Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 514/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a par. 1, art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 514/14 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 18 czerwca 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), , Sędziowie, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r., sprawy ze skargi Z. R., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego stwierdzenia nieważności, postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej w całości decyzję odmawiającą, przyznania zasiłku okresowego, , oddala skargę., , ,


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z. R. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia tegoż Kolegium z dnia [...] października 2013r., nr [...] odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] maja 2013r., Nr [...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w/w Kolegium z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...], uchylającej w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku okresowego i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Powyższe rozstrzygnięcie Kolegium oparło na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] odmówiono przyznania skarżącemu zasiłku okresowego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Kolegium decyzją z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Dnia 13 marca 2013r. do Kolegium wpłynęło podanie Z. R. z dnia 13 marca 2013 r. zawierające w swej treści, m. in., żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] oraz żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania odwoławczego zakończonego tą decyzją. Z. R. zażądał stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2, w związku z art. 157 § 1 i 2 k.p.a.

Prezydent W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...], odmówił przyznania Z. R. zasiłku okresowego.

Kolegium, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2013r., nr [...].

Z. R., podaniem z dnia 15 lipca 2013r., wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. Kolegium postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] października 2013 r.

Wnioskiem z dnia 27 stycznia 2014 r. Z. R. zażądał stwierdzenia nieważności - między innymi w/w postanowienia z dnia [...] października 2013 r. nr [...], wskazując jako podstawę prawną swojego żądania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, Kolegium opisanym wyżej postanowieniem z dnia z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], wydanym w oparciu o przepis art.61a § 1 k.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia tegoż Kolegium z dnia [...] października 2013r., nr [...] odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] maja 2013r., Nr [...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w/w Kolegium z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...], uchylającej w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku okresowego i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że według art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie o wszczęcie postępowania administracyjnego (w tym nieważnościowego) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., wszczęcie - na wniosek - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji publicznej, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie określił co należy rozumieć pod sformułowaniem "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce, gdy wystąpi niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. "Decyzja wydana na podstawie tego przepisu [art. 157 § 3 k.p.a., a obecnie postanowienie wydawane na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. - przyp. i uzup. Kolegium] jest wynikiem oceny zdolności do działania w sprawie osoby wnoszącej żądanie, legitymacji strony, wykazania tego, że nie istnieje decyzja (nieostateczna lub ostateczna), której ważność należy poddać ocenie, istnienie przeszkód prawnych ustanowionych w ustawach odrębnych" (J. Borkowski, Komentarz do art. 157 Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 759).

Rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w istocie ponowne odmówienie stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium powoduje, że niemożliwym jest zdaniem Kolegium, wszczęcie postępowania nieważnościowego w celu zbadania, czy postanowienie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] dotknięte jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Istnieje bowiem w takim przypadku niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z przyczyn przedmiotowych. Po pierwsze, ze względu na konieczność zachowania należytej kolejności i trybu weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych podjętych w postępowaniu zakończonym "utrzymaniem w mocy" - tak jak w tej sprawie - postanowienia Kolegium w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności. Tryb nieważnościowy odnosi się do sprawy zakończonej ostateczną decyzją organu odwoławczego, poprzez decyzję podjętą na podstawie któregoś z przepisów art. 138 § 1 k.p.a. W ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, zakończonego podjęciem ostatecznej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., nie jest dopuszczalne weryfikowanie decyzji "organu pierwszej instancji". Takie stanowisko implikowane jest dyrektywami systemowo determinującymi relacje między poszczególnymi trybami postępowania administracyjnego. W tym kontekście nie podlega przecież dyskusji fakt preferowania tzw. trybów zwykłych przed nadzwyczajnymi. Nie ulega ponadto wątpliwości, że przy wyznaczaniu konsekwencji tych relacji uwzględniać też należy potrzebę zapewniania ekonomiki postępowania administracyjnego, co szczególnie daje znać o sobie w kontekście postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (zważywszy na ograniczone, do kasacji, możliwości decyzji podejmowanej w takim trybie).

Kontrola decyzji organu pierwszej instancji (wydanej w trybie zwykłym) będzie zatem możliwa dopiero wówczas, gdy z obrotu prawnego zostanie wyeliminowana decyzja wydana w drugiej instancji (w trybie zwykłym). Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu wyższego stopnia umożliwi więc ponowne skontrolowanie decyzji organu pierwszej instancji w postępowaniu odwoławczym. Mówiąc inaczej, ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji podjętej na skutek rozpatrzenia odwołania, otworzy drogę do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W pierwszej kolejności należy zatem dążyć do wyeliminowania decyzji podjętej przez organ wyższego stopnia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i taki też wniosek - o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] został rozpatrzony przez Kolegium, które postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]odmówiło stwierdzenia nieważności tego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz fakt, że postanowienie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] zostało utrzymane w mocy postanowieniem Kolegium z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], należało zdaniem Kolegium orzec, jak na wstępie.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2014r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, stawiając zarzut orzekania "w tym samym składzie jak w zaskarżonych orzeczeniach, co jest niezgodne z prawem. Nadto zarzucił że, cyt.: "Uzasadnienie postanowienia Kolegium jest kuriozalne i nacechowane demagogią. Kolegium odmawiając wszczęcia postępowania w nowej sprawie w trybie nadzwyczajnym łamie prawo w sposób rażący, gdyż jego orzeczenia nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawa, skazując stronę postępowania administracyjnego na śmierć z głodu".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie podzieliło zarzutów wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2014r., nr [...], utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2014 r. W uzasadnieniu wskazano, że w postanowieniu z dnia [...] lutego 2014 r. Kolegium wyczerpująco opisało okoliczności faktyczne oraz okoliczności prawne, które zadecydowały o podjęciu rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Orzekając w tej sprawie ponownie Kolegium uznaje te wyjaśnienia za prawidłowe i kompletne, nie znajdując jednocześnie żadnych podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem Kolegium, trudno oprzeć się wrażeniu, że sprawa zabrnęła już w miejsce, w którym wszelkie działania strony i Kolegium stają się pozbawione jakiegokolwiek wpływu na rzeczywistość. Jakiekolwiek byłoby rozstrzygnięcie i uzasadnienie orzeczenia Kolegium, Z. R. będzie z niego niezadowolony. Niezależnie od ilości podań składanych w Kolegium, organ odwoławczy nie zmieni sytuacji życiowej Z. R.

Nie można zapominać – podkreśliło dalej Kolegium, że okresie kilkunastu miesięcy, z inicjatywy Z. R., Kolegium prowadziło już wiele postępowań dotyczących opisanej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej przyznania pomocy społecznej z 2013 r. uchylonej zresztą przez Kolegium. W międzyczasie nastał 2014 r. i Kolegium nie jest w stanie zrozumieć, w jaki sposób załatwienie kolejnych spraw związanych (coraz bardziej odlegle) z decyzją organu pierwszej instancji z 2013r. zgodnie z żądaniem Z. R. miałoby wpłynąć na jego sytuację życiową. Z. R. może przecież w każdej chwili złożyć nowy wniosek o przyznanie pomocy społecznej do Prezydenta W. Tymczasem żąda stwierdzenia nieważności decyzji kasacyjnej Kolegium, a gdy Kolegium odmawia wszczęcia takiego postępowania Nr [...], składa na odmowę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ([...]) i jednocześnie żąda od Kolegium stwierdzenia nieważności postanowienia Nr [...]. Gdy Kolegium odmawia stwierdzenia nieważności postanowienia Nr [...], żąda stwierdzenia nieważności kolejnych postanowień Kolegium , składając wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy Nr [...].

Nadto Kolegium nadmieniło, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie uznaje za "demagogię" faktu, iż aby skutecznie żądać stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...], z obrotu prawnego musiałoby zostać wyeliminowane późniejsze postanowienie nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie nr [...]. Taki wniosek (o stwierdzenie nieważności postanowienia [...]) Z. R. już jednak złożył. Został on rozpatrzony przez Kolegium, które postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...]. Procedowanie względem postanowienia nr [...] jest w tej sytuacji oczywiście niedopuszczalne, tym bardziej, że odrębnym postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...].

Mając na względzie wyżej powiedziane Kolegium nie znalazło żadnych podstaw prawnych i faktycznych do uznania, że postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. nie tylko w jakikolwiek sposób narusza prawo, ale "skazuje stronę postępowania na śmierć z głodu".

W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do tut. Sądu, skarżący Z. R. domaga się wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie postanowień, wnosząc równocześnie o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez Kolegium. Nadto skarżący podobnie jak uprzednio, zarzucił, że organ orzekał w tym samym składzie, a co jest niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z tych samych powodów, jakie zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji/postanowienia.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, tym samym skarga nie może być uwzględniona, ponieważ kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia , a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała by postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów o których stanowi art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zważyć przy tym należy, że przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest jedynie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2014r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia tegoż Kolegium z dnia [...] października 2013r., nr [...] odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...] maja 2013r., Nr [...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w/w Kolegium z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...], uchylającej w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku okresowego i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Podkreślić należy, że zastosowany przez organ w niniejszej sprawie przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że w przypadku gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przesłanką wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania może być zatem nie tylko brak legitymacji procesowej wnoszącego żądanie (przesłanka podmiotowa), lecz również inna uzasadniona przyczyna. Najczęściej będą to względy przedmiotowe, przy czym okoliczność zaistnienia przeszkody przedmiotowej musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie (por. A. Plucińska-Filipowicz, LEX, Komentarz do art. 61a k.p.a.).

W ocenie Sądu przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie art.61 § 1 k.p.a. - należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie.

Z treści cytowanego powyżej przepisu art.61a § 1 k.p.a. - wynika zatem obowiązek organu w zakresie w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku, w tym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) nie jest tożsame z wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania instytucji procesowej.

Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., I OSK 1366/09). I tak w pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych.

Przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2013r., nr [...], które w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r., Nr [...] - tożsame Kolegium utrzymało w mocy opisane wyzej postanowienie z dnia [...] października 2013r., Nr [...].

Z akt sprawy niewątpliwie bowiem wynika, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie zapadło w wyniku rozpatrzenia podania - wniosku skarżącego z dnia 27 stycznia 2014 r. Ten konkretny wniosek poskutkował zasadnym wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Bezsporne jest sprawie, że skarżący jest stroną tego postępowania, więc z przyczyn ściśle jego dotyczących odmowa wszczęcia postępowania nie mogła nastąpić. Druga z przesłanek odmowy sprowadza się natomiast do tego czy jest to przyczyna uzasadniona okolicznościami istniejącymi poza tym podmiotem. Jest to więc kwestia leżąca w sferze oceny organu administracyjnego choć zaistnienie takiej/takich okoliczności skutkuje odmową wszczęcia postępowania administracyjnego ("postępowanie nie może być wszczęte").

Z lektury akt sprawy niewątpliwie wynika, że skarżący w w/w wniosku z dnia 27 stycznia 2014r. zawarł żądanie stwierdzenia nieważności opisanego wyżej postanowienia Kolegium z dnia [...] października 2013r., Nr [...].

Istotne jest przy tym – jak to już wyżej Sąd zauważył, że postanowienie to w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymane zostało w mocy postanowieniem Kolegium z dnia z dnia [...] listopada 2013r., Nr [...], gdy nadto wniosek podanie skarżącego z dnia 27 stycznia 2014 r. wniesione zostało do Kolegium w tym samym dniu, czyli, gdy w obrocie prawnym funkcjonowało już opisane wyżej postanowienie z dnia [...] listopada 2013r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] października 2013r., Nr [...].

W świetle powyższego, zarzut skarżącego, jakoby Kolegium nie mogło zastosować w rozpoznawanej sprawie przepisu art.61 a § 1 k.p.a. – nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodzić się w pełni należy ze stanowiskiem i argumentacją Kolegium zaprezentowaną tak w zaskarżonym postanowieniu, jak i w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2014r., Nr [...].

Podkreślić przy tym również należy, że zajęte w niniejszej sprawie stanowisko Sądu, zbieżne jest ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, gdzie do tych innych uzasadnionych przyczyn ograniczających możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego zaliczono: żądanie jednostki dotyczące sprawy rozstrzygniętej już decyzją, żądanie jednostki dotyczące sprawy, w której prowadzone jest postępowanie, czy upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W-wa 2011, s. 298).

Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w sprawie stwierdzenie nieważności opisanego wyżej postanowienia Kolegium z dnia 1 października 2013r., w sytuacji gdy wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia tegoż Kolegium wniesiony został w dniu, gdy w obrocie prawnym funkcjonowało już postanowienie z dnia [...] listopada 2013r., Nr [...] wydane w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy (art.127 § 3 w związku z art.144 k.p.a.) od w/w postanowienia z dnia [...] października 2013r. - była w pełni uzasadniona.

Wskazać przy tym również należy, że z urzędu jest Sądowi wiadomym, iż wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015r., sygn.akt IV S.A./Wr 515/14 tut. Sąd oddalił skargę skarżącego na opisane wyżej postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2013r., Nr [...].

Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego, że wydając w sprawie zaskarżone postanowienie Kolegium orzekało w niewłaściwym składzie. Z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że Kolegium orzekało we właściwych składach wydając zasadnie zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2014r., Nr [...].

W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi Z. R. i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.