Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 193/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 39, art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 145 par. 1 ust. 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 4 i art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...], odmówił D. B. przyznania zasiłku celowego na zakup środków czystości na miesiące [...] i [...] oraz pokrycia kosztów zużytej energii elektrycznej do przygotowywania posiłków w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Oceniając okoliczności i warunki uzasadniające przyznanie wnioskowanej pomocy organ pierwszej instancji uznał, że mając na uwadze liczbę klientów ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej organ ten nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich zgłaszanych przez wnioskodawcę potrzeb. Zaznaczył również, że wnioskodawca został już objęty pomocą w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu: opału wraz z dowozem w wysokości [...] zł., odzieży jesienno-zimowej w wysokości [...] zł., obuwia w wysokości [...] zł., jak również dysponuje zasiłkiem okresowym w łącznej wysokości [...] zł. i celowym na zakup żywności na dwa miesiące w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w wysokości [...]zł.

Odwołanie od tej decyzji wniósł D. B., w którym zarzucił organowi pierwszej instancji brak zastosowania w sprawie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przeprowadzenie fragmentarycznego postępowania dowodowego, ocenionego tendencyjnie i wybiórczo oraz pominięcie całkowicie faktu, że był ofiarą kradzieży pieniędzy i dokumentów, co w jego przypadku, skutkowało pozbawieniem środków do życia. W szczególności podkreślił, że brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia, jak również wskazania dowodów, na których oparł się organ pierwszej instancji przy podjęciu tej decyzji oraz nie podanie, jakim dowodom odmówił mocy dowodowej, stanowi rażące naruszenie prawa, m.in. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu wskazało, iż odwołujący spełnia warunki, określone w art. 8 ust. 1 i art. 39 ustawy o pomocy społecznej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, ponieważ w miesiącu złożenia wniosku tj. [...] posiadał dochód nie przekraczający kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej w wysokości [...] zł., gdyż utracił dochód uzyskany z tytułu wynagrodzenia za pracę w okresie od dnia [...] do dnia [...]. Nadto, w sprawie występują okoliczności przewidziane w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej tj. bezrobocie. Organ odwoławczy ustalił, w oparciu o wywiad środowiskowy, że odwołujący prowadzi [...],[...] gospodarstwo domowe i jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, nie posiada własnego dochodu, a jedyny jego dochód stanowi, w miesiącu [...], dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł. Powołując się na treść art. 4 i art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej zaznaczył, że sytuacja gospodarstwa domowego odwołującego jest bardzo dobrze znana organowi pierwszej instancji z uwagi na zakres oraz okres objęcia pomocą społeczną. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że zwrot zasiłku celowego, pobranego przez odwołującego w miesiącu [...], na pokrycie kosztów odebrania dyplomu ukończenia studiów wyższych kwocie [...] zł. i wycofanie wniosku z dnia [...] o zasiłek celowy na wyrobienie fotografii dyplomowych wskazuje na brak jego współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej i może stanowić podstawę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Zdaniem organu takie stanowisko odwołującego nie jest do pogodzenia z zawartą w art. 4 ustawy o pomocy społecznej zasadą współdziałania i nie daje podstaw do objęcia go pomocą społeczną, bowiem sam odwołujący nie wyraża chęci poprawy swojej sytuacji finansowej i nie wykorzystuje zdobytego przez siebie wykształcenia do usamodzielnienia się od instytucji pomocy społecznej. W końcowej części uzasadnienia zaznaczył również, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne środki uprawnienia, zasoby i możliwości. Dopiero wtedy, gdy osoby te nie są w stanie same pokonać trudności własnym staraniem możliwa jest pomoc ze strony państwa. W zaistniałej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło naruszenia przez organ pierwszej instancji granic uznania administracyjnego, które uzasadniałoby uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej.

W skardze D. B. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji zarzucając rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie dowodów i okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy cały czas skupiając uwagę na jednej najmniej istotnej kwestii, tj. rzekomego braku współpracy z organem pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy zadziwiająco wiele miejsca poświęcił tym elementom postępowania dowodowego, które zostały wykorzystane przeciwko niemu, jako uzasadnienie odmowy przyznania pomocy społecznej. Takie podejście do sprawy stanowi przejaw tendencyjnej oceny materiału dowodowego zebranego w jego sprawie. Ponadto zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 107 § 1 i 3, art. 8 i art. 11 K.p.a., polegające na braku pełnego i wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez wskazanie na racje i dowody, na których oparto to rozstrzygnięcie. Podsumowując swoją skargę skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie wskazał konkretnych dowodów, na których się oparł i nie odniósł się do tych dowodów oraz dokumentów, którym odmówił mocy dowodowej oraz nie wyjaśnił przyczyn takiego zachowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi zaznaczył, że skarżący jest objęty pomocą w formie zasiłku celowego na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych takich jak: dofinansowanie do zakupu opału wraz z dowozem w wysokości [...] zł., zakup odzieży jesienno-zimowej w wysokości [...] zł., zakup obuwia w wysokości [...] zł., jak również dysponuje zasiłkiem okresowym w łącznej wysokości [...] zł. i celowym na zakup żywności na dwa miesiące w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w wysokości [...] zł., zatem jest objęty bieżącą pomocą organu pierwszej instancji w zakresie jego możliwości finansowych.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący podtrzymał zarzuty skargi i podniósł, iż absurdalne i nielogiczne jest rozumowanie organów pomocy społecznej, że otrzymywanie środków pieniężnych na jedną potrzebę bytową wyklucza uzyskanie ich na inną równorzędną potrzebę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związane - stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przedmiotem analizy w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy przyznania skarżącemu pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego, wskazanej w art. 36 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Wniosek o przyznanie zasiłku celowego z pomocy społecznej podlega rozpoznaniu w trybie przepisów tej ustawy oraz stosowanych odpowiednio, na podstawie jej art. 14, przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a. W postępowaniu tym znajdują więc zastosowanie przepisy art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

Zgodnie z art. 39 ust 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może zostać przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jednocześnie, stosownie do regulacji zawartej w art. 3 ust. 4 tej samej ustawy potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom tej pomocy. Z brzmienia przywołanych wyżej unormowań wynika, iż decyzja w zakresie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, jak również w kwestii określenia jej wysokości, podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Tak ukształtowany pogląd został utrwalony w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1998 r., sygn. akt I SA/984/97, Lex nr 45812 i z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00, Lex nr 79608).

Uznanie administracyjne cechuje się m.in. tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności żądania. Uprawnienie takie nie zwalnia jednak organu administracji od obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela (art. 7 K.p.a.). Ponadto, uznanie administracyjne nakłada na organ administracji obowiązek uzasadnienia zajętego w sprawie stanowiska. Poczynione w sprawie ustalenia muszą bowiem znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w konkretnej sprawie decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia, bowiem - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, które nie może być tożsame z jego dowolnością (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2002 r., sygn. akt I SA 3098/01, Lex nr 83731 i z dnia 6 marca 1998 r., sygn. akt I SA 1682/97, Lex nr 45811).

Uzasadnienie decyzji uznaniowej organu pomocy społecznej wydanej w zakresie przyznawania zasiłków celowych powinno precyzyjnie wskazywać zarówno możliwości finansowe organu (m.in. ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych, którymi w danym okresie czasu dysponuje organ, ilość osób ubiegających się o uzyskanie takiego zasiłku) oraz sytuację materialną i potrzeby konkretnej osoby, która występuje o przyznanie świadczenia. W uzasadnieniu decyzji wydanej w pierwszej instancji jako przyczyny odmowy uwzględnienia wnioskowanych świadczeń podano brak środków na zabezpieczenie wszystkich zgłoszonych przez skarżącego potrzeb z uwagi na dużą liczbę klientów ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej) i to bez jakiegokolwiek oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem, jaką kwotą w tym okresie dysponował organ administracyjny na realizację tego typu świadczeń, jaka już kwota została rozdysponowana na potrzeby związane z przyznawaniem zasiłków celowych, ile osób złożyło w danym miesiącu wnioski o przyznanie tej formy pomocy i na jakie cele oraz ilu potrzebujących z tej formy pomocy już korzysta.

Należy jeszcze raz podkreślić, że o ile art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej nakazuje organowi pomocy społecznej uzależnić rozmiar świadczonej pomocy od celów i możliwości pomocy społecznej, jednak nie oznacza to oparcia rozstrzygnięcia na ogólnych, niczym nie popartych twierdzeniach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło argumenty organu pierwszej instancji jednak bliżej powyższych okoliczności nie ustaliło ani nie rozważyło. Jedynie akcentowało, że skarżący korzysta z innych form pomocy. Nadto, zwrot pobranego w miesiącu [...] zasiłku celowego, na pokrycie kosztów odebrania dyplomu ukończenia studiów wyższych kwocie [...] zł. i wycofanie wniosku z dnia [...] o zasiłek celowy na wyrobienie fotografii dyplomowych wskazuje, zdaniem organu odwoławczego, na brak współdziałania skarżącego z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej i stanowi podstawę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, w oparciu art. 4 i art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Zauważyć w tym miejscu przyjdzie, że organ odwoławczy nie jest powołany wyłącznie do kontroli rozstrzygnięć pierwszoinstancyjnych. Natomiast zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, wyrażoną w art. 15 K.p.a., organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać sprawę merytorycznie, a następnie ją rozstrzygnąć, czego następstwem jest podjęcie jednego z rozstrzygnięć, których katalog został określony w art. 138 K.p.a. Dopiero, jeśli dokonana pod tym kątem przez organ odwoławczy ocena sprawy jest zbieżna ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, skutkuje to utrzymaniem w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy był obowiązany powtórnie rozpatrzyć sprawę i to w jej całokształcie, na podstawie zgromadzonych w obu fazach postępowania dowodów i dopiero na tej podstawie dokonać ustaleń faktycznych poprzedzonych oceną wiarygodności dowodów, a następnie poczynić rozważania faktyczne i prawne, czego w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Nadto, obowiązkiem organu odwoławczego było odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, a jego brak stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Postawiona powyżej teza znajduje oparcie w utrwalonym - w tym zakresie - orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładem takiego sposobu rozstrzygania może być wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1611/00, Lex nr 80635, w którym to stwierdzono, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem analiza akt administracyjnych wskazuje, że brak jest dowodów pozwalających na ocenę prawidłowości twierdzeń i zasadności rozważań organu odwoławczego, a więc brak jest zestawienia przekazanych organowi pierwszej instancji środków, ilości podopiecznych oraz wydatków na poszczególne cele, co nie pozwala na ocenę poprawności rozumowania w tym zakresie i kontrolę legalności zaskarżonej decyzji.

Wątpliwość budzi również ustalenie dochodu skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. miesiącu [...], które powinno uwzględniać definicję dochodu wskazaną w art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej tj. również wynagrodzenie za [...] dni pracy skarżącego w tym miesiącu oraz kwotę "kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej", określoną w § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135, poz. 950) i wynoszącą [...] zł. Jakiekolwiek odstępstwo w przypadku "utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony" wymaga przeprowadzenia w tym zakresie stosownych rozważań, uzasadniających takie stanowisko organu odwoławczego. Podejmując decyzję uznaniową, nie ulega wątpliwości, że organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 K.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych, nie oznacza to jednak braku oceny wszystkich okoliczności, od jakich uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia jej kompleksową kontrolę.

W ocenie Sądu, tak przeprowadzone postępowanie dowodowe nie świadczy o dostatecznym wyjaśnieniu sprawy, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Natomiast sposób, w jaki uzasadniono rozstrzygnięcie nie tylko nie odpowiada treści art. 107 § 1 i 3 K.p.a., która obliguje organy administracji m.in. do dokładnego wskazania i omówienia zastosowanej normy prawnej, lecz dodatkowo narusza treść art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten wskazuje na to, że m.in. brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Zatem ustawodawca przewidział możliwość, a nie obowiązek podjęcia negatywnego rozstrzygnięcia, co sprawia, że ustalenie sposobu rozstrzygnięcia sprawy jest zależne od swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów.

Zauważyć przyjdzie, że wniosek skarżącego został złożony w dniu [...] i dotyczył przyznania mu zasiłku celowego na zakup środków czystości na miesiące [...] i [...] oraz pokrycia kosztów zużytej energii elektrycznej do przygotowywania posiłków w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w żaden sposób nie wykazał, że zgłoszona potrzeba była, w tym okresie, potrzebą zbędną dla skarżącego. Nie przeprowadził w tym zakresie żadnej analizy wydatków, co więcej połączył rozpatrzenie zgłoszonych potrzeb z odrębnymi dwoma wnioskami skarżącego, tj. z dnia [...] i nowym wnioskiem z dnia [...], dotyczącym wyrobienia fotografii dyplomowych, kosztów odbioru dyplomu oraz kosztów dojazdu do K. i z powrotem. Takie działanie organu odwoławczego i brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie oraz odniesienia się wprost do zasadności wniosku złożonego w dniu [...] wskazuje na dowolność motywów, jakimi się kierował organ odwoławczy.

Poczynienie tych uwag było konieczne, gdyż - zdaniem Sądu – organ odwoławczy przekroczył w niniejszej sprawie granice uznania administracyjnego. Przede wszystkim, co sygnalizowano już wcześniej, nie zgromadzono dostatecznych dowodów świadczących o braku środków na zabezpieczenie wszystkich zgłoszonych przez skarżącego potrzeb z uwagi na dużą liczbę podopiecznych, jak i braku współdziałania skarżącego z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji finansowej. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie wypełnia zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej oraz uwzględnia w postępowaniu administracyjnym interes społeczny i słuszny interes obywatela (art. 7 K.p.a.).

Analiza akt administracyjnych wskazuje, że organy odwoławczy nie przeprowadził weryfikacji zgłoszonych potrzeb pod kątem spełniania przez skarżącego wymogów przewidzianych w art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, czyli zaspokojenia niezbędnej potrzeby. Wnioskowane świadczenia spełniają taki walor i mogą być uznane za niezbędne potrzeby wymagające zaspokojenia, jednakże po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania. Zauważyć przyjdzie, że we współczesnym świecie, trudno jest funkcjonować bez środków czystości i energii elektrycznej, jednakże niezbędność zaspokajania tej potrzeby winna być każdorazowo indywidualnie oceniona. Nadto, wysokość świadczenia ustalana jest na podstawie analizy obciążenia domowego budżetu, wydatków związanych z opłatami jak czynsz, energia, gaz itp. oraz ewentualnej konieczności ponoszenia innych dodatkowych kosztów utrzymania. Takiej analizy wydatków w zestawieniu z dochodami uzyskiwanymi przez skarżącego organ odwoławczy nie dokonał. Z przyczyn omówionych powyżej nie można uznać, by okoliczności mające istotne w sprawie znaczenie zostały udowodnione, a wydane rozstrzygnięcie stanowiło efekt wyważenia całokształtu sytuacji skarżącego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie uzupełnienie materiału dowodowego i rozważań w naprowadzonych wyżej kierunkach. Następnie dokona oceny zgromadzonego materiału, ustaleń faktycznych, rozważań zarówno faktycznych, jak i prawnych również w zakresie niezbędności ponoszenia przez skarżącego kosztów zakupu środków czystości i energii elektrycznej w celu przygotowywania gorących posiłków z uwzględnieniem wsparcia, które zostało mu już we wnioskowanym okresie udzielone. Stosownie do oceny i wyniku powyższych działań wyda rozstrzygnięcie z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a.

Z przedstawionych wyżej względów należało uznać, że wykazane naruszenia art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji i nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 152 tej samej ustawy.