Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 473/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 65, art. art. 66 ust. 1 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 4, art. 5, art. 70, art. 69a, art. 68
journal: Dz.U. 2015 poz 615
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jedn.
article: art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącej K. C. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. C. (dalej zwanym też "Skarżącą", "Stroną") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] listopada 2016 roku, nr [...], sprzeciwiającą się wpisowi pani K. C. na listę adwokatów Izby Adwokackiej w S., dokonanemu uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w S. z [...] października 2016 roku.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) – dalej jako "Kpa" w zw. z art. 69a ust. 1 oraz z art. 65 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615 z późn. zm.) – dalej też jako "poa".

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne:

W dniu [...] lipca 2016 roku Strona wystąpiła do Okręgowej Rady Adwokackiej w S. z wnioskiem o dokonanie wpisu na listę adwokatów w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, tj. w związku z zajmowaniem stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K..

W celu udokumentowania przesłanek wpisu na listę adwokatów, o których mowa w art. 65 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy, przedłożyła informację o niekaralności, dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych, świadectwo zdania egzaminu komorniczego, decyzje o powołaniu na stanowisko komornika sądowego oraz opinię pracodawcy i referencje. Ustalono, że wnioskująca nie była karana dyscyplinarnie, a prowadzone przeciwko niej postępowanie dyscyplinarne jako komornikowi, zakończyło się uniewinnieniem.

Okręgowa Rada Adwokacka w S., po przeprowadzeniu postępowania uznała, że Strona spełnia przesłanki konieczne do wpisu, wobec czego uchwałą z [...] października 2016 roku wpisała ją na listę adwokatów tej Izby.

Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] listopada 2016 roku, nr [...], sprzeciwił się wpisowi. Uznał, że jakkolwiek Strona spełnia wymagania formalne, tj. korzysta z pełni praw publicznych i posiada pełną zdolność do czynności prawnych, wykształcenie prawnicze i od 2010 roku nieprzerwanie wykonuje zawód komornika sądowego, to jego zdaniem zachodzi negatywna przesłanka wpisu na listę adwokatów, wynikająca z art. 72 ust. 1 pkt 4 poa. Przeszkodę prawną organ wywiódł z faktu wykonywania przez Stronę zawodu komornika i zadeklarowanej woli jego kontynuowania do czasu ewentualnych zmian legislacyjnych w egzekucji i to takich, które okażą się dla niej niekorzystne w wymiarze finansowym. Minister Sprawiedliwości ustalił bowiem, że na posiedzeniu Okręgowej Rady Adwokackiej w S., poprzedzającym wydanie uchwały o wpisie na listę adwokatów, kandydatka stwierdziła, że decyzję o ewentualnym zrezygnowaniu z pełnienia funkcji komornika sądowego uzależnia od zmian legislacyjnych w prawie egzekucyjnym, a nadto wiąże się ona również z jej sytuacją finansową. Wpis na listę adwokatów postrzega w kategorii asekuracji.

Minister Sprawiedliwości ocenił, że taka argumentacja podważa przydatność do wykonywania zawodu adwokata, jako zawodu zaufania publicznego sprawowanego zarówno w interesie wymiaru sprawiedliwości, jak i przyszłych klientów, przez co Skarżąca nie spełnia przesłanki określonej w art. 65 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 4 poa.

Minister Sprawiedliwości wskazał, że uprawniony jest do dokonania samodzielnej oceny osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokatów pod kątem spełniania przesłanek rękojmi.

Po pierwsze uznał, że negatywna przesłanka wpisowa, wywiedziona z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z zastosowaniem wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej, zachodzi w każdej sytuacji deklarowanego wykonywania zawodu komornika po uzyskaniu wpisu na listę adwokatów, a ponadto ustawodawca przesądził w art. 72 ust. 1 pkt 4, że łączenie zajęć wymienionych w tym przepisie ze statusem prawnym adwokata, jako stwarzające samo przez się konflikt interesów, stanowi o braku rękojmi do wykonywania tego zawodu, o której mowa w art. 65 pkt 1 poa. Ocenił, że jeżeli objęcie stanowiska w organach wymiaru sprawiedliwości prowadzi do skreślenia z listy adwokatów, to tym bardziej deklarowanie pozostania na tym stanowisku stanowi ujemną przesłankę wpisu na tę listę. Zgodnie zaś z § 58 Kodeksu Etyki Adwokackiej, w brzmieniu nadanym uchwałą Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 25 czerwca 2016 roku, nr 64/2016, adwokatowi nie wolno brać udziału w czynnościach egzekucyjnych, z którymi wiąże się użycie środków przymusu bezpośredniego. Tymczasem prowadzenie czynności egzekucyjnych jest istotą wykonywania zawodu komornika. Jednoczesne utrzymywanie statusu adwokata i komornika jest zatem nieakceptowalne pod względem deontologicznym. W sytuacji, gdy Strona, złożywszy wniosek o wpis na listę adwokatów, nie deklaruje rezygnacji ze stanowiska komornika po wpisie to, jego zdaniem, wpisanie jej na listę adwokatów jest nieuprawnione.

Po drugie uznał, że ustalono, że przeciwko Stronie, w związku z wykonywaniem przez nią zawodu komornika sądowego, prowadzono postępowanie dyscyplinarne, m in. o to. że w sprawie egzekucyjnej o sygn. akt [...], wykonując obowiązki komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., dokonała w dniu [...] października 2013 roku zajęcia ruchomości - [...], [...], [...], [...], [...], po czym dokonała obwieszczenia o ich licytacji, naruszając art. 45 ust 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 966), a także przepisy § 4 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie [...] dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów [...], środków spożywczych zawierających [...] oraz uprawnień klasyfikatora [...] i [...] (Dz. U. z 2011 r. Nr 115 poz. 672), art 18 pkt 4 Rozporządzenia (WE) 178/2002. Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2016 roku, sygn. akt [...] i Komisja Dyscyplinarna przy Krajowej Radzie Komorniczej w W. ją uniewinniła od popełnienia zarzuconych czynów. Stwierdziła, na podstawie okoliczności sprawy, że nie zawierają znamion deliktu dyscyplinarnego. Sąd Okręgowy w S. w wyroku z [...] lipca 2016 roku, sygn. akt [...] utrzymał orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej w mocy.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, wprawdzie powyższe zachowania Strony nie zawierają jakichkolwiek znamion deliktu dyscyplinarnego, tym nie mniej podważają rękojmię do wykonywania zawodu adwokata. Brak refleksji nad celowością i trafnością podejmowanych przez siebie czynności, przejawiających się w zajęciu rodzinie własnych przetworów owocowo - warzywnych, nie mogących stanowić przedmiotu licytacji, w świetle obowiązujących przepisów, godzi w szacunek do wymiaru sprawiedliwości oraz dobro stron i osób trzecich. Zmniejsza publiczne zaufanie do danej profesji, ale co istotniejsze, poddaje krytyce profesjonalizm zawodowy jako taki. Tymczasem wykonywanie zawodu adwokata wiąże się z obowiązkiem przestrzegania prawa, określonych standardów oraz zasad etyki i godności. Od przedstawicieli tego zawodu żąda się takich przymiotów jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem, a nadto takiego postępowania i takiego zachowania, które odpowiada ocenom moralnym i etycznym, gwarantującym właściwe wykonywanie zawodu.

W skardze złożonej do tut. Sądu na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła:

Naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez ocenę zgromadzonego w sprawie materiału w sposób pobieżny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i w konsekwencji przyjęcie, że Skarżąca nie daje rękojmi wykonywania zawodu adwokata, podczas gdy została ona uniewinniona od popełnienia zarzucanych jej czynów deliktu dyscyplinarnego, umorzono postępowanie wobec przekroczenia przez nią uprawnień, a nadto to K. D. (osobę, u której na początku października 2013 r przeprowadzono zajęcie przetworów) skazano prawomocnie za czyny z art. art. 224 § 2 kk w zb. Z art. 226 § 1 kk w zb. Z art. 222 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kks (wywieranie wpływu na czynności urzędowe, napaść na funkcjonariusza),

Naruszenie prawa materialnego - art. 66 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 4 poa poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że samo wykonywanie zawodu komornika sądowego na dzień złożenia wniosku o wpis na listę adwokatów stanowi przesłankę do odmowy dokonania wpisu; podczas gdy w sposób nieuzasadniony pozbawiono Skarżącą prawa wykonywania zawodu adwokata, tylko z tej przyczyny, że wykonuje zawód komornika sądowego, który to zawód przez ustawodawcę został zrównany z innymi zawodami prawniczymi, powinna istnieć pełna swoboda co do możliwości przechodzenia z tego zawodu prawniczego do zawodu adwokata; komornik sądowy nie może być organem wymiaru sprawiedliwości, wszak jedynie wykonuje orzeczenia władzy sądowniczej, którą sprawują wyłącznie sądy i trybunały. Okoliczność, że komornik jest funkcjonariuszem publicznym, nie oznacza, że pełni on funkcję z zakresu wymiaru sprawiedliwości;

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2016 r. nr [...] oraz zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasową argumentację wskazując, że łączenie funkcji komornika sądowego ze statusem adwokata stwarza a priori konflikt interesów, stanowiąc o braku rękojmi do wykonywania tego zawodu. W sytuacji, gdy skarżąca składa wniosek o wpis na listę adwokatów nie deklarując ustąpienia ze stanowiska komornika sądowego, to wpisanie jej na tę listę jest nieuprawnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2016 r. nr [...] sprzeciwiająca się wpisowi Skarżącej na listę adwokatów Izby Adwokackiej w S. narusza prawo – z dwóch powodów - w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zgodnie z art. 65 p.a., na listę adwokatów może być wpisany ten, kto:

1. jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata;

2. korzysta w pełni z praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3. ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

4. odbył w Rzeczypospolitej Polskiej aplikację adwokacką i złożył egzamin adwokacki, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 1 i 2.

Art. 66 ust. 1 pkt 2 poa, na który powołuje się Skarżąca - wprowadza odstępstwo od obowiązku odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego - m. in. wobec osób, które przez okres co najmniej 3 lat wykonywały zawód komornika.

Na tę okoliczność Skarżąca przedłożyła urzędowo poświadczone dokumenty, potwierdzające spełnienie wymagań o do: korzystania z pełni praw publicznych i posiadania pełnej zdolności do czynności prawnych, wykształcenia prawniczego i uprzedniego minimum trzyletniego wykonywania zawodu komornika.

Minister Sprawiedliwości nie kwestionował powyższych faktów.

W myśl art. 69a ust. 1 p.a. wpis na listę adwokatów uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie sprzeciw się wpisowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. Minister Sprawiedliwości wyraża sprzeciw w formie decyzji administracyjnej.

W niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości sprzeciwił się wpisowi, upatrując negatywnej przesłanki wpisu na listę adwokatów, z dwóch przyczyn, a mianowicie:

Po pierwsze, z art. 72 ust. 1 pkt 4 poa, który nakazuje okręgowej radzie adwokackiej skreślenie adwokata z listy w wypadku objęcia stanowiska w organach wymiaru sprawiedliwości, organach ścigania lub rozpoczęcia wykonywania zawodu notariusza, a tymczasem Skarżąca wykonuje zawód komornika i zadeklarowała wolę jego kontynuowania do czasu ewentualnych takich zmian legislacyjnych w egzekucji, które okażą się niekorzystne finansowo.

Po drugie, z prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Wprawdzie ustalił, że zakończyło się ono prawomocnym uniewinnieniem od popełnienia zarzuconych czynów przez Komisję Dyscyplinarną przy Krajowej Radzie Komorniczej w W. - wobec braku w zachowaniu Skarżącej znamion deliktu dyscyplinarnego, a Sąd Okręgowy w S. w wyroku z [...] lipca 2016 roku, sygn. akt [...] utrzymał ww. orzeczenie w mocy, to Minister Sprawiedliwości ocenił, że podważają rękojmię do wykonywania zawodu adwokata. Zajęcie rodzinie własnych przetworów owocowo - warzywnych, nie mogących stanowić, w świetle obowiązujących przepisów, przedmiotu licytacji, godzi w szacunek do wymiaru sprawiedliwości, w dobro stron i osób trzecich, zmniejsza publiczne zaufanie do danej profesji, poddaje krytyce profesjonalizm zawodowy jako taki.

Odnosząc się do pierwszej przyczyny sprzeciwu wskazać należy, że z pisma Skarżącej z 6 października 2017r. wynika, że 22 września 2017r złożyła rezygnację z pełnionej dotychczas funkcji komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. (k. 35 a.s.), co potwierdza kopia pisma Ministerstwa Sprawiedliwości z [...] września 2017r.(k.38 akt sąd.). Rezygnacja Skarżącej stała się skuteczna od 27 października 2017r., zatem w dacie rozprawy przed Sądem, 8 listopada 2017r. (na którą nikt się nie stawił, o terminie zawiadomiony) Skarżąca nie była już komornikiem.

Art. 145 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Rezygnacja skarżącej z wykonywania zawodu komornika spowodowała, że w świetle art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a.,odpadła negatywna przesłanka wpisu na listę adwokatów. Zaskarżona decyzja narusza także prawo materialne w sposób, mający wpływ na wynik sprawy: art. 65 oraz 72 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 68 ust. 4 i 69a p.a., a nadto art. 65 ust. 1 Konstytucji R.P., co uzasadnia zastosowanie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a. p.p.s.a,. Rację ma Skarżąca uznając, że upatrywanie braku rękojmi wykonywania zawodu w fakcie, że w dacie wniosku i jego rozpatrywania była komornikiem i ta okoliczność uniemożliwiała jej ubieganie się o wpis na listę adwokatów – niewątpliwie naruszało wskazane przepisy prawa materialnego.

Dokonując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ich wykładni, organ pominął rozróżnienie dwóch odrębnych sytuacji dotyczących statusu adwokatów wyraźnie wskazywanych i odróżnianych od siebie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z. 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1834/12). Pierwsza sytuacja dotyczy nabycia prawa do wykonywania zawodu adwokata, druga - wykonywania tego zawodu. Nabycie prawa do wykonywania zawodu adwokata określają zatem art. 65 p.a., z zastrzeżeniem art. 66 ust. 1 i 2 tejże ustawy. Ustalają one wymogi osobowe kandydata na adwokata, których spełnienie przesądza o wpisaniu na listę adwokatów. Przepisy te wyczerpują w całości przesłanki stanowiące podstawę wpisu na listę. W ocenie Sądu, wpis na listę adwokatów jest elementem niezbędnym, ale niewystarczającym do rozpoczęcia wykonywania zawodu adwokata. Przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych adwokat zobligowany jest do złożenia ślubowania - art. 5 p.a., wyznaczenia siedziby zawodowej i zawiadomienia o tym właściwą okręgową radę adwokacką w stosownym terminie - art. 70 p.a. W tej sytuacji sam wpis na listę adwokatów nie uprawnia jeszcze do występowania w charakterze obrońcy czy pełnomocnika, a w tym celu niezbędne jest zarówno uzyskanie wpisu, jak i podjęcie wykonywania zawodu, stąd też rozróżnienie obu tych kwestii jest uzasadnione.

Należy w tym miejscu odwołać się do wyroku z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1834/12, w którym rozróżniając wyżej wymienione kwestie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla że, przesłanki nabycia prawa do wykonywania zawodu adwokata reguluje art. 65 w zw. z art. 68 i 69a poa. Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w wyroku NSA z 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 594/2008, w regulacji prawnej nabycia prawa do wykonywania zawodu nie została wprowadzona przesłanka ograniczająca prawo o dopuszczenie do zawodu przez osobę zajmującą stanowisko w organach wymiaru sprawiedliwości, czy w organach ścigania. Wpis na listę adwokatów nie stwarza obowiązku wykonywania zawodu adwokata. Prawo o adwokaturze nie zawiera w tej mierze jakichkolwiek przepisów, z których można by wywieść taki obowiązek. Sprawę wykonywania, bądź niewykonywania zawodu ustawodawca pozostawił wyłącznie woli adwokata nie wiążąc żadnych negatywnych skutków z faktem niepodjęcia w ogóle wykonywania tego zawodu.

W ocenie Sądu, poglądy zawarte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego można uznać za ugruntowane, zwłaszcza, że zostały wyrażone w kilku wyrokach NSA (v. z 24 lutego 2014 r., sygn. II GSK 1834/12, z 13 listopada 2013 r., sygn. II GSK 1007/12).

W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego można stwierdzić, że nabycie prawa do wykonywania zawodu adwokata określają wyłącznie normy art. 65 poa z zastrzeżeniem art. 66 ust. 1 i 2 tejże ustawy. Zgodnie z art. 68 ust. 4 poa okręgowa rada adwokacka może odmówić wpisu na listę adwokatów tylko wtedy, gdy wpis narusza przepisy art. 65 ust. 1-3 p.a. Wyraźna treść art. 68 ust. 4 poa. jednoznacznie wyklucza możliwość odmówienia wpisu na listę adwokatów przez okręgową radę adwokacką z innych przyczyn aniżeli naruszenia przepisów art. 65 ust. 1-3 p.a., co powoduje, że odmowa wpisu nie może nastąpić na podstawie art. 72 ust. 1 pkt. 4 poa.

W konsekwencji należy przyjąć, że w regulacji prawnej nabycia prawa do wykonywania zawodu nie została wprowadzona przesłanka ograniczająca prawo o dopuszczeniu do zawodu przez osobę zajmującą stanowisko w organach wymiaru sprawiedliwości. Jeżeli zatem okręgowa rada adwokacka nie może odmówić wpisu powołując się na treść przepisu art. 72 ust 1 pkt. 4 poa, to tym bardziej Minister nie może na podstawie art. 72 ust. 1 pkt. 4 poa, zgłosić sprzeciwu od wpisu przewidzianego przez art. 69a p.a.

W tej sytuacji, nie można podzielić poglądu Ministra, że jeżeli objęcie stanowiska w organach wymiaru sprawiedliwości prowadziłoby do skreślenia z listy adwokatów, to tym bardziej deklarowane pozostawanie przez Skarżącą na tym stanowisku, stanowi ujemną przesłankę wpisu na tę listę, uzasadniającą zgłoszenie sprzeciwu od wpisu przez Ministra w oparciu o art. 69a. Inną natomiast kwestią, jest dalsze postępowanie, już po dokonaniu wpisu na listę adwokatów.

Co więcej, Minister Sprawiedliwości nie mógł odwoływać się do § 58 Kodeksu Etyki Adwokackiej, w brzmieniu nadanym uchwałą Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 25 czerwca 2016 roku, nr 64/2016 stanowiącym, że adwokatowi nie wolno brać udziału w czynnościach egzekucyjnych, z którymi wiąże się użycie środków przymusu bezpośredniego, skoro przepis ten nie dotyczył kandydatki do zawodu, jeszcze go nie wykonującej.

W ocenie Sądu, wykonywanie przez Skarżącą zawodu komornika w czasie ubiegania się o wpis na listę adwokatów, nie mogło w żaden sposób uzasadniać poglądu, że wykonując zawód komornika nie daje tym samym rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Przy czym, jak wskazano powyżej, Skarżąca od 29 października 2017r. zawodu tego nie wykonuje.

Należy podkreślić, że rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu adwokata wynika z cech charakteru i dotychczasowego zachowania i jest uniezależniona od wykonywania prawidłowego zawodu komornika. Jak słusznie wskazał Minister Sprawiedliwości, od kandydata do zawodu adwokata żąda się takich przymiotów jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem, a nadto takiego postępowania i takiego zachowania, które odpowiada ocenom moralnym i etycznym, gwarantującym właściwe wykonywanie zawodu. Tymczasem w zaskarżonej decyzji brak jest ustaleń w tym zakresie.

Należy podnieść, że analiza drugiej przyczyny odmowy wpisu, także przesłanki rękojmiowej została, w ocenie Sądu, dokonana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa – mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie można bowiem odmówić racji Skarżącej, że ustalenia faktyczne i ocena zgromadzonego w sprawie materiału została dokonana w sposób niepełny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Skoro rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu adwokata wynika z cech charakteru i dotychczasowego zachowania, to organ winien był zebrać i ocenić pełen, zgromadzony materiał dowodowy.

W aktach sprawy znajduje się nie tylko prawomocny wyrok uniewinniający Sądu Dyscyplinarnego, z którego organ za obciążający Skarżącą uznał sam fakt wszczęcia postępowania w tej sprawie, ale również opinia z [...] lipca 2010r. pracodawcy - komornika C. W., referencje z [...] lipca 2016r. adwokata M. M., opinia z [...] lipca 2016r. komornika N. K., decyzja z [...] marca 2010r. na mocy której Minister Sprawiedliwości powołał Skarżącą na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K.. Organ pominął fakt, że organ uprawniony do wpisu Okręgowa Rada Adwokacka w S. – poprzez Sekretarza Rady zapoznała się z aktami osobowymi kandydatki, w tym z wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z [...] lipca 2016r. sygn.. [...], który, na skutek apelacji Ministra Sprawiedliwości od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Radzie Komorniczej uniewinniającej Skarżącą od zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i utrzymał to orzeczenie w mocy.

Należy podkreślić, że wszystkie te dowody znalazły się w stanie faktycznym sprawy objętej uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w S. z [...] października 2016r., która nie miała wątpliwości co do rękojmi kandydatki i orzekła o jej wpisie na listę adwokatów.

Tymczasem, Minister Sprawiedliwości, jako organ uprawniony do sprzeciwu, a jednocześnie będący wnioskodawcą w sprawie dyscyplinarnej, autorem apelacji – w istocie podejmuje tą samą argumentację, jak w sprawie dyscyplinarnej, z modyfikacją niezbędną dla potrzeb niniejszej sprawy. Jednakże z mającym istotny wpływ na wynik sprawy pomija obowiązek oceny materiału dowodowego w jego całokształcie, o czym jednoznacznie stanowi art. 80 Kpa.

Organ zupełnie pomija ustalenia i ocenę zachowania obwinionego komornika opisaną w uzasadnieniu wyroku uniewinniającego - w zakresie bezspornego przebiegu czynności terenowych, które zostały dobrze udokumentowane. Co więcej, pomija też ocenę prawną działań komornika, wyrażając ocenę co do obowiązku "przestrzegania prawa, określonych standardów oraz zasad etyki i godności" – bez jakichkolwiek ustaleń faktycznych wskazujących na to, jakie konkretnie zastrzeżenia stawia zachowaniu Skarżącej, by ocena ta była uzasadniona. Całkowicie ogólnikowe, niczym nie poparte stwierdzenia organu pomijają okoliczność, że czynności egzekucyjne dotyczyły wyegzekwowania należności dłużnika na rzecz Skarbu Państwa i dotyczyły niewielkiej kwoty 300 zł.

Dotychczasowa ocena prezentowana przez Ministra Sprawiedliwości stoi nie tylko w sprzeczności z orzeczeniami Komisji Dyscyplinarnej obu instancji, ale przede wszystkim w niezrozumiałej i nielogicznej sprzeczności z uzasadnieniem wyroku z [...] lipca 2016r. w sprawie [...] Sądu Okręgowego w S., rozpoznającego apelację Ministra Sprawiedliwości (k.46-37 akt adm.). Skoro niezawisły Sąd na k.8 uzasadnienia zaaprobował zachowanie komornika podczas przeprowadzanych czynności, umocowanie prawne jej działań(k.43-37 akt adm.), a Minister Sprawiedliwości – w tych samych okolicznościach – dokonuje oceny odmiennej, to należy uznać, że zebrany materiał dowodowy nie dawał ku temu żadnych podstaw. W każdym razie nie wskazał go w zaskarżonej decyzji

Ma także rację Skarżąca, że organ pominął w ocenie, że aktywna medialnie osoba, która przeciwdziałała zajęciu mienia ruchomego i produktów żywnościowych przez komornika, została skazana wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt: [...] z art. 224 § 2 kk w zb. Z art. 226 § 1 kk w zb. Z art. 222 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk za przestępstwa popełnione na szkodę Skarżącej.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, sprzeciw organu w zakresie wpisu Skarżącej na listę adwokatów nie wykazało także jakiejkolwiek okoliczności uzasadniającej negatywną ocenę cech charakteru i dotychczasowego zachowania kandydatki. Tak więc, argumenty organu nie są poparte żadnymi dowodami i organ w zakresie wyżej wskazanym uzupełni postępowanie, a następnie dokona ponownej oceny materiału dowodowego, nie wyłączając przy tym skutku w postaci umorzenia postępowania.

Natomiast brak zebrania pełnego materiału dowodowego i jego oceny uniemożliwia wydanie przez Sąd innego rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy jest wzięcie pod uwagę i ocena wszelkich dostępnych danych dotyczących osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokatów, a nie tylko jednej okoliczności - faktu złożenia wniosku, który co do zasady, jak wyżej wskazano, nie jest zakazany na gruncie Prawa o adwokaturze.

Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działał na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie – na mocy art. 153 p.p.s.a. zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku.

Odnośnie kosztów postepowania, w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego P. L. kwotę 697 zł tytułem kosztów postępowania; w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 480 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.