Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1702/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6062 Ruch i likwidacja zakładu górniczego
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Asesor WSA Krzysztof Targoński Asesor WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Joanna Spadek po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2005 r. przy udziale- sprawy ze skargi "A" S.A. w O. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ruchu zakładu górniczego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego we W. wstrzymał ruch zakładu przeróbczego wchodzącego w skład zakładu górniczego "A" w O. – "B"" w Z., do czasu zatwierdzenia planu ruchu w formie uproszczonej tego zakładu górniczego. Jako podstawę podał art. 113 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 63 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, ruch zakładu górniczego odbywa się na podstawie planu ruchu, który podlega zatwierdzeniu przez właściwy organ nadzoru górniczego. Organ ten stwierdził, iż zakład przeróbczy "B" wchodzi w skład zakładu górniczego, a tym samym ruch zakładu przeróbczego jest elementem ruchu zakładu górniczego. Zakład ten wraz z jego obiektami i urządzeniami był ujęty w planie ruchu Kopalni, którego termin ważności upłynął z dniem [...] 2002 r. Natomiast w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2003 r. ruch zakładu przeróbczego był prowadzony bez ważnego planu ruchu Kopalni, co stanowi naruszenie art. 63 wskazanej ustawy oraz warunku określonego w punkcie 4 Koncesji Nr 113/92 z 14 grudnia 1992 r. Wobec tego organ I instancji uznał, że prowadzenie ruchu zakładu przeróbczego "B" bez ważnego planu ruchu dla tego zakładu górniczego określającego szczegółowe przedsięwzięcia mające zapewnić bezpieczeństwo, o którym mowa w art. 64 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, stanowi bezpośrednie zagrożenie pracowników zakładu przeróbczego.

Od tej decyzji odwołały się "A" S.A. w O., podnosząc, że w rozumieniu art. 6 pkt. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze obiekty i urządzenia przeróbcze wchodzą w skład zakładu górniczego tylko wówczas, gdy pozostają w związku z prowadzonym wydobyciem złoża w danym zakładzie górniczym. Tymczasem Kopalnia "B" nie prowadzi wydobycia od dwóch lat, zaś zakład przeróbczy przerabia bazalt dostarczany z wyrobiska "C". Zakłady te nie są ze sobą technologicznie powiązane, na co wskazują zapisy zatwierdzonego planu ruchu "C", zawierające opis przeróbki kopaliny. Dalej skarżąca Spółka podała, że posiada nową koncesję, która daje możliwość na wznowienie eksploatacji złoża, nie wyznacza natomiast terminu przedłożenia do zatwierdzenia planu ruchu ani nie obejmuje warunków przeróbki kopalin, gdyż koncesjonowane jest tylko wydobycie kopalin. Za bezpodstawne uznała stwierdzenie, że prowadzenie ruchu zakładu przeróbczego bez ważnego planu ruchu stanowi bezpośrednie zagrożenie dla pracowników tego zakładu. Zdaniem skarżącej, w zakładzie przeróbki kopalin nie występują zagrożenia typowe związane z eksploatacją górniczą, wobec czego mają tu zastosowanie wymagania w zakresie bhp powszechnie obowiązujące aniżeli w zakładach górniczych. Nadto skarżąca podała, że w protokołach pokontrolnych OUG z [...] oraz [...] 2003 r., PIP z [...] 2003 r. oraz notatki służbowej WUG z [...] 2003 r. nie stwierdzono jakichkolwiek zagrożeń dla załogi, nie zgłoszono uwag dotyczących pracy samych urządzeń, nie stwierdzono również wykroczeń przeciwko jakimkolwiek przepisom w zakresie bhp. Końcowo skarżąca wskazała na negatywne skutki spłeczno-gospodarcze związane z wydaniem przedmiotowej decyzji, dodatkowo nadmieniając, że Okręgowy Urząd Górniczy we W. jak i inne urzędy górnicze zaliczają zakłady przeróbcze do obiektów zakładu górniczego wybiórczo, stosując sobie tylko znane kryteria.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezes Wyższego Urzędu Górniczego, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 113 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił, że w sprawie kluczowe znaczenie miało stwierdzenie, czy zakład przeróbczy wchodzi w skład zakładu górniczego, a wiec czy plan ruchu powinien obejmować również zagadnienia związane z przeróbką kopaliny. Podał, że kwestia ta była przedmiotem postępowania prowadzonego przez ten organ, w związku z odwołaniem "A" S.A. w O. od decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we W. odmawiającej zatwierdzenia planu ruchu w formie uproszczonej na lata 2003-2007 dla "B". Ustalenia dokonane w toku tego postępowania, zawarte w uzasadnieniu decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, pozwoliły stwierdzić, że ruch zakładu przeróbczego jest integralną częścią ruchu "B" i powinien być objęty planem ruchu zakładu górniczego. Dalej organ ten wyjaśnił, że czasowe zaprzestanie eksploatacji kopaliny w "B" oraz przerabianie w zakładzie przeróbczym wchodzącym w strukturę tej kopalni urobku dostarczanego z "C", nie zmienia faktu, że to plan ruchu Kopalni "B" powinien uwzględniać uwarunkowania ruchowe związane z procesami przeróbki kopaliny. Ponadto wskazał, że koncesja na wydobywanie bazaltu ze złoża "B" zobowiązuje do ścisłego przestrzegania zaleceń zawartych w ocenie oddziaływania eksploatacji w celu zminimalizowania szkodliwego wpływu kopaliny na środowisko, zaś opracowanie, które przywołuje decyzja koncesyjna, obejmuje sprawy transportu i przeróbki urobku oraz wytwarzanych w procesie przeróbki odpadów. W kwestii zagrożeń związanych z brakiem ważnego planu ruchu organ stwierdził, że skoro zakład przeróbczy Kopalni "B", jest elementem zakładu górniczego to zastosowanie winny mieć przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite, które jak zaznaczył, w art. 34 ust 4 pkt 3 do obiektów budowlanych zakładu górniczego usytuowanych poza wyrobiskiem zalicza obiekty i urządzenia przeróbcze. Końcowo organ podniósł, że decyzją z dnia 28 kwietnia 2003 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego we W. zatwierdził plan ruchu przedmiotowej kopalni obejmujący w swej treści zarówno eksploatacje złoża, jak i ruch zakładu przeróbczego. Natomiast, wbrew twierdzeniom skarżącej, ustalenie przez organy nadzoru górniczego związku technologicznego między zakładem górniczym a zakładem przeróbczym następuje każdorazowo na podstawie analizy dokumentów, w tym koncesji, dokumentacji geologicznej i projektu zagospodarowania złoża.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca – "A" S.A. w O. – wniosła o uchylenie decyzji z powodu naruszenia art. 6 pkt 7, art. 63 i art. 64 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, podnosząc, że organy w sposób nieuprawniony przyjęły, że zakład przeróbczy zawsze jest związany technologicznie z zakładem górniczym. Stwierdziła, że w przypadku "B" bazalt przewożony jest do zakładu przeróbczego transportem samochodowym z innej kopalni z odległości ok. 4 km, zatem nie istnieje żaden ciąg technologiczny uzasadniający stosowanie przepisów prawa geologicznego i górniczego. Ponadto skarżąca podała przykłady świadczące o niejednolitych poglądach organów w zakresie uznania za części zakładów górniczych zakłady przeróbcze. Dodatkowo skarżąca stwierdziła, że skoro kopalnia od dwóch lat pozostaje "w bezruchu" – (nie prowadzi eksploatacji kopaliny), to nie było obowiązku przedstawienia do zatwierdzenia panu ruchu kopalni.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2004 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny A. L. dodatkowo zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, art. 10 poprzez naruszenie praw przysługujących stronie w zakresie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa oraz obrazie art. 6 ust. 6 Prawa geologicznego i górniczego. Wskazał on, że żaden przepis Prawa geologicznego i górniczego wyznaczający zakres tego prawa nie obejmuje przeróbki wydobytej kopaliny. W świetle art. 1-3 ustawy przedmiotem prawa geologicznego i górniczego jest określenie zasad i warunków wykonywania prac geologicznych oraz wydobywania kopalin ze złóż. Świadczy o tym również wykładnia historyczna dokonana w oparciu o prawo górnicze z 1930 r. i dekret z 6 maja 1953 r. Przepis art. 6 ust 6 Prawo geologiczne i górnicze obejmuje nim przeróbkę kopaliny, ale tylko wtedy, gdy pozostaje ona w związku technologicznym z urządzeniami służącymi bezpośrednio do wydobywania kopaliny ze złoża, czy też samym procesem wydobycia. Organy obu instancji uchybiły obowiązkowi wyjaśnienia tych okoliczności, bezpodstawnie przyjmując, że zakład przeróbczy Kopalni "B" jest elementem zakładu górniczego, a w konsekwencji podlega rygorom związanym z ruchem

tego zakładu. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, skoro w Kopalni "B" nie prowadzono wydobycia i nie funkcjonowały urządzenia tworzące zakład górniczy brak było podstaw faktycznych i prawnych by znajdujące się tam urządzenia przeróbcze traktować jako zakład górniczy. Natomiast związek pomiędzy wyrobiskiem "C", a przedmiotowym zakładem przeróbczym znajduje wyłącznie uzasadnienie w przesłankach organizacyjnych i ekonomicznych. Ponadto teza, iż prowadzenie ruchu zakładu przeróbczego Kopalni "B" bez ważnego planu ruchu stanowi bezpośrednie zagrożenie m.in. dla pracowników zakładu górniczego nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W ocenie pełnomocnika skarżącej żaden organ orzekający w sprawie nie wykazał istoty tego zagrożenia ani jego źródeł. Podkreślił, że niewykazanie związku technologicznego między wydobywaniem kopaliny oraz ich przeróbką wyklucza możliwość posłużenia się rozwiązaniami określonymi w aktach wykonawczych do Prawa geologicznego i górniczego w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, na które powołał się organ odwoławczy. Dodatkowo wskazał na pismo Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] 1995 r. ([...]), z którego wynika, że jeśli istnienie zakładów przeróbczych nie jest warunkiem funkcjonowania kopalń jako zakładów wydobywczych, to oba te zakłady mogą funkcjonować samodzielnie jeśli brak jest związku technologicznego między urabianiem złoża a przeróbką wydobytego urobku. Końcowo zwrócił uwagę, że zagrożenia pojawiające się w procesie przeróbki kopaliny prowadzonej w Kopalni "B" różnią się od tych, które są charakterystyczne dla procesu wydobywania kopaliny, bowiem są one związane z funkcjonowaniem maszyn, urządzeń oraz instalacji nie wykazując różnic w stosunku do zagrożeń związanych z przeróbką prowadzoną poza miejscem wydobycia kopaliny, zatem nadzór nad ich wykonywaniem może być realizowany w drodze powszechnie obowiązujących przepisów, z wyłączeniem instrumentów prawa geologicznego i górniczego.

Na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, teza o istnieniu związku technologicznego pomiędzy wyrobiskiem "B" a zakładem przeróbczym znajduje należyte umocowanie w materiale dowodowym. Świadczy o tym dokument integralnie związany z koncesja, tj. Ocena oddziaływania na środowisko Kopalni "B" oraz Dodatek nr 3 do projektu zagospodarowania złoża bazaltu "B". Pierwsze z tych opracowań jednoznacznie określa, że w skład Kopalni "B" wchodzi wyrobisko i zakład przeróbczy i w takim zakresie odnosi się do zagadnień związanych z ochroną środowiska. Związek technologiczny wynika także z projektu zagospodarowania złoża, który odnosi się do stanu środowiska, sposobu jego ochrony przed ujemnymi skutkami eksploatacji i przeróbki kopaliny. Spójność techniczna oraz wzajemne ścisłe powiązanie procesów technologicznych jak urabianie kopaliny, załadunek na samochody, transport urobku drogami technologicznymi oraz przeróbka powinny być objęte jednym kompleksowym nadzorem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach przed 1 stycznia 2004r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.

W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że jako podstawę rozstrzygnięcia organy nadzoru górniczego przyjęły art. 113 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.). Otóż w myśl tego przepisu w razie bezpośredniego zagrożenia dla zakładu górniczego, jego pracowników, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska, organ nadzoru górniczego może w całości lub w części wstrzymać ruch tego zakładu lub jego urządzeń oraz nakazać podjęcie niezbędnych środków zapobiegawczych. Organy nadzoru górniczego uznały bowiem, że zakład przeróbczy Kopalni "B" wchodzi w skład zakładu górniczego, a tym samym ruch zakładu przeróbczego jest elementem ruchu zakładu górniczego. W tej sytuacji zdaniem organów zastosowanie znajdują przepisy Prawa górniczego i geologicznego, min. art. 63 oraz 64 ust.3, w myśl których ruch zakładu górniczego odbywa się na podstawie planu ruchu podlegającego zatwierdzeniu przez właściwy organ nadzoru górniczego. Plan ruchu zakładu górniczego określa szczegółowe przedsięwzięcia niezbędne w celu zapewnienia m.in. bezpieczeństwa powszechnego, pożarowego, bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników zakładu górniczego. Zatem brak ważnego planu ruchu Kopalni "B" stanowi według organów naruszenie art. 63 ustawy oraz punktu 4 Koncesji z dnia 14 grudnia 1992 r. w związku z czym prowadzenie ruchu zakładu przeróbczego Kopalni "B" bez planu ruchu tej kopalni stanowi bezpośrednie zagrożenie dla pracowników zakładu. Istotną kwestią w rozpoznawanej sprawie jest więc, czy zakład przeróbczy jest częścią zakładu górniczego.

Zgodnie z art. 6 pkt 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze zakładem górniczym jest wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących bezpośrednio do wydobywania kopaliny ze złoża, w tym wyrobiska górnicze, obiekty budowlane oraz technologicznie związane z nimi obiekty i urządzenia przeróbcze.

Organy uznały, że zaistniały przesłanki technologicznego związania zakładu przeróbczego z wyrobiskiem oraz obiektami służącymi bezpośrednio do wydobywania bazaltu. W tym zakresie organ II instancji oparł się na ustaleniach będących podstawą wydania decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] 2003 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Okręgowego Urzędu Górniczego we W. o odmowie zatwierdzenia planu ruchu dla Kopalni "B" na lata 2003-2007, gdyż nie obejmował on ruchu zakładu przeróbczego. Sprawa związania zakładu przetwórczego z zakładem wydobywczym była zatem przedmiotem ostatecznej decyzji, która została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sąd ten wyrokiem z dnia 14 lutego 2005 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 1092/03 uchylił wskazaną decyzję uznając, że sprawa związku technologicznego nie została dostatecznie wyjaśniona. Uchylenie decyzji podważa zatem zasadność przyjęcia twierdzenia, że ruch zakładu przeróbczego jest integralną częścią ruchu Kopalni "B" i jako taki powinien być objęty planem ruchu zakładu górniczego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ocenę wyrażoną w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku.

Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że przesłanką zastosowania przepisu art. 113 ust. 1 pkt 2 Prawa geologicznego i górniczego jest stan bezpośredniego zagrożenia dla zakładu górniczego, jego pracowników, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska. Zatem nie każde zagrożenie powoduje możliwość zastosowania tego przepisu, zaś istnienie takiego zagrożenia musi podlegać ocenie przy uwzględnieniu okoliczności konkretnego przypadku.

W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że brak ważnego planu ruchu Kopalni "B" stanowi bezpośrednie zagrożenie m.in. dla pracowników tego zakładu.

Zdaniem Sądu cecha niebezpieczeństwa w postaci bezpośredniego zagrożenia dotyczy środków technicznych oraz sposobu wykonywania działalności. Trafne jest stwierdzenie skarżącej, że o bezpieczeństwie ruchu zakładu przeróbczego stanowią zarówno stan techniczny maszyn i urządzeń, kwalifikacje pracowników obsługi i dozoru, wykonywanie pracy zgodnie z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz postanowieniami instrukcji środowiskowych.

Z akt sprawy wynika, że w Kopalni "B" w dniu [...] 2003, odbyła się inspekcja, (protokół Nr [...]), której celem była m.in. kontrola zakładu przeróbczego w zakresie stanu technicznego maszyn i urządzeń; dokumentacji technicznej i eksploatacji urządzeń mechanicznych; organizacji, ruchu maszyn, kontroli i obsługi technicznej; transportu technologicznego wewnątrzzakładowego; uprawnienień obsługi. Z protokołu tej kontroli wynika, iż nie zakwestionowano technicznej sprawności urządzeń zakładu przeróbczego, nie wniesiono uwag do zapisów w książkach kontroli stanu technicznego kontrolowanych urządzeń w zakresie ich przeglądu i konserwacji, nie wniesiono uwag do obowiązujących w zakładzie zarządzeń Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego nr [...] z dnia [...] 2002 r. w sprawie określenia zakresu częstotliwości, sposobu dokumentowania, kontroli maszyn, urządzeń, instalacji technicznych oraz zarządzenia nr [...] z dnia [...] 2002 r. dotyczącego zatwierdzenia ruchu transportu wewnątrzzakładowego, potwierdzono, iż nadzór energomechaniczny w dniu kontroli na I i II zmianie sprawują osoby posiadające uprawnienia dozoru wyższego ruchu specjalności mechanicznej w zakładach górniczych odkrywkowych. Dodatkowo stwierdzono, iż w 2002 r. oraz do dnia kontroli w kopalni nie zanotowano wypadków ani innych niebezpiecznych zdarzeń podlegających natychmiastowemu zgłoszeniu do OUG. Należy zauważyć, że w odwołaniu skarżąca podniosła, iż poza wskazanym wyżej protokołem, również w protokołach pokontrolnych OUG z dnia [...] 2003 r. [...], Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] 2003 r., nr [...] oraz notatce służbowej WUG z dnia [...] 2003 r., nr [...], nie zakwestionowano ruchu zakładu przeróbczego, jak również nie stwierdzono występowania jakichkolwiek zagrożeń dla załogi, nie zgłoszono uwag dotyczących pracy samych urządzeń, nie stwierdzono wykroczeń przeciwko jakimkolwiek przepisom w zakresie bhp. Organ odwoławczy nie odniósł się do powyższych twierdzeń i dokumentów przywołanych na ich poparcie, nie wykazał, jak słusznie zauważył pełnomocnik skarżącej, istoty zagrożenia ani jego źródeł. Organ natomiast w sposób ogólny odwołał się do rozporządzenia Ministra Gospodarki z 28 czerwca 2002 r, w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite, znajdującego zastosowanie w ruchu Kopalni "B", jednakże bez wskazania czy i w jakim zakresie doszło do naruszenia przepisów w nim zawartych.

Brak ważnego planu ruchu zakładu górniczego stanowi naruszenie przepisów Prawa geologiczne i górniczego, jednakże w rozpoznawanym przypadku, okoliczność ta nie zwalniała organów od obowiązku wykazania, że brak ten spowodował powstanie bezpośredniego zagrożenia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 2., zważywszy na fakt, iż Kopalnia "B" zaprzestała prowadzenia działalności wydobywczej. Oznacza to, że obiekty i urządzenia bezpośrednio związane z wydobyciem, jak również samo wyrobisko, były nieczynne, toteż zagrożenia związane bezpośrednio z wydobywaniem kopaliny w Kopalni "B" oraz jej transportem do zakładu przeróbki drogą technologiczną nie występowały. Okoliczność ta powinna była być poddana ocenie co do istnienia stanu bezpośredniego zagrożenia, którego skutkiem było wstrzymanie ruchu zakładu przeróbczego tym bardziej, iż w tym okresie zakład ten nie był związany z wydobyciem bazaltu w Kopalni "B".

Z przytoczonych wyżej względów należało dojść do wniosku, ze organ nie rozpatrzył wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, to zaś stanowi narszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, lit. a, c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Wskazania do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań.