Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 549/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 36 ustawy z dn.20.06.1997
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 515
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.
article: art. 8 ustawy z z dnia 12.01.1991r. ,  art. 12 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant st.sek. Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. S. i K. M. -"A" Hurtownia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2005r oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r Nr 8, poz. 60, Nr 85, poz. 727, Nr 86, poz. 732, Nr 143, poz. 1199), art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.

z 2002 r Nr 9, poz. 84, ze zm.), art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r Nr 108, poz. 908, ze zm.) § 3 ust. 1 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. Nr 192, poz. 1878), uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [..] Nr [...] określającą A. Spółce jawnej J. S. K. M. z siedzibą w S. zobowiązanie w podatku od środków transportowych za rok 2005 w kwocie [...] zł, w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych od ciągnika samochodowego [...] w kwocie [...] zł i w tej części umarzyło postępowanie

w sprawie, utrzymując decyzję organu I instancji w mocy w pozostałej części.

W dniu [...] strona złożyła Deklarację na podatek od środków transportowych DT-1 na 2005 r., w której wykazała

1) 2 samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) powyżej 5,5 t do 9 t włącznie,

2) 1 samochód ciężarowy o dmc powyżej 9 t i poniżej 12 t,

3) 2 ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dmc zespołu pojazdów od 3,5 t i poniżej 12 t,

4) 2 naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dmc równą lub wyższą niż 12 t, posiadające 2 osie,

5) 1 naczepę, która łącznie z pojazdem silnikowym posiada dmc równą lub wyższą niż 12 t, posiadającą 3 osie.

W Załącznikach do deklaracji DT-1 o posiadanych środkach transportowych DT-1/A strona wykazała:

1) samochód ciężarowy [...]nr rej. [...] (r. prod.[...]) o dmc 5,99 t,

2) samochód ciężarowy [...] nr rej. [...] (r. prod.[...] ) o dmc 5,99 t,

3) samochód ciężarowy [...] nr rej. [...] (r. prod.[...] o dmc 15,2 t,

4) ciągnik siodłowy [...] nr rej. [...] (r. prod.[...]) o masie własnej 16 t,

5) ciągnik siodłowy [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o masie własnej 20,5 t

6) naczepę [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 38 t i dmc zespołu pojazdów 54t,

7) naczepę [..] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 24,65 t i dmc zespołu pojazdów 45,15 t,

8) naczepę [...] nr rej. [...] (r. prod.[...]) o dmc 36 t i dmc zespołu pojazdów 52t.

Organ I instancji wezwał stronę do złożenia prawidłowej deklaracji na podatek od środków transportowych na 2005 r. oraz kserokopii dokumentów, na podstawie których ustalono stan faktyczny. W uzasadnieniu podniósł, że strona nie wykazała w Deklaracji z dnia [...] samochodów ciężarowych [...] o nr.[...], [...] o nr rej. [...], [...] o nr rej.[...], [...] nr rej. [...] oraz [...] nr rej.[...].

W dniu [...] strona złożyła korektę Deklaracji na podatek od środków transportowych DT-1 na 2005 r. wykazując 2 samochody ciężarowe o dmc powyżej 5,5 t do 9 t włącznie, 1 samochód ciężarowy o dmc równej lub wyższej niż 12 t o 2 osiach, 2 ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dmc zespołu pojazdów od 3,5 t i poniżej 12 t, 1 naczepę, która łącznie z pojazdem silnikowym posiada dmc równą lub wyższą niż 12 t, posiadającą 2 osie, 1 naczepę, która łącznie

z pojazdem silnikowym posiada dmc równą lub wyższą niż 12 t, posiadającą 3 osie.

Ponadto pismem z dnia [...] strona zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o zwrot podatku od środków transportowych nadpłaconego w latach 2003 i 2004. W uzasadnieniu stwierdziła, że samochody ciężarowe [...] o nr rej.[...], [...] nr rej. [...] oraz [...] nr rej. [...] są betoniarkami i mieszczą się w pojęciu pojazdów specjalnych, zatem podlegają zwolnieniu z podatku od środków transportowych. Również samochód ciężarowy [...] o nr rej.[...], który jest dźwigiem samochodowym oraz naczepa ciężarowa [...] nr rej. [...] przeznaczona do transportu cementu luzem mają, zdaniem strony, charakter pojazdów specjalnych, tj. niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Natomiast samochód ciężarowy [...] o nr. rej. [...] został przez stronę sprzedany w dniu [...].

Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2005 r. W toku postępowania dowodowego organ podatkowy ustalił, że spółka jest właścicielem następujących środków transportowych:

1) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 26 t,

2) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] (r. prod.[...]) o dmc 26 t,

3) ciągnika samochodowego [...].nr rej. [...] (r. prod.[...] ) o dmc 15,4 t,

4) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] (r. prod.[...] ) o dmc 3,5 t,

5) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] (r. prod.[...] ) o dmc 3,5 t,

6) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] (r. prod.[...] ) o dmc 15,7 t,

7) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 20,5 t,

8) naczepy ciężarowej [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 24,65 t,

9) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 15,2 t,

10) naczepy ciężarowej [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 38 t,

11) naczepy ciężarowej [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 39 t,

12) ciągnika samochodowego [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 20,5 t,

13) ciągnika samochodowego [...] nr rej. [...] (r. prod.) [...]o dmc 16 t,

14) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] (r. prod.) [...]o dmc 5,95 t,

15) samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...] ( r. prod. [...]) o dmc 5,99 t.

Z informacji uzyskanej z Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego wynika, że zgłoszenie sprzedaży samochodu ciężarowego[...] nr rej. [...] (r. prod.[..] ) o dmc 15,2 t nastąpiło w dniu [...]. Nadto z wyjaśnień złożonych przez pracownika administracyjnego przedsiębiorstwa prowadzonego przez stronę wynika, że strona sprzedała ciągnik siodłowy" w dniu[...] .

W dniu [...] strona złożyła kolejną korektę Deklaracji na podatek od środków transportowych DT-1 na 2005 r. wykazując:

1) 2 samochody ciężarowe o dmc powyżej 5,5 t do 9 t włącznie,

2) 1 samochód ciężarowy o dmc równej lub wyższej niż 12 t o 2 osiach,

3) 3 ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dmc zespołu pojazdów od 3,5 t i poniżej 12 t,

4) 1 naczepę, która łącznie z pojazdem silnikowym posiada dmc równą lub wyższą niż 12 t, o 2 osiach,

5) 3 naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dmc równą lub wyższą niż 12 t, o 3 osiach.

W Załącznikach do deklaracji DT-1 o posiadanych środkach transportowych DT-1/A strona wykazała:

1) samochód ciężarowy [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 5,95 t,

2) samochód ciężarowy[...] rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 5,99 t,

3) samochód ciężarowy [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 15,2 t,

4) ciągnik siodłowy [...] nr rej. [...] (r. prod [...].) o masie własnej 16 t,

5) ciągnik siodłowy [...] nr rej. [...] (r. prod. [...] ) o dmc zespołu pojazdów 56t,

6) naczepę[...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 38 t i dmc zespołu pojazdów 54t,

7) naczepę [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o dmc 36 t i dmc zespołu pojazdów 52t,

8) ciągnik siodłowy [...] nr rej. [...] (r. prod. [...]) o masie własnej 16 t i dmc zespołu pojazdów 42 t,

9) naczepę [...] nr rej. [...] (r. prod.[...]) o dmc 34 t i dmc zespołu pojazdów 50 t, 10) naczepę [...] nr rej. [...] (r. prod.[...] ) o dmc 34 t i dmc zespołu pojazdów 50 t.

Prezydent Miasta określając stronie wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2005 r. podniósł, że środki transportowe stanowiące własność strony w 2004 r., tj. samochody ciężarowe[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [..] (nr rej.[...] ), [..] (nr rej.[...] ), ciągniki siodłowe[...] , [...] , [...], [...]oraz naczepy [...] , [...], [...], [...] i [...] nie posiadają w dowodach rejestracyjnych wpisów stwierdzających, że są one pojazdami specjalnymi.

W ocenie organu I instancji to wpisy zawarte w dowodach rejestracyjnych rozstrzygają

o sposobie kwalifikacji podatkowej danego pojazdu, tj. czy pojazd ten podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, czy też nie. Nadto pojazdy wskazane przez stronę w piśmie z dnia [...] jako "specjalne", tj.[..], [...], [...], [...] mieszczą się w kategorii samochodów ciężarowych w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. Natomiast naczepa [...] jest pojemnikiem do przewozu cementu, zatem w myśl ww. rozporządzenia stanowi pojemnik występujący w rodzajach pojazdów: samochód ciężarowy, naczepa ciężarowa, przyczepa ciężarowa, przyczepa ciężarowa rolnicza. Zdaniem organu I instancji w sprawie brak jest podstaw do zwolnienia któregokolwiek z ww. pojazdów z podatku od środków transportowych, jako samochodu lub pojazdu "specjalnego". Organ podatkowy podniósł ponadto, iż samochody [...] i [...] podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, ponieważ masa tych samochodów wynosi 3,5 t. Organ uznał, że samochód ciężarowy [...] został sprzedany w dniu [...], zatem strona nie jest podatnikiem podatku od środków transportowych w 2005 r. - jednocześnie jednak organ

I instancji stwierdził, że od ww. pojazdu strona obowiązana jest w 2005 r. uiścić podatek od środków transportowych w kwocie [...] zł. Natomiast odnosząc się do uzyskanej w toku postępowania dowodowego informacji o sprzedaży ciągnika [...], organ I instancji podniósł, iż okoliczność ta nie została udowodniona przez stronę żadnym dokumentem.

Od powyższej decyzji strona złożyła w dniu [...] odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnioskując o jej uchylenie w części dotyczącej opodatkowania samochodów ciężarowych [...] , [...] , [...] , [...] , ciągnika samochodowego [...] oraz naczepy ciężarowej [...] . W uzasadnieniu podniosła, iż zmiana ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym dokonana w dniu 1 maja 2004 r: narzuca konieczność przeanalizowania stanu prawnego w odniesieniu do ww. pojazdów w okresie do dnia [...] i od [...] . Natomiast organ I instancji nie dokonał takiego zróżnicowania w treści zaskarżonej decyzji i zdefiniował pojęcie "pojazdu specjalnego" w oparciu o przepisy obowiązujące przed ww. nowelizacją. Nadto organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na treści dowodów rejestracyjnych pojazdów, choć zdaniem strony, powinien był również zgromadzić inne materiały dowodowe i dopiero na tej podstawie zbadać w jaki sposób są wykorzystywane opodatkowane pojazdy, tj. czy są one pojazdami specjalnymi czy też nie. W ocenie strony sam wpis w dowodzie rejestracyjnym nie może stanowić wyłącznej podstawy do uznania danego środka transportowego za pojazd specjalny. Strona podniosła także, iż z kart informacyjnych pojazdów:[...], [...], [...], [...] oraz [...] wynika, że są to pojazdy przeznaczone do wykonywania zadań o charakterze specjalistycznym, co w ocenie strony uzasadnia uznanie tych pojazdów za "specjalne". Ponadto strona wskazała, iż samochód ciężarowy [...] został sprzedany w dniu [...], toteż strona powinna uiścić za ww. pojazd podatek od środków transportowych jedynie za[...] ., tj. w kwocie [...] zł, a nie w kwocie [...] zł, jak ustalił to organ. Do odwołania zostały załączone kopie dowodów rejestracyjnych i kart informacyjnych samochodów ciężarowych [...], [...], [...], [...] oraz naczepy ciężarowej [...], a także faktura potwierdzająca sprzedaż ciągnika samochodowego [...] w dniu [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w sprawie istotne znaczenie ma ustalenie, czy wskazane przez stronę w treści odwołania środki transportowe, tj. samochody [...], [...], [...], [...]oraz naczepa [...] są pojazdami specjalnymi, tzn. czy podlegają zwolnieniu z podatku od środków transportowych.

Stosownie do art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone

w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Istotna cecha pojazdu, jaką jest niewątpliwie jego specjalny charakter powinna znajdować swoje odzwierciedlenie

w dokumentach tego pojazdu, tj. w dowodzie rejestracyjnym oraz w karcie pojazdu. Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach organ rejestrujący zamieszcza dane i informacje o pojeździe, zgromadzone dla celu rejestracji pojazdów w bazie danych systemu teleinformatycznego. Natomiast w myśl § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia dane i informacje zamieszczone w bazie danych zawiera karta informacyjna pojazdu, sporządzana przez organ rejestrujący w czasie rejestracji pojazdu. Nie ulega zatem wątpliwości, zdaniem organu, że karta informacyjna pojazdu nie jest dokumentem umożliwiającym identyfikację pojazdu, a jedynie zbiorem danych dotyczących tego pojazdu, usystematyzowanych w sposób odpowiadający potrzebom organu rejestrującego. Również sama forma sporządzenia karty informacyjnej, jako druku nieopatrywanego pieczęcią urzędową, pieczęcią imienną, ani nawet odręcznym podpisem sporządzającego tę kartę pracownika, wyklucza traktowanie karty informacyjnej pojazdu jako dokumentu stanowiącego podstawę do określenia np. kwalifikacji podatkowej danego środka transportowego.

Dalej organ podaje, że znajdujących się w aktach sprawy kopii kart informacyjnych pojazdów [...] i [...] wynika, że są to samochody specjalne. Natomiast informacje zawarte w dowodach rejestracyjnych tych pojazdów wskazują, iż [...] i [...] są samochodami ciężarowymi.

Ponieważ wpisy zawarte w dowodach rejestracyjnych mają charakter rozstrzygający dla ustalenia charakteru danego pojazdu, zatem należy stwierdzić, że oba ww. pojazdy są samochodami ciężarowymi. W odniesieniu do samochodów [...] i [...] zarówno wpisy zawarte w kartach pojazdów jak również informacje wynikające z dowodów rejestracyjnych wskazują, że pojazdy te są samochodami ciężarowymi i nie posiadają specjalnego przeznaczenia. Również z karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego naczepy [...] wynika, że jest ona zarejestrowana jako naczepa ciężarowa. Organ podkreślił, że żadne z ww. pojazdów nie posiada karty pojazdu, toteż dowody rejestracyjne stanowią jedyne źródło wiedzy odnośnie istnienia lub nieistnienia specjalnego przeznaczenia tych środków transportowych.

Ponieważ dowody rejestracyjne pojazdów [...], [...], [...],[...] i [...] zostały wydane na formularzach urzędowych przez upoważniony organ administracji publicznej, tj. Prezydenta Miasta, dowody te mają zatem charakter dokumentów urzędowych, co oznacza, że zawarte w nich dane zostały urzędowo stwierdzone. Organ stwierdził, że dowody rejestracyjne stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia czy dany pojazd jest pojazdem specjalnym, czy też nie. Skoro więc ww. pojazdy nie są wpisane do dowodów rejestracyjnych jako pojazdy specjalne, to organ I instancji słusznie uznał, iż pojazdy te nie podlegają zwolnieniu z podatku od środków transportowych w trybie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut podniesiony w treści odwołania, iż organ I instancji powinien był zgromadzić bogatszy materiał dowodowy i oprzeć swoje rozstrzygnięcie na innych dokumentach niż tylko dowodach rejestracyjnych pojazdów. Ponadto zauważyć, że organ podatkowy nie ma ani obowiązku ani uprawnień do weryfikowania danych zawartych w treści dowodu rejestracyjnego danego pojazdu. Jeżeli zatem strona nie, zgadza się z wpisem dokonanym w dowodzie rejestracyjnym, to powinna wystąpić do właściwego organu administracji z wnioskiem o dokonanie zmiany takiego wpisu. Natomiast dopiero zmiana wpisu stanowi podstawę do zmiany kwalifikacji podatkowej pojazdu, o ile pojazd ten zostanie wpisany do dowodu rejestracyjnego jako pojazd specjalny.

Za chybiony uznał też zarzut strony, iż organ I instancji nie rozstrzygał sprawy biorąc pod uwagę stanu prawnego obowiązującego przed nowelizacją Prawa o ruchu drogowym, która nastąpiła w dniu 1 maja 2004 r Skoro bowiem zaskarżona decyzja dotyczy wymiaru podatku za 2005 r., to jest oczywistym, iż zastosowanie znajdują przepisy Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r, tj. po dokonaniu ww. nowelizacji.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji organ I instancji stwierdził, iż w treści zaskarżonej decyzji nieprawidłowo została ustalona wysokość podatku od środków transportowych za 2005 r. od ciągnika samochodowego[...]. Strona sprzedała bowiem ww. ciągnik i wystąpiła do Prezydenta Miasta

z wnioskiem o wyrejestrowanie tego ciągnika z ewidencji pojazdów w dniu [...]. Obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych za ww. ciągnik ciążył zatem na stronie jedynie [...], a nie jak zostało określone w treści zaskarżonej decyzji,

w okresie od dnia [...] do dnia [...] Zasadne jest zatem uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej podatku od środka transportowego [...] nr rej.[...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. spółka jawna zarzucając naruszenie art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że stanowiące własność podatnika samochody nie są pojazdami specjalnymi i nie podlegają zwolnieniu od podatku od środków transportu, naruszenie art. 7 kpa poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (bez ustalenia faktycznego przeznaczenia pojazdów)i bez uwzględnienia słusznego interesu strony, naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a to na skutek zaniechania weryfikacji zapisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów, z których wynika ich przeznaczenie, czyli, że są to pojazdy specjalne i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta w części dotyczącej naliczenia podatku za 2005r. w kwocie [...] zł od pojazdów uznanych przez stronę za pojazdy specjalne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest pod względem legalności i naruszenie prawa w procesie wydania aktu administracyjnego, mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu, względy poza prawne nie mogą być brane pod uwagę.

Oceniając legalność decyzji, zbadania wymaga prawidłowość poczynionych ustaleń stanu faktycznego. Niewątpliwie bowiem należyte ustalenie stanu faktycznego ma kluczowe znaczenie dla postępowania, tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw

i obowiązków strony takiego postępowania i tym samym prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego.

Przepis art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) zawiera zamknięty katalog środków transportowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od tych środków. W szczególności, wg stanu obowiązującego w 2005r., powołany przepis stanowił, iż opodatkowaniu ww. podatkiem od środków transportowych podlegały:

1) samochody ciężarowe,

2) ciągniki siodłowe i balastowe,

3) przyczepy i naczepy,

4) autobusy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od środków transportowych środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stosownie do art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) pojazdem specjalnym jest pojazd samochodowy lub przyczepa, konstrukcyjnie nie przeznaczony do przewozu osób lub ładunków.

Klasyfikacja pojazdów znajduje się w załączniku nr 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów

w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Nr 192, poz. 1878). Powyższym aktem prawnym uchylone zostało rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 37).

O rodzaju pojazdu rozstrzyga data pierwszej rejestracji i wpis w dowodzie rejestracyjnym. Zgodnie z § 17 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach wpisy w dowodach rejestracyjnych, dokonane w dotychczas obowiązującym trybie, zachowują swoją ważność oraz zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, wpisy w dowodach rejestracyjnych, dokonywane w dotychczas obowiązującym trybie, zachowują swoją ważność.

W związku z powyższym, jeżeli wpis w dowodzie rejestracyjnym stanowi, że jest to "pojazd specjalny", to na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojazd taki podlegałby zwolnieniu z podatku od środków transportowych.

W rozpoznawanej sprawie dla rozstrzygnięcia, czy na skarżącym spoczywał obowiązek podatkowy, konieczne było zatem ustalenie, czy wskazane przez skarżącą środki transportowe były pojazdami specjalnymi, czy pojazdami ciężarowymi. Godzi się przy tym wskazać, że rodzaj pojazdu (w rozumieniu powołanego art. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym) wynika z rejestracji pojazdu samochodowego. Z przedłożonych w niniejszej sprawie, w poczet dowodów, dowodów rejestracji jednoznacznie wynika, iż sporne pojazdy nie zostały zarejestrowane jako specjalne ale jako ciężarowe. Powyższe oznaczenie pojazdu jest dla organu podatkowego wiążące, gdyż dowód rejestracyjny - dopuszczający pojazd do ruchu (na podstawie przepisów art. 71 i nast. Prawa o ruchu drogowym) - ma charakter decyzji administracyjnej - także w zakresie wskazującym rodzaj samochodu. Powyższy pogląd znajduje oparcie w ugruntowanym w tym przedmiocie stanowisku orzecznictwa i doktryny (vide: uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 5 sędziów z dnia 15 listopada 1999 r. OPK 24/90 i OPK 25/90, także wyrok NSA z dnia 23 lutego 2000 r. wraz z aprobującymi glosami R. Masatalskiego i J. Zubrzyckiego)

Podzielić też należy pogląd, że wpis w dowodzie rejestracyjnym rodzaju samochodu ma charakter konstytutywny oraz wywołuje określone skutki prawne - i to nie tylko w zakresie prawa o ruchu drogowym - ale również w innych dziedzinach prawa, także w zakresie prawa podatkowego (tak też wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1215/98). Zgodzić się należy z organami, że dowody rejestracyjne są stosownie do art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, 2005 r., poz. 60 ze zm.) dokumentami urzędowymi, a sporządzone w określonej przepisami formie i przez uprawnione organy są dowodem tego, co zostało w nich stwierdzone. Stosownie do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym organem tym bezspornie nie jest organ podatkowy określający podatek od środków transportowych.

Wobec powyższego chybione jest stanowisko skarżącej, że dowód rejestracyjny ma jedynie charakter zaświadczenia i że organy podatkowe uprawnione są do oceny rodzaju pojazdu odmiennie od oznaczenia zawartego w dowodzie rejestracyjnym. Nieuzasadniony też jest zarzut skarżącej, że zbadanie, czy wpis oznaczenia rodzaju pojazdu zawarty w dowodzie rejestracyjnym jest prawidłowy, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie dotyczącej podatku od środków transportowych. Nie naruszono zatem art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa, mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, nie przeprowadzając innych dowodów w sprawie niż dokumenty w postaci dowodów rejestracyjnych.

Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 122,

art. 191 ustawy Ordynacji podatkowej, gdyż podjęto wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy –stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym, § 3 ust. 1 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, tj. jakimi pojazdami są pojazdy będące w dyspozycji skarżącej, kierując się zapisami w dowodach rejestracyjnych.

Ocena organu nie nosi znamion dowolności, a jeśli zważyć na dyspozycję art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym, § 3 ust. 1 i § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r., to skutecznie nie można również zarzucić organom, co czyni skarżąca, nie uwzględnienia "słusznego interesu skarżącej", te bowiem zobligowane do działania na podstawie przepisów prawa (art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa), nie mogły, wobec jednoznacznego brzmienia powołanych przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, brać pod uwagę argumentów poza prawnych.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wpływający na wynik sprawy - działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- orzeczono, jak w sentencji wyroku.