Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 13/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Wysocka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z/s we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. (dalej: spółka, strona, skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem składników majątku przedsiębiorstwa. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że strona w 2007 r. zawarła ze zbywcą umowę inwestycyjną. Zbywca dla swojego przedsiębiorstwa sporządzał bilans. Na podstawie umowy, strona nabyła od zbywcy kilkadziesiąt stoisk (punktów) handlowych zwanych dla celów Umowy zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

W skład każdego stoiska wchodziło przede wszystkim jego wyposażenie oraz towary handlowe. Dla przedmiotu umowy zbywca nie sporządzał bilansu.

W Umowie strony określiły łączną cenę jako kwotę netto powiększoną o należny podatek VAT. Łączna cena określona została jako suma cen jednostkowych za stoisko handlowe. Cena miała zostać zapłacona w częściach. Pierwsza część stanowiąca ok. 85% łącznej ceny, została rozliczona na fakturach wystawionych w 2007 r. za zbycie poszczególnych stoisk handlowych, natomiast pozostała druga część ceny miała zostać zapłacona do 15 września 2008 r. Zgodnie z Umową, ze względu na dużą ilość poszczególnych składników zorganizowanej części przedsiębiorstwa, przeniesienie posiadania poszczególnych jego elementów na nabywcę miało następować w częściach na podstawie protokołów wydania. Zbywca wystawiał stronie faktury VAT (wg stawki 22% obowiązującej w 2007 r.) obejmujące część umówionej ceny. Faktury wystawiane przez zbywcę dotyczyły poszczególnych elementów wchodzących w skład stoisk (m.in. wyposażenia i zapasów magazynowych) oraz odrębnie fakturowano odstępne za stoisko. W roku 2007 zbywca wydał stronie przedmiot umowy w całości. W 2007 r. zbywca nie wystawił stronie faktur na pozostałą część ceny. Do czerwca 2013 r. strona nie uiściła na rzecz zbywcy pozostałej części ceny, co w konsekwencji spowodowało spór sądowy pomiędzy stronami transakcji. W lipcu 2013 r. strona i zbywca zawarli porozumienie, w którym ustalili na nowo terminy zapłaty pozostałej części ceny. Zbywca, każdorazowo po otrzymaniu zapłaty ma wystawić stronie fakturę VAT na otrzymaną kwotę. Każdorazowo w danej fakturze VAT ujęta jest zapłacona przez spółkę kwota ale w wysokości brutto. Strona i zbywca nie zmienili przedmiotu umowy. W porozumieniu z lipca 2013 r. w zakresie pozostałej do zapłaty ceny – podobnie jak w Umowie, strony określiły cenę jako kwotę netto powiększoną o należny podatek VAT wg stawki VAT obowiązującej w dacie wystawienia faktur dokumentujących poszczególne płatności, tj. wg obowiązującej w 2013 r. i obecnie – 23% stawki VAT.

Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego sformułowano pytanie, czy strona będzie mogła odliczać podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych w 2013 r. i w latach następnych (do czasu całkowitej spłaty pozostałej części ceny) przez zbywcę z tytułu zbycia przedmiotowych składników przedsiębiorstwa? Strona stwierdziła, że będzie mogła odliczyć podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych w 2013 r.(i w latach następnych) przez zbywcę z tytułu zbycia przedmiotowych składników przedsiębiorstwa. Argumentowała, że obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowej transakcji wystąpił po stronie zbywcy w 2007 r., tak więc z punktu widzenia momentu odliczenia dla strony decydujące znaczenie mają uregulowania zawarte w art. 86 ust. 10 pkt 1 (w stanie prawnym z

2013 r.). Wynika z nich, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny. Jeżeli podatnik nie dokonał odliczenia podatku naliczonego w miesiącu (kwartale) otrzymania faktury, może tego dokonać w jednym z dwóch następnych okresów rozliczeniowych. Jeżeli natomiast podatnik nie dokonał odliczenia w ww. okresach, wówczas na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy o VAT może z tego prawa skorzystać, jednak nie później niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do odliczenia. Z powyższego wynika, iż w przypadku nabycia w kraju towarów bądź usług, warunkiem niezbędnym do odliczenia podatku naliczonego jest m.in. posiadanie faktury dokumentującej transakcję. Wnioskodawca mógł więc skorzystać z przysługującego mu prawa do odliczenia, dopiero z chwilą otrzymania faktur wystawionych przez zbywcę od 2013 r. na pozostałą część ceny dotyczącej transakcji, która miała miejsce w 2007 r. Odbieranie stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur kłóciłoby się z zasadą neutralności podatku VAT dla podatników go rozliczających – realizowanej właśnie przez system obniżania podatku należnego o kwoty podatku naliczonego, a także obarczałoby negatywnymi konsekwencjami spowodowanymi przez działania (czy raczej zaniechania) ze strony kontrahenta. Fakt nieterminowego wystawienia faktury przez zbywcę nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami po stronie nabywcy, gdyż prowadziłoby to do wypaczenia konstrukcji sytemu podatku VAT, tj. podatek należny od faktycznej transakcji wykazany na fakturze i podlegający rozliczeniu przez zbywcę, nie stanowiłby dla nabywcy podatku naliczonego do odliczenia.

W interpretacji indywidualnej z 9 września 2014 r. (nr [...]), Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., stanowisko strony uznał za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu, powołał treść art. 5 ust. 1, art. 7, art. 6 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. art. 106, art. 108 ust. 8 pkt 1, art. 19 ust. 1,10,11,13, art.. 86 ust. 10 pkt 1, ust. 13,art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze. zm.), zwanej dalej, VAT, art. 551, art. 552 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz § 8 ust. 1, § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.), obowiązującego w stanie prawnym będącym przedmiotem wniosku (do 1 grudnia

2008 r.), zwanego dalej rozporządzeniem. Zaznaczył, że zbywca zorganizowanej części przedsiębiorstwa niesporządzającej bilansu, miał obowiązek wystawienia stronie faktur VAT z tytułu zbycia poszczególnych składników majątku przedsiębiorstwa. Faktury te winny być wystawione nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Poszczególne składniki majątku zbywca miał obowiązek opodatkować na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem właściwych stawek podatku lub zwolnienia od podatku. Podkreślił, że zbywca wydał stronie przedmiot umowy w 2007 r., a jedynie ostatnia część ceny miała zostać zapłacona w 2008 r. Obowiązek podatkowy w sprawie powstał z momentem wydania towarów/wykonania usług (tj. w 2007 r.) i czynność ta powinna zostać potwierdzona za pomocą faktury VAT. Oznacza to, że na moment wykonania transakcji sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa niesporządzającego bilansu (2007 r.) doszło do wydania poszczególnych towarów/świadczenia usług, które to czynności podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT i powinny zostać udokumentowane za pomocą faktury VAT, uwzględniając jednakże termin przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikający z regulacji Ordynacji podatkowej

Organ wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, zm.), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Na mocy art. 5 Ordynacji podatkowej, zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

Zdaniem organu obowiązek podatkowy w sprawie powstał z momentem wydania towarów/wykonania usług (tj. w 2007 r.). Zatem, zobowiązania podatkowe zbywcy wynikające z dostawy towarów i/lub świadczenia usług związanych z zapłatą ostatniej części należności uległy przedawnieniu, ponieważ od końca roku kalendarzowego (tj. 2007 r.), w którym upłynął termin płatności podatku należnego z tytułu tej transakcji upłynęło już 5 lat (strony zawarły porozumienie w 2013 r.). Tym samym, zbywca nie jest uprawniony do wystawienia faktury VAT dokumentującej dostawę tej części majątku zorganizowanej części przedsiębiorstwa, za którą strona ma uiścić pozostałą część ceny.

W sytuacji, gdyby jednak zbywca wystawił fakturę VAT dokumentującą ww. czynności – strona nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na takiej fakturze, ponieważ dokumentowała ona będzie czynności, które w momencie wystawienia faktury VAT uległy już przedawnieniu.

Natomiast, obowiązek zapłacenia przez stronę kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT uzależniony jest od postanowień wynikających z umowy (porozumienia) zawartej pomiędzy stronami, ponieważ przepisy ustawy o podatku od towarów i usług tej kwestii nie regulują.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji, w skardze, skarżąca - podtrzymując dotychczasowe stanowisko - wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, podnosząc zarzut naruszenia:

-art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, iż spółka nie ma prawa odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez jej kontrahenta w 2013 r. i w latach następnych a dotyczących transakcji, które miały miejsce w 2007 r.,

- art. 106 ustawy o VAT poprzez uznanie, iż termin wystawienia faktury musi uwzględniać termin przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikającego z przepisów Ordynacji Podatkowej, a wystawienie faktur po upływie terminu przedawnienia jest nieprawidłowe,

-przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., tj.: art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 217, poprzez ustalenie, że w spółka nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego w zakresie przedmiotowej transakcji, z uwagi na fakt iż minął okres przedawnienia,

-przepisów prawa procesowego dotyczących zasad prowadzenia postępowania podatkowego - tj. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa poprzez brak wskazania podstawy prawnej przyjętego rozstrzygnięcia, przede wszystkim wskazania przepisów ustawy o VAT czy też przepisów wykonawczych do ustawy, z których wynikałoby, iż spółka nie może odliczyć podatku naliczonego,

-art. 14b § 2 w zw. z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłowe uzasadnienie prawne wskazane w interpretacji w związku z błędną wykładnią przepisu art. 86 i art. 88 ustawy o VAT,

-art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia prawnego, co do zanegowanego stanowiska i argumentów spółki przedstawionych we wniosku w szczególności organ nie wskazał przepisów ustawy o VAT, na podstawie których wywodzi tezę o braku możliwości odliczenia podatku naliczonego w analizowanym przypadku.

W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna.

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy faktury dotyczące transakcji z 2007 r. wystawione w 2013 r., dają nabywcy prawo do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego.

Nie ulega wątpliwości, że w sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym na moment dokonania transakcji tj. w

2007 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 1 ustawy VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z samej istoty podatku VAT, jako podatku od wartości dodanej. Zapewnia ono bowiem neutralność tego podatku dla podatników VAT, przy jednoczesnym faktycznym opodatkowaniu konsumpcji. Możliwość odliczenia podatku naliczonego powoduje, że podatek płacony przez podatnika VAT przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych w działalności opodatkowanej nie będzie stanowił dla tego podatnika faktycznego kosztu (obciążenia finansowego). Podatek naliczony, co do zasady, wynikać powinien z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług. Przepis art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT stanowi wprost, iż podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z faktury otrzymanej przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Podkreślenia wymaga, że ustawa VAT przewiduje wiele sytuacji, w których podatnikowi nie przysługuje możliwość skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. I tak, zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Zaakcentować trzeba, iż brak możliwości do odliczenia podatku naliczonego z w/w tytułu będzie miał miejsce wtedy, kiedy towary (usługi) nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT (a contrario art. 86 ust. 1 ustawy VAT). Zauważyć także należy, iż stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na szczególną rolę faktury, która jest dokumentem sformalizowanym potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia.

Zgodnie z treścią art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Obowiązek dotyczący wystawiania faktur został doprecyzowany w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 108 ust. 8 pkt 1 ustawy.

Zasady wystawiania faktur VAT uregulowane zostały szczegółowo w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.), obowiązującego w stanie prawnym będącym przedmiotem wniosku (do 1 grudnia 2008 r.), zwanego dalej rozporządzeniem.

Według § 13 ust. 1 rozporządzenia, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem § 14 i 15.

W myśl § 14 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część lub całość należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym otrzymano część lub całość należności od nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2.

Na mocy § 14 ust. 2 rozporządzenia, fakturę wystawia się również nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym pobrano przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi każdą kolejną część należności (zaliczkę, przedpłatę, zadatek lub ratę).

W przypadkach określonych w art. 19 ust. 10 i ust. 13 pkt 1-5 i 7-11 ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego (§ 15 ust. 1 rozporządzenia).

Z powyższych przepisów wynika, że fakturę wystawia sprzedawca będący podatnikiem podatku od towarów i usług, w celu udokumentowania dokonanej sprzedaży towarów lub świadczonych usług. Faktura jest więc dokumentem sformalizowanym stwierdzającym wystąpienie u podatnika okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego, a taki powstaje m.in. z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 1 ustawy o VAT)a sama tylko faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku VAT w niej naliczonego.

Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy).

Według art. 19 ust. 10 – w przypadku dostawy towarów, której przedmiotem są lokale i budynki, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wydania, z zastrzeżeniem ust. 13 pkt 10 i 11.

Jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części (art. 19 ust. 11 ustawy ).

Jak trafnie wskazał organ, z powyższych przepisów nie wynika aby co do zasady ustawodawca uzależniał termin wystawienia faktury VAT dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług (określone zdarzenie gospodarcze) od momentu uiszczenia należności z tytułu tej dostawy.

Sąd podziela więc stanowisko organu, że zbywca zorganizowanej części przedsiębiorstwa niesporządzającej bilansu, miał obowiązek wystawienia wnioskodawcy faktur VAT z tytułu zbycia poszczególnych składników majątku przedsiębiorstwa, które winny być wystawione nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Podkreślić należy, że na moment wykonania transakcji sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa niesporządzającego bilansu (2007 r.) doszło do wydania poszczególnych towarów/świadczenia usług, które to czynności podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT i powinny zostać udokumentowane za pomocą faktury VAT, zważając jednakże - jak trafnie przyjął organ - na termin przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikający z przepisów Ordynacji podatkowej.

Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Obowiązek podatkowy w sprawie będącej przedmiotem wniosku powstał z momentem wydania towarów/wykonania usług (tj. w 2007 r.), a zatem zobowiązanie podatkowe zbywcy wynikające z dostawy towarów i/lub świadczenia usług związanych z zapłatą ostatniej części należności uległy przedawnieniu, ponieważ od końca roku kalendarzowego (tj. 2007 r.), w którym upłynął termin płatności podatku należnego z tytułu tej transakcji upłynęło już 5 lat (strony zawarły porozumienie w 2013 r.). Tym samym, zbywca nie jest uprawniony do wystawienia faktury VAT dokumentującej dostawę tej części majątku zorganizowanej części przedsiębiorstwa, za którą strona ma uiścić pozostałą część ceny.

Sąd podziela także stanowisko organu, że w sytuacji, gdyby jednak zbywca wystawił fakturę VAT dokumentującą ww. czynności – strona nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na takiej fakturze, ponieważ dokumentowała ona będzie czynności, które w momencie wystawienia faktury VAT uległy już przedawnieniu.

Zważywszy na przedstawione argumenty, uprawniona jest konstatacja, że Minister Finansów dokonał prawidłowej wykładni powołanych przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył także naruszenia zarzucanych w skardze przepisów Konstytucji RP oraz przepisów procedury.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona interpretacja nie naruszała przepisów prawa materialnego ani procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.