Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1705/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt. 11, art. 71 ust. 1, art. 76 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 58/16 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 58/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę (pkt 1) W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Nadto Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego będącego radcą prawnym koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 2).

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. W.K. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu wskazano, że dokumenty złożone w urzędzie pracy potwierdzają, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem strona rozwiązała stosunek pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron, a zatem zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), zasiłek przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Prezydent Miasta S. orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego na okres od 2 lipca 2014 r. do 2 kwietnia 2015 r. w wysokości brutto: 120 % kwoty 831,10 zł miesięcznie, tj. 997,40 zł przez okres 90 dni; 120% kwoty 652,60 zł, tj. 783, 20 zł przez pozostały okres pobierania zasiłku.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta S. orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnego z dniem 3 kwietnia 2015 r., z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania.

W czerwcu 2015 r. Powiatowy Urząd Pracy w S. powziął wiadomość, iż skarżący w okresie od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 6 czerwca 2014 r. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia w firmie A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Z uwagi na powyższe, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Prezydent Miasta S. orzekł o utracie przez W. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 maja 2014 r.

Następnie Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego orzekł o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. wydanej w sprawie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego; 2) odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 lipca 2014 r., 3) uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydanej w sprawie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem 3 kwietnia 2015 r., z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania.

Kolejną decyzją z dnia [...] września 2015 r. Prezydent Miasta S., działając w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 76 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o obowiązku zwrotu przez W. K., w terminie 14 dni, nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnego za okres od 2 lipca 2014 r. do 2 kwietnia 2015 r., w łącznej kwocie 7 776, 90 zł.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie do Wojewody [...], w którym wyjaśnił, że nie był świadomy, iż podjęcie pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia spowoduje utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149) organ wskazał na ustawowe pojęcie bezrobotnego, a także przytoczył treść art. 2 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy, podający definicję zwrotu "inna praca zarobkowa". Organ wskazał ponadto na treść art. 71 ust. 1 z którego wynika, iż prawo do zasiłku przysługuje osobie bezrobotnej, jak również na brzmienie art. 76 ust. 1, ust. 2 powołanej ustawy, regulującego instytucję zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. Wojewoda podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że skarżący w okresie pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych PUP w S., w dniach od 26 maja 2014 r. do 6 czerwca 2014 r. był jednocześnie zatrudniony w ramach umowy zlecenia przez Spółkę z o.o. A. z siedzibą w W. Tym samym z dniem podjęcia zatrudnienia strona utraciła status osoby bezrobotnej oraz możliwość korzystania z uprawnień związanych z tym statusem, np. prawa pobierania zasiłku dla bezrobotnego. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do braku świadomości następstw podjęcia zatrudnienia organ odwoławczy wskazał, iż z pouczenia jakie otrzymał skarżący w dniu rejestracji , tj. 2 kwietnia 2014 r. wynika, że został on właściwie pouczony o wszelkich okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej oraz świadczeń przysługujących bezrobotnym, jak również o obowiązku poinformowania właściwego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, w terminie 7 dni. Skarżący zapoznał się z treścią powyższego pouczenia, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Tym samym argumentacja strony w powyższym zakresie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wojewoda wskazał ponadto, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje wobec osób zobowiązanych do zwrotu świadczeń pieniężnych możliwość, w szczególnie uzasadnionych przypadkach odroczenia płatności, rozłożenia na raty, czy też jej umorzenia w całości bądź w części na zasadach określonych prawem, na wniosek zobowiązanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniósł W. K..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Oddalając skargę Sąd I instancji przytoczył art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i podniósł, że decyzja nakładająca obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. W prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu organ jest zobowiązany jedynie ustalić czy zaistniały okoliczności powodujące ustanie prawa do pobierania zasiłku, czy zostały wypłacone świadczenia po zaistnieniu tych okoliczności oraz czy bezrobotny miał świadomość, że wystąpienie tych okoliczności pozbawia go prawa do otrzymania świadczenia. Stwierdzenie wystąpienia powyższych przesłanek nakłada na organ administracji obowiązek wydania decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranych świadczeń. Przy czym podkreślenia wymaga również, że warunkiem wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia jest uprzednie uchylenie lub zmiana, na podstawie której świadczenie to zostało przyznane.

W niniejszej sprawie, za nienależne świadczenie, do którego zwrotu zobowiązano skarżącego, uznany został wypłacony stronie zasiłek dla bezrobotnego za okres od 2 lipca 2014 r. do 2 kwietnia 2015 r. Treść przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (art. 2 ust. 1 pkt 2 i 11, art. 71 ust. 1) wskazuje, że jedną z przesłanek posiadania statusu osoby bezrobotnej jest nie tylko niezatrudnienie, ale również niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Wykonywanie przez daną osobę pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy cywilnoprawnej, w tym umowy zlecenia, wyłącza możliwość uzyskania lub zachowania przez taką osobę statusu bezrobotnego. Podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej skutkuje z mocy ustawy utratą statusu bezrobotnego, a właściwy organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Nie jest bowiem prawnie dopuszczalne równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Tym samym osoba, która aktywizuje swoją pracę zarobkową nie może pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z zasiłku dla bezrobotnych lub innych form pomocy wypłacanych ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia.

W ocenie Sądu w tej sprawie z bezspornie ustalonego stanu faktycznego wynika, iż skarżący na podstawie ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, a następnie na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. zostało mu przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres od dnia 2 lipca 2014 r. do dnia 2 kwietnia 2015 r. Po upływie tego okresu, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta S. orzekł o utracie prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnego. W sprawie bezsporna pozostaje także okoliczność, iż w okresie od dnia 26 maja 2014 r. do dnia 6 czerwca 2014 r. skarżący, na podstawie zawartej umowy zlecenia był zatrudniony w firmie A.Sp. z o. o. z siedzibą w W., o czym nie powiadomił właściwego PUP, w przepisanym prawem 7 dniowym terminie. Fakt zawarcia powyższej umowy wynika zarówno ze złożonego do akt oświadczenia skarżącego z dnia 2 czerwca 2015 r. wraz z załączoną do niego kserokopią druku ZUS P ZWUA, jak również z zaświadczenia wystawionego przez ww. spółkę w dniu 22 czerwca 2015 r. Opisane wyżej ustalenia stanowiły podstawę do wydania przez Prezydenta Miasta S. decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. o utracie przez W. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2014 r., a następnie decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., wydanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, orzekającej o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego; 2) odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 lipca 2014 r., 3) uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydanej w sprawie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem 3 kwietnia 2015 r. Skarżący nie kwestionował zasadności powyżej wskazanych rozstrzygnięć i nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołań od wydanych jego sprawie decyzji.

Sąd stwierdził dalej, że organy prawidłowo nałożyły na skarżącego obowiązek zwrotu wypłaconego zasiłku dla bezrobotnego, jako świadczenia nienależnego. Podjęcie przez skarżącego zatrudnienia na postawie zawartej umowy zlecenia z dnia 26 maja 2014 r. skutkowało bowiem, z mocy ustawy, utratą przyznanego mu decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. statusu osoby bezrobotnej. Powyższe potwierdza wydana w dniu [...] lipca 2015 r. ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S.. Tym samym skoro z dniem 26 maja 2014 r. skarżący utracił status osoby bezrobotnej, to nie mógł uzyskać prawa do przyznanego mu decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. zasiłku dla bezrobotnego, które to uprawnienie, jak już wcześniej wskazano, jest nierozerwalnie związane z faktem posiadania statusu bezrobotnego. Brak uprawnień do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 lipca 2014 r. potwierdza ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2015 r. o odmowie przyznania prawa do tego zasiłku.

W tych okolicznościach bez wpływu na dokonaną ocenę pozostają podnoszone w toku postępowania okoliczności, co do okresu świadczenia przez skarżącego pracy, wysokości uzyskanego z tego tytułu wynagrodzenia, czy też braku świadomości, co do następstw wynikających z zawartej umowy zlecenia. Wysokość otrzymywanego wynagrodzenia, czy też okres świadczenia pracy, w tym fakt zakończenia jej świadczenia przed datą początkową pobierania świadczenia, nie stanowią bowiem przesłanek podlegających ocenie, w postępowaniu w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Ocenie podlegały jedynie przesłanki wystąpienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczenia (utrata przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2014 r., tj. z chwilą podjęcia zatrudnienia) oraz istnienia, po stronie skarżącego świadomości, że wystąpienie tych okoliczności skutkuje utratą prawa do otrzymania świadczenia. Odnośnie do drugiej z przesłanek Sąd stwierdził, że skarżący został w sposób prawidłowy pouczony o ciążących na nim obowiązkach wynikających z faktu pozostawania w rejestrze osób bezrobotnych, jak i następstwach ich niedochowania, w tym między innymi o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego, obowiązku informowania właściwego organu o wszelkich okolicznościach mających wpływ na ten status, jak również o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Fakt zapoznania się z powyższymi obowiązkami, jak również zobowiązanie do ich przestrzegania, skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem, złożonym w dniu 2 kwietnia 2014 r. na znajdującej się w aktach sprawy "Informacji dla osób rejestrujących się w PUP w S.", której egzemplarz otrzymał. Ponadto, co istotne, przed wydaniem decyzji orzekającej o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia uchylona została, w wyniku wznowienia postępowania, ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2014 r. o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla bezrobotnego.

Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należało za bezzasadne. W szczególności, nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, iż w decyzji nie wskazano, który konkretnie przepis stanowi o uznaniu wypłaconego mu świadczenia za nienależne. W sentencji oraz uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 2015 r. wyraźnie wskazany został - jako podstawa prawna rozstrzygnięcia - art. 76 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zaskarżona decyzja istotnie w podstawie prawnej powołuje art. 76 ust. 1 i 2 ustawy, jednak wobec tego, że jest to decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, jak również z uwagi na bezsporny stan faktyczny niniejszej sprawy, nie powinno budzić żadnych wątpliwości, jaka konkretnie przesłanka stanowiła podstawę do uznania otrzymanego przez skarżącego świadczenia za nienależne.

Za nietrafne w ocenie Sądu uznać należało również zarzuty skargi w zakresie naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów procedury administracyjnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o stan faktyczny sprawy, ustalony na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego, zapewniając stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu. Zasadność wydanego rozstrzygnięcia oraz jego motywy organ administracji przedstawił w sporządzonym uzasadnieniu, spełniającym wymogi określone w art. 107 K.p.a.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w pkt 1, zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.") w związku z art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte ani w części ani w całości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji nie wyjaśnił dostatecznie, na jakiej podstawie przyjął, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania wskazanych w zarzutach przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem skarżącego nie został on właściwe poinformowany (pouczony) o skutkach dorywczego podjęcia zatrudnienia na innej podstawie niż umowa o pracę oraz uzyskania wynagrodzenia z tego tytułu. Powołując się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2013 r. III SA/Kr 648/12 wskazał, że pouczenia zamieszczane standardowo na drukach wniosków o przyznanie konkretnego rodzaju pomocy, z których świadczeniobiorca ma możliwość zapoznania się jedynie w momencie składania wniosku, a które następnie pozostawiane są w aktach administracyjnych sprawy lub pouczenia zawarte w decyzjach, lecz dotyczące wszystkich możliwych sytuacji, w odniesieniu do konkretnego świadczenia, nie mogą być uznane za należyte, w szczególności gdy przytaczają one jedynie przepis ustawy, bez jakiejkolwiek próby jego wyjaśnienia. Nadto cechą nienależnego świadczenia jest zamiar i świadomość osoby, która świadczenie pobrała, co do faktu, że jej się ono nie należy. Dodatkowo wyjaśniono, że w przypadku skarżącego nie wystąpiła sytuacja jednoczesnego pobierania świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych oraz osiągania dochodów z tytułu umowy zlecenia, a celem ustawy było wyposażenie organów w uprawnienie do żądania zwrotu pobranego świadczenia co do okresów, w których bezrobotny osiągnął dochody z innych źródeł.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a.

Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę (art. 151 P.p.s.a.), to zaskarżony wyrok nie mógł naruszyć art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy. Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując właściwie środki określone w ustawie. W rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które miały wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a. jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej.

Dalej przypomnieć należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z powołanym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Ponadto, zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych przepisów, wskazując, że skoro skarżący nienależnie pobrał zasiłek dla bezrobotnych i we właściwy sposób został pouczony przez organ o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w szczególności, że obowiązany jest w ciągu 7 dni poinformować urząd pracy o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, to zasadnie organ zobowiązał skarżącego do zwrotu tego zasiłku za okres od 2 lipca 2014 r. do 2 kwietnia 2015 r.

Ustalenia w zakresie prawidłowego pouczenia, wobec niewniesienia skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 ust. 2 P.p.s.a. i niezakwestionowaniu ustaleń faktycznych poczynionych w zaskarżonym wyroku, jest wiążące dla Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Niezależnie od powyższego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący został prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, co potwierdził w dniu 2 kwietnia 2014 r. na znajdującej się w aktach sprawy "Informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S.". Każdy taki dokument informacji o prawach i obowiązkach bezrobotnego zawiera oświadczenie, że strona zapoznała się ze wszystkimi prawami i obowiązkami, a nadto zobowiązuje się do ich przestrzegania. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że strona nie była świadoma skutków podjęcia zatrudniania, nawet dorywczego. Skoro skarżący podjął zatrudnienie w czasie gdy zarejestrowany był jako osoba bezrobotna to oczywistym jest, że z tego faktu płynąć muszą określone konsekwencje dla utrzymania statusu osoby bezrobotnej. Wykonywanie przez określoną osobę pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy cywilnoprawnej, w tym także umowy zlecenie, uniemożliwia zachowanie statusu bezrobotnego. Słusznie nadto stwierdził Sąd I instancji, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają kwestie związane z okresem świadczenia pracy (innej pracy zarobkowej) czy wysokością uzyskanego wynagrodzenia, choć Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również i ten aspekt, a w szczególności wysokość uzyskanego wynagrodzenia w kwocie 6 złotych netto.

Jak wynika z akt sprawy skarżący w okresie pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych PUP w S., w dniach od 26 maja 2014 r. do 6 czerwca 2014 r. był jednocześnie zatrudniony w ramach umowy zlecenia przez Spółkę z o.o. A. z siedzibą w W. Na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący utracił status osoby bezrobotnej z dniem 26 maja 2014 r., a zatem od tego dnia brak było przesłanek do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Stąd decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. uchylono ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego, odmówiono skarżącemu przyznania tego świadczenia od dnia 2 lipca 2014 r. oraz uchylono ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku z dniem 3 kwietnia 2015 r. W tych okolicznościach zasadnie wskazano, iż za nienależne świadczenie, do którego zwrotu zobowiązano skarżącego, należało uznać wypłacony skarżącemu zasiłek dla bezrobotnego za okres od 2 lipca 2014 r. do dnia 2 kwietnia 2015 r. Zaskarżony wyrok odpowiada więc prawu.

Z tych względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Odnosząc się do zgłoszonego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazać należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.