Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1050/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 48, art. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi T.C. i W.C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. i T.C. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB" z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz nałożenia obowiązków z zakresu prawa budowlanego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], dalej "PINB" postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej "P.b. z 1994 r.") wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budynkiem handlowym nr 16A oraz jego rozbudową na działce nr: 1100 położonej w S. przy ul. [...] oraz nałożył na W. i T.C. zam. ul. [...] 15, [...] F., jako właścicieli budynku handlowego j.w., obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 sierpnia 2017 r. następujących dokumentów związanych z budynkiem handlowym nr 16A oraz jego rozbudową na ww. działce:

- zaświadczenia Burmistrza [...] o zgodności budowy ww. budynku handlowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego ww. budynku handlowego zawierającego roboty budowlane w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi,

- zaświadczenia o wpisie autora projektu na listę członków wydaną przez właściwą izbę samorządu zawodowego, z określonym w nim terminem ważności, aktualne na dzień opracowania projektu,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W ramach postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], dalej "PINB" w sprawie legalności posadowienia budynku handlowego nr 16A położonego w północno-zachodniej części działki nr 1100 w S. przy ul. [...] ustalono, że obecnie istniejący budynek nr 16A na działce nr 1100 w S. został wykonany w latach 2004-2009, a jego rozbudowa o zadaszenie od strony południowej nastąpiła w 2011 r. W rozpatrywanej sprawie roboty budowlane związane z budową i rozbudową przedmiotowego budynku handlowego wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, którego Państwo C. nie uzyskali. Organ powiatowy stwierdził, że przedmiotowy budynek nie narusza ustaleń obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...], jednak narusza przepisy w tym techniczno- budowlane tj. Rozporządzanie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w zakresie wymogów ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz Rozporządzanie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie wysokości pomieszczeń stałej pracy. W związku z powyższym zasadnym było wydanie postanowienie wstrzymującego roboty budowlane oraz nakładającego obowiązek przedstawienia wyszczególnionych w nim dokumentów w ramach procedury legalizacyjnej.

W zażaleniu na postanowienie PINB z dnia [...] maja 2017 r. W. i T.C. zarzucili dokonanie dowolnej i wybiórczej ceny zgromadzonego materiału dowodowego, które doprowadziło do błędnego przyjęcia, że obecnie istniejący obiekt został wykonany w latach 2004-2009 i stanowi zupełnie inny obiekt niż ten będący w posiadaniu poprzednich właścicieli oraz, że należy go zakwalifikować jako obiekt trwale związany z gruntem. Błędne było przyjęcie, że obiekt posadowiony jest w granicy działek, a strop obiektu nie spełnia stosownych wymogów i norm oraz to, że wybudowanie spornego zadaszenia od strony południowej i wschodniej obiektu usytuowanego na działce nr 1100 stanowi rozbudowę.

Po rozpatrzeniu zażalenia WINB powołanym na wstępie postanowienie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz.1257, dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu I instancji uznając dokonaną przez niego ocenę dowodów, wbrew zarzutom zażalenia, za słuszną. Wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 28 stycznia 1965 r. udzielono pozwolenia na budowę "dot. lokalizacji sklepu nasienno-owocowo- warzywnego dla S. Spółdzielni Ogrodniczej, S. [....]". Obiekt ten został wybudowany na działce nr 1100 w S., ale nie odpowiada on obiektowi, który istnieje obecnie na tej działce, a będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne "[...]" M. P., P. P., K. W. Sp. j. z siedzibą w [...] nabyło w 1998 r. obiekt przenośny (kiosk) od S. Spółdzielni Ogrodniczej, a następnie ww. obiekt został sprzedany w dniu 10 marca 2004 r. Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "[...]", którego właścicielem jest T.C. Obecnie będący przedmiotem postępowania obiekt położony jest na działce nr 1100 w S. w jej północno-zachodnim narożniku i przylega ścianą zachodnią do ściany wschodniej budynku nr 16 istniejącego na działce sąsiedniej nr 1098, ścianą północną jest w granicy działki, a od strony wschodniej w odległości 1,30 m - 1,47 m od ściany budynku nr 15 położonego na działce nr 1100 w S. Obiekt posiada wymiary 7,76 m x 8,37 m x 6,50 wraz z wnęką (wejście główne do budynku) 1,38 m x 1,26 m. Pomiędzy przedmiotowym budynkiem nr 16A a budynkiem nr 15 nad zadaszonym przejściem znajduje się furtka wejściowa otwierana do wewnątrz działki nr 1100. Budynek pokryty jest dachem dwuspadowym nie symetrycznym, zaś od strony południowej pokryty został blachą ocynkowaną (trapezową), od strony północnej część dachu pokryta blachodachówką, a część blachą ocynkowaną (trapezową). Od strony południowej dach został wysunięty i wsparty na drewnianych słupach (3 szt. o wym. 11 x 11 cm) w odległości 3,10 m do osi słupów. Wysięg okapu od strony południowej wynosi 0.69 m od osi słupów. Obiekt posiada orynnowanie (rynny i rury spustowe) od strony południowej i północnej. Wewnątrz wydzielono cztery pomieszczenia w tym pomieszczenie WC. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną. Posadzka wewnątrz obiektu wyłożona została płytkami ceramicznymi. Z zewnątrz ściany budynku pokryte są sidingiem w jasnym kolorze, wewnątrz ściany gips-karton. Według oświadczeń T. C. budynek położony na działce nr 1100 w S. przy ul. [...] jest obecnie nieużytkowany, a wcześniej pełnił funkcję usługowo-handlową. Konstrukcja obiektu jest stalowa wypełniona wełną mineralną i styropianem. Obiekt posadowiony częściowo na płycie żelbetowej wykonanej na pomieszczeniach podziemnych należących do drugiego obiektu położonego na działce nr 1100 w S. "[...]" i częściowo na ubitej posadzce.

Powyższy kształt obiektu wraz z jego wymiarami i dokładną lokalizacją został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu [...] listopada 2011 r., pod nr [...] w związku z wykonaniem mapy do celów projektowych działki nr 1100 w S. Na tę okoliczność uprawniony geodeta M.N. wykonując pomiar na gruncie: dokonał pomiaru budynku usługowo-handlowego "[...]" znajdującego się na działce nr 1100 oraz innych obiektów znajdujących się na tej działce i dokonał stosownych wykreśleń na metryce mapy zasadniczej. Z analizy ww. operatu wynika, że na dzień jego sporządzania geodeta namierzył w północno-zachodnim narożniku działki nr 1100 w S., inny obiekt nie odpowiadający wielkości i kształtowi obiektu istniejącemu tam wcześniej, dlatego też sporządził dla tego nowego obiektu nowy arkusz danych, namierzając go i włączając go do państwowego zasobu geodezyjnego. Na tę okoliczność sporządził nowy arkusz danych ewidencyjnych, likwidując jednocześnie dotychczasowe dane dotyczące obiektu istniejącego tam wcześniej. Ponadto w aktach sprawy organu II instancji znak: [...] znajduje się kserokopia mapy zatytułowana "Inwentaryzacja powykonawcza budynku wraz z zagospodarowaniem terenu dz. nr 1100" z dnia 29 marca 2007 r., na której w północno-zachodnim narożniku działki nr 1100 w S. znajduje się obiekt budowlany o wymiarach 7,8 m x 6,3 m, tj. o innym kształcie niż obecnie.

Materiał dowody sprawy wskazuje, że na przestrzeni wielu lat w północno - zachodnim narożniku na działce nr 1100 w S. przy ul. [...] istniały różne obiekty. Obecnie istniejący obiekt nie odpowiada kształtem (wielkością) obiektom, które tam wcześniej istniały (nie są to obiekty tożsame). Będący przedmiotem postępowania obiekt powstał pomiędzy 2004 r. a 2009 r., następnie w latach 2010 - 2011 obiekt został rozbudowany od strony południowej o drewniane zadaszenie wsparte na drewnianych słupach. Wykonanie przedmiotowego obiektu budowlanego oraz jego rozbudowa o zadaszenie wsparte na słupach w świetle przepisów art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1994 r. wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którego w rozpatrywanym przypadku inwestorzy T. i W.C. nie posiadali. W związku z tym rozpatrywany obiekt podlegał zakwalifikowaniu jako samowolna budowa obiektu wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, wymagał wdrożenia procedury określonej w art. 48 P.b. z 1994 r. umożliwiającej legalizację budynku i wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 2 P.b. z 1994 r. oraz nałożeniu obowiązku przedstawienia przez inwestorów określonych dokumentów w trybie art. 48 ust. 3 ww. ustawy.

W. i T.C. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika zaskarżyli powołane na wstępie postanowienie zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:

1/ art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i jednocześnie błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do mylnych ustaleń, iż:

a/ obecnie istniejący obiekt nr 16 A na działce 1100 położonej w S. został wykonany w latach 2004-2009 i stanowi zupełnie inny obiekt niż ten będący w posiadaniu poprzednich właścicieli;

b/ obiekt usytuowany na działce nr 1100 pod nr 16A należy zakwalifikować jako budynek to jest obiekt trwale związany z gruntem;

c/ obiekt posadowiony jest w granicy działek,

d/ wybudowanie spornego zadaszenia od strony południowej i wschodniej obiektu usytuowanego na działce nr 1100 stanowi rozbudowę.

2/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie postanowienia, a w szczególności nie odniesienie się w sposób wyczerpujący i merytoryczny do zarzutów i dowodów przedstawionych przez skarżącą i w konsekwencji naruszenie zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a.;

3/ naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wynikającej z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, że wynikiem tego wytworzono u odwołującej się strony brak zaufania do organów administracji i naruszono tym samym świadomość i kulturę prawną u obywateli uczestniczących w tym postępowaniu

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1/ art. 1 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 13.02.1961 Nr 7 poz. 46 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie w sprawie.

Mając powyższe zarzuty na uwadze wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga została przez Sąd oddalona, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jednocześnie w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem swej skargi Strony uczyniły postanowienie WINB o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych związanych z budynkiem handlowym nr 16a położonym w S. na działce nr 1100 w S. przy ul. R., oraz o nałożeniu na współwłaścicieli tego obiektu określonych obowiązków z zakresu prawa budowlanego. Jako podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia Organy obu instancji wskazały art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r., a więc przepisy stanowiące część procedury pozwalającej na zalegalizowanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Budowa to w myśl art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, nie tylko wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, ale również odbudowa, rozbudowa oraz nadbudowa takiego obiektu.

Wobec tak określonego przedmiotu sprawy, należy przypomnieć iż w myśl przytoczonych regulacji materialnoprawnych, w przypadku samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego jeżeli jego budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.). W tym postanowieniu, organ ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r.).

Dodać jeszcze wypada, że w myśl art. 48 ust. 4 Prawa budowalnego z 1994 r., niedochowanie terminu przedłożenia w/w dokumentów pozwoli organom zastosować art. 48 ust. 1 tej ustawy, czyli nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego.

Sąd zobligowany był ustalić czy w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do dokonania przez organy subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod dyspozycję art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r., a więc czy przedmiotowy obiekt został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej.

Zdaniem WSA, zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny dowodzi tezy o popełnieniu samowoli budowlanej, polegającej na wybudowaniu przedmiotowego obiektu w latach 2004 – 2009 r., a następnie na jego rozbudowie w latach 2010 – 2011 r. Wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niewątpliwy, co umożliwiło dokonanie właściwej subsumpcji.

Organy udowodniły, iż 10 marca 2004 r., T. C. nabył używany pawilon handlowy przenośny położony na działce o nr 1100 w S. przy ul. R. od Przedsiębiorstwa "[...]" M. P., P. P., K. W. Spółka Jawna. Wykazano, że taki pawilon aktualnie na działce Skarżących nie istnieje. Fotografie pochodzące z lat siedemdziesiątych (załączniki do protokołu z rozprawy PINB z dnia 25 listopada 2015 r. o nr 3, 5), przedstawiają istniejący wówczas na działce o nr 1100, obiekt handlowy przenośny (kiosk). Także zdjęcie pochodzące z początku lat 90 ubiegłego wieku (załącznik do protokołu z rozprawy z dnia 25 listopada 2015 r., o nr 7) dokumentuje istnienie na w/w działce obiektu o przeznaczeniu handlowym, w którym oferowano owoce, warzywa, przetwory z dachem z blachy falistej jednospadowym o zupełnie innymi kształcie, wymiarach a także zastosowanych materiałach budowlanych w stosunku do aktualnego stanu udokumentowanego w toku rozprawy administracyjnej dnia 21 czerwca 2016 r. Zdjęcia pochodzące z lat siedemdziesiątych dowodzą istnienia obiektu odpowiadającego przedmiotowi pozwolenia na budowę z [...] stycznia 1965 r., tj. sklepu nasienno – owocowo – warzywnego. Z kolei fotografia wykonana w 2007 r., a więc już po dniu nabycia przez T. C. przenośnego pawilonu handlowego, przedstawia istniejący na działce o nr 1100 obiekt Cukierni [...] (załącznik do protokołu z rozprawy z dnia 25 listopada 2015 r., o nr 14), który w kolejnych latach niewątpliwie został rozbudowany. Według stanu z 29 marca 2007 r., potwierdzonego także dokumentem inwentaryzacji powykonawczej budynku wraz z zagospodarowaniem terenu działki nr 1100, pomiędzy obiektem zlokalizowanym na działce nr 1100 (Cukiernia [...]), a obiektem na działce nr 1098 (budynek nr 16) istniała znaczna szczelina. Odległości pomiędzy wskazanymi budynkami są wyraźnie widoczne również na zdjęciach wykonanych w 2007 r. Natomiast aktualnie, przedmiotowy budynek istnieje w granicy działek o nr 1100 oraz o nr 1098, co wraz z dokonanymi zmianami geometrii dachu przekonuje o dokonanej rozbudowie. Stan obiektu z 2007 r., w stosunku do obecnego różni się także co do wyposażenia w schody wejściowe. Na zdjęciach wykonanych w 2007 r. są one widoczne, natomiast według zdjęć z 2016 r., tych schodów już nie ma, co świadczy o ich zlikwidowaniu w trakcie dokonanej rozbudowy. Te istotne dla sprawy różnice w wymiarach obiektów zostały poświadczone w toku geodezyjnych prac pomiarowych i porównawczych udokumentowanych operatem technicznym przyjętym do Państwowego Zasobu Geodezyjnego 4 listopada 2011 r. Przytoczony materiał fotograficzny w świetle twierdzeń skarżących nie budzi wątpliwości, a co istotne, jest spójny z pozostałymi zgromadzonymi w aktach dowodami, potwierdzając twierdzenia Organów o dokonanej w latach 2004 – 2011 samowoli budowlanej. Nie można mieć wobec tego zastrzeżeń względem zastosowanych w sprawie regulacji materialnoprawnych.

Zdecydowanie podzielić wypada stanowisko WINB wyrażone na temat trwałego charakteru spornego obiektu, a więc takiego który uniemożliwia jego przeniesienie w sposób niezagrażający jego poszczególnym elementom. Nie posiada on charakteru tymczasowego czy też przenośnego, skoro został posadowiony na fundamencie, jego dach trwale powiązano z obiektami sąsiadującymi, a ponadto wyposażono go w niezbędne instalacje w sposób właściwy dla obiektów trwale z gruntem związanych.

Ponieważ skarżący nie wykazali się wymaganymi przez prawo pozwoleniami na budowę (tj. pozwoleniem na wzniesienie nowego obiektu i na jego rozbudowę), to słusznie organy nadzoru budowlanego zastosowały w sprawie przytoczone wyżej przepisy art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Należy zgodzić się z opinią Organu, że legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu z uwagi na przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest obecnie prawnie dopuszczalna. Sąd działając z urzędu nie doszukał się w działaniach organów takich uchybień, które nakazywałyby skorzystanie z przysługujących kompetencji kasacyjnych w postaci uchylenia czy stwierdzenia nieważności przedmiotu skargi.

Z tych przyczyn decyzja WINB nie narusza prawa zarówno na płaszczyźnie procesowej jak również materialnoprawnej. Organy obu instancji zebrały w sposób wszechstronny niezbędny do wyjaśnienia sprawy materiał dowodowy, dokonując jego całościowej i rzetelnej oceny. Płynące z niego wnioski w pełni uzasadniały wszczęcie postępowania legalizacyjnego i skierowanie do aktualnych właścicieli obiektu postanowienia o nałożeniu określonych w nim obowiązków na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.

Ponieważ zarzuty skargi okazały się niezasadne, to podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.