Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 333/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 9, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 2, 3 i 9, art. 20 ust. 1, art. 11 ust. 1 i 2a pkt 3, art. 13 ust. 9, art. 14 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 45 ust. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 27
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Artur Kot, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Protokolant sekretarz sądowy Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi pana P. B. (dalej: skarżący lub podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2015 r. nr. [...]. Decyzją tą Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IS lub organ odwoławczy) uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.(dalej: organ I instancji lub Naczelnik US) z [...].07.2015 r. określającą podatnikowi wysokość zobowiązania

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 94 460 zł i określił to zobowiązanie w kwocie 60 050 zł.

W toku postepowania podatkowego organ I instancji ustalił, że w okresie lat 2007-2011 podatnik otrzymywał różne świadczenia na podstawie kontraktu menadżerskiego zawartego 15.09.2007 r. z M.(dalej: M.),

w szczególności otrzymał do dyspozycji lokale mieszkalne, otrzymywał miesięcznie 3 000 euro oraz pożyczki. Podatnik oświadczył przy tym, że z zapisanych w umowie menadżerskiej przysługujących mu świadczeń, w większości ich nie otrzymywał. Pożyczek otrzymanych w latach 2007-2011 r. podatnik nie zwrócił, przynajmniej

do dnia złożenia przez niego wyjaśnień pisemnych z 28.03.2013 r. Spółka M. została zlikwidowana, wierzytelności tej spółki z kontraktu menadżerskiego

ze skarżącym przejęła W. z siedzibą w Luksemburgu i z tym podmiotem skarżący dokonał rozliczeń z tytułu kontraktu menadżerskiego. Rozliczenie to nastąpiło

na podstawie umowy z 29.01.2015 r. Zgodnie z nią skarżący został zwolniony

ze zobowiązań wobec W. z tytułu kontraktu menadżerskiego w zamian

za przeniesienie na rzecz W. własności nieruchomości i zobowiązanie

do przeniesienia własności nieruchomości. Na podstawie art. 453 K.c (datio in solutum) został zwolniony ze zobowiązania względem W. obejmującego świadczenia uzyskane w ramach kontraktu menadżerskiego: zwrot udzielonych pożyczek, zwrot kosztów reprezentacji, zwrot kosztów wynajmu lokali, zwrot zryczałtowanych kosztów i odsetki.

Naczelnik US uznał, że skarżący otrzymywał przychody z działalności wykonywanej osobiście, o jakiej mowa a rt. 10 ust. 1 pkt 2 i art. 13 pkt 9 ustawy

z dnia 26 lipca 19991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U.

z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zmianami, dalej: u.p.d.o.f.) Organ I instancji zauważył,

że zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami są otrzymane lub postawione

do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość nieodpłatnych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W tej sytuacji organ I instancji uznał, że na podstawie § 7 pkt 3 kontraktu menadżerskiego pożyczki stanowiły formę wynagrodzenia, a podatnik nie dokonał zwrotu pożyczek w wyznaczonym w umowie terminie, to stanowiły one przychód podatnika na koniec roku, w którym zostały udzielone, wraz z niespłaconymi odsetkami (w łącznej kwocie 106 197,04 zł). Ponadto za przychody uznano

na podstawie art. 11 ust. 1 i ust. 2b u.p.d.o.f otrzymywane miesięcznie kwoty 3000 euro (łącznie 144 287,80 zł) oraz wartość wydatków z tytułu czynszu i opłat

za oddane do dyspozycji podatnika mieszkanie w łącznej kwocie 83 859,72 zł. Pryz tak ustalonej podstawie opodatkowania Naczelnik US określił wysokość zobowiązania podatkowego.

Od decyzji tej skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł odwołanie,

w którym zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu

i wykładni art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, ust 2a, ust. 2b, art. 13 ust.9, art. 22 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 45 ust. u.p.d.o.f. poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, które w ocenie skarżącego nie istniało,

2) Naruszenie art. 720 § 1 i art. 453 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie,

3) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 122, art. 817 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie za przychody: zwróconych przez skarżącego pożyczek, udostępnienia mieszkania, które wykorzystywał tylko dla celów służbowych, i kosztów reprezentacji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy wydał decyzję zaskarżoną do sądu w postępowaniu niniejszym.

Uzasadniając tę decyzję Dyrektor IS zauważył, że organ I instancji trafnie uznał za przychody kwoty na koszty reprezentacji oraz świadczenie w naturze w postaci mieszkania. Świadczenia te zostały przewidziane w kontrakcie menadżerskim, która to umowa miała charakter odpłatny. W kontrakcie tym wyraźnie zapisano, że będzie mógł na koszt M. korzystać wraz z rodziną z mieszkania w W.

o powierzchni co najmniej 150 m2 . Za bezsporny Dyrektor IS uznał fakt otrzymywania comiesięcznie zwrotu kosztów reprezentacji w wysokości 3000 euro.

Dyrektor IS dokonał analizy umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie z dnia 13.01.2014 r. zawartej pomiędzy S.z siedzibą w W. w likwidacji (dalej: S.) a W.S.A. (dalej: W.) z siedzibą w Luksemburgu oraz P. B. Z § 2 tej umowy wynikało, iż P. B. przenosi na W. prawa majątkowe określone

w § 2 tej umowy (wymagalne względem S. roszczenie o wypłatę udziałów

na kwotę 74 000 zł i roszczenia F.z siedzibą w L. wobec S. o wypłatę udziałów na kwotę 2 045 000 zł) tytułem zabezpieczenia roszczeń tytułem nabycia od M. wierzytelności w kwocie 2 350 125 zł wobec P. B. z tytułu kontraktu menadżerskiego.

Z kolejnej umowy z 17.03.2014 r. zawartej w formie aktu notarialnego pomiędzy W. a skarżącym wynikało, że W. od skarżącego przysługiwały wierzytelności

z kontraktu menadżerskiego w wysokości łącznej 2 319 000 zł powiększone

o odsetki, składające się z: 345 000 zł z tytułu zwrotu pożyczek, 774 900 zł z tytułu przekazanych ryczałtowo kosztów reprezentacji, 900 000 zł tytułem należności

za wynajem trzech lokali przy ul. [...] w W. W celu zwolnienia się

z tych zobowiązań skarżący przeniósł na spółkę W. udział we współwłasności nieruchomości [...] części w działce ewidencyjnej nr [...] o pow. 766 m2

w P.).

W ocenie Dyrektora IS przychody w postaci zaliczek na koszty reprezentacji

i otrzymanych do dyspozycji mieszkań były świadczeniami otrzymanym z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Świadczenia te nie miały charakteru zwrotnego. Późniejszy zwrot otrzymanych świadczeń na podstawie umów z 13.01.2014 r.

i 29.01.2015 r. nie może zmieniać ich kwalifikacji jako przychodów otrzymanych

w 2010 r. Świadczenia te zostały przyznane w związku z łączącym skarżącego

z M. kontraktem menadżerskim i z kontraktu tego nie wynikało, by miały być zwrócone przez menadżera (skarżącego) w przypadku niezrealizowania kontraktu. W tej sytuacji postanowienia i skutki przedstawianych przez skarżącego umów cywilnoprawnych w sferze prawa cywilnego nie mają znaczenia dla kwestii rozpoznania przychodu podatkowego w roku 2010. Dyrektor IS powołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące uznawania za przychody otrzymywanych przez członków organów spółek zwrotu kosztów reprezentacji. Dyrektor IS zauważył, że gdyby nie dokonywane zwrot tych wydatków, to ciężar ich poniesienia poniósłby podatnik, który – jak podkreślał jego pełnomocnik – wykonywał rzetelnie wszystkie zobowiązania nałożone na niego kontraktem. Za przysporzenie majątkowe organ odwoławczy uznał także korzystanie z lokali opłacanych przez M. Za mało wiarygodne uznał przy tym twierdzenia pełnomocnika skarżącego zawarte w odwołaniu, że skarżący korzystał z mieszkań tylko dla celów służbowych. Sam podatnik oświadczył w piśmie z 28.03.2013 r., ze w okresie od stycznia 2007 do grudnia 2011 zamieszkiwał w W. przy ul. [...] początkowo w lokalu nr [...] a następnie w lokalu nr [...]. Tam też zameldował się na pobyt stały w dniu 12.05.2010 r. Dyrektor IS nie neguje przy tym, że lokale te służyły skarżącemu również do celów służbowych. Również z treści umów z właścicielem lokali wynika, że były one wynajęte przez M. dla celów mieszkalnych. Organ odwoławczy wskazał na treść pisma skarżącego z 22.10.2010 r., z którego wynikało, że lokale zajmował on osobiście i wykorzystywał je na cele mieszkaniowo-rezydencjonalne. Dyrektor IS zauważył też, że gdyby lokale były udostępniane innym podmiotom,

to skarżący nie zwracałby w wyniku umowy z 29.01.2015 r. wszystkich poniesionych przez M. opłat za te lokale.

Organ odwoławczy za nieprawidłowe uznał stanowisko organu I instancji

co do przypisania skarżącemu przychodu z tytułu otrzymanych pożyczek. Zauważył też, że organ i instancji w wyliczeniu zobowiązania w podatku nie uwzględnił zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 5 u.p.d.o.f.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na omówiona decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., wnosząc

o uchylenie tej decyzji i decyzji organu I instancji w całości, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze tej jej autorka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zmianami, dalej Ordynacja podatkowa lub O.p.) poprzez:

- uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- dowolna a nie swobodna ocenę materiału dowodowego w konsekwencji przyznania wiary wybranym dowodom, a odmówienia wiarygodności dowodom potwierdzającym stanowisko podatnika,

- działanie w sposób sprzeczny z zasada budzenia zaufania do organów podatkowych poprzez pomijanie dowodów świadczących o prawidłowości stanowiska podatnika i ocenę wątpliwości istniejących w sprawie na niekorzyść podatnika,

w sposób sprzeczny z zasada in dubio pro tributare,

- naruszenie zasady przekonywania poprzez pomijanie argumentów przedstawianych przez stronę, nierozważenie ich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także lakoniczną ocenę w zakresie materiału dowodowego,

- brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i ograniczony do przytoczenia arbitralnych twierdzeń organu podatkowego o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa podatkowego, które miało istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy.

Te naruszenia w ocenie skarżącego skutkowały naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest błędnym zastosowaniu i wykładni: art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, ust 2a, ust. 2b, art. 13 ust.9, art. 22 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 45 ust. u.p.d.o.f. poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, które w ocenie skarżącego nie istniało, gdyż środki uzyskane przez podatnika z tytułu zwrotu kosztów reprezentacji oraz nieodpłatnego użytkowania lokali służbowego zostały zwrócone i nie stanowią przychodu w rozumieniu ww. przepisów. Zarzucono też niezastosowanie art. 509 w zw. z art. 89 i art. 453 Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

W sprawie poza sporem jest, że skarżący w ramach kontraktu menadżerskiego zawartego z M.otrzymywał 3000 euro miesięcznie oraz miał do dyspozycji opłacane przez M.mieszkania. Fakt wykorzystywania mieszkań co celów osobistych potwierdzały chociażby jego pisma

z 15 października 2010 r. i z 28 marca 2013 r. Skarżący sam też stwierdzał,

m. in w piśmie z 2 kwietnia 2013 r. jak i w zeznaniach z 15 kwietnia 2013 r.,

że kontrakt menadżerski w okresie lat 2007-2011 r. był jedynym źródłem jego utrzymania.

Skarżący nie zgadza się natomiast ze stanowiskiem organów podatkowych co

do zakwalifikowania tych świadczeń do źródeł przychodów, w szczególności

ze względu na wykorzystywanie mieszkań i otrzymywanych kwot 3000 euro miesięcznie do celów służbowych, to jest dla realizacji kontraktu menadżerskiego oraz ze względu na dokonany zwrot otrzymanych od M. przysporzeń majątkowych

na podstawie umowy z 13 stycznia 2014 r. zawartej z W.S.A. z siedzibą w Luksemburgu, które przejęła od W. wierzytelności wobec niego z tytułu kontraktu menadżerskiego.

W ocenie Sądu przyjęta przez organy podatkowe kwalifikacja spornych przychodów z umowy menadżerskiej jako przychodów z działalności wykonywanej osobiście jest prawidłowa. Stosownie bowiem do art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. -

za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menażerskich lub umów o podobnym charakterze,

w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej (z wyjątkiem przychodów,

o których mowa w pkt 7). Ustawodawca w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. ustanowił zasadę powszechności opodatkowania wszelkich dochodów, co wynika z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., stanowiącym uzupełnienie katalogu źródeł przychodów o inne źródła. Przepisy art. 10 u.p.d.o.f. zawierają katalog źródeł przychodów, który nie jest katalogiem zamkniętym, co wynika z pkt 9 stanowiącego o "innych źródłach", rozwinięty w art. 20 ust. 1 ustawy. Z treści wymienionych przepisów wynika jednoznacznie, że przychodami z innych źródeł są pozostałe przychody nie wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ustawy. Z kolei ustawodawca w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazując jedynie przykładowo na różnego rodzaju przychody pochodzące z innych źródeł nie zdefiniował na użytek "innych źródeł" pojęcia przychodu.

W związku z powyższym, znajduje tu zastosowanie definicja ogólna zawarta w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którą – przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 – 16 oraz art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3 (wyjątki nie mają w tej sprawie znaczenia) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przez pojęcie "otrzymane" należy rozumieć w szczególności takie pieniądze, które zostały podatnikowi dane.

Organ odwoławczy trafnie zauważył, że opisywane świadczenia wynikały wprost z umowy menadżerskiej, która miała charakter odpłatny. Zgodnie z § 8 ust. 1 tej umowy skarżący miał prawo do korzystania wraz z osobami najbliższymi

z mieszkania na terenie W. o powierzchni co najmniej 150 m2 z pełnym wyposażeniem oraz otrzymywał 3000 euro miesięcznie tytułem "zryczałtowanego zwrotu kosztów reprezentacji".

Jak wyżej wskazano zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Omawiane świadczenia pieniężne i świadczenie w postaci mieszkania były niewątpliwie otrzymane przez skarżącego. Nie miały też charakteru zwrotnego w świetle kontraktu menadżerskiego. Należy przy tym zauważyć,

że w przypadku opodatkowania przychodów z działalności wykonywanej osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. w zw. z art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f.) są przychody otrzymane, a nie przychody należne jak na przykład w przypadku przychodów z działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.).

Co do mieszkania, to z treści umowy menadżerskiej jednoznacznie wynikało,

że miało ono służyć skarżącemu i jego najbliższym do celów mieszkaniowych.

W mieszkaniu wynajmowanym dla skarżącego na podstawie umowy menadżerskiej nawet się on zameldował na pobyt stały, co przemawia za traktowaniem tego mieszkania jako centrum życiowe. Również sam skarżący w piśmie z 22 października 2010 r. jednoznacznie opisywał przeznaczenie mieszkania dla celów osobistych ("w mieszkaniu nr 6 znajduje się część sypialniana, wypoczynkowa, prywatna biblioteka a także pokój gościnny"). Ponowił to w piśmie z 28 marca 2013 r. Przeznaczenie mieszkania do celów mieszkaniowych potwierdzał również przedstawiciel wynajmującego. Wprawdzie składając zeznania skarżący twierdził,

że z mieszkań korzystały również inne podmioty, jednak Dyrektor IS trafnie zauważył, że były to twierdzenia gołosłowne, nie potwierdzone innymi dowodami. Ocena organu jest logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, dokonana

w granicach swobodnej oceny materiału dowodowego wynikających z art. 191 O.p. Również wykorzystywanie mieszkania do celów służbowych, chociażby przez urządzanie tam spotkań w sprawach biznesowych, czy dokonywanie prac koncepcyjnych czy realizacyjnych związanych z wykonywaniem realizacją kontraktu menadżerskiego nie zmienia zasadniczego przeznaczenia lokalu do celów mieszkaniowych.

Wobec prawidłowego ustalenia przeznaczenia mieszkania organ odwoławczy prawidłowo wyliczył wartość tego świadczenia jako przychodu skarżącego

na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 3 u.p.d.o.f. jako wartość czynszu wynikającą

z przedstawionych rachunków.

Nie budzi również wątpliwości Sądu zaliczenie do przychodów kwot 3000 euro miesięcznie otrzymywanych na pokrycie wydatków "reprezentacyjnych". Skarżący

w żaden sposób nie wykazał rzeczywistego ponoszenia takich wydatków, ani jako wydatków dokonywanych bezpośrednio na rzecz kontrahenta, ani jako kosztów uzyskania przychodów z umowy menadżerskiej. Organy podatkowe mimo ciążącego na nich co do zasady obowiązku dowodowego nie są w stanie bez realnej inicjatywy dowodowej podatnika wykazać poniesienia takich wydatków obniżających przychód czy wskazujących na poniesienie kosztów uzyskania przychodów.

Argumentacja skarżącego oparta na umowach z 13.01.2014 r. i 29.01.2015 r.

z których miałoby wynikać zwrócenie przez skarżącego spółce o M. wszystkich świadczeń otrzymanych z tytułu umowy menadżerskiej nie mogła wpłynąć na ocenę zasadności zaskarżonej decyzji. Jak wyżej wskazano podstawa opodatkowania był przychód otrzymany i jego rozpoznanie jako podstawy opodatkowania dotyczyło stanu na rok uzyskania przychodu. Ewentualne, zgłoszone po kilku latach od uzyskania przychodu (świadczeń w naturze i pieniędzy otrzymanych) roszczenia odszkodowawcze kontrahenta ze względu na niewykonanie kontraktu menadżerskiego przez skarżącego pozostawały bez wpływu na podstawę opodatkowania w przedmiotowym okresie.

Należy przy tym zauważyć, że to swoiste rozliczenie kontraktu menadżerskiego pojawiło się już po wszczęciu kontroli podatkowej. Z kontraktu menadżerskiego nie wynikało, by świadczenie mieszkania było świadczeniem zwrotnym, uzależnionym

od efektów umowy. Z umowy zawartej przez skarżącego z W. S.A. z 29.01.2015 r. wynika, że miałby on zwrócić w istocie całość otrzymywanych co miesiąc zaliczek w kwotach po d 3000 euro, co stoi

w sprzeczności z twierdzeniami skarżącego, że rozliczał te zaliczki z rzeczywiście ponoszonymi wydatkami na cele reprezentacyjne. Na marginesie należy przy tym zauważyć, że przedłożona przez skarżącego umowa z 29.01.2015 r. (akt notarialny) już po pobieżnej analizie wskazują na jej nie ekwiwalentność. Skarżący swoje rzekome zobowiązania pieniężne w kwocie określonej na 2 319 900 zł powiększoną o odsetki pokrywa przenosząc na spółkę W.S.A. udział w nieruchomości wynoszący 1119/10000 (a więc ok. 11 %) w działce o powierzchni 766 m2, który to udział objęty jest licznymi obciążeniami, w tym kilkudziesięciomilionowymi hipotekami.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że stan faktyczny w sprawie został ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy. Organy zebrały taki materiał dowodowy, jaki były w stanie z własnej inicjatywy uzyskać. Materiał ten został oceniony wszechstronnie i obiektywnie, z poszanowaniem zasad logiki

i doświadczenia życiowego, a wiec w granicach swobodnej oceny materiału dowodowego wynikających z art. 191 O.p. Wzięte zostały pod uwagę przedstawiane przez skarżącego dowody i twierdzenia, które znajdowały oparcie w materiale dowodowym dostępnym organom podatkowym. Organ wystarczająco odniósł się do wszystkich twierdzeń skarżącego i zgłaszanych przezeń dowodów mających znaczenia dla sprawy. Należycie przy tym wyjaśnił swoje stanowisko zarówno co do wskazania przyjętego stanu faktycznego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, jak i co do wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego i ich subsumpcji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Dlatego też zarzuty naruszenia przepisów postępowania przy ocenie stanu faktycznego w oparciu materiału dowodowego, w szczególności art. 122, art. 187 7 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej są bezpodstawne.

Co do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, to również i te pozbawione są realnych podstaw. Jak wyżej wskazano, organ prawidłowo ustalił,

że skarżący otrzymywał z tytułu kontraktu menadżerskiego dochody podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f.. Wysokość tych przychodów prawidłowo ustalono na podstawie art. 11 ust. 1 i ust. 2a pkt 3 u.p.d.o.f. przyjmując jako przychód równowartość w złotych otrzymywanych comiesięcznie kwot po 3000 euro oraz wartość czynszu (według rachunków) za mieszkanie używane przez skarżącego do osobistych potrzeb mieszkaniowych. Nie mogło być mowy o naruszeniu art. 11 ust. 2b u.p.d.o.f., gdyż przepis ten dotyczy świadczeń w naturze częściowo odpłatnych. Skarżący nie wykazał, by ponosił na rzecz swojego kontrahenta opłacającego wynajmowane mieszkanie jakąkolwiek odpłatność choćby częściową. Skarżący nie wykazał też poniesienia kosztów uzyskania przychodów na podstawie stosownych dokumentów, w czym nie mógł go zastąpić organ podatkowy. Dlatego też Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. przez bezzasadne pominiecie kosztów uzyskania przychodu.

Przy właściwie wyliczonej podstawie opodatkowania organ wyliczył zobowiązanie podatkowe zgodnie z art. 27 O.p. wydając stosowną decyzje, tym samym nie naruszył art. 27 ust. 1 i art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f.

Całkowicie bezpodstawne są zarzuty naruszenia przepisów kodeksu cywilnego – art. 509 K.c w zw. z art. 89 i art. 453 k.c. Przepisów tych organy podatkowe

w sprawie w istocie nie stosowały, bowiem w ramach autonomii prawa podatkowego, nie maja one zastosowania do określania zobowiązań podatkowych. To, że doszło do cesji wierzytelności (rzeczywistych czy tylko fikcyjnych) między pierwotnym kontrahentem skarżącego a innym podmiotem (art. 509 K.c.) nie ma dla sprawy żadnego znaczenia. Nie jest też istotny sposób zaspokojenia tych wierzytelności art. 453 K.c.. Rozpoznawanie przychodów i dochodów podatkowych oraz wymiar związanego z tym podatku dochodowego dokonuje się na podstawie stosownych przepisów prawa podatkowego, dlatego też i przepis art. 89 Kc. dotyczący uzależnienia powstania lub ustania skutków czynności prawnej od warunku nie mógł mieć w sprawie zastosowania, tym bardziej, że nie sposób dopatrzeć się

w przedmiotowej umowie menadżerskiej warunków, których zaistnienia spowodowałoby odwrócenie skutków zdarzeń związanych z otrzymanymi przez skarżącego świadczeniami w postaci mieszkania i comiesięcznych kwot 3000 euro.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolując legalność decyzji, nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów procesowych ani materialnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, stąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- P.p.s.a.) oddalił skargę w całości