Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 32/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par 1 pkt 1 lit. b, art. 152, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 79c ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 roku przy udziale --- sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] znak: [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej B. K. kwotę 1617 (tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania B. K., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] roku orzekł o wymierzeniu B. K., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P.P.U.H. A, karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za 2009 rok. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 37 ust. 1 i 3, art. 79c ust. 3 oraz art. 79d ust. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku Nr 185, poz. 1243, zwanej dalej ustawą o odpadach). W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że przedmiotowe zestawienie za 2009 roku wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego dnia 13 kwietnia 2010 roku, gdy tymczasem zgodnie z art. 37 ust. 3 ustawy powinno być złożone do 31 marca 2010 roku.

W odwołaniu od tej decyzji B. K. wniosła o jej uchylenie podnosząc, że w sprawie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez wymierzenie nieadekwatnej kary do popełnionego uchybienia, naruszenia obowiązku czuwania przez organy nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa poprzez wymierzenie kary w sytuacji, gdy przepisy nakładające karę weszły w życie w dniu 12 marca 2010 roku, czyli na trzy tygodnie przed upływem terminu do złożenia zbiorczego zestawienia danych

o rodzajach i ilości opadów za rok 2009. Działanie organu, w ocenie strony odwołującej się, było sprzeczne z zasadą przekonywania poprzez niewyjaśnienie zasadności nałożenia tak wysokiej kary w stosunku do popełnionego uchybienia oraz zasady niedziałania prawa wstecz w sytuacji, gdy za dany rok, którego dotyczy informacja, przepisy nie przewidywały tak dotkliwych konsekwencji niedopełnienia wymogu złożenia zestawienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało

w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż posiadacz odpadów jest zobowiązany do prowadzenia ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych (art. 36 ust. 1 ustawy

o odpadach). Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach, posiadacz odpadów jest zobowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych

o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach

i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów. Zbiorcze zestawienie danych, posiadacz odpadów jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w terminie do końca pierwszego kwartału. Jeżeli posiadacz odpadów, będąc zobowiązanym do prowadzenia sporządzenia i przekazywania zbiorczego zestawienia danych, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł (art. 79c ust. 3 ustawy

o odpadach). W sprawie nie ulega wątpliwości, iż strona odwołująca się zrealizowała obowiązek złożenia zbiorczego zestawienia danych o odpadach za rok 2009

z uchybieniem terminu. Przepisy ustawy o odpadach co do obowiązku wymierzenia kary za nieterminowe złożenie sprawozdania nie mają charakteru uznaniowego i nie uzależniają jej wymierzenia ani od powodów uchybienia terminowi ani też od czasokresu spóźnienia w złożeniu sprawozdania.

W skardze do sądu administracyjnego B. K. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując na naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz uchybienie przepisom prawa materialnego, czyli art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia [...] roku sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w związku z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 79c ust. 3 w zw. z art. 79d ust. 3 ustawy o odpadach.

Postanowieniem z dnia [...] roku sąd podjął zawieszone postępowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa o wymierzeniu stronie skarżącej kary grzywny za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku

i unieszkodliwiania odpadów za 2009 rok.

Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z treścią tego przepisu w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, będąc obowiązanym do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji lub sporządzania i przekazywania zbiorczego zestawienia danych lub sporządzania podstawowej charakterystyki odpadów lub przeprowadzania testów zgodności, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym, podlega karze pieniężnej

w wysokości 10.000 zł.

Wadliwość stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach dostrzegł ustawodawca, który ustawą z dnia 28 kwietnia 2011 roku o zmianie ustawy o odpadach (Dz. U. Nr 138, poz. 809), która weszła w życie z dniem 20 lipca 2011 roku, nadał tej normie prawnej nową treść przewidującą karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieprzekazanie przez posiadacza odpadów, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 37 ust. 3 ustawy o odpadach, zbiorczego zestawienia danych. Ustawa nowelizująca dodała przy tym nowe jednostki redakcyjne przewidujące karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za nieprzekazanie zbiorczego zestawienia danych w terminie określonym w decyzji wydanej na podstawie art. 79d ust. 3a (ust. 4), a nadto możliwość wymierzenia kary pieniężnej wielokrotnie, z tym, że łączna wysokość kar pieniężnych za dany rok kalendarzowy nie może przekroczyć 10.000 zł (ust. 5).

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 października 2013 roku, sygn. akt P 26/11 (Dz. U. z 2013 roku poz. 1426) orzekł, że art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach, w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 roku do 19 lipca 2011 roku przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych

o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł również, że art. 79c ust. 3 w związku z art. 79d ust. 3 ustawy o odpadach jest zgodny z art. 2 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 oraz art. 184 Konstytucji i umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.

Trybunał Konstytucyjny uznał, że konstruując elementy kwestionowanej sankcji ustawodawca przekroczył konstytucyjne granice proporcjonalności regulacji sankcji administracyjnych. Zbytnia dolegliwość kary wynika ze szczególnie nadmiernej kumulacji kilku elementów sankcji, które rozpatrywane oddzielnie nie przemawiają jeszcze za niekonstytucyjnością przepisu. Sama kara pieniężna w wysokości 10.000 zł, zdaniem Trybunału, nie stanowi również argumentu na rzecz naruszenia art. 2 Konstytucji, jeśli jednocześnie obowiązywałby mechanizm uprzedniego wezwania lub ponaglenia przedsiębiorcy do terminowego wykonania ustawowego obowiązku. Podobnie automatyzm nakładanej kary nie świadczy na rzecz jej niekonstytucyjności, jeżeli obowiązywałby mechanizm miarkowania jej wysokości ze względu na okoliczności sprawy przez organ administracji podlegający kontroli sądu administracyjnego. Jednakże takiej regulacji zabrakło w przepisach ustawy o odpadach w części dotyczącej kar pieniężnych.

Mając to na względzie należy stwierdzić, że stosownie do art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą, są ostateczne i wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, chyba że Trybunał określi inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, co w przypadku wyroku z dnia 15 października 2013 roku nie miało miejsca. Oznacza to tym samym, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały na podstawie przepisu ustawy uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny (niezgodny z art. 2 Konstytucji).

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego wydane zostało prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji). Podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego została wydana decyzja, przewiduje art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Okoliczność tę należy uwzględnić w trakcie sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. stwarza podstawę do uchylenia kontrolowanego aktu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dodać trzeba, że nie ma znaczenia dla wyniku postępowania sądowego, że – jak już zauważono – z dniem 20 lipca 2011 roku przepis art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach został zmieniony. Sądy administracyjne dokonują bowiem kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji, zaskarżona decyzja wydana zaś została w dniu [...] roku.

Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił kontrolowane decyzje, orzekając jak w punkcie pierwszym wyroku, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" przy zastosowaniu art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd postanowił jak w punkcie drugim wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

W punkcie trzecim wyroku sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę będzie miał na uwadze organ administracji, że

w dniu 14 grudnia 2012 roku uchwalona została nowa ustawa o odpadach (Dz. U. z 2013 roku, poz. 21), która z chwilą jej wejścia w życie uchyliła ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach. Jednakże międzyczasowy przepis art. 246 tej ustawy stanowi, że w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237. W sytuacji skarżącej oznacza to stosowanie przepisów o karach pieniężnych

w brzmieniu po nowelizacji ustawy dokonanej ustawą z dnia 28 kwietnia 2011 roku.

A. P.