Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 515/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 b, art. 130
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2012 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kielce-Wschód w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 30 grudnia 2011r. znak: SKO.RD-52/3092/136/2011 w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania P. B., od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty J. znak: [...] z dnia [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem oraz zatrzymania prawa jazdy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości

i umorzyło postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium ustaliło, że w dniu 31 maja 2011 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji o skierowanie P. B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Organ odwoławczy podkreślił, że nie jest uprawniony do usuwania punktów

z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, która to czynność leży w gestii Policji. Jednakże dane zawarte w ww. ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 § 1 kpa. Zatem Kolegium zobligowane domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym (ewidencji), uprawnione jest do przyjęcia, że skarżący uzyskał liczbę punktów określonych w ewidencji.

Organ II instancji uznał, że był on zobowiązany wziąć pod uwagę przedłożone przez stronę zaświadczenie z dnia 18 czerwca 2011 r. wystawione przez Dyrektora Ośrodka Ruchu Drogowego o odbyciu w dniu 17 czerwca 2011 r. szkolenia, które ma charakter dokumentu urzędowego, w sytuacji gdy z jego treści wynikało, iż szkolenie z którym wiąże się konieczność zmniejszenia o 6 liczby posiadanych przez kierowcę punktów, odbyło się już po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji.

Skoro zatem, szkolenie odbyło się w dniu 17 czerwca 2011 r. a decyzja Starosty Staszowskiego została wydana [...] na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wystawionego po przekroczeniu przez kierowcę 24 punktów, to oczywistym jest, że dane zawarte w ewidencji w chwili orzekania przez Kolegium były już nieaktualne.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że z art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2005.108.908 j.t.) dalej przywołana jako ustawa, nie wynika, aby możliwość uczestniczenia w szkoleniu ze skutkiem w nim wskazanym istniała tylko do chwili osiągnięcia 24 punktów. Z kolei z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy wynika jedynie tyle, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Przy czym przepis ten nie normuje wprost sytuacji, w której już po wszczęciu postępowania administracyjnego z uwagi na brak zakazu wyartykułowanego w art. 130 ust. 3 ustawy, doszło do zmniejszenia ogólnej liczby punktów z uwagi na odbycie ww. szkolenia.

Zdaniem Kolegium, jest to celowy zabieg ustawodawcy, bowiem tryb postępowania w takich przypadkach normowany jest przepisami prawa procesowego, a nie przepisami prawa materialnego, chyba, że ustawodawca zamierzałby wprowadzić odrębności na rzecz danego postępowania.

Organ II instancji powołał wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 483/06, gdzie Sąd, badając kwestię legalności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1998) dalej przywołane jako rozporządzenie zauważył, że aby rozporządzenie mogło zostać uznane za zgodne z Konstytucją należy m.in. ustalić, iż oprócz niesprzeczności z aktem ustawodawczym, z którego wynika delegacja i na podstawie którego został wydany, nie jest ono sprzeczne z normami konstytucyjnymi ani z aktami ustawodawczymi, które pośrednio lub bezpośrednio dotyczą materii będącej przedmiotem rozporządzenia. Dodatkowo jeżeli rozporządzenie określa tryb postępowania, to winno to czynić w taki sposób, aby zachowana została spójność

z postanowieniami ustawy. Wskazując na powyższe, Sąd dokonując oceny ograniczenia - w oparciu m.in. o powyższe warunki - możliwości odbycia szkolenia ze skutkiem określonym w art. 130 ust. 3 ustawy przez osobę, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych

i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, uznał, iż nie ma ono oparcia w przepisach ustawy prawo o ruchu drogowym. Zbieżny pogląd wyraził również NSA w wyroku

z dnia 15 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 885/09.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach złożył Prokurator Rejonowy Kielce- Wschód w Kielcach, który domagając się jej uchylenia zarzucił:

- obrazę prawa materialnego -tj. art. 130 ust. 3 ustawy w zw. z § 6 rozporządzenia polegającą na błędnym przyjęciu, że odbycie przez P. Burzawę szkolenia,

o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, potwierdzonego zaświadczeniem wystawionym przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego

w Kielcach, wywołuje automatycznie skutki określone w ust. 4 § 8 rozporządzenia (zmniejszenie o 6 liczby posiadanych punktów), podczas gdy zgodnie z ust. 6 § 8 rozporządzenia " odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych

i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24".- obrazę prawa materialnego - art. 130 ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy polegającą na błędnym przyjęciu, że uczestnictwo

w szkoleniu o którym mowa w ust. 6 § 8 rozporządzenia po skierowaniu wniosku

o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i jego rozpoznaniu, wywołuje skutki w postaci zmniejszenia ilości punktów, podczas gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisów prowadzi do wniosku, że zmniejszenie liczby punktów w drodze odbycia szkolenia może nastąpić tylko do czasu przekroczenia liczby 24 punktów; - obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia - tj. art. 6 kpa polegającą na naruszeniu zasady praworządności wyrażonej w tym artykule, poprzez odmówienie zastosowania obowiązujących przepisów prawa, tj. § 8 ust. 6 rozporządzenia z uwagi na uznanie, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekroczył delegację ustawową wynikająca z art. 130 ust. 4 ustawy, podczas gdy z art. 6 kpa wynika, że organy mają obowiązek stosowania w ustalonym przez siebie stanie faktycznym obowiązujące aktualnie przepisy wymienione w katalogu zawartym w Konstytucji jako źródła prawa.

Prokurator zarzucił, że analiza powołanych przepisów prawa o ruchu drogowym, prowadzi do wniosku, że Kolegium odmawiając zastosowania przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia, naruszyło zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w przeciwieństwie do sądów, nie może w procesie stosowania prawa, dokonywać kontroli zgodności aktów podustawowych

z ustawą czy Konstytucją, a dokonując takiej oceny tym samym dopuściło się naruszenia art. 6 kpa, co miało istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia.

Dalej Prokurator wskazał, że tylko w kompetencji Policji leży przypisywanie punktów za naruszenia, dokonywanie wpisów punktów karnych do ewidencji oraz ich usuwanie, również usuwanie punktów karnych przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia. Czynności te więc nie mogą być dokonane przez organy administracji państwowej - a w niniejszej sprawie przez starostę, który nie jest również upoważniony do kwestionowania prawidłowości wpisów w ewidencji. W konsekwencji nie może on dokonać samodzielnie odliczenia punktów z racji odbytego szkolenia przez zainteresowanego.

Ponadto strona skarżąca nie zgodziła się z poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że odbycie przez kierowcę szkolenia w okresie, gdy zostało wszczęte postępowanie zmierzające do skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji powoduje ich zmniejszenie. Analiza art. 130 ust. 3 i art. 114 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, że szkolenie mające na celu zmniejszenie ilości otrzymanych punktów karnych dotyczy jedynie tych kierowców, którzy do dnia podjęcia szkolenia nie przekroczyli granicy 24 punktów karnych. Udział w szkoleniu – zgodnie z intencją ustawodawcy, nie może być drogą do uniknięcia kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji następującego po przekroczeniu 24 punktów, a służyć świadomej i celowej kontroli sytuacji przez kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 303/09 oraz NSA wyrok z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10).

Na koniec strona skarżąca wskazała, że wyrokiem w sprawie I OSK 413/11

z dnia 15 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną SKO w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 691/10 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje a więc w identycznym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny i wynika ze zgromadzonych dowodów. Nie ulega wątpliwości, że P.B. przekroczył liczbę 24 punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Na tej podstawie Komendant Wojewódzki Policji wystąpił dnia 26 maja 2011 r. z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy na podstawie art. 114 ust.1 pkt 1b ustawy, w myśl którego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego. Nadto, jak wynika

z ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie, znajdującego się w aktach, zaświadczenia z dnia 18 maja 2011 r. wystawionego przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego, P.B. w dniu 17 czerwca 2011 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, zgodnie

z którym kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć

w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Podkreślenia wymaga, że zapis zawarty w art. 114 ust.1 pkt 1b ustawy,

a zwłaszcza użyte w nim sformułowanie "podlega", nie budzi żadnych wątpliwości co do obligatoryjnego charakteru poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji przez kierowcę, któremu przypisano 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Oceny takiej nie zmienia fakt, że postępowanie z art. 114 ust. 1 pkt 1b prowadzone jest na wniosek komendanta wojewódzkiego policji. Przepis wskazuje tu jedynie organ właściwy do złożenia wniosku, nie pozostawiając mu jednak swobody uznaniowej w tym zakresie, gdyż

w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów komendant wojewódzki policji zobowiązany jest do złożenia wniosku o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Tymczasem zdaniem Kolegium mimo przekroczenia przez kierującego pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego Starosta jak i SKO nie mają obowiązku stosowania art. 114 ust.1 pkt 1b ustawy w sytuacji, gdy kierujący pojazdem na własny koszt odbędzie szkolenie. W ocenie bowiem tego organu norma zawarta w art. 130 ust. 3 ustawy pozwala na zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w każdym czasie.

Z takim poglądem nie można się zgodzić. Podnieść należy, że celem uregulowania zawartego w art. 114 ust.1 pkt 1b ustawy jest dyscyplinowanie

i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Rozumowanie takie prowadzić musi w konsekwencji do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Temu celowi odpowiada uregulowanie zawarte w § 8 ust. 6 rozporządzenia, które stanowi, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

Prawidłowa wykładnia przepisów art. 130 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 114 ustawy wskazuje na to, że po uzyskaniu 24 punktów karnych kierowca, chcąc zachować uprawnienie do kierowania pojazdami nie może uniknąć kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, aby zaś dobrowolne odbycie przez niego szkolenia mogło zmniejszyć ilość uzyskanych przez niego punktów karnych, musi się ono odbyć przed przekroczeniem tej dopuszczalnej ilości punktów. Inna wykładnia tych przepisów skutkowałaby tym, że to od kierowcy byłoby uzależnione, czy Starosta ma możliwość wydania decyzji o jakiej mowa w art. 114 ustawy pomimo, że przepis ten w sposób kategoryczny i jednoznaczny określa, że: "Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1". Gdyby ustawodawca przewidział możliwość zwolnienia się kierowcy w takim przepadku z obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, wówczas niewątpliwie przepis ten zawierałby dodatkową regulację

o treści: "pod warunkiem, że kierowca nie uczestniczył w szkoleniu o jakim mowa

w art. 130 ust. 3" ewentualnie "przepis ten nie ma zastosowania do kierowcy, który po przekroczeniu 24 punktów karnych poddał się szkoleniu, o jakim mowa w art. 130 ust. 3". Skoro jednak takich uregulowań brak, zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że przepis art. 114 ust. 1 nie pozostawia żadnych wątpliwości, że późniejsze, już po uzyskaniu 24 punktów karnych uczestniczenie w szkoleniu,

o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy pozostaje bez wpływu na obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Sąd w całości podziela pogląd reprezentowany zarówno w orzecznictwie - między innymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 października 2011 r. w sprawie I OSK 1812/10, z 22 marca 2011 r. w sprawie sygn.

I OSK 723/10, z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie sygn. I OSK 275/10, z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. I OSK 1152/09 (orzeczenia dostępne w internetowej bazie danych orzecznictwa NSA), jak i w doktrynie - Komentarz ABC wyd. 2011

W. Kotowskiego - zgodnie z którym przewidziana przepisem art. 130 ust. 3 możliwość zmniejszenia liczby punktów dotyczy tylko tych kierowców, którzy w chwili przystąpienia do szkolenia nie przekroczyli 24 punktów.

Nieprawidłowo również Kolegium odmówiło zastosowania w sprawie § 8 ust. 6 rozporządzenia uzasadniając, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekroczył delegację ustawową wynikającą z art. 130 ust.4 ustawy. Zgodzić należy się ze skarżącym Prokuratorem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło wynikającą z art. 6 kpa zasadę praworządności polegającą na tym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W myśl art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP jednym ze źródeł prawa są rozporządzenia. Organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania oceny zgodności rozporządzeń z Konstytucją, a co za tym idzie do odmowy zastosowania obowiązującego rozporządzenia. Jest to uchybienie znaczące i mające istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd

o przekroczeniu delegacji ustawowej w § 8 ust. 6 rozporządzenia nie jest jednolity.

I tak, w wyroku z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie

i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami. Takie samo stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10

i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 878/08 (orzeczenia dostępne j.w.) .

Z kolei w orzeczeniu z dnia 16 grudnia 2010 r. I OSK 275/10 (dostępne j.w.) Sąd wskazał, że aby prawidłowo ustalić relację pomiędzy ust. 3 i 4 art. 130 ustawy należy uwzględnić art. 124 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy. Wprowadza on obowiązek poddania badaniu psychologicznemu kierowcę, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Zatem zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest bowiem obowiązkowemu badaniu psychologicznemu i nie może skorzystać z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt. Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż wydany akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacja ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej.

Rozważania zawarte w uzasadnieniach tych wyroków mają pełne zastosowanie w niniejszej sprawie i skład orzekający w pełni je podziela.

Trafny jest także zarzut skargi, że Kolegium nie jest uprawnione do samodzielnego ustalania ilości punktów karnych, jaka figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ewidencja nie jest dokumentem urzędowym; co najwyżej za dokument może być uznane zaświadczenie wydane

w oparciu o dane wynikające z tej ewidencji.

W wyroku z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie sygn. I OSK 413/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stanowisko organu odwoławczego sprowadzające się do tego, że organ ten może sam określać ilość punktów przypisanych skarżącemu kierowcy, z pominięciem zapisów ewidencyjnych prowadzonych przez właściwy organ Policji, opiera się na błędnej wykładni art. 76 § 3 kpa. Stanowisko to pomija bowiem ten aspekt, że w myśl tego ostatniego przepisu możliwa byłaby weryfikacja dokumentu urzędowego w postaci wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji

w Kielcach o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami mechanicznymi jedynie pod względem jego zgodności z zapisami w ewidencji, a nie samodzielna ingerencja przez organ nieuprawniony do prowadzenia tej ewidencji, przy okazji rozpoznawania sprawy o skierowanie na egzamin sprawdzający kwalifikacje, w treść jej zapisów. Dokument ten (wniosek o skierowanie na egzamin sprawdzający) informował jedynie o treści zapisów ewidencyjnych i żaden dowód podważający prawidłowość tej informacji w postępowaniu administracyjnym nie został przeprowadzony (orzeczenie dostępne j.w.). Z powyższym poglądem Sąd orzekający w niniejszej sprawie całkowicie się zgadza i przyjmuje za swój.

Reasumując ponieważ w stanie faktycznym sprawy skarżący odbył szkolenie w dniu 17 czerwca 2011 r., a więc po przekroczeniu liczby 24 punktów uzyskanych

w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego, starosta miał bezwzględny obowiązek wydania decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na podstawie art. 114 ust.1 pkt 1b ustawy.

Tym samym błędne jest wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, iż postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe, co powoduje konieczność uwzględnienia wniesionej przez Prokuratora skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 152 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie uwzględniając przedstawione wyżej stanowisko prawne.