Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1008/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par 1, art. 80, art. 107, art. 145 par 1 pkt 4, art. 148
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia R. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "[...]WINB") z dnia [...] stycznia 2019 r., Nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem [...]WINB z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej jako: "PINB w [...]") postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] nałożył na R. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 23 896,00 zł., z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego decyzją tego organu z dnia [...] września 2016 r., nr [...] czyli: rozbiórki budynku gospodarczego drewnianego o wymiarach 5,80 x 5,15 m zlokalizowanego na działce nr ewid. gruntów [...] w [...].[...]WINB postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., Nr [...] uchylił w całości ww. postanowienie PINB w [...] i orzekł na podstawie art. 121 § 1, 4 i 5, art. 119 § 2, art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) o nałożeniu na R. K. grzywny w wysokości 23 896,00 zł (słownie dwadzieścia trzy tysiące osiemset dziewięćdziesiąt sześć złotych), w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego drewnianego o wymiarach 5,80 x 5,15 m zlokalizowanego na działce nr ewid. gruntów [...] w [...] i wezwał do jej uiszczenia w terminie 14 dni na wskazany rachunek bankowy, a także wezwał do uiszczenia kwoty 68 złotych tytułem opłaty za wydanie postanowienia.

R. K. zaskarżył ww. postanowienie [...]WINB z dnia [...] października 2017r., Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 944/17 oddalił skargę.

Pismem z dnia 23 listopada 2018 r. (uzupełnionym pismem z dnia 17 grudnia 2018 r.) R. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem m. in. PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny. Jako przesłankę wznowienia postępowania Skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

[...]WINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., Nr [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem tego organu z dnia [...] października 2017 r., Nr [...] wyjaśniając, że nie został dotrzymany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] października 2017 r, Nr [...] znak: [...].

W zażaleniu na powyższe postanowienie R. K. stwierdził, że termin do złożenia wniosku został dotrzymany, bowiem wiedzę o postanowieniu z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] powziął w dniu 14 listopada 2018 r.

Po zapoznaniu się z aktami zgromadzonymi w sprawie oraz z treścią zażalenia GINB uznał, że postanowienie [...]WINB z dnia [...] stycznia 2019 r., Nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania jest prawidłowe i brak jest podstaw do jego uchylenia i wydał powołane na wstępie postanowienie z dnia [...] marca 2019 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia GINB zwrócił uwagę na nadzwyczajny charakter wznowienia postępowania, którego skuteczne zainicjowanie uzależnione jest od zachowania warunków formalnych, które w rozpatrywanym przypadku nie zostały przez skarżącego spełnione. Organ wskazał, że zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, przy czym chodzi o okoliczność, w której pominięto doręczenie decyzji stronie postępowania. GINB jako kluczowy fakt podał, że wniosek złożyła strona tj. R. K., który nie został pominięty bez własnej winy w postępowaniu, albowiem postanowienie [...]WINB z dnia [...] października 2017 r., Nr [...] zostało wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres do doręczeń R. K. Jego odbiór został pokwitowany przez dorosłego domownika w dniu 18 października 2017 r. tj. przez A. K. (żonę), co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Zatem tę datę (to jest 18 października 2017 r.) należy uznać za datę pozyskania informacji o postanowieniu z dnia [...] października 2017 r., Nr [...]. GINB wskazał również, że wniosek o wznowienie postępowania został wysłany przez pełnomocnika skarżącego w dniu 26 listopada 2018r., czyli po upływie roku. Dodatkowo R. K. reprezentowany przez radcę prawnego L. R. (pełnomocnictwo z dnia 6 listopada 2017 r.) pismem z dnia 17 listopada 2017 r. (nadanym na poczcie w tym samym dniu) wniósł skargę na postanowienie [...]WINB z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], będące również przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym, niewątpliwie w dacie wniesienia skargi wiedział o istnieniu postanowienia [...]WINB z dnia [...] października 2017 r., Nr [...]r., a także o jego treści, co wynika z treści wniesionej do WSA w Warszawie skargi. Wobec powyższego GINB uznał, że wniosek skarżącego nie spełniał wymagań formalnych do wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem [...]WINB z dnia [...] października 2017 r., Nr [...], a zatem zasadnym było orzeczenie przez organ wojewódzki o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W związku z tym należy utrzymać w mocy postanowienie organu wojewódzkiego z dnia z dnia [...] stycznia 2019 r., Nr [...] odmawiające wznowienia postępowania.

Powyższe postanowienie GINB z dnia [...] marca 2019 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R. K., który zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

1. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 107 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż R. K. udzielił radcy prawnemu L. R. w dniu 6 listopada 2017 roku pełnomocnictwa do sporządzenia, wniesienia i popierania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...]WINB z dnia [...] października 2017 r. oraz iż R. K. posiadał wiedzę na temat toczącego się postępowania oraz wiedział o istnieniu ww. postanowienia, podczas, gdy R. K. wielokrotnie wskazywał, iż do dnia 14 listopada 2018 r. nie miał wiedzy o nałożeniu na niego grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki budynku, jak i o samej decyzji nakazującej mu rozbiórkę, nie udzielał pełnomocnictwa radcy prawnemu L. R., a wszystkie widniejące w aktach sprawy pisma pochodzące od strony nie były podpisywane przez skarżącego i miały być sfałszowane, do czego przyznała się A. K. przesłuchiwana na policji w sprawie karnej;

2. art. 43 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż postanowienie [...]WINB z dnia [...] października 2017 r. zostało doręczone dorosłemu domownikowi pod adresem skarżącego do doręczeń, podczas gdy skarżący nie zamieszkiwał pod adresem ul. [...], nie wskazywał ww. adresu, jako adresu do doręczeń, a A. K. nie była upoważniona do odbioru korespondencji skarżącego;

3. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na uznaniu, iż skarżący pozyskał informację o postanowieniu nr [...][...]WINB w dniu [...] października 2017 roku tj. w dniu doręczenia przesyłki z ww. postanowieniem A. K., podczas gdy o ww. postanowieniu R. K. dowiedział się dopiero 14 listopada 2018 r., skarżący dokonując zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego drewnianego wskazał jako adres do doręczeń ul. [...] w [...] i w trakcie postępowania adresu tego nie zmieniał, a pisma znajdujące się w aktach sprawy informujące o zmianie adresu są sfałszowane do czego w toku przesłuchania na policji przyznała się A. K., małżonka R. K. pozostająca w nim od lat w separacji faktycznej;

4. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozpoznania przez organy ścigania postępowania karnego sygn. akt: I Ds. [...], prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] w przedmiocie fałszywości widniejących w aktach niniejszego postępowania administracyjnego pism i dokumentów, podczas gdy w świetle okoliczności prowadzonej sprawy organ był zobligowany do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego;

5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia [...]WINB z dnia [...] stycznia 2019 r. odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem [...]WINB z dnia [...] października 2017 r.;

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący utrzymaniem w mocy postanowienia [...]WINB z dnia [...] stycznia 2019 r.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący m. in. wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz o zasądzenie od GINB zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw.

W uzasadnieniu skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika) wskazał, że powziął wiedzę o toczącym się postępowaniu w przedmiocie rozbiórki budynku gospodarczego drewnianego dopiero w dniu 14 listopada 2018 r., kiedy to jego matka [...], po informacji przekazanej przez A. K. zapoznała się z aktami sprawy. Ponadto, R. K. nie udzielał umocowania do prowadzenia sprawy radcy prawnemu L. R. i nie upoważniał go do sporządzenia, wniesienia i popierania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak może wynikać z dokumentu pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania przygotowawczego sygn. akt: [...] w szczególności przesłuchania A. K. to ona bez wiedzy i zgody R. K. udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu L. R. podpisując się imieniem i nazwiskiem R. K. i to jej radca prawny doręczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2018 roku, sygn. akt VIII SA/WA 944/17, a nie R. K. Wskazał, że to samo dotyczy innych pism znajdujących się w aktach sprawy prócz pisma zgłaszającego budowę. Jak wynika z protokołu przesłuchań A. K. to ona od czasu pierwszej czynności w sprawie tj. już w 2015 roku, zajmowała się sprawą, podpisywała wszystkie dokumenty za R. K. nie informując go o tym.

Skarżący wskazał także na niekonsekwencję w działaniu organu, albowiem tym samym wnioskiem skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...]WINB z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o nakazie rozbiórki budynku gospodarczego, także z uwagi na fakt, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zwrócił uwagę, że w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] dotyczącym decyzji nakazującej rozbiórkę budynku [...]WINB wskazał, iż R. K. dowiedział się o postępowaniu dopiero w dniu 14 listopada 2018 roku, a zatem istnieje podstawa do wznowienia postępowania. Natomiast, w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], dotyczącym nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki budynku, [...]WINB wskazał, iż z uwagi na udzielenie pełnomocnictwa radcy prawnemu L. R. i odbieranie korespondencji od organu przez A. K. w miejscu jej zamieszkania, nie można uznać, iż strona nie wiedziała o toczącym się postępowaniu i że bez własnej winy nie brała w nim udziału. W ocenie skarżącego tego rodzaju postępowanie organu powoduje utratę zaufania obywatela do działania organów administracji publicznej. Zdaniem skarżącego GINB, mając wiedzę wynikającą z wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2018 r., iż strona złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa fałszowania dokumentów oraz dysponując oświadczeniem strony, że nie miała wiedzy o toczącym się postępowaniu, w razie powzięcia wątpliwości winien przeprowadzić wnikliwe i pełne postępowanie dowodowe w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem skargi jest postanowienie GINB z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem [...]WINB z dnia [...] października 2017 r., Nr [...], z powodu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. A zatem obowiązkiem Sądu było dokonanie oceny prawidłowości zastosowania przez GINB przepisów art. 149 § 3 w zw. z art. 148 k.p.a.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 kpa. Jeżeli wstępna weryfikacja tego wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie, natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie możliwe jest właściwe, merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a zatem przejście do badania, czy rzeczywiście doszło do zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a. i czy ma ona ewentualnie wpływ na kształt ostatecznej decyzji. To właściwe postępowanie może – stosownie do treści art. 151 k.p.a. - zakończyć się albo wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a albo uchyleniem decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Przede wszystkim jednak – jak wskazano wyżej – organ zobowiązany jest dokonać wstępnej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania. Organ przede wszystkim powinien mieć na uwadze treść art. 148 § 1 kpa, zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W konsekwencji organ powinien zbadać wskazaną w tym przepisie przesłankę dopuszczalności wznowienia i wyjaśnić okoliczności związane z zachowaniem terminu określonego przedmiotowym przepisem.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego jako datę, w którym strona dowiedziała się o postanowieniu [...]WINB z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia, podała - 14 listopada 2018 r., kiedy to matka skarżącego Z. K., po informacji przekazanej przez A. K. zapoznała się z aktami sprawy. Ponadto utrzymuje, że R. K. nie udzielał umocowania do prowadzenia sprawy radcy prawnemu L. R. i nie upoważniał go do sporządzenia, wniesienia i popierania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania przygotowawczego sygn. akt: [...] w szczególności przesłuchania A. K. to ona bez wiedzy i zgody R. K. udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu L. R. oraz prowadziła korespondencję z organem.

Odnosząc się do tych argumentów należy wskazać, że przesłanka wznowienia w niniejszej sprawie opierała się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jest pozbawienia strony, bez jej winy, udziału w prowadzonym postępowaniu. Z akt sprawy, na których obowiązany był opierać się organ, wynika jednoznacznie, że począwszy od pisma z dnia 5 czerwca 2015 r. (dotyczącego zmiany terminu kontroli na działce o nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...]) skarżący konsekwentnie podawał jako adres do korespondencji ul. [...],[...]. W związku z tym na ten adres kierowana była cała korespondencja organu, która była skutecznie doręczana dorosłemu domownikowi w rozumieniu art. 43 k.p.a. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że również postanowienie [...]WINB z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] zostało wysłane na wskazany ww. adres i skutecznie doręczone. O skutecznym doręczeniu tego postanowienia świadczy chociażby fakt, że skarżący, korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego L. R., zaskarżył ww. postanowienie [...]WINB z dnia [...] października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 944/17 oddalił skargę (wyrok jest prawomocny). Na podstawie tych okoliczności, wynikających wprost z akt sprawy, nie można twierdzić, że strona nie posiadała wiedzy o toczącym się postępowaniu i ww. postanowieniu z dnia [...] października 2017 r., skoro korespondencja doręczana była na wskazany przez nią adres i skorzystała ona z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie można zatem przyjąć – jak twierdzi pełnomocnik skarżącego – że wiedzę o tym postępowaniu posiadł dopiero w dniu 14 listopada 2018 r.

Skarga opiera się na argumentach wskazujących na fałszowaniu podpisów skarżącego przez jego żonę, łącznie z pełnomocnictwem udzielonym radcy prawnemu L. R. Argumenty te jednak na tym etapie postępowania i w nawiązaniu do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mogły okazać się skuteczne. Do akt sądowych, jako załącznik do skargi, został wprawdzie przedłożony protokół przesłuchania żony skarżącego – A. M. K., w którym podała ona, że podpisywała się za męża nie mając do tego pełnomocnictwa, gdyż "chciała mu pomóc" ze względu na fakt, że dużo pracował, jak również że podpisała się na pełnomocnictwie udzielonym radcy prawnemu L. R. Należy jednak podkreślić, że są to wyłącznie informacje wskazane przez żonę skarżącego w trakcie przesłuchania prowadzonego w Komendzie Rejonowej Policji [...] w dniu [...] stycznia 2019 r., nie zaś okoliczność stwierdzona prawomocnym orzeczeniem Sądu. Co więcej należy podkreślić, że organ administracji publicznej zobowiązany jest do opierania się na aktach sprawy i powinien domniemywać, że zarówno podpis strony, jak i wskazane przez niego adresy do doręczeń są prawidłowe. Organ administracji publicznej nie ma żadnych uprawnień, ani możliwości do podważania tych ustaleń, prowadząc własne postępowanie zbliżone w charakterze do postępowania karnego. Może co najwyżej opierać się na jednoznacznych ustaleniach poczynionych w trakcie postępowania prowadzonego przez organy ścigania i stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądowym. Ustawodawca dopuścił wprawdzie, w art. 145 § 2 k.p.a., możliwość wznowienia postępowania przez organ z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 (1.dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa) przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, jednakże dotyczy to innych przesłanek wznowienia, nie zaś wprost pozbawienia strony udziału w postępowaniu.

Dlatego niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 107 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 43 k.p.a. Organ opierał się w niniejszej sprawie na zgromadzonym materiale i aktach sprawy i w tym zakresie przeprowadził właściwe postępowanie wyjaśniające prowadzące do oceny, że data odebrania postanowienia z dnia [...] października 2017 r., Nr [...] przez dorosłego domownika tj. przez A. K. (żonę), czyli dzień 18 października 2017 r., jest datą pozyskania informacji o ww. postanowieniu. Nie ulega również wątpliwości, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 6 listopada 2017 r. udzielone przez R. K. radcy prawnemu L. R., który w tym samym dniu wniósł skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W konsekwencji organ nie mógł przyjąć innych dat, niż te, które wynikają z akt sprawy, zaś zestawiając je z datą wniesienia żądania wznowienia postępowania tj. [...] listopada 2018r. zobowiązany był do ustalenia, że przekroczony został termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Należy w tym miejscu stwierdzić, że jeżeli postępowanie prowadzone w sprawie ewentualnego sfałszowania podpisów przez żonę skarżącego doprowadzi do wydania orzeczenia potwierdzającego tę okoliczność lub gdy popełnienie przestępstwa zostanie przynajmniej uprawdopodobnione w wysokim stopniu, stronie może przysługiwać prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z powodu zaistnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. Wówczas termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a. będzie związany np. z datą prawomocnego orzeczenia sądowego stwierdzającego popełnienie czynu zabronionego. Na obecnym etapie jednak oparcie się na ww. okolicznościach w związku z przesłanką z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może być wystarczające do skutecznego wznowienia postępowania, w świetle istniejących i nie podważonych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Argumentem przemawiającym za odmienną oceną nie może być także niekonsekwencja w działaniu organu, na którą powołuje się skarżący, albowiem postępowanie, w którym zapadło odmienne postanowienie o wznowieniu postępowania nie jest kontrolowane w niniejszej sprawie przez Sąd.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegający na niezawieszeniu postępowania administracyjnego do czasu rozpoznania przez organy ścigania postępowania karnego sygn. akt: I Ds. [...], prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...]. Jak już wskazano wyżej ewentualne stwierdzenie popełnienia przestępstwa mogłoby skutkować podstawą do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., natomiast na obecnym etapie postępowania brak jest przeszkody o charakterze prejudycjalnym do orzekania w zakresie zachowania terminu do żądania wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę , o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.