Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 59/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 55 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. o wymierzenie Kołu Łowieckiemu grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 5 listopada 2013r. dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w sprawie wniosku z dnia 17 października 2013r. p o s t a n a w i a I. wymierzyć Kołu Łowieckiemu grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych; II. zasądzić od Koła Łowieckiego na rzecz S. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 17 grudnia 2013 r. S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie - na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Kołu Łowieckiemu grzywny w wysokości 7000 zł za nieprzekazanie temu Sądowi skargi z dnia 5 listopada 2013 r. na bezczynność tego organu w sprawie wniosku z dnia 17 października 2013r. o udzielenie informacji publicznej.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SO/Lu 152/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek o wymierzenie grzywny.

Sąd ustalił, że przedmiotowa skarga wpłynęła do siedziby Koła Łowieckiego w dniu 5 listopada 2013 r., a następnie została przekazana Sądowi w dniu 16 grudnia 2013 r. (k. 6 akt sprawy II SAB/Lu 720/13), a więc z ok. trzytygodniowym uchybieniem terminu. Sąd uznał jednak, że ze względu na nieznaczną zwłokę nie ma podstaw do wymierzenia organowi grzywny, zwłaszcza że S. P. w ostatnim czasie składał do Koła Łowieckiego znaczną ilość wniosków o udzielenie informacji publicznej, co do których następnie wnosił skargi na bezczynność Koła, co mogło przyczynić się do uchybienia terminu.

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014r., sygn. akt I OZ 490/14 Naczelny Sąd Administracyjny – po rozpoznaniu zażalenia S. P. – uchylił powyższe postanowienie WSA w Lublinie.

Sąd ten uznał za bezsporne, że Koło Łowieckie , do którego S. P. skierował wniosek o udzielenie informacji publicznej, zobowiązany był przekazać skargę dotyczącą tego wniosku wraz z aktami sprawy do Sądu w terminie 15-dniowym, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak uchybił temu terminowi przekazując ją z 17-dniowym opóźnieniem: we wniosku o wymierzenie grzywny S. P. wyjaśnił, że do siedziby Koła Łowieckiego skarga na bezczynność organu wpłynęła w dniu 14 listopada 2013r., co nie zostało następnie zakwestionowane przez Koło, a skarga została przekazana sądowi w dniu 16 grudnia 2013r.

Zdaniem NSA, w okolicznościach niniejszej sprawy istniały podstawy do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że grzywna ta ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny i jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami i swoim stanowiskiem, ale także jest sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Przesłanką wymierzenia grzywny jest zatem wyłącznie fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, Sąd powinien wziąć pod uwagę ustalając wysokość grzywny. NSA podkreślił przy tym, że w przesłance wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. – "niezastosowania się do obowiązków" mieści się nie tylko nieprzekazanie skargi do sądu, ale również zwłoka w jej przekazaniu.

Sąd podkreślił jednocześnie, że ze względu na podstawową zasadę wyrażoną w ustawie o dostępie do informacji publicznej tj. zasadę szybkości postępowania, nie można przyjąć, że 17-dniowe opóźnienie jest nieznaczne, a okoliczność kierowania do organu znacznej ilości wniosków nie mogła stanowić podstawy oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny, natomiast mogłaby mieć znaczenie przy określaniu jej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., Sąd obecnie związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2014r., sygn. akt I OZ 490/14.

Zgodnie ze stanowiskiem tego Sądu, wniosek S . P. o wymierzenie Kołu Łowieckiemu grzywny za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi zasługuje na uwzględnienie. Organ przekazał bowiem skargę z 17-dniowym opóźnieniem.

Ustalając wysokość grzywny w kwocie 100 zł, a więc niewielkiej, Sąd miał na uwadze przepis art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., który nie przewiduje dolnej jej granicy. W świetle tych przepisów (...) sąd orzeka o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wymierzając grzywnę Sąd miał na uwadze okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie organu w terminowym przekazaniu skargi S. P. z dnia 5 listopada 2013r. na bezczynność Koła Łowieckiego .

Sądowi wiadome jest z urzędu, że skarżący składa do tego organu liczne wnioski, a następnie skargi do tut. Sądu dotyczące tych wniosków. Załatwianie znacznej ilości wniosków jest pracochłonne i czasochłonne, co wpływa na terminowość ich załatwiania. Wprawdzie, jak wskazał NSA w wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu, jedną z podstawowych zasad ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zasada szybkości postępowania, to jednak należy mieć na uwadze, że udostępnianie informacji publicznej przez organy do tego zobowiązane nigdy nie stanowi głównej działalności tych organów. Wpływ znacznej ilości wniosków, zwłaszcza, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie dotyczących – co Sądowi jest znane z urzędu – udostępnienia każdorazowo wielu dokumentów, wymaga szczególnego zorganizowania i dodatkowego nakładu pracy. Z tego względu, mimo iż nie zwalania to organów z obowiązku terminowego załatwienia wniosków i terminowego przekazywania skarg dotyczących tych wniosków do sądu administracyjnego, to jednak ma to duże znaczenie przy ustalaniu wysokości wymierzanej w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. grzywny.

Również nie bez znaczenia dla ustalenia w niniejszej sprawie grzywny w wysokości jedynie 100 zł jest to, że organ skargę przekazał, dopełniając obowiązków, o których mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). NSA w powołanym postanowieniu wskazał, że nie jest to okoliczność uzasadniająca odmowę wymierzenia grzywny, jednak zdaniem Sądu rozpatrującego obecnie wniosek, ma ona - podobnie jak i rozmiar opóźnienia (17 dni) - wpływ na jej wysokość. Bezspornie bowiem znacznie bardziej naganne jest zachowanie organu, który skargi w ogóle nie przekazał albo przekazał ją ze znacznym i nieusprawiedliwionym opóźnieniem.

Powyższe wskazuje na brak lekceważącego stosunku Koła Łowieckiego do wynikającego z przepisów ustawy obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu dlatego nieuzasadnione jest nakładanie na ten organ grzywny w wyższej wysokości. Organ przekazał skargę, a 17-dniowe opóźnienie było usprawiedliwione licznymi wnioskami i skargami kierowanymi przez skarżącego do tego organu.

Z tych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji; rozstrzygnięcie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.