Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 926/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 13, art. 16 ust. 1-2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
article: art. 92 ust. 1 pkt 7-8
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu [...] lipca 2009 r., działalności gospodarczej wykonywanej przez R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. V. [...] stwierdzono, że pojazd był wyposażony w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Z kontroli sporządzono protokół doręczony stronie w dniu [...] sierpnia 2009 r. Zakres kontroli obejmował okres od dnia [...] lipca 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r.

Kontrola została przeprowadzona na podstawie upoważnienia nr [...] wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. Podczas kontroli ustalono, iż w zakresie przewozu drogowego przedsiębiorca posiada zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane w dniu [...] kwietnia 2009 r. przez Starostę S., z ważnością do [...] kwietnia 2014 r.

Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego i poinformowaniu przedsiębiorcy o prawach z art. 10 § 1 k.p.a. oraz wyjaśnieniach złożonych przez przedsiębiorcę i zawiadomieniu go o zakończeniu postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we [...], na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako ustawa - wydał decyzję z dnia [...] października 2009 r., nakładającą na skarżącego, na podstawie lp. 11.1 lit. b) załącznika do ustawy, karę pieniężną w wysokości 2000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło stwierdzenie wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów.

Skarżący w piśmie z dnia [...] października 2009 r. odwołał się od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania.

W odwołaniu podniósł, iż nałożenie kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym naruszeniem było niezgodne z obowiązującymi przepisami i brak było podstaw prawnych do jej wymierzenia, gdyż jego pojazd był zwolniony z obowiązku używania tachografu, tym samym zwolniony ze stosowania ustawy o czasie pracy kierowców. Strona podkreśliła, iż wykonuje pojazdem przewóz odpadów komunalnych odbieranych z gospodarstw domowych. Powołując się na treść art. 13 ust. 1 pkt h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.) skarżący stwierdził, że wykonywane przez niego przewozy są wyłączone ze stosowania rozporządzenia 3821/85 i rozporządzenia 561/2006, gdyż jest to pojazd specjalny do zimowego utrzymania dróg i przeznaczony do odbierania odpadów z gospodarstw domowych oraz do transportu tych odpadów.

W obowiązującym systemie prawnym, jak podnosił skarżący, brak jest jednolitej definicji gospodarstwa domowego oraz katalogu osób, które się do tego gospodarstwa zaliczają. Strona powołała się na ustalenia Europejskiego Systemu Rachunków Narodowych, który gospodarstwa domowe jako sektor instytucjonalny uznaje za uczestników rynku dóbr konsumpcyjnych jak i produkcyjnych. Zatem zdaniem strony, zarówno gospodarstwa domowe jak i osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą oraz zakłady prowadzące działalność gospodarczą niemające osobowości prawnej, niesklasyfikowane jako przedsiębiorstwa, zaliczane są do sektora gospodarstw domowych.

Strona załączyła do odwołania oświadczenie pracownika Składowiska Odpadów w P. o dokonaniu korekty zapisów na kartach przekazania odpadów.

Ponadto pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. złożyła wyjaśnienia podnosząc, iż organ II instancji z naruszeniem obowiązujących przepisów i prawa prowadzi postępowanie bezpodstawnie występując do Urzędu Gminy K., gdyż pracownik składowiska odpadów złożył odpowiednie oświadczenie podając kody odpadów. Skarżący wskazał, iż podstawą prawną dostarczania odpadów komunalnych na składowisko było posiadane przez nią zezwolenie, które zostało w toku postępowania przedstawione organom. Ustawa o odpadach i ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach określa odpady komunalne jako odpady komunalne odbierane od właścicieli nieruchomości. Skarżący zarzucił, iż organ nieprawidłowo zinterpretował pojęcie gospodarstwa domowego a indywidualna interpretacja nie mogła być podstawą prowadzenia postępowania czy wymierzenia kary. Odpady komunalne o kodzie [...], które odbiera przedsiębiorca i dostarcza są odpadami powstającymi w potocznym tego znaczeniu słowa w gospodarstwach domowych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8, ustawy oraz lp. 11.1.1 lit. b) załącznika do ustawy, art. 13, art. 16 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., ze zm.), załącznik 1, rozdział III, litera C do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., P.0008-0021 ze zm.), art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006r.), art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.), utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Przytaczając obszernie treść przepisów, organ odwoławczy stwierdził, iż działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem.

Zdaniem organu odwoławczego, analiza wykresówek kierowcy A. P. opisanych za dni [...] czerwca 2009 r., [...]/[...] czerwca 2009 r., [...]/[...] czerwca 2009 r., [...]/[...] lipca 2009 r., [...]/[...] lipca 2009 r., [...]/[...] lipca 2009 r., [...]/[...] lipca 2009 r., [...] lipca 2009 r., [...]/[...] lipca 2009 r., [...] lipca 2009 r., [...] lipca 2009 r., [...] lipca.2009 r. wykazała, iż na ww. wykresówkach wykorzystanych w pojeździe marki V. o nr rej. [...] nie była prawidłowo rejestrowana aktywność kierowcy i przebyta droga. Na powyższych wykresówkach możliwy był odczyt jedynie wykresu prędkości pojazdu.

Organ II instancji po analizie materiału dowodowego stwierdził, iż w przedmiotowym stanie faktycznym ustalono naruszenie przepisów o urządzeniach rejestrujących.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, że stosownie do art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenie (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Kategorie pojazdów, o których mowa w ust. 1, wyłącza się z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Podobnie stanowi art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane przepisy, jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie skontrolowane przewozy nie podlegały wyłączeniu od rejestrowania na wykresówkach wszystkich elementów. Znajdujące się w aktach sprawy karty przekazania odpadów wskazywały, iż strona dokonywała przewozów drogowych odpadów cmentarnych, pozostałości z pomników czego nie można kwalifikować jako odpady z gospodarstw domowych.

Z treści art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jednoznacznie wynika, że wyłączenie z zakresu stosowania art. 5 - 9 ww. rozporządzenia odnosi się m.in. do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi w związku ze zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem. W ocenie organu odwoławczego sformułowanie określone w art. 13 ust. 1 lit. h), tj. "zbieranie odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem" nie powinno budzić poważnych wątpliwości interpretacyjnych. Powołane rozporządzenie nie zawiera legalnej definicji pojęcia "odpady z gospodarstwa domowego", jak również pojęcia "zbieranie odpadów z (...) i ich wywozem". Należało wskazać, że znaczeniem językowym przepisu jest jego znaczeniem potocznym, a w sytuacji gdy nadano normie swoiste znaczenie prawne lub znaczenie specjalne, znaczeniem językowym jest to właśnie znaczenie. Artykuł 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach zawiera definicję pojęcia "odpady komunalne". Zgodnie z ww. przepisem przez odpady komunalne rozumie się odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Bezspornym zdaniem organu jest, iż zakres pojęciowy definicji "odpady komunalne" jest zdecydowanie szerszy niż zakres pojęcia "odpady z gospodarstw domowych". Należy zatem stwierdzić, iż pojecie "odpad komunalny" i pojecie "odpad z gospodarstwa domowego" nie są tożsame. Organ zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie wyłączenie określone w art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, tj. "zbieranie odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem" z zakresu stosowania art. 5-9 ww. rozporządzenia mogłoby mieć miejsce wówczas, gdy zostałyby kumulatywnie spełnione dwie przesłanki. Pierwsza z nich wskazuje, iż odpady muszą być odebrane z gospodarstw domowych, zaś druga przesłanka polega na tym, iż po odebraniu odpadów z gospodarstw domowych, są one wywożone, np. na wysypisko śmieci. W przedmiotowej sprawie nie miała miejsca pierwsza ze wskazanych przesłanek, gdyż odpady pochodzące z cmentarza odbierane z cmentarzy nie mogą być kwalifikowane jako pochodzące z gospodarstw domowych.

Każdy przedsiębiorca wywożący odpady bezpośrednio z gospodarstw domowych powinien podlegać zwolnieniu od obowiązku instalacji i stosowania urządzenia rejestrującego w pojeździe. W przypadkach, gdy wywóz odpadów będzie się odbywał z innego miejsca niż gospodarstwo domowe (np. cmentarze) wówczas w pojeździe musi być zainstalowany tachograf. W ocenie organu odwoławczego nie można było powyższych wywozów łączyć z innymi.

Uzasadniając swą decyzję, odnosząc się jednocześnie do argumentów strony skarżącej, organ podkreślił, że fakt złożenia przez pracownika składowiska określonego wyjaśnienia co do dostarczanych odpadów komunalnych nie stanowił o bezpodstawności podjęcia innych czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

R. P., pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia. Strona podtrzymała swą argumentację przytaczaną w toku postępowania administracyjnego oraz podniosła dodatkowo, iż niedopuszczalne było działanie organów obu instancji w kwestii zastosowania definicji potocznych pojęć "gospodarstwo domowe" oraz "odpady z gospodarstw domowych". Zdaniem strony bezprawne było twierdzenie organów, że odpady zawierające resztki pomników czy wywożone z cmentarza odpady nie są odpadami z gospodarstwa domowego. Strona podkreślił, iż odpady komunalne czyli tzw. z gospodarstw domowych oraz z cmentarzy znajdują się w tej samej grupie odpadów, zaczynających się numerem kodu [...].

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Istotą skargi R. P. jest stwierdzenie o braku konieczności używania w prowadzonej przez niego działalności transportowej tachografu wykazującego wszystkie stany aktywności kierowcy, a w związku z tym brak podstaw do kwestionowania przez organ administracji prawidłowości zapisów na przedłożonych do kontroli wykresówkach. Swoje stanowisko skarżący opierał na założeniu wykonywania przewozu odpadów wyłącznie pobieranych z gospodarstw domowych, do których to zaliczał pobieranie odpadów i ich wywóz także z cmentarzy uzasadniając to stwierdzeniem, że odpady zawierające resztki pomników i inne pochodzące z cmentarzy należy zaliczać do odpadów komunalnych, a zatem także do odpadów z gospodarstw domowych.

Przekładając stan faktyczny na obowiązujące przepisy prawa, do których należą rozporządzenia wspólnotowe (nadal obowiązujące), które mają zastosowanie w prawie polskim wprost, to stosownie do art. art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5–9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych.

Do wyjątków wskazanych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 zalicza przepis art. 6 ust. 5 nakładający na kierowcę obowiązek zapisywania całego czasu spędzonego na prowadzeniu pojazdu oraz czasu innej pracy i czasu gotowości określonego w art. 4 pkt e) i w art. 15 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zapisu tego dokonuje się ręcznie na wykresówce, na wydruku lub przy użyciu funkcji ręcznego wprowadzania danych do urządzenia rejestrującego.

Wracając zatem do przepisu art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. podkreślenia wymaga, że wyłączają one obowiązek używania tachografów spełniających wygania rejestracji wszystkich aktywności kierowcy tylko w przypadku m.in. zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozu. Nie jest natomiast sporne w sprawie, że kontrola wykresówek wykazała takie funkcjonowanie tachografu, które nie zapisywało tych parametrów.

W tym miejscu godzi się również zauważyć, co czynił również organ administracji, przepis art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (j. t. Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), zgodnie z którym do odpadów komunalnych zaliczane są również odpady powstające w gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych.

Skarżący utożsamia wywóz odpadów z cmentarzy z wywozem odpadów powstających w gospodarstwach domowych wywodząc, iż wszystkie te odpady są odpadami komunalnymi. W konsekwencji, kierując się tą logiką i powołując się na Europejski System Rachunków Narodowych stwierdza, że odpady z cmentarzy, jako odpady komunalne także należy zaliczać do odpadów pochodzących z gospodarstw domowych, gdyż gospodarstwa domowe należą do sektora instytucjonalnego jako uczestnicy rynku korzystający z dóbr konsumpcyjnych i produkcyjnych.

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę nie na nazwę odpadów, lecz na określenie ich pochodzenia (miejsca powstawania). Podzielając wnioski wywiedzione przez organ administracji publicznej na podstawie dokonanych przez niego ustaleń, Sąd w składzie orzekającym uznał, że odpady pochodzące z cmentarzy nie można zaliczyć, w rozumieniu cytowanego art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach, jako powstające w gospodarstwach domowych. Nie można ich również zaliczyć, ze względu na swój charakter lub skład, że są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych, na przykład resztki po pomnikach cmentarnych, które uległy uszkodzeniom lub dewastacji. Zestawiając przepis art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach z przepisem art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 należy stwierdzić, że odpadów powstające na cmentarzach nie można utożsamić z opadami powstającymi w gospodarstwach domowych.

Należało bowiem odpowiedzieć na pytanie, czy uprawnienia przysługujące organom (komunalnym lub kościelnym) sprawującym administrację cmentarzy przysługują również gospodarstwom domowym i przez to cmentarze mogą być utożsamiane z gospodarstwami domowymi. W przypadku udzielenia odpowiedzi pozytywnej na to pytanie należałoby przyjąć, że pobieranie i wywożenie odpadów powstających na cmentarzach jest pobieraniem i wywożeniem odpadów powstających w gospodarstwach domowych, co w konsekwencji uzasadniałoby zarzut skarżącego o braku podstaw do obciążania go za niewłaściwe działanie przyrządu kontrolnego zapisującego niepełne dane aktywności kierowcy.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym taka tożsamość nie zachodzi.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 295 ze zm.) zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych należy do zadań własnych gminy, gdyż o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza komunalnego decyduje rada gminy, a w miastach na prawach powiatu rada miasta, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego. Natomiast właściwe władze kościelne decydują o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego, które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego. Te same władze (gminne lub wyznaniowe) podejmują decyzje w sprawie zamknięcia cmentarza komunalnego lub wyznaniowego. Przepis art. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych określa podmioty uprawnione do administrowania cmentarzami stanowiąc, że utrzymanie cmentarzy komunalnych i zarządzanie nimi należy do właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), na których terenie cmentarz jest położony. Natomiast utrzymanie cmentarzy wyznaniowych i zarządzanie nimi należy do związków wyznaniowych.

Cmentarze zatem podlegają właściwości gmin lub kościołów wyznaniowym i utożsamienie tej administracji wykonywanej w tym szczególnym zakresie z "administracją" gospodarstwa domowego, a w konsekwencji pogląd skarżącego, że odpady pobierane z cmentarzy i tam powstające można zaliczyć do odpadów powstających w gospodarstwach domowych (pochodzących z tych gospodarstw), nie znajduje uzasadnienia. Gospodarstwa domowe nie są bowiem ani związkami wyznaniowymi (kościołami lub władzami kościelnymi), jak i nie są organami administracji publicznej, w tym znaczeniu, że nie wydają żadnych decyzji administracyjnych. Tymczasem na cmentarzu dla celu pochówku należy wykupić miejsce, a w przypadku odmowy zezwolenia na wykup określonego wskazanego przez wnioskodawcę miejsca na cmentarzu komunalnym odmowa ta powinna nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 1994 r. w sprawie SA/Wr 881/94) .

Z powyższych wywodów nie sposób wyprowadzić wniosku o zasadności tezy skarżącego, iż odpady odbierane przez niego z cmentarzy, jako tam powstające, należy traktować tak jak odpady pochodzące z gospodarstw domowych. W konsekwencji nie jest uzasadniony zarzut niewłaściwego zastosowania przez organ administracji publicznej do stanu faktycznego ustalonego w sprawie przepisów prawa powołanych w zaskarżonej decyzji.

W tych warunkach na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.