Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 522/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 175 par. 2 i 3, art. 178, art. 194 par. 4, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i R.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zwrotu podania dotyczącego przenoszenia grobów. postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie odrzucił skargę M. i R.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" w przedmiocie zwrotu podania dotyczącego przenoszenia grobów.

W dniu 13 sierpnia 2008 r. skarżący wnieśli sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od powyższego postanowienia i jednocześnie wnieśli o przyznanie im adwokata.

Postanowieniem z dnia 5 września 2008 r. Sąd przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.

Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2008 r. skarżący wezwani zostali do nadesłania informacji, czy w związku z przyznaniem im profesjonalnego pełnomocnika, nazwane skargą kasacyjną pismo z dnia 13 sierpnia 2008 r. jest także sporządzoną osobiście skargą kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu.

W odpowiedzi skarżący wyjaśnili, że ponieważ adwokat z urzędu nie podjął żadnych czynności w celu wniesienia skargi kasacyjnej w ich imieniu, pismo z dnia 13 sierpnia 2008 r. jest skargą kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008 r. Sąd odrzucił powyższą skargę kasacyjną na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., gdyż została ona sporządzona osobiście przez skarżących, którzy nie należą do kręgu osób zwolnionych, z racji wykonywanego zawodu prawniczego lub z tytułu posiadania odpowiedniego stopnia naukowego, z obowiązującego przymusu adwokacko-radcowskiego.

Powyższe postanowienie doręczono skarżącym w dniu 4 grudnia 2008 r. wraz

z pouczeniem, że przysługuje na nie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 7 dni od daty jego doręczenia oraz że powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.

W dniu 10 grudnia 2008 r. M. i R.G. wnieśli sporządzone osobiście zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 32 i art. 77 Konstytucji zażądali przekazania sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stwierdzili, że ustanowienie im adwokata z urzędu przez tutejszy Sąd oraz Okręgową Radę Adwokacką oznacza, że wyznaczony adwokat miał prawo działania bez ich umocowania. Ocenili, że odrzucanie ich skarg narusza zasadę równości obywateli wobec prawa.

Stosownie do art. 194 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Przedmiotowe zażalenie zostało jednak sporządzone przez skarżących, którzy bezspornie nie należą do kręgu osób uprawnionych do osobistego sporządzenia tego środka odwoławczego. Nie wykonują bowiem zawodu prawniczego ani nie posiadają odpowiedniego stopnia naukowego. Natomiast tylko te okoliczności, zgodnie z art. 175 § 2 i 3 w związku z art. 194 §4 p.p.s.a., umożliwiłyby skarżącym skuteczne wniesienie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej. Fakt, iż oboje są osobami niepełnosprawnymi nie zwalnia ich od zachowania rygoru określonego w art. 194 § 4 p.p.s.a.

W tej sytuacji zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić, na podstawie

art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i z art. 197 § 2 p.p.s.a.