Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1567/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.  18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2007 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm. dalej jako u.b. i a.), Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej jako skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2007 r. cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powodem wszczęcia w listopadzie 2007 r. postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową było powzięcie przez organ Policji informacji o toczącym się postępowaniu karnym przeciwko skarżącemu o popełnienie przestępstwa z art. 233 § 1 kk. tj. o to, iż [...]. Sąd Rejonowy dla K. wyrokiem z dnia [...] listopada 2006 r. (sygn. akt. [...]) uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 kk., tj. [...]. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] grudnia 2006 r. W toku prowadzonego postępowania stwierdzono w trakcie kontroli w miejscu zamieszkania strony, że broń palna sportowa ([...] sztuk) była przechowywana w szafce oraz w walizce, przez co strona mogła umożliwić dostęp do niej osobom nieuprawnionym. Sąd Rejonowy dla K. w K. [...] Wydział Grodzki w dniu [...] marca 2007 r. (sygn. akt [...]) za wykroczenie określone w art. 51 ust 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji w zw. z § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. nr 27. poz. 343 ze zm.), za czyn powyżej określony wymierzył skarżącemu karę grzywny w wysokości [...] zł.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji uznał, iż skazanie strony prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, stanowi wystarczającą przesłankę do zaliczenia jej do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 o broni i amunicji, a tym samym do cofnięcia jej na podstawie art. 18 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy pozwolenia na broń palną sportową. Ponadto skarżący nie przechowywał broni palnej w kasetce metalowej na trwałe przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane, co pozwala w myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b. i a. cofnąć stronie pozwolenie na posiadaną broń.

Z uwagi na powyższe okoliczności decyzją z dnia [...] marca 2007 r. organ Policji I instancji cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż przestępstwo, za które został skazany nie mieści się w katalogu przestępstw, zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a., a tym samym brak jest podstaw do zaliczenia go do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślił, że występek popełniony przez niego jest przestępstwem przeciwko [...] i dlatego nie zgodził się z twierdzeniem, iż z powodu jego popełnienia istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Skarżący przywołał fakty świadczące o właściwym używaniu przez niego broni (przyznane [...], [...], [...]). Jego zdaniem organ nie wykazał żadnej przesłanki pozwalającej poddać w wątpliwość zgodne z prawem posiadanie broni. Posiada ją bowiem od roku [...] tj. ponad [...] lat. Zawsze używał jej w celach sportowych. Uzyskał pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, z K., K., posiada [...] i [...].

Odnośnie faktu niewłaściwego przechowywania broni skarżący wyjaśnił, że okoliczność ta miała jedynie charakter przejściowy, gdyż posiada on szafę pancerną służącą do przechowywania broni, jednakże z uwagi na reorganizację jego mieszkania, przemeblowanie i prace remontowe, czasowo tylko nie dostosował się do wymogów rozporządzenia. Ponadto do jego mieszkania poza nim nikt nie ma dostępu. Podczas remontu broń była przechowywana w szafce zamkniętej na klucz i w walizce zamykanej na klucz znajdującej się w tejże szafce.

Komendant Główny Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do innego jej rozstrzygnięcia, niż to uczynił organ I instancji w swojej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 kk tj. przestępstwa [...].

Powyższy czyn stanowi przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a. Przepis ten stanowi bowiem, iż organ Policji cofa pozwolenie na określony rodzaj broni, jeżeli osoba je posiadająca należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a.

Skarżący popełnił umyślne przestępstwo należące do przestępstw przeciwko [...]. [...]. Przestępstwo, którego się dopuścił godziło w [...]. Skarżący [...]. Przestępstwo, za które skarżący został skazany – zdaniem organu - niweczy jego wiarygodność także, co do przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących bezpiecznego jej posiadania i używania. Zaprzecza, bowiem nieskazitelnej postawie, jakiej organy Policji oczekują od osób. które uzyskały tak szczególne prawo jakim jest pozwolenie na broń. Mając na względzie reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji, organy Policji od osób posiadających pozwolenie na broń (bez względu na rodzaj broni) oczekują szczególnego uwrażliwienia na przestrzegania przepisów prawa. Wynika to z faktu, że broń nie jest zwykłą rzeczą i jej posiadanie ściśle wiąże się ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zatem posiadacz pozwolenia musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem dobrom tym nie zagraża. Skazanie strony prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, a zatem świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż nie powinna ona posiadać pozwolenia na broń palną sportową. Każde naruszenie przepisów prawa musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie zatem także i popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 233 § 1 kk. i wykroczenia związanego z niewłaściwym przechowywaniem broni jest zachowaniem skierowanym wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu niezależnie od tego czy przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu, mieniu czy też nie. Świadczy o tym użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. zwrotu w szczególności, który pozwala na objęcie mocą tego przepisu nie tylko osoby skazane za przestępstwo we wskazanym katalogu, lecz także osoby skazane za inne przestępstwa niż wymienione w tym przepisie. Ocena w każdym konkretnym przypadku, czy takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji.

Nadto organ wskazał, iż strona dopuściła się czynu sprzecznego z prawem, tj. naruszenia przepisu art. 51 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Przechowywała broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, a nie tak jak wymaga tego przepis § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2000 r. Uznał, że nie jest do przyjęcia twierdzenie skarżącego, że przechowywana broń palna sportowa była jedynie przejściowo przechowywana niewłaściwie. Sposób w jaki była przechowywana, tj. w zwykłej szafce, ze zwykłym zamkiem, zamkniętej na klucz i walizce także zamykanej na klucz w warunkach prowadzenia remontu mieszkania przeczy temu, iżby osoby trzecie nie mogły mieć dostępu do broni tak przechowywanej. Popełnione i osądzone wykroczenie miało bezpośredni związek z bronią i jej przechowywaniem, zabezpieczeniem przed utratą nad nią kontroli przez osobę uprawnioną. Skarżący także i w zakresie zgodnego przechowywania broni palnej utracił wiarygodność.

Fakt popełnienia przez skarżącego określonego wcześniej przestępstwa i następnie wykroczenia związanego bezpośrednio z bronią pozwala – w ocenie organu uznać go za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i a., a tym samym, że została spełniona dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, który ma charakter obligatoryjny, a więc determinujący sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nakazuje on bowiem cofnięcie pozwolenia na broń osobie zaliczonej do kategorii osób, określonych w przywołanym art. 15 ust. 1 pkt 6. Ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie przez stronę przepisu dotyczącego przechowywania broni wypełnia inną fakultatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej w postaci art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy. W ocenie obydwu organów Policji fakt ukarania za popełnione przestępstwo i wykroczenie pozwala cofnąć skarżącemu przedmiotowe pozwolenie.

Na ocenę postępowania skarżącego, jego zachowania w kontekście cofnięcia mu pozwolenia na broń nie mają wpływu pozytywne opinie ze stowarzyszeń sportowych i z miejsca zamieszkania.

Żadna z załączonych opinii o skarżącym nie uwzględnia bowiem okoliczności, że popełnił on świadomie przestępstwo przeciwko [...]. Takie postępowanie strony stwarza więc, zdaniem organu, domniemanie, iż również świadomie może się godzić na użycie broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił jej:

1) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie takiego założenia, jednocześnie wskazując na wyłączny - sportowy - sposób używania broni przez skarżącego; jednocześnie nie istnieją przesłanki uzasadniające pogląd o możliwym odmiennym używaniu broni przez skarżącego,

2) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, iż sposób przechowywania broni przez skarżącego umożliwiał dostęp do niej osobom niepowołanym, podczas gdy materiał dowodowy wskazuje na okoliczność, iż żadne osoby trzecie nie posiadały możliwości jakiegokolwiek zawładnięcia tą bronią,

3) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez:

– brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i nie wzięcie pod uwagę okoliczności przemawiających za prawidłowym i zgodnym z warunkami pozwolenia na broń używaniem broni przez skarżącego, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż skarżący korzystał z posiadanej przez siebie broni wyłącznie w celach sportowych osiągając na tym polu działalności [...],

– błędną ocenę materiału dowodowego w postaci nieuwzględnienia opinii przedstawicieli stowarzyszeń sportowych,

4) naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez pozbawienie go prawa do posiadania broni, podczas gdy - wbrew twierdzeniom organu - nie zaszły przesłanki obligujące organ do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, a jedynie przesłanki umożliwiające podjęcie takiej decyzji, zaś w świetle okoliczności faktycznych, a w szczególności braku zagrożenia dla porządku publicznego, wydanie zaskarżonej decyzji nie było zasadne.

W uzasadnieniu skargi skarżący zaakcentował, że organy obu instancji nie podały motywów swojej decyzji, nie uzasadniły bowiem dlaczego – w ich ocenie- powstała obawa nieprawidłowego użycia broni przez skarżącego. Poprzestały wyłącznie na konstatacji, że skarżący dopuścił się czynu z art. 233 § 4 kk, a skoro tak, to sam ten fakt niweczy wiarygodność także co do przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji. Takie stanowisko nie wskazuje związku przyczynowego pomiędzy [...] a powstaniem obawy sprzecznego z porządkiem publicznym wykorzystywania przez skarżącego broni. Skarżący wskazał również, że gdyby ustawodawca dążył do jednakowego traktowania wszystkich zachowań wykraczających poza ramy prawa, nie czyniłby rozróżnienia ani wyszczególnienia pewnych typów, ale w sposób jednolity przepis stanowiłby, że organ cofa zezwolenie na broń w przypadku popełnienia każdego przestępstwa. W ocenie skarżącego organ nie wziął pod uwagę części materiału dowodowego dotyczącej posługiwania się przez skarżącego bronią wyłącznie w celach sportowych i [...] w tej materii. Nie uwzględnił również, że broń była przechowywana w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osobom trzecim, albowiem skarżący [...] i nie może mieć miejsca sytuacja legalnego dostępu osoby trzeciej do jego mieszkania bez jego wiedzy i woli.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddanie, podtrzymał dotychczasową argumentację. Wskazał, że przy wydaniu rozstrzygnięcia brał pod uwagę wszystkie zebrane w sprawie dowody, w tym także przedłożone przez skarżącego opinie i ostatecznie uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki obligujące organ do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. M. skargi od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i a.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i a. stanowi natomiast, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 u.bia. wskazuje, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny, stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i a. nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej istnieje, czy też nie.

Użycie przez ustawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze - w ocenie Sądu - uznać należy, że organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy.

W przedmiotowej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 2006 r. za czyn z art. 233 § 1 kk tj. [...]. Jak wynika z systematyki kodeksowej jest to przestępstwo przeciwko [...].

Analiza art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. wskazuje, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu bądź też prowadzenie wobec niej postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niewątpliwie ustawodawca w powyższym przepisie odwołał się do systematyki kodeksu karnego. Oznacza to, że tylko przestępstwa umieszczane w rozdziałach dotyczących przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko życiu lub zdrowiu niejako samoistnie przesądzają o istnieniu powyższej obawy, a to z kolei skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Inna jest sytuacja w przypadku, gdy wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego niż wskazane w ww. rozdziałach kodeksu karnego. W takim przypadku organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której traktuje powyższy przepis. Obawa ta musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek.

Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenie na broń palną w każdym przypadku prowadzenia przeciwko osobie uprawnionej postępowania karnego lub skazania jej prawomocnym orzeczeniem sądu to taki zapis niewątpliwie znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie mogą więc organy stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana lub przeciwko której toczy się postępowanie karne winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Nie pozwala to zatem na uznanie, że lekceważące podejście do przestrzegania przepisów prawa, polegające na popełnieniu czynu zabronionego, uzasadnia obawę, iż tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przez skarżącego przepisów dotyczących posiadanie i używania broni. Każdą sprawę należy natomiast rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu jej okoliczności.

Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. Niezbędne jest w związku z tym wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy zarzucanymi w postępowaniu karnym czynami, cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarza obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. II OSK 88/06 oraz wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., III SA 866/02). W orzeczeniu z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt. II OSK 863/06 NSA wskazał, że istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.

W ocenie Sądu skazanie skarżącego za [...] nie wystarcza do uznania, że może on użyć broni w sposób sprzeczny z prawem. Nie niweczy także wiarygodności skarżącego, co do przestrzegania przepisów o broni i amunicji, w szczególności dotyczących jej bezpiecznego posiadania i używania. Z żadnego przepisu ustawy nie wynika, że posiadacz pozwolenia na broń ma prezentować nieskazitelna postawę. Jego postawa ma jedynie nie rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dla ustalenia takiej obawy konieczna jest, poza ustaleniem faktu popełnienia przestępstwa, szczegółowa analiza właściwości osobistych skarżącego, jego dotychczasowego zachowania i cech charakteru. Należy także wziąć pod uwagę okoliczności popełnionego czynu, postawę skarżącego w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, jak również wymiar wymierzonej mu kary.

Takiej oceny w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zabrakło. W ocenie Sądu właśnie poprzez pryzmat charakteru przestępstwa i wymierzonej kary, biorąc ponadto pod uwagę cechy charakteru skarżącego, należy dokonać jego oceny pod kątem możliwości naruszenia przepisów dotyczących posiadania i używania broni mając na uwadze również i to, że jest to broń do celów sportowych. W związku z tym istotne stają się opinie o skarżącym zebrane w toku postępowania administracyjnego udzielone przez K., jak również osiągane przez niego wyniki sportowe, które nie zostały przez organy poddane właściwej analizie, a wnioski z nich wypływające zostały zupełnie pominięte. Postępowanie organów wskazuje na to, że korzystne opinie są bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Powstaje więc pytanie w jakim celu były one gromadzone, zwłaszcza, że zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wskazał, że poza popełnieniem przez skarżącego przestępstwa z art. 233 § kk, został on skazany za wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.ia. tj. za nieprawidłowe przechowywanie broni i oba te czyny pozwalają uznać go za osobę, o której mowa w art.15 ust.1 pkt 6 u.b.i.a.i zastosować art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.ia, który ma charakter obligatoryjny.

Takie uznanie organu w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji nie jest prawidłowe.

Naruszenie zasad przechowywania broni jest odrębną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń i tylko w jej kontekście winno być rozpatrywane skazanie skarżącego za wykroczenie z art. 52 ust. 2 pkt 7 cyt. ustawy.

Decyzja wydana w oparciu o przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.ia ma charakter uznaniowy, co oznacza że organ po wnikliwym i wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego winien uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.

W rozpoznawanej sprawie organ, w zakresie przechowywania broni, sprawy w sposób dostateczny nie wyjaśnił. Nie podano w uzasadnieniu decyzji skąd pochodzą ustalenia organu, iż broń była przechowywana w zwykłej szafce, ze zwykłym zamkiem i w walizce, skoro w informacji policji jest mowa tylko o szafce i walizce. Z informacji tej nie wynika zatem w jakiego typu zamek była wyposażona szafka i walizka. Organ nie odniósł się do wyjaśnień skarżącego, że nieprawidłowe przechowywanie broni ma charakter przejściowy, iż posiada on szafę pancerną służącą do jej przechowywania, która z uwagi na reorganizację mieszkania nie była czasowo wykorzystana. Z informacji o remoncie wyprowadził wniosek, że osoby trzecie mogły mieć dostęp do broni, nie czyniąc ustaleń czy to np. nie sam skarżący remontuje mieszkanie. Nadto organ nie wskazał, dlaczego w konkretnych warunkach zaistniałych w niniejszej sprawie właściwe jest skorzystanie z uprawnienia do cofnięcia pozwolenia na broń. W sytuacji gdy decyzja ma charakter uznaniowy okoliczność nieprawidłowego przechowywania broni, czy nawet skazanie za wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.ia nie jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.ia. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było cofanie broni w każdym przypadku zaistnienia przesłanek z ww. przepisu to zobligowałoby organ do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Tymczasem kwestię tę pozostawił uznaniu organu. Aby możliwa była sądowa ocena legalności decyzji w powyższym aspekcie, uzasadnienie decyzji musi zawierać przesłanki, którymi kierował się organ rozstrzygając o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów sportowych, z uwagi na naruszenie zasad przechowywania broni, o których mowa w art. 32 u.b.ia. Przy ich braku decyzję w tym zakresie należy uznać za dowolną.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznaje, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru dają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w oparciu o art.15 ust.1 pkt 6 u.b.ia.

W tym celu powinien dokonać oceny zgromadzonych dotychczas dowodów dotyczących bezpośrednio skarżącego jak również przechowywania przez niego broni ewentualnie uzupełnić materiał dowodowy, tak aby możliwa była kompleksowa ocena podstawy skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizującej przesłankę wskazaną w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia i art.18 ust. 5 pkt 4 u.b.ia.

Dokonując powyższej oceny organ powinien mieć na względzie utrwalone orzecznictwo NSA zgodnie z którym, uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.bia dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby np. nadużywanie alkoholu, popełnienie czynów nagannych czy ujemne cechy charakteru tj. nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne. Muszą one jednak pozostawać w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni w celach sprzecznych z porządkiem publicznym.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia., a także art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.ia. oraz prawa procesowego, gdyż organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.