Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 754/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2 , art. 2 ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 3 pkt 1, 3 i 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski, sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 listopada 2017r. sprawy ze skargi Spółki A na interpretację indywidualną Burmistrza "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia "[...]". W Spółka z o.o. z siedzibą w W (dalej również jako Spółka, strona, wnioskodawca, skarżąca) zwróciła się do Burmistrza (dalej również Burmistrz, organ interpretacyjny) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości.

We wniosku przedstawiono stan faktyczny, z którego wynikało, że wnioskodawca jest spółką, której głównym przedmiotem działalności jest produkcja energii elektrycznej. Spółka wybudowała oraz obecnie eksploatuje na terenie gminy "[...]", obręb A, elektrownie wiatrowe o mocy 2 MW oraz infrastruktura towarzysząca (m.in. drogi dojazdowe, plac manewrowy, przewód elektryczny, rozdzielnica do rozdziału energii elektrycznej). Elektrownia wiatrowa składa się z części budowlanej (fundament oraz wieża), a także z urządzeń technicznych - gondoli z hubem i rotorem, w której umieszczony jest generator, urządzenia sterujące, transformator, skrzynia biegów oraz inne instalacje wspomagające obsługę elektrowni, a ponadto z wirnika z łopatami i komputera sterującego. Tego typu urządzenia nie tworzą jednego obiektu budowlanego wraz z częściami budowlanym (fundamentem i wieżą) elektrowni wiatrowej oraz można je po zużyciu zastępować innymi urządzeniami lub, przeciwnie, po zdemontowaniu mogą być użyte w innej elektrowni.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy od 1 stycznia 2017r. podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości w przypadku elektrowni wiatrowej jest wartość tylko elementów budowlanych elektrowni wiatrowej, a więc wyłącznie wartość fundamentów oraz wieży czy też podstawa opodatkowania obejmie łączną wartość całej elektrowni wiatrowej wraz z urządzeniami technicznymi służącymi wytwarzaniu energii elektrycznej?

Zdaniem wnioskodawcy od 1 stycznia 2017r., podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości w przypadku elektrowni wiatrowej będzie wartość tylko elementów budowlanych elektrowni wiatrowej, a więc wyłącznie wartość fundamentów oraz wieży.

Wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U z 2016 r. póz. 716 z późn. zm. – dalej u.p.o.l), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Prezentując swoje stanowisko wnioskodawca wskazał, że nowe przepisy wprowadzone ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych dokonano zmiany w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290) nie będą stanowiły podstawy do uznania, że podatek od nieruchomości miałby być naliczany od całego wiatraka, wliczając w to gondolę i znajdujące się w niej urządzenia.

W opinii wnioskodawcy, wątpliwości dotyczące przepisów ustawy o inwestycjach nie wpłynęły na sposób i wymiar dotychczasowego opodatkowania elektrowni wiatrowych, w tym także na obowiązujący od 2017 r. wymiar podatku od nieruchomości elektrowni wiatrowej w gminie, której położona jest instalacja strony. Zdaniem wnioskodawcy podatek od nieruchomości powinien być zatem uiszczany w dotychczasowej wysokości.

Burmistrz w interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" ., uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny w pierwszej kolejności podkreślił, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 roku za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. należy uznać całą elektrownię wiatrową, na którą składają się co najmniej fundament i wieża oraz elementy techniczne, tj. wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespól gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Takie rozumowanie wynika z analizy przepisów:

– ustawy z 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.),

– ustawy z 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), - również jako u.p.b.

– ustawy z 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961). – również jako u.i.e.w.

Następnie przytoczył treść art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1, 3 i 9 Prawa budowlanego

Podkreślił, że definicja budowli obowiązuje od dnia 16 lipca 2016 r. W tym dniu weszła bowiem w życie ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która znowelizowała ustawę Prawo budowlane poprzez zmianę art. 3 pkt 3 - definicji budowli. Z dotychczasowego brzmienia definicji budowli usunięto zapis odnoszący się do tzw. części budowlanych elektrowni wiatrowych. Wskazano, że nowelizacja dokonana przez ustawę o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych objęła także załącznik do ustawy Prawo budowlane, który określa kategorie obiektów budowlanych, dodano kategorię XXIX - wolno stojące kominy i maszty oraz elektrownie wiatrowe (bez dokonywania rozróżnienia na części budowlane i niebudowlane). Nie ma zatem racji Wnioskodawca, iż zmiana niniejszego załącznika nie ma znaczenia dla zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Elektrownie wiatrowe skategoryzowane zostały obecnie w ustawie Prawo budowlane wprost jako obiekty budowlane. W tym miejscu należy powtórzyć wytyczne Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 13 września 2011 r. , sygn. P 33/09 w przedmiocie opodatkowania budowli, iż za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych można uznać jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w innych przepisach tej ustawy lub załączniku do niej.

Wskazano, że w art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych wprowadzono definicję legalną elektrowni wiatrowej. Z definicji tej wynika, że elektrownia wiatrowa to budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składająca się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925). Z kolei elementy techniczne - stosownie do treści art. 2 pkt 2 cytowanej ustawy - to wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Zmieniony art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i art. 2 pkt l ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych są w obecnym stanie prawnym spójne. Definicja legalna elektrowni wiatrowej wynikająca z drugiego z powoływanych wyżej przepisów określa ją w sposób jednoznaczny jako budowlę obejmującą całość - elementy budowlane i elementy techniczne.

Zdaniem organu interpretacyjnego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż ustawa z dnia 20 maja 2016r. w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) zawierająca regulacje zmieniające nowe przepisy ustawy Prawo budowlane nie wpłynęły na dotychczasowe zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych. Podatnik władający elektrownią wiatrową zobowiązany jest do zapłaty podatku od nieruchomości od pełnej jej wartości, tj. wieży, masztu, jak również urządzeń technicznych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą interpretację indywidualną Spółka wniosła o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzuciła organowi interpretacyjnemu:

1. naruszenie przepisów postępowania oraz dopuszczenie się błędów w ich wykładni:

- art. 14j § 1 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm., dalej O.p.), poprzez wydanie interpretacji indywidualnej w oparciu o ustawę o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 poz. 961) - dalej również jako u.i.e.w., pomimo, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła do tej ustawy, ani nie jest ona elementem gałęzi prawa budowlanego;

- art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 O.p., poprzez brak właściwego uzasadnienia prawnego, z uwagi na posługiwanie się argumentacją spoza zakresu normatywnego właściwego dla sprawy dotyczącej podatku od nieruchomości tj. argumentacją opierającą się na interpretacji ustawy o inwestycjach oraz brak odniesienia się do większości argumentów skarżącej zaprezentowanych we wniosku o interpretację;

- art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 oraz art. 2a O.p., poprzez:

- dokonanie wykładni rozszerzającej na niekorzyść podatnika przy interpretacji przepisów ustawy o inwestycjach i odnoszenia jej skutków do sprawy podatkowej;

- art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 2a, a także art. 4 i art. 5 O.p., poprzez wywodzenie skutków podatkowych z ustawy niepodatkowej;

- art. 14h O.p. w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 tej ustawy poprzez wykładnię prawa, które narusza prawo Unii Europejskiej, jak i Konstytucję RP.

2. dopuszczenie się błędu co do przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez uznanie, że cała elektrownia wiatrowa od 1 stycznia 2017 r. .podlega opodatkowaniu jako budowla, pomimo, że budowlą jest jedynie jej fundament oraz wieża;

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie całej elektrowni wiatrowej za budowlę, pomimo że z literalnego brzmienia definicji legalnej budowli wynika, że jeżeli urządzenia techniczne posiadają fundament lub inną część budowlaną, to budowlą jest tylko fundament lub część budowlana;

W obszernej treści skargi dokonał analizy przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy Prawo Budowlane oraz ustawy o inwestycjach, które miały uzasadnić i uzupełnić stanowisko strony zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym, do którego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek.

W myśl art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369), dalej jako "p.p.s.a." skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie jaki wpływ na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych od 1 stycznia 2017r. miały przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w tym wprowadzone tą ustawą zmiany do ustawa Prawo budowlane.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przez pojęcie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 1a ust. 3 u.p.o.l.), zaś przez działalność gospodarczą - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, ze zm.), z zastrzeżeniem ust. 2 (art. 1a ust. 4 u.p.o.l.).

W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca nie wprowadził odrębnych definicji przedmiotów opodatkowania takich jak np. "budynek", czy "budowla", lecz posłużył się odesłaniem do definicji tych przedmiotów, wynikających z przepisów prawa budowlanego. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, wynika bowiem, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Definicja "budowli" została zawarta w art. 3 pkt 3 u.p.b., który do dnia 15 lipca 2016 r. miał brzmienie: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;".

W dniu 16 lipca 2016r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która w art. 9 wprowadziła zmiany do ustawy Prawo budowlane, min. w art. 3 pkt 3 u.p.b. (pojęcie budowli), który otrzymał nowe brzmienie: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;".

Ponadto na podstawie art. 9 u.i.e.w. wprowadzono zmianę do załącznika ustawy Prawo budowlane przez dodanie w tabeli kategorii obiektu budowlanego –"Kategoria XXIX- wolno stojące kominy i maszty oraz elektrownie wiatrowe".

W art. 2 pkt 1 u.i.e.w., ustawodawca wprowadził natomiast definicję elektrowni wiatrowej, która jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925), zaś przez jej elementy techniczne należy rozumieć wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (art. 2 pkt 2 u.i.e.w.).

W świetle powyższych regulacji, zauważyć należy, że odesłanie do definicji "budowli" w ww. przepisie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odnosi się do przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustaw. Oznacza to, iż omawiane odesłanie może dotyczyć wyłącznie przepisów prawa budowlanego zawartych w ustawach, przy czym z uwagi na to, że odesłanie zostało sformułowane ogólnie ("przepisy prawa budowlanego"), uznać należy, że nie odnosi się tylko do przepisów ustawy Prawo budowlane, lecz także do innych ustaw regulujących tę dziedzinę. Powyższe stanowisko, potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011r. sygn. akt P 33/09, w którym przeprowadzono analizę siatki pojęciowej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jej powiązań m.in. z ustawą Prawo budowlane, wskazując liczne niedoskonałości dotychczasowych regulacji w zakresie opodatkowania nieruchomości. W kontekście rozpoznawanej sprawy, istotne jest jednak, że w tym wyroku Trybunał wskazał, iż za budowle można uznać:

"(...) 1) jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b.,

w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami

i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b.,

czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową,

2) jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 u.p.b.

lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co - jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis - wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem jednak: (1) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu u.p.b., które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l., oraz (2) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu u.p.b. nie są instalacje".

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny wywiódł, że nie można wykluczyć, iż o statusie danego obiektu budowlanego jako budowli mogą decydować także postanowienia innych ustaw niż wyżej wskazane.

W ocenie Sądu przepisy prawa budowlanego o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmują również ustawę o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i mogą stanowić podstawę wykładni pojęcia "budowla" na gruncie prawa podatkowego. Z treści wyżej przywołanego art. 2 u.i.e.w. wynika bowiem wprost, że elektrownia wiatrowa jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego - co oznacza, że jest obiektem budowlanym niebędącym budynkiem ani obiektem małej architektury, składającym się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych. Elektrownią wiatrową w rozumieniu ww. przepisu nie jest natomiast turbina wiatrowa o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 40 kW, przyłączona do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV. Nadto, jak wynika, z treści zmian wprowadzonych do ustawy Prawo budowlane (art. 9 u.i.e.w.), elektrownie wiatrowe zostały expressis verbis wyrażone w załączniku do tej ustawy (Kategoria XXIX- wolno stojące kominy i maszty oraz elektrownie wiatrowe). Ww. ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych zmodyfikowała zatem dotychczasową definicję budowli znajdującą się w przepisach ustawy Prawo budowlane. Przed wejściem w życie ustawy istniał podział elektrowni wiatrowych na dwie części – część budowlaną i część niebudowlaną (techniczną). Podział ten został wprowadzony w 2005r. w wyniku poprawki senackiej do jednej z ustaw nowelizujących ustawę Prawo budowlane i spowodował zwolnienie części niebudowlanych elektrowni wiatrowych z podatku od nieruchomości, ale jego skutkiem był również brak konieczności stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane (m.in. dotyczących utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym) do części niebudowlanych elektrowni wiatrowych (por. M. Makowski, Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Komentarz do art. 2, LEX/el).

Z treści uzasadnienia projektu ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - nr druku 315, Sejm RP VIII kadencji wynika, że zasadniczym celem ustawodawcy było wzmocnienie nadzoru budowlanego nad elektrowniami wiatrowymi, jednakże wprowadzenie tej ustawy miało też skutki podatkowe, które są efektem zmiany definicji budowli w prawie budowlanym. Wbrew zarzutom skargi, ustawodawca zdawał sobie jednak sprawę ze skutków podatkowych wprowadzonej zmiany, czego wyrazem jest art. 17 u.i.e.w., w którym wyraźnie wskazano, że od dnia wejścia w życie ustawy (tj. 16 lipca 2016 r.) do dnia 31 grudnia 2016 r. podatek od nieruchomości dotyczący elektrowni wiatrowej ustala się i pobiera zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem wejścia w życie ustawy. Obecnie skutkuje to opodatkowaniem elektrowni wiatrowej - jako budowli (rozumianej jako całość) związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej przez spółkę.

W ocenie Sądu skoro cała elektrownia wiatrowa jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to również będzie stanowić w całości budowlę dla celów podatku od nieruchomości.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące wydania przez organ interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie ustawy niepodatkowej, jak również argumentacji odnośnie autonomicznego charakteru tego prawa.

Sąd nie podzielił też stanowiska skarżącej Spółki co do sprzeczności interpretacji z prawem Unii Europejskiej, poprzez zastosowanie definicji elektrowni wiatrowej jako budowli, która potencjalnie mogłaby zwiększać obciążenia fiskalne z u.i.e.w.

Zdaniem Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia Ordynacji podatkowej, należało uznać za niezasadne. Nie mogły również zasługiwać na uwzględnienie zarzuty dopuszczenia się błędu co do wykładni wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego. Także zaskarżona interpretacja indywidualna nie naruszyła norm konstytucyjnych wyrażonych w Konstytucji RP.

Odnosząc się do kolejnej grupy zarzutów, jaką według przyjętej w skardze systematyki była kwestia niezgodności z prawem unijnym poprzez naruszenie podstawowych zasad tego prawa, wskazać należy, że również swobody traktatowe nie mają charakteru bezwzględnego. Mogą one bowiem podlegać ograniczeniu ze względu na potrzeby ochrony moralności, porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego (art. 36 TFUE). Trudno jest wywodzić o naruszeniu przez krajowego ustawodawcę zagwarantowanych w prawie traktatowym zasad proporcjonalności i niezbędności, neutralności technologicznej, swobody przedsiębiorczości, obowiązku notyfikacji projektu, lojalnej współpracy w zakresie przyjęcia aktu prawnego, który uniemożliwia realizację nałożonego prawem UE celu oraz art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie możliwości wystąpienia niedozwolonej pomocy publicznej. Zasadnicza zmiana wprowadzona ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych polegała na rozszerzeniu od dnia 1 stycznia 2017 r. przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Rozszerzenie to nie ma jednak charakteru dyskryminującego, gdyż znajduje zastosowanie jednakowo do wszystkich podmiotów świadczących tego typu usługi na terytorium kraju, niezależnie od ich przynależności państwowej. Decyzja ustawodawcy o rozszerzeniu definicji budowli w przypadku elektrowni wiatrowej, jeżeli tylko nie skutkuje nieuzasadnionym zróżnicowaniem sytuacji podmiotów świadczących tego typu usługi, wpisuje się w zakres respektowanej przez TSUE swobody regulacyjnej ustawodawcy krajowego, który tym samym daje wyraz temu, jakie wartości społeczne korzystają z pierwszeństwa ochrony.

Wbrew zarzutom skargi, organ przedstawił własną ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Sam fakt, że stanowisko organu nie satysfakcjonuje strony skarżącej, nie uzasadnia zarzutu naruszenia wskazanych przepisów prawa, w szczególności nie narusza zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W konsekwencji niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Prawa budowlanego i Konstytucji.

Wobec powyższego Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.