Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 231/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 2014 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 100,- (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną 6 marca 2015 r. pod pozycją [...].


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. przedłużył M. S. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2014 r. W treści postanowienia zamieszczono pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od jego doręczenia, za pośrednictwem organu, który je wydał. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 5 listopada 2014 r.

Pismem nadanym za pośrednictwem Poczty Polskiej 4 grudnia 2014 r., pełnomocnik strony wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z wyżej wymienionego postanowienia.

Postanowieniem z [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. sprostował postanowienie z [...] r. w zakresie pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W zmienionej treści pouczenia wskazano, że wniesienie skargi do sądu powinno być poprzedzone wezwaniem organu, który wydał postanowienie, do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jego wydaniu. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi strony 23 grudnia 2014 r.

Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z 18 grudnia 2014 r. (doręczone 23 grudnia 2014 r.) poinformował skarżącego, że przy wydaniu postanowienia z [...] r., nie doszło do naruszenia prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 stycznia 2015 r., M. S. zakwestionował wymienione na wstępie postanowienie z [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że formalnym wymogiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli służyły mu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Stanowi o tym wprost art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (inne niż decyzje lub postanowienia) dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Wspomniane wezwanie należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Do aktów, o których mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. zalicza się między innymi postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wydane w toku kontroli podatkowej (por. między innymi postanowienie NSA z 5 grudnia 2013 r., I FSK 1906/13, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Procesową konsekwencją niewyczerpania trybu opisanego w art. 52 § 3 p.p.s.a. jest odrzucenie skargi, o czym sąd orzeka postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastu dni od dnia odebrania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. z [...] r., doręczono pełnomocnikowi skarżącego 5 listopada 2014 r. (zwrotne potwierdzenie doręczenia przesyłki – k. 48 akt administracyjnych), a zatem termin przewidziany w art. 52 § 3 p.p.s.a. upłynął 19 listopada 2014 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione dopiero 4 grudnia 2014 r., a zatem już po wspomnianym, czternastodniowym terminie.

Z treści skargi, jak też odpowiedzi na skargę, wynika, że zarówno strona skarżąca, jak i organ podatkowy milcząco przyjmują, że błędna treść pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, upoważnia niejako do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa także po ustawowym terminie. Tego rodzaju wnioskowanie jest jednak wadliwe.

Błędne pouczenie o trybie w jakim można kwestionować postanowienie organu podatkowego nie oznacza, że skargę do sądu w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. można wnieść w każdym czasie (por. postanowienie NSA z 17 września 2014 r., I FSK 989/14, CBOSA). W przypadku uchybienia terminu na skutek błędnego pouczenia co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, stronie należy oczywiście przywrócić termin do wniesienia środka zaskarżenia, gdyż nie z własnej winy uchybiła temu terminowi (por. wyrok NSA z 14 marca 2011 r., I FPS 5/10, CBOSA). Warunkiem przywrócenia terminu jest jednak złożenie wniosku o jego przywrócenie, czego strona skarżąca nie zrobiła.

W konsekwencji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 4 grudnia 2014 r., zostało wniesione już po upływie przewidzianego prawem terminu. Tym samym nie zostały spełnione warunki konieczne do wniesienia skargi, o których mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Wniosku tego nie zmienia fakt sprostowania zaskarżonego postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Samo sprostowanie błędnego pouczenia zawartego w rozstrzygnięciu organu podatkowego nie może konwalidować uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej, nawet gdy uchybienie to było wynikiem braku właściwego pouczenia.

Wydanie wspomnianego postanowienia o sprostowaniu nie jest jednak bez znaczenia dla uprawnień skarżącego. W myśl art. 213 § 4 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu lub sprostowaniu postanowienia termin do wniesienia zażalenia lub skargi biegnie od dnia doręczenia tego postanowienia. Regulację tę należy odnieść do wymogów zaskarżalności określonych we wspomnianym art. 52 p.p.s.a. Należy ją zatem rozumieć w ten sposób, że w przypadku sprostowania postanowienia, do którego znajduje zastosowanie art. 52 § 3 p.p.s.a., termin do wystąpienia z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa zaczyna swój bieg od dnia doręczenia postanowienia o sprostowaniu.

W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego, w dwa dni po wydaniu postanowienia o sprostowaniu z [...] r., sporządził pismo, w którym poinformował stronę, że przy wydaniu postanowienia z [...] r., nie doszło do naruszenia prawa. Pismo to doręczono 23 grudnia 2014 r., to jest tego samego dnia, w którym doręczono postanowienie o sprostowaniu, utwierdzając tym samym stronę w błędnym przekonaniu, że wypełniła warunki konieczne do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Obecnie strona skarżąca będzie zatem uprawniona do wystąpienia, w terminie 7 dni od uprawomocnienia się niniejszego postanowienia, z wnioskiem o przywrócenie terminu do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. z [...] r. Przy ocenie ewentualnego wniosku organ podatkowy powinien uwzględnić przytoczone wyżej okoliczności.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

Ake.