Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 26/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 20, art. 24 a
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi K.L., I.L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu operatu opisowo-kartograficznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], po rozpatrzeniu odwołania K. i I. L. od decyzji Prezydenta miasta R., znak: [...] z dnia [...] lipca 2007 r., orzekającej o odrzuceniu zarzutów wniesionych do projektu operatu opisowo – kartograficznego obrębu [...] ewidencji gruntów i budynków miasta R., odnośnie działek nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji w zakresie działki nr [...], zaś w zakresie dotyczącym działek nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 21 lutego 2007 r. wpłynął do Prezydenta Miasta R. wniosek I. i K. L. z uwagami do danych zawartych w projekcie operatu opisowo - kartograficznego ewidencji gruntów i budynków miasta R. odnośnie działek nr [...], który to projekt powstał w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków miasta R. przeprowadzoną z urzędu w latach 2003-2007, w sposób kompleksowy przez organ – Prezydenta m. R. W dniach od 1 do 21 lutego 2007 r. projekt ten był wyłożony w siedzibie urzędu do wglądu dla osób zainteresowanych. Po upływie terminu wyłożenia projekt operatu stał się z dniem

22 lutego 2007 r. operatem ewidencji gruntów i budynków m. R. Informacja

o tym została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]

Nr 82 z dnia 7 maja 2007 r.

W dniu 8 czerwca 2007 r. wpłynął do Prezydenta m. R. kolejny wniosek K. i I.L. z zarzutami do operatu opisowo-kartograficznego m. R. dotyczącymi działek nr [...]. Wnioskodawcy domagali się, m.in. wpisania innych oznaczeń użytków dla działek nr [...], tzn. symbolu "dr" – oznaczającego drogę oraz zarzucali nie wykazanie na ich działce nr [...] budynku, tzw. starej stołówki.

Prezydent stosownie do art. 24a ust. 10 i 12 – ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005, Nr 240, poz. 2027) uznał, że zarzuty wniesione zostały po terminie i potraktował je jako zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków i rozpatrzył złożony wniosek w formie decyzji administracyjnej.

Organ odwoławczy wskazał, iż stan prawny przedmiotowych działek uregulowany jest w następujący sposób:

- KW Nr 10854 obejmuje działki nr [...], gdzie jako właściciel figuruje Gmina m. R,

- KW Nr 86362 obejmuje działkę nr [...], gdzie jako właściciel figuruje Skarb Państwa oraz użytkownicy wieczyści: K.F., S.F., K.G., M.G., R.M.,

- KW Nr 86361 obejmuje działkę nr [...], gdzie jako właściciel figuruje Skarb Państwa oraz użytkownicy wieczyści I.L. i K.L.

W obowiązującym rejestrze ewidencji gruntów i budynków m. R. wskazane są następujące dane dotyczące działek nr [...] – jako użytek gruntowy "B" tereny mieszkaniowe, dla działki [...] wykazano użytek gruntowy "Bi" inne tereny zabudowane, dla działki nr [...] wykazano użytek gruntowy "Ba" - teren przemysłowy. Nie wykazano natomiast odnośnie działki [...] budynku dawnej stołówki [...], z uwagi na jego zły stan techniczny

oraz trudność w określeniu aktualnej funkcji tego budynku. Wykonawcy prac modernizacyjnych słusznie uznali go za "budynek w ruinie", który nie podlega zgodnie z przepisami ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy uznał, iż skarżący nie posiadają przymiotu strony

w rozumieniu art. 28 kpa w odniesieniu do działek o nr ewid. [...], bowiem nie nabyli żadnych praw do owych działek, nie są ich właścicielami ani władającymi, a więc nie mają interesu prawnego. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj . stan w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności od organu administracji.

K. i I.L. mają zatem interes faktyczny, ale nie prawny.

Odnośnie budynku, tzw. "starej stołówki [...]", znajdującej się na działce

nr [...] organ nie wykazał tego budynku w rejestrze budynków. Zgodnie bowiem treścią § 17 pkt 3 ppkt 8 Instrukcji technicznej, pt. "Ewidencja gruntów i Budynków" wprowadzonej do stosowania zarządzeniem Głównego Geodety Kraju Nr 16 z dnia

2 listopada 2003 r., nie wykazuje się w ewidencji, budynków nie nadających się

do wykorzystania na potrzeby stałe ze względu na ich zły stan techniczny.

W skardze na powyższą decyzję skarżący I. i K.L. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, jako, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa:

- art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zwaną dalej p.p.s.a. poprzez: nieorzeczenie zgodnie z wytycznymi określonymi w wyroku WSA

w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 263/05 z dnia 21 listopada 2005 r.;

- art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżący nie posiadają przymiotu strony; - załącznika nr 6 pkt 3 ust. 7 ppkt a) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów;

- art. 7 i 8 k.p.a, przez odstąpienia w trakcie tego postępowania od zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, jako, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji,

tj. decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lipca 2007 roku, znak [...] organ dokonał już zmian nie tylko w ewidencji gruntów dla działek

o nr [...], wprowadzając dla nich użytek " teren mieszkaniowy ", lecz także

w księdze wieczystej nr kw 10 854 urządzonej dla tych działek w Sądzie Rejonowym w R. na podstawie wypisu z ewidencji gruntów z dnia 23 kwietnia 2007 roku opatrzonego klauzulą prawomocności;

- art. 155 i 156 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 1997 r., Nr 115, poz. 741) poprzez przyjęcie,

że rzeczoznawca sądowy A.G. sporządzając operat szacunkowy

dla nieruchomości o nr [...] nie był uprawniony do wskazania dojazdów, ustanowionych na podstawie prawomocnych decyzji i zapisów w księdze wieczystej, przyjęcie, że opinia co do stanu technicznego budynku na działce o nr [...], wydana na podstawie oględzin zewnętrznych przez osoby nie posiadające uprawnień

z zakresu prawa budowlanego, uprawnia do wykreślenia z ewidencji gruntów mimo prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zagospodarowania tego budynku.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 21 listopada 2005 roku, syg. akt IV SA/Wa 263/05 nakazał w trakcie dalszego postępowania wyjaśnić :

a) dlaczego z dotychczasowego oznaczenia dla działek o nr [...] jako drogi "dr’’ wpisano użytek teren zabudowy mieszkalnej "B’’;

b) dlaczego dla działki o nr [...] wpisano użytek "Bi’’ – inne tereny zabudowane, skoro wymieniona działka zgodnie z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta R. z [...] grudnia 1997 roku, znak [...] stanowi drogę w rozumieniu art. 8 ustawy o drogach;

c) dlaczego usunięto z ewidencji gruntów z działki o nr [...] istniejący

na gruncie budynek stołówki.

W ocenie skarżących w zaskarżonych decyzjach nie tylko nie odniesiono się

do wytycznych Sądu, lecz ponadto pominięto prawomocny wyrok Sądu Okręgowego IV Wydział Cywilny w R. z dnia 21 września 2006 roku, syg. akt IV Ca 49/06, którym to wyrokiem nie tylko oddalono powództwo Gminy Miasta R.,

lecz potwierdzono, iż działki o nr [...] są drogą wewnętrzną - w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, stanowiącą dojazd, między innymi do nieruchomości skarżących.

Ich zdaniem, zaskarżonymi decyzjami usankcjonowano pozorność postępowania, wręcz jego fikcyjność, co skutkowało tym, że zostały wydane decyzje bez podjęcia niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ( art. 7 k.p.a.), bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art.77 §1 k.p.a.),

a wobec nie wyjaśnienia okoliczności zasadności wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów dla działek o nr [...], dopuszczono się obrazy art. 80 k.p.a.

Nadto zdaniem skarżących wynik oceny organu administracji publicznej nie znalazł prawidłowego odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Skarżący podnosili, że zmiany użytku dla działek o nr [...] z drogi, na teren zabudowy mieszkalnej narusza przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów ( Dz.U. z 2001 roku, nr 38, poz. 454), ponieważ działki te są drogami wewnętrznymi w rozumieniu ustawy

o drogach.

Zdaniem skarżących organ nietrafnie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2002 roku, syg. akt II SA 2356-2357/01, celem wykazania, iż skarżący nie mają w tym postępowaniu przymiotu strony. Wyrok ten został wydany w innym stanie prawnym i faktycznym. W dacie tego wyroku skarżący nie byli współwładającymi nieruchomości o nr [...]. Od wprowadzenia skarżących

w posiadanie działki nr [...], co uczynił syndyk [...], stali się również współposiadaczami działki nr [...]. Skarżący zauważyli, że rozpoznający już raz skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie kwestionował ich legitymacji jako strony postępowania.

Skarżący również podnosili, że osoby delegowane przez Prezydenta Miasta R., nie posiadające uprawnień budowlanych, a dokonujące oględzin budynku, nie są uprawnione do orzekania o stanie technicznym budynku stołówki, zlokalizowanym na działce nr [...], a zatem opinia ta nie może stanowić podstawy prawnej do usuwania z ewidencji budynku – budynku stołówki, tym bardziej,

że w sprawie zagospodarowania tego terenu prowadzone jest postępowanie administracyjne i decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.

z dnia [...] listopada 2007 roku uchylono decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2007 roku.

Argumentowali, że organy naruszyły przepisy art. 155 ust. 1 i art.156 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, poprzez uznanie,

że rzeczoznawca sądowy A.G., sporządzając operat szacunkowy

z 2 grudnia 1998 roku dla nieruchomości nr [...], nie był uprawniony do wskazania dojazdów, ustanowionych na podstawie prawomocnych decyzji i zapisów w księdze wieczystej nr kw 86 362.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2008 roku skarżący uzupełniając skargę podnieśli,

że zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a.,

ponieważ Prezydent Miasta R. nie był uprawniony do wydania decyzji jako organ pierwszej instancji, dlatego że decyzją tą rozstrzygał co do gruntów, których jest właścicielem (działka nr [...]), czy też rozstrzygnął co do gruntów, których z mocy prawa reprezentuje właściciela nieruchomości - działki nr [...] - Skarb Państwa, co przesądza, iż ma interes w sprawie, w związku z czym jest stroną postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga I. i K.L. nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 , poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ

na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem.

W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny,

czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy

(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 roku,

SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7).

Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220).

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była modernizacja ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] - Śródmieście 1, w części dotyczącej działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2005, syg. akt IV SA/Wa 263/05 uchylił decyzje organów administracji publicznej, co do wyżej powołanych działek. W ocenie Sądu analiza materiału dowodowego sprawy prowadziła do wniosku, że organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jak tego wymagają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności przepis art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie dokonanych zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Ustawą z dnia 28 listopada 2003 roku o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. nr 141, poz. 1492), w ustawie z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne dodano art. 24a, który określał tryb modernizacji ewidencji gruntów.

Postępowanie, po uchyleniu decyzji przez Sąd, w zakresie modernizacji ewidencji gruntów w części dotyczącej działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] toczyło się już według zasad określonych w art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. .

Należy zauważyć, iż zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie dotyczącym działek nr [...] uznając, iż skarżący I. i K.L. nie mają przymiotu strony w tym postępowaniu, z uwagi na brak interesu prawnego.

Podstawę swojego rozstrzygnięcia w tym zakresie, organ oparł o dokonaną wykładnię przepisu art. 28 k.p.a.

Należy zauważyć, że przepis ten ma zarówno charakter procesowy, jak i materialny. Procesowy, bo tylko osoba uczestnicząca faktycznie w sprawie może być stroną,

i materialny, gdyż musi być określony przepis prawa, który chronił by jej interes pozytywny lub negatywny (komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, B. Adamiak/ J. Borkowski – wydawnictwo C.H Beck, str. 216).

W świetle tegoż przepisu, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W doktrynie jest podział, na zwolenników treści subiektywnej i obiektywnej pojęcia strony.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, należy podzielić poglądy tej części doktryny, która opowiada się za teorią obiektywną strony. Jej przedstawiciele podkreślali między innymi, że istnienie prawa podmiotowego jest warunkiem dopuszczenia w charakterze stron, a podstawą legitymacji jest interes oparty

na prawie, tj. stosunek wynikający z prawa materialnego.

Zdaniem Sądu, pojęcie interesu prawnego, użyte w przepisie art. 28 k.p.a. należy rozumieć jako interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego.

O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne korzyści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 1998 roku, syg. akt II SA 1390/98).

Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze, bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego. Drugą cechą jest jego realność. Interes ten musi rzeczywiście istnieć

w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywalny w przyszłości ani hipotetyczny.

Należy zauważyć, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym,

że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego.

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że skarżący w stosunku do wpisów w ewidencji gruntów i budynków, odnośnie działek o numerach [...] nie mają przymiotu strony, która mogłaby wnosić o dokonanie stosownych zmian, co do użytków tych działek.

Należy zauważyć, że działki o numerach [...], których stan prawny uregulowany jest w księdze wieczystej nr 10 854 stanowia własność gminy R., zaś działka nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr 86 362 jest własnością Skarbu Państwa - w użytkowaniu wieczystym K. i S. małżonków F. do ½ części, K.G. do 1/12 części, M.G. do 4/12 części, R.M. do 1/12 części. Dokonywane zmiany w ewidencji gruntów odnośnie przedmiotowych działek nie wpływają na sferę uprawnień lub obowiązków prawnych skarżących.

Za takim rozumieniem strony w postępowaniu, w zakresie zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków przemawia analiza przepisów ustawy prawo geodezyjne

i kartograficzne, jak i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy – rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku.

Postępowanie w przedmiocie modernizacji ewidencji gruntów toczyło się w oparciu

o przepis art. 24a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, który to przepis w ust. 9 stanowi, że każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo - kartograficznym, może

w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuty wnieśli po upływie 30 - dniowego okresu.

W takiej sytuacji, zgodnie z art. 24a ust. 12 ustawy prawo geodezyjne

i kartograficzne zarzuty wniesione po terminie określonym w ust. 9 traktuje się

jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków.

Zgodnie z § 45.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa

z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454 ze zm.) aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje

poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.

Przepis § 46.1 tego rozporządzenia stanowi, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych,

o których mowa w § 10 i 11.

Do podmiotów, które takie wnioski mogą zgłaszać zaliczamy właścicieli nieruchomości, użytkowników wieczystych, jednostki organizacyjne sprawujące zarząd lub trwały zarząd nieruchomości, państwowe osoby prawne, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości, użytkowników gruntów państwowych i samorządowych, dzierżawców, którzy władają gruntami

na podstawie umów dzierżawy, osób i jednostek organizacyjnych, które nieruchomościami władają. Skarżący nie są podmiotami, które są ujawnione

w ewidencji gruntów i budynków, co do działek o numerach [...].

Nie są oni osobami, które mają jakiekolwiek uprawnienia w stosunku do wyżej powołanych działek. Przywoływany przez skarżących wyrok Sądu Okręgowego

w R. w sprawie IV Ca 49/06 nie może przesądzać, iż nabyli uprawnienia

do wyżej powołanych działek, które podlegałyby ujawnieniu w ewidencji gruntów

i budynków. Sam fakt korzystania z przejazdu tymi działkami może stanowić, że mają oni interes faktyczny do dalszego korzystania z tych działek (przejazdu).

Faktyczne korzystanie z danej działki, nie może być dowodem na wykazanie swojego interesu prawnego bycia stroną, w postępowaniu o zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków odnośnie takiej działki.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wyroku z dnia 6 marca 2006 roku, syg. akt

IV SA/Wa 2170/05, gdzie Sąd stwierdził, że "w postępowaniu w przedmiocie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów polegającej na zmianie użytku gruntowego z dotychczasowego dr (drogi) na bp (zurbanizowane tereny zabudowane), stroną będzie tylko ta osoba, która posiada uprawnienia do gruntu.

Zdaniem Sądu, brak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 21 listopada 2005 roku, syg. akt IV SA/Wa 263/05, rozpoznającego sprawę ze skargi I. i K.L., odniesienia się do kwestii ich legitymacji do występowania w sprawie, nie może być uznany

za ocenę prawną, o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2007 roku, syg. akt II OSK 213/06).

Tak więc, nie można uznać, że nastąpiło tu związanie sądu orzekającego w tej kwestii.

Nie można podzielić zarzutu skarżących, iż decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ Prezydent Miasta R. nie był uprawniony do jej wydania.

W myśl art. 22 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencję gruntów

i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą prowadzą starostowie. W miastach

na prawach powiatu funkcję starosty pełni prezydent miasta.

Ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji (art. 20, 22, 24 ustawy z 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne). Zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się na podstawie odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej

oraz prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27.10. 1998 roku, II SA 1094/98). Zapisy dokonywane

w ewidencji gruntów i budynków mają charakter czynności materialno - technicznych, w wyniku których wykazuje się informacje objęte przez art. 20- 26 prawo geodezyjne i kartograficzne. Tak więc, w przypadku ewidencji gruntów i budynków organ administracji publicznej dokonuje rejestracji odpowiednich danych na podstawie dostarczonych dokumentów. Wpisy w ewidencji mają charakter deklaratoryjny,

a nie konstytutywny i są potwierdzeniem zaistniałego stanu faktycznego, czy też prawnego.

Z tego względu, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do wyłączenia Prezydenta Miasta R. (pełniącego funkcję starosty ), od dokonywania zmian w ewidencji gruntów

i budynków, co do nieruchomości będących własnością gminy R.

W ocenie Sądu, za zgodną z prawem należy uznać zaskarżoną decyzję

w zakresie nie ujawnienia na działce nr [...], będącej własnością Skarbu Państwa – w użytkowaniu wieczystym skarżących – budynku " dawnej stołówki [...] ‘’.

Przepis § 63. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa

z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa dane dotyczące budynku stanowiącego część składową gruntu, które winny być określone w tej ewidencji. Jak trafnie zauważa organ, zgodnie z § 17 pkt 3 ppkt 8 zarządzenia Głównego Geodety Kraju nr 16 z 2 listopada 2003 roku w ewidencji nie wykazuje się budynków nie nadających się do wykorzystania na potrzeby stałe ze względu na ich zły stan techniczny (budynki w ruinie). Przedmiotowe zarządzenie zostało wydane

w związku z koniecznością ujednolicenia w skali kraju zasad zakładania, prowadzenia i modernizacji ewidencji gruntów. Jak wynika z załączonego do skargi protokołu zdawczo - odbiorczego z 28 października 2002 roku stan techniczny tego budynku jest zły, a budynek nie nadaje się do jakiegokolwiek wykorzystania. Ten stan budynku potwierdzają również przeprowadzone w dniu 27 lipca 2006 roku oględziny, gdzie z opisu wynika, że budynek jest zdewastowany, nie nadający się do wykorzystania na potrzeby stałe ze względu na zły stan techniczny. Kolejne oględziny tego budynku w dniu 2 listopada 2006 roku potwierdziły stan tego obiektu.

Tak więc, organ dokonując modernizacji ewidencji budynków, wobec dokonanych ustaleń, stanu technicznego budynku dawnej stołówki [...], znajdującego się na działce nr [...], mając na uwadze § 17 pkt 3 ppkt 8 zarządzenia Głównego Geodety Kraju nr 16 z 2 listopada 2003 roku prawidłowo nie ujął tego obiektu w ewidencji budynków.

Sąd nie podziela zarzutów skarżących, że fakt, iż toczy się postępowanie

przed organami administracji publicznej w przedmiocie zagospodarowania działki

nr [...] ma być argumentem, iż usunięcie z ewidencji budynków dawnego budynku stołówki tam się znajdującego, zostało dokonane bez podstawy prawnej.

W sytuacji, gdy budynek nie nadaje się w obecnym stanie technicznym

na wykorzystanie na potrzeby stałe (jego stan techniczny nie był przez skarżących kwestionowany w toku postępowania), to niemożliwe było spełnienie wymogu § 63. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku i oznaczenie funkcji podstawowej budynku.

Nie można podzielić zarzutów skargi o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że organy rozpoznając sprawę wnikliwie zbadały okoliczności faktyczne i prawne sprawy,

a zajęte stanowisko szczegółowo i wyczerpująco uzasadniły.

W przypadku stwierdzenia, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną

w rozumieniu art. 28 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.( por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 1999 roku, OPS16/98, ONSA 1999/4/119).

Tak więc, w przypadku ustalenia przez organ odwoławczy, że skarżący nie są stronami postępowania w stosunku do zmian użytków w ewidencji gruntów, odnośnie działek o nr [...], organ zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze

w tym zakresie.

W związku z formalnym charakterem rozstrzygnięcia organu odwoławczego, bezprzedmiotowe stało się odnoszenie przez Sąd do zarzutów skargi w zakresie wnioskowanych zmian w ewidencji gruntów, co do działek o nr [...].

Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżących, uznając je za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu cały materiał został zebrany w sprawie. Z tego też względu nie zaistniała potrzeba otwarcia zamkniętej rozprawy.

Z uwagi na powyższe, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono,

jak na wstępie.