Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1942/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i 7, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: par.2 i par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 79 poz 898
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską A. M. (dalej: strona, skarżący).

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Strona posiada pozwolenie na broń od 1976 r. W dniu [...] marca 2007 r. do organu wpłynęła informacja z Sądu Rejonowego dla [...], że w toku postępowania karnego, w którym A. M. występuje jako pokrzywdzony, ujawniły się okoliczności uzasadniające wątpliwości co do jego stanu zdrowia psychicznego. Organ na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm., dalej: ubia). wezwał stronę do przedstawienia aktualnych orzeczeń: lekarskiego oraz psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią. Orzeczenia stwierdzające taką zdolność zostały przedstawione, jednak następnie – w trybie odwoławczym – na skutek wniesienia przez organ odwołania przewidzianego w par. 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) – lekarz upoważniony do przeprowadzenia badań wydał ostateczne orzeczenie stwierdzające, że strona nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. W związku z powyższym, w trybie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. . 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15.ust. 5 ubia Komendant Wojewódzki Policji we [...] cofnął stronie pozwolenie na broń palną myśliwską.

Z dyspozycji powołanych przepisów wynika, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Organ I instancji wskazał, iż negatywne dla strony orzeczenie lekarskie jest wiążące i obliguje do cofnięcia pozwolenia na broń. Strona w odwołaniu z dnia [...] maja 2008 r. od powyższego rozstrzygnięcia podała, iż negatywna decyzja jest wobec niej "przedwczesna i niewłaściwa", negując jakiekolwiek problemy związane ze zdrowiem psychicznym. Podaje, iż brak jest powodów do cofnięcia pozwolenia na broń posiadanego od ponad 30 lat.

Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując na kategoryczne brzmienie powołanych przepisów ustawy o broni i amunicji, które bezwzględnie wykluczają możliwość zachowania prawa do broni palnej przez osobę, która nie przedłoży aktualnych orzeczeń: lekarskiego oraz psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią. Wskazał, iż interes strony ustępuje w takim wypadku interesowi społecznemu, ze względu na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego przed możliwymi dla tych dóbr skutkami użycia broni przez osobę nie mającą zdolności psychofizycznej do dysponowania nią. A. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł "o wzruszenie ostatecznej decyzji" Komendanta Głównego Policji. Podkreślił, iż ostateczne orzeczenie psychiatryczne z dnia [...] lutego 2008 r. wydane zostało bezpodstawnie. Nie zgadza się z jego treścią, ponieważ nie ma żadnych problemów ze zdrowiem, ani psychicznym, ani fizycznym. Brak było w jego ocenie podstaw do zmiany treści korzystnego dla niego uprzednio wydanego orzeczenia, stwierdzającego brak przeciwwskazań do dysponowania bronią. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując wcześniejszą argumentację. Skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. ustosunkowując się do treści odpowiedzi na skargę, ponownie wniósł o " wzruszenie zaskarżonej decyzji" Komendanta Głównego Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny dokonuje kontroli orzeczenia administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem. W szczególności podlega ocenie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a).

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezpodstawna z następujących przyczyn.

Zgodnie z art. 18 ust.1 ubia: " Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano:

1) (...)

2) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6;

Art. 15 ust 1ubia stanowi, iż " Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:

1) (...)

2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 1999 r. Nr 11, poz. 95), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej ".

Art. 15 ust. 7 ubia zawiera delegację ustawową do wydania aktu wykonawczego dla ustalenia m.in. zakresu badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się strona, a także warunków i trybu odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych.

Na podstawie powyższej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z dnia 22 września 2000 r.). Ostateczne orzeczenie lekarskie wydane przez I. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], stwierdzające, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji stanowiące podstawę faktyczną decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń zapadło wobec skarżącego w trybie odwoławczym, przewidzianym w par. 8 ww. rozporządzenia. W ocenie Sądu, opartej na dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, przepis art. 18 ust.1 pkt 2 ma obligatoryjny charakter. W przypadku stwierdzenia w orzeczeniach lekarskich wypadków wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 cyt. ustawy organy Policji zobowiązane są cofnąć pozwolenie na broń. Odnośnie kwestionowania przez skarżącego niekorzystnego dla niego orzeczenia lekarskiego należy stwierdzić, że zostało ono wydane w trybie przewidzianym w wyżej powołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r.

Podkreślenia wymaga, iż niniejsza sprawa dotyczy cofnięcia pozwolenia na broń palną. Posiadanie broni, zwłaszcza palnej, z uwagi na możliwość spowodowania nieograniczonego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego zostało ściśle reglamentowane przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Artykuł 15 tej ustawy w ustępie 1 w punktach od 1-6 wymienia przypadki, w których zabrania się wydawania osobom pozwolenia na broń. Wymienione art. 15 ust.1 w pkt od 2-6 przesłanki, warunkujące wydanie pozwolenia na broń, stanowią również w przypadku ich zaistnienia podstawę do cofnięcia tego pozwolenia (art. 18 ust.1 pkt 2 ubia).

W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w art. 15 pkt 4 cyt. ustawy właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń wydanych przez upoważnionych lekarzy i psychologów (ust.5 art. 15 cyt. ustawy).

Zakres wymienionych wyżej badań lekarskich i psychologicznych a także warunki i tryb odwoływania się od tych orzeczeń został określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich wydanym na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 15 ust.7 ustawy o broni i amunicji. Paragraf 8 tego rozporządzenia w pkt od 1-9 reguluje tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 cyt. rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Z kolei punkt 9 tego paragrafu zawiera stwierdzenie, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Zdaniem Sądu powyższa regulacja jednoznacznie wskazuje, iż wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń, a decyzja organu Policji właściwego w sprawie pozwoleń na broń w przypadku stwierdzenia wydania ostatecznego orzeczenia o braku zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią ma charakter związania administracyjnego i pozbawiona jest cech uznaniowości (tak: Naczelny Sądu Administracyjnego, wyrok z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt: OSK 1273/04).

Jak wynika z powyższego, organy Policji, dysponując dokumentem w postaci orzeczenia lekarskiego wydanego przez I. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], stwierdzającym, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, były zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie były też władne w toku niniejszego postępowania administracyjnego weryfikować przesłanek merytorycznych wydania przedmiotowego, ostatecznego orzeczenia lekarskiego, a zatem twierdzenia skarżącego o jego dobrym stanie psychicznym, jak i fizycznym nie mogły odnieść skutku w postaci odmiennego rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania o zgodności z prawem decyzji obu instancji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.