Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 468/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i  2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 132 ust. 1, 2 i 3, art. 132a, art. 134h ust. 1, art. 135 ust. 3, art. 134i ust. 4, art. 135h ust. 4, art. 135g ust. 3, art. 134a
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na orzeczenie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...].12.2012 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] powołując w podstawie prawnej przepis art. 135j ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji / Dz. U. z 2011 nr 287 poz.1687 / ukarał st. post, M. C. karą nagany za to, że w dniu [...] czerwca 2012 roku w R, naruszył dyscypliną służbową w ten sposób, że w godz. 20.52 - 21.05 nie przebywał zgodnie z kartą odpraw w rejonie służbowym tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji

Odwołanie od przedmiotowego orzeczenia złożył M. C. twierdząc iż jest niewinny, a powyższe orzeczenie jest bezzasadne. Dalej wskazał, że zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy wcale nie potwierdza faktu popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego.

W uzasadnieniu odwołujący zarzuca popełnienie błędu formalnego podczas prowadzenia czynności wyjaśniających, polegającego na niezachowaniu ustawowego terminu przeprowadzenia tych czynności w ciągu 30 dni od daty ich podjęcia. Uważa, że przytaczane przez niego fakty wskazują, iż jest "ofiarą zaplanowanego na sierż. P. P. postępowania. Stwierdza, że krótki okres pełnienia przez niego służby i brak doświadczenia, nie były brane pod uwagę, przy wymierzaniu mu kary dyscyplinarnej (nagany). Ponadto jego zdaniem, nie wzięto pod uwagę, że na ul. [...] znalazł się z zamiarem podjęcia czynności służbowych mających na celu przeciwdziałanie popełnianiu przestępstw i wykroczeń. Wskazuje, że Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w R., dokonując kontroli, nie zdołał ujawnić faktu jego przebywania poza rejonem służbowym, gdyż jak zeznał widział tylko radiowóz bez załogi. Zarzuca Rzecznikowi Dyscyplinarnemu, iż w dniu 16.10.2012 r. nie pozwolił mu zapoznać się z całością akt postępowania dyscyplinarnego, a także to, że nie chciał osobiście przyjąć od niego dokumentów związanych z prowadzonym postępowaniem dyscyplinarnym - co uważa za naruszenie jego praw do obrony. W ocenie odwołującego błędem tym jest np. różnica w treści przedstawionego mu zarzutu, która występuje w znajdujących się w aktach postępowania postanowieniach, protokołach i w orzeczeniu. Następnie podając dokładne daty uważa, iż zgodnie z § 11 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, wydane w toku postępowania postanowienia nie zostały mu doręczone niezwłocznie. Zarzuca, iż postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte dopiero w 90 dniu od daty ujawnienia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, czyli w ostatnim dniu zawitego terminu ustawowego. Twierdzi, że podjęcia zawieszonego postępowania nie miały miejsca bezpośrednio po ustaniu przyczyny zawieszenia, kwestionując przy tym słuszność zwieszania przedmiotowego postępowania. Zarzuca, że postanowienie o przedłużeniu czynności dowodowych do 2 miesięcy wydano po ustawowym terminie. Wskazuje na różnice w pojęciach "rejon pełnienia służby" i "miejsce pełnienia służby". Odwołuje się do różnych wariantów przejazdu pomiędzy różnymi miejscami pełnienia służby. Wskazuje na różnicę w dacie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego podaną w protokole przesłuchania świadka asp. szt. K. R. (05.06.2012 r) i w protokole przesłuchania P. I. (05.09.2012 r.). Odwołujący zwraca też uwagę na różnicę we wskazaniu osoby dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w O., ( raz podaje się, że był mł. asp. K. B., natomiast Rzecznik Dyscyplinarny w sprawozdaniu z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego wskazał, że dnia 23.08.2012 r., dyżurnym tym był asp. L. M).

Kończąc odwołanie st. post. M. C. stwierdza, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie potwierdza popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego, wobec czego wnosi o uchylenie wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w O. orzeczenia i o uznanie go niewinnym.

Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P. wydał w dniu [...] stycznia 2013 roku orzeczenie Nr [...] i podając w podstawie prawnej art. 135n ust.4 pkt.1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji / Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz.1687 / utrzymał w mocy zaskarżonego orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w O. W motywach uzasadniających przedstawiono ustalenia stanu aktywnego, podając, że asp. szt. K. R. pełniący obowiązki Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w R. w dniu [...].06.2012 r. około godziny 20.30 postanowił dokonać kontroli patrolu interwencyjnego w składzie: sierż. P. P. oraz st. post. M. C. W tym celu przejrzał kartę odpraw patrolu i ustalił, że policjanci w godz. 20.00 - 21.00 powinni znajdować się w R. na ul. [...], [...] lub [...]. Pobrał więc radiowóz i wraz z obecnym w służbie asp. P. I. udał się na wymienione ulice. Po około 5 minutach, tj. około godz. 20.35 wspólnie rozpoczęli szukanie patrolu. Przejechali ulice [...], [...], [...] i [...], jednak patrolu nie zauważyli. Wobec powyższego ponownie przejechali tą samą trasę, jednak i tym razem ponownie nie zauważyli nigdzie patrolu. W tym stanie rzeczy asp. szt. K. R. skontaktował się z dyżurnym w Komendzie Powiatowej Policji w O. i ustalił, że patrol w wymienionym wcześniej składzie od dłuższego czasu nie był nigdzie przez niego wysyłany, a również policjanci nie zgłaszali dyżurnemu wykonywania jakiejkolwiek interwencji. Wobec tego K. R. mając na uwadze sygnały od obywateli, iż policjanci patrolujący ulice [...] często przebywają między innymi w budynku Straży Pożarnej przy ul. [...], postanowił sprawdzić to miejsce. Dojeżdżając do budynku Straży Pożarnej faktycznie zauważył zaparkowany tam oznakowany radiowóz , który został przydzielony tego dnia patrolowi w składzie sierż. P, st. post. C. Kontrolujący stwierdził, że jest godzina 20.52. Następnie o godzinie 21.05 patrol odjechał wymienionym radiowozem spod budynku Straży Pożarnej. Zaznaczono , iż policjanci na karcie odprawy do służby patrolowej w dniu 05.06.2012 w godz. 14-22, na której złożyli podpisy (karta nr 2 akt postępowania dyscyplinarnego) nie mieli dopisanych żadnych ulic przyległych, tak wiec w dniu 05.06.2012 r. w godz. 20.00 - 21.00 nie powinni znajdować się w R. na ul. [...], lecz na wymienionych w karcie odprawy do służby ulicach, gdzie powinni wykonywać patrol pieszy, pojazdem lub statycznie kontrolować pojazdy. Według karty odpraw, także w godzinach 21.00 do 22.00 nie powinni przebywać na ul. [...]. Przesłuchany dwukrotnie M. C. oświadczył do protokołu, że przedstawiony mu zarzut zrozumiał, ale do zarzucanego mu czynu nie przyznaje się i korzysta z prawa do odmowy składania wyjaśnień.. Odnosząc się do twierdzeń odwołującego ,że podjął czynności interwencyjne , to organ odwoławczy wskazał ,że nie znalazło to potwierdzenia w materiale dowodowym , a nawet gdyby faktycznie tak było to winno to mieć odzwierciedlenie w zapisach notatnika służbowego st. post .M. C., a zapisów takich nie ma. Odnosząc się do rodzaju wymierzonej kary organ odwoławczy wskazał ,że odwołującemu została wymierzona najniższa kara przewidziana w katalogu kar ustawy policji i, że jest to kara współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, a mając na uwadze dotychczasowy przebieg służby, kara winna wpłynąć mobilizująco i odnieść skutek wychowawczy i spowodować, że obwiniony będzie w przyszłości przestrzegał obowiązujących przepisów i poleceń przełożonych. Organ wyjaśnił, że odwołujący popełniając przewinienie dyscyplinarne poprzez naruszenie dyscypliny służbowej tj. czynu polegającego na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydawanych przez przełożonych .Zgodnie bowiem z art. 132 ust.3 pkt.2 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonywanie jej w sposób nieprawidłowy .W ocenie organu odwoławczego , zebrane dowody nie pozostawiają wątpliwości w kwestii naruszenia dyscypliny służbowej. Wskazano na fakt , że policja jest instytucja hierarchiczną .Oznacza to wewnętrzny stan zorganizowania w systemie podporządkowania , a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji, a także policjantów. Każdy policjant podlega dyscyplinie, zasadom podległości służbowej jak również zwyczajom i normom kulturowym formacji w której służy. Jednym z podstawowych elementów zhierarchizowania jest sprawowanie nadzoru nad podległymi funkcjonariuszami ,poprzez m.in. wydawanie poleceń, egzekwowanie ich wykonania, a także sposobu pełnienia służby i ujawnianie nieprawidłowości.

Na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. złożył M. C. domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skarżący podnosi, że jest niewinny, a zaskarżone orzeczenie jest bezzasadne. Wskazuje, że w przeprowadzonym wobec niego postępowaniu dyscyplinarnym popełniono wiele błędów. Rzecznik dyscyplinarny naruszał jego prawo do obrony, a zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy nie potwierdza faktu popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego.

M. C. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca ponadto "naruszenie, nieuwzględnienie lub niedostosowanie się do przepisów prawa:

- §10 ust. 4, §11 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów,

- art.1, art. 132 ust. 3 pkt 2, art. 132 ust. 4b, art. 132 ust. 4c, art. 132a, art. 134h ust. 1, art. 134h ust. 3, art. 134h ust. 4, art. 134i ust. 4, art. 134i ust. 6, art. 135e ust. 1, art. 135e ust. 7 pkt 6, art. 13 5f ust. 1 pkt 3, art. 13 5g ust. 2, art. 13 5h ust. 1, art. 13 5h ust. 3, art. 135h ust. 4, art. 135i ust. 1, art. 135j ust. 1 pkt 2Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji,

- § 4, §17, §23, §29, §30, § 40 ust. 7 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym,

- art. 27 ust. 1 Ustawy o Policji w związku z § 1 pkt 2, § 4, § 6, § 7, § 14 oraz §16 Załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. Zasady Etyki Zawodowej Policjanta,

- art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

- art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności,

- art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych,

- art. 11 ust. 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka,

- art. 5 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego,

- art. 107 § 3, art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

- art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 177 § la i art. 177 § 2 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego,

- art. 135g ust. 1 vi; związku z art. 135j ust. 1 Ustawy o Policji,

- art. 135c ust. 5 w związku z art. 135c ust. 2 Ustawy o Policji.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoja dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -/ Dz. U. z 2012 r.. poz.270/.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.).Sposób i tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszom Policji reguluje rozdział 10 powołanej ustawy. Cele postępowania dyscyplinarnego ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Mogą przez to odwoływać się do etycznych aspektów współistnienia i działania, a także rozwiązań praktycznych w zakresie dotyczącym wypełniania obowiązków zawodowych.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji - policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy). W ust. 3 art. 132 ustawy o Policji został określony katalog naruszeń dyscypliny służbowej. Powyższy katalog nie jest zamknięty, ale stanowi jedynie przykład formy niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Policji. Użyte w treści tego przepisu sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż nie tylko stypizowane w tym przepisie czyny (wymienione zachowania policjantów) można uznać za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca, uznając, iż niemożliwe jest ich enumeratywne wyliczenie, odsyła do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. W świetle postanowień art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Tak więc wina określona w tym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego należy stwierdzić, iż w postępowaniu odwoławczym oparto się na zebranym w postępowaniu dyscyplinarnym materiale dowodowym. Przesłuchani w sprawie świadkowie: K.R. i P. I. jednoznacznie potwierdzili fakt przebywania st. post. M. C. w dniu 05.06.2012 r. w godzinach 20.52 - 21.05 poza miejscem, w którym miał pełnić służbę. Z karty odprawy do służby patrolowej jednoznacznie wynika bowiem na jakich ulicach i o jakim czasie w dniu 05.06.2012 r. st. post. M. C. wraz z drugim policjantem powinien znajdować się w R. Co prawda policjant w złożonej skardze wskazuje, że w czasie, w jakim stawiany mu jest zarzut o opuszczenie wyznaczonego rejonu służbowego, patrol podjął działania obserwacyjne zmierzające do ustalenia ewentualnego sprawcy wykroczenia, to z zapisów notatnika służbowego skarżącego M. C. nie wynika, aby w dniu 05.06.2012 r. podejmował interwencję w związku z ustaleniem ewentualnego sprawcy wykroczenia - mężczyzny, który szedł z butelką w ręku.

W ocenie sądu orzekającego ustalenia, postępowania dyscyplinarnego przedstawione w uzasadnieniu decyzji, że patrol w którym uczestniczył st. post. M. C., w dniu 05.06.2012 r. w godz. 20.52 - 21.05 nie przebywał w wyznaczonym rejonie służbowym zostały oparte na rzetelnej analizie i ocenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, K. R. zeznał co prawda, że nie widział przed budynkiem straży pożarnej policjantów tylko tył radiowozu, ale skoro nie widział wchodzących, ani wychodzących z radiowozu (który następnie odjechał) funkcjonariuszy, należy wnioskować, że cały czas, przez 13 minut przebywali oni w jego wnętrzu. Z kserokopii notatnika służbowego znajdującej się w aktach niniejszego postępowania dyscyplinarnego należącego do M. C. nie wynika bowiem, aby policjanci w czasie pełnienia służby rozdzieli się, bądź też użyczyli wspomnianego radiowozu do użytku innemu funkcjonariuszowi. Nie może więc budzić najmniejszych wątpliwości, że w dniu 05.06.2012 r. w godz. 20.50 - 21.05 w radiowozie zaparkowanym przed budynkiem Straży Pożarnej w R. na ul. [...] znajdowali się: st. post. M. C. i sierż. P. P., a wymienieni policjanci parkując pojazd na ul. [...] opuścili rejon służbowy, bowiem zgodnie z kartą odprawy do służby patrolowej, w tym czasie , tj. od godz. 20.00 do 21.00 ul. [...] i [...]

Złożone w sprawie zeznania przez asp. szt. K.R.oraz asp. P.I.uznać należy za spójne i logiczne, natomiast opisana w skardze wersja skarżącego, dotyczącą przemieszczania się pomiędzy miejscami pełnienia służby i używanie przez niego słów "teleportowanie" uznać należy za przyjętą linię obrony, służącą uniknięciu odpowiedzialności dyscyplinarnej. Odnosząc się do ujętego w skardze stwierdzenia " konieczność teleportowania się dotyczy też godz. wskazanych w postawionym mi zarzucie " zauważyć należy, że zarzut przedstawiony policjantowi nie dotyczy absolutnie nieprawidłowego przemieszczania się pomiędzy dwoma wyznaczonymi rejonami pełnienia służby, ale przebywania (biernego) poza wyznaczonym rejonem służbowym.

Odnosząc się do wskazanych w skardze uchybień, stwierdzić należy, że nie miały one absolutnie wpływu na merytoryczne zakończenie postępowania dyscyplinarnego. Jeżeli chodzi o ujęty w skardze zarzut, wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w ostatnim dniu przewidzianym na przeprowadzenie tej czynności przywołać należy treść art. 135 ust. 3 Ustawy o Policji, zgodnie z którą, "postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego". W tym przypadku termin ten nie został przekroczony i postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte przed jego upływem. Skoro więc organ wykonał czynność w terminie przewidzianym przez przepis ustawy, to trudno zarzucać mu bezczynność - nawet jeżeli miało to miejsce w ostatnim dnu przewidzianym na realizację tej czynności. Poza tym, wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w ostatnim możliwym do tego dniu, nie miało absolutnie wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy. Faktem jest, co podniósł w odwołaniu obwiniony, że czynności sprawdzających w niniejszej sprawie nie zdołano ukończyć przed upływem 30 dni. Rozpoczęto je bowiem 08.06.2012 r. (dekretacja Komendanta Powiatowego Policji w O.na notatce urzędowej z dnia 06.06.2012 r.), a zakończono sprawozdaniem z dnia 23.08.2012 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 134i ust. 4 czynności dyscyplinarne faktycznie należy ukończyć w terminie 30 dni. Jest to jednak, jak trafnie wskazał Komendant Powiatowy Policji w O. " termin instrukcyjny i jego przekroczenie nie powoduje negatywnych skutków dla wszczęcia postępowania dyscyplinarnego". Zresztą przekroczenie wspomnianego terminu nie miało również wpływu na merytoryczne zakończenie postępowania dyscyplinarnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego o niemożności zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego w dniu 16.10.2012 r. zauważyć należy, że tego dnia zapoznawał się on z aktami przez ponad godzinę, mając świadomość, że czynność ta nie została definitywnie zakończona. Ostatecznie, po dwóch dniach, tj. 18.10.2012 r. obwiniony ponownie zapoznawał się z aktami postępowania dyscyplinarnego w godzinach 08.00 - 13.20. Zarzut naruszenia prawa do obrony jest niezasadny. Nie ma podstaw do twierdzenia, że zapoznanie z materiałami postępowania dyscyplinarnego może następować tylko w czasie służby policjanta. Jest to istotne uprawnienie procesowe obwinionego, ale nie może być nadużywane w ten sposób, że obwiniony w istocie utrudnia wykonanie tej czynności. Obwiniony powinien wykazać ze swej strony dobrą wolę w tym zakresie, a nie dążyć do utrudnienia wykonania czynności procesowych.

Wskazany natomiast przez skarżącego przepis, Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, jest już przepisem nieaktualnym. Obecnie kwestie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego reguluje Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów.

Odnosząc się do ujętego w odwołaniu zarzutu, iż na podstawie art. 135h ust. 4 Ustawy o Policji "postępowanie powinno być podjęte natychmiast po ustaniu przyczyny zawieszenia postępowania" wskazać należy , iż w tej kwestii nie powinna mieć miejsce zbędna zwłoka. Jednak ustawodawca w treści przytoczonego przepisu nie użył słowa natychmiast. Zgodnie z treścią tego przepisu "przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3" i ostatecznie po ustaniu przyczyny zawieszenia, Rzecznik Dyscyplinarny wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. M.C. odnosi także legalność wydanych w trakcie prowadzenia sprawy postanowień o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z treścią art. 135g ust. 3 ustawy o Policji "przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne" (nie jest zobligowany do tego), jednak Komendant Powiatowy Policji w O.miał do tego prawo i podjął właśnie taką decyzję o zawieszeniu postępowania. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają żadnego znaczenia zarzuty skarżącego co do wydanego w toku postępowania dyscyplinarnego postanowienia o zawieszeniu , następnie podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego, ponieważ są to postanowienia wpadkowe w toku postępowania, ostateczne, a skarżący nie składał od nich żadnych środków odwoławczych.

Rację ma skarżący, iż postanowienie o przedłużeniu czynności dowodowych do dwóch miesięcy z dnia 31.10.2012 r. wydane zostało po ustawowym terminie przewidzianym na zakończenie postępowania dyscyplinarnego, Nieścisłością jest również to, że z protokołu przesłuchania K.R.wynika,. że obwiniony dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w dniu 05.06.2012 r., natomiast z protokołu przesłuchania P.I.wynika, iż było to 05.09.2012 r. Jest to jednak oczywista pomyłka pisarska przesłuchującego Rzecznika Dyscyplinarnego, która wystąpiła przy sporządzaniu protokołu przesłuchania właśnie drugiego z wymienionych świadków. Błędnie do protokołu wpisany został miesiąc - zamiast czerwca, wrzesień. Stwierdzić należy jednak, że w/wymienione uchybienia nie miały również żadnego wpływu na sposób merytorycznego zakończenia postępowania dyscyplinarnego.

Nieścisłością w prowadzonej sprawie jest również , że w notatce urzędowej z dnia 06.06.2012 r. jako dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w O.wskazano mł. asp. K.B.,zaś w sprawozdaniu z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego z dnia 23.08.2012 r. Rzecznik Dyscyplinarny napisał, iż dyżurnym tym był asp. L.M. Dla oceny tej kwestii najważniejszy jest jednak fakt, że K.R.przesłuchany w charakterze świadka w dniu 06.06.2012 r. zeznał, że kontaktował się z dyżurnym z KPP w O. nie wskazując konkretnej osoby. Dla oceny przewinienia policjantów nie ma bowiem znaczenia, która osoba w dniu 05.06,2012 r. pełniła służbę dyżurnego w KPP w O. Najważniejsze jest to, że dyżurny potwierdziła fakt, iż nigdzie nie wysyłała patrolu w składzie st. post. M.C.i sierż. P.P.,jak i to, że patrol ten nie zgłaszał żadnej interwencji.

Ustosunkowując się z kolei do podniesionego w skardze zarzutu co do rodzaju wymierzonej skarżącemu przez Komendanta Powiatowego w O.kary dyscyplinarnej, tj. kary nagany to Sąd wskazuje, że w uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji stwierdził, że kara ta jest współmierna do wagi popełnionego czynu i stopnia zawinienia. Wymierzając więc, co trzeba podkreślić , najłagodniejszą karę z katalogu możliwych kar dyscyplinarnych wymienionych w Rozdziale 10 Ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji w O.(zgodnie z treścią art. 134a Ustawy o Policji) wytknął obwinionemu niewłaściwe postępowanie, a kierując się dalej treścią art. 134h przytaczanej ustawy, mówiącego, iż "wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia" uznał, że wymierzenie takiej a nie innej kary obwinionemu będzie najwłaściwsze.

Odnosząc się do ujętego w skardze stwierdzenia, że treść zarzutu nijak ma się do treści art. 132 ust. 3 pkt 2 Ustawy o Policji - bowiem przebywania w rejonie służbowym lub jego opuszczenie nie można zakwalifikować jako czynność służbową stwierdzić należy, że w kontekście przewinienia dyscyplinarnego, którego popełnienia dopuścił się M. C., przedstawienie mu zarzutu z art. 132 ust. 3 pkt 2 Ustawy o Policji jest jak najbardziej uzasadnione i właściwe. Nie przebywanie w wyznaczonym rejonie służbowym, czyli opuszczenie rejonu służbowego należy traktować jako zaniechanie czynności służbowej - zaniechanie właściwego pełnienia służby patrolowej. Art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze ogólnym po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy niedopełnienia obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone obowiązki służbowe. Co więcej - zawarty w art. 132 ust. 3 ustawy katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza jest otwarty.

Reasumując w ocenie sądu skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wydane rozstrzygnięcie znajduje pełne odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym , ocena dowodów dokonana w uzasadnieniu orzeczenia organu odwoławczego jest pełna , wszechstronna i rzetelna oraz w sposób logiczny i spójny przedstawia okoliczności popełnienia przez skarżącego wykroczenia. W ocenie sądu w toku postępowania nie popełniono takich uchybień natury procesowej , które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz w sposób prawidłowy zastosowano przepisy prawa materialnego. Skutkuje to koniecznością oddalenia skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.