Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2296/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1 pkt 9, art. 33 par. 1 pkt 1 i pkt 9, art. 59 par. 1 pkt  2 i pkt 9
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 29 par. 1, art. 70 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia del. WSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. W. i M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2059/13 w sprawie ze skargi B. W. i M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. W. i M. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2059/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. W. i B. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 września 2013 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu dotyczącego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a."

Sąd I instancji przedstawił stan sprawy, z którego wynika m. in, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec M. W. i B. W., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 6 czerwca 2013 r., obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2002 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Skarżący podnieśli zarzut przedawnienia dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej jako: u.p.e.a.).

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r. organ egzekucyjny nie uznał zarzutu przedawnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 czerwca 2013 r. o nr [...].

Skarżący złożyli na powyższe postanowienie zażalenie, w uzasadnieniu którego podnieśli, że w ich ocenie dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu.

Postanowieniem z dnia 17 września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ nadzoru opisał w sposób szczegółowy dotychczasowy przebieg postępowania egzekucyjnego, następnie przytaczając treść art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej: O.p.) wskazał, że zastosowanie środka egzekucyjnego każdorazowo przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i termin ten rozpoczyna ponowny bieg. Ponadto zauważył, że na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. z 2002 r., Nr 155, poz. 1287 ze zm.) bieg terminu przedawnienia płatności należności objętych restrukturyzacją ulega zawieszeniu na okres od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. W sprawie zaś doszło do kilkukrotnego przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Zestawienie chronologiczne tych zdarzeń prowadzi do konstatacji, że w sprawie nie doszło do przedawnienia dochodzonego obowiązku pieniężnego.

Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, wnioskując w jej treści o zasądzenie kosztów oraz - zmianę postanowienia poprzez umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie obowiązku podatkowego objętego tytułami wykonawczymi będącymi podstawą prowadzenia tego postępowania egzekucyjnego, tj. na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.; - uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, tj. wpisania w dniu 22 lipca 2013 r. do księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą we L. hipoteki przymusowej; ewentualne: - uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto odniósł się do dodatkowych zarzutów stwierdzając, że ich zgłoszenie na tym etapie postępowania nie może być skuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.

Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawą oceny może być jedynie zarzut przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), ponieważ ten tylko zarzut został przez stronę podniesiony w przewidzianym terminie. Pozostałe zarzuty, jako spóźnione, nie mogą być przedmiotem oceny Sądu.

Jako uzasadnione ocenił Sąd I instancji stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2002 r. dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...] nie uległy przedawnieniu. Wbrew bowiem stanowisku strony skarżącej zobowiązanie podatkowe za ww. okres nie przedawniło się w 2010 r. Z akt sprawy wynika, że w sprawie zaistniały zdarzenia mające wpływ na bieg terminu przedawnienia. W ocenie Sądu I instancji prawidłowo przyjął Dyrektor Izby Skarbowej, że w sprawie zastosowanie winien mieć art. 70 § 4 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. Jeżeli zatem zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się do dnia wejścia w życie nowelizacji (1 września 2005 r.), to w świetle obowiązującego po tej dacie art. 70 § 4 O.p. należy również ustalać, od kiedy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczął biec na nowo i to także w przypadku jego przerwania przed dniem 1 września 2005 r. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd I instancji stwierdził, powołując się na art. 67 § 1 u.p.e.a., że doręczenie zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego albo jednego z protokołów wymienionych w treści tego przepisu oznacza zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego, a zatem spełnienie przesłanki, od której art. 70 § 4 O.p. uzależnia przerwanie biegu przedawnienia. Natomiast fakt, że "... w rzeczywistości nie dokonano żadnej egzekucji z rachunku bankowego" (str.13), z uwagi na brak środków na koncie zobowiązanego nie może być utożsamiany z naruszeniem art. 70 § 4 O.p. Nadto skutek uchylenia czynności egzekucyjnych nie rozciąga się wstecz, tym samym konsekwencje wywołane przez zastosowane środki egzekucyjne jeszcze przed uchyleniem czynności egzekucyjnej, a odnoszące się do zobowiązań podatkowych, pozostają w mocy.

W dalszej kolejności Sąd I instancji przytoczył przebieg postępowania egzekucyjnego aprobując stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym [...] nie uległ przedawnieniu. W sprawie termin płatności zobowiązania za maj 2002 r. przypadał na 25 czerwca 2002 r., a zatem ustawowy termin przedawnienia zobowiązania winien nastąpić z końcem 2007 r. Bieg terminu przedawnienia ulegał jednak zawieszeniu i przerwaniu:

- w okresie od 7 listopada 2002 r. do 19 kwietnia 2004 r. termin przedawnienia nie biegł z uwagi na zawieszenie związane z postępowaniem restrukturyzacyjnym (decyzją z dnia 19 kwietnia 2004 r. umorzono postępowanie restrukturyzacyjne z uwagi na niedotrzymanie warunków restrukturyzacji określonych w decyzji z dnia 29 listopada 2002 r.);

- w dniu 19 maja 2005 r. doszło do przerwania biegu przedawnienia, który zaczął biec na nowo od dnia 20 maja 2005 r. (art. 70 § 4 O.p.). 26 lipca 2002 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...] (doręczony skarżącemu 9 sierpnia 2002 r.). 19 maja 2005 r. zajęto prawo majątkowe – wierzytelność pieniężną z tytułu sprzedaży samochodu (zawiadomienie o zajęciu nr [...] doręczone stronie 19 maja 2005 r.);

- 30 czerwca 2006 r. postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z uwagi na jego bezskuteczność (postanowienie nr [...]);

- 21 października 2009 r. doszło do kolejnego przerwania biegu terminu przedawnienia, który zaczął biec na nowo od dnia 22 października 2009 r.

W dniu 20 października 2009 r. (przed upływem przedawnienia) w związku z ujawnieniem składników majątkowych został wystawiony nowy tytuł wykonawczy nr [...] (doręczony 21 października 2009 r.). W dniu 21 października 2009 r. zastosowany został środek egzekucyjny w postaci egzekucji z pieniędzy. Egzekucja trwała do dnia 16 stycznia 2012 r., kiedy poborca pobrał od zobowiązanego kwotę 199 zł. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostało umorzone 14 czerwca 2013 r. (postanowienie nr [...]).

W 2013 r. został ujawniony majątek wspólny małżonków i wystawiono 6 czerwca 2013 r. nowy tytuł wykonawczy – na oboje małżonków (nr [...]). Tytuł został wystawiony i doręczony (dnia 21 czerwca 2013 r.) przed upływem terminu przedawnienia.

Sąd I instancji ocenił, że zasadny jest zarzut w zakresie równoległego prowadzenia dwóch postępowań egzekucyjnych dotyczących tej samej należności. Jednakże zdaniem Sądu I instancji organ egzekucyjny nieprawidłowość powyższą wyeliminował ponieważ postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] niezwłocznie umorzył. Nadto egzekucja na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] została wszczęta po umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 2009 r.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli M. W. i B. W. Zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzucili mu:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 4 O.p. poprzez przyjęcie, że pozorne zastosowanie środka egzekucyjnego przerwało bieg przedawnienia i tym samym nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżących, w szczególności w stosunku do B. W.;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 18 i art. 26 u.p.e.a. poprzez pominięcie faktu równoległego prowadzenia dwóch postępowań egzekucyjnych dotyczących tej samej należności skierowanych do M. W. i drugie do obojga małżonków.

Skarżący wnieśli o:

1. zmianę wyroku poprzez uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 września 2013 r., nr [...] i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie obowiązku podatkowego objętego tytułami wykonawczymi będącymi podstawą prowadzenia tego postępowania egzekucyjnego tj. na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.;

2. zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych w obu instancjach;

ewentualnie:

3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji;

4. wstrzymanie postępowania egzekucyjnego;

5. zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w niniejszej sprawie wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku strona skarżąca kwestionuje postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie oddalania zarzutu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Zarzut został zgłoszony w oparciu o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i dotyczył przedawnienia dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności. Właściwy organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2002 r. Wskazane zobowiązanie powinno się przedawnić co do zasady z końcem 2007 r. Jednakże, ze względu na zaistnienie okoliczności opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nastąpiło zarówno zawieszenie jak i przerwanie biegu terminu przedawnienia co skutkowało tym, że zarzut przedawnienia okazał się bezzasadny. Stanowisko to zaakceptował Sąd I instancji.

Skarżący nie kwestionują ustaleń, co do przebiegu czynności w ramach prowadzonych postępowań egzekucyjnych. W ich ocenie nieprawidłowa jest ocena charakteru tych czynności i w konsekwencji wadliwe zaakceptowanie przez Sąd I instancji stanowiska organów, że doprowadziły one do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia.

Ze względu na treść części zarzutów skargi kasacyjnej jak i ich uzasadnienie należy odnotować, utrwalony już w orzecznictwie i doktrynie pogląd, według którego na gruncie postępowania egzekucyjnego w administracji wykluczone jest w późniejszym czasie uzupełnianie zarzutów wniesionych w terminie. (wyrok NSA z 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3259/13. LEX nr 2036528). W uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku zauważono, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia. Są one środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady - następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych i dokonywane jest albo przez egzekutora, albo drogą pocztową (art. 32 u.p.e.a.). Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany nie może także zgłosić nowych zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów, ani też w toku postępowania zażaleniowego, ani tym bardziej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Pogląd ten nie budzi wątpliwości zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie (P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2009, teza 4 do art. 33, s. 162; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 grudnia 2006 r., w sprawie I OSK 1057/06; z 28 kwietnia 2009 r., w sprawie II FSK 108/08; z 27 stycznia 2015 r., w sprawie II FSK 3081/12; publ. CBOSA). Tym samym wykluczone jest uzupełnienie w późniejszym czasie zarzutów wniesionych w terminie. Ponadto skoro powoływanie nowych podstaw zarzutów, wniesionych już po upływie siedmiodniowego terminu od doręczenia zobowiązanym odpisu tytułu wykonawczego, jest bezskuteczne, gdyż zarzuty tak powołane rozpatrzone być nie mogą, to tym bardziej nieuzasadnione jest podnoszenie dopiero na etapie skargi kasacyjnej zupełnie nowej podstawy prawnej umorzenia postępowania egzekucyjnego, która nie jest związana z zarzutami i nie była przedmiotem badania i wypowiedzi ani organów egzekucyjnych, ani wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Uwaga ta w szczególności dotyczy zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym organ je prowadzący popełnił szereg błędów. Tytuły wykonawcze zawierają szereg niewypełnionych lub nieprawidłowo wypełnionych rubryk. Nie pozwala to na identyfikację i przypisanie poszczególnych ich stron do konkretnych tytułów wykonawczych. Wadliwość sporządzenia tytułu wykonawczego może i powinna być przedmiotem zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Zarzut taki nie został jednak podniesiony w odpowiednim czasie stąd też, co trafnie wskazał Sąd I instancji, okoliczność ta nie mogła być przedmiotem rozważań i ocen organu nadzoru jak i Sądu I instancji. Także Naczelny Sąd Administracyjny kwestii tej rozpatrywać nie może.

Jako swoiste nieporozumienie należy uznać argumentację skargi kasacyjnej sprowadzającą się do twierdzenia, że B. W. nie była podatnikiem podatku od towarów i usług za maj 2003 r. Okoliczność, że podatnikiem był jedynie M. W. w sprawie nie jest sporna. Rzecz jednak w tym, że wystawienie tytułu wykonawczego na oboje małżonków M. W. i B. W. wynikało z odrębnej podstawy faktycznej i prawnej. Odpowiedzialność B. W. nie wynikała bowiem z bycia przez nią podatnikiem, ale z faktu, że pozostawała z podatnikiem we wspólności majątkowej małżeńskiej w czasie, kiedy zobowiązanie powstało. Zgodnie z art. 29 § 1 O.p. w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Stosownie zaś do art. 27c u.p.e.a. jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. W takiej sytuacji oczywiście bezzasadny jest argument o konieczności wydania decyzji stwierdzającej odpowiedzialność B. W. za zobowiązania podatkowe M. W.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 18 i art. 26 u.p.e.a. poprzez pominięcie faktu równoległego prowadzenia dwóch postępowań egzekucyjnych dotyczących tej samej należności skierowanych do M. W. i drugie do obojga małżonków. Przede wszystkim zarzut ten nie został pominięty. Sąd I instancji zarzut ten dostrzegł i dokonał jego oceny (str. 9 i 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje co do zasady ocenę Sądu I instancji, który odnosząc się do tego zarzutu stwierdził, że organ egzekucyjny nieprawidłowość powyższą wyeliminował ponieważ postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] niezwłocznie umorzył. Nadto egzekucja na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] została wszczęta po umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Dodać należy, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy zarzucane uchybienie miało lub mogło mieć.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prawny wyrażony w powołanym w skardze kasacyjnej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1888/10, zgodnie z którym, w sprawie egzekucji jednego obowiązku o charakterze niepieniężnym nie mogą się toczyć dwa postępowania egzekucyjne wszczęte na podstawie odrębnych tytułów egzekucyjnych. Niemniej jednak okoliczności faktyczne w sprawie, w której zapadł powołany wyżej wyrok są na tyle odmienne od okoliczności niniejszej sprawy, że prosta transpozycja powołanego wyżej poglądu prawnego na grunt sprawy niniejszej nie jest właściwa. W sprawie II OSK 1888/10 doszło do wystawienia dwóch tytułów wykonawczych, i prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o oba tytułu egzekucyjne. W rozpoznawanej sprawie, po stwierdzeniu takiej okoliczności organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu nr [...] niezwłocznie umorzył. Nadto egzekucja w oparciu o tytuł egzekucyjny nr [...] została wszczęta po umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W końcu trzeba zauważyć, że w przeciwieństwie do sprawy II OSK 1888/10 w sprawie niniejszej nie doszło do wystawienia drugiego tożsamego tytułu wykonawczego, ale do wystawienia tytułu wykonawczego rozszerzającego zakres prowadzonej egzekucji administracyjnej obowiązku pieniężnego względem osobistego majątku podatnika także o majątek wspólny małżonków.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 4 O.p. poprzez przyjęcie, że pozorne zastosowanie środka egzekucyjnego przerwało bieg przedawnienia i tym samym nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżących, w szczególności w stosunku do B. W. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowo- administracyjnym m. in. w powołanym przez Sąd I instancji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2337/10. W wyroku tym Sąd stwierdził, że doręczenie zobowiązanemu wymienionego zawiadomienia albo jednego z wymienionych protokołów oznacza zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego, a zatem spełnienie przesłanki, od której art. 70 § 4 O.p. uzależnia przerwanie biegu przedawnienia. Natomiast fakt, że "... w rzeczywistości nie dokonano żadnej egzekucji z rachunku bankowego", z uwagi na brak środków na koncie zobowiązanego nie może być utożsamiany z naruszeniem art. 70 § 4 O.p., poprzez brak wystąpienia okoliczności powodującej przerwanie biegu przedawnienia (wyrok z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 2063/09, CBOSA). Jako zupełnie niezrozumiały jawi się powołany w tej podstawie kasacyjnej zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się na żądanie wierzyciela. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby wierzyciel – właściwy naczelnik urzędu skarbowego wystąpił z takim żądaniem w niniejszej sprawie.

Skoro zatem w niniejszej sprawie doszło do przerwania zobowiązania podatkowego organ egzekucyjny zasadnie nie uznał zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego i nie umorzył postępowania egzekucyjnego zaś Sąd I instancji trafnie nie stwierdził naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.