Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 705/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 par. 1, art. 59 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 70 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2012r. sprawy ze skargi MS na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., działając na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2005 r., o numerach [...], [...], oraz [...], obejmujących nieuiszczone należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, wrzesień i listopad 1999 r., wszczął postępowanie egzekucyjne wobec M. S. Przedmiotowe tytuły wykonawcze wierzyciel wystawił na podstawie decyzji z dnia [...] września 2003 r., nr [...] oraz z dnia [...] września 2003 r., nr [...]. Organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2005 r., dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego zobowiązanej prowadzonego przez Bank [...] S.A. W dniu [...] listopada 2005 r. powyższe zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności, który pismem z dnia [...] listopada 2005 r. poinformował organ egzekucyjny, że brak środków na rachunku bankowym stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia. Odpis przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem powyższych tytułów wykonawczych doręczony został stronie w dniu [...] listopada 2005 r. Następnie zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. dokonał zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. Inspektorat w K. Odpis tego zawiadomienia o zajęciu został doręczony stronie w dniu [...] czerwca 2008 r. W odpowiedzi na zawiadomienie dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. poinformował organ egzekucyjny, że do przedmiotowego prawa majątkowego, stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego zobowiązanej nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej prowadzonych przez Dyrektora Izby Celnej w P. i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2008 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wystąpił do Sądu Rejonowego w K. o rozstrzygnięcie przedmiotowego zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej. Na skutek rozpoznania przedmiotowego wniosku Sąd postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., sygn. akt [...], powierzył dalsze łączne prowadzenie egzekucji przeciwko zobowiązanej M. S. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. w trybie właściwym dla postępowania egzekucyjnego w administracji. W toku prowadzonej wobec zobowiązanej egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny podjął także próbę zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty podatku dochodowego u Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. jako organu podatkowego.

Pismem z dnia [...] września 2011 r. M. S., reprezentowana przez adwokata, powołując się na przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."), wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z wnioskiem o umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę umorzenia podała wygaśnięcie dochodzonego obowiązku wskutek przedawnienia przedmiotowych należności podatkowych. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w toku prowadzonego wobec M. S. postępowania egzekucyjnego ostatni środek egzekucyjny, przerywający bieg terminu przedawnienia został zastosowany w 2005 r. Przy czym dokonane przez organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. zajęcie emerytury zobowiązanej było bezskuteczne z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej, prowadzonych przez Dyrektora Izby Celnej w P. i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. Zdaniem strony powyższe zajęcie nie mogło spowodować przerwania biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności. Odnosząc się do zawiadomienia z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczącego zajęcia u Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. jako organu podatkowego prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym strona zobowiązana wskazała, że również ten środek egzekucyjny nie był skuteczny, gdyż zgodnie z przepisem art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."), nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych. Zdaniem strony działanie organu egzekucyjnego było zatem sprzeczne z przepisami, które wykluczają możliwość zajęcia nadpłaty w postępowaniu egzekucyjnym.

Rozpoznając powyższy wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2005 r. Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że zdaniem organu egzekucyjnego, zastosowany zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia emerytury zobowiązanej był skuteczny i spowodował przerwanie biegu terminu przedmiotowych należności. Na potwierdzenie powyższego organ egzekucyjny powołał się na postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] sierpnia 2008 r., sygn. akt [...], na mocy którego Sąd powierzył dalsze łączne prowadzenie egzekucji przeciwko zobowiązanej M. S. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. Organ I instancji wskazał przy tym, że o przedmiotowym środku egzekucyjnym zobowiązana została w sposób prawidłowy i skutecznie poinformowana. Dodatkowo organ egzekucyjny wskazał na stanowisko wierzyciela w tej w kwestii, z którego wynika, że w jego ocenie zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego zobowiązanej przerwało bieg terminu przedawnienia dochodzonych należności podatkowych, wobec czego brak jest podstaw do umorzenia prowadzonego wobec M. S. postępowania.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., strona złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony podniósł, że środek egzekucyjny w postaci zajęcia zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. emerytury zobowiązanej, nie przerwał biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności, gdyż nie mógł on być wykonany, a niemożność ta istniała już w chwili wysłania do zobowiązanej przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu. Zdaniem autora zażalenia bezskuteczność dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego wynika z zaistniałego zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej prowadzonych przez Dyrektora Izby Celnej w P. i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. Według strony oznacza to, że organ egzekucyjny mógł skutecznie zastosować przedmiotowy środek egzekucyjny dopiero po rozstrzygnięciu zbiegu egzekucji przez Sąd.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podejmując takie rozstrzygnięcie, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w zakresie ustalenia kwestii wygaśnięcia dochodzonych od zobowiązanej należności, który to zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji organ odwoławczy wskazał w szczególności na konieczność ustalenia okoliczności powstania przedmiotowego obowiązku podatkowego oraz ponownego przeanalizowania kwestii jego przedawnienia w kontekście przepisów art. 68 i art. 70 O.p.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Powtarzając ustalenia i argumentację podniesioną w poprzednim postanowieniu, organ I instancji powołał się na stanowisko wierzyciela i dodał, że przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu [...] listopada 2005 r., na skutek zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] i w dniu [...] czerwca 2008 r. na skutek kolejnego środka egzekucyjnego - zajęcia świadczenia w ZUS. W konkluzji organ podał, że termin przedawnienia rozpoczął bieg na nowo [...] czerwca 2008 r. i upłynie [...] czerwca 2013 r.

Powyższe orzeczenie zostało również zaskarżone do Dyrektora Izby Skarbowej w P. W zażaleniu zarzucono naruszenie przepisów art. 17 § 1 i art. 59 § 1 pkt 2 i § 5 u.p.e.a. podnosząc, że wszystkie zaległości objęte tytułami wykonawczymi w niniejszej sprawie wygasły na skutek przedawnienia. Strona żaląca powtórzyła argument, iż zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego z dnia [...] czerwca 2008 r. był nieskuteczny, a co za tym idzie nie mógł spowodować przerwy w biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko i motywy zawarte w rozstrzygnięciu organu pierwszoinstncyjnego. Jednocześnie organ II instancji powtórzył pogląd zawarty w kwestionowanym postanowieniu, że środek w postaci zajęcia nadpłaty podatku dochodowego jest bezskuteczny i nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia w niniejszej sprawie.

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona, reprezentowana przez adwokata, zakwestionowała powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P., domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty podniesione uprzednio w zażaleniu. W opinii strony skarżącej środek egzekucyjny w postaci zajęcia emerytury z dnia [...] czerwca 2008 r. nie mógł zostać wykonany, zaś niemożność jego wykonania istniała już w momencie wysłania do niej zawiadomienia. Skarżąca podtrzymała stanowisko, że nie mogło zatem dojść do przerwy w biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, będących przedmiotem prowadzonej egzekucji. Według autora skargi organ egzekucyjny mógł skutecznie zastosować wspomniany środek egzekucyjny dopiero po rozstrzygnięciu zbiegu egzekucji przez Sąd. Zdaniem skarżącej w treści zaskarżonego postanowienia organ nie odniósł się do kwestii błędnego stanowiska wierzyciela co do czynności zajęcia nadpłaty podatku dochodowego czy zwrotu podatku od towarów i usług, które to czynności również spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia oraz, że owo błędne stanowisko wierzyciela nie znajduje odzwierciedlenia w zaskarżonym postanowieniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), bada czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania (art. 145 P.p.s.a.). Sąd administracyjny dokonuje zatem kontroli legalności działań administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Ocena legalności decyzji i postanowień dokonywana jest według stanu prawnego obowiązującego w dniu ich wydania przez organy podatkowe i na podstawie dostarczonych Sądowi akt administracyjnych sprawy.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi I instancji obowiązuje ponadto zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach przepisu art. 134 P.p.s.a. Zgodnie z zasadą oficjalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich istotnych naruszeń prawa przez organy administracji, a związanych z przedmiotem zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie jest odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W analizowanej sprawie strona skarżąca kwestionuje możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], oraz [...], obejmujących nieuiszczone należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, wrzesień i listopad 1999 r. Zdaniem skarżącej przeszkodą w kontynuowaniu postępowania egzekucyjnego ma być wygaśnięcie zaległości podatkowych na skutek przedawnienia. Natomiast według organu I i II instancji przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu [...] listopada 2005 r., na skutek zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] i w dniu [...] czerwca 2008 r. na skutek kolejnego środka egzekucyjnego - zajęcia świadczenia w ZUS. Stąd organy egzekucyjne obu instancji stwierdziły, że termin przedawnienia rozpoczął bieg na nowo [...] czerwca 2008 r. i upłynie [...] czerwca 2013 r.

Tytułem wstępu warto zaznaczyć, że zobowiązanie podatkowe ulega przedawnieniu z mocy prawa z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym minął termin płatności podatku, skutkiem czego zobowiązanie takie, chociaż niezapłacone, wygasa łącznie z odsetkami za zwłokę (art. 70 § 1 O.p.). Po upływie okresu przedawnienia przestaje istnieć zatem stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podatnikiem i wierzycielem podatkowym. W takiej sytuacji wierzyciel, chociaż niezaspokojony, nie ma już podstaw do egzekwowania zobowiązania podatkowego. Z treści art. 70 § 4 O.p. wynika, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się wokół pojęcia zastosowania tego środka, a precyzyjniej skuteczności zajęcia świadczenia w organie emerytalno-rentowym w świetle zbiegu egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej.

W sprawie bezspornym jest, że M. S. nie uregulowała przedmiotowego zobowiązania podatkowego, stąd powstała zaległość podatkowa. Następnie wierzyciel wystawił w dniu [...] października 2005 r. tytuły wykonawcze o numerach [...], [...], oraz [...], co w dalszej kolejności spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego i podjęcie przez właściwy organ egzekucyjny czynności przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w celu przymusowego ściągnięcia powstałej zaległości.

Wnikliwa analiza akt sprawy wykazała, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia emerytury z dnia [...] czerwca 2008 r. skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia. Chybiony jest bowiem wniosek skarżącej, że powyższy środek egzekucyjny nie mógł zostać wykonany, zaś niemożność jego wykonania istniała już w momencie wysłania zawiadomienia do zobowiązanej. Bez wpływu na wykonanie owego środka i tok egzekucji miał fakt dokonania na świadczeniu depozytu między Komornikiem Sądowym przy SR w K. a Izbą Celną w P. Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że organ egzekucyjny mógł skutecznie zastosować wspomniany środek egzekucyjny dopiero po rozstrzygnięciu zbiegu egzekucji przez Sąd. Przede wszystkim należy zauważyć, że organ egzekucyjny I instancji, czyli Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., w dniu zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego nie był organem uczestniczącym początkowo w zbiegu egzekucji, stąd nie sposób podważać prawidłowości i skuteczności stosowanych przez niego środków. Zdaniem Sądu skarżąca nie dostrzega różnicy pomiędzy datą skutecznego zastosowania przez organ środka egzekucyjnego (zajęcie świadczenia rentowego w ZUS i powiadomienie o tym fakcie zobowiązanej), a datą, w której zaistnieje możliwość skutecznego wykonania zastosowanego środka. Rozstrzygnięcie sądu w przedmiocie zbiegu egzekucji nie miało w istocie żadnego wpływu na termin, w którym środek egzekucyjny został zastosowany, co oznacza, że nie doszło w sprawie do upływu terminu przedawnienia. Podkreślić należy, że zbieg egzekucji kreuje niejako stan niepodejmowania czynności egzekucyjnych przez organy, których postępowania się zbiegły, ale nie czyni nieważnym, czy bezskutecznym czynności podjęte przez poszczególne organy egzekucyjne. Niezasadne jest zatem stanowisko strony, że zajęcie świadczenia emerytalnego było bezskuteczne, a co za tym idzie nie mogło spowodować przerwy w biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, będących przedmiotem prowadzonej egzekucji.

Co do terminu przedawnienia zasadnie organ I instancji powołał się na stanowisko wierzyciela. W tym zakresie słusznie organ egzekucyjny wskazał, że na podstawie art. 29 § 1 u.p.e.a., nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ bada tylko z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz sprawdza, czy tytuł zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Sąd w składzie orzekającym podziela ugruntowane poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, z których wynika, że jeżeli wierzyciel odpowie na zapytanie organu egzekucyjnego, że obowiązek podatkowy istnieje, to do organu egzekucyjnego należy dalsze prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ ten nie może podważać wypowiedzi wierzyciela, gdyż wówczas musiałby przeprowadzić kontrolę decyzji, na podstawie której wystawiony został tytuł wykonawczy, do czego żadnym przepisem organ egzekucyjny nie jest uprawniony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 2734/05, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wiążący charakter stanowiska wierzyciela wymaga, aby organ II instancji przestrzegał zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy w pełnym jej zakresie.

Niezasadny okazał się również zarzut skargi co do braku odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu zawartego w zażaleniu, a dotyczącego kwestii błędnego stanowiska wierzyciela w odniesieniu do czynności zajęcia nadpłaty podatku dochodowego czy zwrotu podatku od towarów i usług. W tym zakresie Sąd zauważa, że po pierwsze Dyrektor Izby Skarbowej nie rozpoznawał zażalenia na stanowisko wierzyciela. Po wtóre, wbrew zarzutowi skargi, w treści skarżonego postanowienia zawarto jednoznaczne stwierdzenie, że organ podziela pogląd zawarty w postanowieniu organu I instancji, że środek w postaci zajęcia nadpłaty podatku dochodowego jest bezskuteczny i nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia w niniejszej sprawie.

Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie (art. 239e O.p.). Wykonanie decyzji podatkowej następuje w toku postępowania egzekucyjnego w administracji, które reguluje u.p.e.a. Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, które następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów, żądań, skarg, zażaleń oraz prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Te uprawnienia wynikają z przepisów u.p.e.a. i K.p.a. oraz innych ustaw szczególnych. Inaczej mówiąc, zobowiązany może tutaj korzystać z przysługujących mu środków ochronnych w zależności od stadium postępowania egzekucyjnego oraz dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że organy obu instancji zasadnie orzekły o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, skoro wierzyciel w zajętym stanowisku wskazał, że nie nastąpiło przedawnienie zaległości podatkowej. Powyższe potwierdza istnienie obowiązku podatkowego skarżącej, który podlega wykonaniu w drodze egzekucji prowadzonej w oparciu o przepisy u.p.e.a. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ podjął rozstrzygnięcie, opierając się na całokształcie materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) i mając na uwadze znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy, zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co było warunkiem poprawności dokonanej oceny w świetle art. 80 K.p.a. Fakt, że odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nie jest zgodna z oczekiwaniami skarżącej, nie świadczy o tym, że doszło do naruszenia przepisów prawa oraz zasad prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 powołanej wcześniej ustawy – P.p.s.a.