Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1537/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1 i pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 12 ust. 1,  art. 18 ust. 5 lit. a) i c), art. 92
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 73 par. 1, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. L.dz. [...][...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 2.9.1, 2.9.3 załącznika do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 26 lutego 2009 r. wniesionego przez A. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (nazywaną dalej "skarżącą") od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł w związku z wykonywaniem przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] września 2006 r. o godz. 9:30 na ul. G. [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez M. G. Kierowca okazał do kontroli wypis Nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o., ważnej do dnia 22 grudnia 2054 r. Kontrolujący ustalili, że w samochodzie zamontowano taksometr elektroniczny [...] nr [...] połączony z kasa fiskalną [...]. Od kierowcy pobrano raport fiskalny dobowy, z którego wynikało, że w dniu [...] września 2006 r. do godz. 9:38 wykonał przewóz na łączną kwotę 42 zł 30 groszy.

W trakcie kontroli stwierdzono również, że na dachu pojazdu zamontowano podświetlane urządzenie techniczne z napisem "[...]" z numerem telefonu [...]". Na bokach pojazdu umieszczone były napisy "[...]" (nazwa korporacji) z numerem telefonu "[...]".

Kierujący pojazdem oświadczył, że jest zatrudniony przez skarżącą Spółkę na podstawie umowy zlecenia od dnia [...] sierpnia 2006 r. tj. od [...] dni. Z uwagi na krótki okres pracy nie był świadomy, że samochód był oznakowany niezgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym.

W związku z poczynionymi ustaleniami, inspektorzy stwierdzili naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] września 2006 r. nr [...], który został podpisany przez kierowcę.

Pismem z dnia [...] września 2006 r. skarżąca Spółka została zawiadomiona przez Komendanta Policji w [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

Komendant Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężna w wysokości 15.000 zł w związku z wykonywaniem przez stronę przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą , adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Komendant Główny Policji w wyniku rozpatrzenia odwołania strony z dnia [...] października 2006 r. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. [...], uchylił decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji podał, że organ I instancji nie przeprowadził prawidłowo postępowania wyjaśniającego stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. odnośnie ustalenia, czy skontrolowany pojazd w dniu [...] września 2006 r. wykonywał transport faktycznie naruszając przepisy art. 18 ust. 5 u.t.d.

Wezwaniem z dnia [...] lipca 2007 r. kierowca, na podstawie art. 50 § 1 w związku z art. 77 § 1 i art. 86 k.p.a., został wezwany przez organ I instancji, celem złożenia wyjaśnień w charakterze świadka w związku z kontrolą drogową.

Kierowca przesłuchany w dniu [...] sierpnia 2007 r. w charakterze świadka zeznał, że w dniu [...] września 2006 r. poddano kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...], który otrzymał od skarżącej wyposażony i oznakowany. Kierowca potwierdził, że jest zatrudniony przez skarżącą na stanowisku kierowcy na podstawie umowy zlecenia. Wykonuje przewozy osób na rzecz skarżącej. Zlecenia przekazywane były drogą radiową z centrali "[...]". Pasażerowie otrzymywali paragon fiskalny w imieniu skarżącej. Utarg kierowca przekazywał skarżącej, otrzymując pensję. Kierowca był zatrudniony przez skarżąca do końca lutego 2007 r.

Komendant Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr: [...] nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpatrzenia odwołania strony z dnia [...] sierpnia 2007 r., decyzją z dnia [...] października 2007 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł za naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, zaś w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy.

Uzasadniając decyzję o uchyleniu kary w podanym powyżej zakresie, organ odwoławczy podał, że na pojeździe należącym do skarżącej umieszczony był napis "[...]" i numer telefonu "[...]", a więc nie dotyczący strony.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącą Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2013/07 stwierdził jej nieważność wraz z nieważnością decyzji Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. z uwagi na naruszenie przepisów art. 199 w związku z art. 20 k.p.a.

Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], na podstawie art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. oraz na podstawie załącznika lp. 2.9.1. i 2.9.3. do u.t.d. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Komendant Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. L.dz. [..., po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] sierpnia 2008 r. wniesionego przez skarżąca od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2008 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Komendant Rejonowy Policji [...] nie tylko nie wszczął postępowania administracyjnego, ale przed wydaniem decyzji nie powiadomił strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia końcowego oświadczenia i nie zamieścił w aktach adnotacji o przyczynach odstąpienia od tej zasady. Stwierdzone uchybienie stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant rejonowy Policji [...] zawiadomił skarżącą Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego wobec strony.

Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. oraz 2.9.1, 2.9.3. załącznika do u.t.d. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że pojazd był wyposażony w sprawny i gotowy do użycia taksometr fiskalny, a na pojeździe znajdowały się oznaczenia o treści "[...]" i numer telefonu. Na dachu pojazdu zamontowane było urządzenie techniczne podłączone do instalacji elektrycznej pojazdu, na którym znajdowały się napisy "[...]" i numer telefonu.

Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...]lutego 2009 r., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Komendant Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. L.dz. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz załączników 2.9.1. i 2.9.3. do u.t.d. utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Komendanta Policji już podczas kontroli drogowej stwierdzono, że pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony był w taksometr. Fakt ten potwierdziła zarówno zgromadzona w aktach dokumentacja w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego, jak i dokumentacja fotograficzna. Odnośnie naruszenia zakazów umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, organ stwierdził, że dokumentacja fotograficzna oraz zeznanie świadka były wystarczającymi dowodami potwierdzającymi naruszenie zakazu umieszczenia na dachu pojazdu lamp.

Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2009 r., wnosząc o jej uchylenie w całości i rozważanie przez Sąd możliwości zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.t.d. oraz przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 28 k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., a także art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., poprzez brak prawidłowego ustalenia i oznaczenia strony postępowania przez Komendanta Policji, a także utrzymanie w całości w mocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji, nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym na skarżącą spółkę,

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa, przez brak ustalenia przesłanki przewozu okazjonalnego osób oraz przesłanki wykonywania tego przewozu w krajowym transporcie drogowym przez Komendanta Rejonowego Policji oraz utrzymanie w mocy powyższej decyzji,

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. przez bezzasadne przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, iż w pojeździe był zamontowany i używany taksometr podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikała okoliczność, iż urządzenie zamontowane w pojeździe jest taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia, wynikającej z § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych oraz przyjęcie, iż przedmiotowe urządzenie nie jest drogomierzem podczas gdy z dowodów zebranych w postępowaniu przez organ I instancji wynikała powyższa okoliczność, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji,

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji,

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 10, 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 u.t.d. przez bezzasadne przyjęcie, iż zakazy wynikające z tego przepisu dotyczą wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym, a nie dotyczą przewozów wykonywanych "taksówką",

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez bezzasadne wyróżnienie przewozów okazjonalnych oraz przewozów na podstawie licencji taksówkowej i przez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, okoliczność ustalenia przez organy administracyjne przewozu jakiejkolwiek osoby oraz okoliczność ustalenia wykonania przez skarżącą jakiejkolwiek usługi oraz ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą i przez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, okoliczność ustalenia przez organy administracyjne przewozu jakiejkolwiek osoby oraz okoliczność ustalenia wykonania przez skarżącą jakiejkolwiek usługi oraz ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą,

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a) oraz lit. c) u.t.d., poprzez zastosowanie powyższego przepisu pomimo, iż organy administracyjne nie zebrały materiału dowodowego z którego wynikają przesłanki przewozu okazjonalnego oraz krajowego transportu drogowego osób,

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. poprzez przyjęcie w rozstrzygnięciu zaskarżonych decyzji kary łącznej zamiast nałożenia kary za każde ze stwierdzonych naruszeń,

- niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji organu administracji I instancji: faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało wpływ na wynik postępowania, albowiem nie wiadomo na jakich faktach i dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie organ administracyjny I instancji oraz niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, podczas gdy powyższa decyzja narusza prawo procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania oraz opiera się na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, gdyż rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji oparto na powyższych przepisach pomimo, iż nie ustalono wszystkich przesłanek z nich wynikających.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1451/09 uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję.

Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja organu odwoławczego powinna odpowiadać wymogom określonym w treści tego przepisu, zaś zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. regulującym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ powinien rozpoznać sprawę ponownie w jej całokształcie, odnosząc się przy tym do wszystkich zarzutów odwołania, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu – wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy – decyzji.

Sąd podkreślił także, że motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną

i wyjaśnić tok rozumowania organu, prowadzącego do zastosowania konkretnego przepisu prawa do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Sąd wskazał, że prawidłowe uzasadnienie decyzji ma znaczenie nie tylko prawne, ale i wychowawcze, gdyż pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazanym wymogom nie odpowiadało. Z części wstępnej decyzji wynika, że zapadła ona wskutek rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji Komendanta Rejonowego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika jednak, że kontroli i ocenie organu odwoławczego została poddana decyzja z dnia [...] października 2006 r., a nie decyzja Komendanta Rejonowego z dnia [...] lutego 2009 r.

Sąd I instancji zauważył również, że wprawdzie w ostatnim akapicie na stronie drugiej jest mowa o zaskarżonej decyzji, ale w sytuacji, gdy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zakończył postępowanie decyzją z dnia [...] października 2006 r., którą wydano w oparciu o dokumentację zgromadzoną w czasie kontroli drogowej dowodów zgromadzonych w sprawie, w istocie niemożliwym jest ustalenie, której decyzji dotyczy ten akapit. Nawet gdyby przyjąć, że ten fragment uzasadnienia dotyczy decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., to i tak ogólnikowość twierdzeń organu, brak odniesienia się do zarzutów odwołania i nierozpoznanie sprawy w jej całokształcie czynił uzasadnionym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że nie było potrzeby poddawania ocenie pozostałych zarzutów skargi i orzekł o wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. Komendant Policji wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Organ wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Na podstawie art. 174 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."). zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom prawa, ponieważ:

- niemożliwym jest ustalenie, do której decyzji się odnosi, w sytuacji gdy z przedmiotowego uzasadnia wynika jednoznacznie, że odnosi się ono do zaskarżonej decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lutego 2009 r.,

- jest ogólnikowe i nie zawiera odniesienia się do zarzutów strony skarżącej, w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszelkie wymagane przepisami prawa składniki, ze szczególnym wskazaniem rodzaju naruszonych przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz nałożonej w konsekwencji kary pieniężnej,

- organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, gdy z uzasadnienia wynika, że przeprowadzono ponowną analizę całości akt sprawy i w jej rezultacie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodpowiadające wymogom prawa uzasadnienie zaskarżonego wyroku, to znaczy:

- brak wskazań dla organu odwoławczego co do dalszego postępowania, które to wskazanie powinno być zawarte w wyroku uwzględniającym skargę,

- wskazanie błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to jest wskazanie jako podstawy uchylenia decyzji organu II instancji art. 16 § 1 k.p.a. z jednoczesnym powołaniem zasady dwuinstancyjności, w sytuacji gdy art. 16 § 1 k.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji administracyjnej.

Skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 532/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podał, że organ sformułował dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Pierwszy dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom prawa, Sąd uznał za zasługujący na uwzględnienie w całości.

Zdaniem NSA, Sąd I instancji nieprawidłowo ocenił, że niemożliwe jest ustalenie, do której decyzji odnosi się uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że pierwszą decyzją, jaka zapadła w sprawie była decyzja wydana przez Komendanta Policji z dnia [...] października 2006r., następnie uchylona przez Komendanta Głównego Policji. Późniejsze decyzje w sprawie wymiaru kary pieniężnej skarżącej wielokrotnie były poddane kontroli instancyjnej i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ostatecznie w dniu [...] czerwca 2009 r. zapadła decyzja Komendanta Policji, zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Decyzja ta została uchylona wyrokiem będącym przedmiotem rozpoznawanej skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może budzić wątpliwości, że zaskarżona decyzja zapadła po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. o prawidłowo wskazanym numerze. Wynikało to nie tylko z treści sentencji tej decyzji, ale także z jej uzasadnienia. W związku z tym, że całość uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczyła decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2009 r. NSA przyjął, że błędne podanie numeru i daty decyzji objętej odwołaniem przez organ II instancji było oczywistą omyłką pisarską. Zatem nie mogło stanowić naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy omyłkowe wskazanie przez organ odwoławczy w jednym z wersów uzasadnienia błędnej daty i numeru decyzji, która, zdaniem Sądu I instancji, mogła podlegać kontroli organu odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazane w przytoczonym przepisie wymogi formalne uzasadnienia decyzji administracyjnej znalazły pełne odzwierciedlenie w decyzji z dnia 2 czerwca 2009 r. Uzasadnienie prawne zawiera bowiem wyjaśnienie podstawy prawnej, w oparciu o którą doszło do wydania tej decyzji i podstawa ta została również prawidłowo przytoczona. Odnośnie uzasadnienia faktycznego decyzji NSA stwierdziło, że wyczerpuje ono dyspozycję przepisu art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ II instancji wskazał, jakie elementy stanu faktycznego stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Organ przyjął, iż skarżąca wykonuje transport osób pojazdem nie będącym taksówką osobową, a wyposażonym w taksometr, zaś na dachu pojazdu umieszczono lampy. Fakt ten uznano za udowodniony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (dokumentacja fotograficzna, zeznanie świadka, świadectwo ponownej legalizacji taksometru fiskalnego). Stwierdzenie organu, że: "Organ I instancji zakończył postępowanie decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. (...)".było błędne, ponieważ powinno było się odnosić do decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Jednak nie było to uchybienie na tyle istotne, aby uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Wobec tego, zdaniem NSA treść uzasadnienia decyzji organu II instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. zawierała wszystkie niezbędne elementy przewidziane dla uzasadnienia zarówno faktycznego, jak i prawnego, które w całości i jednoznacznie dotyczyły właśnie decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Wobec powyższego uznać należało, że stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie było chybione, a argumenty skargi kasacyjnej zasadne.

Odnośnie drugiego zarzutu skargi kasacyjnej – naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA podzielił argumentację skarżącego organu jedynie w części. Sąd kasacyjny wyjaśnił, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Natomiast objęty skargą kasacyjną wyrok, wbrew art. 141 § 2 p.p.s.a. nie zawierał wskazań dla organu administracji odnośnie dalszego postępowania, mimo że uchylał jego decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast stanowiska organu skarżącego odnośnie tego, że było wiadomo, na naruszenie której z zasad postępowania wskazał Sąd I instancji, kiedy powołoła art. 16 § 1 k.p.a. z jednoczesnym powołaniem zasady dwuinstancyjności. Przepis ten statuuje zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Przepis art. 15 k.p.a. wyraża zaś zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W ocenie NSA błędne powołanie przez Sąd I instancji przepisu art. 16 § 1 k.p.a. z jednoczesnym powołaniem się na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego należało potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską, gdyż jednoznaczne jest, że Sąd powinien powołać zamiast art. 16 § 1 k.p.a. – art. 15 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w całości rozważań Sądu II instancji, jak również dokonać oceny wszystkich zarzutów skargi wniesionych przez skarżącą Spółkę, które będą miały znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Równocześnie, nie będąc związany zarzutami skargi, powinien wziąć pod uwagę wszelkie inne okoliczności, które będą miały znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aktualne rozpoznanie sprawy jest związane z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1451/09 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku sądu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd kasacyjny.

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości, zarówno materialnych, jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga skarżącej Spółki nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, gdyż decyzja Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji Komendy [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nie naruszają ani przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o transporcie drogowym, ani przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, nakładając karę pieniężną w wysokości 10.000 zł organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] września 2006 r. skarżąca Spółka wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. Przewóz był wykonywany przez podmiot świadczący usługi przewozowe na rzecz skarżącej Spółki, na co wskazuje treść umowy zlecenia z dnia [...] sierpnia 2006 r., w szczególności załącznik nr 1 do umowy zawartej pomiędzy skarżącą a zleceniobiorcą w osobie kierowcy skontrolowanego pojazdu oraz zaświadczenia z dnia [...] sierpnia 2006 r. wystawionego przez skarżącą (k. – 4 - 6 i 3 akt administracyjnych).

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżąca Spółka posiadała licencję nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób (kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...], k - 2 akt administracyjnych). Okazana licencja nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem – obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontroli licencja, która nie odpowiadała warunkom licencji taksówkowej, uprawniała do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Dowód w postaci wypisu z licencji (k.- 2 akt administracyjnych) oraz zaświadczenie o wykonywaniu przewozów przez kierowcę na rzecz skarżącej (k.- 3 akt administracyjnych) jednoznacznie wskazywały na charakter świadczonych usług transportowych. Bez znaczenia dla przyjętego rozstrzygnięcia pozostawało rzeczywiste wykonywanie przewozów w dniu kontroli, jak również fakt, iż w chwili kontroli w pojeździe nie znajdował się pasażer, który potwierdziłby powyższą okoliczność. Dowodami wspierającymi zasadność przyjętego stanowiska, że w dniu kontroli był wykonywany przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób były kopie paragonów fiskalnych, stanowiących wydruk z kasy fiskalnej (k.-7 akt administracyjnych) połączonej z taksometrem elektronicznym [...] o nr fabrycznym [...] (załącznik do protokołu kontroli, świadectwo legalizacji ponownej k. 8 akt administracyjnych), a więc urządzeniem rejestrującym długość odbytej w ramach usługi transportu trasy oraz należność za jej wykonanie. Nadto, prawidłowość przyjętego stanowiska potwierdziły zeznania kierowcy, utrwalone w protokole kontroli i protokole przesłuchania świadka, z których wynika, że współpraca ze skarżącą Spółką polegała na przyjmowaniu zleceń na wykonanie usług przewozu pasażera drogą radiową, a w dniu kontroli do momentu jej przeprowadzenia kierowca wykonał jeden kurs. Należy zauważyć, że kierowca potwierdził, że po zakończeniu kursu wydawała przewożonym pasażerom paragon stanowiący wydruk z kasy fiskalnej.

W przepisie art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne, których wykonywanie bezsprzecznie wykazano w rozpatrywanej sprawie oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej". Znalazło to stanowisko jednoznaczny wyraz w dyspozycji art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W skardze strona wskazuje zarzuty dotyczące naruszenia przez organy art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d., tj. zarzuty kwestionujące zasadność nałożenia kary z tytułu umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu kontrolowanego pojazdu lampy lub innego urządzenia technicznego.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie legitymowała się licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 u.t.d. Posiadała jedynie licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Tym samym nie miała prawa do umieszczania i używania urządzeń oraz oznaczeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogometrem (drogomierzem, dalmierzem) Sąd uznał, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że w pojeździe poddanym kontroli był zamontowany taksometr fiskalny [...] połączony z kasą fiskalną, co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli z dnia [...] września 2006 r., kopii wydruków z kasy fiskalnej oraz świadectwa legalizacji ponownej z dnia [...] kwietnia 2005 r. (k.- 1, 7, 11, 8 – 8a, 10 akt administracyjnych).

Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżącej powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010r., sygn. akt II GSK 733/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela. Zatem charakter urządzenia zamontowanego w kontrolowanym pojeździe (spełniającego funkcję taksometru), a nie formalne spełnianie wymogów jako taksometru według § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych było istotne dla zakwalifikowania omawianego przyrządu taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d.

Zdaniem Sądu, jako niezasadny należało również uznać zarzut o bezpodstawnym nałożeniu, na podstawie art. 92 u.t.d., kary za umieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu urządzenia i potraktowania go przez organy jako lampy lub urządzenia technicznego, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. W opinii strony, organy administracji opierając swoje stanowisko jedynie na dwóch dowodach: fotografii banerów oraz zeznaniach kierowcy skontrolowanego pojazdu, nie ustaliły w sposób wystarczający naruszenia zakazu wymienionego w powyższym przepisie, gdyż z protokołu kontroli nie wynika okoliczność dokonania oględzin urządzenia umieszczonego na dachu pojazdu oraz zabezpieczenia dokumentacji technicznej baneru lub jego instalacji elektrycznej, określającej cechy konstrukcyjne rzeczy potwierdzające możliwość podświetlenia spornego urządzenia. Istotny dla sprawy byłby również dowód z opinii biegłego, który mógłby przesądzić o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 18 ust 5 lit c) u.t.d.

Odnosząc się do powyższego zarzutu skargi, należy wskazać, że przy interpretacji pojęcia: "lampy lub inne urządzenia techniczne umieszczone na dachu pojazdu", zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., stosownych wskazówek dla wykładni użytych zwrotów (podobnie jak przy pojęciu "taksometru") należy poszukiwać w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w podanym przepisie. Zakazy te wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców, którzy nie mają stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do charakteru wykonywanego przejazdu. Stosując ten rodzaj wykładni uznać należy, że nie ma znaczenia prawnego ustalenie czy lampa umieszczona na dachu pojazdu była podłączona do instalacji elektrycznej, czy też nie, jak i dokładne rozróżnienie przedmiotów określanych przez ustawodawcę jako lampa lub inne urządzenie techniczne. Istota problemu sprowadza się bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu pojazdu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 638/09, z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt 947/09, LEX nr 746351).

W rozpatrywanej sprawie na dachu skontrolowanego pojazdu znajdowało się podświetlane urządzenie techniczne z napisem "[...]" i numerem "[...]", które z uwagi na miejsce jego położenia (charakterystyczne dla taksówek) oraz rodzaj umieszczonych informacji mogło wywołać u potencjalnego odbiorcy wrażenie, że usługa przewozu zostanie wykonana przez podmiot legitymujący się licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką (dokumentacja fotograficzna, k.-9 akt administracyjnych).

Zatem, istotne są nie tylko rozwiązania techniczne spornego urządzenia, na co przede wszystkim zwraca uwagę skarżąca, lecz również jego funkcja, mająca na celu wywarcie wrażenia, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu. Zastosowanie wykładni celowościowej w powyższym zakresie było zasadne. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, dopuszczając stosowanie tego rodzaju wykładni w podobnej sprawie (wyrok z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GSK 733/09), "Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką".

W świetle przedstawionych wyżej argumentów należało uznać, że umieszczone na dachu pojazdu podświetlane urządzenie z napisem "[...]" "[...]" naruszało zakaz ustanowiony w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 uznając, że organy administracji w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Decyzja zaś została skierowana do skarżącej Spółki reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika.

Organy zapewniły stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu, informując ją pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o przysługującym, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawie zgłaszania żądań, jak również prawie do przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek o odpisów stosownie do art. 73 § 1 k.p.a. (k. - 73 akt administracyjnych). Strona skorzystała z tego prawa, składając w dniu [...] stycznia 2009 r. pismo procesowe do akt sprawy. Również na wcześniejszym etapie postępowania, bo już w dniu 7 września 2006 r. skarżąca była informowana o wszczęciu postępowania administracyjnego (k. - 12 akt administracyjnych).

Sąd nie podzielił wątpliwości skarżącej odnośnie konstytucyjności zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 u.t.d. w związku z art. 20, 22 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, ograniczenia przewidziane w przepisie u.t.d nie naruszają konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej ani zasady równości. Przedsiębiorcy mają prawo wyboru formy wykonywania transportu drogowego – taksówką na podstawie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. lub w formie przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 5 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., jednakże z zachowaniem rygorów wymienionych w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Zdaniem Sądu, postawienie przedsiębiorców, na równych prawach, przed wyborem formy prawnej, na podstawie której zamierzają prowadzić działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, czy to w ramach transportu drogowego taksówką czy też przewozu okazjonalnego, nie godzi w zasadę wolności (swobody) gospodarczej, jak również nie ogranicza konkurencji. Wręcz przeciwnie, przepisy art. 18 ust. 5 u.t.d. zapewniają równe szanse prowadzenia działalności gospodarczej przez obie wspomniane grupy przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Bez istnienia takiego przepisu przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy taksówką mogliby być eliminowani z rynku przez wkupywanie się w ich klientelę przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne, którzy nie podlegają wszystkim rygorom i ograniczeniom, jakie odnoszą się do przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką. Z powyższych względów trudno byłoby uznać, aby przepis ten naruszał wymienione przez skarżącego przepisy Konstytucji, tym bardziej w sytuacji, gdy zasada wolności gospodarczej, o której mowa w art. 22 Konstytucji RP, nie jest wartością absolutnie chronioną. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest bowiem dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny, a taka sytuacja ma miejsce na gruncie ustawy o transporcie drogowym w okolicznościach niniejszej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2009 r. II GSK 189/09).

Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] września 2006 r. przez skarżącą z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, organy administracji drogowej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.9. pkt 1 i 3 załącznika do tej ustawy, nakładając na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale dowodowym prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.