Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 291/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz T.D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezydent W. ("Organ I instancji", "Prezydent") określił T. D. ("Skarżący", "Strona", "Podatnik") opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. B., nr działki [...], obręb [...], za okres maj 2014 r. - kwiecień 2015 r. w wysokości 1064 zł.

Skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("SKO", "Kolegium", "Organ II instancji") utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, odwołujący jest właścicielem nieruchomości położonej w W. przy ul. B.

W dniu 10 lutego 2017 r. na terenie ww. nieruchomości została przeprowadzona kontrola.

Następnie w dniu 11 sierpnia 2017 r. Biuro Gospodarki Odpadami Komunalnymi przekazało Organowi pierwszej instancji protokół z kontroli, dokumentację fotograficzną oraz wykaz odbiorów odpadów z informacją o ustawionym 1 pojemniku o poj. 770 I przeznaczonym do gromadzenia odpadów zmieszanych oraz wykaz ważeń w okresie od maja 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r.

Organ ustalił, że właściciel nieruchomości nie dopełnił obowiązku i nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dlatego też postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości ww. opłaty

T. D. przy w piśmie z dnia 8 czerwca 2018 r. przedłożył dwie kopie umowy najmu z firmą Y. F. Sp. z o o. z dnia 20 sierpnia 2008 r. oraz 1 listopada 2013 r. podnosząc, iż stroną postępowania powinien być ww. najemca. Umowa najmu z dnia 1 listopada 2013 r została zawarta na okres 1 roku i tym samym obejmowała okres wywozu odpadów od maja 2014 r. do października 2014 r.

Organ pierwszej instancji uznał, że stroną niniejszego postępowania jest właściciel przedmiotowej nieruchomości i w związku z powyższym, decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Organ II instancji wskazał, że umowa najmu z Y. F. Sp. z o.o. uległa rozwiązaniu z dniem 31 października 2014 r. i tak jak słusznie wskazał w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji nie ma możliwości ustalenia, czy w okresie obowiązywania tylko i wyłącznie najemca generował odpady komunalne. Ponadto z Krajowego Rejestru Sądowego spółki został wykreślony nieaktualny adres, a aktualny adres nie został wpisany.

SKO podniosło, że przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że podmiotem, na który należy nałożyć obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest właściciel nieruchomości, a nie budzi wątpliwości, że na nieruchomości położonej w W. przy ul. przy ul. B. , powstały odpady komunalne.

Na gruncie niniejszej sprawy, metoda ustalania opłaty za gospodarowanie oraz stawka tej opłaty wynika z uchwały nr LI/I497/2013 Rady Miasta W. z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 3185), zmienionej następnie uchwałami nr LVI/1587/2013 Rady Miasta W. z dnia 23 maja 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 5867) oraz nr LVI 11/1623/2013 Rady Miasta W. z dnia 12 czerwca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. poz 6616), a także z uchwały Rady W. z dnia 13 lutego 2015 r. nr W85/2015 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz Woj. Maz. z 2015 r., poz 1277).

W ocenie Kolegium, Organ pierwszej instancji prawidłowo wyliczył opłatę właścicielowi - T. D. , zgodnie z art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm. - dalej ustawa) oraz ww. uchwałą Rady m.st. W. określając opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. B. , nr działki [...], obręb [...], za okres maj 2014 r. - kwiecień 2015 r. w wysokości 1064 zł.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do uznania, że rozpoznając sprawę Organ I instancji był nie tylko uprawniony, ale przede wszystkim zobowiązany do wydania decyzji w oparciu o powołany wyżej przepis, czyli do określenia stronie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwagi na niezłożenie deklaracji. Organ pierwszej instancji przeprowadzający postępowanie dokonał analizy przesłanek wyszczególnionych w art. 6o ustawy, co zostało poparte zebranym materiałem dowodowym, a także znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie organu odwoławczego wskazane w odwołaniu zarzuty nie zasługują na ich uwzględnienie, bowiem nie dowodzą, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w sposób nakazujący jej uchylenie.

Pismem z dnia 31 grudnia 2019 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu II instancji, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

1) zasady prawdy obiektywnej wskazanej w dyspozycji art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej także "k.p.a.") w związku z art. 77 k.p.a. zobowiązującej organ administracji publicznej do podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez:

a) pominięcie okoliczności, iż dzierżawca nieruchomości (to jest Y. F. sp. z o.o. - na podstawie umowy dzierżawy z dnia 27 czerwca 2008 r.) położonej w W. przy ul. B. , nr działki [...] obręb [...] (dalej: Nieruchomość) regulował (do miesiąca kwietnia 2014 roku) na podstawie deklaracji (uprzednio złożonej do organu - Prezydenta m.st. W.) opłaty za odpady komunalne z ww. Nieruchomości, a poprzez to błędne przyjęcie, iż Skarżący jest zobowiązany do regulowania opłata za wywóz odpadów komunalnych od miesiąca maja 2014 do miesiąca października 2014 roku;

b) błędne przyjęcie, iż stroną niniejszego postępowania jest Skarżący, a nie faktyczny użytkownik (dzierżawca) Nieruchomości, a to jest Y. F. sp. z o.o., który władał Nieruchomością na podstawie umowy dzierżawy z dnia 27 czerwca 2008 r.

2) praworządności określonej w art. 8 k.p.a., która obliguje organ administracji publicznej do przestrzegania wymogu praworządnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy, a nadto prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywatela do rozstrzygnięć organów, poprzez pominięcie okoliczności, iż dzierżawca nieruchomości (to jest Y. F. sp. z o.o. - na podstawie umowy dzierżawy z dnia 27 czerwca 2008 r.) położonej w W. przy ul. B. , nr działki [...] obręb [...] regulował (do miesiąca kwietnia 2014 roku) na podstawie deklaracji (uprzednio złożonej do organu - Prezydenta m.st. W.) opłaty za odpady komunalne z Nieruchomości, a poprzez to błędne przyjęcie, iż Skarżący jest zobowiązany do regulowania opłaty za wywóz odpadów komunalnych od miesiąca maja 2014 do miesiąca października 2014 roku, a ponadto błędne przyjęcie, iż stroną niniejszego postępowania jest Skarżący, a nie faktyczny użytkownik (dzierżawca) Nieruchomości, a to jest Y. F. sp. z o.o., który władał Nieruchomością na podstawie umowy dzierżawy z dnia 27 czerwca 2008 r.

3) inicjatywy organu postępowania administracyjnego, w tym prawdy materialnej, wynikającej z art. 77 k.p.a. w związku z art. 84 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, iż dzierżawca nieruchomości (to jest Y. F. sp. z o.o. - na podstawie umowy dzierżawy z dnia 27 czerwca 2008 r.) położonej w W. przy ul. B. , nr działki [...] obręb [...] regulował (do miesiąca kwietnia 2014 roku) na podstawie deklaracji (uprzednio złożonej do organu - Prezydenta m.st. W.) opłaty za odpady komunalne z Nieruchomości, a poprzez to błędne przyjęcie, iż Skarżący jest zobowiązany do regulowania opłata za wywóz odpadów komunalnych od miesiąca maja 2014 do miesiąca października 2014 roku oraz błędne przyjęcie, iż stroną niniejszego postępowania jest Skarżący, a nie faktyczny użytkownik (dzierżawca) Nieruchomości, a to jest Y. F. sp. z o.o., który władał Nieruchomością na podstawie umowy dzierżawy z dnia 27 czerwca 2008 r.

4) art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 poz. 900) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 roku ustawy poprzez błędne przyjęcie, iż obowiązek złożenia deklaracji w przedmiocie odpadów komunalnych nie może spoczywać na najemcy/dzierżawcy, którym na terenie Nieruchomości w inkryminowanym okresie (maj 2014 - kwiecień 2015 r.) była spółka Y. F. sp. z o.o.

5) art. 6c ust. 2c, art. 6c, art. 6i ust. 1 pkt 2, art. ustawy poprzez błędne przejęcie, iż stroną niniejszego postępowania jest Skarżący, który nie zamieszkiwał w inkryminowanym okresie (od miesiąca maja 2014 roku do miesiąca kwietnia 2015 roku) na terenie Nieruchomości, zaś faktycznym użytkownikiem/władającym Nieruchomością była spółka Y. F. sp. z o.o.,

6) art. 299 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 505 ze zm., dalej także "ksh") poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż brak jest możliwości nałożenia opłaty za odpady komunalne za okres od miesiąca maja 2014 roku do miesiąca kwietnia 2015 roku na Y. F. sp. z o.o. z uwagi na niewskazanie w KRS aktualnego adresu siedziby ww. podmiotu, w sytuacji gdy przy zastosowaniu art. 299 ksh organ mógł nałożyć obowiązek zapłaty opłaty za wywóz odpadów komunalnych na członków organów ww. spółki.

Wskazując na powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2019 roku oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. W. z dnia [...] grudnia 2018 roku oraz o rozpoznanie wywiedzionej skargi na wyznaczonej rozprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Kontroli Sądu na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz.2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) podlegała decyzja organu odwoławczego z dnia [...]istopada 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec Skarżącego będącego właścicielem nieruchomości położonej w W. przy ul. B. w kwocie 1064 zł za każdy miesiąc począwszy od maja 2014 r. do 30 czerwca 2016 r. w kwocie [...] zł, za każdy miesiąc począwszy od 1 lipca 2016 r. do kwietnia 2015 r.

Istota sporu koncentruje się wokół kwestii adresata decyzji dotyczącej opłat za wywóz odpadów z przedmiotowej nieruchomości.

Bezsporne jest, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w W. przy ul. B. . Jak wynika z akt sprawy nieruchomość ta była od kilku lat wynajmowana.

W okresie od 1 listopada 2008 r. do 1 listopada 2014 r. na podstawie umów najmu nieruchomość zajmowała Y. F. sp. z o.o. Umowy najmu zawarte ze spółką zostały przedłożone przez Skarżącego organowi I instancji. Z umów wynika, że najemca zobowiązany był do ponoszenia opłat za wywóz nieczystości.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji cytując art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. stwierdził, że stroną niniejszego postępowania jest właściciel przedmiotowej nieruchomości natomiast umowa najmu z Y. F. sp. z o.o. uległa rozwiązaniu z dniem 31 października 2014 r. i nie ma możliwości ustalenia, czy w okresie obowiązywania tylko i wyłącznie najemca generował odpady komunalne. Ponadto z Krajowego Rejestru Sądowego spółki został wykreślony nieaktualny adres, a aktualny adres nie został wpisany.

Z kolei organ odwoławczy przyznał, że przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że podmiotem na który należy nałożyć obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest właściciel nieruchomości.

Art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. stanowi, że przez właścicieli nieruchomości należy rozumieć także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

W obowiązującej od dnia 1 lutego 2015 r. nowelizacji wprowadzonej poprzez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 87) ustawodawca podjął próbę doprecyzowania tej regulacji. Dodając do art. 2 ust. 2a określił, że jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy.

Wskazać należy, że wspomniana nowelizacja, wprowadzona bez przepisów przejściowych, ma charakter doprecyzowujący, a nie normatywny. Ustawodawca wprowadził ją bowiem bez przepisów przejściowych. Brak przepisów intertemporalnych, oznacza, że wolą ustawodawcy było zastosowanie wprowadzanych zmian do stosunków prawnych trwających w dacie wejścia w życie ustawy. Niewątpliwie przedstawione przez Skarżącego umowy najmu obowiązywały przed wejściem w życie omawianej nowelizacji. Jednakże w czasie funkcjonowania przedstawionych przez Skarżącego umów obowiązywał przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. definiujący pojęcie właściciela nieruchomości. Zgodnie z wymienionym przepisem przez właścicieli nieruchomości rozumie się również współwłaścicieli, użytkowników wieczystych, jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomość w zarządzie lub użytkowaniu oraz inne podmioty władające nieruchomością. Przepis ten formułuje zatem zasadę, że władający nieruchomością dla potrzeb ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach traktowany jest jak właściciel.

Zauważyć także należy, że w konkretnej sprawie zasadniczo nawet kilka podmiotów może jednocześnie spełniać warunki do uznania ich za właścicieli nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Nie oznacza to jednak, że wszystkie te podmioty mogą jednocześnie mieć taki status względem obowiązku związanego z konkretną nieruchomością. Mieć należy również na względzie, iż powołana ustawa nie statuuje solidarnej odpowiedzialności tych podmiotów w powyższej sytuacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 505/18, którego stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela). Zdaniem Sądu, zamiarem ustawodawcy, wyrażonym w powołanym wyżej przepisie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, było objęcie przepisami tej ustawy wszystkich podmiotów mających jakiekolwiek uprawnienia do władania nieruchomością lub chociażby tylko faktycznie posiadające nieruchomość, tak, by w jak najszerszym zakresie zagwarantować wykonanie obowiązków związanych z utrzymaniem czystości i porządku. Z tego powodu zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy pojęcie właściciela nieruchomości obejmuje również podmiot władający nieruchomością. Pojęcie władania nieruchomością oznacza posiadanie nieruchomości. Dlatego też osobą władającą nieruchomością jest zarówno posiadacz samoistny nieruchomości, jak i posiadacz zależny (użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą). Do kategorii osób władających nieruchomością należy zaliczyć również dzierżyciela, czyli osobę która faktycznie włada rzeczą "za kogo innego" (art. 338 Kodeksu cywilnego). Treść analizowanego przepisu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w przypadku większej liczby podmiotów, które można uznać za właścicieli nieruchomości w jego rozumieniu wymaga zatem odwołania się do dyrektyw wykładni systemowej i celowościowej. Wykładnia systemowa zewnętrzna pozwala na przesądzenie, że podmiotem władającym nieruchomością może być również jej posiadacz zależny. Uwzględniając również wykładnię celowościową, Sąd opowiada się za poglądem, iż ustawodawca chciał ulokować obowiązki wynikające z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach na poziomie jak najbliższym faktycznego generowania odpadów. Z tego powodu osoba faktycznie posiadająca nieruchomość, o której mowa w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, może ponosić ciężar opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nawet wówczas, gdy można zidentyfikować jej właściciela, który jednak nieruchomości faktycznie nie posiada.

Nie ulega wątpliwości, że jeżeli właściciel nieruchomości nie zamieszkuje w nieruchomości i udostępnia ją innej osobie na podstawie umowy najmu, to w odniesieniu do tej nieruchomości wskazać można dwa podmioty objęte definicją właściciela zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Sytuacja, w której nieruchomość pozostaje w posiadaniu samoistnym lub zależnym, wobec czego ma i swojego właściciela i inny podmiot faktycznie władający nieruchomością powszechnie występuje w praktyce. W takich stanach faktycznych uznać należy, że ustawodawca. wskazał, że obowiązany do wykonania obowiązków nałożonych w u.c.p.g. jest podmiot faktycznie władający nieruchomością. Regulacja taka gwarantuje ponoszenie opłaty za gospodarowanie odpadami przez podmiot, który je wytwarza.

W wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12 (publ. Dz. U. z 2013, poz. 1593) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości są zgodne z zasadą poprawnej legislacji. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia opłaty oraz do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są w pierwszej kolejności właściciele nieruchomości, przez których rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomość w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (zob. też wyrok TK z 5 listopada 1997 r., sygn. K 22/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 41). Jednocześnie TK wskazał, że w u.c.p.g. prawodawca przyjął szerszą definicję właściciela niż wynika to z art. 140 kodeksu cywilnego. Zarazem jednak prawodawca odwołał się do zastanych pojęć prawa administracyjnego i cywilnego w szczególności takich jak: współwłasność (art. 195 i n. kodeksu cywilnego), prawo użytkowania (art. 252 i n. kodeksu cywilnego), użytkowanie wieczyste (art. 232 i n. kodeksu cywilnego), posiadanie samoistne, jak i zależne (art. 336 kodeksu cywilnego). Odnosząc się do zarzutu, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. są niejasne i niekomunikatywne z uwagi na lukę konstrukcyjną (tj. brak przepisu rozstrzygającego, który z podmiotów traktowanych jak "właściciel nieruchomości" jest zobowiązany do złożenia deklaracji oraz uiszczenia opłaty w stanie faktycznym, w którym na tej samej nieruchomości tytułem prawnym dysponuje właściciel oraz inny podmiot, np. użytkownik wieczysty, dzierżawca TK stwierdził, że wykracza on poza hierarchiczną kontrolę zgodności norm ustawy z zasadą poprawnej legislacji. Żądanie wnioskodawcy zmierza bowiem w istocie do ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni przepisów u.c.p.g. dla różnych możliwych wypadków krzyżowania się praw na nieruchomości. Jednocześnie TK przyznał, że niewątpliwie prawodawca nie rozstrzygnął wprost, na którym z podmiotów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. spoczywa obowiązek określony w art. 6h i art. 6m ust. 1 tejże ustawy w wypadku, gdy kilka podmiotów spełnia ustawowe kryterium "właściciela nieruchomości", jak również prawodawca nie uregulował wprost ewentualnej solidarnej odpowiedzialności posiadaczy nieruchomości, na której powstają odpady, w wypadku niewypełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy. Nie znaczy to jednak, w ocenie TK, że na podstawie przepisów u.c.p.g. oraz innych stosowanych analogicznie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, z uwzględnieniem treści stosunków cywilnoprawnych łączących w każdym konkretnym wypadku podmioty, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. nie jest możliwe ustalenie osób, na których ciążą przedmiotowo istotne obowiązki ustawowe, oraz konsekwencji ich wadliwego dokonania albo niedokonania. Ustalenia tego rodzaju wykraczają jednak poza kognicję TK i należą w szczególności do jednostek, organów administracji publicznej oraz właściwych sądów.

Dokonując wspomnianych w przywołanym wyroku TK ustaleń stwierdzić należy, że w analizowanym stanie faktycznym, w którym bezspornie udokumentowano, że nieruchomość jest przez wiele lat nieprzerwanie wynajmowana na podstawie umów, w oparciu o które zajmuje ją konkretny najemca bezpodstawne jest twierdzenie, iż to właściciel nieruchomości obowiązany był do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zawarta w zaskarżonej decyzji konkluzja, że właściciel nieruchomości zobowiązany jest do złożenia deklaracji oraz uiszczania stosownych opłat na rzecz gminy, zaś obowiązek ten nie dotyczy najemcy, którego siedziby brak jest w rejestrze spółek pozostaje w sprzeczności z treścią art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., pomijając w istocie tę regulację. Aprobata takiego poglądu wymagałaby przyjęcia, że jest to norma pusta.

Zauważenia także wymaga, że określając krąg podmiotów uznawanych za właściciela w rozumieniu u.c.p.g. ustawodawca nie dokonał ich gradacji. Nie wskazał także, że właściciel nieruchomości (w ujęciu cywilnym) jest zobowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy, chyba, że w drodze umowy pisemnej przeniesienie je na inny podmiot, a tylko w świetle takiej regulacji zasadne byłoby stanowisko wyrażone przez organ I instancji.

Wobec stwierdzonego uchybienia jako zasadne należy ocenić podniesione w skardze zarzuty związane z naruszeniem przez organ przepisów prawa materialnego a także przepisów postępowania określonych w Ordynacji podatkowej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić ocenę prawną wynikającą z niniejszego uzasadnienia oraz okoliczność, że Skarżący w toku postępowania przedstawił umowy najmu, z których wynika kto w spornym okresie władał przedmiotową nieruchomością, a także fakt, że w początkowym okresie najemca składał deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W konsekwencji organ winien wszcząć postępowanie wobec właściwego podmiotu.

Mając na uwadze stwierdzone w sprawie uchybienia Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Z kolei o zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.