Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1060/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70  par. 60  pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Chołuj,, Protokolant: Sekretarz sądowy Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S.W. (dalej: strona, skarżąca, podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: DIS, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...], uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania - decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej: DUKS, organ I instancji) z dnia [...] nr [...] dotyczącą rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r., tj. za miesiące styczeń, luty, marzec, maj, sierpień i wrzesień 2009 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego; za miesiące kwiecień, czerwiec, lipiec, październik, listopad, grudzień 2009 r. określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym; za miesiąc grudzień określającą kwotę na zakup kasy rejestrującej do zwrotu oraz określającą na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej uVAT) podatek do zapłaty za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

Z akt sprawy wynika, że strona w 2009 r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą A w zakresie sprzedaży i naprawy palet drewnianych zakupionych wcześniej od B oraz od innych dostawców krajowych, przy czym jedynym odbiorcą palet była również B. Ponadto od października 2009 r. strona uzyskiwała przychody z działalności gastronomicznej.

DUKS w toku postępowania kontrolnego: włączył do akt sprawy materiały z postępowania karnego skarbowego oraz z czynności kontrolnych przeprowadzonych w B przesłuchał stronę, wystąpił do kontrahentów strony o udzielenie informacji oraz do właściwych dla nich organów o przeprowadzenie czynności sprawdzających. Nadto sporządził organ I instancji protokół badania ksiąg podatkowych. Zakwestionował DUKS na podstawie art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej O.p.) zapisy dotyczące faktur wystawionych dla strony przez: C, D, E, F, G, H, I, J, P.M., K, L, M, N. Przeprowadzone u ww. kontrahentów czynności kontrolne dowiodły, że nie dokonali oni dostawy palet na rzecz strony. Ponadto za dowód nie uznano również części sprzedaży za 2009 r. w zakresie faktur wystawionych przez stronę na rzecz B, których dostawy nie zostały potwierdzone w zeznaniach i dowodach delegacji służbowych kierowców ww. spółki.

W wydanej decyzji DUKS stwierdził, że strona tylko w niewielkim zakresie prowadziła faktyczną działalność gospodarczą, natomiast prawdziwą rolą strony było wystawianie pustych faktur dla B. Organ I instancji na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a uVAT zakwestionował podatek naliczony wykazany w 58 fakturach zakupu wystawionych dla strony przez B.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony, DIS uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdził organ odwoławczy, że stan faktyczny sprawy nie został wystarczająco wyjaśniony i nakazał, aby organ I instancji ustalił, jakie zlecenia od skarżącej realizowała firma O i czy wiązały się one z transakcjami prowadzonymi między stroną i B. Wskazał DIS, że w trakcie przesłuchania właściciela oraz pracowników firmy O niektórzy świadkowie zeznali o wykonywaniu dla strony transportu palet z Polski do Niemiec i z Niemiec do Nawojowa, natomiast w aktach sprawy znajduje się zestawienie faktur sprzedaży wystawionych w 2009 r. przez ww. spółkę dla strony, z którego nie wynika, aby ta firma realizowała usługi dla strony we wskazanym zakresie.

Dalej organ II instancji wskazał, że DUKS w decyzji oparł się na włączonych do akt sprawy zestawieniach sporządzonych w sprawie rozliczeń B, przy czym nie dokonał ich weryfikacji. Uznał organ odwoławczy, że przyjęty przez organ I instancji sposób przyporządkowania fakturom wystawionych poleceń wyjazdów służbowych jest niekonsekwentny i dowolny, a ponadto część faktur uznana została za nierzetelne z powodu błędnego przyporządkowania delegacji do faktur. Zdaniem DIS stanowisko organu I instancji zajęte w decyzji wobec wad postępowania dowodowego jest przedwczesne. Nakazał także organ II instancji uzupełnienie materiału dowodowego o inne dokumenty dotyczące operacji gospodarczych strony, np dowody wydania i przyjęcia towarów z/na magazyn, sprawdzenie stanów magazynowych oraz przeprowadzenie dowodów z zeznań strony i świadków - kierowców.

Organ II instancji wskazał ponadto, że jest umocowany do prowadzenia postępowania wobec strony za rok 2009 r., ponieważ bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na mocy art. 70 § 6 O.p. w związku z wszczęciem w dniu [...] przez Inspektora Kontroli Skarbowej we W. postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe i otrzymaniu przez stronę w dniu 18 listopada 2014 r. informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z ww. postępowaniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do listopada 2009 r. i utrzymanie w części dotyczącej grudnia 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła strona naruszenie zasady praworządności z art. 210 O.p. oraz art. 121 O.p. przez wydanie decyzji mimo przedawnienia zobowiązania.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała na instrumentalne wykorzystanie przez organ odwoławczy postępowania karnego skarbowego w celu wywołania skutków w sferze prawa podatkowego. Wskazała strona, że organ II instancji na końcowym etapie postępowania odwoławczego zobligował właściwy organ do podjęcia działań w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zdaniem strony postawiany stronie zarzut popełnienia przestępstwa karnego skarbowego - w świetle decyzji DIS uchylającej decyzję organu I instancji z powodu braków w materiale dowodowym - spowodowany był jedynie fiskalnym stanowiskiem organu, a nie ochroną interesów Skarbu Państwa. Zauważyła strona, że w fazie postępowania przygotowawczego nie posiada żadnych uprawnień procesowych, a jednocześnie postępowanie karne skarbowe nie podlega żadnej kontroli, a zatem przestrzeganie zasady zaufania i postępowanie ze szczególną ostrożnością winno podlegać wnikliwej ocenie. Na podstawie takiej oceny, według strony, winno być rozstrzygane, czy podatnikowi informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia została przedstawiona z zachowaniem zasad chroniących jego prawa wynikające z Konstytucji RP - a w tej sprawie nie zostały one zachowane.

Zarzuciła strona, że w sprawie nie doszło do skutecznego zawieszenie biegu terminu przedawnienia z dniem 3 listopada 2014 r., tj. z dniem przedstawienia stronie zarzutów i uznaniu jej za podejrzaną, ponieważ nie poinformowano strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z tym dniem. Strona nie zgadza się również, że w dniu 24 października 2014 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o czym poinformował stronę organ podatkowy, ponieważ w tym dniu strona nie została uznana za podejrzaną i nie przedstawiono jej zarzutów. Swoje stanowisko strona uzasadniła wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (TK) z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. P 30/11. Strona zarzuciła również, że z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wynika, że dla skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia niezbędne jest wykazanie niewykonania zobowiązania, czego organ nie uczynił.

Końcowo strona stwierdziła, że doszło do: 1. naruszenia prawa przy postawieniu zarzutów stronie i w informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, 2. rażącego naruszenia konstytucyjnych prawa stront, 3. przedłożenia interesów Skarbu Państwa kosztem strony, 4. zapobieżenia przedawnieniu, do którego doszłoby w wyniku przewlekłości postępowania, 5. naruszenia zasady zaufania do organów, 6. naruszenia zasady praworządności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2015 r. organ II instancji wniósł o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jako dowód uzupełniający w sprawie: pisma z dnia 3 czerwca 2015 r. Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W.; zarządzenia z dnia 5 maja 2015 r. Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej; postanowienia z dnia [...] Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. o wszczęciu dochodzenia; postanowienia z dnia [...] Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. o postawieniu skarżącej zarzutów - na okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2009 r.

Sąd dopuścił ww. dokumenty jako dowód w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd dokonując kontroli legalności według ww. kryteriów nie stwierdził aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia.

Zarzuty skargi dotyczą wadliwego według strony uznania przez organ podatkowy, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące styczeń-listopad 2009r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z wszczęciem dnia 24 października 2014 r. dochodzenia w sprawie wystawiania przez skarżącą w 2009 r. nierzetelnych faktur VAT na rzecz B oraz w sprawie złożenia nierzetelnej deklaracji podatkowej VAT-7 za marzec 2009 r. i przez to narażenia na uszczuplenie podatku od towarów i usług za marzec 2009r.

W ocenie Sądu strona nie ma racji i w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów związanych z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za badane miesiące 2009 r. Z akt sprawy wynika, że dopełniona została procedura wymagana dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i art. 70c O.p.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli popełnienie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Z kolei art. 70c O.p. stanowi, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 70c O.p. niezbędne jest zatem wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, które wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania i podatnik winien być zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania najpóźniej z upływem biegu terminu przedawnienia.

Zauważa Sąd, że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają, aby podatnikowi zostały przedstawione zarzuty w postępowaniu karnym skarbowym, wystarczającym jest, aby podatnik został przed upływem przedawnienia poinformowany o wszczęciu postępowania/dochodzenia in rem. Zawiadomienia dokonuje organ podatkowy właściwy w sprawie danego zobowiązania podatkowego i uwzględnia przy tym zasady doręczenia pism obowiązujące w postępowaniu podatkowym.

Wymóg zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na postępowanie karne skarbowe został wprowadzony przez ustawodawcę z dniem 15 października 2013 r. ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy-Ordynacja podatkowa, ustawy-Kodeks karny skarbowy i ustawy - Prawo celne (Dz.U. z 2013r. poz. 1149), co stanowiło wykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego (TK) z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11.

Podkreślić trzeba, że w świetle jednolitego orzecznictwa NSA (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. I FSK 1880/13) - w wyroku z 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, TK analizował przepisy kodeksu karnego skarbowego i kodeksu postępowania karnego związane z wszczęciem postępowania karnego skarbowego, jednak nie zdecydował się na powiązanie skutku w postaci zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dokonaniem konkretnej czynności procesowej czy też z prowadzeniem konkretnej fazy postępowania, kładąc jedynie nacisk na obowiązek poinformowania podatnika o fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Prawidłowe odczytanie wyroku TK z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 prowadzi do wniosku, że dla wystąpienia skutku z art. 70 § 6 O.p. konieczne jest, aby podatnik został poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...] (dopuszczonym jako dowód na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.a) Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na wystawianiu przez stronę w 2009 r. nierzetelnych faktur sprzedaży na rzecz B. określone w art. 62 § 2 kks oraz w sprawie złożenia nierzetelnej deklaracji VAT-7 za marzec 2009 r. i narażenie na uszczuplenie podatku VAT za marzec 2009 r. określone w art. 56 § 2 kks.

O powyższym Inspektor Kontroli Skarbowej w tym samym dniu ([...]) poinformował pismem nr [...] właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego organ podatkowy, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. pismem z dnia [...] nr [...] poinformował stronę i jej pełnomocnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. w związku z wszczęciem w dniu [...] dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe. W treści zawiadomienia zawarto wszystkie niezbędne informacje: wskazano, że [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe wynikające z art. 62 § 2 kks i 56 § 2 kks, wskazano zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za 2009 r. - poszczególne okresy rozliczeniowe, wskazano że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań.

Zawiadomienia dokonano przed upływem terminu przedawnienia, tj. przed dniem 31 grudnia 2014 r. - stronie doręczono bowiem zawiadomienie dnia 18 listopada 2014 r., a pełnomocnikowi strony dnia 19 listopada 2014 r.

Zdaniem Sądu zawiadomienie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony.

Skoro zawiadomienie doręczane jest przez organ podatkowy organ podatkowy właściwy w sprawie danego zobowiązania podatkowego, to w przypadku ustanowienia przez stronę pełnomocnika w prowadzonym postępowaniu dotyczącym tego zobowiązania (tak jak w sprawie), wszelkie pisma winny być doręczane do jego rąk - art. 145 § 2 O.p.

W ocenie Sądu w sprawie zostały wyczerpane wszystkie wymogi przewidziane w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i art. 70c O.p. dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Wobec powyższego zarzuty strony o nieprawidłowym zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego w sprawie są nieuzasadnione.

Jednocześnie zauważa Sąd, że znana jest Sądowi okoliczność, iż przed TK pod sygn. akt 31/14 toczy się postępowanie zainicjowane wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich odnośnie konstytucyjności art. 70 § 6 op w zakresie w jakim przewiduje zawieszenie biegu przedawnienia z dniem wszczęcia postępowania w sprawie a nie przeciwko osobie.

W ocenie Sądu wynik tego postępowania może mieć dla sprawy o tyle znaczenie, że gdyby TK uznał, że dla skuteczności zawieszenia biegu przedawnienia winno być prowadzone postępowanie przeciwko osobie, to wówczas w niniejszej sprawie zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego będzie liczone od innej daty.

Istotnym jest bowiem, co wynika z akt sprawy i dowodów dopuszczonych na rozprawie, że stronie zostały przedstawione zarzuty. Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] uwzględniając dane zebrane w sprawie przeciwko skarżącej na podstawie art. 313 § 1 i 2 kpk, art. 314 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks przedstawił stronie zarzuty, że: I. jako właścicielka firmy A w 2009 r. wystawiła na rzecz B faktury VAT w miesiącach od stycznia do grudnia 2009 r. (w postanowieniu wyszczególniono faktury wg dat, numerów, wartości wystawione w każdym z miesięcy 2009 r.) dokumentujące dostawy palet, których w rzeczywistości nie wykonano, co stanowi naruszenie art. 106 ust. 1 uVAT, tj. o czyn z art. 62 § 2 kks oraz II. w warunkach jak w pkt I złożyła w Urzędzie Skarbowym w L. nierzetelną deklarację VAT-& za marzec 2009 r. przez co zawyżyła podatek naliczony VAT do odliczenia wynikający z faktur dokumentujących zakupy, których w rzeczywistości nie dokonano, co stanowi naruszenie art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a uVAT, tj. o czyn z art. 56 § 2 kks.

Treść postanowienia ogłoszono stronie w dniu 3 listopada 2014 r.

A zatem w sprawie doszło zarówno do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie (in rem) o przestępstwo skarbowe jak i przeciwko osobie - ad personam. Według obowiązujących przepisów wystarczającym dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania jest wszczęcie postępowania w sprawie, jednak w przypadku uznania niekonstytucyjności przepisu, w niniejszym przypadku zawieszenie nastąpi z dniem przedstawienia zarzutów stronie.

Nie podziela przy tym Sąd twierdzenia strony skarżącej, że w przypadku zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z postępowaniem karnym skarbowym prowadzonym ad personam, o wpływie tego zdarzenia na bieg przedawnienia należy również poinformować stronę, czego w sprawie nie uczyniono.

W ocenie Sądu w takim przypadku nie istnieje konieczność powiadomienia podatnika o wpływie wszczęcia postępowania przeciwko osobie na zawieszenie biegu przedawnienia. W sytuacji przedstawienia zarzutów - podatnik o tym wie i wówczas nie trzeba go specjalnie powiadamiać, że dochodzi do zawieszenia biegu przedawnienia. Podobnie jak nie zawiadamia się podatnika o innych zdarzeniach powodujących/mających wpływ na bieg przedawnienia, jego zawieszenie czy przerwanie, o jakich mowa w art. 70 O.p., np nie informuje się podatnika, że skarga do sądu powoduje zawieszenie biegu przedawnienia.

Odnosząc się do wywodów skargi kwestionujących zasadność wszczęcia postępowania karnego skarbowego wskazać należy, że zarzuty co do prawidłowości wszczęcia postępowania karnego skarbowego nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym. Dla zaistnienia zdarzenia w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia rozstrzygające jest to, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r. wydano postanowienie o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe ew. postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Postępowanie karne wszczyna się, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, a ocena zasadności wszczęcia takiego postępowania nie może być dokonana w toku postępowania podatkowego, jak również podejrzenie popełnienia przestępstwa nie jest uzależnione od wszczęcia postępowania podatkowego.

Dlatego zarzuty skargi dotyczące bezpodstawnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego oraz instrumentalne wykorzystanie przez organ podatkowy tego postępowania należy uznać za nieuzasadnione.

W ramach postępowania podatkowego organy podatkowe nie są władne weryfikować prawidłowości czynności podejmowanych w postępowaniu karnym skarbowym, jak też zasadności i momentu wszczęcia tego postępowania.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. organy podatkowe mogą jedynie oceniać skutki prawnopodatkowe czynności podjętych w innym postępowaniu, w tym przypadku wpływ wydania postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego na bieg terminu przedawnienia danego zobowiązania podatkowego. ( po. wyrok WSA w Opolu z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Op 82/12, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z tych względów należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazywanych w skardze.

Nie stwierdził również Sąd - nie będąc związany zarzutami skargi - aby w sprawie doszło do innych naruszeń przepisów. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania, wskazał na znaczące braki materiału dowodowego, który winien zostać uzupełniony. Zalecenia organu podatkowego wobec przedstawionych braków ocenia Sąd jako uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.