Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1347/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Stwierdzono nieważność postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 129, art. 134, art. 156 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wymeldowanie I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [....]; III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata T. P. z Kancelarii Adwokackiej ul. [...] [...] wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. K. jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania o wymeldowanie.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] - Wójt Gminy [...] odmówił J. K. wszczęcia postępowania o wymeldowanie Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej [...]. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że dnia 11 marca 2013 r. wpłynął do Urzędu Gminy [...] wniosek J. K., w którym żądał m.in. wymeldowania Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej sp. z o. o. w [...] (zwanego dalej jako Zakład) z jego domu przy ul. M. w B. Organ zwrócił uwagę, że wnioskodawca jest współwłaścicielem lokalu [...] na ul. M., natomiast lokal [...] jest własnością Gminy [...], która oddała go w wieczyste użytkowanie na rzecz Zakładu. Wójt wyjaśnił, że Zakład jest osobą prawną, a nie fizyczną, dlatego nie jest on zameldowany w przedmiotowym budynku, ma on jedynie swoją siedzibę.

W zażaleniu J. K. żądał wymeldowania i usunięcia Zakładu z jego nieruchomości. Podniósł, że wcześniej już żądał usunięcia tego Zakładu z terenu jego posesji ale jego działania nie przyniosły oczekiwanego przez niego rezultatu. J. K. z godnie z pouczeniem skierował zażalenie do Samorządowego Kolegium za pośrednictwem Wójta Gminy [...]. Kolegium pismem z dnia 7 października 2013 r. przekazało zażalenie skarżącego do Wojewody [...].

Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...] - Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że w niniejszej sprawie postępowanie o wymeldowanie Zakładu nie może być wszczęte ponieważ Zakład jest osobą prawną, a nie osobą fizyczną, dlatego nie jest nigdzie zameldowany. Ma tylko siedzibę w B. przy ul. M. [...] i wpisany jest do rejestru przedsiębiorców Krejowego Rejestru Sądowego. Wojewoda wyjaśnił, że obowiązek meldunkowy ciąży tylko na osobach fizycznych, nie dotyczy zaś osób prawnych, które mają siedzibę i wpisane są do KRS.

J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Wojewody [...], nie zgadzając się z jego treścią. Skarżący podniósł, że wielokrotnie zwracał się do organu o usunięcie Zakładu z jego lokalu, co jednak nie przyniosło oczekiwanych przez niego rezultatów. Zarzucił, że zaskarżone postanowienie ma wiele wad, a poruszane w nim tematy, mimo odrębnych postępowań - nie wnosi niczego konkretnego do załatwienia tej sprawy, czyli usunięcia Zakładu z jego lokalu. Skarżący zarzucił, że organy w niniejszej sprawie w wydanych postanowieniach podają kwestie nie zgodne z prawem i prawdą. Nadto wyraził swoje niezadowolenie ze sposobu załatwienia sprawy przez organy obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Skarga jest uzasadniona.

Do SKO, zgodnie z błędnym pouczeniem wpłynęło zażalenie skarżącego na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...].08.2013 r., [...]. W związku z tym powinno ono było, na podstawie art. 65 §1 k.p.a. zostać niezwłocznie przekazane organowi właściwemu. Organem tym jest bezspornie Wojewoda [...] na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 138, poz. 993 ze zm.).

Wydanie postanowienia z dnia [...] października 2013 r.[...], przez SKO o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia odbyło się więc z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Funkcjonowanie w obrocie prawnym tegoż postanowienia przesądza o wadliwości zaskarżonego postanowienia. Wojewoda [...] zaskarżonym postanowieniem rozpoznał bowiem zażalenie, którego niedopuszczalność została stwierdzona ostatecznym postanowieniem SKO z [...].10.2013 r.

Powyższe powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. a to w związku z naruszeniem przepisów art. 134 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. koniecznym było stwierdzenie nieważności opisanego wyżej postanowienia SKO z dnia [...].10.2013 r. gdyż wyeliminowanie tegoż postanowienia z obrotu prawnego stworzy formalną możliwość rozpoznania zażalenia przez Wojewodę [...].

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.