Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 494/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 183/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w centrum rehabilitacyjno-opiekuńczym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił A. T. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie opłaty za pobyt w centrum rehabilitacyjno-opiekuńczym. W uzasadnieniu wskazał, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Zdaniem tego Sądu, w okolicznościach sprawy skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), "p.p.s.a.", bowiem jej rodzina uzyskuje dochód w wysokości 2 224 euro miesięcznie. W przeliczeniu na osobę w rodzinie miesięczny dochód wynosi więc 2 383,18 zł. Sąd I instancji wziął pod uwagę, że rodzina skarżącej utrzymuje się jedynie z dochodów męża. Ponadto rodzinie skarżącej są nieregularnie przyznawane dodatki socjalne na czas określony, a nadto jedna z córek skarżącej cierpi na nietolerancje pokarmowe, co w znaczny sposób zwiększa koszty utrzymania rodziny. W ocenie Sądu I instancji, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje uszczerbku w majątku skarżącej tego rodzaju, że nie będzie ona mogła zapewnić utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uszczerbek może ewentualnie wiązać się z obniżeniem stopy życiowej rodziny, a okoliczność ta nie jest wystarczająca do uznania, że mamy do czynienia z ryzykiem wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, wskazując, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę istotnego faktu, iż A. T. wraz z rodziną zamieszkują na terytorium Niemiec, a więc koszty jej utrzymania są znacznie wyższe. Comiesięczne dochody rodziny niekiedy nie pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny, w związku z czym mąż skarżącej zmuszony jest do pobierania zaliczek na poczet przyszłych wypłat wynagrodzenia. Nie posiada ona środków na zaspokojenie dochodzonej należności, sprawuje opiekę nad trójką małoletnich dzieci, a wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą ryzyko przedwczesnego oraz niezasadnego pozbawienia rodziny środków utrzymania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie. Z samej treści powyższego przepisu wynika, że szkoda, która grozi wnoszącemu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, musi mieć znaczny charakter. Oznacza to, że w sytuacji, gdyby do tej szkody doszło, to nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W niniejszej sprawie A. T. żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wiąże z groźbą utraty przez jej rodzinę środków niezbędnych do jej utrzymania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Sąd I instancji, że wykonanie przedmiotowej decyzji nie spowoduje uszczerbku w majątku skarżącej tego rodzaju, że nie będzie ona mogła zapewnić utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wprawdzie miesięczna opłata ustalona przez organ I instancji jest znaczna i z pewnością może wpłynąć na ograniczenie miesięcznych wydatków oraz wiązać się z obniżeniem stopy życiowej rodziny, jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie stanowi to o groźbie wyrządzenia znacznej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, skutki zapłaty świadczenia pieniężnego są co do zasady odwracalne, a w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wbrew zarzutom zażalenia, Sąd I instancji wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy a zaskarżone postanowienie z dnia 7 marca 2018 r. odpowiada prawu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.