Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 634/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del) Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku B. K. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2015r. w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn akt I SA/Gd 1413/13 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2002 r. postanawia oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanego w sprawie ze skargi B. K. na decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2002 roku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 września 2011 r.

Pismem z 9 lutego 2016 r. działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, radca prawny J. B., wniósł o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że strona skarżąca złożyła stosowny wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w odpowiedzi na skargę kasacyjną w dniu 15 października 2015 r., powołując się na art. 184 i 204 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej ustawa p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy p.p.s.a., który w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym znajduje zastosowanie na podstawie art. 193 ustawy p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Takim orzeczeniem jest zawarte w wyroku postanowienie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Ponieważ skarżący nie wnosił w sprawie skargi kasacyjnej, stąd na podstawie art. 179 ustawy p.p.s.a. przysługiwało mu prawo wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia mu skargi kasacyjnej. Odpis skargi kasacyjnej organu z dnia 29 stycznia 2014 r. doręczony został pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 marca 2014 r. (dowód doręczenia k.183 akt).Termin do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną upływał z dniem 30 marca 2014 r. W tym terminie strona skarżąca nie wniosła odpowiedzi na skargę, ani żadnego innego pisma, któremu można byłoby nadać taki charakter.

Skarżący działając przez pełnomocnika złożył natomiast, po zawiadomieniu o terminie rozprawy kasacyjnej, pismo z dnia 15 października 2015 r., które w końcowej części zawiera wniosek o zasądzenie " na rzecz strony skarżącej kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych". Z uwagi na datę sporządzenia wskazane pismo, na które skarżący powołuje się także we wniosku o uzupełnienie wyroku, z pewnością nie stanowiło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Na rozprawie kasacyjnej w dniu 29 października 2015 r. nie stawił się pełnomocnik skarżącego, stawił się natomiast skarżący osobiście. Skarżący nie składał jednak żadnych wniosków co do ewentualnych poniesionych przez niego kosztów, a przyznanie ich wg. "norm przepisanych" nie było możliwe. Jednocześnie okoliczność, że skarżący był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika (takiego stanu nie zmienia fakt, że pełnomocnik nie był obecny na rozprawie), zwalniała Sąd od pouczania skarżącego na podstawie art. 210 § 1 w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł przy tym kosztów poniesionych przez skarżącego, które byłyby znane Sądowi z urzędu, na podstawie akt sprawy; skarżący nie ponosił opłaty za uzasadnienie wyroku, bo doręczenia Sąd dokonywał z urzędu, nie opłacał skargi kasacyjnej, bo jej nie wnosił.

Tymczasem możliwość zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego za udział w nim radcy prawnego, oprócz wskazanych przepisów ustawy p.p.s.a. wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 490). W § 14 ust 2 pkt 2 przewidziano wynagrodzenie dla radcy prawnego strony, która nie wnosiła skargi kasacyjnej, należne z tytułu złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną lub udziału w rozprawie. Żadna z tych okoliczności w sprawie nie zaistniała, stąd Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie nie było wniosku, który podlegałby formalnemu rozpatrzeniu, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku.