Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 230/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
Umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 - 5 art. 71 ust. 5 pkt 2,
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 1 pkt 1, art. 122a par. 1 i par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a, art. 145 par. 3, art. 200 i art. 205 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Protokolant Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 29 czerwca 2022 r., nr IN.I.7721.6.5.2022.AŻ w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia 26 kwietnia 2022 r., nr AB.6743.116.2022.MH, 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącej A Sp. z o.o. w K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o.o. w K., reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata Ł. K., zwanej dalej także skarżącą, jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 29 czerwca 2022 r., nr IN.I.7721.6.5.2022.AŻ, zwanego dalej organem odwoławczym lub Wojewodą, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia 26 kwietnia 2022 r., nr AB.6743.116.2022.MH, zwanego dalej także organem pierwszej instancji, w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzał następujący stan faktyczny.

W dniu 20 kwietnia 2022 r. skarżąca zgłosiła organowi pierwszej instancji zamiar zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z gabinetu kosmetycznego na punkt pobrań materiału biologicznego, w lokalu położonym w N. przy ul. [...], na działce oznaczonej geodezyjnie [...]. Do zgłoszenia skarżąca załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenie wydane przez Burmistrza Namysłowa dotyczące przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt, projekt zmiany sposobu użytkowania lokalu usługowego (gabinet kosmetyczny) na punkt pobrań materiału biologicznego. Organ pierwszej instancji opisaną wyżej decyzją z dnia 26 kwietnia 2022 r., działając na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej P.b., wniósł sprzeciw od tego zgłoszenia ze względu na niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że lokal, w którym ma być prowadzony punkt pobrań materiału biologicznego położony jest na terenie oznaczonym w planie jako "E.3U" – teren zabudowy usługowej. Stosownie do § 484 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego funkcję usługową terenu należy rozumieć jako obiekty, budynki i lokale użytkowe przeznaczone na potrzeby handlu, gastronomii, usług (jak: usługi biurowe i konferencyjne, usługi związane z działalnością twórczą i projektową, usługi związane z obsługą firm, usługi finansowe, usługi rzemiosła), drobnej produkcji typu piekarnia, cukiernia, administracji oraz innych podobnych funkcji, a także obiekty i urządzenia budowlane związane z tą zabudową. Na terenie tym dopuszcza się stacje obsługi pojazdów oraz myjnie samochodowe. Analiza planu dokonana przez organ pierwszej instancji wykazała, że laboratoria o podobnym zakresie działania zlokalizowane są na obszarach, na których przewidziano zabudowę posiadająca funkcję usługową z zakresu służby zdrowia.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 71 ust. 5 pkt 2 P.b. poprzez uznanie, że zmiana sposobu użytkowania lokalu jest niezgodna z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego, naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., poprzez naruszenie zapisów uchwały nr 95/VIII/19 Rady Miejskiej w Namysłowie z dnia 24 czerwca 2019 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Namysłów. Skarżąca postawiła również zarzuty naruszenia prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 8 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej w związku z wydaniem decyzji sprzecznej z zaświadczeniem Burmistrza Namysłowa z dnia 18 marca 2022 r. o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania lokalu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i swobodnej oceny materiału dowodowego.

Wojewoda Opolski opisaną na wstępie decyzją z dnia 29 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu przytoczył i omówił znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy art. 71 P.b. Powtórzył za organem pierwszej instancji, że lokal "objęty zmianą przeznaczenia sposobu użytkowania, położony jest na obszarze oznaczonym w MPZP symbolem E.3U, stanowiącym tereny zabudowy usługowej", a wśród usług wskazanych w § 484 ust. 2 planu nie wymieniono usług dotyczących służby zdrowia. Wskazał, że istniejące podmioty prowadzące działalność z zakresu ochrony zdrowia zlokalizowane są na obszarach, gdzie obowiązująca funkcja to między innymi usługi z zakresu służby zdrowia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej wynikającym z art. 71 ust. 5 pkt 2 P.b. jest sprawdzenie zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Przy czym treść zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego nie wiąże organu rozstrzygającego o zmianach sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Jest to bowiem tylko dodatkowy materiał dowodowy (dokument urzędowy), który tak jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. Odnosząc się do zarzutu odnoszącego się do naruszenia zapisów studium, Wojewoda wskazał, że studium nie jest aktem prawa miejscowego lecz jest osobnym aktem planistycznym, wytyczającym kierunki rozwoju przestrzennego na terenie, który obejmuje. Stanowi ono dopiero podstawę planu zagospodarowania przestrzennego gminy. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego Wojewoda, powołując się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 544/19), stwierdził, że postępowanie w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych lub budowy obiektu budowlanego jest postępowaniem uproszczonym, które kończy się wydaniem decyzji tylko wtedy, gdy zachodzi konieczność wydania rozstrzygnięcia negatywnego dla inwestora (wnioskodawcy, zgłaszającego). Zgłoszenie nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku, który w myśl przepisów K.p.a. wymaga załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze decyzji administracyjnej. W związku z tym do czasu wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia mają zastosowanie wyłącznie reguły określone w Prawie budowlanym.

W skardze wniesionej od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżącej sformułował trzy zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz trzy zarzuty naruszenia prawa procesowego. Pierwszy z zarzutów o charakterze materialnoprawnym obejmuje naruszenie art. 71 ust. 5 pkt 2 P.b. poprzez ustalenie, że zmiana sposobu użytkowania gabinetu kosmetycznego na punkt pobrań materiału biologicznego jest niezgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Drugi zarzut obejmuje naruszenie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Namysłów przyjętego uchwała nr 95/VIII/19 Rady Miejskiej w Namysłowie z dni a24 czerwca 2019 r. Trzeci zarzut obejmuje naruszenie art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i dowolność wprowadzenia zaskarżonych zapisów planu miejscowego bez realnego uzasadnienia merytorycznego. Natomiast pierwszy z zarzutów natury procesowej obejmuje naruszenie art. 8 § 1 i 2 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej w związku z wydaniem decyzji z dnia 26 kwietnia 2022 r. oraz 27 maja 2022 r. sprzecznych z zaświadczeniem z dnia 18 marca 2022 r. wydanym przez Burmistrza Namysłowa. Drugi zarzut obejmuje naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów symbolem "E.3U" nie jest dozwolone prowadzenie punktu pobrań materiału do badań. Trzeci zarzut obejmuje naruszenie art. 8 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie wynikających z tych przepisów obowiązków organów administracyjnych, tj. nieustosunkowanie się do twierdzeń uznawanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. Na podstawie tak postawionych zarzutów pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 239), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W opisanych przypadkach sąd uchyla decyzję lub postanowienie. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a.

Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co istotne, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Granice materialne rozpoznawanej sprawy wyznaczają przepisy art. 71 ust. 2 i ust. 4 - 5 P.b. oraz przepisy prawa miejscowego. Stosownie do treści art. 71 ust. 2 P.b., zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 4) zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, lub kopię takiej ekspertyzy; 6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.), lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień i opinii. Zgodnie z art. 71 ust. 4 P.b., zgłoszenia należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Natomiast w myśl postanowień art. 71 ust. 5 P.b., Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części: 1) wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) może spowodować niedopuszczalne: a) zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, b) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, c) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, d) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw, wskazując, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego – gabinetu kosmetycznego na punkt pobrań materiału biologicznego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów, gdyż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na obszarze, na którym funkcjonuje gabinet kosmetyczny nie przewidziano usług dotyczących służby zdrowia. Tożsame stanowisko wyraził organ odwoławczy.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisów prawa miejscowego tj. uchwały Nr 384/VIII/21 Rady Miejskiej w Namysłowie z dnia 11 lutego 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2021 r. poz. 702), zwanej dalej planem miejscowym lub uchwałą. Obiekt budowlany, co do którego skarżąca wystąpiła ze zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania położony jest w N. przy ul. [...], działka nr a na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem E.3U, stanowiącym tereny zabudowy usługowej (§ 484 ust. 2 pkt 1 uchwały). Przy czym prawodawca lokalny w § 484 ust. 2 pkt 2 uchwały wskazał, że "funkcję usługową należy rozumieć jako obiekty, budynki i lokale użytkowe przeznaczone na potrzeby handlu, gastronomii, usług (jak: usługi biurowe i konferencyjne, usługi związane z działalnością twórczą i projektową, usługi związane z obsługą firm, usługi finansowe, usługi rzemiosła), drobnej produkcji typu piekarnia, cukiernia, administracji oraz innych podobnych funkcji, a także obiekty i urządzenia budowlane związane z tą zabudową". Definiując funkcję usługową, prawodawca lokalny dokonał w nawiasie wyliczenia rodzajów (typów) usług dopuszczonych na terenie zabudowy usługowej oznaczonej symbolem E.3U. Użycie słowa "jak" we wskazanym wyliczeniu oznacza jednak, że jest ono przykładowe. Słowem "jak" wprowadza się bowiem przykład lub listę przykładów tego co właśnie zostało wymienione, o czym była mowa (zob.: Inny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2000, s. 556; Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. St. Dubisza, t. 1, Warszawa 2003, s. 1260). Słowo "jak" w analizowanym przepisie zostało użyte w znaczeniu "na przykład". Zatem wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że wyliczenie rodzajów usług dopuszczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie zabudowy usługowej oznaczonej symbolem E.3U posiada charakter otwarty i przykładowy. Zapis § 484 ust. 2 pkt 2 uchwały nie wyklucza na terenie oznaczonym w planie symbolem E.3U usług dotyczących służby zdrowia. W tym stanie prawnym, zdaniem Sądu, nie można uznać, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego - gabinetu kosmetycznego na punkt pobrań materiału biologicznego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów. Z tego względu nie było podstaw do wniesienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu w oparciu o art. 71 ust. 5 pkt 2 P.b. Sąd podkreśla przy tym, że w granicach materialnych rozpoznawanej sprawy nie mieści się ocena zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza jego zgodności z Konstytucją RP. Warto również odnotować, że Burmistrz Namysłowa – organ wykonawczy gminy, która uchwaliła przedmiotowy plan miejscowy – uznał zamierzoną zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego za zgodną z planem miejscowym (zaświadczenie z dnia 18 marca 2022 r.).

Ponadto nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego lecz postępowania uproszczonego, gdyż nie stanowi wniosku, który w myśl przepisów K.p.a. wymagałby załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w formie decyzji administracyjnej. Współczesna regulacja materialnego prawa administracyjnego nie została ograniczona do utrzymania klasycznej koncepcji władztwa administracyjnego w kształtowaniu uprawnień jednostki. Wprowadzono bowiem rozwiązania prawne, w których to czynność materialnoprawna jednostki kształtuje jej uprawnienia, a rola organu administracji publicznej została ograniczona do kontroli zgodności z prawem tej czynności i złożenia wobec tej czynności sprzeciwu, w następstwie którego jednostka nie uzyskuje uprawnienia. Taką czynnością jednostki jest między innymi zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu, unormowane w art. 71 ust. 1 i 2 P.b., które to zgłoszenie jest podaniem i wszczyna postępowanie administracyjne w sprawie indywidualnej. Sprawa ta może zostać zakończona albo przez wydanie decyzji administracyjnej wyrażającej sprzeciw organu wobec tego zgłoszenia (art. 71 ust. 4 P.b.), albo zakończona milcząco, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Do rozpoznania tej sprawy w pełnym zakresie stosuje się przepisy K.p.a. bez względu czy sprawa ta zostanie załatwiona przez wydanie decyzji, czy też milcząco. Stosownie bowiem do treści art. 1 pkt 1 K.p.a., Kodeks ten normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Ponadto, zgodnie z art. 122a § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a., sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi (tu takim przepisem szczególnym jest art. 71 ust. 4 P.b.), a jedną z form milczącego załatwienia sprawy jest milcząca zgoda, czyli właśnie sytuacja, gdy właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Oczywiście przepisy prawa materialnego - tak jak w rozpoznawanej sprawie art. 30 ust. 6a w związku z art. 71 ust. 4a P.b. - mogą określać: procedurę, termin zgłoszenia sprzeciwu, formę czy datę zgłoszenia sprzeciwu. Wówczas ta szczególna regulacja prawna wyklucza zastosowanie jedynie niektórych rozwiązań procesowych przewidzianych w art. 122a – 122h K.p.a., a więc tylko tych przepisów Kodeksu, które regulują procedurę milczącego załatwienia sprawy indywidualnej.

W tych okolicznościach prawnych i faktycznych Sąd stwierdził, że organy obu instancji naruszyły prawo materialne w sposób, który miał decydujący wpływ na wynik sprawy, dokonały bowiem błędnej wykładni przepisów prawa miejscowego. Skoro nie istniała podstawa do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 2 P.b., to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie z uwagi na fakt, że przewidziana w art. 71 ust. 3 P.b. kompetencja organu administracji architektoniczno-budowlanej do wniesienia sprzeciwu jest ograniczona terminem i dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie jest niedopuszczalne, Sąd stwierdził podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie, o czym orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a.