Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 71/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Archiwum Państwowego
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Zobowiązano do dokonania czynności
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art 149 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art 139 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 2164
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1, art 4, art 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 27 czerwca 2016 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 2 tygodni od dnia zwrotu akt sprawy organowi; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałej części skargę oddala; IV. zasądza od Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] na rzecz skarżącej A. R. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Archiwum Państwowego w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie udostępnienia protokołu końcowego odbioru robót realizowanych przez B. S.A. z siedzibą w ramach umowy z dnia 25 sierpnia 2014 r. na wykonanie inwestycji pn. "Budowa budynku Archiwum Państwowego z infrastrukturą techniczną (ogrodzeniem, placem utwardzonym z parkingiem, wiatą śmietnikową, drogami wewnętrznymi, chodnikami, oświetleniem, zjazdami z drogi publicznej – ul. W. oraz S."), kontrakt nr MPK: 2B6N.

Z dołączonych do sprawy dokumentów wynika, że z wnioskiem tym Skarżąca wystąpiła w dniu 27 czerwca 2016 r.

W dniu 11 lipca 2016 r. organ poinformował Skarżącą, że jej wniosek wykracza poza zakres informacji podlegających udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") a ponadto żądane do udostępnienia informacje chronione są odrębnymi przepisami ( tajemnica przedsiębiorstwa).

W skardze do Sądu Skarżąca reprezentowane przez fachowego pełnomocnika wskazała na naruszenie:

- art. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., przez nie udostępnienie informacji publicznej,

- art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nie rozstrzygnięcie w formie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej,

- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że żądany we wniosku zakres informacji wykracza poza zakres podlegający udostępnieniu,

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez bezpodstawne uznanie, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i podlegają ochronie na podstawie odrębnych przepisów,

- art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez bezpodstawne pominięcie uprawnienia Skarżącej do zapoznania się z treścią żądanej we wniosku informacji stanowiącej załącznik do umowy zawartej w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych, w oparciu o przepisy regulujące dostęp do informacji publicznej.

Na tej podstawie wniosła o:

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie zakreślonym przez Sąd,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

3) orzeczenie w oparciu o art. 149 § 1 pkt b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") o istnieniu obowiązku udostępnienia przez organ informacji publicznej,

4) przyznanie na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 5000 zł.

5) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się nie tylko z twierdzeniem, że żądane informacje są chronione odrębnymi przepisami, ale również z samą formą i sposobem załatwienia wniosku.

W pierwszej kolejności wskazała, że wbrew stanowisku organu żądanym informacjom nie można odmówić waloru informacji publicznej. Pytanie dotyczyło protokołu odbioru końcowego robót realizowanych za publiczne pieniądze, a przez informacją publiczną, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną lub odnosząca się do władz publicznych a także odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie powierzonych zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Dalej wskazano, że wymieniony w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. katalog informacji publicznej nie ma charakteru zamkniętego i że zarówno doktryna jak i orzecznictwo wskazują na potrzebę objęcia nim jak największej liczby stanów faktycznych.

Zgodnie z art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa, na którą powołał się Dyrektor, rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Określona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnia łącznie trzy przesłanki: ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny przedsiębiorstwa lub posiada wartość gospodarczą, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności.

W świetle powyższego odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy wymagała odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego wykazanie, że zaistniały wszystkie wymienione w niej przesłanki, niezbędne do wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skarżąca podważa by żądane przez nią informacje stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa. Wskazuje, że umowy zawierane w ramach zamówień publicznych mają charakter jawny, a zamawiający ma obowiązek zapewnić możliwość zapoznania się nie tylko z tekstem umowy ale także z dokumentacją dotycząca jej realizacji.

Skoro organ nie podjął odpowiednich działań w przedmiocie rozpoznania wniosku - nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji - dopuścił się rażącego naruszenia prawa i bezczynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Archiwum Państwowego wniósł o oddalenie skargi, oddalenie wniosku o stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Powtórzył, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, w związku z powyższym nie było podstaw do wydawania decyzji odmownej. Nie kwestionując, że umowa o zamówienie publiczne jest jawna, stwierdził, że charakteru takiego nie ma już żądany protokół. Jest to bowiem dokument prywatny, wyrażający oświadczenie wiedzy i woli podmiotów obrotu gospodarczego niezwiązanego bezpośrednio z wykonywaniem władzy publicznej. Funkcjonowanie bowiem podmiotów wykonujących władzę publiczną oraz gospodarujących mieniem publicznym generuje także, co podkreślił, inną kategorię informacji, które nie są informacjami publicznymi, i nie są związane z wykonywaniem funkcji publicznych. Zawierają oświadczenia woli i wiedzy, które nie dotyczą bezpośrednio wykonywania władzy, ale zobowiązań i uprawnień o charakterze cywilnoprawnym. Ponadto załącznikami do protokołu końcowego są dokumenty na podstawie których można odtworzyć w sposób techniczny cały proces budowlany, jak również metody wykonywania obiektu budowlanego, organ wyszczególnił te dokumenty.

W ocenie Dyrektora udostępnienie żądanego protokołu końcowego wraz z wszystkimi wymienionymi złącznikami w sposób oczywisty naruszyłoby art. 5 ust. 2 u.d.i.p. polegający na naruszeniu tajemnicy przedsiębiorcy. Dodatkowo wskazał na związany z udostepnieniem żądanych informacji koszt oraz nakład pracy.

W piśmie procesowym Skarżąca jeszcze raz podkreśliła, że żądany protokół stanowi informację publiczną, a ponadto, że jest to dokument urzędowy, a nie jak twierdzi organ dokument prywatny. Interpretacja organu prowadzi do naruszenia art. 61 Konstytucji. Podkreśliła również, że wnioskiem objęto wyłącznie protokół, a nie dołączone do niego załączniki. Tymczasem samodzielny protokół odbioru końcowego robót nie zawiera żadnych informacji, które choćby potencjalnie mogłyby stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa.

W sytuacji gdy w wyniku udostępnienia informacji organ miałby ponieść jakiekolwiek dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, uprawniony byłby do pobrania od wnioskodawcy opłaty odpowiadającej tym kosztom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Żądana przez skarżącą informacja objęta wnioskiem z dnia 27 czerwca 2016 r. dotyczyła przekazania protokołu końcowego odbioru robót realizowanych przez B. S.A. z siedzibą w ramach umowy z dnia 28 sierpnia 2014 r. na wykonanie zadania inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa budynku Archiwum Państwowego wraz z infrastrukturą techniczną (ogrodzeniem, placem utwardzonym z parkingiem, wiatą śmietnikową, drogami wewnętrznymi, chodnikami, oświetleniem, zjazdami z drogi publicznej – ul. W. oraz S.)", kontrakt nr MPK: 2B6N, na zasadzie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych z dnia 29 stycznia 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 216 – dalej p.z.p.).

Dokumentacja obrazująca realizację inwestycji publicznej, wykonanie umowy, która jest zgodnie z art. 139 ust. 3 p.z.p. informacją publiczną zawiera także informację publiczną. Odnosi się ona bowiem bezpośrednio do majątku Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku, którym podmiot uprawniony w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. dysponuje.

Informacją publiczną jest także informacja o majątku publicznym m.in. Skarbu Państwa (art. 6 ust. 1 pkt 5a u.d.i.p.). Sporządzenie żądanego protokołu było elementem wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym utrwalonym w formie pisemnej. W orzecznictwie wyraźnie wskazuje się na powiązanie informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa jako organizatora życia społeczno – gospodarczego (por. NSA w wyroku z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14).

Przesądzenie o tym, że żądane wnioskiem informacje mają charakter informacji publicznej prowadzi do konkluzji o pozostawaniu Dyrektora Archiwum Państwowego w bezczynności w jego rozpoznaniu. Dyrektor Archiwum Państwowego jest powoływany przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych i jest szefem jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa będącej jednostką budżetową w postaci Archiwum Państwowego , kieruje jego działalnością (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., Statut Archiwum Państwowego z dnia 6 listopada 2003 r.). Jest to więc przedmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej oznacza, że w prawnie ustalonym terminie (tu określonym w art. 13 § 1 i 2 pu.d.i.p. organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie. Ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Sąd administracyjny w przypadku skargi na bezczynność bada zatem, czy skarga dotyczy orzeczenia, które podmiot był zobowiązany wydać lub czynności, której podmiot był zobowiązany dokonać oraz czy zostały zachowane terminy, w jakich powinno zakończyć się postępowanie.

Próby określenia cech charakterystycznych bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej dokonano między innymi w wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 192/12, bezczynność ma miejsce wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej: posiada żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. O bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej decydują łącznie dwie przesłanki: posiadanie informacji publicznej przez zobowiązanego i brak realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p. Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu bezczynności zobowiązanemu, jeżeli ten nie posiada żądanej informacji. W takiej sytuacji jednak zobowiązany powinien zawsze powiadamiać wnioskodawcę o tym, że nie może zrealizować żądania zawartego we wniosku.

Orzecznictwo sądów administracyjnych uznaje, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może wystąpić w następujących sytuacjach:

- zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek, a więc organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Ten rodzaj bezczynności występuje również wtedy, gdy zobowiązany odpowiedział tylko na część pytań zawartych we wniosku. Udzielenie tylko częściowej odpowiedzi powoduje, że zobowiązany nadal pozostaje w bezczynności w pozostałej części wniosku.

- zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określone w art. 13 u.d.i.p., ponieważ pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., stosownych czynności.

- zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takiej sytuacji należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji.

- zobowiązany twierdzi, że informacji nie posiada, ale powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych informacji należy rozpatrywać w kontekście art. 8, 9 i 11 k.p.a., a zatem powiadomienie takie powinno zawierać informację dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy.

- zobowiązany pisemnie poinformował wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji gdy taką informacją publiczną jest. W przeciwnym razie w takiej sytuacji wnioskodawca nie miałby prawnej możliwości uzyskania żądanej informacji publicznej.

Podsumowując powyższe, stwierdzić należy, iż na gruncie u.d.i.p. z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie dokonał czynności materialno-technicznej bądź też nie wydał decyzji. Dla dopuszczalności skargi nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów czynność nie została dokonana, a decyzja podjęta, w szczególności czy bezczynność spowodowana była zawinioną bądź niezawinioną opieszałością, czy też wiązała się z przekonaniem podmiotu, że stosowna czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, a decyzja podjęta.

W uproszczeniu przyjąć można, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, który jej nie udziela, ani nie wydaje decyzji w tej materii, nawet jak robi to w przekonaniu, że żądana informacja nie jest publiczną lub, że jest udostępniana na podstawie przepisów innych ustaw określonych w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., i informuje o tym wnioskodawcę - pozostaje w bezczynności. Przypadek taki zachodzi w niniejszej sprawie.

Dyrektor Archiwum Państwowego poinformował pisemnie skarżącą, że nie uwzględnił wniosku, bowiem "wykracza poza zakres informacji podlegających udostępnieniu". Stwierdził ponadto, że żądane do udostępnienia informacje są chronione odrębnymi przepisami.

Sąd na tym etapie postępowania nie przesądza, w jaki sposób organ ma załatwić wniosek skarżącej, poza tym, że forma załatwienia go pismem naruszała w/w przepisy u.d.i.p., co w realiach sprawy skutkuje bezczynnością organu.

Informacja, która nie może być udostępniona ze względu na przepisy o tajemnicy ustawowo chronionej lub prawo do prywatności nie przestaje być informacją publiczną. Pozostaje nią nadal, choć nie może zostać ujawniona, a podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w takiej sytuacji powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – tak słusznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku organ oceni, czy żądany protokół jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Podlegałby on udostępnieniu na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 12 ust. 2 u.d.i.p.

Organ rozważy także, tylko w razie ustalenia, że przedmiotowy protokół nie jest dokumentem urzędowym, czy przedmiotem żądania wniosku nie są inne niż urzędowe dokumenty zawierające informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2786/14).

Sąd podkreśla, że należy odróżnić samą informację publiczną od zawierającego ją nośnika. Nie jest zatem wykluczone udostępnienie informacji o charakterze publicznym, zawartych w konkretnych materiałach będących dokumentem prywatnym.

W kodeksie cywilnym brak norm określających dokładniej powinność odbioru, wyjąwszy szczególny przypadek odbioru robót częściowych na żądanie wykonawcy (art. 654 k.c.). Brak też normy wiążącej wyraźnie czynności odbioru obiektu z wymagalnością roszczenia wykonawcy o zapłatę wynagrodzenia (por. art. 642 § 1k.c.). Dostrzegalna tu luka prawna powinna być usuwana przez zastosowanie per analogiam zasad wypracowanych w tym zakresie dla umowy o dzieło (por. wyrok SN z dnia 29 marca 2012 r., I CSK 333/2011, LexisNexis nr 5157533, IC2013, nr 6, s. 38; wyrok SN z dnia 4 lutego 2011 r., III CSK 143/2010, LexisNexis nr 2627356; uchwałę składu 7 sędziów SN z dnia 29 września 2009 r., III CZP 41/2009, LexisNexis nr 2080165, OSNC 2010, nr 3, poz. 33, z glosą U. Walasek-Walczak, "Prawo Zamówień Publicznych" 2010, nr 4 i z omówieniem Z. Strusa, Pal. 2009, nr 11 – 12, s. 272 oraz A. Pęczyk – Tofel i M.S. Tofla, Pr. Spółek 2010, nr 10, poz. 116, z glosą R. Szostaka, "Zamówienia Publiczne. Doradca" 2008, nr 3, s. 51; wyrok SN z dnia 20 listopada 2008 r., III CSK 184/2008, LexisNexis nr 1972257). Obowiązek odbioru odnosi się do obiektu (rezultatu robót budowlanych) wykonanego co do zasady zgodnie ze zobowiązaniem i zaofiarowanego inwestorowi. Zgodność tę należy oceniać, biorąc pod uwagę treść zawartej przez strony umowy, elementy dopełniające stosunek prawny z mocy ustawy (art. 56 k.c.), a także ogólne kryteria prawidłowego wykonania zobowiązania (art. 354 § 1 k.c.). Inwestor powinien dokonać odbioru niezwłocznie po oddaniu (zaofiarowaniu) obiektu przez wykonawcę, chyba że dłuższy termin wynika z umowy lub jest uzasadniony złożonym charakterem przedmiotu odbioru. Czynność odbioru – oprócz elementu faktycznego – składa się z elementu wolicjonalnego obejmującego oświadczenie inwestora (składane w sposób wyraźny lub dorozumiany), że obiekt został wykonany zgodnie z umową (por. wyrok SN z dnia 15 marca 2012 r., I CSK 287/2011, LexisNexis nr 3915290, OSNC 2012, nr 11, poz. 121) (por. Jacek Gudowski w Komentarzu do kodeksu cywilnego. Księga III. Zobowiązania, Lexis 2013).

W sprawie bezsporny był fakt, ze żądany protokół został sporządzony.

Pośrednio z treści skargi wynika, że jej autor składając wniosek o udzielenie informacji publicznej chciał uzyskać informację o dacie ukończenia i przekazania realizowanej przez wykonawcę inwestycji.

Niewątpliwie te elementy będące informacją publiczną znajdują się w treści żądanego protokołu.

W piśmie z dnia 22 sierpnia 2016 r. skarżąca stwierdziła, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie obejmował załączników do protokołu odbioru robót i podkreśliła, że informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów urzędowych.

W odpowiedzi na skargę organ akcentował obszerność żądanej dokumentacji, w tym załączników do protokołu odbioru robót.

Zakres wniosku był więc między stronami wątpliwy.

Konieczne więc będzie wezwanie skarżącej przez organ do sprecyzowania żądania wniosku i wyjaśnienie czy żąda ona samego protokołu bez załączników jako dokumentu czy informacji publicznej inkorporowanej w tym protokole i jakiej.

Reasumując, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał Dyrektora Archiwum Państwowego do rozpoznania wniosku A. R. z dnia 27 czerwca 2016 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt sprawy organowi. Termin ten wynika z konieczności uprzedniego wyjaśnienia żądania strony.

Sąd w pkt II wyroku stwierdził, że bezczynność w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Organ nie milczał wobec złożonego wniosku. W terminie podjął czynności, błędnie sądząc, że czyni to we właściwej formie. Okoliczność ta przesądza o braku rażącego naruszenia prawa w stwierdzonej bezczynności organu.

Z tej przyczyny Sąd oddalił dalej idący wniosek skargi o wymierzenie grzywny organowi grzywny w kwocie 5 000 zł.

Sąd nie uwzględnił wniosku skargi o wydanie orzeczenia z art. 149 § 1 pkt 2 P.p.s.a. z uwagi na charakter sprawy i wątpliwości co do treści żądania wniosku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.