Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 57/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Szubinie na uchwałę Rady Miejskiej w Barcinie z dnia 24 października 2014 r. nr XLVII/405/2014 w przedmiocie stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień za osiągnięte wyniki sportowe i osiągnięcia w działalności sportowej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Barcinie działając na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm., dalej powoływana jako u.s.g.) oraz art. 31 i art. 35 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2014 r. poz. 715 ze zm., dalej powoływana jako u.s. lub ustawa), podjęła uchwałę z dnia 24 października 2014 r. nr XLVII/405/2014 w sprawie stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień za osiągnięte wyniki sportowe i osiągnięcia w działalności sportowej (Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 5 listopada 2014 r. poz. 3031).

Na powyższą uchwałę, na podstawie art. 3 § 2 pkt 5, art. 8 § 1, art. 50 § 1 i art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718, dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł Prokurator Rejonowy w Szubinie, zaskarżając przedmiotową uchwałę w całości i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a.

Skarżący zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, a mianowicie art. 31 ust. 1 i 3 u.s. poprzez wskazanie, z przekroczeniem upoważnienia ustawowego:

1. w § 2 ust. 11, że stypendium sportowe przyznawane jest na czas określony, nie dłuższy niż 12 miesięcy, a jego wysokość wynosi miesięcznie do 25 % kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 zaskarżonej uchwały i jest wypłacane przez Burmistrza Barcina w terminie do ostatniego dnia roboczego każdego miesiąca, podczas gdy przepis art. 31 ust. 1 i 3 u.s., który stanowił podstawę prawną podjęcia uchwały, wskazuje, że Rada Miejska powinna była określić w sposób jasny i precyzyjny sposób ustalania wysokości stypendium, jakie może uzyskać osoba osiągająca określony wynik sportowy, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego ma dany sport oraz osiągnięty wynik sportowy;

2. w § 2 ust. 12, że nagroda wypłacana jest jednorazowo, a jej wysokość wynosi za osiągnięcia indywidualne do 2-krotności kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 zaskarżonej uchwały dla zawodnika, zaś za osiągnięcia drużynowe do 4-krotności kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 zaskarżonej uchwały, dla drużyny z podziałem na jej zawodników, podczas gdy przepis art. 31 ust. 1 i 3 u.s. wskazuje, że Rada Miejska powinna była określić w sposób jasny i precyzyjny sposób ustalania wysokości nagród, jakie może uzyskać osoba osiągająca określony wynik sportowy, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego ma dany sport oraz osiągnięty wynik sportowy;

3. w § 2 ust. 16, że Burmistrz określając ostatecznie wysokość stypendium sportowego lub nagrody bierze pod uwagę w szczególności: osiągnięcia sportowe zawodnika, koszty związane z uprawianą dyscypliną sportu oraz jej znaczenie dla społeczności lokalnej, podczas gdy przepis art. 31 ust. 1 i 3 u.s. nie dawał upoważnienia do ustanowienia innych aniżeli znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy kryteriów warunkujących wysokość przyznawanego stypendium lub nagrody;

4. w § 2 ust. 18 i 19, że zawodnik otrzymujący stypendium sportowe jest zobowiązany realizować przedłożony z wnioskiem program szkolenia i godnie reprezentować Gminę Barcin oraz zawodnik, któremu przyznano stypendium sportowe jest zobowiązany do: przedstawiania na wniosek Burmistrza bieżących wyników z realizacji szkolenia sportowego, informowania Burmistrza o okolicznościach, o których mowa w ust. 20 zaskarżonej uchwały najpóźniej w terminie do 7 dni roboczych od ich wystąpienia, promowania Gminy - podczas gdy przepis art. 31 ust. 1 i 3 u.s. nie dawał upoważnienia do nakładania w drodze uchwały obowiązków na beneficjenta stypendium;

5. w § 2 ust. 23, że Burmistrz może przywrócić prawo do stypendium sportowego, jeżeli ustała przyczyna pozbawienia; przywrócenie prawa do stypendium sportowego następuje od dnia podjęcia decyzji w tej sprawie; stypendium sportowe za okres, za który zawodnik był pozbawiony prawa do stypendium sportowego, nie podlega wypłaceniu; podczas gdy przepis art. 31 ust. 1 i 3 u.s. nie dawał upoważnienia do stanowienia w drodze uchwały przesłanek przywrócenia prawa do stypendium sportowego oraz trybu, w którym miałoby to następować;

6. w § 2 ust. 24, że nienależnie pobrane stypendium sportowe podlega zwrotowi; podczas gdy przepis art. 31 ust. 1 i 3 u.s. nie dawał upoważnienia do ustanowienia w drodze uchwały kwestii związanych ze zwrotem nienależnie pobranego stypendium.

Ponadto, skarżący zarzucił:

7. istotne naruszenie prawa, a mianowicie przepisów ustawy o sporcie, a konkretnie art. 35 ust. 5 i 6 ustawy, poprzez wskazanie, z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, w § 3 ust. 10 i 11, że Burmistrz określając ostateczną wysokość nagrody pieniężnej bierze pod uwagę w szczególności osiągnięty wynik sportowy i jego znaczenie dla społeczności lokalnej; Burmistrz podejmuje decyzję w sprawie przyznania nagród pieniężnych oraz ich wysokości do końca lutego, podczas gdy przepis art. 35 ust. 5 i 6 u.s. wskazuje, że Rada Miejska powinna była określić w sposób jasny i precyzyjny sposób ustalania wysokości nagród pieniężnych, jakie mogą uzyskać trenerzy oraz inne osoby wyróżniające się osiągnięciami w działalności sportowej, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla danej społeczności lokalnej ma dane osiągnięcie.

W konsekwencji, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ uznał zasadność zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 31 ust. 1 i 3 u.s., odnośnie § 2 ust. 16, § 2 ust. 23 oraz § 2 ust. 24 zaskarżonej uchwały. W związku z powyższym organ wniósł o stwierdzenie nieważności powołanych powyżej przepisów zaskarżonej uchwały oraz oddalenie skargi w pozostałej części.

W uzasadnieniu organ wskazał, że nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, iż wysokość stypendium powinna być określona w uchwale konkretną kwotą pieniężną. Zdaniem organu, delegacja ustawowa, o której mowa w art. 31 ust. 3 ustawy, nakazuje organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego określenie w uchwale rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, ale nie wskazuje konkretnie na jeden właściwy sposób sprecyzowania tej wysokości. Zgodnie zaś z zasadą racjonalnego ustawodawcy, wyłącznie do gminy należy uprawnienie do przyjęcia formy tegoż wskazania, gdyż nie zostało ono wyraźnie wyartykułowane. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do nagród. Ustawa nie wskazuje bowiem na jeden konkretny sposób ustalania wysokości nagród.

Zdaniem organu nietrafny jest zarzut naruszenia prawa przez unormowanie zawarte w § 2 ust. 18 i 19 uchwały. Rada zapisem tym nie przekroczyła upoważnienia ustawowego zawartego w art. 31 ust. 3 u.s. Również pozostałe obowiązki nałożone na osobę otrzymującą stypendium sportowe w § 2 ust. 18 i 19 uchwały nie wykraczają poza zakres upoważnienia ustawowego. W istocie rzeczy mają one bowiem na celu ustalenie, czy zawodnik jest nadal uprawniony do pobierania stypendium, czy też może zaistniała któraś z przesłanek skutkujących pozbawieniem zawodnika prawa do niego.

Nietrafne są też zarzuty naruszenia prawa przez postanowienia § 3 ust. 10 i 11 uchwały. Podobnie jak w przypadku wysokości stypendiów sportowych oraz nagród dla zawodników, ustawa o sporcie nie wskazuje na jakiś jeden konkretny sposób ustalania wysokości nagród, pozostawiając organowi stanowiącemu margines swobody w tej kwestii, gdyż tego rodzaju świadczenia finansowane są budżetu danej jednostki samorządu terytorialnego i to ta jednostka samorządu terytorialnego ponosi wyłączny ciężar ich finansowania. Dlatego zasadnym jest ustalenie przez Radę Miejską maksymalnej wysokości stypendium lub nagrody, z jednoczesnym pozostawieniem w kompetencji Burmistrza decyzji o jego ostatecznej wysokości, z uwzględnieniem możliwości finansowych gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Barcinie Nr XLVII/405/2014 z dnia 24 października 2014 r. w sprawie stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień za osiągnięte wyniki sportowe i osiągnięcia w działalności sportowej. Jako podstawa prawna uchwały został wskazany art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 15 u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy oraz art. 31 i art. 35 ust. 5 i 6 u.s.

Nie budziło wątpliwości, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Konstytucja RP w art. 87 i art. 94 definiuje akty prawa miejscowego jako ustanowione przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, źródła prawa RP powszechnie obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły, przy czym zasady i tryb wydawania aktów określa ustawa. Także ustawa o samorządzie gminnym w art. 40 ust. 1 stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP. Jest zatem aktem wykonawczym w stosunku do prawa ustawowego, na podstawie którego została wydana i nie może wykraczać poza zakres zawartego w tej ustawie upoważnienia ustawowego. Przyznana organom jednostek samorządu terytorialnego samodzielność prawotwórcza nie oznacza autonomii.

Badając legalność zaskarżonej uchwały Sąd doszedł do przekonania, że zapisy uchwały naruszają w istotny sposób prawo, co skutkować musi stwierdzeniem jej nieważności w całości.

Należy wskazać, że zasadne są zarzuty Prokuratora sformułowane w skardze w zakresie przekroczenia upoważnienia ustawowego do stanowienia prawa miejscowego, zakres którego wyznaczają przepisy ustawy o sporcie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w § 2 ust. 11 uchwały wskazano, iż stypendium sportowe przyznawane jest na czas określony, nie dłuższy niż 12 miesięcy, a jego wysokość wynosi miesięcznie do 25% kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 uchwały, i jest wypłacane przez Burmistrza w terminie do ostatniego dnia roboczego każdego miesiąca. Z kolei w § 2 ust. 12 zaskarżonej uchwały wskazano, że nagroda wypłacana jest jednorazowo, a jej wysokość wynosi za osiągnięcia indywidualne do 2-krotności kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 uchwały dla zawodnika, zaś za osiągnięcia drużynowe do 4-krotności kwoty, o której mowa w § 1 ust. 4 uchwały, dla drużyny z podziałem na jej zawodników. Zgodnie zaś z treścią § 2 ust. 16 uchwały, Burmistrz określając ostatecznie wysokość stypendium sportowego lub nagrody bierze pod uwagę w szczególności: osiągnięcia sportowe zawodnika, koszty związane z uprawianą dyscypliną sportu oraz jej znaczenie dla społeczności lokalnej. W § 2 ust. 18 i 19 uchwały ustanowiono, że zawodnik otrzymujący stypendium sportowe jest zobowiązany realizować przedłożony z wnioskiem program szkolenia i godnie reprezentować Gminę Barcin oraz zawodnik, któremu przyznano stypendium sportowe, jest zobowiązany do: przedstawiania na wniosek Burmistrza Barcina bieżących wyników z realizacji szkolenia sportowego, informowania Burmistrza o okolicznościach, o których mowa w ust. 20 uchwały najpóźniej w terminie do 7 dni roboczych od ich wystąpienia, promowania Gminy Barcin. Stosownie zaś do treści § 2 ust. 23 uchwały, Burmistrz może przywrócić prawo do stypendium sportowego, jeżeli ustała przyczyna pozbawienia; przywrócenie prawa do stypendium sportowego następuje od dnia podjęcia decyzji w tej sprawie; stypendium sportowe za okres, za który zawodnik był pozbawiony prawa do stypendium sportowego, nie podlega wypłaceniu. Zgodnie zaś z § 2 ust. 24 uchwały, nienależnie pobrane stypendium sportowe podlega zwrotowi. W § 3 ust. 10 i 11 uchwały wskazano, że Burmistrz określając ostateczną wysokość nagrody pieniężnej bierze pod uwagę w szczególności osiągnięty wynik sportowy i jego znaczenie dla społeczności lokalnej; Burmistrz podejmuje decyzję w sprawie przyznania nagród pieniężnych oraz ich wysokości do końca lutego.

Analiza ww. przepisów zaskarżonej uchwały pozwala na stwierdzenie, że w istotny sposób naruszają one regulacje rangi ustawowej zawarte w art. 31 ust. 1 i 3 oraz w art. 35 § 5 i 6 u.s., albowiem Rada Miejska, stanowiąc niniejsze przepisy, przekroczyła granice upoważnienia ustawowego do stanowienia prawa miejscowego, zakres którego wyznaczają przepisy ustawy o sporcie. Wskazać bowiem należy, że akty prawa miejscowego mogą być tworzone wyłącznie na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie. Rada Miejska, podejmując uchwały, zobowiązana jest do ścisłego przestrzegania delegacji ustawowej uprawniającej ją do tego typu działania. Zasada ta wynika z Konstytucji RP, m.in. z jej art. 94. Stanowi on, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Tym samym akty prawa miejscowego mają pozycję zależną i są uwarunkowane normami zawartymi w aktach prawnych wyższego rzędu i nie mogą regulować materii ustawowych, ani wykraczać poza ramy ustawy. Rada Gminy na podstawie art. 40 ust. 1 u.s.g. uzyskała prawo stanowienia aktów prawa miejscowego wyłącznie na podstawie upoważnień ustawowych. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 1 i 3 u.s., jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe; organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 i 2 u.s., biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 5 i 6 u.s., jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać wyróżnienia i nagrody pieniężne dla trenerów oraz innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej; organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, biorąc pod uwagę znaczenie osiągnięć dla danej społeczności lokalnej.

Podkreślenia wymaga, że art. 31 ust. 1 i 3 i art. 35 ust. 5 i 6 u.s. nakłada na radę miejską obowiązek podania w wyszczególnionych w tym miejscu jednostkach redakcyjnych zaskarżonego aktu prawnego albo w innej części tego aktu konkretnego sposobu ustalania wysokości stypendium oraz nagrody, jakie może uzyskać osoba osiągająca określony wynik sportowy, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego ma dany sport oraz osiągnięty wynik sportowy, a także sposobu ustalania wysokości nagród pieniężnych, jakie mogą uzyskać trenerzy oraz inne osoby wyróżniające się osiągnięciami w działalności sportowej, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie dla danej społeczności lokalnej ma dane osiągnięcie, czego Rada Miejska w Barcinie zaniechała. Z upoważnienia ustawowego wynika, że jego celem było jasne określenie w uchwale, jakie stypendium, nagrodę czy też nagrodę pieniężną może uzyskać dany zawodnik osiągając określony wynik sportowy, trener czy też inne osoby wyróżniające się osiągnięciami w działalności sportowej, wiedząc przy tym, jakie znaczenie dla gminy ma dany sport. Jedynie bowiem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ma możliwość stanowienia o wysokości stypendiów i nagród (wyróżnień), które są przyznawane na podstawie zawartych w uchwale zasad i trybu. Z uregulowań zaskarżonej uchwały wynika natomiast, że osobą uprawnioną do określenia wysokości danego stypendium (nagrody), jak i do jego przyznania konkretnej osobie, jest Burmistrz (§ 2 ust. 11 i 12, § 3 ust. 10 i 11). Jest to przekazanie uprawnień organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego jej organowi wykonawczemu i jako takie narusza upoważnienie zawarte w art. 31 oraz art. 35 u.s.

Istotnym naruszeniem prawa w postaci przekroczenia upoważnienia ustawowego w zaskarżonej uchwale było wyznaczenie innych, aniżeli wskazanych w treści art. 31 ust. 3 u.s., kryteriów determinujących wysokość przyznawanego stypendium, ustanowione w § 2 ust. 16 uchwały. Przepis ten określa bowiem dodatkowe, nie przewidziane w upoważnieniu ustawowym warunki, jakie powinno się brać pod uwagę przy ustalaniu wysokości stypendium. Nadto, podkreślić należy, że katalog wskazany w zaskarżonej uchwale ma charakter otwarty, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Cytowane na wstępie upoważnienie ustawowe nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do ustanawiania dodatkowych przesłanek, od których zależałaby wysokość stypendium sportowego przewidując tylko, że jedynymi kryteriami mogącymi być branymi pod uwagę są znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Ponadto, w zaskarżonym § 2 ust. 18 i 19 uchwały wprowadzono, nieprzewidziane upoważnieniem ustawy, obowiązki nałożone na beneficjenta stypendium sportowego. Tego rodzaju regulacja jest niedozwolona w świetle unormowań art. 31 ust. 1 i 3 u.s. Delegacja ustawowa nie daje podstaw, by nakładać dodatkowe obowiązki związane ze "stałym monitorowaniem" przebiegu kariery zawodnika oraz oceną, czy nadal spełnia on przesłanki do otrzymania stypendium, a następnie informowania o tym właściwego organu. W konsekwencji, unormowanie takie należy traktować jako wychodzące poza materię ustawową, gdyż nakłada na zawodnika zobowiązania, do nałożenia których brak jest ustawowego upoważnienia.

Przekroczeniem upoważnienia zawartego w art. 31 oraz w art. 35 u.s. było również uregulowanie w § 2 ust. 23 zaskarżonej uchwały przesłanek przywrócenia prawa do stypendium sportowego oraz trybu, w którym miałoby to następować, oraz w § 2 ust. 24 uchwały kwestii zwrotu nienależnie pobranego stypendium. Norma kompetencyjna zawarta w art. 31 ustawy nie zawiera upoważnienia dla organu stanowiącego do przywrócenia prawa do stypendium sportowego, czy zwrotu nienależnie pobranego stypendium. Tym samym za sprzeczne z prawem należy uznać zawarte w ww. unormowaniach uchwały zapisy dotyczące przywrócenia prawa do stypendium czy jego zwrotu. Podkreślenia wymaga, że art. 31 ust. 3 ustawy deleguje na rzecz organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego jedynie uprawnienia w zakresie określenia zasad i trybu przyznawania i pozbawiania stypendium sportowego. Przedmiotowa delegacja ustawowa nie daje natomiast uprawnienia do określenia trybu i warunków jego zwrotu czy przywrócenia. Nie można w odniesieniu do unormowań dotyczących delegacji ustawowej stosować rozumowania a maiori ad minus (z większego na mniejsze). Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem orzecznictwa i doktryny prawa, normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły i literalny. Kompetencji organu nie można też domniemywać. Organ może działać tylko w granicach udzielonej przez ustawodawcę kompetencji, zaś przekroczenie jej granic, skutkuje istotnym naruszeniem prawa. W konsekwencji powołane unormowania uchwały wykraczają poza delegację ustawową.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny. Regulacje ustanawiane przez gminę w drodze uchwały, jako przepisy wykonawcze wobec ustawy, nie mogą zawężać ani przekraczać granic ustawowego upoważnienia gminy. Wskazane powyżej przepisy wykraczają poza zakres upoważnienia. Odwołując się do nieprzewidzianych ustawą kryteriów determinujących wysokość stypendium i nagrody Rada Miasta przekroczyła granice upoważnienia ustawowego. Są one niezgodne z prawem, gdyż brak jest podstawy prawnej do tego, aby gminne akty prawa miejscowego wprowadzały pozaustawowe przesłanki dla ustalania wysokości stypendium i nagrody. Nadto, brak było podstaw dla scedowania uprawnień do decydowania o wysokości stypendium, nagrody i nagrody pieniężnej na Burmistrza, nałożenia obowiązków na beneficjentów stypendium sportowego w drodze uchwały, uregulowania kwestii związanych z przywróceniem stypendium i zwrotem nienależnie pobranego stypendium.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Zarówno przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, będące wynikiem wadliwej wykładni, jak i naruszenie wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego nakazu przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji, stanowią istotne naruszenia prawa.

Na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wskazane naruszenia prawa uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., gdyż bez zakwestionowanych zapisów, w szczególności tych odnoszących się do przesłanek przyznawania stypendiów, uchwała byłaby w praktyce aktem ułomnym i nie mogłaby być wykonywana.