Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 631/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn od nabycia tytułem dziedziczenia; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wniosła skargę do tutejszego Sądu na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P., w pkt [...] petitum skargi wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia, znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków finansowych i bytowych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wykonanie decyzji poprzez windykację wynikającej z niej należności, spowoduje nieodwracalne skutki. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że została skutecznie pozbawiona prawa dysponowania przysługującym jej spadkiem, za co jeszcze ma zapłacić podatek. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni stwierdziła również, że nigdy i w żadnej formie nie uzyskała z tytułu nabycia spadku żadnego przysporzenia majątkowego, skarżąca zaznaczyła również, że nie posiada żadnych oszczędności ani zdolności kredytowej. Wskazano przy tym także, iż w takiej sytuacji wszczęcie windykacji ustalonego decyzją podatku spowoduje nieodwracalną w skutkach utratę przez skarżącą płynności finansowej, a w związku z tym niemożność uiszczania opłat czynszowych i bytowych, co w konsekwencji spowoduje również utratę prawa do lokalu w którym aktualnie zamieszkuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl].

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca w żaden sposób nie udowodniła, że wykonanie objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. spowoduje nieodwracalne skutki. Na stronie [...] skargi, uzasadniając swój wniosek wnioskodawczyni podniosła, iż pośpieszne wszczęcie windykacji ustalonego zaskarżoną decyzją podatku, spowoduje nieodwracalną w skutkach utratę płynności finansowej i związaną z tym niemożność uiszczania opłat czynszowych co spowoduje w dalszej kolejności utratę prawa do lokalu oraz pozbawienie dostępu do mediów takich jak prąd, woda ogrzewanie gaz. Odnosząc się do tak przedstawionej argumentacji należy zauważyć, że dotyczy ona okoliczności, które mogą uzasadniać wystąpienie w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – a więc przesłanek warunkujących zgodne z oczekiwaniami skarżącej rozstrzygnięcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Skarżąca w swoim wniosku nie przedstawiła jednak żadnych konkretnych okoliczności które udowadniałyby lub przynajmniej uprawdopodabniałyby, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji może rzeczywiście dojść do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) [tak: postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt I FZ 347/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Samo powołanie się przez stronę na okoliczności warunkujące udzielenie ochrony tymczasowej nie może świadczyć o zasadności tego wniosku. Zaznaczyć również należy, iż odwoływanie się we wniosku do obawy zachwiania płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności, również, nie może być uznane za uzasadniające uwzględnienie wniosku [por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 452/12, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl].

W aktach sprawy brak jest również dokumentów takich chociażby jak wniosek o przyznanie prawa pomocy umożliwiających Sądowi samodzielne dokonanie oceny sytuacji skarżącej i ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu.

Mając zatem na względzie, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających jej żądania jak też fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami wnioskodawczyni.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.