Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 214/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, , Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Pawła P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 października 2004r., sygn. akt I SA/Lu 344/04 w sprawie ze skargi Pawła P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 maja 2004 r., (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres I-XII 1999 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę Pawła P. wobec nieuiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie o wpis, skierowane na adres podany w skardze, nie zostało doręczone wobec nieobecności adresata w domu. Przesyłka, złożona w urzędzie pocztowym, mimo dwukrotnego "awizowania" nie została odebrana, po czym w dniu 4 października 2004 r. zwrócono ją nadawcy.

Sąd uznał, że "przedstawiony tok czynności zgodny jest z art. 65 par. 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz par. 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym /Dz.U. nr 62 poz. 697 ze zm./, a doręczenie należy uznać za dokonane z dniem 1 października 2004 r. /art. 73 zd. ostatnie p.p.s.a./".

Wobec nieuiszczenia wpisu, mimo upływu terminu, Sąd na podstawie art. 220 par. 3, art. 58 par. 3 i art. 16 par. 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Paweł P. podniósł zarzut błędnej wykładni art. 65 par. 1 i 2 p.p.s.a. oraz par. 9 cyt. wyżej rozporządzenia, wnosząc o uchylenie postanowienia o przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzuty tej skargi uzasadniono następująco:

Mimo, iż skarżący nie odebrał przesyłki w terminie zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczenia pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym. Lecz po ustaniu przyczyny niemożności odbioru przesyłki /ojciec skarżącego przebywał na działce/ dokonał czynności bez zwłoki w trybie określonym w art. 86 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Co znamienne, postępowanie skarżącego jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych, które m.in., w wyroku NSA I SA/Gd 1462/96 stwierdza: "Nie można utożsamiać zmiany adresu z czasową nieobecnością w miejscu stałego pobytu. Skarżący wyjeżdżając za granicę na czas określony nie zmienili miejsca stałego pobytu, a jedynie czasowo w nim nie przebywali, o czym powiadomili organ. Nie było tym samym podstaw, aby czynić skarżącym zarzut niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 41 par. 1 Kpa i obciążać ich skutkami wynikającymi z par. 2 tegoż przepisu. Organy podatkowe wiedząc o czasowej nieobecności skarżących w miejscu ich stałego zamieszkania winny były, kierując się zasadami słuszności i uwzględniania słusznego interesu podatników, doręczyć decyzję wymiarową wówczas, kiedy wiadomym było, iż strony mogą ją odebrać. Zastępcze doręczenie decyzji w tym stanie rzeczy było nieprawidłowe /Lex nr 32649/".

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego przez błędną wykładnię przepisu art. 65 par. 1 i 2 w związku z art. 86 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to przesłanka stanowi podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym stanie rzeczy wniesienie skargi kasacyjnej okazało się konieczne, a jej żądania w pełni uzasadnione.

Dyrektor Izby Skarbowej nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie złożył żadnego oświadczenia co do sposobu jej rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.

Stosownie do art. 133 par. 1 p.p.s.a. Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że poza przypadkami nieważności postępowania - jest związany jej zarzutami.

Podnosząc zarzut niewłaściwej wykładni przepisu należy wskazać, jak Sąd rozumiał ten przepis, na czym polega błąd Sądu i jak - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną przepis ten należy rozumieć. Uzasadnienie tej skargi nie odpowiada powyższym wymogom. Przedstawiono w nim jedynie przebieg postępowania i przytoczono wyrok, którego treść nie odpowiada stanowi faktycznemu rozpoznawanej sprawy /brak ustalenia, że skarżący zawiadomił Sąd o swej czasowej nieobecności pod adresem wskazanym w skardze/. Co więcej wskazano art. 86 par. 1 p.p.s.a., mający jakoby związek z naruszeniem art. 65 par. 1 i 2 tej ustawy, mimo że przepis ten nie miał w nin. sprawie zastosowania.

Tak zredagowana skarga kasacyjna nie daje możliwości skontrolowania orzeczenia Sądu I instancji w aspekcie podniesionego zarzutu.

Okoliczność, że skarżący uiścił wpis już po upływie terminu jest w tej sprawie bez znaczenia.

Mając powyższe na uwadze należało - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzec jak w sentencji.