Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 495/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], P. F. wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania tego aktu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazując, że okoliczności przedmiotowej sprawy świadczą o tym, że organ wydał wadliwą decyzję i błędnie określił wysokość zobowiązania podatkowego. Stąd, w ocenie strony, wykonanie przedmiotowej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w postaci braku środków na jej prowadzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona uprawdopodobniła istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Owe uprawdopodobnienie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej, majątkowej, osobistej.

W niniejszym przypadku skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazując, że okoliczności przedmiotowej sprawy świadczą o tym, że organ wydał wadliwą decyzję i błędnie określił wysokość zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił jakichkolwiek okoliczności dotyczących wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz nie przedstawił żadnych dokumentów na poparcie tych okoliczności – co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki udzielenia stronie ochrony tymczasowej.

Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że w sprawie o wstrzymanie wykonania aktu Sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy co do meritum, gdyż takie działanie w tej fazie postępowania oznaczałoby dokonanie przedsądu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania wniosku o ochronę tymczasową Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z tego względu w niniejszym przypadku Sąd nie był uprawniony do zbadania okoliczności, na które zwrócił uwagę skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, a co za tym idzie – do oceny wniosku przez pryzmat wad zaskarżonego aktu (por. m.in. postanowienie NSA z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 983/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania nie mógł być uwzględniony podnoszony przez skarżącego argument związany z tym, że organ wydał wadliwą decyzję i błędnie określił wysokość zobowiązania podatkowego. W odniesieniu zaś do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., strona nie przedstawiła okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić wyrządzenie w majątku skarżącego znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.