Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 31/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w części dotyczącej wykonania robót budowlanych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Organ I instancji, Starosta N. , decyzją z dnia [.....] wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 i 6, pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia A.Ś. dotyczącego wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego na dz. Nr ..... oraz ogrodzenia od strony drogi publicznej na działkach nr nr ...... w K. gm. K. - wniósł sprzeciw w części dotyczącej wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego na działce ewidencyjnej nr ....... w miejscowości K.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że inwestor został wezwany do uzupełnienia wniosku ale nie doprowadził do zgodności lokalizacji zgłaszanego budynku gospodarczego z wymogiem zawartym w § 9 ust. 5 pkt 3 (dla terenów o symbolu D.2.KGD) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego uchwałą nr ......Rady Gminy K. z dnia [.....] .. Zgodnie z powołanym paragrafem minimalne odległości linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni dla terenów oznaczonych w planie symbolem D.2.KGD wynoszą w terenach zabudowanych -6 m. Z załączonego do zgłoszenia opisu wynika, iż planowana jest budowa budynku gospodarczego odległości tylko 3m od krawędzi jezdni. Inwestor przedłożył stanowisko administratora drogi, dopuszczające taką lokalizację, jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje odstępstwa od wyznaczonej linii zabudowy dla dróg gminnych klasy Z,L i D. Takie odstępstwo jest dopuszczalna jedynie w przypadku dróg krajowych klasy GP oraz w przypadku dróg powiatowych klasy Z.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył A.Ś. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w związku z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że do zgłoszenia dołączył wszystkie wymagane uzgodnienia i mapki, oświadczenia i zezwolenia. Do zgłoszenia dołączył również zezwolenie Wójta Gminy K. na wybudowanie budynku gospodarczego w odległości 3 metrów od krawędzi asfaltu gminnej drogi. Wójt wydając takie zezwolenie kierował się zasadą wnioskowania ,,z większego na mniejsze" bo skoro ma umocowanie do wydawania zezwoleń na budowę budynków gospodarczych w mniejszych odległościach niż przewiduje plan zagospodarowania przestrzennego przy drogach o znacznie większym znaczeniu komunikacyjnym (drogi powiatowe i krajowe) to tym bardziej może wydać takie zezwolenie na wybudowanie budynku gospodarczego przy drodze o mniejszym znaczeniu komunikacyjnym. Jednocześnie podniósł, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji różnych interpretacji tego samego aktu prawa miejscowego przez różne organy administracji samorządowej.

Organ II instancji, Wojewoda ........, decyzją z dnia [.....] wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 i art. 30 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca Kodeks postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zaskarżona decyzja jest w pełni uzasadniona. Wójt Gminy jako zarządca dróg gminnych nigdy nie posiadał uprawnień do wydawania zezwoleń na budowę budynków gospodarczych w mniejszych odległościach niż przewiduje to plan zagospodarowania przestrzennego przy drogach o znacznie większym znaczeniu komunikacyjnym jak droga gminna. Wyrażona przez Wójta Gminy zgoda na zbliżenie projektowanej zabudowy nie ma mocy wiążącej jako , że została udzielona bez podstawy prawnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A.Ś. , zarzucając naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez wniesienie sprzeciwu oraz zarzucił naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych i przepisów prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 6, art.7, art.8, art. 9, art.10, art.11, art.76, art.77 Kodeksu postępowania administracyjnego i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty N. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy I i II instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia przyczyn rozbieżności interpretacyjnych co do umocowania prawnego wydanej w dniu [.....] zgody przez Wójta Gminy. Skarżący nie został zapoznany z zebranym materiałem dowodowym i uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych rodowód przed wydaniem decyzji zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. Dodatkowo podniósł, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji różnych interpretacji tego samego stanu faktycznego i prawnego przez różne organy administracji publicznej i wywodząc z nich tak odmienne dla niego skutki prawne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnoszą argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Oznacza to, że właściwy organ bada czy planowana inwestycja objęta zgłoszeniem narusza czy też nie , ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu [.....] . Rada Gminy K. , podjęła Uchwałę Nr ......w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. , wsie: [.....] ......(Dz. Urz. Woj..... Z...........) W §........ cyt. uchwały przyjęto, iż w zakresie rozwiązań komunikacyjnych ustala się minimalne odległości linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni, które zgodnie z pkt ..... wynoszą: dla dróg gminnych klasy Z,L,D 15 m a w terenie zabudowanym 6 m.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej zbadał zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, że odległość projektowanej zabudowy będzie wynosić 3 m zatem będzie w odległości mniejszej niż przewiduje to §........cyt. uchwały. Organ administracji prawidłowo przyjął, że planowana inwestycja objęta zgłoszeniem jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie odległości planowanej inwestycji od krawędzi zewnętrznej jezdni. Odległość ta jest zbyt mała.

Dodatkowo należy podnieść, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 14 ust. 6 w zw. z art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.) jest aktem prawa miejscowego , uchwalanym przez radę gminy. Prawo miejscowe stanowi integralną część obowiązującego w Polsce systemu prawa. Mianem prawa miejscowego określa się akty powszechnie obowiązujące stanowione przez terenowe organy administracji rządowej oraz organy samorządu terytorialnego obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Takie rozumienie tego pojęcia oparte jest na treści regulacji konstytucyjnej (art. 87ust. 2 i art. 94 Konstytucji).

Zaliczenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania gminy , która go ustanowiła oznacza, że jest on prawem dla wszystkich, którzy znajdują się w przewidzianej przez niego sytuacji. (por. B. Dolnicki, Samorząd Terytorialny, Zakamycze 2003, s.184). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ,,wiąże" również organ gminy , który go ustanowił. Adresatem uchwały z dnia [.....] podjętej przez Radę Gminy K. są wszystkie podmioty przebywające na terenie działania tej gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym urządzeniem planistycznym, za pomocą którego w sposób wiążący ustala się przeznaczenie terenu na określone cele. Ustalenia planu miejscowego, mimo, że odnoszą się do abstrakcyjnego adresata, regulują status prawny konkretnych nieruchomości położonych na obszarze planu. Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są znaczące zarówno dla gminy, jak i właścicieli nieruchomości i inwestorów. Plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej. Oznacza to, że przyjęte w §........ uchwały minimalne odległości linii zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni, które zgodnie z pkt ...... wynoszą: dla dróg gminnych klasy Z,L,D 15 m a w terenie zabudowanym 6 m są ,,elementem" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako podstawowego narzędzia regulacji zagospodarowania przestrzennego w Gminie K. Planowana przez skarżącego inwestycja była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatem organ administracji zasadnie wniósł sprzeciw w oparciu o art. art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.)

W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego a przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykazało nieistnienie naruszenia prawa w działalności organu administracji, której skarga dotyczy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.