Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 280/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1 , art. 133 par. 1 , art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7 , art. 77, art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie sędzia NSA Jan Kacprzak (spr.) sędzia WSA del. Wojciech Mazur Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Go 584/08 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Go 584/08 uchylił zaskarżoną przez H. K. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2008r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Oddziału Dodatków Mieszkaniowych Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] maja 2008r. Nr [...], Sąd stwierdził ponadto, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] marca 2006 roku skarżąca – H. K. zwróciła się do Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W przedmiotowym wniosku, oraz w załączonej do niego deklaracji o wysokości dochodów za okres pełnych trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku (tj.: grudzień 2005, styczeń i luty 2006), oświadczyła, że użytkuje lokal mieszkalny o łącznej powierzchni [...] m², a w skład jej gospodarstwa domowego wchodzi 5 osób, tj.: skarżąca, A. K. – mąż, D. K. – syn, M. K. – syn oraz F. K. – córka. W złożonej deklaracji skarżąca wykazała, że łączny dochód jej gospodarstwa domowego wynosi [...] zł, na którą to kwotę składa się renta skarżącej w wysokości [...] zł oraz renta jej męża w wysokości [...] zł. Ze złożonego oświadczenia wynikało, że pozostali domownicy nie osiągnęli żadnego dochodu. Skarżąca miała świadomość, iż składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu Karnego.

Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Prezydent Miasta Gorzowa Wlkp. wydał w dniu [...] marca 2006r., decyzję Nr [...], w której orzekł o przyznaniu Pani H. K. dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł na okres od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września 2006r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w gospodarstwie domowym H. K. zamieszkuje 5 osób, a łączny dochód członków tego gospodarstwa w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wynosił [...] zł, co w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa dawało dochód w wysokości [...] zł, natomiast wydatki na lokal za jeden miesiąc obliczono na kwotę [...] zł, a zatem w świetle przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) wnioskodawca spełniał warunki do otrzymania dodatku mieszkaniowego. H. K. została pouczona o prawie wniesienia odwołania od niniejszej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim w terminie 14 dni.

Od w/w decyzji wnioskodawczyni nie wniosła odwołania.

Pismem z dnia [...] marca 2008r. Prezydent Miasta Gorzowa Wlkp. w celu sprawdzenia wiarygodności danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego wystąpił do Gorzowskiego Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej w Gorzowie Wlkp., dalej GCPRiPS, z wnioskiem o udostępnienie informacji w zakresie rodzaju i wysokości otrzymywanych świadczeń przez D. K., M. K. oraz F. K. w okresie od 2005r. do 2008r.

W odpowiedzi z dnia 26 marca 2008r. GCPRiPS poinformował Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp., że D. K. nie figurował w tut. bazie danych, natomiast jeśli chodzi o F. K. oraz o M. K., to z przekazanych informacji wynikało, że w miesiącach grudzień 2005r.- luty 2006r. korzystali oni z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego w wysokości po [...] zł miesięcznie na osobę.

Z uwagi na zaistniałe w sprawie nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję, Prezydent Miasta Gorzowa Wlkp. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008r. Nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) – wznowił z urzędu postępowanie wyjaśniające w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2006r. Nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i w deklaracji o dochodach za okres od grudnia 2005r. do lutego 2006r. wnioskodawczyni nie wykazała dochodów w postaci zasiłku stałego pobieranego z GCPRiPS przez jej syna M. K. w kwocie [...] zł i córkę F. K. w wysokości [...] zł.

Organ przytoczył treść art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, jak również pouczył wnioskodawczynię o prawie jakie jej przysługuje na podstawie art. 10 § 1 k.p.a.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2008r. przesłanym do Urzędu Miasta w Gorzowie Wlkp., H. K. poinformowała organ, iż nie otrzymuje od dzieci tj. M. K. i F. K. żadnych środków z zasiłku stałego, jaki został im przyznany, gdyż prowadzą one samodzielne gospodarstwo.

Decyzją z dnia [...] maja 2008r. Nr [...] organ I instancji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 104 Kpa oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2006r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego Pani H. K. oraz po ponownym rozpatrzeniu wniosku przyznał dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 kwietnia 2006r. do dnia 30 września 2006r. w wysokości [...] zł, przyjmując do wyliczenia dodatku mieszkaniowego, dochód gospodarstwa domowego w wysokości [...] zł, na który składa się dochód wykazany w deklaracji oraz przychód z zasiłków stałych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku z dnia [...] września 2005 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego H. K. nie wykazała osiąganych w okresie grudzień 2005r., styczeń i luty 2006r. dochodów M. K. i F. K. (osób wchodzących w skład jej gospodarstwa domowego) osiąganych z tytułu pobierania zasiłku stałego w kwocie po [...] zł miesięcznie. Powołując się na art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ stwierdził, że w/w dochody powinny być zaliczane do dochodu stanowiącego podstawę przy przyznawaniu i wyliczaniu dodatku mieszkaniowego. Strona została pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia odwołania.

Pismem z dnia [...] maja 2008r., H. K. odwołała się od powyższej decyzji uznając ją za niezasadną i krzywdzącą. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że pięcioosobową rodzinę utrzymuje jedynie ze swojej i męża emerytury, zaś dwójka jej dzieci: F. i M. K. leczą się psychiatrycznie. Skarżąca powoływała się na faktyczną niemożność opłacenia czynszu za mieszkanie, przy obniżonej wysokości dodatku mieszkaniowego, ze względu na trudną sytuację rodzinno-materialną.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008r. Nr [...] organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu odwołania Pani H. K. od decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp. z dnia [...] maja 2008r., działając na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art.. 151 § 1 pkt 2 kpa i art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. powołując się na zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych uregulowanych ustawą z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, w szczególności na przepis art. 3 ust. 3, art. 6 ust. 1, wskazało, że w oparciu o te przepisy i dowody zebrane w sprawie organ I instancji prawidłowo przyjął dochody gospodarstwa domowego w wysokości [...] zł miesięcznie (dochód za 3 miesiące [...]), oraz wydatki na mieszkanie wskazane w złożonym wniosku i potwierdzone przez zarządcę domu, tj. kwotę [...] zł, do której doliczono ryczałt za brak centralnej ciepłej wody w wysokości [...] zł, ustalając, że wydatki na mieszkanie wynosiły [...] zł. W dalszej części uzasadnienia podano, że wnioskodawczyni nie kwestionowała faktu wypłaty zasiłków stałych dla córki F. i syna M., oświadczyła jedynie, że nie korzystała z tych pieniędzy. Mając na uwadze powyższe uznano, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ pouczył wnioskodawczynię o przysługującym jej prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] lipca 2008r. H. K. podniosła, iż nie została poinformowana o tym, że pieniądze z zasiłków stałych, które zostały przyznane jej dzieciom stanowią jej dochód, który powinna ujawnić w deklaracji załączonej do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, gdyż ona tych pieniędzy od dzieci nie otrzymywała. Odnosząc się do zarzutu braku współpracy z organem I instancji, skarżąca uznała w/w zarzut za bezzasadny, gdyż opisała szczegółowo swoją sytuację w piśmie do Kierownika Wydziału Dodatków Mieszkaniowych, na które nie otrzymała odpowiedzi. Ponadto skarżąca, zwróciła uwagę na nieprawidłowy jej zdaniem sposób naliczania dodatku mieszkaniowego, wskazując, że organ brał pod uwagę kwoty brutto z podatkiem i składkami zdrowotnymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie, podkreślając, że skarga nie wnosi jakichkolwiek nowych okoliczności. Odnosząc się do zarzutów skargi, Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 14, poz. 176), świadczenia pomocy społecznej wolne są od podatku dochodowego. Świadczenie w formie zasiłku stałego nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz chorobowe.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 listopada 2008r. sygn. akt II SA/Go 584/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Oddziału Dodatków Mieszkaniowych Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] maja 2008r. nr [...] i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, mających istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy zarówno I jak i II instancji dokonały zbyt wcześnie oceny wykładni i zastosowania prawa materialnego. Zdaniem Sądu, organy nie wyjaśniły w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości składu osobowego gospodarstwa domowego H. K., co miało istotny wpływ na ustalenie wysokości dodatku mieszkaniowego, tym samym, w ocenie Sądu, organy naruszyły art. 7 i 77 Kpa. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na naruszenie przez organy art. 10 § 1 Kpa, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, jak również nieustosunkowanie się organów do wniosków dowodowych i okoliczności faktycznych wskazywanych przez stronę, czym naruszyły art. 78 i nast. Kpa. Jednocześnie Sąd orzekł, że organy nie wyjaśniły w uzasadnieniu decyzji, na których dowodach się oparły , którym odmówiły wiarygodności, wskutek czego naruszyły art. 10 § 3 Kpa. W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że gdyby organy przyjęły przy rozstrzyganiu sprawy trzyosobowy skład gospodarstwa domowego H. K., poprzez wyłączenie z jego składu osób pobierających zasiłki stałe tj. F. K. i M. K., wówczas należny dodatek mieszkaniowy wynosiłby więcej niż przyznany w zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 listopada 2008r. sygn. akt II SA/Go 584/08 wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. reprezentowane przez adwokata, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz dokonanie błędnej kontroli sądowej, wykładni prawa, poprzez rażące naruszenie:

- art. 16 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia sądu przez skład, w którym jeden z członków nie był sędzią, wskutek czego zdaniem organu zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.;

- art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie całości akt sprawy, zarzucając, że zaskarżone orzeczenie zapadło na podstawie wyrwanego z całości, części zdania Pani H. K., zamieszczonego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2008r., któremu nadano całkowicie inne od rzeczywistego znaczenie i sens, bez uwzględnienia całej treści tego pisma, z której w oczywisty sposób wynika, że gospodarstwo domowe H. K. składa się z pięciu, a nie z trzech osób, czego potwierdzeniem są dowody w postaci wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a w szczególności pkt 10 dotyczącego liczby osób w gospodarstwie domowym, oraz deklaracji o wysokości dochodów, z której również wynika, że gospodarstwo domowe składa się z pięciu osób, a ponadto, że M. K. i F. K. (str. 2 deklaracji, lp. 4 i5, pozycja "źródła dochodu") pozostają na utrzymaniu rodziców, a także tego, że deklaracja powyższa została złożona przez Panią H. K. z pouczeniem o treści art. 233 k.k. Zdaniem organu Sąd pominął również dowód w postaci oświadczenia Pani H. K. zawartego w odwołaniu z dnia [...] maja 2008r. na stronie 2, w brzmieniu " z mojej emerytury i męża muszę utrzymać całą rodzinę, tj. 5 osób, w tym dwójkę dzieci, które leczą się psychiatrycznie, a z Gorzkowskiego Centrum Pomocy Rodzinie otrzymują po około [...] zł";

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że postępowanie przed organami administracji publicznej odbyło się z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie według sądu – mogło mieć wpływ na wynik sprawy – nie wskazując jednocześnie na czym ono polega i nie odnosząc się do istoty sprawy.

Wskazując na powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. wniosło o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik organu podkreśla nieważność postępowania, ze względu na zasiadanie w składzie sądu – asesora sądowego, co stanowi, zdaniem organu, sprzeczność z postanowieniami zawartymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dotyczącymi wymiaru sprawiedliwości, zawartymi w rozdziale VIII. W dalszej części uzasadnienia podkreśla, że oba organy administracji publicznej zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i należycie go oceniły, biorąc pod uwagę okoliczność przyznania zasiłków stałych dzieciom strony przeciwnej tj. M. i F. K., jako osobom samotnie gospodarującym, jednakże okoliczność ta, zdaniem organu nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie ze wskazaniem, które przepisy ustawy oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp itd.) zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy, wniosek o uchylenie orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego należy wskazać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa procesowego, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 16 § 1 p.p.s.a. skutkującego nieważnością postępowania z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., z którego treści wynika, że nieważność postępowania zachodzi wówczas, gdy skład Sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca i to, że Sąd I instancji rozpoznawał skargę w składzie dwóch sędziów i jednego asesora tegoż Sądu – odpowiadało przepisom prawa. Stosownie do art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego ma uprawnienie do powierzenia asesorowi pełnienia czynności sędziowskich. Przepis ten zezwala Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, za zgodą Kolegium Sądu, powierzyć asesorowi pełnienie czynności sędziowskich w tym Sądzie, na czas określony, nieprzekraczający 5 lat. Powierzenie asesorowi pełnienia czynności sędziowskich uprawnia go do orzekania. Asesor w zakresie orzekania jest niezawisły i podlega jedynie Konstytucji i ustawom. Tak więc w kwestii orzekania ustawodawca zrównał status obu tych funkcji.

W wyroku z dnia 24 października 2007 r. sygn. SK 7/06 (Dz. U. Nr 204 poz. 1482), Trybunał Konstytucyjny orzekł wprawdzie o niekonstytucyjności art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych - regulującego status asesorów pełniących czynności sędziowskie w sądach powszechnych - podkreślić jednakże należy, że w uzasadnieniu swego stanowiska wyraził pogląd, iż "nawet stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu przyznającego kompetencje do powierzenia asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich na czas oznaczony, nie może stanowić podstawy do kwestionowania udziału asesora w wydawaniu wyroków w okresie obowiązywania niekonstytucyjnego przepisu". Przepis art. 135 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych - odpowiadający w swej treści art. 26 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, traci moc z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw, tj. z dniem 5 maja 2009 roku. Zatem do tego czasu dopuszczalnym jest wydawanie orzeczeń przez asesorów w sądach powszechnych. Nawet gdyby przyjąć - stosując pewną analogię - że również art. 26 § 2 cytowanej wyżej ustawy jest niekonstytucyjny, to powyższe stwierdzenie nie jest jednoznaczne z uznaniem za nieważne orzeczeń wydanych w okresie obowiązywania tego przepisu, z udziałem asesorów. Tym samym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie udział asesora w wydaniu zaskarżonego wyroku z dnia 19 listopada 2008r. nie powoduje nieważności postępowania.

Skoro zatem w niniejszej sprawie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły Naczelny Sąd Administracyjny mógł zbadać zasadność pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wszystkich materiałów dowodowych, wniosków i oświadczeń zawartych w aktach sądowych i administracyjnych i wydanie orzeczenia jedynie na podstawie części akt sprawy, należy podnieść, że według powołanego przepisu podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w aktach sprawy w toku toczącego się przed nimi postępowania. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie akt sprawy i z uwzględnieniem całości tych akt, a zatem zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. należy uznać za chybiony.

Nie ma także usprawiedliwionych podstaw zarzut nieprawidłowego uznania przez Sąd I instancji, że decyzje objęte zaskarżonym wyrokiem wydane zostały z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., przez nierozważenie w sposób należyty wszystkich okoliczności faktycznych oraz nie poddania wnikliwej ocenie całego zebranego materiału dowodowego.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., na podstawie którego wydano zaskarżony wyrok, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt, jeżeli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, że organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości istotnej okoliczności dla prawidłowego rozpoznania wniosku strony o przyznanie i określenie wysokości dodatku mieszkaniowego, tj. rzeczywistego składu osobowego gospodarstwa domowego i dochodu rodziny stanowiącego podstawę do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie ograniczyły się w istocie do uznania za wystarczające oświadczenie skarżącej w tej kwestii oraz pismo Gorzowskiego Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2008r. informujące o tym, że dzieci skarżącej F. K. oraz M. K. w okresie od stycznia 2005 do września 2006 roku pobierały zasiłek stały po [...] złotych miesięcznie każde. Zatem trafnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zarówno organ I jak i II instancji naruszyły przepisy art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych działań do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezweryfikowały zebranych informacji przy pomocy innych środków dowodowych czy czynności takich jak np.: dowodu z przesłuchania członków rodziny skarżącej, dokumentacji dotyczącej przyznania M. i F. K. zasiłków stałych czy wywiadu środowiskowego, w celu ustalenia kręgu osób tworzących gospodarstwo domowe. Sama tylko okoliczność, że osobom tym w innym postępowaniu administracyjnym przyznane zostały zasiłki stałe z pomocy społecznej nie jest w tej sprawie wystarczająca do uznania za udowodnione, że nie prowadzą one z rodzicami wspólnego gospodarstwa domowego. W tej konkretnej sprawie, należało bowiem wziąć pod uwagę stan zdrowia psychicznego M. i F. K., wyjaśnić i ustalić czy podlegają oni kurateli lub opiece prawnej, zbadać jak faktycznie funkcjonuje ta rodzina w jednym mieszkaniu w zakresie zaspokajania bieżących codziennych potrzeb życiowych – żywienia, ubrania, higieny, zakupów itp. Skarżąca oświadczyła w złożonej deklaracji, iż nie korzystała z pieniędzy pobieranych przez jej dzieci i dlatego pominęła fakt pobierania przez nich zasiłków. Wymaga zatem ustalenia i wyjaśnienia, jakie znaczenie ma ta okoliczność – czy jest przejawem faktycznej odrębności gospodarowania we wspólnie zajmowanym mieszkaniu, czy tylko odzwierciedla konflikty i trudny układ stosunków między członkami tej rodziny wynikający ze stanu ich zdrowia. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, ustalenie w/w okoliczności stanowiło niezbędną przesłankę do wydania prawidłowej – zgodnej z prawem decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku, aczkolwiek o zbyt małej szczegółowości co do wskazań kierunkowych dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pozostaje w logicznym związku i w zgodzie z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. W konkluzji należy uznać, że skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim, zaskarżony wyrok nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.