Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1575/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 w zw. z art. 145  par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska ( spr), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013., poz.267 ze zm.), dalej kpa, oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. P. – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. ([...]) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. ([...]) pozwalającą Miastu [...] na przebudowę Ogródka Jordanowskiego (obiektów: [...],[...], toaleta publiczna, boiska sportowe oraz obiekty małej architektury) na działce nr ew. [...] w [...].

Organ wskazał, że w dniu 10 września 2012r. wpłynął wniosek podpisany przez L. P. i A. P. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] listopada 2007r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2012r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ wznowił ww. postępowanie, a następnie postanowieniem z dnia [...] października 2012r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o dane techniczne projektowanych obiektów w zakresie ich wpływu na środowisko oraz zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych i emisji drgań. Inwestor dołączył wyjaśnienie projektanta inwestycji dot. oddziaływania obiektu na sąsiednie działki.

Starosta [...] w dniu [...] stycznia 2013r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r.

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. P. decyzją z dnia [...] lutego 2013r. ([...]) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2007r., którą organ II instancji uchylił decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Starosta [...] pismem z dnia [...] lipca 2013r. wystąpił o sprecyzowanie wniosku o wznowienie w zakresie wskazania decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia oraz podanie terminu, w którym wnioskodawca dowiedział się o wydaniu decyzji. W piśmie z [...] lipca 2013r. A. P. wskazał, że wniosek dotyczy decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. i oświadczył, że o wydaniu decyzji dowiedział się 20 sierpnia 2012 r.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2013r. umorzył postępowanie wznowione w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2007r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2013r. utrzymał ww. decyzję w mocy.

Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014r. organ odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., które Wojewoda [...] uchylił postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2014r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., a następnie wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2014r.

Organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca jako przesłankę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Dalej przytoczył art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i podzielając stanowisko organu pierwszej instancji uznajł, że właściciel sąsiedniej działki nie może być uznany za stronę postępowania, ponieważ jego działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, bowiem żaden przepis prawa nie określa odległości skateparku od granicy działki sąsiedniej i od budynku mieszkalnego na tej działce.

Podkreślił, że organ I instancji ustalił, iż odnośnie uciążliwości hałasowej obiektów na działce nr ew. [...] nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia zatwierdzonego projektu zamiennego o dane techniczne projektowanych obiektów charakteryzujące ich wpływ na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych i drgań. Z przedłożonych wyjaśnień projektanta wynika, że zakres oddziaływań inwestycji zamyka się w granicach terenu opracowania. Systemodawca skateparku wskazał, że inwestycja nie oddziałuje na środowisko, a aktualnie obowiązujące przepisy nie stawiają wymagań co do odległości skateparku do innych elementów zagospodarowania terenu. Stanowisko podtrzymano w piśmie z dnia 31 grudnia 2012r., w którym inwestor poinformował, że ewentualne badania poziomu hałasu zamontowanych urządzeń w skateparku można przeprowadzić jedynie podczas jego funkcjonowania.

Skargę na powyższą decyzję wniósł A.P. i domagając się jej uchylenia zarzucił naruszenie art. 77 § 2 kpa i art. 80 kpa oraz art. 5 i 28 ust. 2 Prawa budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie zgodził się z konkluzją organów, że nie jest stroną postępowania. Podkreślił, że obiekt na działce nr [...] usytuowany jest bezpośrednio przy granicy z jego działką na długości 42,5 m. Obszar oddziaływania inwestycji rozciąga się na całą jego nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Inwestycja poprzez hałas wpływa na sposób korzystania z nieruchomości i uniemożliwia właściwie z niej korzystanie.

Skarżący wskazał, że organ dokonał błędnej wykładni art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Merytoryczna ocena, czy interes prawny właściciela sąsiedniej nieruchomości został naruszony możliwa jest przy zapewnieniu czynnego udziału w takim postępowaniu w charakterze strony. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze wynikający z projektu zagospodarowania terenu rodzaj i funkcję inwestycji oraz wielkość działki inwestycyjnej oraz działek bezpośrednio sąsiadujących z istniejącą na tych działkach zabudową wraz z układem komunikacyjnym, istniały przesłanki do uznania właściciela sąsiedniej nieruchomości za stronę postępowania. Stanowisko inwestora, że aktualne warunki techniczne, prawo budowlane i inne normy nie stawiają wymagań co do odległości Skate Parku do innych elementów zagospodarowania terenu nie może być uwzględnione, nie tylko z przyczyn wyżej przedstawionych, ale również z powodu tzw. zdrowego rozsądku. Skarżący podkreślił, że faktem powszechnie znanym, dostępnym w Internecie jest, to że minimalna, rozsądna odległość od domów mieszkalnych, jaką proponują projektanci skateparków, wynosi 200 m. Jeśli będzie mniejsza, należy liczyć się ze skargami mieszkańców na hałas. Jeden z producentów urządzeń wskazuje na badania, z których wynika, że w zależności od terenu hałas ze skateparku miesza się z normalnym hałasem dopiero w odległości 150-300 m.

W przypadku ferm wiatrowych przepisy prawne też nie określają odległości tych ferm od budynków mieszkalnych, ale rzeczą powszechnie znaną jest, że właściciele sąsiadujących nieruchomości uznawani są za strony postępowania. Organ w ogóle nie odniósł się do tych argumentów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa.

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, czego skutkiem było uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2011r. zmieniającej decyzję z dnia [...] listopada 2007r. pozwalającej miastu [...] na przebudowę Ogródka Jordanowskiego, z uwagi na brak legitymacji A. P. do wszczęcia ww. postępowania. Organ odwoławczy podzielił bowiem stanowisko Starosty [...], że działka, której właścicielem jest wnioskodawca (nr [...]) nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. - w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, co z kolei oznacza, że nie jest podmiotem wymienionym w art. 28 ust. 2 cyt. ustawy.

Wskazać zatem trzeba – jak słusznie podkreślił organ odwoławczy – że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Zaznaczyć jednak należy, że unormowanie to - stanowiące lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. - zostało przez ustawodawcę wyłączone w przypadku pozwolenia na budowę wymagającego udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, o czym stanowi art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji krąg stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę ustala się na zasadach ogólnych k.p.a., to jest art. 28 kpa.

Warunkiem przesądzającym o legitymacji skarżącego do kwestionowania w postępowaniu wznowieniowym decyzji z dnia [...] kwietnia 2011r. było zatem ustalenie, czy jest to postępowanie wymagające udziału społeczeństwa.

Postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest zaś postępowanie, co do którego wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego. I tak z art. 90 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. wynika, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa wtedy, gdy w ramach tego postępowania przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko dokonuje się w przypadkach wymienionych w art. 61 ust. 1, art. 88 ust. 1 i art. 90 w zw. z art. 72 ustawy środowiskowej.

Przy czym taka ocena może dotyczyć tylko inwestycji, które zostały wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W art. 60 ww. ustawy zawarto delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenie w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; a także przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

Wyłącznie cechy indywidualne konkretnej inwestycji i wola ustawodawcy decydują zatem o potrzebie poprzedzenia decyzji o pozwoleniu na budowę oceną oddziaływania na środowisko i tym samym przesądzają, czy jest to postępowanie wymagające udziału społeczeństwa, w rozumieniu art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego, a więc czy krąg stron postępowania należy ustalać na zasadach ogólnych k.p.a., to jest na podstawie art. 28 kpa, a nie w oparciu o art. 28 ust. 2 cyt. ustawy.

W świetle przytoczonych regulacji obowiązkiem organów w niniejszej sprawie dla ustalenia istnienia przesłanki wymienionej w art. 145 1 pkt 4 kpa było zatem przede wszystkim zbadanie, czy rodzaj inwestycji objętej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2011r. (m.in. scatepark, boisko sportowe) nie wymagał przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a zwłaszcza w kontekście § 3 pkt 55 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę usługową inna niż wymieniona w pkt 54, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą:

a) objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

- 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

- 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

b) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

- 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

- 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia;

Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny Sądu.

Wobec - co najmniej - przedwczesnego zastosowania art. 151 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa oraz art. 152 orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.