Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 835/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga G. M. (zwanej dalej "wnioskodawczynią" lub "Skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 11 października 2022 r., nr [...], w której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (zwanego dalej "Prezydentem" lub "organem I instancji") w przedmiocie odmowy przyznania jej pomocy finansowej w formie zasiłku celowego specjalnego i celowego pod warunkiem zwrotu części lub całości na leki ([...] zł), naprawę domu ([...] zł), pompy grzewczej ([...] zł), opłacenie należności komornika ([...] zł) oraz zadośćuczynienie za krzywdy doznane w życiu ([...] zł). Decyzja SKO zapadła w oparciu o przedstawiony poniżej stan faktyczny i prawny.

Dnia 2 września 2022 r. odbyła się rozmowa telefoniczna pomiędzy wnioskodawczynią a pracownikiem socjalnym Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P., w celu przyznania jej pomocy finansowej na wrzesień 2022 r. W toku rozmowy ustalono, że dochód miesięczny wnioskodawczyni wynosi [...] zł. Wnioskodawczyni posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest bierna zawodowo. Wnioskodawczyni oczekuje pomocy finansowej na zakup leków ([...] zł), leczenie i rehabilitację ([...] zł), leczenie stomatologiczne ([...] zł), naprawę domu ([...] zł), pompy grzewczej ([...] zł), opłacenie faktur za prąd ([...] zł), opłacenie należności komornika ([...] zł) oraz zadośćuczynienie za krzywdy doznane w życiu ([...] zł). Wnioskodawczyni stwierdziła, że środki jakie pobiera z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych są dla niej niewystarczające do zaspokojenia potrzeb życiowych.

Decyzją z dnia 13 września 2022 r., nr [...] Prezydent umorzył postępowanie w całości w sprawie wniosku wnioskodawczyni w części dotyczącej pomocy finansowej na opłacenie faktur za prąd w łącznej wysokości [...] zł.

Decyzją z dnia 13 września 2022 r., nr [...] Prezydent odmówił przyznania wnioskodawczyni pomocy finansowej w formie zasiłku celowego specjalnego i celowego pod warunkiem zwrotu części lub całości na: leki ([...] zł), leczenie i rehabilitację ([...] zł), leczenie stomatologiczne ([...] zł), naprawę domu ([...] zł), pompy grzewczej ([...] zł), opłacenie należności komornika ([...] zł) oraz zadośćuczynienie za krzywdy doznane w życiu ([...] zł). W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że zasiłek celowy przysługuje osobie samotnie gospodarującej, a jej dochód przekracza kryterium dochodowe, tj. 776 zł. Z ustaleń Prezydenta wynika, że wnioskodawczyni otrzymuje miesięcznie dochód w wysokości [...] zł. Świadczenie z systemu pomocy społecznej nie przysługuje więc wnioskodawczyni.

Prezydent, kierując się przepisem art. 41 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zmianami, zwanej dalej "u.p.s."), rozważył przyznanie wnioskodawczyni przyznanie zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego. Organ podniósł jednocześnie, że te formy pomocy mogą być udzielone, ale nie muszą, gdyż ustawodawca pozostawił to uznaniu organu administracji publicznej. "Szczególnie uzasadniony przypadek" z art. 41 u.p.s. jest to przypadek, który wiąże się ze zdarzeniami nadzwyczajnymi, takimi, które ciężko przewidzieć, a także takie, które zachodzą bez wpływu człowieka na nie. Organ musi mieć jednocześnie na względzie swoje własne możliwości. Pracownik socjalny MOPR ustalił, że wnioskodawczyni nigdy nie podaje informacji o lekach, jakie potrzebuje. Informacji tych nie przedstawia także lekarz. Wskazuje jedynie, jakie leki powinna zażywać wnioskodawczyni bez wskazania dawkowania. Wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnych aktualnych zaświadczeń, ani recept.

Trudno także rozpoznać medyczne potrzeby wnioskodawczyni. Nie wiadomo, czy i jakich zabiegów rehabilitacyjnych wymaga. Również i w tej sytuacji nie było współpracy ze strony wnioskodawczyni.

Prezydent odmawia przyznawania pomocy, ponieważ wnioskodawczyni od lat wnioskuje o przyznanie pomocy na każdy miesiąc. Pomoc społeczna ma na celu, jak sama nazwa wskazuje wsparcie w procesie przezwyciężania trudności życiowych. Jej rolą nie jest utrzymywanie i wyręczanie beneficjentów ze wszystkich problemów. Wnioskodawczyni posiada stałe źródło dochodu – emeryturę. Ponadto często korzysta z usług MOPR. Dzięki tym środkom wnioskodawczyni może zakupić niezbędne lekarstwa. Wnioskodawczyni nie wykazuje żadnego zainteresowania poprawą swojej sytuacji życiowej.

Pomoc w odniesieniu do rehabilitacji obejmuje zabiegi, które są wpisane na listę zabiegów gwarantowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Nie ma zatem potrzeby, aby finansować coś, co jest darmowe.

Prezydent odmówił przyznania środków na leczenie stomatologiczne. Chociaż jest to jedna z najbardziej niezbędnych potrzeb życiowych, Prezydent uznał, że leczenie stomatologiczne również jest objęte świadczeniami gwarantowanymi. Wnioskodawczyni może skorzystać z leczenia stomatologicznego bez obowiązku pokrywania kosztów. Co istotne, wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikałaby potrzeba leczenia w tej formie.

Wniosek o przyznanie pomocy na zakup pompy ciepła oraz naprawę jej domu był niezasadny. Zasiłek celowy nie jest przeznaczony do pokrywania kosztów napraw i remontów generalnych domów i mieszkań. Wbrew temu, co twierdzi wnioskodawczyni, to nie MOPR odpowiada za zły stan jej domu. Wnioskodawczyni posiada duży dom wraz z działką, emeryturę oraz otrzymuje środki pomocowe z MOPR. Jej sytuacja nie jest taka, jak ją opisuje. Wnioskodawczyni w ogóle nie stara się zmienić swojej sytuacji życiowej. Może przecież sprzedać swój dom i kupić odpowiednie dla siebie mieszkanie. Może też wynająć kilka pomieszczeń, dzięki którym wnioskodawczyni będzie miała dodatkowe źródło utrzymania.

Opłacenie kosztów egzekucji prowadzonej przez komornika w ogóle nie mieści się w ramach niezbędnych potrzeb. Dość stwierdzić, że nie obejmują one spraw, za które odpowiada wyłącznie wnioskodawczyni. Jej długi są spowodowane jej aktywnością, stąd samorząd nie może łożyć na utrzymanie wnioskodawczyni. To samo dotyczy żądania wypłacenia 2 mln zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdy doznane w życiu. MOPR nie odpowiada za to, co wydarzyło się w życiu wnioskodawczyni, ale jeżeli uważa ona, że jest inaczej, powinna wystąpić z powództwem do sądu cywilnego.

Pomoc społeczna to subsydiarny przejaw działalności Państwa i samorządu. ie jest celem instytucji publicznych utrzymywanie klientów ośrodków pomocy społecznej, tylko pomoc im w przezwyciężeniu kryzysów, w jakich się znaleźli.

W terminowo wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji, wnioskodawczyni zakwestionowała ją w całości. W treści odwołania wnioskodawczyni opisała dokumenty, jakie załączyła do tegoż środka odwoławczego. Do pisma uzupełniającego odwołanie, dołączono zaświadczenie z Uniwersyteckiego Centrum Stomatologii dotyczące kosztów leczenia.

Decyzją z dnia 11 października 2022 r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji uznał, że decyzja Prezydenta odpowiada prawu, ponieważ została wydana w warunkach uznania administracyjnego. Przy rozstrzyganiu wzięto jednocześnie pod uwagę sytuację życiową wnioskodawczyni. Co miesiąc składa wnioski o przyznanie pomocy, a sama nie podejmuje żadnych działań zmierzających do poprawy jej sytuacji.

Kolegium zauważyło, że wnioskodawczyni posiada jedynie lekki stopień niepełnosprawności. Z tego też względu możliwe jest podjęcia zajęcia, które będzie przynosiło wnioskodawczyni dochód.

Kolegium stwierdziło, że rolą pomocy społecznej nie jest ponoszenie wszelkich zobowiązań finansowych, jakie posiada wnioskodawczyni. Niezasadne jest opłacanie kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika, a przyznanie zadośćuczynienia jest sprawą należącą do kognicji sądów powszechnych. Wnioskodawczyni nie wykazała, jaka miałaby być wina organów pomocowych w krzywdach, jakie ją spotkały.

Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zakwestionowała decyzję organu II instancji. Skarżąca podniosła zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 39 u.p.s., naruszenie prawa materialnego i procesowego, a także powielanie kłamstw. Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta.

Zdaniem Skarżącej, decyzja SKO nie zawiera uzasadnienia. Nie wyjaśniono dlaczego odmawia się jej przyznania pomocy, nie przeprowadzono stosownego postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji w pełni podtrzymał swoje rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że potrzeby bytowe Skarżącej są zapewnione, a żądanie kwot tak wysokich, jak 2 mln zł nie mieści się w możliwościach żadnego organu. Poza tym nie stanowią one potrzeb bytowych. Pomoc społeczna ma na celu wspomaganie, a nie wyręczanie beneficjentów pomocy we wszystkich ich przedsięwzięciach. Skarżąca posiada miesięczny dochód w wysokości [...] zł. Cele, jakie przyświecają Skarżącej nie są potrzebami bytowymi. Nie można finansować z pomocy społecznej długów Skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym, zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2022 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2023 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta w przedmiocie zasiłku celowego. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy u.p.s. Analizę o motywach zapadłej decyzji, a będącej przedmiotem skargi należy rozpocząć od zwrócenia uwagi, że instytucja prawna, jaką jest pomoc społeczna, stanowi przejaw subsydiarnej działalności państwa. Rolą państwa jest udzielanie pomocy osobom potrzebującym, które z uwagi na niekorzystne zdarzenia, jakie wystąpiły w ich życiu, znalazły się w trudnej sytuacji. Zgodnie z art. 69 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji RP władze publiczne zapewniają pomoc osobom z niepełnosprawnościami prowadząc politykę społeczną, w której uwzględnia się potrzeby wynikające z trudnej sytuacji materialnej. Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę na słowo "pomoc", które oznacza "wspieranie kogoś fizycznie lub moralnie, wsparcie, ratunek" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 717). Słownikowe znaczenie "pomocy" prowadzi do wniosku, że jej celem jest wsparcie, ułatwienie osiągnięcia jakiegoś zamierzonego celu, a nie wyręczanie osoby podejmującej starania. Podobnie jest w przypadku pomocy społecznej, której cele zostały określone w art. 2 ust. 1 u.p.s. Powołany przepis stanowi: "Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości". Ustawodawca sam podkreśla, że polityka społeczna nie prowadzi do wyręczenia osoby potrzebującej, tylko do umożliwienia przezwyciężenia trudności życiowych. Osoba potrzebująca musi samodzielnie uporać się z tymi trudnościami, a władze publiczne mają na celu udzielenie wsparcia, którego katalog rozmaitych form określają przepisy u.p.s. Twierdzenie Sądu znajduje poparcie w treści art. 3 i art. 4 u.p.s. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.p.s., przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem.

Ustawodawca, który jest racjonalny, zdaje sobie sprawę z tego, że wszystkie podmioty, które zostały desygnowane w art. 2 ust. 2 u.p.s. do sprawowania polityki społecznej posiadają ograniczone zasoby do udzielania rzeczonej pomocy. Jest to okoliczność bezsporna. Mimo to, podmioty te powinny starać się tak nimi gospodarować, aby pomoc mogła być udzielana. To jednak nie oznacza, że zakres pomocy ma odpowiadać zakresowi potrzeb wynikających z trudności, w jakich znalazła się osoba potrzebująca. Osoba taka jest zobowiązana, na podstawie art. 4 u.p.s., do współdziałania w rozwiązywaniu jej trudności życiowych.

Wszystkie dotychczasowe twierdzenia Sądu w składzie orzekającym znajdują potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej. "Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rolą organów pomocy społecznej jest zatem wspieranie potrzebujących osób i rodzin w celu ich usamodzielnienia się oraz ich integracji ze środowiskiem. Funkcji tej nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem stałego dostarczania środków pieniężnych w wysokości satysfakcjonującej wnioskodawców oraz zaspokajania wszystkich ich oczekiwań zmierzających do podwyższenia standardu codziennego funkcjonowania beneficjentów pomocy społecznej." (wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 825/21, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Pomoc społeczna nie służy stałemu zaspokajaniu wszelkich oczekiwań osób o to wnioskujących, lecz jedynie wspieraniu ich do czasu uzyskania przez te osoby możliwości samodzielnego zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych (wyrok NSA z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 3038/19, dostępny w CBOSA).

Jedną z form wsparcia udzielnej przez system pomocy społecznej jest zasiłek celowy uregulowany w art. 39 ust. 1 u.p.s. Jednakże, aby uzyskać pomoc w tej formie, osoba ubiegająca się o ten zasiłek musi spełnić wymóg z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., a więc spełnić kryterium dochodowe. Innymi słowy, przekroczenie tego kryterium dochodowego oznacza niemożność uzyskania zasiłku celowego z art. 39 ust. 1 u.p.s. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że Skarżąca przekracza próg dochodowy, który to próg wynosi 776 zł. Wobec tego należało zastosować przepis art. 41 u.p.s. Należy zwrócić jednak uwagę, że powołany przepis wyraża możliwość wydania decyzji. Sąd w składzie orzekającym podkreśla słowo "może". Ustawodawca wskazał w tym przepisie kompetencję, z której organ pomocowy może, ale nie musi skorzystać. Jest to więc instytucja uznania administracyjnego.

Organ administracji publicznej, mając na względzie zasady udzielania pomocy społecznej, ma swobodę w podjęciu decyzji co do wysokości przyznanej pomocy. Organ pomocy społecznej zobligowany jest również wziąć pod uwagę wielkość przyznanych z budżetu państwa środków finansowych oraz liczbę osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej, w tym przede wszystkim osoby, których dochód jest niższy niż ustawowe kryterium dochodowe (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 431/20, dostępny w CBOSA). Instytucja uznaniowości opiera się na założeniu, że każde rozstrzygnięcie w ramach niej jest zgodne z prawem, również co do wysokości tej pomocy. Istotnym jest to, aby organ administracji publicznej uzasadnił swoją decyzję w taki sposób, żeby ustrzec się od zarzutu arbitralności oraz dowolności. W tym miejscu godzi się zauważyć, że nie stanowi naruszenia zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a."]) uzasadnienie, które nie przekonuje Skarżącą o trafności zapadłego rozstrzygnięcia. Wielokrotnie ta zasada ma charakter subiektywny. Jeżeli organ administracji publicznej uzasadnił swoją decyzję uznaniową, sąd administracyjny nie może uznać, że nie odpowiada ona prawu, mimo tego, czy uzasadnienie jest przekonujące czy nie.

Jak wynika z art. 41 u.p.s., zasiłek celowy może być przyznany w szczególnie uzasadnionych okolicznościach. Analizując treść zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że spełnia ona wymagania, jakie stawia się decyzji uznaniowej. SKO wskazało bowiem na możliwości, jakie posiada Skarżąca. Pobiera emeryturę, mieszka sama w dużym domu, a także posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności. Stopień lekki oznacza, że nie ma przeszkód do podjęcia aktywności zawodowej, choćby w takim zakresie, aby nie wpływało to na stan zdrowia Skarżącej. Co więcej, Skarżąca nie musi podejmować pracy w pełnym wymiarze czasu. Skarżąca poza podjęciem pracy, może wynająć część swojego domu albo sprzedać go i kupić odpowiednie dla siebie mieszkanie. Z nieznanych nikomu względów, Skarżąca nie podejmuje żadnej działalności, która mogłaby poprawić jej sytuację materialną.

Sąd podziela pogląd SKO o tym, że Skarżąca nie wykorzystuje swoich możliwości do poprawy swojej sytuacji. Z tego też względu, zasadnie odmówiono jej przyznania kolejnej zresztą pomocy finansowej na kolejny miesiąc. Skarżąca, przy racjonalnym gospodarowaniu swoimi środkami, a także podejmując działania, które omówiono w poprzednim akapicie, mogłaby spełniać swoje potrzeby bez udziału pomocy społecznej. Skoro Skarżąca intencjonalnie nie podejmuje tej aktywności, to niezasadne jest przyznawanie jej pomocy. Skarżąca musi mieć świadomość, że instytucja pomocy społecznej jest finansowana przez podatników. Środki, jakie przeznaczają na utrzymania państwa i samorządu muszą być przeznaczone dla osób, które naprawdę wymagają pomocy. Są bowiem osoby w stanie o wiele bardziej wymagającym niż Skarżąca, bez wielkiego domu, całkowicie niezdolni do pracy, z niewielkim świadczeniem rentowo-emerytalnym, a czasami nawet i bez niego.

Kolegium zasadnie podniosło, że do niezbędnych potrzeb życiowych nie zalicza się należności komorniczych. Postępowanie egzekucyjne, wynikające z zobowiązań finansowych, jest efektem określonej działalności Skarżącej. "Nie stanowi także szczególnie uzasadnionych przypadków konieczność pokrycia zobowiązania w ramach cywilnego postępowania egzekucyjnego, należności z tytułu opłat za gaz, internet, wierzytelności powstałej w wyniku zaciągnięcia kredytu. Każda z tych należności jest konsekwencją podjętych w przeszłości decyzji (nieistotne czy przemyślanych czy nie). Jeżeli stanowią konsekwencję działań, nie może być mowy o szczególnie uzasadnionych przypadkach (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 560/17, dostępny w CBOSA). Te wszystkie okoliczności zostały podniesione przez SKO [...], co stanowiło uzasadnienie decyzji wydanej w oparciu o uznanie administracyjne. To czy Skarżąca podziela tę argumentację, czy nie, nie przesądza o niezasadności zapadłej decyzji." (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Po 536/21, dostępny w CBOSA). Jak wskazuje się w orzecznictwie, "Przesłanka »szczególnie uzasadnionego przypadku« występuje bowiem wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby ubiegającej się oświadczenie pomocy społecznej ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych." (wyrok NSA z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 2698/20, dostępny w CBOSA). Żadne z okoliczności, w jakiej znalazła się Skarżąca nie wpisuje się w szczególnie uzasadnione okoliczności.

Organ II instancji zasadnie podniósł, że kwestia wypłacenia zadośćuczynienia pozostaje objęta kognicją sądów powszechnych. Jeżeli Skarżąca czuje się skrzywdzona przez MOPR, Prezydenta, czy SKO, i może to udowodnić, powinna złożyć powództwo do sądu powszechnego.

Odnosząc się do zarzutów poniesionych w skardze, należy uznać ich niezasadność. Nie doszło do naruszenia art. 39 u.p.s. SKO, wydając zaskarżoną decyzję, podniosło, że kierowało się uznaniowością. Ponadto Kolegium wskazało, jakie przesłanki były przekonujące na rzecz utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Możliwości, jakimi dysponuje Skarżąca sprawiają, że przyznanie jej zasiłku celowego jest nieuzasadnione. Skarżąca nie podejmuje żadnej aktywności, aby zmienić swoją sytuację życiową. Z drugiej strony, instytucja pomocy społecznej nie ma na celu utrzymywania każdej osoby i spełniania każdej potrzeby.

Co do zarzutów naruszenia prawa procesowego, Skarżąca nie sformułowała żadnego konkretnego zarzutu, dlatego Sąd, kierując się art. 134 § 1 p.p.s.a., przeanalizował całokształt sprawy i nie doszukał się żadnych naruszeń. Zarzut o powielaniu kłamstw nie ma znaczenia dla sprawy. Kolegium, a wcześniej Prezydent, w oparciu o art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., ustaliło wszystkie okoliczności faktyczne. Ustalono, że świadczenia rehabilitacyjne oraz lecznicze w zakresie stomatologii są nieodpłatne. Ustalono, że Skarżąca zażywa lekarstwa, ale dawkowanie pozostaje nadal nieznane. Organ pomocy, nie posiadając wiedzy medycznej, nie może przyznać środków na zakup leków, które przy nieodpowiednim stosowaniu, mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia.

Organy administracji publicznej ustaliły wystarczająco stan faktyczny sprawy, a więc twierdzenie o powielaniu kłamstw, są całkowicie bezpodstawne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy, jakie powinno mieć w sytuacji wydania decyzji uznaniowej. To, że Skarżąca nie czuje się przekonana, nie oznacza, że decyzja posiada wady skutkujące jej uchyleniem.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., nie znaleziono żadnych podstaw skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.