Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 366/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wszczętej na wniosek R. S. (obecnie K.) złożony dnia [...] lutego 2017 r., Burmistrz M. i Gminy G., działając na podstawie m.in. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1397 ze zm.; prawidłowo: tj.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1397, dalej powoływanej jako "uel"), decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu skarżącego J. S. z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości S. nr [...] G.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na zebrany w sprawie materiał dowodowy, obejmujący: zeznania sąsiadów mieszkających w S., ustalenia Komendy Powiatowej P. w B. dokonane w ramach kontroli meldunkowej, wyjaśnienia spornych stron, zeznania brata oraz matki skarżącego oraz przedłożony przez wnioskodawczynię do akt sprawy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2018 r. (sygn. akt II [...]) uznający skarżącego winnym znęcania się psychicznego nad żoną R. S. i orzekający wobec niego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 100 m oraz wszelkiego kontaktowania się z nią przez okres 5 lat, który to zakaz został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] sierpnia 2019 r. (sygn. akt [...]). Na podstawie materiału dowodowego sprawy organ stwierdził, że skarżący jesienią 2016 r. opuścił ww. lokal położony w S. i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Burmistrz uznał, że cechy stałego zamieszkania w przedmiotowym lokalu przez skarżącego nie zostały w sprawie spełnione, co potwierdzają zwłaszcza zeznania sąsiadów, którzy wskazali, że od września 2016 r. nie widywali skarżącego oraz okoliczność niepodejmowania przez skarżącego korespondencji w miejscu zameldowania. Jednocześnie organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestracyjny oraz, że na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy traktować sytuację, gdy osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana, m.in. z uwagi na orzeczony zakaz zbliżania się do członków rodziny.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędne przyjęcie, że adres S. nr [...] G. nie jest miejscem jego stałego pobytu. W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, że nie opuścił ww. lokalu jako miejsca swego stałego pobytu, bowiem łączy go z tym miejscem zamiar stałego pobytu. Podkreślił, że jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Wyjaśnił, że do opuszczenia lokalu we wrześniu 2016 r. został zmuszony w drodze przymusu psychicznego i fizycznego spowodowanego zachowaniem jego żony, która pozbawiła go dostępu do domu i uniemożliwiła mu korzystanie z jego rzeczy, które były i nadal są w przedmiotowym mieszkaniu. Zaznaczył jednocześnie, że wbrew twierdzeniom żony przez cały czas dysponował kluczami do mieszkania i nie jest prawdą, że z nich nie korzystał oraz, że dobrowolnie opuścił lokalu, gdyż został zabrany z domu do Szpitala Psychiatrycznego w L. z uwagi na głęboką depresję, gdzie był hospitalizowany ponad 2 miesiące, po czym żona nie pozwoliła mu wrócić do domu. Podkreślił również, że cały czas ma zamiar pobytu w miejscu, z którego został wymeldowany.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący w odwołaniu wadliwie powołał się na przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wskazał, że podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 35 uel. Jak zaznaczył, ustalona w sprawie okoliczność opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania jest bezsporna i wynika z akt sprawy, a rozbieżność w sprawie dotyczy oceny charakteru opuszczenia, tj. czy opuszczenie miejsca pobytu stałego było dobrowolne, gdyż tą okoliczność zakwestionował skarżący powołując się w szczególności na konflikt z żoną, na okoliczność zabrania go jesienią 2016 r. z miejsca pobytu stałego do szpitala, a następnie powrotu do domu rodziców z uwagi na złe stosunki z R. S., na prowadzone sprawy karne i cywilne, w tym o rozwód i podział majątku, a także na okoliczność pozostawienie rzeczy skarżącego w miejscu pobytu stałego. Odnosząc się do powyższej kwestii organ odwoławczy wskazał, że z całokształtu ustaleń i ocen dokonanych w przedmiotowym postępowaniu wynika, że skarżący od ponad 3 lat nie zamieszkuje pod adresem pobytu stałego i nie może on w najbliższych latach wrócić do miejsca zameldowania z uwagi na orzeczony wobec niego zakaz zbliżania się do byłej żony R. S. (obecnie K.). Wojewoda zaznaczył przy tym, że skarżący dopuszczając się czynu zagrożonego sankcją karną musiał liczyć się ze stosowną reakcją ze strony państwa, przez co w ocenie organu nie można przyjąć, aby w sprawie doszło do niedobrowolnego opuszczenia przedmiotowego lokalu. Ponadto podkreślił, że strony postępowania rozwiodły się, co nie rokuje szans na powrót skarżącego, po upływie sądowego zakazu zbliżania się, do wspólnego domu w S.. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego argumentu, że jest on współwłaścicielem nieruchomości i z tego tytułu ma prawo być zameldowany pod ww. adresem, organ wyjaśnił, że sprawy meldunkowe służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego, mają na celu zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu danej osoby i nie mają żadnego związku z rozwiązywaniem problemów natury cywilnej. Skoro zatem skarżący nie realizuje w lokalu w S. swoich spraw socjalno-bytowych i nie koncentruje w nim swojego życia osobistego w taki sposób, od którego przepisy ewidencyjne uzależniają zameldowanie na pobyt stały, to tym samym brak jest podstaw prawnych do utrzymywania w rejestrach ewidencji ludności swoistej fikcji meldunkowej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zarzucając organom:

1) naruszenie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędne przyjęcie, że adres S. nr [...] G. nie jest miejscem jego stałego pobytu;

2) naruszenie przepisów prawa postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa"), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego;

- art. 107 § 3 i art. 11 kpa poprzez ogólnikowe uzasadnienie wydanej decyzji i niewyjaśnienie w wyczerpujący sposób dlaczego za niewiarygodne organ uznał przedstawione przez skarżącego argumenty, że nie opuścił on dobrowolnie domu;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie istniały podstawy faktyczne i prawne do utrzymania w mocy decyzji;

- art. 6, 7, 77 § 1 oraz w zw. z art. 140 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób prawidłowy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz bezpodstawne zaakceptowanie ustaleń organu I instancji;

- art. 107 § 3 kpa poprzez dokonanie subsumpcji stanu faktycznego pod normę prawną;

- art. 80 kpa polegające na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów, a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący powielił argumentację podniesioną na gruncie wniesionego w sprawie odwołania z dnia [...] grudnia 2019 r., podkreślając że jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, że ma zamiar pobytu na stałe w spornym lokalu, a nie w obecnym miejscu jego pobytu, a także że pozostaje w konflikcie z żoną, która po pobycie jego w szpitalu uniemożliwiła mu powrót do domu i korzystanie z rzeczy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 35 tej ustawy organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 4 uel zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Przytoczony przepis art. 35 uel obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowania się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 33 ust. 1 uel). Warunkiem ingerencji organu w trybie i na zasadach unormowanych omawianym przepisem jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 35 uel, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 uel, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem miejscem pobytu stałego osoby, jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych.

Analizując przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 35 uel, wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego zameldowania na pobyt stały, należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym uprzednio obowiązującego stanu prawnego, mającym jednak zastosowanie także w aktualnym stanie prawnym, utrwalony został pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w miejscu, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Zamiar osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia miejsca pobytu stałego rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt Il OSK 302/05 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ cbo/query). Przy czym wszystkie te okoliczności winny być rozważane łącznie i przez pryzmat okoliczności danej sprawy, a żadna z nich samoistnie i w oderwaniu od pozostałych, nie ma mocy przesądzającej w danej sprawie. Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są wszechstronnie zbadać i ocenić to czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dane miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały.

Przez wzgląd na okoliczności rozpatrywanej sprawy, wskazać należy jednocześnie, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana, w tym m.in. z uwagi na zakaz zbliżania się do członków rodziny – który w przedmiotowej sprawie prawomocnym wyrokiem sądu orzeczony został wobec skarżącego. Wskazać należy w tym miejscu, że sytuacjach, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego lub brak obiektywnej możliwości realizacji woli przebywania w nim jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje chęć ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania. Należy mieć bowiem na uwadze, że przepisy dotyczące zameldowania i wymeldowania mają charakter rejestrowy, a utrzymywanie zameldowania strony skarżącej, prowadziłoby wyłącznie do utrzymywania fikcji meldunkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2019 roku, II OSK 2025/17 – dostępny jw.). Przyjąć należy zatem, że w niektórych sprawach, z uwagi na okoliczności nietypowe, cecha dobrowolności w zakresie opuszczenia lokalu zastępowana jest przez stwierdzenie przymusowego opuszczenia lokalu, gdy przymus ten oparty jest na prawie, a jednocześnie wyłączone są legalne możliwości powrotu do lokalu np. wykonanie wyroku eksmisyjnego, pobyt w zakładzie karnym czy też – jak w przedmiotowej sprawie - orzeczony zakaz zbliżania się do osoby zamieszkującej w danym lokalu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt. Il SA/Po 159/16; wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1313/13 – dostępne jw.). Opuszczenie miejsca stałego pobytu, o którym w art. 35 uel, to zatem także opuszczenie pod przymusem realizowanym przez upoważnione do tego organy Państwa. Żadne racje nie przemawiają za tym, aby przyjąć odmienną wykładnię, w tym polegająca na przyjęciu, że w razie opuszczenia miejsca stałego pobytu w wyniku przymusu państwowego można uznać, iż opuszczenie nastąpiło dopiero wtedy, gdy osoba zainteresowana z tym się zgodzi. Taka wykładnia doprowadziłaby do utrzymywania się rozbieżności pomiędzy rzeczywistym stanem rzeczy a stanem zapisanym w ewidencji. Istota przymusu państwowego polega na tym, że jest on stosowany w przypadku oporu, a więc w przypadku gdy brak jest zgody na opuszczenie miejsca pobytu. W sytuacji więc zawinionego wywołania zdarzenia skutkującego koniecznością opuszczenia lokalu, czy też nieprzebywania w nim - a za takie niewątpliwie należy uznać orzeczenie zakazu zbliżania się do osoby zamieszkującej tenże lokal - brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego nie oznacza przeszkody do wymeldowania (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt Il OSK 1593/17 – dostępny jw.).

Należy również podkreślić, iż za równorzędne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu uznaje się także sytuacje, w których osoba w nim zameldowana została z niego usunięta wbrew woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci np. powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, czy o eksmisję (wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt Il OSK 127/05; wyrok WSA w Opolu z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt Il SA/Op 31/08; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt Il SA/Bd 613/11 – dostępne jw.).

Dokonując zatem oceny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych przepisów prawa oraz wskazanych kryteriów oceny zawartych w nich przesłanek wymeldowania obywatela polskiego z miejsca pobytu stałego, należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania J. S. z miejsca zameldowania na pobyt stały pod adresem S. nr [...] G., a wydane w sprawie rozstrzygnięcia oparto na właściwie zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym oraz należycie uzasadniono.

Burmistrz prawidłowo wszczął postępowanie na wniosek uprawnionego podmiotu, tj. R. S. (obecnie K.), będącej współwłaścicielką ww. lokalu i właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe – obejmujące przede wszystkim przesłuchanie świadków (sąsiadów zamieszkujących w S., brata i matki skarżącego) oraz wnioskodawczyni i skarżącego, a także zlecenie Komendzie Powiatowej P. w B. Posterunek P. w G. kontroli meldunkowej, której ustalenia zawarto w piśmie z dnia [...] października 2017 r. Do akt sprawy załączone zostały także wyroki: Sądu Rejonowego w B. Wydział II Karny z dnia [...] września 2018 r., sygn. akt II K 585/16; wyrok Sądu Okręgowego w T. I Wydział Cywilny z dnia [...] marca 2018 r., sygn. akt I [...]; Sądu Apelacyjnego w G. z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt [...]; a ponadto karty informacyjne z leczenia szpitalnego skarżącego. Analiza powyższych dowodów jednoznacznie wykazała, że skarżący od jesieni 2016 r. do chwili wydania zaskarżonej decyzji nie przebywał w miejscu zgłoszonego pobytu stałego, tj. pod adresem S. nr [...] G., że nieprzybywanie to początkowo związane było z koniecznością dwumiesięcznej hospitalizacji skarżącego oraz, że po odbyciu leczenia szpitalnego skarżący nie powrócił do miejsca stałego pobytu, lecz zamieszkał u swoich rodziców w G.. Okoliczność nieprzebywania skarżącego w miejscu pobytu stałego od jesieni 2016 r. do chwili wydania decyzji przez organ II instancji jest bezsporna (nie kwestionuje jej żadna ze stron postępowania, i tak też twierdzą przesłuchani świadkowie), znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym spawy i pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie niewątpliwie zachodzi wskazana w art. 35 uel przesłanka faktycznego, fizycznego opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego, które to opuszczenie trwa już 3 lata.

W sprawie koniecznym było jednak również ustalenie charakteru opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania, co w istocie stanowi główny przedmiot sporu. W toku postępowania skarżący wyjaśnił, że do opuszczenia przez niego lokalu nie doszło dobrowolnie, a przyczyną było zachowanie jego żony, z którą jest w konflikcie. Oświadczył jednocześnie, że ma zamiar stałego pobytu w lokalu, którego jest współwłaścicielem i że wróci do niego po zakończeniu toczących się postępowań sądowych. Zaznaczył również, że nie opuścił lokalu dobrowolnie, gdyż został zabrany do Szpitala Psychiatrycznego w L. z uwagi na głęboką depresję, a po opuszczeniu szpitala wrócił do domu rodziców z uwagi na stan zdrowia oraz zachowanie żony. Podkreślił ponadto, że w lokalu w S. nadal znajdują się jego osobiste rzeczy.

Analiza charakteru opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego wymaga podkreślenia, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych wyroków sądów powszechnych wynika po pierwsze, że skarżący został uznany przez sąd karny winnym znęcania się psychicznego nad R. S. – zamieszkującą w ww. lokalu w S. – i orzeczono wobec niego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość 100 m oraz wszelkiego kontaktowania się z nią przez okres 5 lat, a po drugie że wobec J. i R. S. orzeczony został rozwód z winy obu stron, przy czym odstąpiono od orzekania o korzystaniu z mieszkania.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy zauważyć, że skoro skarżący po zakończeniu hospitalizacji, w grudniu 2016 r. podjął decyzję o dalszym zamieszkaniu nie w miejscu pobytu stałego, lecz w domu rodziców w G. z uwagi na swój stan zdrowia oraz zachowanie żony – na co sam wskazał w toku postępowania administracyjnego – to tym samym opuszczenie przez niego miejsca pobytu stałego w danym momencie było świadome i dobrowolne. Nie można bowiem traktować decyzji skarżącego o opuszczeniu lokalu, podjętej z przyczyn osobistych (złe relacje z żoną), jako pozbawionej cech dobrowolności, gdyż chęć uniknięcia konfliktów z żoną czy zapewnienia sobie opieki innych osób niewątpliwie stanowi wyraz określonej woli strony, a nie przymusu rozumianego jako bezprawne przymuszenie do opuszczenia lokalu czy uniemożliwienie dalszego w nim zamieszkiwania. [...] – jak wskazano to powyżej – nawet w sytuacji, gdy osoba zameldowana w lokalu została z niego usunięta wbrew woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych mających na celu przywrócenie możliwości dalszego zamieszkiwania w lokalu, to w takiej sytuacji nie ma podstaw do powołania się na okoliczność braku dobrowolności opuszczenia lokalu. Ponadto, podkreślić należy, że w wyrokiem z dnia [...] września 2018 r. wobec skarżącego orzeczono zakaz zbliżania się przez okres 5 lat do R. S., która zamieszkuje pod adresem S. nr [...]. Tym samym, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w ww. lokalu – na którą wskazywał skarżący, tłumacząc, że wróci do lokalu po zakończeniu toczących się postępowań sądowych – stała się niemożliwa z uwagi na zawinione wywołanie zdarzenia, skutkującego w efekcie koniecznością opuszczenia lokalu – a w tym przypadku z uwagi na uprzednie opuszczenie lokalu, brakiem możliwości powrotu do niego w okresie objętym orzeczonym zakazałem zbliżania się do wniskodawczyni. Podkreślić należy w tym miejscu ponownie, że gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego i brak obiektywnej możliwości realizacji woli przebywania w nim, jest wynikiem wykonania prawomocnego wyroku sądu to bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje chęć ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania.

Bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy pozostaje również podnoszona przez skarżącego na gruncie odwołania oraz skargi okoliczność posiadania przez niego tytułu prawnego do lokalu w S.. Wskazać należy bowiem, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu, tak jak i zameldowanie mają charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw. Tym samym podejmowane w powyższym zakresie czynności nie rodzą ani też nie niweczą żadnych praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Realizacji tych praw można dochodzić wyłącznie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Instytucja zameldowania nie służy ochronie interesów majątkowych skonfliktowanych stron i dla spraw meldunkowych nie mają zatem też znaczenia kwestie dotyczące podziału majątku wspólnego stron, lecz jedynie okoliczność niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 270/18 – dostępny j.w.).

Wbrew stanowisku skarżącego, w realiach przedmiotowej sprawy, o związku strony z lokalem, mogącym mieć wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, nie świadczy również podnoszona przez skarżącego okolicznoś pozostawienia przez niego rzeczy w przedmiotowym lokalu czy też kwestia posiadania klucza do mieszkania (w zakresie której to skarżący nie był nawet konsekwentny w sprawie, gdyż podczas przesłuchania strony w dniu [...] października 2017 r. – jak wynika z protokołu przesłuchania - skarżący wskazał, że nie posiada kluczy do domu). Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że skarżący od około aż 3 lat fizycznie nie mieszka w miejscu pobytu stałego i nie koncentruje w nim swojej aktywności życiowej, lecz stale przebywa w domu rodziców w G.. Potwierdzają to wszystkie dowody znajdując się w aktach sprawy, w tym oświadczenia zainteresowanych stron, zeznania członków rodziny skarżącego, świadków czy adres do korespondencji, jakim obecnie – również w toku postępowania sądowoadministracyjnego – posługuje się skarżący. Skarżący nie ma też prawnej możliwości powrotu do miejsca pobytu stałego w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu zbliżania się do żony.

Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, że w dacie wydania decyzji obu instancji zaszły okoliczności, objęte przepisem art. 35 uel, dające podstawę do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego. Zasadnie więc organ odwoławczy przyjął, że w realiach rozpoznawanej sprawy nastąpiło opuszczenie przez skarżącego miejsca stałego pobytu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie miejsca pobytu stałego było po odbyciu hospitalizacji, zdarzeniem dobrowolnym i świadomym, a następnie – w wyniku orzeczonego zakazu zbliżania się do zamieszkującej to miejsce żony – stało się okolicznością przymusową z uwagi na dokonanie przez skarżącego bezprawnego, zawinionego czynu, konsekwencją którego była stosowna reakcja ze strony państwa, z którą to skarżący musiał się liczyć. Wobec tego, wyrażany przez skarżącego sam zewnętrzny zamiar powrotu do miejsca stałego pobytu nie mógł i nie może mieć wpływu na ocenę przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego. Nie ma bowiem w sprawie podstaw do zakwestionowania ani warunku dobrowolności (we wskazanym przez Sąd rozumieniu), ani trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego. Skarżąc nie przebywa w spornym lokalu od długiego czasu, tj. od 3 lat, a pięcioletni okres na jaki orzeczono środek zapobiegawczy, uniemożliwia mu powrót do ww. lokalu w okresie orzeczonego zakazu. Zasadnie zatem wskazał Wojewoda, że z uwagi na to, że obecnie brak jest realnych możliwości powrotu i zamieszkania wymeldowanego w miejsce dotychczasowego pobytu stałego, to tym samym brak jest podstaw do utrzymywania w rejestrach ewidencji ludności fikcji meldunkowej. Podkreślić należy przy tym, że ewidencja ludności służy do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli. Wynika to wprost z art. 28 ust. 4 uel, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Mechanizm wymeldowania polega natomiast na usunięciu z ewidencji informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. Do takiej sytuacji w niniejszej sprawie doszło. Decyzja o wymeldowaniu ma charakter czysto ewidencyjny, i w żaden sposób nie rozstrzyga o prawie do lokalu lub nieruchomości. Nie stanowi też przeszkody do ponownego zameldowania się w przedmiotowym lokalu przez skarżącego w sytuacji ponownego spełnienia warunków ustawowych do dokonania w tym miejscu zameldowania na pobyt stały.

Uwzględniając zatem wszystkie wskazane powyżej argumenty, należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Organy zasadnie uznały, że w przypadku skarżącego wystąpiły przesłanki określone w art. 35 uel, uzasadniające wymeldowanie go z dotychczasowego miejsca pobyt stałego. Prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy sprawy jednoznacznie bowiem potwierdził, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego oraz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało ingerencję organu w sprawie wymeldowania skarżącego ze spornego lokalu.

Za niezasadne należy jednocześnie uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz 138 § 1 pkt 1 kpa. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Organy prawidłowo dokonały oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy czym ocena ta nie nosi cech dowolności. Ponadto organy w sposób wyczerpujący uzasadniły podjęte w sprawie rozstrzygnięcia, odwołując się przy tym do obowiązujących regulacji prawnych i wyjaśniając stronom zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.