Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 26/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi D. i M.W., J.W. i M.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie przyłączy wodociągowych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 maja 2008 r. D. i M.W., J.W. i M.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie przyłączy wodociągowych.

Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. skarżąca stawiła się osobiście i oświadczyła, że skargi zarejestrowane pod sygn. akt II SAB/Wr 5/04 i II SAB/Wr 26/05 dotyczą tej samej bezczynności organu w odniesieniu do przyłączy wodociągowych.

Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Niezależnie od powyższego należy również wskazać, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T..

Stosownie do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w razie nie załatwienia sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie zaś z art. 17 pkt 3 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością (tu Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu – art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 j.t.).

Uwzględniając powyższe przepisy należy wskazać, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie było wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez skarżących zażalenia na bezczynność organu, którego bezczynności dotyczy skarga, do organu wyższego stopnia (w trybie art. 37 k.p.a.).

Ze skargi, odpowiedzi na skargę jak i przesłanych przez skarżących kopii decyzji, postanowień i pism nie wynika, by skarżący wnieśli zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w niniejszej sprawie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w konsekwencji czego zażalenie to zostałoby rozpoznane przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Zatem w niniejszej sprawie strona skarżąca tego trybu nie wyczerpała.

Wprawdzie skarżąca przesłała do Sądu kopie zażalenia wniesionego do WINB we W. z dnia 4 kwietnia 2005 r., jednakże wynika z niego, że zażalenie to dotyczy bezczynności PINB w T., ale w stosunku do decyzji PINB w T. Nr [...], [...], [...] oraz postanowienia Nr [...]. Zatem bezczynność ta dotyczy innych spraw, które – zgodnie z oświadczeniem skarżącej złożonym na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. - zostały wyłączone i zarejestrowane jako cztery odrębne skargi na bezczynność PINB w T. w stosunku do wymienionych w tym piśmie aktów. Natomiast postanowieniami WINB we W. z dnia [...] Nr [...] oraz z dnia [...] Nr [...] wprawdzie rozpoznano zażalenia na bezczynność PINB w T., ale dotyczącej odpowiednio: robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie zniszczonego budynku gospodarczego zlokalizowanego w głębi działki nr 261 w N.D. oraz spływu ścieków na sąsiadujących ze sobą działkach nr 261/, 96/2 i 96/1 w N.D., budowy szamba na posesji nr 29 w N.D. oraz złego stanu technicznego budynków należących do Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, na działce nr 96/1 w N.D..

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga złożona w niniejszej sprawie również podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Ponadto należy zwrócić uwagę na oświadczenie skarżącej z rozprawy, że skarżący domagają się w rozpoznawanej sprawie "ustalenia do kogo należą dzikie przyłącza wody". Z tak sformułowanego żądania wynika, że sprawa w tym przedmiocie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, a umieszczonej w zapisach art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie bowiem do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 202 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Według art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 ustawy. Przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego mogą być zatem, zgodnie z art. 3 § 2 powołanej powyżej ustawy:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z powyższych przepisów wynika, że sąd administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności działalności administracji publicznej. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej dotyczyć może natomiast przypadków określonych w pkt 1-4a, tj. organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy nie wydaje: decyzji administracyjnej, postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zgodnie zaś z przepisem art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z powyższego wynika zatem, że sąd administracyjny nie jest kompetentny do "ustalenia do kogo należą dzikie przyłącza wody", czego domagają się skarżący w niniejszej sprawie. Z tych powodów skarga jako niedopuszczalna podlegałaby również odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalna.

k.g.