. otrzymał odpis postanowienia o tym samym numerze i z tej samej daty, ale o odmiennej treści.

Mianowicie w postanowieniu, którym dysponuje skarżący wstrzymano roboty budowlane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego i nie nałożono na skarżącego dodatkowych obowiązków. Różna jest też treść wymienionych postanowień.

Mimo podniesionego w skardze zarzutu w tym zakresie, organ nie ustosunkował się do niego, a w szczególności nie wyjaśnił tego stanu rzeczy.

Z punktu widzenia ochrony interesu skarżącego trzeba przyjąć, że znana mu była treść orzeczenia w brzmieniu zgodnym z doręczonym mu odpisem, mimo że na odwrocie oryginału decyzji jest adnotacja o jej odebraniu przez skarżącego (k 15 akt administracyjnych).

Okoliczność tak istotnej niezgodności pomiędzy oryginałem postanowienia, a odpisem doręczonym stronie miała wpływ na wynika sprawy.

O ile bowiem wydanie postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego warunkowało w dalszym toku postępowania ustalenie postanowieniem wysokości opłaty legalizacyjnej, o tyle postanowienie oparte na art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego takich skutków wywołać nie mogło.

Niedopuszczalną była zatem sytuacja, w której organ stosując art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej, podczas gdy strona uzyskała odpis postanowienia o treści nie zapowiadającej możliwości orzekania przez organ o opłacie legalizacyjnej.

Powyższe naruszenie procedury, a w konsekwencji naruszenie przepisu statuującego opłatę legalizacyjną prowadzić musiało do uwzględnienia skargi.

Za niezasadne natomiast należało uznać pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Nie ma bowiem racji skarżący wywodząc, że opłata legalizacyjna ustalona została co do robót budowlanych zalegalizowanych decyzją z dnia [...].

Jak wyżej zostało zaznaczone, materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych wyraźnie wskazuje, że organ wydał postanowienie z [...] oraz zaskarżone postanowienie przy stanie robót budowlanych znacznie zaawansowanych wobec etapu realizacji budowy, który istniał w chwili wydawania decyzji z dnia [...].

Poza tym dostrzec należy, że gdyby w istocie w dniu 09.06.2003 r. nastąpiła legalizacja całości robót budowlanych, to zbędnym byłoby wydawanie w dniu [...] postanowienia wstrzymującego dalsze prowadzenie inwestycji. Postanowienia tego jednak S. C. nie zaskarżył.

Dodać też trzeba, co pomija skarżący, że wydanie w dniu [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany przedmiotowego budynku mieszkalnego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych było tylko możliwe po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej (art. 49 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego). W przeciwnym razie organ zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego wydałby decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niewłaściwego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zastosowanej opłaty oraz jej wysokości stwierdzić należy, że organ II instancji przedstawił w stopniu wystarczającym ustalenia faktyczne i przyjętą ocenę prawną co do przesłanek orzeczonej opłaty.

Słusznie organ zauważył w odpowiedzi na skargę, że treść zażalenia nie stwarzała potrzeby dokładniejszego wyjaśniania przez organ odwoławczy podstawy ustalonej wysokości opłaty.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie ma w sprawie miejsca nieważność zaskarżonego postanowienia, związana ze wskazaniem przez organ II instancji właściwego organu, na rzecz którego uiszcza się opłatę legalizacyjną.

Zawarcie takiej informacji w uzasadnieniu postanowienia nie stanowi sprostowania w rozumieniu art. 113 § 1 kpa i chociaż formalnie wadliwe, nie miało wpływu na wynik sprawy.

Podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie objęte pkt 1 i 2 wyroku znajduje oparcie w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c oraz 152 p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200, 205 § 2 i § 3 p.s.a w zw. z § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie /.../ (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Na kwotę zasądzoną od organu składa się wynagrodzenie adwokata (240 zł), wpis od skargi (10 zł) i opłata od pełnomocnictwa (15 zł).