Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1410/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 119 par.1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153, 145
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2019 r. sprawy ze skargi H. F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz H. F. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") po rozpatrzeniu zażalenia [...] od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...]") z [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Postanowienie organu odwoławczego zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

PINB w O., ww. postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 2 i 4 w związku z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 z późn. zm.) nałożył na [...] jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł, za niedopełnienie obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], nakazującej wyłączenie z użytkowania budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wydzielenie strefy zagrożenia, zabezpieczenie budynku przed dostępem osób trzecich.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w związku z niewykonaniem nakazu zawartego w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., PINB w [...] w dniu [...] lutego 2013 r. wystosował do zobowiązanego upomnienie, a następnie w dniu [...] września 2013 r. wystawił tytuł wykonawczy [...], którym wszczęto postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie.

Podczas oględzin przedmiotowego budynku, dokonanych w dniu [...] lutego 2014 r., stwierdzono brak wykonania w całości obowiązku wynikającego z ww. decyzji ostatecznej.

PINB w [...], postanowieniem z [...] września 2014 r., nr [...], nałożył na [...] grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł, a w wyniku postępowania zażaleniowego [...] WINB postanowieniem z [...] października 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu powiatowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2807/14, uchylił postanowienie [...] WINB nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu powiatowego nr [...].

Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r., nr [...], [...] WINB wstrzymał z urzędu prowadzenie postępowania egzekucyjnego do dnia 31 lipca 2017 r. Termin ten został przedłużony do dnia 30 września 2017 r. - postanowieniem z [...] lipca 2017 r., nr [...], a następnie do dnia 15 listopada 2017 r. -postanowieniem z [...] września 2017 r., nr [...].

W uzasadnieniu ostatniego rozstrzygnięcia [...] WINB podniósł, że w piśmie z 24 lipca 2017 r. Urząd Miasta [...] poinformował, iż Gmina [...] doprowadziła do opuszczenia lokali mieszkalnych w ww. budynku - wyłączonym z użytkowania - przez trzech użytkowników. Na przedstawienie oferty wynajęcia lokalu mieszkalnego oczekują jeszcze użytkownicy lokali nr [...] i [...] Ponadto Gmina [...] wskazała, że osobom zamieszkującym przedmiotowy budynek oferuje wynajęcie lokali w oparciu o przepisy prawa miejscowego, a nie o przepisy ustawowe ani też o wyroki sądowe. Ponadto stwierdziła, że nie posiada informacji, aby właściciel budynku ze względu na jego zły stan techniczny podjął działania w celu wypowiedzenia umów najmu albo wniósł pozwy do właściwego sądu celem uzyskania wyroków o przymusowe opróżnienie lokali. W dalszej części uzasadnienia postanowienia organ wojewódzki zobowiązał [...] do: "przekazywania co miesiąc pisemnej informacji dotyczącej możliwości zapewnienia przez Gminę [...] lokali zastępczych oraz poinformowania organ czy podjął czynności celem wypowiedzenia umów najmu oraz czy wystąpił z pozwem do właściwego sądu celem uzyskania wyroków o przymusowe opróżnienie lokali." W zależności bowiem od oceny powyższej informacji - [...] WINB rozpatrzy możliwość ponownego wstrzymania niniejszego postępowania. W razie niewykonania powyższego obowiązku, postępowanie egzekucyjne będzie bowiem kontynuowane.

W związku z brakiem działań zobowiązanego w ww. sprawie, pismem z [...] listopada 2017 r. [...] WINB zwrócił akta organowi powiatowemu - celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W dniu [...] grudnia 2017 r. PINB w [...] przeprowadził czynności kontrolne, podczas których stwierdził brak wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją.

Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., nr [...], PINB w [...] nałożył na Henryka Freibergera jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w [...] z [...] grudnia 2012 r.

Zażalenie na ww. postanowienie, w ustawowym terminie, wniósł [...].

[...] WINB utrzymując w mocy (postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., nr [...]) rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, że zgodnie z art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: "W razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych". Z akt organu powiatowego jednoznacznie wynika, że zobowiązany [...] nie wykonał nałożonego na niego obowiązku ww. decyzją PINB w [...] nr [...] w całości. Wobec powyższego zaistniały podstawy do nałożenia na zobowiązanego jednorazowej grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji organu powiatowego - w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny uzasadnił kwotę, w jakiej ustalił wysokość przedmiotowej grzywny nałożonej na podstawie art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podniósł, że grzywna w wymiarze 5 000 zł ma na celu zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic, w jakich organ egzekucyjny może w sposób uznaniowy ustalić wymiar grzywny w celu przymuszenia zobowiązanego.

Dalej, [...] WINB podniósł, że środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Organ odwoławczy stwierdził, że argumentacja zawarta w zażaleniu pozostaje bez wpływu na jego ocenę. Analiza dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wykazała, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany w całości. Co istotne, z pisma Urzędu Miasta [...] z [...] lipca 2017 r. wynika, że Gmina [...] doprowadziła do opuszczenia przez użytkowników trzech lokali mieszkalnych, natomiast na przedstawienie oferty wynajęcia lokalu mieszkalnego oczekują jeszcze użytkownicy lokali nr 2 i 3. Cytując pozostałą treść ww. pisma organ wojewódzki podniósł, że samo wskazanie, iż to Gmina [...] nie wywiązuje się ze swoich obowiązków jest niewystarczające. Zdaniem organu wojewódzkiego, z uwagi na bardzo zły stan techniczny budynku oraz obowiązek jego wyłączenia z użytkowania od 2012 r. (tj. ponad 5 lat od dnia wydania decyzji nakazowej), a także brak podjęcia działań przez zobowiązanego przewidzianych innymi przepisami prawa, tj. np. wniesienie pozwu o eksmisję, czy wypowiedzenie umowy najmu - zasadnym jest dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Dalej [...] WINB podkreślił, że brak zapewnienia przez gminę lokalu zastępczego nie zwalnia zobowiązanego od podjęcia czynności celem wykonania obowiązku w zakresie wyłączenia z użytkowania budynku. Wobec złego stanu technicznego budynku, należy bowiem podjąć wszelkie możliwe działania (w tym nałożyć grzywnę) aby zobowiązany jak najszybciej zrealizował obowiązek.

Dodatkowo organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto (według art. 126 powołanej ustawy): "na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości".

[...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 § 2 oraz 119 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i nałożeniu na Skarżącego grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku w postaci wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] (...), podczas gdy brak jest podstaw do nałożenia przedmiotowej grzywny wobec tego, że Skarżący nie ma możliwości wykonania egzekwowanego obowiązku w świetle regulacji zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (zwana dalej: u.o.p.l.), jak również art. 68 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane bowiem o ile obowiązek wyłączenia budynku z użytkowania obciąża Skarżącego, o tyle zobowiązanym do zapewnienia lokali zamiennych jest Gmina [...];

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 153 p.p.s.a. polegające na pominięciu oceny prawnej i wskazań wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2807/14, podczas gdy wiążą one organy administracji orzekające w sprawie niniejszej, biorąc pod uwagę, że stan prawny sprawy niniejszej nie uległ zmianie;

2) art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. polegające na:

– pominięciu okoliczności, że lokatorzy zamieszkujący w lokalach znajdujących się w nieruchomości przy ul. [...] w [...] mają podpisane umowy najmu z Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej w [...], na rzecz, którego są zobowiązani do opłacania czynszu, a nie ze Skarżącym;

– uznaniu, iż Skarżący w całości nie wykonał obowiązków nałożonych na niego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., podczas gdy Skarżący dokonał oznakowania oraz zabezpieczenia przedmiotowego budynku, w stopniu możliwym do przeprowadzenia, biorąc pod uwagę, że jest on zamieszkiwany, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przedstawił zastrzeżeń co do wykonania przez niego obowiązków za wyjątkiem opróżnienia przedmiotowej nieruchomości (co jest w gestii Gminy [...]);

– niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które skupia się jedynie na przytoczeniu przepisów prawa, kwestii dopuszczalności nałożenia grzywny w danej wysokości oraz możliwości dochodzenia zwrotu całości lub części tejże grzywny po wykonaniu czynności które miała wymusić.

3) art. 107 § 3 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na nie uzasadnieniu w sposób wystarczający wysokości nałożonej na Skarżącego grzywny, ograniczeniu się przez organ jedynie do lakonicznego twierdzenia, że grzywna została wymierzona w odpowiedniej wysokości, a zobowiązany będzie mógł dochodzić zwrotu części lub nawet całości tejże grzywny oraz braku wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym okoliczności wskazywanych w toku postępowania przez Skarżącego, które mają wpływ na wysokość nakładanych grzywien, podczas gdy okoliczności winny zostać uwzględnione przy ustalaniu wysokości nakładanej grzywny w celu przymuszenia.

Mając na uwadze podniesione powyżej zarzuty, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 52) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Z kolei, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w dniu 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II VII SA/Wa 2807/14, którym uchylił postanowienie [...] WINB z [...] października 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie PINB w [...] z [...] września 2014 r. - w przedmiocie nałożenia na [...] grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł.

Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. orzeczeniu sądu wiążą sąd oraz organ, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotom zaskarżenia. Unormowanie z art. 153 p.p.s.a. stanowi "gwarant spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK (...)). W konsekwencji dyspozycja z art. 153 p.p.s.a. wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący zarówno na organie administracji publicznej jak i sądzie. Naruszenie przez organ administracji publicznej normy z art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Obowiązek, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a. może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Powyższa okoliczność nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższy wyrok WSA z 19 sierpnia 2015 r. należy wskazać, że w sprawie przesądzone zostało, iż źródłem obowiązku jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2012 r., nr [...], nakazująca skarżącemu wyłączenie z użytkowania budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...], umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz wydzielenie strefy zagrożenia, zabezpieczenie budynku przed dostępem osób trzecich. Bezspornym jest, iż decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, a organ egzekucyjny zobowiązany jest do jej realizacji, zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednakże jak wskazał Sąd: "brak możliwości wykonania przez skarżącego egzekwowanego obowiązku jest konsekwencją regulacji zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 150.). Na podstawie art. 4 ust. 2 tej ustawy - to gmina - na zasadach i w przypadkach przewidzianych w ustawie powinna zapewnić lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokoić potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Art. 11 ust. 9 ww. ustawy przewiduje, że w przypadku opróżnienia lokalu w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku lokatorowi przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Obowiązek dostarczenia lokalu spoczywa do dnia 31 grudnia 2015 r. na właściwej gminie (art. 32 ustawy). Realizację tego obowiązku przewiduje art. 68 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który nakazuje doręczać decyzję o wyłączeniu budynku z użytkowania, podmiotowi zobowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów. O ile więc obowiązek wyłączenia budynku z użytkowania obciąża właściciela - co wynika z egzekwowanej decyzji, o tyle zobowiązanym do zapewnienia lokali zamiennych jest inny podmiot - gmina. Wszelkie opóźnienia wykonania nakazu opróżnienia budynku z powodu braku zapewnienia lokali zamiennych dla lokatorów w nim mieszkających, będą obciążały podmiot zobowiązany do dostarczenia lokali. Do momentu, gdy lokale takie nie zostaną dostarczone, obowiązek nie jest więc możliwy do wykonania przez zobowiązanego wskazanego w egzekwowanej decyzji." Zatem, jak wskazał Sąd, "wydając kontrolowane postanowienie organy nie ustaliły, czy ww. decyzja mogła zostać wykonana przez wskazanego w niej adresata w zakresie dotyczącym opróżnienia lokali zajmowanych przez lokatorów. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 5 listopada 2000 r., sygn. akt IISA/Gd 1685/98, skarżącego nie obciąża obowiązek dostarczenia takich lokali, skoro nimi nie dysponuje."

Jak wynika z akt sprawy pismem z [...] lipca 2017 r. Urząd Miasta [...] poinformował Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...], że Gmina doprowadziła do opuszczenia przez 3 użytkowników 3 lokali a na przedstawienie oferty wynajęcia lokalu mieszkalnego oczekują jeszcze użytkownicy dwóch lokali. Ponadto wskazano, że Gmina nie posiada informacji, czy właściciel budynku (ze względu na jego stan techniczny) podjął działania w celu wypowiedzenia umów najmu albo wniósł pozwy do właściwego sądu celem uzyskania wyroków o przymusowe opróżnienie lokali. W kolejnym piśmie z [...] marca 2018 r. (czyli przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego) Urząd Miasta [...] wskazał, że "aktualna pozostaje sytuacja opisana w piśmie z [...] lipca 2017 r., tj. dwie jednoosobowe rodziny w dalszym ciągu oczekują od Gminy na oferty wynajęcia lokalu mieszkalnego".

Skarżący tak w zażaleniu skierowanym do organu odwoławczego jak i w skardze, podnosił, że wykonał te z obowiązków które był w stanie wykonać – tj. budynek przy ul. [...] w [...] został oznakowany oraz zabezpieczony, w stopniu możliwym do przeprowadzenia biorąc pod uwagę, że w dalszym ciągu jest zamieszkiwany. Ponadto, skarżący wystąpił (pismem z 8 stycznia 2013 r.) do Prezydenta Miasta [...] o wykwaterowanie wszystkich lokatorów mieszkających w ww. budynku w trybie natychmiastowym. Pismem z [...] stycznia 2013 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi, że Gmina [...] jest w trakcie kompletowania dokumentów niezbędnych do przedstawienia zamieszkującym w budynku przy ul. [...] propozycji wynajęcia lokalu zamiennego. Finalny skutek działań Gminy opisano w ww. piśmie z [...] marca 2018 r. Co istotne w sprawie, skarżący podkreślał, że lokatorzy zamieszkujący w lokalach znajdujących się w nieruchomości przy ul. [...] mają podpisane umowy najmu z Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej w [...], na rzecz którego zobowiązani są do opłacania czynszu a nie ze skarżącym.

Jednocześnie Sąd zauważa, że termin wskazany w art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. (31 grudnia 2015 r.) co do realizacji przez właściwą gminę obowiązku dostarczenia lokalu, został przedłużony pierwotnie do dnia 31 grudnia 2017 r., a następnie do dnia 31 grudnia 2019 r.

Tym samym organ w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zobowiązany był (zgodnie z oceną prawną zawartą w ww. wyroku) rozważyć kwestię wykonalności zobowiązania, czego niewątpliwie - uwzględniając powyższe regulacje prawne - nie uczynił.

W konsekwencji, PINB w [...] naruszył art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 § 2 i art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz w zw. z art. 153 p.p.s.a., zaś organ odwoławczy - utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji - dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Powyższe skutkowało koniecznością uchylenia wydanych w sprawie postanowień.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.