Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1751/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA (del.) Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Krzysztof Osial, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [...] P. sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1143/14 w sprawie ze skargi [...] P. sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.) z dnia 1 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia w sprawie zaliczenia zwrotu podatku na poczet należności podatkowych, po wznowieniu postępowania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) prostuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1143/14 w zakresie oznaczenia nazwy skarżącej w ten sposób, że zamiast "P. sp. z o. o." wpisuje "[...] P. sp. z o. o. z siedzibą w W.", 3) zasądza od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego P. sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

FSK 1751/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt VIII SA/ 1143/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 1 września 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia w sprawie zaliczenia zwrotu podatku na poczet należności podatkowych, po wznowieniu postępowania, oddalił skargę.

1. W uzasadnieniu podał stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy własne postanowienie o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 17 października 2013 r., utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 17 lipca 2013 r. odmawiające stronie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2012 r. na poczet należności w tym podatku za maj 2013 r.

1.2. Wskazując na przebieg postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 17 października 2013 r., Sąd podał, że:

- decyzją z 29 października 2012 r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. określił spółce przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2006 i 2007 oraz orzekł o zabezpieczeniu tych zobowiązań wraz z odsetkami oraz nienależnie pobranego zwrotu podatku wraz z odsetkami;

- w tym samym dniu (29 października 2012 r.) wystawił zarządzenia zabezpieczenia dotyczące zobowiązań wskazanych decyzji i zajął m.in. wierzytelność pieniężną, tj. zwrot podatku od towarów i usług za lipiec 2012 r.

- postanowieniem z 18 kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przedłużył termin zabezpieczenia dokonanego na podstawie zarządzeń o zabezpieczeniu z 29 października 2012 r.;

- 11 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd w Warszawie wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 187/13 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 24 grudnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z 29 października 2012 r. i stwierdził nieważność tej ostatniej;

- pismem z 25 czerwca 2013 r. spółka wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o zaliczenie części zwrotu podatku VAT za lipiec 2012 r. na poczet podatku VAT za maj 2013 r., argumentując, że po uchyleniu decyzji będącej podstawą zabezpieczenia może ona znowu dysponować zajętą wcześniej kwotą zwrotu podatku za lipiec 2012 r.;

- decyzją z 28 czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił stronie przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz orzekł o zabezpieczeniu tej kwoty,

- w tym samym dniu (28 czerwca 2013 r.) wystawił zarządzenia zabezpieczenia i wydał postanowienie, na mocy którego dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku za lipiec 2012 r.

- postanowieniem z 17 lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stronie wnioskowanego zaliczenia części zwrotu podatku VAT za lipiec 2012 r. na poczet podatku VAT za maj 2013 r.;

- 17 października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Wyjaśnił, że wyrok WSA z 11 czerwca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 187/13, jest nieprawomocny i że w dniu złożenia wniosku o zaliczenie zwrotu podatku VAT za lipiec 2012 r. na poczet zobowiązań w tym podatku za maj 2013 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. nie dysponował już tym zwrotem, bowiem zwrot ten został przekazany na zajęcie z 29 października 2012 r.

- wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1078/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie organu odwoławczego.

1.3. Po zakończeniu postępowania w przedmiocie zaliczenia, Spółka - pismem z 14 kwietnia 2014 r. - wniosła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 17 października 2013 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 241 § 1 i art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej – O.p.). W ocenie Spółki, nowym dowodem stanowiącym podstawę wznowienia są zawiadomienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. o uchyleniu zajęć dokonanych na podstawie decyzji tego organu z 29 października 2012 r.; tj. wydane 4 i 16 lipca 2013 r.: zawiadomienia o uchyleniu zajęcia z 29 października 2012 r. nr 28193 i nr 28190 oraz zawiadomienie o uchyleniu z zajęcia z 31 października 2012 r. nr 28207. Spółka podała, że wydając postanowienie z 17 października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie wziął pod uwagę, że w dacie rozstrzygania tej sprawy, zabezpieczenia dokonane na podstawie decyzji z 29 października 2012 r. były już uchylone, w związku z czym spółka miała możliwość dysponowania zwrotem podatku za lipiec 2012 r. Spółka podniosła, że nie ma możliwości by zwrot ten mógł zostać objęty zabezpieczeniem dokonanym na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 28 czerwca 2013 r., ponieważ decyzja ta, jako wydana w tej samej sprawie, została uchylona, a postępowanie zostało umorzone. Zdaniem strony, informacja o uchyleniu zabezpieczenia dokonanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. na podstawie decyzji z dnia 29 października 2012 r. jest nową okolicznością w sprawie, która nie mogła być znana organowi odwoławczemu.

1.4. Po wznowieniu postępowania postanowieniem z 23 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił uchylenia swojego ostatecznego postanowienia z 17 października 2013 r. Powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i stwierdził, że wskazywane przez stronę zawiadomienie z 16 lipca 2013 r. o uchyleniu zajęcia z 29 października 2012 r. nie stanowi nowego dowodu, gdyż okoliczność ta w dacie wydania postanowienia z 17 października 2013 r. była temu organowi znana i był on w jej posiadaniu. Poza tym, uchylenia, na które powołuje się strona dotyczą zajęcia rachunku bankowego strony oraz wierzytelności zwrotu podatku, ale innego niż zwrotu podatku VAT za lipiec 2012 r.

1.5. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez błędne ustalenie, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania postanowienia z 17 października 2013 r. Podniosła, że z dniem 1 stycznia 2013 r. doszło do zmiany właściwości organu pierwszej instancji, a nowy właściwy organ (Naczelnik Urzędu Skarbowego w G.) dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu VAT za lipiec 2012 r. Strona podała, że skoro organ odwoławczy w rozstrzygnięciu z 17 października 2013 r. nie wskazał, że zajęcie dokonane przez Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. zostało uchylone, to znaczy, że nie miał co do tego wiedzy.

1.6. Postanowieniem z 1 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy swoje postanowienie z 23 czerwca 2014 r. Zauważył, że we wniosku o wznowienie postępowania strona powołała się na zawiadomienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z 4 lipca 2013 r. i 16 lipca 2013 r. o uchyleniu zajęć: z 29 października 2012 r. i z 31 października 2012 r. (nr 28190, 28193 i nr 8207). Dokumenty te, co prawda, nie wchodziły w skład materiału dowodowego i nie odniesiono się do nich w postanowieniu z 23 czerwca 2014 r. jednakże nie oznacza to, że organ nie miał o nich wiedzy. Dla organu odwoławczego było oczywiste, że skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zawiadomieniami z 2 lipca 2013 r., wydanymi w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia z 28 czerwca 2013 r. dokonał zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego to znaczy, że wcześniejsze zajęcia zostały uchylone. Organ odwoławczy podkreślił, że z przedłożonych przez stronę do wniosku o wznowienie dowodów nie wynika, aby doszło do uchylenia zajęcia dokonanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z 29 października 2013 r. nr 28189 dotyczącego zwrotu podatku VAT za lipiec 2012 r. Również w aktach sprawy takiego zawiadomienia nie ma.

2. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z 23 czerwca 2014 r.

Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła: naruszenie art. 121 § 1, art. 127, art. 240 § 1 pkt 5, art. 120, art. 125 § 1, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i uznanie, że przedstawione przez Spółkę dowody nie są istotne dla sprawy oraz art. 33 § 2 pkt 2, art. 33a i art. 33d § 1 O.p. poprzez odmowę zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2012 r. zgodnie z dyspozycją Spółki pomimo, że braku podstaw prawnych do dysponowania tym zwrotem przez organy podatkowe.

W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła, że zawiadomienie z dnia 16 lipca 2013 r. o uchyleniu zajęcia z 29 października 2012 r. nie było znane organowi odwoławczemu. Podniosła też, że w sprawie tej doszło do zmiany właściwości organów podatkowych, w związku z czym, środki pieniężne zabezpieczone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. powinny być przekazane na rachunek bankowy Urzędu Skarbowego w G. najpóźniej do dnia wydania nowych zarządzeń zabezpieczających przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.

3. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi. Przypomniał, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 17 października 2013 r. było przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1078/13, oddalił złożoną na nie skargę. W związku z tym, w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym tego rozstrzygnięcia, nie jest możliwe dalsze analizowanie kwestii skuteczności zabezpieczenia dokonanego na podstawie decyzji z dnia 29 października 2012 r. Badaniu podlegać może jedynie to, czy okoliczności faktyczne i dowody wskazywane przez skarżącą - jako podstawa tego wznowienia - mogłyby mieć wpływ na skuteczność kwestionowanego przez nią zabezpieczenia. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że podstawą zabezpieczenia na wierzytelności skarżącej o zwrot nadpłaconego podatku VAT za lipiec 2012 r. było zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym z 29 października 2012 r. 28189, skierowanym przez organ egzekucyjny - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. do tego samego organu, będącego zarazem dłużnikiem skarżącej z tytułu zwrotu VAT za lipiec 2007 r. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na to, by zajęcie to zostało uchylone. Powoływane przez skarżącą zawiadomienie o uchyleniu zajęcia z 16 lipca 2013 r. nr 29193 dotyczy zawiadomienia skierowanego do B. S.A. Również pozostałe dołączone do wniosku o wznowienie postępowania zawiadomienia nie dotyczą wierzytelności o zwrot podatku VAT za lipiec 2012 r.

W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej słusznie ocenił, że wskazane jako podstawa wznowienia dowody nie mają znaczenia dla sprawy, co oznacza, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 127 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest bezpodstawny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120, art. 125 § 1 i art. 187 § 1 O.p. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od przeprowadzenia postępowania dowodowego, Sąd wskazał, że w postępowaniu wznowieniowym nie jest rolą organu poszukiwanie nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji. Przedstawione przez skarżącą informacje o uchyleniu niektórych zajęć nie wskazują automatycznie na to, że zostały uchylone i inne zajęcia, poczynione na podstawie tej samej decyzji. W konsekwencji trafności ustaleń faktycznych organu co do braku podstaw do wzruszenia ostatecznej decyzji odmawiającej zaliczenia zwrotu podatku VAT na poczet innych zobowiązań podatkowych, Sąd za bezzasadny uznał też zarzut naruszenia przepisów art. 33 § 2 pkt 2, art., 33a i art. 33d § 1 O.p.

Biorąc to wszystko pod uwagę oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm., dalej – P.p.s.a.).

4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Spółki zaskarżając powyższy wyrok w całości wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. oraz art. 240 § 1 O.p. poprzez odmowę uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 1 września 2014 r., bezzasadnie utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 czerwca 2014 r., odmawiającego uchylenia ostatecznego postanowienia z dnia 17 października 2013 r., pomimo wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania postanowienia i nieznanych organowi;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. oraz art. 120, art. 125 § 1, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. poprzez uznanie za zasadne odstąpienie przez organ podatkowy, a w konsekwencji przez Sąd pierwszej instancji, od ustalenia istnienia nowej okoliczności faktycznej, tj. zajęcia wierzytelności skarżącej z 29 października 2012 r., nr 28193 przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Spółki stwierdził, że 13 lipca 2013 r. decyzja o zabezpieczeniu, na podstawie której mogło być dokonane zajęcie wierzytelności na poczet zwrotu podatku VAT za lipiec 2012 r. nie funkcjonowała w obrocie prawnym. Nowa decyzja o zabezpieczeniu ewentualnych zobowiązań podatkowych Spółki i nowe zarządzenia zabezpieczające zostały wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. 28 czerwca 2013 r. W związku z tym, gdy w Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. odmówił Spółce zaliczenia zwrotu podatku VAT za lipiec 2012 r. na poczet zobowiązania za maj 2013 r., podstawą jego działań mogła być jedynie jego decyzja z 28 czerwca 2013 r. Zdaniem Spółki, uchylenie zajęcia wierzytelności o zwrot podatku VAT za lipiec 2012 r. było zbędne, skoro 28 czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał nowe zarządzenia zabezpieczające, a 2 lipca 2013 r. dokonał nowych zajęć zabezpieczających. Nie ma zatem znaczenia, że w aktach sprawy brak zawiadomienia o uchyleniu zajęć zabezpieczających dotyczących lipca 2012 r. Uchylenie decyzji z dnia 28 czerwca 2013 r. i umorzenie postępowania spowodowało z kolei, że wszelkie czynności dokonane w postępowaniu, w tym wydana decyzja, nie wywierają skutku prawnego. W związku z powyższym odmowa zaliczenia zwrotu podatku VAT za lipiec 2012 r. na poczet zobowiązania za maj 2013 r. była bezprawna.

Zdaniem pełnomocnika Spółki, w skarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie dokonał analizy prawnej w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego. Nie odniósł się do tego, czy dokument o uchyleniu zabezpieczenia, w świetle okoliczności sprawy, tj. nowej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 28 czerwca 2013 r. o zabezpieczeniu ewentualnych zobowiązań podatkowych mógł w ogóle być wydany. Ograniczył się tylko do sprawdzenia w aktach sprawy, czy taki dokument istnieje.

Pełnomocnik podniósł, że w sprawie tej nie ma znaczenia, że Spółka nie przedłożyła dowodu uchylenia zajęcia wierzytelności. Ważne jest, że wskazała na okoliczność nieskuteczności zajęcia z dnia 29 października 2012 r., nr 28193, którą organ powinien ustalić w toku postępowania, czego nie zrobił.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Niezasadne są zarówno zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 O.p., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 125 § 1, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności faktyczne (czyli dotyczące stanu faktycznego), które nie wynikały z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie jest nową okolicznością odmienna ocena tej samej okoliczności. Nie może jej też kreować związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, ani odmienna wykładnia przepisów zastosowanych w postępowaniu, którego dotyczy wznowienie. Nowymi dowodami są z kolei takie dowody, których ani organ, ani strona nie zgłosił/a ani nie ujawnił/a, pomimo, że istniały one w czasie podejmowania rozstrzygnięcia. Jako, że zakres postępowania wznowieniowego wyznacza strona wnioskująca o jego wszczęcie, to ona zobowiązana jest do wskazania, jakie konkretnie nowe okoliczności czy dowody wyszły na jaw. Tylko w obszarze tak skonkretyzowanych okoliczności i dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie.

Nie ma wątpliwości, że wnioskując o wszczęcie postępowania wznowieniowego i w jego trakcie, Spółka nie przedstawiła dowodu uchylenia zajęcia zabezpieczającego z 29 października 2012 r., nr 28189, dotyczącego wierzytelności skarżącej o zwrot nadpłaconego podatku VAT za lipiec 2012 r. Ani dokumenty przedstawione przez stronę, ani te - znajdujące się w aktach sprawy na takie uchylenie nie wskazują. Nie wskazuje już na nie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor. Podnosi jedynie, że w sprawie tej wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, związane z nieskutecznością zajęcia z 29 października 2012 r., nr 28193, które w jego ocenie - organ powinien ustalić w toku postępowania, prowadząc w tym celu postępowanie dowodowe.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., dotycząca ujawnienia nowych istotnych dla sprawy dowodów. Sąd pierwszej instancji słusznie też wskazał, że w postępowaniu wznowieniowym organ podatkowy nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego i poszukiwania dowodów, których istnienia podejrzewa strona. Zresztą, w skardze kasacyjnej, pełnomocnik skarżącej spółki zdaje się godzić z tym stanowiskiem, ponieważ wskazuje, że nieistotne jest to, że w aktach sprawy brak jest zawiadomienia o uchyleniu zajęć zabezpieczających dotyczących lipca 2012 r. W jego ocenie na to, że 17 października 2013 r. Spółka dysponowała zwrotem VAT za lipiec 2012 r. wskazuje przede wszystkim kolejność wydawania poszczególnych decyzji, postanowień i zarządzeń zabezpieczenia.

Zdaniem pełnomocnika Spółki, Sąd pierwszej instancji powinien ocenić tę kwestię i dokładnie się do niej odnieść, czego nie zrobił. Argumentacja kasatora zdaje się prowadzić do wniosku, że uważa on, iż uzasadnienie Sądu jest niewystarczające. W zarzutach skargi kasacyjnej brak jednakże zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji.

Wskazując, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie dokonał analizy prawnej w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego, pełnomocnik Spółki nie zauważył, że Sąd na samym początku uzasadnienia wskazał, że stan faktyczny sprawy, związany ze skutecznością zajęcia zwrotu VAT za lipiec 2012 r. został oceniony przez ten Sąd w wyroku z 19 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1078/13. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wyjaśnił, że w dniu wydania postanowień o odmowie zaliczenia Spółce zwrotu VAT za lipiec 2012 r. na zobowiązanie za maj 2013 r., decyzja w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych Spółki, wbrew stanowisku jej pełnomocnika - podlegała wykonaniu, a tym samym skarżąca wobec zabezpieczenia nie mogła dysponować wierzytelnością o zwrot nadwyżki za lipiec 2012 r. Skarga kasacyjna Spółki na to orzeczenie została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 1070/14.

Z lektury skargi kasacyjnej wynika, że nowymi, istotnymi dla sprawy okolicznościami są dla jej autora jego własne uwagi i oceny związane z szeregiem działań i rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, egzekucyjne i Sąd pierwszej instancji. Pełnomocnik Spółki w istocie przedstawia inne stanowisko w zakresie zgodności z prawem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z 17 października 2013 r. niż zrobił to Sąd pierwszej instancji w wyroku 19 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1078/13. Jednak, jak wyżej była mowa, inna ocena stanu faktycznego i prawnego nie mieści się w zakresie pojęcia "okoliczności faktycznych", o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Tym samym i w tym zakresie nie można skutecznie zarzucić naruszenia tego przepisu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzekł natomiast stosownie do treści art. 204 pkt 1 P.p.s.a.