Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 438/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Asesor WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. skargę oddala


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.

Decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji w K. pozwolenia na budowę I etapu inwestycji, obejmującego modernizację (przebudowę i rozbudowę) zespołu obiektów stadionu piłkarskiego (z zadaszoną dwupoziomową widownią dla 15500 osób) z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.w.u., p.poż, wentylacji mechanicznej, instalacji grzewczych w obrysie budynku stadionu dla potrzeb c.o., c.w.u. i wentylacji mechanicznej, instalacji ogrzewania płyty boiska wraz z kotłownią gazową zlokalizowaną w piwnicy istniejącego budynku hotelowego, wewnętrznymi instalacjami elektrycznymi, zewnętrznymi sieciami rozprowadzającymi: wody i kanalizacji sanitarnej (bez przyłączy) oraz kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z terenu stadionu (drogi, parkingi i podest wokół stadionu) wraz z przyłączami, zewnętrznym oświetleniem terenu, a także układem dróg wewnętrznych, parkingów i zjazdów na ul. Ś., G., L., ukształtowaniem terenu, elementami małej architektury oraz przebudową linii kablowej NN zasilającej budynek hotelu, na działce nr [...] przy ul. Ś. w K. oraz w części pasów drogowych ulic: Ś., G. i Al. L..

Pismem z dnia 27 grudnia 2004 r. A. O., działając we własnym imieniu oraz Wspólnot Mieszkaniowych osiedla usytuowanego w obrębie ulic: A. L., G. i K. w K., wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. ze względu na wielokrotne rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

W obszernym uzasadnieniu tego wniosku A. O. zarzuciła rażące naruszenie m. in. art. 75, 77, 78, 79, 81 i 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wnioskach płynących z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, naruszenie art. 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), poprzez brak wiarygodności raportu oddziaływania na środowisko i nieuwzględnienie opinii Stowarzyszenia Ligii Walki z Hałasem i niesporządzenie odrębnego raportu wyłącznie dla projektowanego parkingu, naruszenie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ze względu na niedopuszczenie dowodu z opinii biegłych w zakresie wpływu inwestycji na ograniczenie w dostępie światła dziennego i promieni słonecznych do sąsiednich wielorodzinnych budynków mieszkalnych oraz zasady dążenia do prawdy obiektywnej wynikającej z przepisów kpa.

Wskazała ponadto, iż organ naruszył przepisy art. 19 ust. 1, art. 46 ust. 10, art. 47 oraz art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawo ochrony środowiska m. in. z powodu nieustosunkowania się do uwag i wniosków wniesionych przez Wspólnoty Mieszkaniowe w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu, w sytuacji gdy inwestycja jest źródłem dużych konfliktów społecznych, ze względu na lokalizację stadionu piłkarskiego w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarzy, licznych placówek kulturalno-oświatowych i osiedla mieszkaniowego, co powoduje degradację i dezorganizację tej części miasta.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 82 ust. 3 w związku z art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 157 § 1 i 3 w związku z art. 28 kpa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2004 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i powołał się na przepis art. 157 § 2 kpa, stosownie do którego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast pojęcie strony definiuje art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wskazał zatem, iż musi istnieć powiązanie podmiotu z interesem prawnym, czyli takim, który wynika ze ściśle określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Podniósł także, iż pojęcie interesu prawnego nie może być utożsamiane z pojęciem interesu faktycznego.

Wojewoda [...] powołał się również na przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, na podstawie którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych. Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 lit "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), który obowiązywał w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta K., przedmiotowy stadion zaliczony jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. Wojewoda [...] podkreślił, że w końcowej części przedłożonego przez inwestora raportu opracowanego w sierpniu 2004 r. wynika, iż uciążliwości od ocenianej inwestycji nie wykroczą poza granicę terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. Wskazał, że raport jest wiążący dla organów administracji architektoniczno-budowlanej orzekających w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji.

Organ zwrócił także uwagę, że ustalenia i zalecenia zawarte w raporcie stanowiły istotny element uzgodnień dotyczących projektu budowlanego, zaś sama dokumentacja projektowa dotycząca przedmiotowej inwestycji została pozytywnie zaopiniowana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. a raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony na etapie ustalania warunków zabudowy spełnił ogólne wymagania wynikające z przepisów z zakresu ochrony środowiska, co potwierdza pismo Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 8 lutego 2005 r., znak: [...].

Ze względu na fakt, iż wnioski raportu wskazują jednoznacznie, że uciążliwości związane z eksploatacją stadionu nie wykraczają poza granice inwestycji, do której inwestor ma tytuł prawny, organ stwierdził, że brak jest podstaw prawnych, by obszar oddziaływania tej inwestycji rozciągać na działki należące do Wspólnot Mieszkaniowych, czyli budynków położonych za pasem drogowym Al. L., a w konsekwencji Wspólnoty te nie posiadają przymiotu strony.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w imieniu własnym oraz Wspólnot Mieszkaniowych budynków położonych w obrębie ulic: Al. L., G. i K. w K. A. O.

W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, że jakkolwiek raport oddziaływania na środowisko wskazuje, iż uciążliwości wynikające z użytkowania stadionu nie wykraczają poza granice własności, do której inwestor ma tytuł prawny, jednakże po spełnieniu warunków określonych w pkt 8 raportu, w tym wybudowania wielopoziomowego parkingu w rejonie stadionu oraz ograniczania na czas meczów i imprez sportowych możliwości parkowania samochodów w rejonie zabudowy mieszkaniowej wzdłuż Al. L. i ul. Ś.. W konsekwencji A. O. zarzuciła Wojewodzie [...] bezpodstawną odmowę przyznania jej i ww. wspólnotom mieszkaniowym przymiotu strony, czym organ rażąco naruszył prawo.

W dalszej części uzasadnienia odwołująca się podniosła problemy związane z negatywnym wpływem funkcjonowania stadionu na otaczające środowisko. Zwróciła uwagę, że ze stadionem sąsiaduje rezerwat geologiczny, amfiteatr, na którym odbywają się imprezy masowe z dużym nagłośnienie. Bliska lokalizacja stadionu powoduje – zdaniem A. O.- dużą emisję hałasu i spalin powodowanych wzmożonym ruchem samochodowym. Jak stwierdziła dla wspólnot mieszkaniowych stanowi to wielokrotne przekroczenie dopuszczalnych wartości hałasu i zanieczyszczenia powietrza w miejscu stałego pobytu ludzi, zaś raport nie wypełnia dyspozycji art. 52 ust. 1 Prawa o ochronie środowiska.

Podniosła także, iż nieprawdą jest określenie inwestycji jako "modernizacja stadionu", gdyż nie polega ona na unowocześnianiu dotychczas istniejącego niewielkiego obiektu sportowo-rekreacyjnego, lecz budowie od podstaw nowoczesnego stadionu piłkarskiego dla 15500 widzów z dwupoziomowymi trybunami i pasażem handlowym w granicach tego samego terenu. Stwierdziła, iż lokalizacja stadionu będzie wysoce szkodliwie oddziaływać na pobliskie osiedle mieszkaniowe m. in. ze względu na hałas i zanieczyszczenie powietrza, ewentualną agresję ze strony pseudokibiców, dewastację infrastruktury i dorobku materialnego. Jednocześnie A. O. poddała w wątpliwość skuteczność ekranu dźwiękochłonnego, którego posadowienie w ciasnej zabudowie będzie miało mierny efekt.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż zaplanowana inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w stosunku do sąsiednich działek. Wskazał, że zarówno raport oddziaływania inwestycji na środowisko, będący załącznikiem nr 15 do decyzji Prezydenta Miasta K., jak i raport sporządzony na etapie ubiegania się przez inwestora o ustalenie warunków zabudowy zawierają szczegółowe analizy i wyliczenia w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na ludność. Wnioski raportu wskazują zaś jednoznacznie, że "uciążliwości od stadionu, po spełnieniu warunków (pkt 8) nie wykraczają poza granice własności, do której inwestor ma tytuł prawny". Zwrócił uwagę, że przewidziana została możliwość konfrontacji ustaleń opartych na wyliczeniach z rzeczywistym stanem, ponieważ raport zalecił wykonanie dla inwestycji analizy porealizacyjnej, w której określone zostaną rzeczywiste oddziaływania na środowisko przedmiotowego obiektu.

Odnosząc się do kwestii posiadania przymiotu strony w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 53 tej ustawy organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który to udział polega na możliwości składania skarg i wniosków. Raport taki został sporządzony dla planowanej inwestycji, zaś organ wydający pozwolenie na budowę "Informacją" z dnia 1 września 2004 r. poinformował społeczeństwo o rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i o możliwości odpowiedniego udziału w tym postępowaniu. W konsekwencji organ nie znalazł podstaw do uznania odwołujących się za podmioty, które mogą żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie powołanych przepisów.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się przy tym na treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i podkreślił, że "oddziaływanie", o którym mowa w tym przepisie powinno być oddziaływaniem faktycznym. Nie chodzi zatem o sytuacje, w których obiekt może jedynie teoretycznie oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska.

Przedmiotowa decyzja stała się przedmiotem skargi A. O., działającej w imieniu własnym i Wspólnot Mieszkaniowych budynków położonych w obrębie ulic: Al. L., G. i K. w K., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi A. O. powtórzyła argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2004 r. oraz odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Zwróciła uwagę, że stadion piłkarski jest inwestycją szczególnego rodzaju, przeznaczoną dla sportu wyzwalającego u młodzieży pokłady agresji mogącej powodować zniszczenia mienia mieszkańców oraz zakłócenie ich spokoju, zaś tego rodzaju zagrożenia są ewidentne dla mieszkańców budynków oddalonych o 35 metrów od wejść na trybuny dla widzów. Zarzuciła niewłaściwe przygotowanie zaplecza sanitarnego stadionu i jego otoczenia, czy też odpowiedniej liczby parkingów oraz niezgodność raportu oddziaływania na środowisko z nakazami i intencjami ustawy Prawo ochrony środowiska. Podniosła, iż organy celowo nie dopuszczają wspólnot mieszkaniowych do udziału w postępowaniu, gdyż mogłoby to spowodować jednoznaczne ustalenie, iż inwestycja ta narusza prawa mieszkańców, ogranicza ich uprawnienia do swobodnego korzystania z terenu osiedla, utrudnia im dojazd i dojście do budynków oraz stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia nawet w mieszkaniach.

Ponadto, A. O. zarzuciła, iż przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie stadionu narusza przepisy w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, warunków higieniczno-zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, ochrony ludności zgodnie z wymogami obrony cywilnej, poszanowania występujących w obszarze oddziaływania stadionu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej, a także naruszenie przepisów FIFA i UEFA, które nakazują wybudowanie lądowiska dla helikopterów w bezpośredniej bliskości stadionu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał także, iż podnoszone przez skarżącą kwestie merytoryczne nie mogły być przedmiotem rozstrzygania organu, gdyż prowadzone postępowanie dotyczyło jedynie kwestii formalnej.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 438/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Al. L. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Al. L. [...]w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Al. L. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Al. L. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej ul. G. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej ul. G. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej ul. G. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej ul. G. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej ul. K. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej ul. K. [...] w K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej ul. K. [...] w K. z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi.

W tej sytuacji Sąd rozpatrzył merytorycznie wyłącznie skargę A. O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna ulec oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem.

Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Należy przy tym zaznaczyć także, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu, czy wreszcie jej woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż krąg podmiotów, którym ustawodawca przyznał prawo strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę został sprecyzowany w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem stronami we wskazanym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przy czym przez obszar oddziaływania obiektu – stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego – rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

W związku z powyższym najistotniejszą kwestią podlegającą ocenie w niniejszej sprawie jest problem ewentualnego oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2004 r. na nieruchomość, na której znajduje się lokal mieszkalny A. O.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 lit "b", obowiązującego w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta K. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji w K. pozwolenia na budowę, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), stadion był zaliczony do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. W rezultacie inwestor przedłożył "Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na modernizacji (przebudowie i rozbudowie) zespołu obiektów stadionu piłkarskiego wraz ze związanymi z tym obiektem urządzeniami techniczno-budowlanymi na działkach nr [...],[...], [...] i [...] przy ul. Ś. [...] w K.". W raporcie tym szczegółowo przedstawiono przewidywane oddziaływanie rozwiązań projektowych na środowisko, w tym dotyczące zaopatrzenia w wodę, odprowadzania ścieków, wód opadowych, związane z wytwarzaniem odpadów, jak również oddziaływanie na stan czystości powietrza, klimat akustyczny oraz tereny zielone. Ponadto, raport wskazuje na stopień i sposób uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, które zostały zawarte w decyzji o warunkach zabudowy terenu.

Nie ulega wątpliwości, że wnioski zawarte w tym raporcie wskazują jednoznacznie, iż projektowany stadion został pozytywnie oceniony, zaś analiza zebranych materiałów pozwala na stwierdzenie, iż uciążliwości od ocenianej inwestycji nie wykroczą poza granicę terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. W oparciu o przedstawione w raporcie wnioski trudno jest uznać, że nieruchomość, której znajduje się lokal A. O. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem nie można przyjąć, iż dysponuje ona statusem strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Należy jednocześnie podkreślić, iż w oparciu o te same przesłanki należy rozpatrywać kwestię ewentualnej legitymacji procesowej skarżącej do występowania z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaznaczenia wymaga także, że zarówno Wojewoda [...], jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie posiadają podstaw prawnych do podważania ustaleń i wniosków końcowych zawartych w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko przedstawionym przez inwestora. Wpływ na treść raportu, a w szczególności ewentualne wnioski i uwagi dotyczące wpływu projektowanej inwestycji na środowisko mogły być zgłaszane w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, natomiast w sytuacji, gdy którykolwiek podmiot uzna, iż został bez własnej winy pozbawiony w nim udziału może wystąpić z odpowiednim wnioskiem w oparciu o art. 145 kpa, czyli w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności cytowanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta K. organy orzekające zobowiązane były w pierwszej kolejności ocenić przymiot strony w żądaniu wzruszenia ww. ostatecznej decyzji w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w szczególności zaś o wspomniany raport oddziaływania na środowisko.

Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę należy przyjąć, iż A. O. nie mogła być uznana za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2004 r., a w rezultacie organy zobligowane były do odmowy wszczęcia postępowania w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 157 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może być wszczęte na żądanie, jednak żądanie to musi pochodzić wyłącznie od strony, czyli podmiotu dysponującego interesem prawnym.

Jakkolwiek można zgodzić się ze skarżącą, iż posiada ona interes faktyczny związany z lokalizacją stadionu sportowego w pobliżu osiedla mieszkaniowego, na terenie którego przebywa, ze względu na ewentualne zagrożenia związane z agresywnym zachowaniem kibiców, zanieczyszczaniem środowiska i wzmożonym ruchem samochodowym, to jednak nie można go utożsamiać z interesem prawnym, czyli wynikającym z treści konkretnej normy prawa materialnego. W niniejszej sprawie, dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę interes prawny A. O. mógł być wyprowadzony jedynie z normy zawartej w przepisach Prawa budowlanego. Jednakże analiza tych przepisów i stanu faktycznego sprawy nie uzasadnia przyznania skarżącej prawa strony w tym postępowaniu, natomiast ewentualne zagrożenia, na które wskazuje skarżąca powinny być eliminowane przez odpowiednie, powołane do tego służby porządkowe, a nie w drodze wzruszenia pozostającej w obrocie decyzji administracyjnej.

Pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącą dotyczące naruszenia przez Prezydenta Miasta K. w decyzji z dnia [...] września 2004 r. szeregu przepisów prawa nie mogły być przedmiotem merytorycznego rozpoznawania przez organy orzekające w niniejszej sprawie w I i II instancji. Zarówno bowiem Wojewoda [...], jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonali wyłącznie oceny statusu prawnego skarżącej w kontekście możliwości występowania jako strona w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym uregulowanym w art. 156 i nast. Kpa. W ocenie Sądu ocena ta została przez ww. organy dokonana w sposób prawidłowy.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.