Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1267/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 180 par. 1 art. 122 art. 187 art. 191 art. 210 par. 1 pkt 6 i  par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Q. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2011, 2012 i 2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. W dniu 18 stycznia 2011 r. do Wójta Gminy D. (zwanego dalej: "Wójtem", "Organem I instancji") wpłynęła deklaracja (DN-1) na podatek

od nieruchomości za rok 2011, w dniu 7 marca 2012 wpłynęła deklaracja (DN-1)

na podatek od nieruchomości za rok 2012, a w dniu 29 stycznia 2013 r. deklaracja

za rok 2013. Q. P. S. z o. o. z siedzibą w D. (zwana dalej: "Spółką", "Skarżącą") w deklaracjach tych wykazała: powierzchnię gruntów związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków –[...] m2, budynki mieszkalne – ogółem –[...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – ogółem: [...] m2, pozostałe budynki, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego – ogółem: [...] m2 oraz wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. W załączniku ZN – 1/A dane o nieruchomościach Skarżąca wykazała działkę nr [...] położoną w D., ul. [...]

2. Wójt postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za lata 2011 – 2013.

3. Decyzją z dnia 12 listopada 2013 r. znak [...] Organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...] ., gm. D. za: [...] rok w kwocie [...] zł, rok 2012 w kwocie [...]. zł i rok 2013 w kwocie [...] zł.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej: "Kolegium", "Organem II instancji") po rozpoznaniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 30 stycznia 2014 r. znak [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

5. W dniu 30 września 2014 r., po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Wójt wydał decyzję znak[...] , na mocy której określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości oznaczonej jako działka Nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...] ., gm. D. w kwocie: za 2011 rok

–[...] zł, za rok 2012 - [...] zł i za rok 2013 – [...] zł.

6. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółkę, Kolegium decyzją

z dnia 30 stycznia 2015 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

7. Decyzją z dnia 24 czerwca 2015 r. znak [...] Organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości oznaczonej jako działka Nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym D., gm. D. w wysokości:

za 2011 rok – [...] zł, za rok 2012 - [...] zł i za rok 2013 – [...] zł.

Uzasadniając swoją decyzję Organ wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu materiału dowodowego, określając wysokość zobowiązania podatkowego, podzielił stanowisko Kolegium dotyczące przedstawionej przez Spółkę ewidencji środków trwałych i stwierdził, że przedstawiony przez nią dokument nie może być traktowany jako dowód w postępowaniu, gdyż nie spełnia podstawowych wymogów ustawowych przypisywanych ewidencji środków trwałych. Organ przyjął do opodatkowania wartość budowli wykazanej przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2005 rok. Odnosząc się zaś do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazał, że nie zaliczył do opodatkowania dwóch wiat o powierzchni [...] m2 i [...] m2 oraz budynku (pawilonu kolonijnego) o powierzchni [...] m2, bowiem znaczny ubytek w dachu dyskwalifikuje go jako budynek w rozumieniu prawa podatkowego. Organ podatkowy uwzględnił do opodatkowania budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2, co w konsekwencji spowodowało konieczność uwzględnienia gruntów pozostałych o tej samej powierzchni.

8. Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Wójta i wniosła odwołanie

do Kolegium, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

– art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm.), zwanej dalej: "o.p." przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego

i prawnego decyzji, które umożliwiałoby dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności brak wskazania przedmiotów opodatkowania (działek, budynków, itp.), brak uzasadnienia przyczyn uwzględnienia budynków, które w ocenie Skarżącej nie mogą być uznane

za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, brak wskazania

i przytoczenia przepisów prawa, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję, odwołanie się wyłącznie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, który nie znajduje zastosowania do postępowań podatkowych, brak wskazania na podstawie jakich dowodów Organ I instancji ustalił wartość budowli Skarżącej,

– art. 244 i art. 245 K.p.c. - przez ich zastosowanie, podczas gdy ustawa

ta reguluje wyłącznie postępowanie w sprawach cywilnych i nie ma zastosowania do postępowań podatkowych,

– art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 o.p. - przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty, niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności brak jakichkolwiek ustaleń faktycznych dotyczących stanu nieruchomości Skarżącej, w szczególności stanu technicznego budynków, co do których podatnik wskazywał, że z przyczyn technicznych niemożliwa jest ich eksploatacja, pominięcie ustaleń i wniosków wynikających z opinii technicznej dotyczącej stanu technicznego budynków zlokalizowanych na działce nr [...] w m. D. pod względem możliwości ich użytkowania sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. G. K. w kwietniu 2009 r. oraz okoliczności, że od sporządzenia tej opinii w 2009 r. upłynęło już ponad 5 lat, w tym czasie budynki podatnika nie były naprawiane

ani użytkowane, uległy dalszej degradacji, która powoduje, że nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika ze względów technicznych oraz nieprzeprowadzenie żadnego przeciwdowodu,

w tym np. dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa i szacowania wartości nieruchomości, brak wskazania przedmiotów przyjętych

do opodatkowania (działek, budynków, itp.),

– art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613) przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie niektórych budynków Skarżącej za związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych,

– art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie i nie ustalenie prawidłowej wartości budowli w poszczególnych latach podatkowych, podczas gdy z przedłożonego przez Skarżącą przy piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. wykazu środków trwałych wynika, że wartość początkowa budowli, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji - wynosiła [...] zł a nie [...] zł jak przyjął Organ I instancji,

– art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l. — przez jego niezastosowanie i nie powołanie biegłego w celu określenia wartości budowli Skarżącej.

9. Kolegium decyzją z dnia 1 września 2015 r. znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie,

w pierwszej kolejności wskazało, że decyzja Organu I instancji nie narusza postanowień art. 210 o.p. Następnie Kolegium wyjaśniło, że budowle Spółki są wpisane do ewidencji środków trwałych, mają więc wartość początkową, zatem nie odnoszą się do nich przepisy o wartości rynkowej.

Jednocześnie Kolegium zauważyło, że w 2015 roku, na wezwanie Organu, Spółka przedłożyła dokument, który nazwała ewidencją środków trwałych, a który ewidencją taką nie był, gdyż nie spełniał wymogów ustawowych stawianych ewidencji środków trwałych. Obowiązek prowadzenia ewidencji środków trwałych przez takich podatników jak skarżąca określony jest w ustawie o rachunkowości, zaś szczegółowy opis takiej ewidencji zawarty jest w ustawach o podatku dochodowym, w szczególności w art. 22n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, która w tym zakresie ma zastosowanie do spółek prawa handlowego (art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Organ zauważył, że Skarżąca konsekwentnie posługuje się tymi samymi dokumentami, mimo tego, że było jej znane stanowisko Kolegium.

W ocenie Kolegium Wójt prawidłowo określił wartość budowli należących

do Spółki na podstawie ostatniej niekwestionowanej deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę, tj. za 2005 rok, w której podała wartość budowli [...] zł. Kolegium zauważyło, że aktualnie Spółka podaje różną wartość tych samych budowli ([...] zł, [...] zł), jednakże nie przedkłada na tę okoliczność stosownych dowodów. Kolegium dodało, że w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. wartość budowli Organ

I instancji również ustalił w wysokości [...] zł, co zaakceptowane zostało przez Kolegium, a następnie przez Sąd. Stąd w ocenie Kolegium brak jakichkolwiek argumentów prawnych oraz okoliczności faktycznych, które uzasadniały przyjęcie innej wartości budowli Spółki przyjętej do obliczania podatku od nieruchomości za lata 2011-2013, niż kwota [...] zł.

Organ pokreślił, że sama Spółka w deklaracji na podatek od nieruchomości

za lata 2011-2013 zgłosiła konkretne budynki i grunty, podając ich powierzchnie, które następnie były weryfikowane w toku przeprowadzonych oględzin oraz w decyzjach uchylających. Wobec tego pełnomocnik Spółki doskonale orientował się jakie nieruchomości i grunty stanowią podstawę aktualnie określonego zobowiązania

w podatku od nieruchomości. Kolegium zastrzegło jednocześnie, że wskazane byłoby, aby Organ I instancji w decyzji wskazał przedmiot opodatkowania, jak uczynił

to w decyzji z dnia 3 września 2010 r. (dotyczącej podatku od nieruchomości

za 2010 r.).

W ocenie Kolegium wielkości powierzchni budynków, gruntów przyjętych

do opodatkowania ustalono prawidłowo, na podstawie oględzin przeprowadzonych

w maju 2014 r., dokumentów przedłożonych przez Spółkę (m.in. dokumentacji fotograficznej z października 2014 r.) oraz zgodnie z wytycznymi Kolegium, o których była mowa we wcześniejszych uchylających decyzjach.

Odnosząc się do stwierdzenia Spółki dotyczącego tego, że w istocie wszystkie posiadane budynki ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, Kolegium powołując się na treść

art. 2 ust. 1 u.p.o.l., wskazało, że w sprawie bezsporne jest, iż Spółka aktualnie nie prowadzi w przedmiotowej nieruchomości (ośrodek kolonijno-wypoczynkowy) działalności gospodarczej, co jednak pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Bez znaczenia pozostają także argumenty dotyczące nieujęcia spornej nieruchomości

w wykazie środków trwałych czy niedokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Ustawa

o podatkach i opłatach lokalnych nie wiąże bowiem obowiązku w zakresie podatku

od nieruchomości z osiąganiem przez przedsiębiorcę korzyści z posiadanych obiektów, faktem prowadzenia na nich działalności lub nie. Kolegium wskazało, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że grunt, budynek i budowla, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie gospodarczo, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.

Organ wyjaśnił również, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje terminu "względy techniczne", w orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem tym należy rozumieć okoliczności uniemożliwiające wykorzystywanie obiektu do działalności gospodarczej, które mają charakter obiektywny i stanowią trwałą przeszkodę do prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku budynków dotyczy to np.: zawalenia (w rozpoznawanej sprawie dotyczy to pawilonu kolonijnego), czy też wydania decyzji o rozbiórce, które uniemożliwią ich użytkowanie. Względy techniczne muszą zatem dotyczyć samego przedmiotu opodatkowania.

Zdaniem Kolegium, sama Spółka w wyniku podjęcia konkretnych czynności ma możliwość usunięcia przeszkód uniemożliwiających korzystania z przedmiotu opodatkowania (remont częściowy lub gruntowny). Wskazuje na to zgromadzony

w sprawie materiał dowodowy, tj. oględziny nieruchomości z 2010 r. i z 2014 r., załączona do akt sprawy opinia rzeczoznawcy z 2009 r., na podstawie której, można przyjąć, że nie wystąpiła przesłanka "względów technicznych", uniemożliwiająca prowadzenie działalności gospodarczej, a istniejący stan faktyczny nie ma charakteru trwałego.

Powołując się na wyrok sądu, Kolegium wskazało również, że ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż wywodzi on z niej określone skutki prawne. W rozpoznawanej zaś sprawie Spółka nie wykazała, prócz już uwzględnionych, tj. odjętych z podstawy opodatkowania budynków i budowli na terenie ośrodka, że pozostałe obiekty w sposób trwały nie mogą służyć prowadzonej działalności gospodarczej. Wszystkie budynki wymagają (ze względu na znaczny stopień zdewastowania) częściowego remontu w celu doprowadzenia ich do stanu zdatnego do wykorzystania w działalności gospodarczej (wymiana stolarki okiennej, wymiana posadzek, brak ogrzewania, niedostateczna izolacja termiczna ścian i dachu, wymiana instalacji). Jednocześnie budynki mają pełne, niezawilgocone ściany, posiadają podłączenia do mediów (co wynika z dokumentacji fotograficznej). Nieruchomość ta, pomimo przejściowego jej niewykorzystywania, nie przestała być nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Reasumując Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów podatkowych, a ustalenia poczynione przez organ są zgodne ze stanem faktycznym sprawy. Wszystkie dane zawarte w zaskarżonej decyzji poparte są stosownymi dowodami. Nie można zarzucić Organowi podatkowemu I instancji naruszenia przepisów materialnego prawa podatkowego.

10. Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Kolegium i w piśmie z dnia

2 października 2015 r. wniosła skargę, uzupełnioną pismem z dnia 17 listopada 2015 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności:

a) art. 233 § 2 w zw. art. 127 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez ich niezastosowanie i nie uchylenie decyzji Organu I instancji, która nie zawierała prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, które umożliwiałoby dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazywała przedmiotów opodatkowania (gruntów, budynków, budowli itp.), nie zawierała uzasadnienia przyczyn uwzględnienia budynków, które w ocenie podatnika nie mogą być uznane za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą ze względów technicznych, nie zawierała wskazania i przytoczenia przepisów prawa, na podstawie których Organ I instancji wydał decyzję, a zawierała jedynie odwołanie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, który nie znajduje zastosowania do postępowań podatkowych, nie zawierała także wskazania dowodów, na których Organ I instancji ustalił wartość budowli podatnika, a powyższe braki de facto pozbawiły podatnika jednej instancji postępowania podatkowego (zresztą decyzja Organu II instancji też nie wyjaśniła jakiego przedmiotu opodatkowania dotyczy, a Organ II instancji ograniczył się do pouczenia, że strona powinna sobie to odtworzyć na podstawie akt sprawy i poprzednich decyzji, które nota bene zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez tenże Organ II instancji),

b) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i 197 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty, niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności brak jakichkolwiek ustaleń faktycznych dotyczących stanu nieruchomości podatnika, w tym stanu technicznego budynków, co do których podatnik wskazywał, że z przyczyn technicznych niemożliwa jest ich eksploatacja, błędna ocena opinii technicznej dotyczącej stanu technicznego budynków zlokalizowanych na działce nr [..] w m. D. pod względem możliwości ich użytkowania sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. G. K. w kwietniu 2009 r. oraz pominięcie okoliczności,

że od sporządzenia tej opinii w 2009 roku upłynęło już ponad 5 lat, w tym czasie budynki podatnika nie były naprawiane ani użytkowane, uległy dalszej degradacji, która powoduje, że nie są i nie mogą być wykorzystywane

do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika ze względów technicznych oraz nie przeprowadzenie żadnego przeciwdowodu, w tym np. dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa i szacowania wartości nieruchomości, brak wskazania przedmiotów przyjętych do opodatkowania (gruntów, budynków, budowli itp.),

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:

a) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię i uznanie niektórych budynków podatnika za związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych;

– błędną wykładnię pojęcia "względów technicznych" jako takich, które muszą być trwałe i nieodwracalne, podczas gdy prawidłowe odczytanie przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi o takie względy techniczne, które w danym momencie (roku podatkowym) powodują, że podatnik nie korzysta z budynku i obiektywnie nie może z niego korzystać, a niekoniecznie musi to być wynikiem przeszkody nieodwracalnej w przyszłości;

– błędną wykładnię także sprowadzającą się do uznania, że "względy techniczne" w rozumieniu tego przepisu wystąpiłyby tylko w przypadku utraty cech budynku (np. w przypadku zawalenia się budynku), podczas gdy w takiej sytuacji w ogóle nie ma przedmiotu opodatkowania, bo przecież nie istniałby budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1, a w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 chodzi właśnie o budynek, którego dotyczą względy techniczne, czyli musi to być zawsze obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej ze względów technicznych,

b) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez nie ustalenie prawidłowej wartości budowli

w poszczególnych latach podatkowych, podczas gdy z przedłożonego przez Spółkę przy piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. wykazu środków trwałych wynika, że wartość początkowa budowli, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji - wynosiła [...] zł, a nie [...] zł jak przyjął Organ pierwszej instancji,

c) art. 4 ust. 7 u.p.o.l. przez nie powołanie biegłego w celu określenia wartości budowli mimo, że Organ jednocześnie uznał, że Spółka podała wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

i decyzji ją poprzedzającej.

11. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na poparcie swojego stanowiska powołało się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 53/11 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1974/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną.

12. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych

w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności

z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim

do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ

na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Sąd po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

13. Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy słusznie Organ podatkowy uznał, że Skarżąca, która nabyła nieruchomość zabudowaną w miejscowości D. wraz ze znajdującymi się na niej budynkami i budowlami, powinna opodatkować je według podwyższonych stawek, tj. jak dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Skarżąca podniosła, że w kwestionowanych obiektach nie prowadzi faktycznie działalności gospodarczej ze względów technicznych.

14. Na wstępie wywodu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że przez grunty, budynki

i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych;

W art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawodawca wskazał, że działalność gospodarcza jest

to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (art. 2 tej ustawy stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły).

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

Podstawę zaś opodatkowania - stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. - stanowi: dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części -powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b i pkt 3 u.p.o.l. postanowił,

że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – [...] zł od 1 m2 powierzchni, od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a od od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.

Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że grunty, budynki i budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ostatnim z przytoczonych przepisów, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b oraz pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia stawek podatku od nieruchomości od gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w wyższej wysokości aniżeli inne stawki podatku, określając jednocześnie ich maksymalną wysokość.

W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegających opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Zgodnie z tą definicją wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wspomniane wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (por. L. Etel, komentarz do art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Lex 2013). Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt, budynek i budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W omawianej definicji nie wprowadzono warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. W tym miejscu dodać także należy, że dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2013 r., (sygn. akt II FSK 1974/11), ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Wniosek ten wyprowadzono z wykładni językowej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Postawiono w nim pewien warunek: przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy: faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania,

że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; koniecznym jest aby nie mogła być wykorzystywana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por.: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11; wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12; wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07; wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11).

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela przedstawiony powyżej pogląd.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Organy podatkowe prawidłowo uznały także, że nieprowadzenie przez Skarżącą w przedmiotowych obiektach działalności gospodarczej (faktyczne ich niewykorzystywanie), pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe.

15. Od takiego rozumienia względów technicznych znacznie odbiegają okoliczności wskazywane przez skarżącą Spółkę. Zdaniem Sądu, są to okoliczności, które w wyniku podjęcia konkretnych czynności ze strony Skarżącej pozwolą na usunięcie czasowej niemożliwości korzystania z przedmiotu opodatkowania (remont częściowy lub gruntowny). Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, fotografie, oględziny a także załączona do akt sprawy opinia rzeczoznawcy inż. G. K., na podstawie której, w ocenie Sądu, Organy podatkowe miały podstawę przyjąć, że jeżeli chodzi o sporne obiekty nie wystąpiła przesłanka "względów technicznych", uniemożliwiająca prowadzenie działalności gospodarczej, a istniejący stan faktyczny, nie ma charakteru trwałego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w obiektach wypoczynkowych wykorzystywanych jedynie sezonowo niezbędne jest praktycznie coroczne wykonywanie remontów i napraw umożliwiających prowadzenie w nich, w okresie letnim, działalności gospodarczej.

Spółka, której przedmiotem działalności jest m. in. hotelarstwo i gastronomia, kupując w 2005 r. sporny ośrodek wypoczynkowo-kolonijny usytuowany w D., zabudowany kilkunastoma budynkami wzniesionymi na przestrzeni kilkudziesięciu lat z pewnością powinna się z takimi nakładami liczyć, jak również z koniecznością opłacania, od tak dużego obiektu, podatku od nieruchomości w wysokości jak od gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

16. W ocenie Sądu Organ ustalił prawidłowo powierzchnię gruntów i budynków, przyjętych do opodatkowania na podstawie oględzin przeprowadzonych w maju 2014 r. oraz dokumentów przedłożonych przez Spółkę (m.in. dokumentacji fotograficznej z października 2014 r.). Należy zgodzić się z Kolegium, że pożądane byłoby, aby Organ I instancji w decyzji wskazał przedmiot opodatkowania – tak jak to uczynił w decyzji z dnia 3 września 2010 r. (dotyczącej podatku od nieruchomości za 2010 rok), jednakże decyzję z dnia 24 czerwca 2015 r. podającą jedynie stawkę podatku i metraż również należy uznać za prawidłową. W ocenie Sądu podanie przez Organ w decyzji jedynie przyjętych do opodatkowania powierzchni gruntów i budynków nie stanowi uchybienia uzasadniającego uchylenie zaskarżonych decyzji.

17. Podkreślić należy, że Organ nie negował złego stanu technicznego budynków i tego, że wymagają one remontu. Jedynie (w przeciwieństwie do Skarżącej) wskazał, że te "względy techniczne" nie mają trwałego charakteru, bowiem po przeprowadzeniu napraw lub remontów, nieruchomość będzie mogła być wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem. Zatem nie można uznać, że Organy w sposób nieprawidłowy ustaliły stan faktyczny w sprawie.

18. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazana podstawa prawna decyzji znalazły swój wyraz w uzasadnieniach decyzji Organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Swoje rozstrzygnięcie Organ II instancji wydał po uprzednim, ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto, w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu

od decyzji Organu I instancji. Po przeprowadzeniu dowodu Organ dał temu wyraz

w uzasadnieniu faktycznym decyzji, przedstawił swoje stanowisko, wyjaśnił którym dowodom dał wiarę oraz wskazał przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

19. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 233 § 2 o.p. oraz art. 127 o.p., bowiem organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności

do ponownego rozparzenia sprawy, a następnie odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Istotą postępowania dwuinstancyjnego jest prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu Organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie nie ograniczył się jedynie do kontroli decyzji Organu I instancji i odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, gdyż po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydał merytoryczne rozstrzygnięcie i należycie je uzasadnił.

20. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut braku wskazania i przytoczenia przepisów prawnych, na podstawie których Organ I instancji wydał decyzję, bowiem zarówno Organ I jak i II instancji wskazały konkretne przepisy, na podstawie których wydały swoje rozstrzygnięcia. Ponadto Kolegium w uzasadnieniu decyzji przytoczyło treść stosownych przepisów oraz omówiło ich znaczenie.

21. Odnośnie do ustalenia wartości budowli, wskazać należy, że w doktrynie wskazuje się, iż zasadą jest, że podstawę opodatkowania dla budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" wskazuje jednoznacznie,

że chodzi tu o "wartość do dokonywania odpisów amortyzacyjnych" na potrzeby podatkowe, którą obecnie określają w identyczny sposób: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Za wartość tę (podstawę opodatkowania budowli) należy uważać wartość początkową budowli, stanowiącą podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustaloną na dzień 1 stycznia roku podatkowego.

Nie może budzić wątpliwości, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają także budowle w całości zamortyzowane. Ustawodawca zastrzegł bowiem to jednoznacznie w treści art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Stwierdza się tam, iż przy budowlach całkowicie zamortyzowanych podstawą opodatkowania ma być ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (por. L. Etel, Komentarz do art. 4 u.p.o.l., op. cit. Lex 2013).

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu nieprawidłowego powołania się przez Organ I instancji na przepisy K.p.c zawierające uregulowania dotyczące dokumentów urzędowych (art. 244) i prywatnych (art. 245) i wskazać należy,

że Skarżąca słusznie zarzuciła Organowi nieprawidłowe powołanie się na ww. przepisy, bowiem w postępowaniu podatkowym zastosowanie znajdują przepisy Ordynacji podatkowej. Wobec tego wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 194 o.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (art. 194 § 2).

Z treści art. 194 § 1 i 2 o.p. można wyprowadzić wniosek, że dokumentem urzędowym jest dokument spełniający łącznie następujące przesłanki: został sporządzony w formie określonej przepisami prawa oraz sporządziły go powołane

do tego organy władzy publicznej lub inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. W odniesieniu do "innych jednostek" przyznanie wystawianym przez nie dokumentom mocy dowodowej dokumentów urzędowych uwarunkowane jest istnieniem normatywnego uprawnienia do ich wydawania. (por. P. Pietrasz, Komentarz do art. 194 o.p., Lex 2013). Jako przykład takiego dokumentu można wskazać ewidencję gruntów i budynków, decyzje organów podatkowych i celnych, akt notarialny.

Definicję dowodu ustawodawca zawarł w art. 180 i 181 o.p. Katalog dowodów jest otwarty. Warunkiem dopuszczenia dowodu jest pewność co do tego, że dany dokument lub czynność procesowa przyczynią się do wyjaśnienia sprawy. Przez możliwość przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy w rozumieniu art. 180 § 1 o.p. należy rozumieć prawdopodobieństwo wpłynięcia określonego dokumentu lub czynności procesowej na wyjaśnienie stanu faktycznego. Obowiązkiem organu podatkowego jest czuwanie nad tym, aby nie posłużyć się dowodem sprzecznym

z prawem. Ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego może nastąpić wyłącznie legalnymi środkami dowodowymi.

Mając na względzie powyższe uwagi, Sąd uznał, że uprawnione było przyjęcie przez organ wartości budowli wykazanej przez Skarżącą w deklaracji na 2005 rok, bowiem pomimo wezwań organu (pismo z dnia 7 kwietnia 2015 r. i 10 marca 2015 r.), Skarżąca nie przedłożyła stosownej dokumentacji. Jak słusznie wskazał organ, przesłane przez Spółkę kserokopie wydruków komputerowych zawierających niepełne informacje co do posiadanych gruntów, budynków i budowli, a w szczególności bez wyszczególnienia ilości, rodzaju, wartości poszczególnych budowli itp., nie można uznać za wiarygodną ewidencję środków trwałych prowadzonych zgodnie z wymogami stawianymi przez ustawodawcę. Podobnie należy ocenić nadesłane kserokopie bilansu. Zauważyć należy, że ocenę przedłożonych kserokopii dokumentów Organ dokonał

z uwzględnieniem znaczenia przeprowadzonych już w postępowaniu dowodów.

Ponadto podkreślić należy, że nie istnieje nieograniczony obowiązek dowodzenia wszystkich okoliczności przez organ podatkowy. Sąd zauważa, że podniesiona dopiero w skardze okoliczność przedłożenia przez Skarżącą przy piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. wykazu środków trwałych, z której wynika, że wartość początkowa budowli, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji, wynosiła [...] zł, nie znajduje poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym w aktach niniejszej sprawy – w aktach sprawy brak bowiem tych pism.

Z tego też względu prawidłowo Organy podatkowe uznały, że wartość budowli należących do Spółki należało przyjąć na podstawie ostatniej niekwestionowanej deklaracji podatkowej Spółki, czyli tej złożonej na 2005 rok, w której podawała wartość budowli w wysokości [...] zł. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy uznać za nieuzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 233 § 2 w związku z art. 127 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.

22. Odnośnie do podniesionego przez Spółkę zarzutu, nieuwzględnienia przez Organ wniosku o powołanie biegłego złożonego w odwołaniu, Sąd zauważa, że żądanie przeprowadzenia dowodu jest jednym z uprawnień strony postępowania. Żądanie to, zgodnie z art. 188 o.p., należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu

są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, czyli dotyczące przedmiotu sprawy

i mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba, że okoliczności

te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Zgodnie z przepisem art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko,

co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być m.in.: deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane

w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej z zastrzeżeniem art. 284a § 3,

art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 o.p.).

Z akt administracyjnych wynika, że wymaganiom powyższych przepisów Organ sprostał, gdyż dopuścił jako dowód w sprawie opinię techniczną, opracowaną na wniosek Spółki przez rzeczoznawcę budowlanego. Spółka w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie zgłosiła żądania przeprowadzenia oględzin, czy też powołania innego biegłego, co uczyniła dopiero na etapie odwołania. Wobec powyższego za bezpodstawny należało uznać zarzut Spółki nieuwzględnienia jej żądania przeprowadzenia dowodu w tym zakresie.

Zauważyć należy, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium, w uzasadnieniu decyzji, szczegółowo odniosło się do załączonej przez Spółkę opinii technicznej i na tej podstawie uznało, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 188 o.p. Według Organu, zarówno szczegółowy opis budynku jak i załączony do sprawy materiał fotograficzny w najmniejszym stopniu nie wskazuje na zaistnienie okoliczności uniemożliwiających prowadzenie w spornych budynkach działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, powyższe argumenty nie pozwalają zatem na przyjęcie,

że zaskarżona decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności na uznanie, iż organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub, że dokonał oceny tego materiału wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego.

23. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów procedury podatkowej, określonych w art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. wskazać należy, że wynika z nich obowiązek organów podatkowych do działania zgodnie z przepisami prawa poprzez wszechstronne i zupełne zgromadzenie materiału dowodowego i takiej jego oceny, która pozwoli w sposób najbardziej zgodny z rzeczywistością ustalić stan faktyczny oraz prawny sprawy. Organ podatkowy na podstawie całego zgromadzonego materiału ocenia czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęte w Ordynacji podatkowej standardy postępowania podatkowego gwarantują dopuszczenie wszelkich dowodów, które służą rzetelnemu ustaleniu stanu faktycznego, przy czynnym udziale podatnika. W ocenie Sądu, Organ podatkowy sprostał stawianym mu wymaganiom

w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zarówno ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe jak i ich ocena pod względem zgodności z prawem podatkowym zostały przeprowadzone prawidłowo, w sposób niebudzący wątpliwości. Organ w poczet materiału dowodowego włączył protokół oględzin nieruchomości z dnia 18 czerwca 2010 r., protokół z czynności sprawdzających z dnia 14 kwietnia 2014 r. oraz z dnia 9 maja 2014 r., opinię techniczną rzeczoznawcy z 2009 r., sporządzoną przez G. K., a także uzyskał informację o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków (pismo z dnia 23 czerwca 2014 r.), informację z rejestru gruntów (pismo z dnia 9 maja 2014 r.). Nadto, wbrew twierdzeniom Skarżącej, organ na poparcie swoich ustaleń, powoływał się na konkretne dowody zebranego w toku postępowania, np. na: "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. oględziny nieruchomości z 2010 r. i z 2014 r., załączona do akt sprawy opinię techniczną rzeczoznawcy z 2009 r."

Ponadto, zauważyć należy, że w sposób nieuprawniony Skarżąca przerzuca

na organ obowiązek wyczerpującego zgromadzenia dowodów, bowiem zdarza się tak, że wyłącznym dysponentem stosownych dokumentów jest strona postępowania

i tylko ona może udzielić organowi odpowiednich informacji. Jako przykład można wskazać wspomnianą w sprawie dokumentację księgową. Zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie, bowiem Organ prowadził postępowanie z poszanowaniem zasad postępowania podatkowego.

24. Reasumując, wskazać należy, że w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki techniczne, które uniemożliwiają wykorzystywanie budynków w działalności gospodarczej. Względy techniczne muszą mieć charakter trwały. Zgodnie z powołanymi przepisami prawa materialnego, w takim stanie faktycznym, nie ma podstaw do zastosowania stawek obniżonych. Wykładnia użytego w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi bowiem do wniosku, iż oznacza ono obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika. Względy techniczne stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych.

25. Na koniec Sąd zauważa, że Organ I instancji w decyzji podając dziennik urzędowy, w którym opublikowany został powołany przez Organ akt prawny (ustawa

o podatkach i opłatach lokalnych) nie wskazał prawidłowego numeru i prawidłowej pozycji Dziennika Ustaw. Podał jedynie błędny rok i pozycję wydania ustawy

(D. U. z 2014 r. poz. 849 zamiast Dz. U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613). Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem Organ przytoczył i zastosował właściwą treść przepisów prawa.

26. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja ostateczna nie narusza przepisów

prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu

mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 p.p.s.a.