Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 496/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2 ust. 1, art. 5, art. 4 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 ust. 1, art. 161 par.  1 pkt 3, art. 132, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Protokolant – referent stażysta Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. oddala wniosek w zakresie wymierzenia grzywny, 3. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego P. S. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący P. S. pismem z dnia [...] października 2014 r., zwrócił się z wnioskiem do Komisji Nadzoru Finansowego o udostępnienie mu informacji publicznej na temat Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo Kredytowej [...] z siedzibą w K., poprzez przesłanie za pośrednictwem drogi elektronicznej, w następującym zakresie:

1. kondycji finansowej tej kasy poprzez udostępnienie pełnego raportu na temat tej kasy, także na tle innych kas,

2. ustalonej wartości współczynnika wypłacalności kasy (czy ustalono go powyżej wartości ustawowej (5 %) czy też poniżej i jaką wartość posiada,

3. udziału kredytów i pożyczek przeterminowanych,

4. czy na dzień złożenia odpowiedzi, sytuacja tej kasy jest taka, że nie zagraża wprowadzeniem programu naprawczego, zarządu komisarycznego itp.

Pismem z dnia [...] października 2014 r. organ poinformował skarżącego, że ze względu na dokonanie stosownych ustaleń, wniosek zostanie rozpatrzony w terminie dwóch miesięcy.

Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] organ poinformował skarżącego, że w zakresie ustalonej wartości współczynnika wypłacalności kasy (czy ustalono go powyżej wartości ustawowej (5 %) czy też poniżej i jaką wartość posiada oraz udziału kredytów i pożyczek przeterminowanych, nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi, bowiem dane te są przekazywane miesięcznie w ramach dokumentów prywatnych i nie mogą być zakwalifikowane jako informacja publiczna. Natomiast co do wskazania kondycji finansowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej [...] z siedzibą w K. podano, że roczne dane finansowe dotyczące Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej [...] z siedzibą w K. dostępne są w sprawozdaniu finansowym opublikowanym w "Monitorze Spółdzielczym – B". Dalej dodano, iż na stronie internetowej KNF dostępne są zbiorcze raporty o sytuacji sektora SKOK i podano do niego link. Natomiast co do punku 4 wniosku wyjaśniono, że tak sformułowane żądanie nie nosi przymiotu informacji publicznej, bowiem jest nią informacja o faktach, tymczasem w analizowanym przypadku wnioskuje się o stanowisko organu nadzoru na temat działań, które ewentualnie zostaną podjęte w przyszłości, co nie mieści się w zakresie informacji publicznej.

W skardze z dnia [...] grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. S. zarzucił bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego wnosząc o:

1) zobowiązanie Komisji Nadzoru Finansowego do udzielenia pisemnej odpowiedzi na wszystkie zapytania, o których mowa w jego piśmie z [...] października 2014 r. w terminie 30 dni od dnia rozstrzygnięcia przez Sąd niniejszej skargi,

2) ukaranie Komisji Nadzoru Finansowego maksymalną przewidzianą ustawą karą za nieterminową w ciągu 2 miesięcy pisemną odpowiedź na jego pisemny wniosek i nie udzielenia odpowiedzi w trybie informacji publicznej na jego wniosek,

3) przyznanie mu zadośćuczynienia od Komisji Nadzoru Finansowego za brak terminowej pisemnej odpowiedzi na pisemny wniosek i nieudzielenie odpowiedzi w trybie informacji publicznej w wysokości 100.000,00 zł, płatną w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia Sądu,

4) żądanie wobec Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego zwolnienia dyscyplinarnego Pana L. D., Dyrektora Departamentu Komunikacji Społecznej za niewywiązywanie się z obowiązków służbowych w postaci nieudzielenia w terminie pisemnej odpowiedzi na jego pisemny wniosek z [...] października 2014 r. i nieudzielenie odpowiedzi w trybie informacji publicznej,

5) przesłanie na jego adres pocztowy odpisu rozstrzygnięcia Sądu.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że nie można zgodzić się z treścią pisma nadesłanego przez organ, iż żądane przez niego informacje nie noszą przymiotu informacji publicznej. Zadaniem bezwzględnym Komisji Nadzoru Finansowego jest dbałość i transparentność obrazu wszelkich podmiotów, które podlegają ocenie Komisji, a które w konsekwencji powodować mogą obciążenie Bankowego Funduszu Gwarancyjnego tytułem wypłaty depozytów upadających instytucji finansowych podlegających ocenie Komisji. Komisja na stronie internetowej bip.knf.gov.pl wyraźnie prezentuje kary nałożone przez powyższą, a sama nie wywiązuje się z narzuconym obowiązkom i wymaganiom Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem albo Komisja nie bada w sposób wnikliwy poszczególnych instytucji i nie przedstawia sumiennego raportu dotyczącego stanu finansów tych konkretnych instytucji finansowych albo nie posiada w ogóle wiedzy o stanie tych finansów poszczególnych instytucji narażając tym samym Bankowy Fundusz Gwarancyjny na obciążenia finansowe. Powołując się zatem na roczne dane finansowe w Monitorze Spółdzielni-B, do którego nie ma dostępu i w tym zakresie wnosząc o udzielenie informacji w trybie informacji publicznej powoduje, że Komisja staje się ciałem nie tylko niepoważnym, ale przede wszystkim rażąco nie baczącym uwagi na jego dobro skarżącego. Podobnie powołując się na raport o sytuacji SKOK dostępny na stronie internetowej Komisji jest albo niewiedzą Komisji, albo nieumiejętnością informowania. Ponadto udzielenie przez Komisję pismem z [...] października 2014 r. informacji, że wnioskowane informacje wymagają dokonania stosownych ustaleń i udzielenie informacji nastąpi w terminie dwóch miesięcy, podczas gdy żadnych informacji w piśmie z [...] grudnia 2014 r. wymagających dokonania stosowanych ustaleń nie udzielono. To powoduje, że autor pisma L. D. nie wywiązał się ze swoich obowiązków służbowych w sposób sumienny, a to w postaci nieterminowego udzielenia pisemnej odpowiedzi na pisemny wniosek skarżącego, nie udzielenia odpowiedzi w trybie informacji publicznej i wniosek w tym zakresie o dyscyplinarne zwolnienie L D. jest uzasadniony. Nieudzielenie pisemnej informacji w trybie informacji publicznej na wniosek strony w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku również powoduje, że ukaranie Komisji Nadzoru Finansowego maksymalną karą przewidzianą ustawą jest uzasadnione szkodliwością społeczną takiego czynu. Komisja bardzo przywiązuje wagę do udzielania informacji kto został przez nią ukarany, podczas gdy sama nie wywiązuje się z nałożonych na nią obowiązków w sposób terminowy, rzetelny i transparentny. Na uwagę winien również zasługiwać wniosek o zadośćuczynienie skarżącemu za nieudzielenie żądanej informacji w trybie informacji publicznej, bowiem powoływanie się na dane w Monitorze Spółdzielczym – B jest potwierdzeniem tezy, że informacje powyższe są informacjami publicznymi. Może pojawiać się pytanie, dlaczego dopiero pod upadku czy to SKOK W., czy SKOK [...] w środkach masowego przekazuje się dane dotyczące danej upadłej instytucji finansowej w zakresie pytań zawartych we wniosku, a wcześniej zasłania się danymi prywatnymi, danymi nie mogącymi być zakwalifikowanymi jako informacja publiczna, a po upadku takie dane stają się informacjami publicznymi. Wobec powyższego brak jest konsekwencji w tym zakresie i stąd też powyższy wniosek o zadośćuczynienie jest uzasadniony.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. organ uzupełnił swoje pismo z dnia [...] grudnia 2014 r. stwierdzając, że nie dysponuje wnioskowanym w pkt 1 wniosku raportem a wnioskowane dane (pkt 2 – 3 wniosku) pozostają bez związku z kwestiami publicznymi i wykonywaniem zadań publicznych, bowiem obejmują kwestie działania SKOK-u jako podmiotu prywatnego i w związku z tym nie stanowią informacji publicznej. Odnośnie zaś pkt 4 wniosku uzupełnił, że żądane informacje nie dotyczą istniejących faktów, lecz o stanowisko organu na temat działań, które ewentualnie w swej istocie dotyka sfery ocennej, nie zaś przedstawienia zdarzeń i faktów, jakie istnieją lub zaistniały w przeszłości.

Następnie w odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania i niewymierzanie grzywny. Wskazując zaś na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, odniósł się do istoty bezczynności i dodał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być traktowana jako instrument, za pośrednictwem którego pozyskuje się od organu nadzoru informacje prywatne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2).

Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Komisja Nadzoru Finansowego jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zatem spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego.

Jednakże w tym miejscu stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm.), kasa jest spółdzielnią, do której w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 z późn. zm.), zaś w myśl art. 3 ust. 1, celem kas jest gromadzenie środków pieniężnych wyłącznie swoich członków, udzielanie im pożyczek i kredytów, przeprowadzanie na ich zlecenie rozliczeń finansowych oraz pośredniczenie przy zawieraniu umów ubezpieczenia na zasadach określonych w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. Nr 124, poz. 1154 z późn. zm.), a według art. 12 ust. 1, członek kasy jest zobowiązany wpłacić wkład członkowski w celu korzystania przez spółdzielnię, przy czym – stosownie do treści art. 13 – każdy członek kasy obowiązany jest posiadać co najmniej jeden zadeklarowany i wpłacony udział. Minimalną wysokość udziału członkowskiego określa statut.

Z kolei stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1443), spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie osobowym i zmiennym funduszu udziałowym, które w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą. Oznacza to, iż spółdzielnia, w tym bank spółdzielczy jest dobrowolnym zrzeszeniem (korporacją) osób, które w tej formie organizacyjnej zmierza do realizacji określonej (w tym wypadku bankowej) działalności gospodarczej. Według zaś art. 3, majątek spółdzielni jest prywatną własnością jej członków. Skoro zatem ustawodawca wprost określił, że mienie spółdzielni jest prywatną własnością członków, tj. osób zrzeszonych w danej spółdzielni, w tym wypadku banku spółdzielczym, to w żaden sposób nie można przyjąć, iż przedmiotowe mienie jest mieniem państwowym, komunalnym, czy też instytucji publicznoprawnej. To członkowie zrzeszeni w spółdzielni decydują przez wybierane organy o majątku swej spółdzielni.

Zatem mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że żądane przez skarżącego informacje w pkt 2 i 3 wniosku, nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ bowiem słusznie stwierdził, że SKOK jest podmiotem prywatnym, gdyż nie dysponuje majątkiem publicznym, ani też nie reprezentuje osób, które dysponują takim majątkiem. Ponadto żądana informacja w pkt 4 wniosku, również nie jest informacją publiczną, ponieważ prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji, zaś skarżący wnioskuje w tym punkcie o ocenę SKOK-u. Niezależnie od powyższego wskazać należy, a powyższa analiza dotyczy pkt 1 wniosku skarżącego, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Oznacza to, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia jedynie w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. Natomiast, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. W orzecznictwie przyjęte zostało, że w sytuacji, gdy organ nie dysponuje żądanymi informacjami, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, lecz zobowiązany jest do wyjaśnienia (poinformowania) wnioskodawcy, iż z uwagi na ich brak nie ma fizycznej możliwości ich udostępnienia (vide: wyroki WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2010r., sygn. akt II SAB/Wa 11/10, WSA w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II SAB/Sz 11/08 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; WSA w Białymstoku z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II SAB/Bk 69/06, LEX 467326). Reasumując, wniosek nie może zmierzać do inicjowania działań, bowiem informacja ma charakter informacji publicznej, jeśli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu.

Z kolei pisemne poinformowanie skarżącego o tym, że żąda on informacji niebędącej informacją publiczną i o pozostałych faktach omówionych już wyżej, wypełnia obowiązek informacyjny po stronie organu, przy czym w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że – odnosząc to na dzień wniesienia skargi do Sądu – Komisja Nadzoru Finansowego dopiero pismem z dnia [...] lutego 2015 r. w sposób wyczerpujący, kompleksowy i dokładny udzieliła skarżącemu powyższych wyjaśnień.

Skoro zaś tak, to należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, bowiem w dacie orzekania nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o informację publiczną, gdyż został on już rozpoznany (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63).

Jednocześnie z drugiej strony Sąd nie stwierdził w bezczynności Komisji Nadzoru Finansowego rażącego naruszenia prawa, bowiem okres na jej udostępnienie nie można uznać za kwalifikowany i w konsekwencji, w tej sytuacji, nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania. Z tego też powodu Sąd oddalił wniosek o wymierzenie grzywny.

Dodać również należy skarżącemu, że sąd administracyjny nie jest właściwy do przyznawania zadośćuczynienia, ani też do rozstrzygania w przedmiocie zwolnienia pracownika.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3) i w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.