Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 304/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 221, art. 220 ust 1
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art. 224, par 25 ust 1,
journal: Dz.U. 2006 nr 236 poz 1707
law: Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i  dyscyplinarnego wobec studentów
article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów z dnia [...] r. w przedmiocie kary dyscyplinarnej wydalenia z uczelni I. stwierdza nieważność zaskarżonego orzeczenia, II. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] r. Komisja Dyscyplinarna do spraw Studentów Politechniki, po przeprowadzeniu rozprawy, orzekła o uznaniu za winnego J.. zarzucanego mu czynu podrobienia w indeksie oraz w karcie egzaminów poprawkowych wpisów prof. dr hab. V. S. oraz dr inż. A. K. i wymierzyła mu karę dyscyplinarną w postaci wydalenia z uczelni. W sentencji decyzji wskazano, że czyn ten jest objęty odpowiedzialnością dyscyplinarną zgodnie z art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym.

W uzasadnieniu orzeczenia Komisja wskazała, że w dniu [...] r. Rzecznik Dyscyplinarny ds. Studentów Politechniki złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i ukaranie obwinionego J. M. karą wydalenia z uczelni.

W dniu [...] r., po uzupełnieniu wniosku przez Rzecznika Dyscyplinarnego o brakujące zeznania świadków, Komisja Dyscyplinarna wszczęła postępowanie dyscyplinarne.

Organ podał, że zebrane podczas rozprawy zeznania prof. V. S. i dr A. K. jednoznacznie potwierdzają, że student nie zaliczył przedmiotów z semestru [...] których dotyczyły wpisy. Prowadzący nie rozpoznali studenta i zdecydowanie zaprzeczyli jakoby w podawanych terminach zaliczał prowadzone przez nich przedmioty. Komisja w odniesieniu do tych zeznań nie znalazła żadnych okoliczności, które mogłyby je w najmniejszym stopniu podważać. Przedstawiony przez prowadzących tryb dopuszczenia do zaliczenia lub egzaminu wykluczał możliwość przypadkowej pomyłki w tej sprawie. Na rozprawie prof. V. S. zeznał, że widzi obwinionego po raz pierwszy.

Ponadto Komisja wskazała, że pracownik dziekanatu Pani M. P. z uwagi na wieloletni staż pracy, wyrobiła w sobie umiejętność rozpoznawania podpisów prowadzących zajęcia. Jak do tej pory nie zdarzyło się, żeby taka ocena była nietrafiona. Wykrycie wątpliwości w sprawie obwinionego nastąpiło na drodze standardowej procedury i nie można się w tym przypadku doszukiwać celowego, złośliwego działania ze strony dziekanatu. Jako ważny argument Komisja uznała niezrozumiale i nielogiczne postępowanie obwinionego, który unikał bezpośredniego wyjaśnienia sprawy z prowadzącymi.

Po przeprowadzeniu rozprawy i przesłuchaniach świadków, skład Komisji jednogłośnie stwierdził o winie J. M., uznając wagę przedstawionych dowodów obciążających obwinionego. W ocenie Komisji wątpliwości, które wynikają z zeznań dr. R. P. nie stanowią w tym względzie uzasadnionego powodu do podjęcia innej decyzji. Natomiast zeznania dr. L. D. dotyczące możliwości wpływania przez rektora na przebieg i wynik postępowania dyscyplinarnego, Komisja uznała za niewiarygodne.

Skład Komisji postanowił zmienić wnioskowaną przez Rzecznika Dyscyplinarnego kwalifikację czynu z podrobienia podpisów, na posłużenie się podrobionym dokumentem. Nie ma bowiem podstaw do ustalenia, kto dokonał sfałszowania podpisów. W toku rozprawy jednoznacznie wykazano, że podpisy nie są autentyczne, a sfałszowanym dokumentem student posłużył się w celu uzyskania zaległych zaliczeń.

J. M. działając przez ustanowionego pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia. W odwołaniu podniósł zarzut naruszenia :

- § 16 ust. 1, § 24 ust 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz. U. z 2006 r. Nr 236, poz. 1707),

- art. 213 ust. 5 ustawy dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, ze. zm.)

- art. 42 Konstytucji RP w zakresie, w którym odnosi się on do prawa do obrony,

- art. 6 Kodeksu postępowania karnego,

-art. 5 Kodeksu postępowania karnego, gdyż wątpliwości w sprawie zostały zinterpretowane przeciwko skarżącemu.

W uzasadnieniu odwołania, skarżący opisał stan faktyczny sprawy, po czym wskazał, że w sprawie dokonano obrazy przepisów § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów, zgodnie z którym obwinionemu doręcza się z wezwaniem na rozprawę odpis wniosku Rzecznika Dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania i o ukaranie. Odwołujący zarzucił także naruszenie § 24 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia, poprzez nagłą zmianę kwalifikacji zarzucanego mu czynu.

J. M. podał, że w sposób niezgodny z art. 213 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, członkiem składu orzekającego była osoba nieuprawniona, ponieważ K. M. został powołany do komisji dyscyplinarnej jako student Instytutu. Natomiast przed rozpoczęciem rozprawy dyscyplinarnej w dniu [...] r. K. M. ukończył studia I stopnia na wymienionym instytucie i rozpoczął studia II stopnia na Wydziale, w związku z tym, w myśl przepisów Regulaminu Studiów Politechniki student z dniem obrony traci wszelkie prawa związane ze statusem studenta, również do zasiadania w składzie orzekającym komisji dyscyplinarnej.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów Politechniki orzeczeniem z dnia [...] r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Komisja podała, że mimo zawiadomienia, na zwołane na dzień [...] r. posiedzenie Komisji, nie stawił się ani J. M. ani jego pełnomocnik M. M. Ponadto, Komisja wskazała na nieprawdziwość zarzutów odwołania w zakresie niedoręczenia obwinionemu wniosku Rzecznika Dyscyplinarnego, gdyż w dokumentacji jest potwierdzenie, iż obwiniony odebrał osobiście zawiadomienie o posiedzeniu Składu Orzekającego Komisji Dyscyplinarnej wraz z załącznikami, wśród których był odpis wniosku Rzecznika oraz komplet dokumentów sprawy. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego składu Komisji, organ podał, że członek Komisji student K. M. w przerwie wakacyjnej ukończył studia I stopnia i rozpoczął studia II stopnia w Politechnice Student ten został powołany do składu Komisji posiadając pełnię praw studenckich i w trakcie zasiadania w składzie orzekającym praw tych nie utracił. Natomiast zmiana kwalifikacji czynu działa na korzyść obwinionego, w związku z czym nie może być brana pod uwagę jako działanie negatywne.

Orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Politechniki J. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa. Powyższemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego:

- art. 213 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez nieuwzględnienie zarzutu, iż członkiem komisji dyscyplinarnej pierwszej instancji była osoba nieuprawniona,

- art. 213 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu, stanowiącego o zasadzie niezawisłości komisji dyscyplinarnej,

- art. 223 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 1997 nr 89 poz. 555) poprzez niezastosowanie przepisów postępowania karnego odnoszących się do fundamentalnej zasady in dubio pro reo,

- art. 223 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 7 ustawy Kodeks postępowania karnego, poprzez niezastosowanie wymienionego przepisu, gdyż komisja dyscyplinarna orzekała na podstawie błędnego stanu faktycznego nie przeprowadzając kluczowych dla sprawy dowodów,

- art. 223 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 304 ust. 2 ustawy Kodeks postępowania karnego,

- art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 107 ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez: niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności, nieumieszczenie pouczenia o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego,

II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- § 33 w zw. z § 16 ust. 2 i § 28 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zw. z art. 8, a także art. 9 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Niezastosowanie wymienionych przepisów doprowadziło w konsekwencji do nieprawidłowego zawiadomienia obwinionego o rozprawie dyscyplinarnej, uniemożliwiając mu skuteczną obronę tez zawartych w odwołaniu.

-16 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów, poprzez niezastosowanie powyższych przepisów uznano, iż zmiana kwalifikacji prawnej czynu w trakcie głosowania nad winą i karą nie jest naruszeniem prawa, jeśli taka zmiana jest na korzyść oskarżonego.

W uzasadnieniu skargi, J. M. opisał stan faktyczny sprawy zauważając, iż organ "słabo" opisał stan faktyczny. Skarżący podał, iż komisja dyscyplinarna w niniejszej sprawie nie dysponuje materiałem dowodowym, który świadczyłby o jego winie. Na potwierdzenie naruszenia przez Komisję art. 5 K.p.k. i wynikającej z niego zasady domniemania niewinności, skarżący przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 maja 2000 r. sygn. akt P 1/99.

Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, iż od dnia wszczęcia postępowania wyjaśniającego nie mógł uczęszczać na zajęcia, mimo tego, iż Rektor mógł skorzystać z uprawnienia zawieszenia obwinionego we wszystkich sprawach na czas trwania postępowania. Zarzucił również nieprzeprowadzenie badania grafologicznego, mimo złożenia wniosku w tej sprawie, oraz uznanie iż obwiniony winien takie badanie przeprowadzić na własny koszt.

W ocenie skarżącego, wskazane uchybienia mogą być spowodowane faktem, iż skład komisji orzekającej działa pod presją władz uczelni, co uniemożliwiło obiektywną ocenę stanu faktycznego i stanowiło naruszenie art. 7 K.p.k.

Skarżący zauważył, że mimo przedstawienia mu zarzutu z art. 270 ust. 1 kodeksu karnego, Komisja z niewiadomych przyczyn zaniechała powiadomienia o tym fakcie organów ścigania.

Ponadto zaskarżone Orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] r., które zgodnie z art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym powinno spełniać wszelkie wymogi decyzji administracyjnej (art.107 ust. 3 K.p.a.) poza podpisem Przewodniczącego Składu Orzekającego, nie posiada innych niezbędnych elementów stanowiących o tym, iż jest to decyzja administracyjna. Brakuje w niej m.in. pouczenia o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego w określonym trybie. Wezwanie na rozprawę dyscyplinarną również naruszało przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów. Odwołanie przez obwinionego zostało złożone [...] r., zaś rozprawa dyscyplinarna odbyła się [...] ., przekroczono więc 14- dniowy termin na zwołanie rozprawy.

Zdaniem skarżącego zmiana kwalifikacji prawnej czynu w trakcie rozprawy dyscyplinarnej jest niedopuszczalna. Przepisy rozporządzenia jasno wskazują jakie elementy zawierać musi wniosek o ukaranie. Jednym z podstawowych elementów jest dokładne określenie zarzucanego czynu, ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia. Stwarza to możliwość sformułowania odpowiedniej linii obrony oraz czas do przygotowania się w stosunku do stawianych zarzutów. Jeśli więc obwiniony przez cały okres trwania postępowania dyscyplinarnego, zbiera dowody na obalenie tezy zawartej we wniosku o ukaranie, to zmiana kwalifikacji prawnej czynu w trakcie rozprawy uniemożliwia obwinionemu prawo do obrony.

W odpowiedzi na skargę, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów przy Politechnice wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.

Organ wskazał, że orzeczenia komisji dyscyplinarnych nie są decyzjami administracyjnymi. W sprawach postępowania dyscyplinarnego stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, przepisy rozporządzenia MNiSW z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów i odpowiednio przepisy K.p.k. Z powołanych uregulowań prawnych, w tym § 31, 34 rozporządzenia oraz odpowiedniego zastosowania art. 100 K.p.k. wynika reguła, że orzeczenia wydane na rozprawie ogłaszane są ustnie, stąd poza przypadkami wskazanymi wyraźnie w przepisach - brak jest obowiązku przesyłania obwinionemu orzeczenia wraz z pouczeniem o środkach zaskarżenia. W ocenie organu, od daty ogłoszenia orzeczenia na rozprawie zaczął biec termin zaskarżenia, stąd termin wniesienia skargi minął [...] r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. i wobec jej złożenia po terminie powinna podlegać odrzuceniu.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących postępowania dowodowego organ wskazał, że postępowanie toczyło się według reguł przewidzianych w ustawie, rozporządzeniu i Kodeksie postępowania karnego. Ponadto, zgodnie z art. 213 ust. 4 ustawy, komisje dyscyplinarne rozstrzygają samodzielnie wszelkie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie są związane rozstrzyganiem innych organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego wyroku skazującego sądu.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, orzeczenia w sprawach dyscyplinarnych studentów obwinianych o podrabianie dokumentacji zaliczeniowej lub posługiwanie się podrobionymi dokumentami, w celu uzyskania zaliczenia, nie muszą opierać się na przyznaniu się do winy czy badaniach rzeczoznawcy, np. grafologa. W ocenie organu, prawidłowo zgromadzony i oceniony (zgodnie z art. 7 K.p.k.) materiał dowodowy pozwolił uznać, w sposób nie budzący wątpliwości, że student nie mógł uzyskać zaliczeń z przedmiotu [...] w dniach [...] r., a także z przedmiotu [...] w dniu [...] r. Nie mógł więc przystąpić do egzaminów z tych przedmiotów i uzyskać zaliczenia semestrów studiów. Należy zatem przyjąć, że wpisy w indeksie i karcie zaliczeń tych przedmiotów (przy stanowczym stanowisku nauczycieli akademickich zaprzeczającym dokonywanie tych wpisów) zostały sfałszowane. Tym samym próbę uzyskania przez studenta zaliczenia roku akademickiego na podstawie tych wpisów należy uznać za czyn spełniający przesłanki z art. 211 ustawy o szkolnictwie wyższym, co przy uznaniu wysokiej szkodliwości i wagi czynu uchybiającego godności studenta, skutkuje prawidłowością orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z uczelni.

W dalszej części odpowiedzi na skargę, organ szczegółowo opisał przebieg postępowania wyjaśniającego, wyjaśnienia i zeznania świadków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Na wstępie, w związku z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę, należy podnieść, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi. Skarga została wniesiona w terminie. Zaskarżone orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej zostało doręczone pełnomocnikowi J. M. w dniu [...] r. (k.[...] . akt administracyjnych). Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.,zwanej w skrócie P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Trzydziesty dzień od dnia doręczenia skarżącym zaskarżonego postanowienia przypadł więc w dniu [...] r. Była to sobota, a zgodnie z art. 83 § 2 powyższej ustawy jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był więc poniedziałek [...] r. Skarżący nadał zaś skargę w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] r. Możliwość zaś, zaskarżania orzeczeń odwoławczej komisji dyscyplinarnej wynika z art. 3 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 221 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) zwanej dalej ustawą.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,b,c P.p.s.a. w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla decyzję w całości lub w części. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 2 Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie natomiast do art. 156 § 1 pkt 2 nieważna jest decyzja administracyjna wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy orzeczenie organu I instancji w przedmiocie wymierzenia J. M. kary dyscyplinarnej wydalenia z uczelni. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności tego orzeczenia, wedle wskazanego na wstępie kryterium wykazała, iż jest ono dotknięte sankcją nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skargę należało więc uznać za zasadną.

Odpowiedzialność dyscyplinarna studentów uregulowana jest w rozdziale 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 211- 225. Przepis art. 223 tej ustawy zawiera regulację, w myśl której do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82. Regulacji prawnej omawianej materii dopełnia wydane w delegacji art. 224 ustawy rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz. U. nr 236, poz. 1707; zwane dalej "rozporządzeniem".).

Dokując analizy akt administracyjnych sprawy, w pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę, że zaskarżone orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej w sposób rażący odbiega od obowiązujących przy jego sporządzaniu wymogów przepisów prawa. Ustawa o szkolnictwie wyższym nie normuje sposobu sporządzania uzasadnienia orzeczenia przez Komisje Dyscyplinarne obu instancji. Regulacja taka zawarta jest w przepisach rozporządzenia. Zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie powinno być sporządzone na piśmie i zawierać:

1) nazwę komisji dyscyplinarnej, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia;

2) imiona i nazwiska członków składu orzekającego, rzecznika dyscyplinarnego, protokolanta i obrońcy obwinionego;

3) imię i nazwisko, adres obwinionego oraz informację o kierunku i roku studiów;

4) opis zarzucanego czynu, z określeniem miejsca i daty jego popełnienia;

5) rozstrzygnięcie komisji dyscyplinarnej;

6) uzasadnienie zawierające wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego (ust. 2).

Tymczasem zaskarżone orzeczenie z dnia [...] r. w swojej treści uchybia wymogom wymienionym w § 25 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, gdyż nie zawiera imion i nazwisk członków składu orzekającego, rzecznika dyscyplinarnego, protokolanta i obrońcy obwinionego. W tej sytuacji nie wiadomo w jakim składzie komisja podjęła zaskarżone orzeczenie, tym bardziej, że jest ono podpisane tyko przez dwie osoby. W orzeczeniu nie opisano chociażby zwięźle zarzucanego obwinionemu czynu z określeniem miejsca i daty jego popełnienia. Uzasadnienie natomiast sprowadza się do opisu przebiegu posiedzenia Komisji. Nie zawiera wyjaśnienia ani podstawy prawnej ani faktycznej orzeczenia. Należy podkreślić, że wyjaśnienie podstawy faktycznej oznacza wskazanie faktów, jakie uznano za udowodnione, z czym łączy się omówienie przyczyn, dla których jedne z dowodów uznano za wiarygodne, a innym tej cechy odmówiono. Wyjaśnienie zaś podstawy prawnej oznacza przytoczenie i wykazanie spełnienia przesłanek przepisu prawa materialnego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia, w wyniku jego subsumcji pod ustalony stan faktyczny. Te kwestie powinny zostać szczegółowo omówione w uzasadnieniu orzeczenia, aby możliwe było jego skontrolowanie.

Wskazać przy tym należy, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania dyscyplinarnego (art. 220 ust.1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym) wynika obowiązek organu odwoławczego do rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Odwoławcza Komisja nie może zatem ograniczyć się jedynie do kontroli orzeczenia organu I instancji. Oznacza to, że organ ma obowiązek dokonać merytorycznej i prawnej oceny zasadności kwestionowanego orzeczenia i rozpatrzyć wszystkie zarzuty stron podnoszone w odwołaniu, oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie odwołanie J. M. zawierało konkretne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W tej sytuacji, rzeczą organu odwoławczego było wyczerpujące ustosunkowanie się do tych zarzutów. Natomiast Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna odparła zarzuty J. M. pobieżnie, bez wnikliwego uzasadnienia swojego stanowiska właściwymi przepisami prawa.

Wymienione naruszenia, a w szczególności brak podpisów pod orzeczeniem przez wszystkich członków organu kolegialnego stanowią rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt.2 K.p.a. (por. wyrok NSA z 27 marca 1991r. sygn. akt SA/Kr 162/91 – ONSA nr 2 z 1991r. poz. 42, uchwała Sądu Najwyższego z 30 września 1992r. w spr. III AZP 17/92 – OSNCP nr 3 z 1993r. poz.25).

W tym stanie rzeczy, na skutek ujawnionego i opisanego powyżej rażącego naruszenia prawa, w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego orzeczenia. Wobec dostrzeżonych podstaw do stwierdzenia nieważności, niemożliwa jest na obecnym etapie ocena zarzutów skargi, co do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, ponieważ w następstwie wydania niniejszego wyroku sprawa będzie podlegać ponownemu rozpoznaniu w postępowaniu przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną ds. Studentów Politechniki .

W wyniku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego przez Sąd, organ ten zobowiązany będzie ponownie rozpoznać wniesione w sprawie odwołanie, zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami prawa.

W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a Sąd o stwierdził nieważność zaskarżonego orzeczenia. W pkt II wyroku orzeczono na postawie art. 152 P.p.s.a.