Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 295/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 201 par. 1 w zw.z art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.) Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale IV w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Dyrektora Biblioteki i Forum Kultury w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; II. nie stwierdza, że bezczynność Dyrektora Biblioteki i Forum Kultury w O. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Biblioteki i Forum Kultury w O. na rzecz skarżącej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 13 lipca 2017 r. M. K. (dalej strona lub skarżąca) zwróciła się do Biblioteki i Forum Kultury w O. o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie czy Biblioteka w latach 2014 – 2016 zawierała umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. W przypadku odpowiedzi pozytywnej skarżąca wniosła o przesłanie jej kopii tych umów.

Pismem z dnia 27 września 2017 r. strona wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą na bezczynność organu zarzucając mu naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.) poprzez nieudzielenie żądanej informacji.

W związku z tym skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego w łącznej kwocie 602,20 złotych według dołączonego do skargi spisu kosztów.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi i nieobciążanie go kosztami postępowania sądowego. Podmiot zobowiązany wyjaśnił, że wniosek strony nie został zrealizowany jedynie przez nieuwagę pracowników, a żądane przez nią informacje publiczne przesłano jej w dniu 13 października 2017 r., a więc niezwłocznie po wniesieniu skargi na bezczynność.

Pismem z dnia 20 listopada 2017 r. skarżąca – wobec udzielenia odpowiedzi na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej – wystąpiła o umorzenie postępowania oraz podtrzymała wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według spisu kosztów dołączonego do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej.

Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.

Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się między innymi podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zalicza się także Dyrektor Biblioteki i Forum Kultury w O.

Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Dyrektor Biblioteki i Forum Kultury w O. – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. – zobowiązany był do udostępnienia żądanych przez skarżącą informacji.

Nie budzi również wątpliwości, że oczekiwane przez stronę dane zostały jej udostępniony przez organ dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do tutejszego Sądu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 6 października 2017 r., zaś udzielenie informacji nastąpiło poprzez przesłanie skarżącej żądanych umów przy piśmie nadanym w dniu 13 października 2017 r.

W związku z tym należało przyjąć, że choć do dnia wniesienia skargi podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia żądanych przez stronę informacji, to stan ten usunął po wniesieniu przez nią skargi na jego bezczynność.

Skoro udostępnienie informacji publicznej nastąpiło po wniesieniu skargi na bezczynność, zbędnym było zobowiązywanie organu do rozpoznania żądania strony skarżącej. Zatem postępowanie w tym przedmiocie okazało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.

Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia skarżącej danych publicznych, o które zawnioskowała, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności poprzez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a.

Poddając analizie uchybienie terminom udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ pozostawał w bezczynności w stosunkowo krótkim okresie. Zwłoka w udzieleniu odpowiedzi została zaś usunięta już po kilku dniach od wniesienia przedmiotowej skargi. Stąd też należało uznać, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w punkcie III wyroku, wynikało z treści art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność należy bowiem traktować jako jej uwzględnienie przez organ (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Ustalając wysokość zasądzonych kosztów postępowania Sąd nie mógł uwzględnić spisu kosztów, na który powoływała się skarżąca, albowiem w ogóle nie został on dołączony do skargi. W takiej sytuacji należało zasądzić wyłącznie zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 złotych.