Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 633/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2010 r., skierowanym do "Izby Skarbowej w K." za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., J.P. wniósł skargę na działanie organu skarbowego I instancji, zarzucając ww. Naczelnikowi naruszenie zasady praworządności i słusznego interesu prawnego podatnika poprzez nieuwzględnienie złożonego wniosku o zwrot kosztów stawiennictwa w charakterze podejrzanego w sprawie karnej skarbowej.

W odpowiedzi na ww. pismo Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 229 pkt 7, art. 237 § 3 oraz art. 238 § 1 w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej w skrócie: K.p.a., zawiadomił skarżącego, że jego skarga z dnia [...] 2010 r. jest bezzasadna (pismo Dyrektora z dnia [...] 2010 r. nr [...].

Pismem z dnia [...] 2010 r. zatytułowanym "zażalenie", skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem "Izby Skarbowej w K.", J. P. dał wyraz niezadowolenia ze sposobu załatwienia jego skargi.

Odpowiadając na ostatnie z wymienionych wyżej pism skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w kwestii skargi J. P. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. (patrz pismo Dyrektora z dnia [...] r. nr [...]). Podejmując polemikę z zarzutami skarżącego, wyjaśniono w tych ramach, że organy podatkowe nie prowadzą wobec skarżącego egzekucji, gdyż doszło w tej sprawie do zbiegu egzekucji i dalsze czynności w tym zakresie podejmuje komornik sądowy. Odpowiadając na drugi z zarzutów J. P., organ zwrócił uwagę, że z momentem wydania przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze postanowienia o przedstawieniu zarzutów w sprawie prowadzonej o niepobieranie podatku dochodowego, dochodzenie wkroczyło w fazę przeciwko konkretnej osobie, a skarżący uzyskał status podejrzanego.

W dniu 21 kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła, wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K., skarga J. P. na ww. pismo tamtejszego organu z dnia [...] 2010 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę zauważa w pierwszej kolejności, iż przedmiotem sporu jest odmowa skierowania do sądu administracyjnego skargi podatnika z dnia 5 marca 2010 r., rozpoznanej przez tamtejszy organ pismem z dnia [...] 2010 r. oraz niewłaściwe rozpoznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. skargi z dnia [...] r. w przedmiocie prowadzenia egzekucji należności podatkowych z PIT-4 za lata 2003-2007, poprzez zajęcie świadczenia emerytalnego z dnia [...] 2009 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.. W tych ramach organ podatkowy wniósł o odrzucenie skargi ze względu na regulacje prawne zawarte w art. 227 K.p.a.

Do odpowiedzi na skargę dołączono między innymi kolejne w tej sprawie zawiadomienie o sposobie załatwienia sprawy (pismo z dnia [...] 2010 r. nr [...]). W tych ramach organ ustosunkował się do zarzutu naruszenia przepisów o właściwości organu, tj. nieprzekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi J. P. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. Wskazano zatem, że stosownie do treści art. 229 pkt 7 K.p.a. organem właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi był Dyrektor Izby Skarbowej w K.. W pozostałych aspektach organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta według art. 3 § 2 P.p.s.a. "obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a."

Skarga wniesiona przez J. P. nie należy do wskazanego wyżej katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Z tych względów podlega ona odrzuceniu. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie są bowiem aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005r., sygn. akt I SA/Wa 1271/04, LEX nr 191974).

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.