Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 815/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić L. S.A. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 3953,96 zł (słownie trzy tysiące dziewięćset pięćdziesiąt trzy złote dziewięćdziesiąt sześć groszy) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. określającą L. S.A. z siedzibą w W. – dalej: "Skarżąca" zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.

Powyższa decyzja została skierowana na adres pełnomocnika Skarżącej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższa decyzja została awizowana po raz pierwszy w dniu 16 grudnia 2013 r., a następnie powtórnie ją awizowano w dniu 24 grudnia 2013 r. o czym pozostawiono zawiadomienia w skrzynce oddawczej adresata. Z kolei w dniu 2 stycznia 2014 r. przesyłkę wydano adresatowi w placówce pocztowej.

W dniu 1 lutego 2014 r. (data nadania) Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - zwanej dalej "O.p." w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 O.p.).

Powołany przepis O.p. ustanawia tzw. zastępczy sposób doręczania. Przepis ten umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu. Taki tryb doręczenia jest wyjątkiem od zasady właściwego doręczania korespondencji i jako taki winien być interpretowany ściśle. Skuteczność tak zwanego doręczenia zastępczego zależy od zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia, które zostały określone w art. 150 O.p. Ma ono niewątpliwie rację bytu z punktu widzenia sprawności obrotu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. Lex nr 529398).

W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej adresowanej do pełnomocnika Skarżącej, zawierającej zaskarżoną decyzję wynika, że została ona odebrana w dniu 2 stycznia 2014 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, stwierdzić należy, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 16 grudnia 2013 r., a następnie po raz drugi w dniu 24 grudnia 2013 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 150 O.p. nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 30 grudnia 2013 r. Termin bowiem do odebrania tej przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Odbiór decyzji przez adresata po upływie 14 dni od daty złożenia decyzji w urzędzie pocztowym jest czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. Lex nr 529398, Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 613/10, publ. Lex nr 1068765).

Wobec powyższego wskazany w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia decyzji, tj. od dnia 30 grudnia 2013 r., upłynął w dniu 29 stycznia 2014 r. (środa). Skarga została natomiast wniesiona w dniu 1 lutego 2014 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.

Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Orzeczenie w pkt 2 sentencji postanowienia znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.