Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1220/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. W. kwotę 680,00 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 26 lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją (nr [...]), na podstawie art. 59, art. 66, art. 71, art. 77, art. 80, art. 81, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 353 z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 71) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło rozstrzygnięcie Burmistrza Gminy i Miasta z dnia 20 maja 2014 r. (nr [...]) o odmowie wydania środowiskowych uwarunkowań i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "budowa dwóch elektrowni wiatrowych o mocy wytwórczej przekazywanej do sieci do 300 kW każda i wysokości całkowitej do 75 metrów w miejscowości B.".

Organ administracyjny wskazał, że przedsięwzięcie obejmie dwie elektrownie wiatrowe w celu produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych (energia wiatru) z podłączeniem do istniejącej sieci energetycznej SN. Parametry pojedynczej elektrowni będą następujące: moc wytwórcza przekazywana do sieci 300 kW (w zależności od dostępności maszyn oraz możliwości technicznych linii elektroenergetycznej), wysokość całkowita do 75 metrów, wysokość wieży do 60 metrów, moc akustyczna urządzenia maksymalnie do 100,7 dB, maszt o budowie rurowej, liczba obrotów wirnika do 40 na minutę, całkowita powierzchnia fundamentu około 150 m2, widoczna część fundamentu około 20 m2, powierzchnia działki wyłączona z działalności rolniczej około 300 m2. Główne elementy elektrowni wiatrowej to śmigła, gondola, wieża i fundament. Inwestycja planowana jest na działce nr [...] w miejscowości B., Gmina M. Planowane elektrownie wiatrowe o wysokości wieży do 60 metrów byłyby umiejscowione w odległości ponad 0,5 km od najbliższych zabudowań, które położone są na południe. Przyłącze energetyczne zrealizowane byłoby w ramach działki nr [...] lub [...]. Miejsce inwestycji położone jest w odległości około 4 km na wschód od M. Powierzchnia zajęta przez 2 planowane obiekty budowlane w ramach działki nr [...] wyniosłaby około 300 m2 po zakończeniu procesu budowy.

SKO szczegółowo określiło warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wydając wskazane w decyzji nakazy.

Organ administracyjny określił również, że wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz.353 z późn. zm.), obejmują skuteczne zabezpieczenie przed przenikaniem do wód i do gruntu zanieczyszczeń w postaci substancji ropopochodnych z placów postojowych dla maszyn i środków transportu.

Nadto charakter inwestycji oraz jej rozmiar nie kwalifikują jej do zaliczenia do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia ryzyka awarii przemysłowych. Z uwagi na charakter oraz znaczenie lokalne planowanej inwestycji organ administracyjny nie przewidział transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie nałożył obowiązku wykonania kompensacji przyrodniczej i nie stwierdził konieczności ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania. Charakterystyka przedsięwzięcia zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy stanowi załącznik nr [...] do decyzji jako jej integralna część.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy. Dalej SKO wskazało, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obowiązkowy lub fakultatywny. Rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa określone zostały w rozporządzeniu. Przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotem inwestycji jest bowiem instalacja wykorzystująca do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inna niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia.

Następnie organ administracyjny wskazał, że przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

- weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

- zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Wyjaśnił także, że w myśl art. 62 ust. 1 ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Ocena oddziaływania na środowisko jest etapem prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwala organowi jedynie zorientować się, jakie ewentualnie zagrożenia dla środowiska mogą wystąpić. Powinno to pomóc organowi właściwie określić uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze ojej faktycznej realizacji. Określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i o udzielenie pozwolenia na budowę następuje konkretyzacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Decyzja środowiskowa statuuje ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach.

Powołując się na treść art. 77 ust. 1 ustawy podano, że jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu w ramach, którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy).

Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Organ II instancji wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją związaną, której wydanie uzależnione jest od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku jedną z istotnych podstaw wydania decyzji I instancji był w istocie sprzeciw społeczności lokalnej. SKO zwróciło uwagę, że nie jest to okoliczność, która sama w sobie może skutkować nieuwzględnieniem wniosku o wydanie takiej decyzji, przywołując wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1092/13 i WSA w Łodzi z dnia 18 stycznia 2012r. (sygn. akt II SA/Łd 886/12).

W rozpatrywanym przypadku dla oceny trafności rozstrzygnięcia kluczowa jest okoliczność, że organ I instancji w swojej decyzji w uzasadnieniu przedstawił argumentację wskazującą, iż spełnione zostały warunki do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, a w konkluzji odmówił pozytywnego rozpatrzenia wniosku z uwagi na rachunek kosztów społecznych i priorytety środowiskowe (jak choćby utrzymanie dotychczasowej atrakcyjności terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe), na które stawia gmina.

SKO wskazało, że tak sformułowana podstawa wydania decyzji odmownej jest niewystarczająca i nie zasługuje na uwzględnienie w kontekście obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa sądowego. Jednocześnie mając na uwadze, iż orzekając obecnie Kolegium jest związane wytycznymi wyroku WSA w Krakowie o braku podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. podjęło rozstrzygnięcie merytoryczne. Wzięto w nim pod uwagę przytoczone powyżej przepisy prawa jak również ustalenia dokonane przez organ I instancji. Rozważono również zarzuty zawarte w odwołaniu.

W raporcie wskazywano na różne warianty realizacji przedsięwzięcia. Wyjaśniono przy tym, iż obrany w konsekwencji wariant realizacji inwestycji jest najkorzystniejszy z punktu widzenia środowiska. W ocenie organu orzekającego w niniejszej sprawie należy przychylić się do tej oceny. W szczególności podkreślono, iż z uwagi na brak zróżnicowanego przyrodniczo obszaru, na ubogi w faunę teren mocno przekształcony rolniczo zarówno wybór miejsca, jak i szczegółów inwestycji (rurowa a nie kratownicowa konstrukcja) jest trafny.

Oceniając środowisko, w którym planuje się inwestycję wskazano, iż analizowany obszar miejsca inwestycji (B.) jest rejonem typowo rolniczym z wyraźnie przeważającą ilością terenów zajętych pod uprawy rolne i bardzo słabo zalesionym.

Na terenie gminy M. głównym ciekiem wody powierzchniowej jest rzeka S., która jest lewobrzeżnym dopływem rzeki W. W stosunku do miejsca, gdzie planowa jest inwestycja, najbliższy ciek wodny o nazwie K. znajduje się w odległości ponad 2 km na wschód. W analizowanej gminie brak jest większych zbiorników wód powierzchniowych, a naturalny, małopowierzchniowy zbiornik wodny znajduje się na terenie Parku Miejskiego w M.

Oddziaływanie inwestycji na środowisko w związku z funkcjonowaniem przedmiotowego przedsięwzięcia dotyczy przede wszystkim emisji hałasu, promieniowania niejonizującego oraz oddziaływania na środowisko przyrodnicze. Emisje w fazie budowy będą miały charakter przejściowy i krótkotrwały. W istocie prace sprowadzą się do posadowienia na przygotowanych wcześniej fundamentach gotowej dostarczonej na miejsce konstrukcji rurowej. Z uwagi na powyższe pokreślono sposób postępowania z masami ziemnymi z wykopów. Jeśli chodzi o emisję hałasu, to projektowane 2 urządzenia będą posadowione, w odległości ponad 0,5 km od istniejącego najbliższego zabudowania zagrodowego (jedno ponad 0,5 km, drugie prawie 0,7 km). Dokonano obliczeń poziomu hałasu dla wybranych trzech najbliższych gospodarstw (zabudowa typu zagrodowego). Przyjęto, że współczynnik tłumienia dla powietrza wynosi 0,002 dB/m, a współczynnik chłonności gruntu został przyjęty na poziomie 0,5.

Teren, gdzie będą posadowione siłownie wiatrowe, znajduje się w otoczeniu gruntów ornych i użytków zielonych, na których nie ma bezpośrednio obszarów o funkcji chronionej, analizując zagadnienie od strony akustycznej. Poziom hałasu, jaki występowałby po oddaniu do użytkowania inwestycji, powinien być zgodny z wytycznymi ww. rozporządzenia i w analizowanym przypadku, z uwagi na występujący wyłącznie typ zabudowy zagrodowej powinien mieścić się w wartościach normatywnych:

• 55 dB w godz. od 6.00 - 22.00 (pora dzienna), w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następujących,

• 45 dB w godz. od 22.00 - 6.00 (pora nocna), w przedziale czasu odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy.

Obliczeń dokonano w oparciu o symulację wykonaną na wysokości 1,5 metra na terenie niezabudowanym oraz na wysokości 4 metry przy elewacji zabudowy (w tym wypadku zagrodowej). I tak przy normie hałasu w porze nocnej 45 dB, hałas, jaki byłby notowany na najbliższym budynku, będzie wyraźnie niższy i wyniósłby 34,2 dB. Tak więc w czasie nocy wartość natężenia hałasu byłaby o ponad 10 dB niższa od dopuszczalnej (norma 45 dB), a w porze dziennej o ponad 20 dB (norma dzienna 55dB).

Biorąc pod uwagę powyższe planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach zabudowy zagrodowej określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (DZ. U. z 2007 r. nr 120, poz. 826) zarówno dla pory dnia, jak i nocy powstającego w wyniku pracy siłowni.

Organ wskazał, że na wniosek Inspektora Sanitarnego w dniu 22 stycznia 2014r. raport o oddziaływaniu na środowisko został uzupełniony o analizę oddziaływania akustycznego uwzględniającą planowaną w projekcie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta M. zabudowę mieszkalną jednorodzinną zlokalizowana od strony południowej i zachodniej projektowanych elektrowni wiatrowych. Analiza wykazała, iż hałas jaki byłby notowany na planowanym w studium najbliższym terenie zabudowy jednorodzinnej, lecz zarówno dla pory dnia jak i nocy byłby niższy niż określony w normach. Do wskazań tych nie miał zastrzeżeń PPIS w opinii z dnia 14 lutego 2014 r. znak [...].

Jeśli chodzi oddziaływanie na środowisko w toku postępowania ustalono, iż brak jest możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi związanego z emisją promieniowania elektromagnetycznego z urządzeń wchodzących w skład analizowanej inwestycji.

Ustalono, a ustalenia te podzielił również organ powołany z mocy ustawy do realizacji polityki ochrony środowiska oraz obszarów chronionych - RDOŚ, iż teren inwestycji nie jest położony w obrębie Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków bądź specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 i nie będzie miał na te tereny żadnego negatywnego wpływu. Teren inwestycji jest wykorzystywany do produkcji zbóż, co się wiąże z wieloma zabiegami agrotechnicznymi w trakcie sezonu wegetacyjnego - w tym z opryskami. Brak jest w pobliżu jakichkolwiek systemów mogących stanowić korytarz intensywnego przelotu ptaków i nietoperzy - dolin rzecznych, krawędzi większych kompleksów leśnych. Do najbliższych zadrzewień śródpolnych jest około 1,2 km co spełnia wymagania w zakresie odległości i powoduje, iż okolica inwestycji znajduje się poza istotnymi z punktu widzenia ptaków obszarami do lęgów, okresu potęgowego, wędrówek jesiennych, okresu zimy, czy wędrówek wiosennych. W promieniu 1,5 km brak jest czynnego gniazda bociana białego. Z uwagi na charakter otwarty okolic inwestycji i brak miejsc odpowiednich dla nietoperzy oddziaływanie inwestycji na te zwierzęta będzie minimalne.

Na koniec organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie w ramach gruntu, który leży w granicach obszaru chronionego Krajobrazu Wyżyny M. Brak jest natomiast dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co za tym idzie zasadne było zbadanie ustaleń dla przedmiotowego terenu jakie zostały przyjęte w uchwale NR XVIII/303/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny M. (Dz.U. Woj. Małopol., poz. 1193).

Zgodnie z § 2 ust. 1 uchwały "Na Obszarze wprowadza się ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów, w celu zachowania ich trwałości oraz zwiększania różnorodności biologicznej". Ustalenia te dotyczą ekosystemów leśnych, nieleśnych oraz wodnych. Z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja położona jest w obszarze wybitnie rolnym, pozbawionym jakichkolwiek drzew, jak również cieków wodnych pod uwagę należy brać te z ustaleń, które dotyczą ekosystemów nieleśnych. Zgodnie z uchwałą obejmują one: 1) zachowanie torfowisk, obszarów wodno - błotnych, obszarów źródliskowych cieków, 2) zachowanie wrzosowisk, muraw kserotermicznych, muraw piaskowych oraz łąk, pastwisk i polan leśnych o wysokiej bioróżnorodności, 3) kształtowanie zróżnicowanego krajobrazu rolniczego poprzez zachowanie mozaiki pól uprawnych, miedz, płatów wieloletnich ziołorośli, a także ochronę istniejących oraz formowanie nowych zadrzewień i zakrzewień śródpolnych i przydrożnych; 4) propagowanie wśród rolników działań zmierzających do utrzymania trwałych użytków zielonych w ramach zwykłej, dobrej praktyki rolniczej, a także krajowego programu rolno-środowiskowego 5) promowanie agroturystyki i rolnictwa ekologicznego, 6) utrzymanie poziomu wód gruntowych odpowiedniego dla zachowania bioróżnorodności; 7) zachowanie i odtwarzanie korytarzy ekologicznych; 8) zachowanie siedlisk chronionych i zagrożonych gatunków roślin, zwierząt i grzybów; 9) działania na rzecz czynnej ochrony oraz restytucji rzadkich i zagrożonych gatunków roślin, zwierząt i grzybów.

Zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały na terenie Obszaru zakazuje się między innymi realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy. Jednakże zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu "Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na ochronę przyrody Obszaru lub dla których nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko".

Z analizy powyższych przepisów wynika, iż prawodawca uzależnił możliwość realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko od wyników przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. W przedmiotowej sprawie zatem położenie inwestycji w obszarze chronionego krajobrazu nie skutkuje automatycznie brakiem możliwości jej realizacji. Dopiero wykazanie niekorzystnego wpływu na środowisko mogłoby być tego przyczyną. Natomiast wyniki przedmiotowego postępowania nie wskazują na niekorzystny wpływ na środowisko elektrowni wiatrowych. Potwierdza to analiza dokumentacji zawartej w aktach sprawy, w tym w szczególności opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 25 lutego 2014 r. znak [...], w której wskazano nawet, iż funkcjonowanie przedmiotowej inwestycji będzie przedsięwzięciem proekologicznym wpływającym korzystnie w bilansie ogólnym na zmniejszenie emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych do atmosfery pochodzących ze spalania paliw kopalnych w elektrowniach konwencjonalnych.

W ocenie Kolegium dokumentacja zebrana w aktach sprawy jest spójna i kompletna, a planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko.

Następnie powołując się na przepis art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2016, poz. 353 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą") wskazano, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku, gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko:

informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały

uwzględnione:

ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78,

wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone,

uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4.

Organ odwoławczy przypomniał również, że w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zatem uzasadnienie decyzji winno zawierać wyżej wskazane elementy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 18 grudnia 2015r., II SA/Kr 1352/15 wskazał, iż podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zapadłej poprzednio w przedmiotowej sprawie decyzji Kolegium z dnia 24 sierpnia 2015 r. Nr [...] było naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 1 lit, a ustawy, tj. brak w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania - informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Sąd wskazał, aby w szczególności Kolegium wzięło pod uwagę pisma mieszkańców z dnia 26 września 2013 r, 16 stycznia 2014 r., 22 stycznia 2014 r. i 2 kwietnia 2014 r.

SKO w decyzji z dnia 26 lipca 2016r. przytoczyło treść wskazanych przez WSA ww. pism, a w dalszej części uzasadnienia przedstawiło w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Odnosząc się do uwag mieszkańców B. zawartych w piśmie z dnia 26 września 2013r., organ administracyjny m.in. wskazał, że: "brak jest regulacji wprowadzającej konieczność zachowania odległości elektrowni wiatrowych od zabudowań. Natomiast na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach badane jest oddziaływanie elektrowni wiatrowej na zdrowie ludzi oraz na środowisko. Z raportu wynika, że planowana farma wiatrowa oddalona jest od najbliższej zabudowy mieszkaniowej ok. 500m, a przeprowadzona symulacja rozprzestrzeniania się hałasu wykazała, że na terenach chronionych akustycznie nie nastąpią przekroczenia poziomu dopuszczalnego dźwięku zarówno dla pory dnia i nocy. Na podstawie przeprowadzonych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko analiz nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania planowanej farmy wiatrowej na środowisko związanego z emisją infradźwięków - przy zastosowaniu planowanych rozwiązań technicznych analizowana inwestycja nie będzie źródłem infradźwięków i dźwięków niskiej częstotliwości o poziomach mogących mieć znaczenie dla zdrowia i komfortu życia ludzi przebywających w bezpośrednim sąsiedztwie tych obiektów lub bezpośrednio na ich terenie. Ponadto na etapie eksploatacji planowanej inwestycji nie przewiduje się możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi związanego z emisja promieniowania elektromagnetycznego i urządzeń w skład analizowanych inwestycji".

Na koniec Kolegium wskazało, że realizacja inwestycji w proponowanej skali nie naruszy ochrony interesów osób trzecich. Planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów sąsiednich (zgodnie z ich specyfikacją), a podlegające ochronie uzasadnione interesy osób trzecich nie będą ograniczone, tj. dostęp do drogi publicznej, ochrona przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej, środków łączności, a także dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zapewniona będzie również pełna ochrona przed uciążliwościami powodowanymi przez ewentualny hałas, wibracje z uwagi na odległość od zabudowań.

Natomiast celem zapewnienia komfortu pobliskich mieszkańców - Kolegium w przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapisało warunek zgodnie z którym prace ziemne i budowlane związane z emisją hałasu należy wykonywać w godzinach dziennych od poniedziałku do piątku, tj. między godzinami 6°° a 22°°.

Podkreślono, iż urządzenie powstałoby w tak znacznej odległości od zabudowań (ponad 0,5 km), że nie może ono wpływać niekorzystnie na komfort życia mieszkańców. Natomiast, na życzenie sąsiadów inwestorzy zaplanowali konstrukcję w takim kształcie (wymiarach), aby miały one uzasadnienie ekonomiczne (poprzez podwyższenie wysokości wieży). Autor raportu podkreślił, że jeśli będzie takie oczekiwanie sąsiadów, to zakres śmigieł nie będzie wkraczał na grunt sąsiadów. Wobec powyższego, Kolegium zawarło w decyzji zapis, że zakres śmigieł elektrowni wiatrowych nie może wkraczać nad sąsiednie grunty.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Kolegium złożył S.W. W skardze zarzucono:

naruszenie art. 80 ust 2 ustawy udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, w zw. z art. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że jej wydanie nie jest możliwe i zachodzi konieczność umorzenia postępowania, albowiem nie istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, który ustala dopuszczalną lokalizację inwestycji dot. elektrowni wiatrowej w miejscowości B.,

naruszenie art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w zw. z art. 6 pkt 7 tej ustawy, poprzez ustalenie dopuszczalności budowy elektrowni wiatrowej do 75 metrów, podczas gdy odległość tejże od najbliższych zabudowań zdaniem organu II instancji wynosi 500 metrów, a zatem maksymalna wysokość elektrowni to 50 metrów;

3) naruszenie art. 3 ust 8 lit a ustawy udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, poprzez nierzetelną, niewnikliwą i nieobiektywną weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, oraz poprzez niedomaganie się przez organ sporządzenia innego raportu, lub jego uzupełnienia, celem:

- dokładnej weryfikacji (co do centymetra), odległości planowanej inwestycji od najbliższych zabudowań - a to z uwagi na treść art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w zw. z art. 6 pkt 7 tej ustawy,

- sporządzenia zupełnie nowego raportu, uwzględniającego nowe parametry elektrowni wiatrowej, w przypadku gdyby zachodziła konieczność zmniejszenia jej wysokości z uwagi na odległość od najbliższych zabudowań, co niewątpliwie wpłynie na sposób funkcjonowania elektrowni, poziom emisji hałasu (wirniki znajdują się niżej gruntu), bezpieczeństwo itd.,

- ustalenia, czy dla sąsiadujących działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, lub pozwolenia na budowę lub toczą się prace objęte zgłoszeniem, wobec których organ administracji architektoniczne- budowlanej nie wniósł sprzeciwu (vide art. 5 ust 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych),

- weryfikacji rzeczywistego wpływu przedsięwzięcia na bezpieczeństwo zdrowotne obywateli, poprzez zażądanie uzupełnienia raportu o opinię niezależnego instytutu badawczego, w szczególności analizującego wpływ hałasu, infradźwięków, promieniowania elektromagnetycznego, efektu migotania cieni na zdrowie ludzi,

ustalenia rzeczywistego poziomu hałasu (w tym w postaci infradźwięków) emitowanego przez przedsięwzięcie na obszarach użytkowanych przez okolicznych mieszkańców przy uwzględnieniu różnych warunków atmosferycznych, poprzez zażądanie uzupełnienia raportu o w/w analizę,

korekty błędów zawartych w uzupełnieniu do Raportu (emisja hałasu) o oddziaływaniu na środowisko, w zakresie w jakim dokument ten wskazuje szacowany poziom hałasu, błędnie uznając, że najbliższa zabudowa zagrodowa znajduje się w odległości 500 m od planowanego zamierzenia, podczas gdy odległość ta jest znacznie mniejsza, wadliwie uznając że sąsiadujące grunty orne nie wchodzą w skład takowej zabudowy zagrodowej, lecz rzekomo nie korzystają one z ochrony od strony akustycznej,

ustalenia czy w obrębie obszaru, na którym planowana jest inwestycja nie występują nietoperze rzadkie lub zagrożone, wymienione w załączniku II Dyrektywy Siedliskowej, tj. poprzez zażądanie uzupełnienia raportu o szczegółowy monitoring chiropterologiczny, mający na celu identyfikację każdego z nietoperzy zalegających na obszarze planowanej inwestycji, zważywszy że raport, opinie i uzgodnienia w oparciu o które została wydana decyzja mają już jedynie walor historyczny,

ustalenia czy w obrębie obszaru, na którym planowana jest inwestycja nie występują ptaki objęte ochroną, tj. poprzez zażądanie uzupełnienia raportu o szczegółowy monitoring ornitologiczny, mający na celu identyfikację każdego z ptaków zalegających na obszarze planowanej inwestycji, zważywszy że raport, opinie i uzgodnienia w oparciu o które została wydana decyzja mają już jedynie walor historyczny.

4) naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa (art. 8 k.p.a.), oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) poprzez:

- nie ponowienie procedury uzyskania uzgodnień i opinii, brak żądania aktualizacji raportu o środowiskowych uwarunkowaniach, zważywszy na znaczny czasookres między datą uzyskania tych opinii, uzgodnień i raportu a datą wydania decyzji,

wskazanie przez organ w odpowiedzi na skargę z dnia 8.09.2014 r., iż organ dostrzega potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego o opinię w przedmiocie rzeczywistego wpływu na bezpieczeństwo zdrowotne obywateli, a jednocześnie po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie decyzji SKO z 10.VIl.2014 r. Organ nie rozwiał tych wątpliwości domagając się od Inwestora stosownego uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

wysnucie tezy, że "realizacja inwestycji nie naruszy ochrony interesów osób trzecich. Planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów sąsiednich" mimo że teza ta jest sprzeczna z art. 4 ust 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, tj. w skutek powstania tej inwestycji, nie będzie możliwym postawienie budynków mieszkalnych w sąsiedztwie wiatraka;

5) naruszenie art. 62 ust 1 pkt 1 lit a ustawy udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, poprzez niezastosowanie, poprzez nieokreślenie, nieprzeanalizowanie i nieocenienie bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi, w szczególności poprzez brak rozważań czy planowana inwestycja może wywołać tzw. chorobę wibroakustyczną lub doprowadzić do syndromu turbin wiatrowych, czy urządzenia generować będą szkodliwe dla zdrowia infradźwięki, jak na zdrowie ludzi wpłynie tzw. efekt migającego cienia,

6) naruszenie art. 71 ust 1 ustawy udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, oraz art. 71 ust 1 tej ustawy w zw. z art. 62 ust 1 pkt 1 lit a tej ustawy, poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nierzetelnie określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, zwłaszcza zważywszy na poprzednie wątpliwości organu, z których wynika potrzeba uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko

7) naruszenie art. 79 ust 1 ustawy udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, poprzez niezastosowanie, poprzez nie uczynienie prawidłowych ustaleń i nie zażądanie uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko, celem rzetelnego zbadania, w jaki sposób planowana inwestycja wpłynie na zdrowie i warunki życia ludzi - choć uczestniczące w postępowaniu strony, reprezentujące społeczeństwo - zgłaszały w toku postępowania zarzuty dot. negatywnego wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi,

8) naruszenie art. 85 ust 2 pkt 1 lit a i b ustawy udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, poprzez niezastosowanie, poprzez nie zamieszczenie w decyzji obligatoryjnego elementu uzasadnienia w zakresie wyszczególnienia, jakie wnioski l uwagi sformułowali przedstawiciele społeczeństwa, w jaki sposób zostały one wzięte pod uwagę, w jakim zakresie zostały uwzględnione, nadto poprzez wadliwe nie wzięcie słusznych wniosków i uwag społeczeństwa, poprzez wadliwe przyjęcie, że rzekomo "brak jest uregulowań prawnych wprowadzających konieczność zachowania odległości elektrowni wiatrowych od zabudowań".

Mając powyższe na względzie - wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Kolegium zaznaczyło, iż w momencie wydawania zaskarżonej decyzji z dnia 26 lipca 2016 r. miało wiedzę, iż dnia 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U.2016.961).

Zdaniem organu odwoławczego, przepis art. 16 ust. 2 ustawy reguluje jedynie właściwość organów do prowadzenia spraw wszczętych i niezakończonych dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych. Zgodnie z tym przepisem - takie sprawy niezakończone są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie ustawy. A zatem w przedmiotowej sprawie właściwy był Burmistrz Gminy i Miasta, a w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Dalej wskazano, iż przepisy tej ustawy zawierają przepisy przejściowe co do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (art. 13) i postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ (art. 14). Przepis art. 13 ust. 3 stanowi: "Postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych." Natomiast art. 14 ust. 5 brzmi: "Postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy umarza się." Brak jest natomiast w tejże ustawie przepisów przejściowych - co do postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowań.

Kolegium podkreśliło, że przedmiotem ustawy jest - określenie warunków i trybu lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej, a zatem nie dotyczy postępowania ustalającego środowiskowe uwarunkowania, a tyczy się kolejnych etapów procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ i postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Wniesiona skarga okazała się zasadna.

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół zmiany stanu prawnego, jaka nastąpiła na skutek wejścia w życie z dniem 16 lipca 2016 r. ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961) - dalej u.i.e.w.

Zasadniczy problem determinujący wynik mającego zapaść w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając kwestię dotyczącą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. budowa dwóch elektrowni wiatrowych o mocy wytwórczej przekazywanej do sieci do 300 kW każda i wysokości całkowitej do 75 metrów w miejscowości B. powinno uwzględnić również treść ww. ustawy.

Zmiana stanu prawnego, dokonana ustawą z dnia 20 maja 2016 r. u.i.e.w. dotyczy między innymi ustawy środowiskowej, w tym organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej dla elektrowni wiatrowych, o których mowa w art. 2 pkt 1 tej ustawy. W obecnym stanie prawnym organem właściwym w tego rodzaju sprawach jest regionalny dyrektor ochrony środowiska, co wynika wprost z dodanego na mocy ustawy zmieniającej (art. 11 u.i.e.w.) art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r ustawy środowiskowej.

Ustawa zmieniająca (u.i.e.w.) nie zawiera normy intertemporalnej, która w sposób ogólny regulowałaby skutki jej wejścia w życie. Zawiera natomiast szereg norm intertemporalnych o charakterze szczegółowym, które odnoszą się do konkretnych postępowań i konkretnego rodzaju spraw. Chodzi tu o przepisy art. 16 ustawy zmieniającej, które przewidują, że w ściśle określonych przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 16 ust. 2 u.i.e.w. stanowi, że sprawy wszczęte i niezakończone, dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem przepis ten dotyczy środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, z którym mamy do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy.

U.i.e.w. nie zawiera przepisów przejściowych, które pozwalałyby na dokończenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie przepisów dotychczasowych (sprzed wejścia w życie u.i.e.w.), wskazuje jedynie na ciągłość prowadzenia postępowania przez dany organ (art.16 ust. 2 u.i.e.w.).

Przy czym nie można się zgodzić z poglądem lansowanym przez SKO w Krakowie, że omawiany akt prawny nie ma wpływu na już toczące się postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. W tej sprawie istotne jest to, że SKO w Krakowie wydając swoją decyzję w dniu 26 lipca 2016r. było, zgodnie z zasadą aktualności, związane przepisami u.i.e.w., całkowicie zmieniającej zasady usytuowania farm wiatrowych.

Z brzmienia art. 6 pkt 7 w zw. z art. 4 u.i.e.w., organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma uwzględnić określoną odległość planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych. A zatem w przedmiotowej obowiązkiem SKO było zbadanie czy została zachowana minimalna odległości elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej, która wynosi dziesięciokrotność całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami. W tej konkretnej sprawie byłaby to odległość ok. 750 m. Tymczasem z akt sparwy wynika, że jest to odległość około 500 m.

Niezastosowanie przez organ odwoławczy ww. aktu prawnego doprowadziło do całkowicie błędnej konkluzji zawartej na str. 18 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż brak jest regulacji wprowadzającej konieczność zachowania odległości elektrowni wiatrowych od zabudowań. Jest to wniosek contra legem.

Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 15 ust. 3 u.i.e.w., nawet w przypadku gdy w planie miejscowym przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowych, lecz ta nie spełnia wymagań co do odległości od budynków mieszkalnych określonych w art. 4 u.i.e.w., organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. W przypadku, gdy odległości te nie są i nie mogą być dotrzymane, organ powinien odmówić wydania ww. decyzji (wyrok WSA z dnia 18 listopada 2011 r., II SA/Łd 439/11, LEX nr 1153752).

Podsumowując, przepisy ustawy u.i.e.w. mają zastosowanie także do postępowań wszczętych i prowadzonych już w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a nie zakończonych przed wejściem w życie tej ustawy, co wynika wprost z brzmienia jej przepisów.

Wbrew zarzutom skargi, nie ma przy tym znaczenia, że teren, na którym ma być zlokalizowana elektrownia wiatrowa, nie jest objęty MPZP dopuszczającym lokalizację takiej elektrowni (art. 3 u.i.e.w.). Okoliczność ta ma znaczenie jedynie przy ew. wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji (stanowi podstawę do odmowy wydania ww. decyzji), nie zaś decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jako taka nie ma charakteru lokalizacyjnego.

Mając na względzie aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące elektrowni wiatrowych, organ administracyjny w pierwszej kolejności powinien ustalić czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymóg minimalnej odległości wskazany w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ administracyjny dokonana analizy zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z uwzględnieniem minimalnej odległości ustawowej od zabudowy mieszkaniowej. Jeżeli w tej odległości liczonej od każdej planowanej elektrowni znajdzie się choćby jeden budynek mieszkalny, to organ administracyjny zobowiązany będzie do wydania decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia bez dalszej analizy pozostałych dowodów w sprawie, w tym poprawności i rzetelności raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Podkreślić należy zgodnie z treścią art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W konsekwencji mając na uwadze, że w dniu 16 lipca 2016r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a więc zmienił się stan prawny przedmiotowej sprawy organ administracyjny nie był już związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 18.12.2015r., sygn. akt II SA/Kr 1352/15.

Konkludując, przy ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, organ administracyjny weźmie pod uwagę wyrażoną obecnie przez Sąd ocenę prawną, a także uwzględni treść ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961), określającej między innymi minimalną odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego. Kwestia ta ma priorytetowe, pierwszorzędne znaczenie dla wyniku mającego zapaść w sprawie rozstrzygnięcie. Ustosunkowanie się na obecnym etapie do pozostałych zarzutów zawartych w skardze uznać należało za przedwczesne.

Mając na uwadze podnoszone uchybienie wskazanych przepisów prawa materialnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718) orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ww. ustawy.