Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 663/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 122a  i nast
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 30
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Dnia 2 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 24 marca 2022 roku, znak: WI-I.7840.15.3.2022.DW w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego R. R. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

R. R. pismem z 11 października 2021 r. (data stempla pocztowego: 12 października 2021 r.) zwrócił się do Starosty Tatrzańskiego z wnioskiem o wznowienie postępowania dotyczącego zgłoszenia wykonywania robót budowalnych na nieruchomości nr [...] położonej w B. T. należącej do M. K. i I. K.. W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że na wskazanej nieruchomości na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 29 września 2020 r. rozpoczęta została budowa dwóch domków które wg zgłoszenia miały być domkami rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2 w zabudowie parterowej z antresolą. Wnioskodawca wywodził, że prowadzona budowa jest niezgodna z prawem, stąd zasadne jest wznowienie postępowania i orzeczenie sprzeciwu wobec zgłoszenia.

Starosta Tatrzański postanowieniem z 8 grudnia 2021 r., znak: AB.6743.660.2020.KB, na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 ze zmianami) odmówił wznowienia postępowania w sprawie jw (znak: AB.6743.660.2020.KB).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, zatem do momentu wydania ewentualnej decyzji o wniesieniu sprzeciwu, w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zwrócił przy tym uwagę, że tryb wznowienia postępowania ma zastosowanie w sprawach zakończonych ostateczną decyzją administracyjną (bądź postanowieniem). Zatem w przypadku, gdy organ administracji publicznej działał w innej formie prawnej (brak decyzji bądź postanowienia), nie można żądać wznowienia postępowania.

Organ wyjaśnił również, że uznano, że objęte zgłoszeniem budynki spełniają wymagania w zakresie dopuszczalnej liczby kondygnacji i powierzchni. Dostęp do drogi został wskazany w formie utwardzeń m .in. przez działkę inwestycyjną oraz działkę z ustanowioną służebnością gruntową.

R. R. złożył zażalenie na ww. postanowienie Starosty Tatrzańskiego domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, oraz orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wznowienie postępowania w przedmiocie zgłoszonych robót budowlanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 50 ustawy Prawo budowlane poprzez niewstrzymanie prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane;

naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanego postanowienia tj. art. 122g k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu, co ostatecznie doprowadziło do odmowy wznowienia postępowania;

błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że budynki spełniają wymagania w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji i powierzchni w sytuacji, której wcześniej przeprowadzone kontrole wykazały, że budynki nie spełniają definicji budynków rekreacji indywidualnej a ich powierzchnia jest większa niż 35 m2 i mają one wydzielone odrębne piętro o powierzchni de facto większej niż parter który sam w sobie ma 35 m2.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z 24 marca 2022 r., znak: WI-I.7840.15.3.2022.DW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 oraz 105 § 1 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji na wstępie wskazał, że w wyrzeczeniu postanowienia 8 grudnia 2021 r. organ I instancji nie wskazał terenu planowanej inwestycji, której dotyczy rozstrzygnięcie. Z kontekstu sprawy wynika, że chodzi o działki ewidencyjne nr [...] i [...], położone w miejscowości B. T.. Z uwagi, iż ten parametr sprawy nie był w trakcie postępowania poddawany w wątpliwość, organ odwoławczy uznał powyższy brak za możliwy do uzupełnienia w wyrzeczeniu rozstrzygnięcia sprawy zażaleniowej.

Organ przedstawił specyfikę postępowania zainicjowanego zgłoszeniem w sprawie robót budowlanych. Postępowanie, którego wznowienia żąda R. R., zakończone zostało brakiem wniesienia sprzeciwu. Przyjęcie zgłoszenia (brak wniesienia sprzeciwu) przez organ administracji architektoniczno-budowlanej nie uruchamia postępowania administracyjnego. Dopiero wydanie decyzji administracyjnej o wniesieniu sprzeciwu, od której zgodnie z przepisami postępowania służy odwołanie, inicjuje postępowanie, do którego stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie inwestorzy, zgodnie z ustaleniami art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane zgłosili zamiar budowy dwóch wolno stojących, parterowych budynków rekreacji indywidualnej, o powierzchni zabudowy do 35 m2 każdy, na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], położonych w miejscowości B. T.. Starosta Tatrzański poprzez brak wniesienia sprzeciwu, wyraził akceptację wobec zgłaszanego zamierzenia. W ww. sprawie nie wydano decyzji administracyjnej, zaś brak wniesienia sprzeciwu organu nie jest traktowany jako decyzja administracyjna.

Przepisy prawa nie przewidują procedury wzruszenia braku sprzeciwu organu (czyli braku decyzji administracyjnej). Gdyby zgłoszenie wymagało wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu, ale z różnych przyczyn, by do tego nie doszło - podmiot, którego prawa zostały w ten sposób naruszone, pozbawiony jest instrumentów administracyjnych, do ochrony swych praw, ponieważ od braku sprzeciwu nie służy odwołanie, ani tym bardziej wzruszenie tego braku sprzeciwu w trybach tak zwanych nadzwyczajnych, określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych nie jest aktem administracyjnym rozstrzygającym sprawę administracyjną, lecz czynnością materialno-techniczną. Brak sprzeciwu, nie stanowi rozstrzygnięcia sensu stricto. Załatwienie sprawy w innej formie, niż decyzja (bądź postanowienie), nie może zostać administracyjnie zaskarżone. Uprawnienia inwestora, do prowadzenia robót budowlanych, wynikają z braku przesłanek do zastosowania wobec tego zamierzenia środków prawnych, przysługujących w postępowaniu administracyjnym. Podmiotowi, który jest niezadowolony z realizowanej w trybie zgłoszenia inwestycji, co do której sprzeciw nie został wniesiony, przysługuje zastosowanie środków przewidzianych w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane lub zastosowanie środków z zakresu prawa cywilnego, nie należącego do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Istota problemu sprowadza się do w ocenie Wojewody Małopolskiego do kwestii, czy przepisy działu II rozdziału 8a k.p.a., mają zastosowanie w trybie zgłoszenia robót budowlanych, uregulowanym w Prawie budowlanym, tj. czy brak wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych, w trybie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane stanowi milczące załatwienie sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, nie jest tożsame z tzw. milczącym załatwieniem sprawy, o którym mowa w art. 122a § 1 k.p.a. Brak wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ustawie Prawo budowlane jest instytucją autonomiczną, której zasady uregulowane zostały w tej ustawie. Przepisy działu II rozdziału 8a k.p.a., dotyczące milczącego załatwienia sprawy, w aktualnym stanie prawnym, nie mają do niej zastosowania. Zgodnie z art. 122a § 1 k.p.a. tryb określony w dziale II rozdziale 8a k.p.a., znajdzie zastosowanie dopiero wówczas, gdy ustawodawca w przepisach prawa materialnego zamieści wyraźne odesłanie do omawianej regulacji prawnej (milczące załatwienie sprawy). Przepis art. 1 pkt 1 k.p.a. powinien być interpretowany łącznie z art. 122a § 1 k.p.a. Ponadto, k.p.a. znajduje zastosowanie w sprawach, w których wystąpią okoliczności określone w art. 1. W dalszych przepisach ww. ustawy brak wyraźnego wskazania, że k.p.a. (w zakresie, w jakim reguluje problematykę wydawania przez organ decyzji administracyjnej) znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Natomiast taki wymóg został wyraźnie wskazany, w przypadku milczącego załatwienia sprawy. Przyjęcie interpretacji, że we wszystkich sytuacjach, w których przepisy prawa materialnego uprawniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy indywidualnej, bez wydania decyzji, należy stosować przepisy k.p.a., czyniłoby zbędnym przepis art. 122a § 1 k.p.a. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy Prawo budowlane nie zawiera wyraźnego odesłania do art. 122a k.p.a. Zatem brak wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych nie jest milczącym załatwieniem sprawy, o którym mowa w art. 122a k.p.a. Powyższe potwierdza między innymi art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2021.162 ze zmianami), w którym znajduje się jednoznaczne odesłanie do przepisów działu II rozdziału 8a k.p.a.

Takie stanowisko zostało wyrażone w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2021 r. VII SA/Wa 1856/20, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 941/18, Naczelnego Sadu Administracyjnego z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 951/17.

Organ odwoławczy konkludował, że bez istnienia w sprawie ostatecznej decyzji (lub postanowienia), nie może być mowy o wznowieniu postępowania. Ten nadzwyczajny tryb postępowania jest dopuszczalny, tylko w sytuacji wydania ostatecznej decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę (ewentualnie postanowienia). Nie ma więc organu właściwego w zakresie rozpatrywania wniosków o wznowienie postępowania w sprawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia, bowiem nie istnieje taka procedura. W związku z powyższym organ I instancji nieprawidłowo odmówił wznowienia postępowania, powołując się na art. 149 § 3 k.p.a., bowiem art. 145-153 k.p.a. nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wydanie postanowienia w tym zakresie, wykracza poza kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Stąd Starosta Tatrzański winien odpowiedzieć na ww. wniosek R. R. pismem, zgodnie art. 9 k.p.a. Wydanie zaskarżonego postanowienia sprawia, że organ II instancji zobligowany był do wydania zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Wyjaśnił jeszcze, że zarzuty merytoryczne, względem zgłoszonych robót budowlanych, nie mogą zostać poddane ocenie, z uwagi na formalnoprawny charakter postępowania.

R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisane wyżej postanowienie Wojewody, zarzucając mu:

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przede wszystkim naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem dopuścił się naruszenia przepisów poprzez brak prawidłowo przeprowadzonego postępowania;

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 124 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zastosowanie i wydanie postanowienia uchylającego zaskarżone postanowienie w całości i umorzenie postępowania, pomimo wykazania przez skarżącego nieprawidłowości.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ miał obowiązek dokładnie zbadać istnienie przesłanek, korzystając z dostępnych środków dowodowych, zwłaszcza że w trakcie postępowania zostały podniesione niedopatrzenia ze strony organu, co zostało potwierdzone i wykazane poprzez merytoryczne dowody, jednak argumenty podniesione w uzasadnieniu, stanowią jedynie polemikę z prawidłowo wykazanymi ustaleniami. Inwestorzy wznieśli domy o powierzchni większej niż dopuszczalna norma 35m 2. Ponadto na działkach ewid. nr [...] i [...] wzniesionych zostało pięć domów, wobec których zostało wszczęte postępowanie administracyjne prowadzone przez Państwowy Inspektorat Budowlany w Zakopanem pod znakiem sprawy NB.5160.2.14.202i.JPaw i NB.5160.2.1.2022.JPaw w zakresie budowy parterowych budynków wolnostojących rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m2 na działce ewid [...] i [...] obr. [...] w miejscowości B. T.. Skarżący omówił następnie nieprawidłowości jakich dopuścili się inwestorzy przy realizacji inwestycji, a co zostało ustalone w ww. postępowaniach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skargę należało uznać za zasadną.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z 24 marca 2022 r., znak: WI-I.7840.15.3.2022.DW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 oraz 105 § 1 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W tak sformułowanej sentencji zwraca uwagę następujące uchybienie – umorzono postępowanie, które nie zostało wszczęte. Zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Jest to przepis szczególny w stosunku do ogólnego przepisu art. 61a § 1 k.p.a. ("Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania."). Postanowienie o odmowie wznowienia w istocie stanowi postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Skoro więc postępowanie w przedmiocie wznowienia nigdy nie zostało wszczęte, to nie mogło również zostać umorzone - zatem powoływanie się na art. 105 § 1 k.p.a. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia było błędne.

Dokonując kontroli wydanych postanowień należało jednak przede wszystkim ocenić zawarte w nich stwierdzenia, jakoby w przypadku braku wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru prowadzenia robót budowlanych w ogóle nie było możliwe wznowienie postępowania.

Procedura zgłoszenia, o której mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 t.j.) funkcjonuje w tej ustawie od samego początku, czyli od jej wejścia w życie 1 stycznia 1995 r., choć podlegała licznym zmianom. Z kolei do kodeksu postępowania administracyjnego ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) dodano między innymi cały rozdział 8a "Milczące załatwienie sprawy", w tym art. 122g o treści: "Do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w dziale II stosuje się odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c § 1". Tytułem przypomnienia trzeba wskazać, że rozdział 12 dotyczy wznowienia postępowania, a rozdział 13 dotyczy uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności decyzji.

W dacie dokonywania zgłoszenia w przedmiocie budowy dwóch wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o pow. zabudowy do 35 m2 każdy, przepisy rozdziału 8a kodeksu postępowania administracyjnego obowiązywały już od ponad trzech lat.

Nie ulega więc wątpliwości, że przy analizie wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie należy więc rozstrzygnąć, czy tryb przewidziany w art. 30 ustawy Prawo budowlane stanowi "milczące załatwienie sprawy", o którym mowa w rozdziale 8a kodeksu postępowania administracyjnego. Od tego zależy dopuszczalność wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu kwestię tę Wojewoda Małopolski ocenił w sposób nieprawidłowy.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że "tryb określony w dziale II rozdziale 8a k.p.a. znajdzie zastosowanie dopiero wówczas, gdy ustawodawca w przepisach prawa materialnego zamieści wyraźne odesłanie do omawianej regulacji prawnej (milczące załatwienie sprawy)". W tym zakresie istotna jest bowiem wykładnia systemowa. Omówioną wcześniej zmianą do kodeksu postępowania administracyjnego z dniem 1 czerwca 2017 roku wprowadzono cały rozdział regulujący milczące załatwienie sprawy. Z treści art. 122a § 1 k.p.a. wynika, że musi istnieć przepis szczególny wprowadzający tego rodzaju zakończenie sprawy administracyjnej. O ile jednak wcześniej w kodeksie postępowania administracyjnego brak było uregulowań dotyczących milczącego załatwienia sprawy, to z systemowej wykładni art. 122a § 1 k.p.a. wynika, że do takich spraw stosuje się przepisy kolejno po nim następujące tj. wszystkie przepisy rozdziału 8a k.p.a.

Drugi argument przemawiający zdaniem Wojewody przeciwko uznaniu, że art. 30 ustawy Prawo budowlane jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 122a § 1 k.p.a. to brak odesłania w przepisach prawa budowlanego do art. 122a k.p.a.

Sąd nie podziela tego sposobu rozumowania. Skoro w art. 122a k.p.a. stwierdza się, że "Sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi" to należy uznać, że wystarczające jest samo istnienie takiego przepisu szczególnego. Nie można przyjąć, że warunkiem zastosowania rozdziału 8a k.p.a. jest powołanie się wprost na te przepisy. Taka wykładnia nie znajduje żadnego uzasadnienia. Na marginesie można wskazać, że tryb przewidziany w art. 30 ustawy Prawo budowlane funkcjonuje od kilkudziesięciu lat. Należałoby rzecz jasna oczekiwać od ustawodawcy, że regulacja tych samych trybów postępowania będzie wyglądać w ten sam sposób, niemniej jednak z faktu, że w jakiejś ustawie, przykładowo, odwołano by się wprost do rozdziału 8a k.p.a. nie można wnioskować, że inne przypadki, niezawierające takiego odwołania, nie stanowią milczącego załatwienia sprawy. Jak już stwierdzono wystarczające jest istnienie przepisu szczególnego, a nie odwołanie się w nim do przepisów k.p.a.

Pogląd, że tryb przewidziany w art. 30 ustawy Prawo budowlane stanowi milczące załatwienie sprawy w rozumieniu przepisów działu 8a kodeksu postępowania administracyjnego jest prezentowany zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie. Na przykład Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3157/17 (LEX nr 2761872) stwierdził: "(...) od dnia 1 czerwca 2017 r. weryfikacja skuteczności prawnej milczącego załatwienia sprawy (w tym milczącej zgody, o której mowa w art. 122a § 2 pkt 2 k.p.a. i której egzemplifikacją jest art. 30 ust. 5 p.b.) odbywa się na zasadach określonych w art. 122g k.p.a.". Podobny pogląd został wyrażony w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2021r. II SA/Kr 917/21 oraz z dnia 18 stycznia 2021r. II SA/Kr 1169/21.

Warto też zacytować komentarz do art. 122a k.p.a. (wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019): "Nowelą z 7.04.2017 r. w Kodeksie postępowania administracyjnego ustanowiono procesowy mechanizm zakończenia postępowania administracyjnego bazujący na konstrukcji wywoływania skutków materialnoprawnych i procesowych bez podejmowania czynności konwencjonalnej w formie wydania aktu administracyjnego jako alternatywa dla tego aktu, o skorzystaniu z której decyduje organ prowadzący postępowania, w ramach rozszerzonego spektrum przypisanego mu władztwa administracyjnego. Temu rozwiązaniu nadano zbiorczą nazwę "milczące załatwienie sprawy". W ten sposób ustawodawca ustanowił w zbiorze procesowych norm ogólnych mechanizmy, które już funkcjonowały w krajowym porządku prawnym, jakkolwiek nie zawsze jako alternatywa dla decyzji. Przykładami takich rozwiązań są: instytucja zgłoszenia z art. 30 pr. bud., z którą koreluje kompetencja organu architektoniczno-budowlanego do wniesienia sprzeciwu, a którą wdrożono do tego aktu prawnego 24.12.1997 r. w drodze ustawy z 22.08.1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 111, poz. 726)".

Podsumowując zaskarżone postanowienie narusza przepisy art. 105 § 1 i art. 122a i nast. kodeksu postępowania administracyjnego, a postanowienie je poprzedzające – art. 122a mi nast. k.p.a. Organ I instancji w sposób dowolny uznał, że ten tryb nie ma w sprawie zastosowania, podobnie jak Wojewoda Małopolski, który ponadto umorzył postępowanie, które wcześniej w ogóle nie zostało wszczęte.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią dokonaną wyżej wykładnię przepisów k.p.a. i ustawy Prawo budowlane i rozpoznają sprawę przyjmując, że co do zasady jest możliwe wznowienie postępowania zakończonego niewniesieniem sprzeciwu w trybie art. 30 ustawy Prawo budowlane.

Z wymienionych przyczyn na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 200 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata w kwocie 480 zł.