Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1344/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 340/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. oddalić zażalenie, 2. sprostować zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zamiast podanej w jego komparycji oraz uzasadnieniu daty i numeru zaskarżonej przed Sądem pierwszej instancji decyzji - "z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]", wpisać "z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]".


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 340/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania na wniosek skarżącego T.R. wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z [...] lutego 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E. S.A. Oddział w G. pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii wysokiego napięcia wraz przewodem odgromowym.

Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że skarżący nie wykazał, na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji, jak również nie sprecyzował, ani też nie przybliżył, jaką szkodę poniósłby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnił, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Ustawodawca w żaden bowiem sposób nie wiąże wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Ponadto Sąd stwierdził, że wykonanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego co do zasady nie może powodować trudnych do odwrócenia skutków, że podmiotowi korzystającemu z prawa zabudowy należy zapewnić realny system gwarancji przed nieuzasadnioną ingerencją innych podmiotów w to prawo, że wszelkie skutki wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę dotyczą przed wszystkim interesów inwestora, który ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez sąd i który winien liczyć się z możliwością ewentualnego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy z zaskarżonego aktu wynika w sposób oczywisty, że "wywołuje on trudne do odwrócenia skutki, w tym nawet i możliwość wystąpienia po stronie skarżącego szkody". Skarżący dodał, że realizacja inwestycji może doprowadzić do "nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw", gdyż ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, co pozbawi inwestora możliwości dokończenia budowy lub – w przypadku jej ukończenia – uniemożliwi usunięcie wybudowanej linii z uwagi na znaczne koszty. Ponadto skarżący stwierdził, że realizacja inwestycji stoi w sprzeczności z interesami wielu mieszkańców, w tym skarżącego, że spowoduje spadek wartości nieruchomości, co oznacza znaczne szkody dla ich właścicieli, w tym również dla skarżącego, że zeszpeci nieruchomości, przez które przechodzi. Uciążliwości związane w inwestycją skarżący również tłumaczy oddziaływaniem pola elektromagnetycznego oraz odczuwalnym i słyszalnym szumem i drganiami linii. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania [...] H. Sp. z o.o. w S. wniósł o jego oddalenie.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, czy przytoczenie samych ustawowych przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Niewystarczającym jest nawet przytoczenie w uzasadnieniu wniosku okoliczności, które jako normalne następstwa mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek powinien zostać poparty stosownymi argumentami pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący w złożonym wniosku nie wykazał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności podnoszone tak we wniosku, jak i w zażaleniu, nie mogły stanowić przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż skarżący w istocie powołał się na to, iż w razie uwzględnienia skargi inwestycja nie będzie mogła być dokończona lub w razie jej wcześniejszego zakończenia wybudowana linia energetyczna nie będzie mogła być usunięta. Otóż, gdyby się okazało w wyniku rozpoznania skargi, że inwestycja, której dotyczy sprawa, jest niezgodna z prawem w sposób, którego nie można usunąć, to zgodnie z art. 51 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) organ nadzoru budowlanego będzie zobowiązany nałożyć na inwestora obowiązek rozbiórki, a więc usunięcia, już wybudowanego obiektu budowlanego. Wówczas też odpadną pozostałe okoliczności, na które powołuje się skarżący, mianowicie obniżenie wartości nieruchomości oraz negatywne, w jego ocenie, oddziaływanie linii energetycznej. Nie można więc mówić ani o trudnych do usunięcia skutkach, ani o znacznej szkodzie, którą poniesie skarżący.

W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Ponadto NSA, na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu Sądu pierwszej instancji, polegającą na wskazaniu błędnej daty i numeru zaskarżonej decyzji organu administracji.