Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2835/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 511/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2018 roku, sygn. akt II SA/Rz 511/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] S.A., na decyzję Wojewody P. z dnia 6 marca 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego, oddalił skargę.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Starosta P., działając na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290; zwanej dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; zwanej dalej: k.p.a.), zgłosił sprzeciw do wniesionego przez [...] S.A. zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych, polegających na wzniesieniu "tymczasowego obiektu budowlanego – wierzy mobilnej, sztandarowej, nie połączonej trwale z gruntem, do przeniesienia przez upływem 180 dni od montażu" na terenie obejmującym działkę ewidencyjną nr [...], położoną w miejscowości N. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że zgłoszone roboty budowlane nie mogą być zakwalifikowane jako tymczasowy obiekt budowlany. Opis planowanych prac każe przyjąć, że przedmiotowy obiekt stanowić będzie nową stację bazową telefonii komórkowej. Stacja taka jest budowlą (art. 33 ust 3 p.b.) i stanowi jedno zamierzenie budowlane (art. 33 ust. 1 p.b.). Tym samym jej budowa zawsze wymaga zezwolenia pozwolenia na budowę.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy przytoczone wyżej rozstrzygnięcie Starosty. Uzasadniając swoją decyzję, dokonał on analizy art. 29 ust 1 pkt 12 p.b. oraz art. 3 pkt 5 tej ustawy i na jej podstawie wskazał, że dla zakwalifikowania obiektu budowlanego jako trwale związanego z gruntem znaczenie mają sposób jego posadowienia na gruncie oraz charakter poszczególnych elementów konstrukcji. Następnie, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślił, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania go z gruntem, ale to, czy wielkość danego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego związania. Następnie Wojewoda przytoczył parametry techniczne planowanego obiektu, podkreślając przede wszystkim wysokość masztu (27 metrów) oraz sposób związania go z gruntem (ruszt oparty na czterech stopach umieszczony bezpośrednio na gruncie i obciążony balastem). W jego ocenie, wymienione właściwości konstrukcji nie pozwalają na uznanie jej za obiekt niepołączony trwale z gruntem. Maszt ten stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., a jego realizacja posiada zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b. wszystkie cechy budowy. Tym samym przedmiotowa inwestycja nie daje się zakwalifikować jako żadne z wymienionych w art. 29 ust 1 i 2 u.p.b. przedsięwzięć niewymagających pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody, Starosta słusznie uznał, że budowa przedmiotowego masztu wymaga pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja, mimo częściowo wadliwego uzasadnienia, była prawidłowa i odpowiadała prawu. Wojewoda wskazał nadto, że Starosta działał w trybie szczególnej procedury zgłoszeniowej, uregulowanej w p.b. Zgłoszenie nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów k.p.a., a organ nie ma kompetencji do jego prowadzenia. Dopiero wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji stanowi początek nowego postępowania administracyjnego, do którego należy stosować przepisy k.p.a. Tym samym Starosta nie mógł dopuścić się naruszenia przepisów wymienionej wyżej ustawy, ponieważ nie miały one w przedmiotowej sprawie zastosowania, aż do chwili wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 4 lipca 2018 roku sygn. akt II SA/Rz 511/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na wyżej wymienioną decyzję Wojewody.

Sąd I instancji stwierdził, że w analiza definicji tymczasowego obiektu budowlanego zawarta w art. 3 pkt 5 p.b. doprowadziła Sąd I instancji do konkluzji, że tymczasowość obiektu budowlanego musi wynikać alternatywnie albo z braku trwałości jego użytkowania w danej lokalizacji albo z braku trwałości jego związania z gruntem. Z kolei przyrównanie wspomnianej definicji do treści art. 29 ust 1 pkt 12 p.b. prowadzi do wniosku, że możliwość zgłoszenia budowy obiektu z pominięciem uzyskania odpowiedniego pozwolenia na budowę dotyczy jedynie tymczasowych obiektów budowlanych, które posiadają taki status z uwagi na brak trwałego związania z gruntem. Każdy inny tymczasowy obiekt budowlany będzie mógł być zrealizowany jedynie na podstawie stosowanego pozwolenia na budowę.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy prawidłowo przyjęły, że zgłoszona przez Skarżącą budowa dotyczyła obiektu trwale związanego z gruntem. Sąd nie zakwestionował, że przeznaczenie przedmiotowej konstrukcji (wielokrotność montażu i brak trwałości użytkowania w danej lokalizacji) przesądza, iż stanowi ona tymczasowy obiekt budowlany. Nie można jednak stwierdzić, że nie będzie ona trwale związana z gruntem. Trwałość związana obiektu budowlanego z gruntem nie musi oznaczać braku możliwości odłączenia go od gruntu bez naruszenia jego integralności. Wyraża się ona natomiast w takim skonstruowaniu obiektu, które wykluczy niekontrolowaną zmianę jego położenia bądź oderwania go od gruntu w związku z oddziaływaniem na niego sił fizycznych związanych z samą jego strukturą bądź kumulatywnie wymienionych wcześniej okoliczności oraz działań przyrody czy też innych czynników zewnętrznych. Możliwość demontażu konstrukcji nie przekreśla trwałego powiązania go z gruntem. Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce. Nie ma zatem znaczenia okoliczność posiadania przez budynek fundamentów czy też wielkość zagłębienia go w gruncie.

Przyrównując powyższe rozważania do wskazanych przez Skarżącą parametrów planowanego obiektu budowlanego, a w szczególności do zabezpieczenia konstrukcji za pomocą rusztu i odpowiedniego balastu (betonowe bloczki), Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że obiekt ten bez wątpienia będzie trwale związany z gruntem, a połączenia takiego przedmiotowa konstrukcja wymaga do jej bezpiecznego i prawidłowego funkcjonowania. Tym samym ocena organów oraz wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia były zasadne.

W skardze kasacyjnej [...] S.A. Zaskarżyła ww. wyrok w całości, zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

- niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku;

- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez zaakceptowanie stanowiska organów administracji publicznej, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem.

2. naruszenie prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, poprzez:

- naruszenie art. 29 ust 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 3 pkt 3 p.b. poprzez przyjęcie, że przedmiotowa tymczasowa stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi obiekt wymagający trwałego połączenia (kwalifikowanego) z gruntem, które powinno być weryfikowane w ramach pozwolenia na budowę,

- naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę,

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.

Skarżąca nie zgodziła się z poglądem wyrażonym przez Sąd I instancji, że przedmiotowa tymczasowa stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi obiekt wymagający trwałego połączenia (kwalifikowanego) z gruntem, które powinno być weryfikowane w ramach pozwolenia na budowę. Sąd ten niewłaściwie zastosował art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku. Rozstrzygnięcie nie zostało bowiem umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.

Skarżąca stwierdziła, że nie ma podstaw do uznania, jakoby przedmiotowa mobilna stacja bazowa nie stanowiła tymczasowego obiektu budowlanego. Jedną z cech takiej konstrukcji stanowi bowiem czasowość jej użytkowania. Skarżąca wielokrotnie podkreślała, że jej zamiarem jest temporalne wykorzystanie planowanego obiektu i z tej przyczyny jako podstawę zgłoszenia wskazała art. 29 ust 1 pkt 12 p.b. Odnosząc się zaś do cechy stabilności posadowienia mobilnej stacji bazowej na gruncie, Skarżąca podkreśliła, że można ją przenosić bez podejmowania szczególnych czynności, charakterystycznych dla procesu budowlanego. Nadto, w toku dotychczasowego postępowania zgromadzony został obszerny materiał dowodowy, w którym Skarżąca wskazała, że obiekt budowlany nie będzie trwale związany z gruntem i jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni.

Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że każdy obiekt budowlany, w tym również obiekt tymczasowy, powinien być zrealizowany w sposób eliminujący możliwość jego łatwego przesunięcia, przemieszczenia bądź uszkodzenia pod wpływem warunków atmosferycznych. Przepisu art. 3 pkt 5 p.b. nie można bowiem interpretować w oderwaniu od art. 5 ust 1 p.b., który wskazuje na konieczność zapewnienia m.in. nośności i statecznej konstrukcji budynku. Za trwale połączone z gruntem należy zaś uznać obiekty, dla których w toku projektowania i budowy tak daleko idące związanie zostało zagwarantowane m.in. przez badanie nośności gruntu lub ukształtowanie konstrukcji obiektu z zastosowaniem fundamentu, który przenosi obciążenie z konstrukcji budynku na nośne warstwy gruntu, a którego demontaż wiąże się z użyciem sprzętu budowlanego oraz zniszczeniem elementów konstrukcyjnych. Połączenie z gruntem niezawierające wyżej wymienionych elementów nie może zostać uznane za trwałe.

Skarżącą podniosła również, że nie było zamiarem ustawodawcy ograniczenie możliwości budowy na podstawie samego zgłoszenia wyłącznie do obiektów niepołączonych z gruntem. Z kolei ze względu na brak definicji "trwałości połączenia" w przepisach prawa budowlanego, należy posiłkować się definicjami zawartymi w innych przepisach, w szczególności tymi znajdującymi się w Kodeksie cywilnym. Przepisy ostatniej z wymienionych ustaw przewidują dwie przesłanki do uznania wystąpienia trwałego związania obiektu z gruntem. Po pierwsze, odłączenie od gruntu związanej z nim struktury nie może odbyć się bez jej uszkodzenia. Po drugie, połączenie nie może nastąpić do przemijającego użytku. Przyrównując przytoczone wymogi do przedstawionego przez Skarżącą w sprawie projektu, nie ma wątpliwości, że planowana stacja bazowa jest obiektem tymczasowym oraz nie jest trwale połączona z gruntem. Z tego też względu Starosta powinien był zastosować art. 29 ust 1 pkt 12 u.p.b.

Następnie Skarżąca odniosła się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, podnosząc, że uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, który powinien uzasadnić swoją decyzję zgodnie z zasadą przekonywania oraz tak, by umożliwić na dalszych etapach postępowania kontrolę prawidłowości jego toku rozumowania. Mając to na uwadze uznać należy, że uzasadnienie decyzji Starosty nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. To z kolei stanowi o naruszeniu art. 7 i art. 77 k.p.a. Z kolei wskazana w decyzji podstawa prawna rozstrzygnięcia wskazuje, że nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w aktach sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył ,co następuje:

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. są przepisami wynikowymi. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy przede wszystkim wiązać z naruszeniami przepisów postępowania, których dopuściły się organy orzekające w sprawie, jeżeli naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Samo powołanie wymienionego artykułu nie ma żadnego znaczenia prawnego, bowiem przepis ten określa jedynie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd w sytuacji, gdy organy dopuszczą się naruszeń konkretnych przepisów postępowania, co powinno zostać ustalone w postępowaniu sądowym. W skardze kasacyjnej, z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego jej zarzutami, należy zatem wskazać konkretne przepisy procesowe, których stosowanie przez organy administracyjnie wadliwie zostało ocenione przez sąd pierwszej instancji i powiązać te przepisy z powołanym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Takim przepisów nie wskazano w skardze kasacyjnej w ramach omawianego zarzutu.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku, czyli: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego, b) prezentacje stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.

Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 487/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto zarzuty z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie są skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera ww. elementy, a uzasadnienie części prawnej jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, które doprowadziły do oddalenia skargi, zresztą słusznego rozstrzygnięcia, o czym będzie mowa przy rozpatrywaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego. Wnosząca skargę kasacyjną spółka poza ogólnikowym stwierdzeniem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. "w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku" i faktu, że jej zdaniem rozstrzygnięcie nie zostało umotywowane dostatecznie, nie rozwinęła tego zarzutu. To, że skarżącej kasacyjnie nie podoba się "konstrukcja uzasadnienia", czy też nie uznaje argumentacji sądu lub uznaje ją za mało wystarczającą nie świadczy o naruszeniu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. i art. 77 k.p.a. Wbrew tym zarzutom, organy architektoniczno-budowlane, działając na podstawie przepisów prawa w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, należycie ustaliły stan faktyczny, który słusznie został zaakceptowany przez sąd I instancji.

Nietrafne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Istotą niniejszego rozstrzygnięcia jest ocena, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy zgłoszenie może być zrealizowane na podstawie zgłoszenia, jak twierdzi Skarżąca, czy też koniecznym jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Sąd I instancji wyraził pogląd, z którym należy się zgodzić, że w przypadku takiej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Maszt, którego dotyczyło zgłoszenie miał stanowić wieżę mobilną o wysokości 27 m, składającą się z 5 segmentów kratowych, o każdy o długości 6 m, ruszt wieży oparty ma być na 4 stopach, dodatkowo obciążonych balastem. Jako balast przewidziano bloczki betonowe (M6). Dolny segment zamocowany miał być do rusztu za pomocą dodatkowego segmentu podporowego o wysokości 3 m .Maszt miał być usztywniony odciągami linowymi. W skład projektowanej stacji wchodzić miały mobilny maszt antenowy, anteny sektorowe, anteny radioliniowe, urządzenia dodatkowe, feedery i kable .Organy orzekające prawidłowo przyjęły, że zgłaszane zamierzenie obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Ma rację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, że zgłoszony maszt antenowy o wysokości 27 m nie jest tymczasowym obiektem budowlanym o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 p.b. i należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W sprawie kluczową kwestią dla klasyfikacji obiektu budowlanego jako obiektu tymczasowego jest "niepołączenie trwale z gruntem". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że wyznacznikami tego czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. O tym czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem czy nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Sposób połączenia z gruntem, technika czy technologia z tym związane nie mogą świadczyć o tym czy jest to w rozumieniu ustawy Prawo budowlane trwałe czy też nie trwałe połączenie z gruntem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 r., II OSK 1509/06, z dnia 12 października 2011 r., II OSK 1433/10, z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11, z dnia 1 czerwca 2017 r., II OSK 2471/15, z dnia 3 lutego 2017 r. , II OSK 1261/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy, opis stacji bazowej i załączone do zgłoszenia szkice obrazują wielkość planowanego obiektu jak i sposób osadzenia go na gruncie. Ma zatem racje Sąd I instancji, że przedsięwzięcie, ze względu na wysokość całkowitą konstrukcji masztu wynoszącą 27 m i sposób osadzenia obiektu na gruncie wskazuje na konieczność jego trwałego z nim powiązania. Ruszt stalowy oparty na 4 stopach dodatkowo obciążonych balastem w istocie stanowi łącznie fundament stacji bazowej telefonii komórkowej, co odpowiada wymogowi trwałego połączenia z gruntem w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Wynika z tego, że zgłoszone przez skarżącą spółkę roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem zgłoszony przez Starostę sprzeciw w decyzji był prawidłowy.

Z tych względów niezasadne są zarzuty naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt. 5 i art. 3 pkt 3 p.b. oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.