Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2227/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. jawna z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych partii artykułów rolno-spożywczych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

W dniu 15 lipca 2013 r. spółka [...] sp. jawna z siedzibą w P. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca"), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 40.000 złotych za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych partii artykułów rolno-spożywczych.

W petitum skargi strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, skarżąca spółka wskazała, że wykonanie kary w wysokości 40.000 złotych doprowadziłoby do wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody oraz spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki w zakresie możliwości realizowania przez skarżącą spółkę zobowiązań wobec jej pracowników i kontrahentów. Strona skarżąca wskazała, że konieczność zapłacenia kary pieniężnej, ze względu na jej wysokość, spowoduje sytuację, w której spółka nie będzie posiadała środków finansowych na bieżącą działalność, co przyniesie spadek przychodów przy jednoczesnej konieczności ponoszenia stałych kosztów. Skarżąca spółka podkreśliła, że nagła dysproporcja pomiędzy przychodami a kosztami działalności może skutkować znaczną szkodą w majątku spółki, będącą efektem utraty płynności finansowej. Zdaniem skarżącej spółki, ewentualny zwrot spełnionego świadczenia (w przypadku uwzględnienia przez Sąd skargi) nie spowoduje przywrócenia rzeczy do stanu poprzedniego, ponieważ skutki utraty płynności finansowej dla przedsiębiorcy, szczególnie działającego w branży spożywczej, doprowadzą do bardzo trwałych i bardzo negatywnych konsekwencji.

Strona skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową spółki.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyraził stanowisko, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem - w ocenie organu - skarżąca spółka nie wykazała żadnych przesłanek wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Niewątpliwie, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

Należy podkreślić, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto, należy - zdaniem Sądu - uznać, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Niewątpliwie, to na stronie skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, ciąży obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, czy też postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13).

Obowiązek wykazania przesłanek i okoliczności, o którym mowa powyżej w orzecznictwie jest rozumiany jako obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Spoczywa on na wnioskodawcy. Przepis ten nie nakłada obowiązku udowodnienia okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca, nakłada jednak obowiązek uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć Sądowi stanowisko.

Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną narazi spółkę na bardzo negatywne i bardzo trwałe skutki finansowe, które doprowadzą do utraty płynności finansowej, a w rezultacie spowodują szkodę w majątku spółki.

Tymczasem, zdaniem Sądu, skarżąca powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, winna była chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia.

W ocenie Sądu, do wstrzymania wykonania aktu (skorzystania z ochrony tymczasowej) nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte materiałem i stosownymi danymi, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącej spółki.

Według Sądu, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. We wniosku skarżąca nie wskazała na fakty, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania spornej decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody.

Należy podkreślić, że do wniosku skarżąca nie załączyła żadnych dokumentów, a nawet nie wskazała stosownych danych potwierdzających jej sytuację finansową, z których Sąd mógłby wyciągnąć wniosek, że uiszczenie przez stronę skarżącą kary administracyjnej w wysokości 40.000 złotych spowoduje skutki, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy stanowczo zauważyć, ze Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji z urzędu, a zatem nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżąca nie przytoczy w tym zakresie żadnych konkretnych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12), w tym nie przedstawi stosownych dokumentów obrazujących jej kondycję finansową.

Należy jedynie zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.