Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 727/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 727/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2007 r. Nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] 2007 r. w sprawie odmowy przyznania B.C. dodatku mieszkaniowego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy sporna okazała się liczba osób stale zamieszkujących w lokalu i wspólnie gospodarujących. Organy ustaliły, że faktyczna liczba osób wspólnie, stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza, niż wskazana we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Według organów z wnioskodawcą zamieszkują trzy osoby, a nie łącznie siedem. Powyższe ustalenie oparte zostało na wywiadzie środowiskowym, protokole przesłuchania wnioskodawcy z dnia [...] 2005 r., protokole przesłuchania córki wnioskodawcy, podaniu złożonym przez zięcia wnioskodawcy z dnia [...] 2007 r. o przyznanie mieszkania, oświadczeniu córki zainteresowanego z dnia [...] 2007 r., treści wniosku o przyznanie zasiłku okresowego i celowego, wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w następstwie tego wniosku złożonego przez córkę skarżącego z dnia [...] 2006 r. oraz treści wniosków o przyznanie zasiłków rodzinnych składnych przez córkę wnioskodawcy z dnia [...] 2006 r. Według tych dokumentów córka wnioskodawcy – M.J. wraz z dziećmi koncentruje swoje centrum życiowe w mieszkaniu przy ulicy [...] w [...], a wnioskodawca zamieszkuje przy ulicy [...] . Okoliczności te potwierdza też treść wywiadu środowiskowego z dnia [...] 2006 r. przeprowadzonego u rodziny M.J., ubiegającej się [...] 2006 r. o świadczenie z opieki społecznej.

Wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu [...]2007 r., a podstawą ustalenia stanu faktycznego są okoliczności obejmujące okres 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku oraz miesiąc, w którym składany jest wniosek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało zaskarżoną decyzję na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. z 2001r., Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U z 2001r, Nr 156 poz. 1817). W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 2 i 3 ust. 1 powyżej wskazanej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, członkom spółdzielni mieszkaniowych zamieszkujących na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu, osobom zamieszkującym lokale mieszkalne stanowiące ich własność i właścicielom lokali mieszkalnych, innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8 ustawy.

Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, przy czym, na podstawie art. 3 ust. 3 powoływanej wyżej ustawy nie wlicza się do dochodu dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego.

Zgodnie zaś z art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi. Istotnym elementem mającym wpływ na przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego jest normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego.

Organ uznał, że strona nie spełniła przesłanki wymienionej w art. 5 ust.1 i 5 ustawy i podstawę odmowy przyznania świadczenia stanowiło przekroczenie powierzchni normatywnej zwiększonej o 30 %, przyjmując, że w lokalu zamieszkują i gospodarują 4 osoby. Z przepisu art. 5 ust. 5 wynika bowiem, że dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkaniowego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % . Tak więc dla 4-osobowej rodziny powierzchnia normatywna zwiększona o 30% nie może przekraczać 71,5 m², natomiast powierzchnia lokalu wnioskodawcy wynosi 83,80 m². W okolicznościach tej sprawy sporna okazała się liczba osób stale zamieszkujących w lokalu i wspólnie gospodarujących.

W skardze do Sądu B.C. zarzucił nieuwzględnienie faktów mających wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy, błędne nadanie rangi oświadczeniom córki i informacjom znajdującym się w wywiadzie środowiskowym, niewyjaśnienie niewspółmiernie wysokich kosztów ponoszonych przez skarżącego na utrzymanie jego mieszkania. Organ nadto nie dokonał analizy czy rodzina córki jest w stanie utrzymać się samodzielnie oraz nie wyjaśnił kwestii związanych z meldunkiem, jak również nie przeprowadził dowodu z zeznań świadków na okoliczność, gdzie znajduje się centrum życia rodzinnego córki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który w § 2 stanowi, iż Sąd sprawuje kontrolę zaskarżonych rozstrzygnięć pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że rozpatrując skargę na decyzję, wydaną w postępowaniu o uchylenie lub zmianę określonej decyzji ostatecznej, Sąd bada prawidłowość postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia występowania określonych przesłanek, a następnie czy ocena właściwego organu administracji odnośnie do skutków ustalonego stanu faktycznego jest zgodna z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Materialnoprawną podstawę rozpoznania niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001r. Nr 71 poz. 734 ze zm.).

W art. 2 ustawy określono krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania dodatku mieszkaniowego a w art. 3 kryterium dochodowe na jednego członka gospodarstwa domowego i zasady ustalania dochodu dla ubiegających się o tę formę pomocy. Definicję gospodarstwa domowego zawarto w art. 4 uznając, że przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Istotnym elementem jest też powiązanie liczby członków gospodarstwa domowego z powierzchnią użytkową lokalu lub budynku mieszkalnego. Zależność tę określono jako normatywną powierzchnię lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego.

Podstawą odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było przekroczenie normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego przy przyjęciu, że w mieszkaniu zamieszkują i wspólnie gospodarują cztery osoby.

Bezspornym w sprawie pozostaje, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu przypadająca na 4 osoby wynosi 55 m². Wynika to wprost z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. Dodatek mieszkaniowy przysługuje także w przypadku, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % ( art. 5 ust. 5 ustawy). W rozpatrywanej sprawie powiększona o 30% daje powierzchnię 71,5 m², a powierzchnia zajmowanego przez skarżącego lokalu 83,80 m², przekracza więc kryterium powierzchni użytkowej, o którym mowa w art. 5 ustawy. Bez znaczenia jest przy tym wielkość przekroczenia powierzchni normatywnej, gdyż samo przekroczenie tej normy o więcej niż 30 % przesądza o niemożności przyznania dodatku mieszkaniowego, i to niezależnie od tego, czy skarżący spełnia pozostałe warunki do przyznania tego dodatku.

Sporna okazała się jednak liczba osób wspólnie, stale zamieszkujących i gospodarujących. Prowadząc postępowanie dowodowe organ oparł się na dokumentach, które zawierały jednoznaczne oświadczenia, co do miejsca rzeczywistego zamieszkania córki skarżącego wraz z dziećmi. Dokumenty te były spójne, wzajemnie się uzupełniały i dawały podstawę do uznania, że są prawdziwe. Organ przy tym nie kwestionował tego, że córka z dziećmi często przebywa u skarżącego, lecz mając na uwadze składane oświadczenia uznał, że nie można mówić o stałym zamieszkiwaniu i prowadzeniu własnego gospodarstwa domowego ze skarżącym.

Na użytek niniejszej sprawy skarżący twierdził, że córka z dziećmi wspólnie z nim zamieszkuje tworząc gospodarstwo domowe w rozumieniu ustawy. Słusznie Kolegium podkreśliło, że w obowiązującym stanie prawnym nie można akceptować sytuacji tworzenia czy nazywania gospodarstwem domowym miejsca, w zależności od rodzaju świadczeń, o które ubiega się dany członek gospodarstwa domowego. Organ wskazał na konkretne wnioski skarżącego, jego córki i zięcia, z których w sposób niebudzący wątpliwości wynika, gdzie koncentruje się ich wspólne gospodarstwo domowe i ustalił, że córka wraz z rodziną zamieszkuje przy ul. [...], a skarżący przy ul. [...] w [...]. Niezrozumiały jest tym samym zarzut skarżącego o nadaniu nadmiernej rangi zawartym w dokumentach oświadczeniom czy ustaleniom wynikającym z przeprowadzonych wywiadów środowiskowych. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że materiał dowodowy został w przedmiotowej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny i prawny sprawy wyjaśniono w sposób niebudzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego czy materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Żadnego wpływu na ocenę zasadności żądań skarżącego nie miała sugerowana przez niego konieczność przeprowadzenia dowodów na okoliczność kosztów utrzymania jego gospodarstwa i możliwość samodzielnego gospodarowania jego córki oraz przeprowadzenia dowodu z zeznań bliżej nieokreślonych osób na okoliczność koncentracji życia rodzinnego córki. Zgromadzony materiał dowodowy był pełny, jednoznaczny i dawał podstawę do oceny zasadności wniosku skarżącego i wydania stosownych decyzji. Na marginesie należy dodać, że przedłożone przez skarżącego po wydaniu zaskarżonej decyzji oświadczenie córki na temat wspólnego zamieszkiwania w lokalu skarżącego nie ma wpływu na wynik toczącego się postępowania, gdyż sąd ocenia stan sprawy na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.