Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 26/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono że bezczynność w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
w pozostałym zakresie postępowanie umorzono
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.35,36,37 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego " [...]" Sp. z o. o. z siedzibą w K. na bezczynność Burmistrza Miasta Z. I. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta Z. w rozpoznaniu wniosku Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego "[...] Sp. z o. o. z siedzibą w K. z dnia 17 listopada 2011 r. w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie umarza; III. zasądza od Burmistrza Miasta Z. na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego "[....]" Sp. z o. o. w K. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne [....] sp. z o.o. z siedziba w K. wniosło skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [....] obr. [....] , położonej w Z. przy ulicy [....] .

Strona skarżąca w treści skargi opisała szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazała, że w dniu 17 listopada 2011 r. złożyła wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta Z., oznaczonej jako działka nr [....] obr. [....] , położonej w Z. przy ul. [....] , dla której Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [....] w prawo własności, w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego wprawo własności nieruchomości.

W dniu 22 grudnia 2011 r. wnioskodawcy zostało doręczone zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2011 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w ww. sprawie oraz o zaplanowanym na 2012 r. zleceniu wykonania wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego wyłonionego w trybie przepisów ustawy prawo zamówień publicznych.

W dniu 8 marca 2012 r. wnioskodawcy został przedłożony operat szacunkowy zawierający wycenę prawa własności i prawa użytkowania wieczystego nieruchomości sporządzony przez rzeczoznawcę M.S. . Wnioskodawcy wnieśli liczne zastrzeżenia do ww. operatu (przekazane organowi m. in. w piśmie z dnia 26 kwietnia 2012 r.), lecz organ nie tylko nie uwzględnił zgłoszonych uwag, ale nawet nie pochylił się nad nimi w żądanym zakresie. Z uwagi na powyższe wnioskodwacy wystąpili do [....] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych o dokonanie oceny ww. operatu.

W dniu 2 lipca 2012 r. Komisja Opiniująca [....] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych wydała negatywną opinię dotyczącą oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przez M.S. , co z mocy art. 157 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami spowodowało, iż przedmiotowy operat utracił charakter opinii o wartości nieruchomości. Strona skarżąca zaznaczyła, iż według twierdzeń rzeczoznawcy M.S. wadliwość operatu spowodował organ, podając rzeczoznawcy błędne informacje.

W opisanym stanie rzeczy, strona skarżąca w piśmie z dnia 25 lipca 2012 r. wyraziła oczekiwanie nadania przez organ dalszego biegu sprawie oraz wniosła o wykonanie prawidłowego operatu szacunkowego. W następstwie powyższego Burmistrz Miasta Z. w dniu 5 września 2012 r. zlecił wykonanie operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowemu J.S. , a organ zobowiązał się do dostarczenia tego operatu skarżącej, o czym powiadomił stronę pismem z dnia 18 września 2012 r.

Strona skarżąca podniosła, iż do dnia wniesienia niniejszej skargi na bezczynność, organ nie przedłożył ww. operatu rzeczoznawcy J.S. . Natomiast postanowieniem z dnia 15 października 2012 r. w sposób nieuprawniony organ zawiesił przedmiotowe postępowanie z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia kwestii wstępnej, za którą uznał postępowanie rozgraniczeniowe działki nr [....] . Na skutek zażalenia wniesionego na ww. postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 r. uchyliło zaskarżone zażaleniem postanowienie Burmistrza Miasta Z.

Jedocześnie strona skarżąca wskazała, iż wyczerpała środki zaskarżenia przysługujące w postępowaniu przed organem właściwym w przedmiotowej sprawie bowiem wraz z ww. zażaleniem w dniu 25 października 2012 r. wniosła na podstawie art. 37 k.p.a., zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na niezałatwienie przedmiotowej sprawy przez Burmistrza Miasta Z. w terminie oraz na przewlekłość postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. uznało zażalenie za nieuzasadnione.

W ocenie strony skarżącej z przedstawionego wyżej stanu faktycznego wynika, że Burmistrz Miasta Z. postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] wszczął w dniu 19 grudnia 2011 r. i nie zakończył go wydaniem rozstrzygnięcia do dnia wniesienia niniejszej skargi. Wynika z tego, że w przedmiotowej sprawie minął bezskutecznie termin załatwienia sprawy określony w art. 35 § 3 k.p.a., a organ nie poinformował stron o przyczynach zwłoki w wydaniu decyzji ani nie podał nowego terminu załatwienia sprawy.

Strona skarżąca zauważyła, że postępowanie o przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności, co do zasady nie jest postępowaniem nadmiernie skomplikowanym i długotrwałym, zwłaszcza w tej sprawie, kiedy nie wzbudziła żadnej wątpliwości organu ważność prawa użytkowania wieczystego, które ma zostać przekształcone, ani legitymacja wnioskodawców do ubiegania się o ww. przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Niezałatwienie sprawy w terminie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje zatem uzasadnienia w merytorycznej trudności rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy bądź w stopniu skomplikowania stanu faktycznego i konieczności zgromadzenia materiału dowodowego oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Strona skarżąca podniosła nadto, że bezczynność organu cechuje rażące naruszenie prawa, bowiem nie sposób pominąć ze strony organu lekceważenia skarżącej oraz braku podejmowania jakichkolwiek czynności przez czas trwania postępowania.

Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza Miasta Z. do wydania stosownej decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, oraz o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wniosła także o zasądzenie od Burmistrza Miasta Z. na kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. wyjaśnił, że na wniosek użytkowników wieczystych działki nr [....] obr. [....] tj. firmy [....] sp. z o.o. A.G. i T.L. z dnia 17 listopada 2011 r., wszczęte zostało w dniu 19 grudnia 2011 r. postępowanie administracyjne w sprawie przekształcenia prawa użytkowania ww. .działki w prawo własności.

Pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. użytkownicy wieczyści poinformowani zostali, że na potrzeby prowadzonego postępowania sporządzony został operat szacunkowy przez rzeczoznawcę majątkowego.

Przedmiotowy operat został zakwestionowany przez wnioskodawców, którzy wystąpili do [....] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w K. o ocenę prawidłowości operatu. Komisja Opiniująca [....] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w K. potwierdziła, że operat zawiera szereg błędów i nie może stanowić podstawy ustalenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości ani wartości prawa użytkowania wieczystego.

Pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. Burmistrz Miasta Z. powiadomił o tym fakcie pełnomocnika wnioskodawców informując jednocześnie, że pismem z daty 29 czerwca 2012 r. wystąpił do rzeczoznawcy majątkowego o skorygowanie operatu szacunkowego z uwzględnieniem uwag Komisji Opiniującej. Pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. biegła zwróciła się z prośbą o umożliwienie jej odstąpienia od wykonania operatu szacunkowego działki nr [....] szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko.

Burmistrz Miasta Z. zaznaczył, iż równocześnie do czasu zakończenia postępowania rozgraniczeniowego zawiesił postanowieniem z dnia 15 października 2012 r. postępowanie w sprawie przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działki nr [....] w prawo własności.

W dalszej części odpowiedzi na skargę Burmistrz wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt [....] uznało zażalenie wniesione przez stronę skarżącą na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłość postępowania za nieuzasadnione stwierdzając, że organowi I instancji w dniu wydania postanowienia nie można zarzucić bezczynności w rozumieniu art. 37 k.p.a.

Z kolei postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 znak: [....] na skutek rozpoznania zażalenia strony skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta Z. w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania wieczystego działki nr [....] w prawo własności.

Po przeanalizowaniu sprawy, a w szczególności uzasadnienia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Burmistrz Miasta Z. postanowieniem z dnia 22 stycznia 2013 r. ponownie zawiesił postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki nr [....] . Organ w ww. postanowieniu wykazał, iż wydanie przez Burmistrza Miasta Z. decyzji w przedmiotowej sprawie uzależnione jest od zakończenia postępowania rozgraniczeniowego. Postępowanie rozgraniczeniowe wykaże nowe granice i nową powierzchnię nieruchomości faktycznie użytkowanej przez użytkowników wieczystych, a co za tym idzie inna będzie (zdaniem organu wyższa) opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego należna Gminie Miasto Z.. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki ewidencyjnej nr [....] bez uwzględnienia użytkowanej dodatkowo powierzchni działek nr [....] i [....] naraziłoby Gminę Miasto Z. na straty finansowe.

W ocenie organu, przedstawione wyżej argumenty wskazują na istnienie istotnej przeszkody uniemożliwiającej wydanie decyzji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki nr [....] i uzasadniają zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 52 P.p.s.a. wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia.

Przepis art. 37 § 1 k.p.a. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wyczerpanie trybu w art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w dniu 25 października 2012 r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. zażalenie, w którym wskazała, iż jest to zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłość postępowania. Wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie powoduje, iż warunek formalny wniesienia skargi na bezczynność został w niniejszej sprawie spełniony.

Podkreślić należy, że w sprawach skarg na bezczynność sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia. W rozpoznawanym przypadku, wszczęte przez Burmistrza Miasta Z. w dniu 19 grudnia 2011 r. postępowanie administracyjne do dnia wyrokowania przez Sąd nie zostało zakończone wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki. Jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego to jego zakończenie powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., organ obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie w przypadku zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Przekroczenie terminów wskazanych w art. 35 k.p.a., oznacza zatem stan bezczynności zaskarżalnej do sądu.

Podkreślić należy, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonania. Nie jest istotne, czy zaniechanie wydania stosownego aktu związane jest z zawinioną bądź niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu czy dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że dana czynność w ogóle nie powinna zostać dokonania (T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Jak wynika z akt sprawy główną przyczyną niezałatwienia sprawy w terminach wskazanych w art. 35 k.p.a. była m.in. konieczność powtórnego sporządzenia operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego. Pierwszy operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego M.S. został bowiem zakwestionowany przez stronę skarżącą, jako zawierający szereg błędów i stał się przedmiotem postępowania opiniującego przed Komisją Opiniującą przy [....] Stowarzyszeniu Rzeczoznawców Majątkowych, o czym biegła poinformowała organ w piśmie z dnia 5 lipca 2012 r. W piśmie tym biegła M.S. wskazał także (odpowiadając na pismo organu z dnia 29 czerwca 2012 r., w którym organ wystąpił o skorygowanie operatu), że z uwagi na toczące się postępowanie opiniujące nie może wykonać korekty operatu. Ponadto w piśmie z dnia 9 sierpnia 2012 r. biegła zwróciła się do organu o umożliwienie jej odstąpienia od wykonywania operatu w przedmiotowej sprawie, co też zostało przez organ uwzględnione.

W związku z powyższym, jak wynika z pisma organu zaadresowanego do strony skarżącej z dnia 18 września 2012 r., organ zlecił w dniu 5 września 2012 r. wykonanie nowego operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowemu J.S. Następnie, jak wynika z akta administracyjnych sprawy Burmistrz Miasta Z. postanowieniem z dnia 15 października 2012 r. zawiesił postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, z uwagi na prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe działki nr [....] .

Postanowienie to, w wyniku zażalenia strony skarżącej, zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 6 grudnia 2012 r. Kolegium w uzasadnieniu swego postanowienia wskazało, że Burmistrz Miasta Z. nie wykazał, by rozgraniczenie nieruchomości wypływało na zakres prawa użytkowania wieczystego i stanowiło przeszkodę prawną do jej przekształcenia w prawo własności. Pomimo stanowiska Kolegium, Burmistrz Miasta Z. , po zwrocie akt do organu, postanowieniem z dnia 22 stycznia 2013 r. ponownie zawiesił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w przedmiotowej sprawie. Burmistrz w uzasadnieniu wydanego postanowienia ponownie stwierdził, iż wydanie decyzji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uzależnione jest od wyniku postępowania rozgraniczeniowego.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż akta administracyjne przedmiotowej sprawy są niekompletne i nie obrazują jej pełnego przebiegu. W szczególności w aktach tych nie zostało uwidocznione w jakich datach odbywały się poszczególne czynności między rzeczoznawcą, a organem. Informacje dotyczące tychże dat Sąd musiał dekodować z treści innych pism zawartych w aktach. Takie postępowanie organu uznać należy za naganne.

Oceniając aktywność organu w okresie od wszczęcia postępowania do momentu jego zawieszenia w dniu 22 stycznia 2013 r., (z pominięciem okresu wcześniejszego zawieszenia postepowania od 15 października 2012 r. do 6 grudnia 2012 r.) wskazać należy, iż organ wprawdzie podejmował w tym okresie czynności procesowe, związane przede wszystkim z wykonaniem prawidłowej wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, jednakże jak wynika z akt sprawy, organ ani razu w ciągu całego postępowania nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Organ nie wywiązał się tym samym z obowiązków wynikających z art. 36 k.p.a.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 204/12, czy też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. akt I SAB/Łd 5/12 organ pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podejmuje, lecz mimo ustawowego obowiązku nie kończy postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Fakt, że organ nie załatwił sprawy w terminie i nie zawiadomił skarżącego o przyczynach niedotrzymania terminu oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy, pozwala określić te zaniedbania jako bezczynność.

Z taką też sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organ niewątpliwie nie załatwił sprawy w terminie zakreślonym przepisami postępowania administracyjnego, ani też nie poinformowała strony skarżącej o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Jednocześnie jednak należy mieć na uwadze, iż niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach procedury administracyjnej było w rozpoznawanym przypadku konsekwencją zaistniałych obiektywnie przeszkód uniemożliwiających Burmistrzowi Miasta Z. terminowe podjęcie rozstrzygnięcia (konieczność ponownego sporządzenia operatu szacunkowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 182/12 wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela, że jeżeli niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach procedury administracyjnej, jest konsekwencją zaistniałych obiektywnie weryfikowalnych przeszkód uniemożliwiających organowi administracji publicznej terminowe podjęcie rozstrzygnięcia, a strona informowana była o podejmowanych w toku postępowania czynnościach procesowych organu, to zaistniałej w takim stanie faktycznym bezczynności nie można zakwalifikować jako rażącej.

W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta Z. systematycznie informował w toku postępowania stronę skarżącą, a następnie ustanowionego pełnomocnika strony skarżącej o podejmowanych czynnościach oraz o pojawiających się przeszkodach w zakończeniu postepowania. I tak w piśmie z dnia 2 kwietnia 2012 r. (k. 6) poinformowano stronę skarżącą o sporządzeniu operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego M.S. , a w piśmie z dnia 29 czerwca 2012 r. ( k.11), o tym, iż Burmistrz Miasta Z. wystąpił do ww. rzeczoznawcy majątkowego o skorygowanie operatu szacunkowego. Z kolei za pismem z dnia 20 lipca 2012 r. (k. 14) organ przesłał pełnomocnikowi strony skarżącej do informacji pismo rzeczoznawcy majątkowego z dnia 5 lipca 2012 r., z którego wynika, iż w związku z toczącym się postępowaniem przed Komisją Opiniującą [....] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w K. niemożliwa jest korekta operatu. Następnie organ pismem z dnia 2 sierpnia 2012 r. (k.15) przesłał do wiadomości pełnomocnika strony skarżącej pismo, jakie skierował do rzeczoznawcy majątkowego, w którym zwraca się o wykonanie prawidłowego operatu szacunkowego, wobec stwierdzenia przez Komisję Opiniującą, iż dotychczasowy operat zawiera dyskwalifikujące go błędy. W piśmie z dnia 19 września 2012 r. (k. 19) organ poinformował z kolei pełnomocnika strony skarżącej, iż zlecono wykonanie nowego operatu szacunkowego biegłemu J.S. W końcu w piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r. (k. 35) organ odniósł się do pisma pełnomocnika strony skarżącej z dnia 29 października 2012 r., w którym to piśmie pełnomocnik wezwał organ do pokrycia poniesionych przez stronę skarżącą kosztów opinii Komisji Opiniującej.

Mając na uwadze powyższe działania organu, Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę doszedł do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w k.p.a., bezczynność organu, choć naganna, nie nosi cechy rażącego naruszeniem prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 182/12). Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2011 r., sygn. akt. I SAB/Wa 353/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt. II SAB/Gd 30/11). W przedmiotowej sprawie, od dnia wszczęcia postępowania organ niewątpliwie podejmował działania ukierunkowane na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd stwierdził, iż bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt I wyroku, działając w oparciu o art. 149 § 1 P.p.s.a.

Jednocześnie orzekając o w przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, iż postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania w prawo własności jest w chwili wyrokowania zawieszone postanowieniem Burmistrza Miasta Z. z dnia 22 stycznia 2013 r.

Powyższa okoliczność wyklucza więc możliwość zobowiązania organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Zachodzi bowiem jedna z przyczyn wymienionych w art. 35 § 5 k.p.a. wyłączająca bieg terminów procesowych. Z uwagi na powyższe, Sąd nie badając zasadności i celowości zawieszenia postępowania, nie zakreślił organowi terminu do wydania aktu administracyjnego i w tym zakresie umorzył postępowanie, o czym orzekł w pkt II wyroku.

Zaznaczyć należy w tym miejscu, iż Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 20 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Bk 42/12, iż sąd rozpoznając skargę na bezczynność nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem przedmiotowego zawieszenia, bowiem temu służy kontrola instancyjna w przedmiotowej sprawie.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III wyroku na mocy art. 200 P.p.s.a.