Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 336/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-07-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 258 §1 i 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 lipca 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 20 lipca roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 24 maja 2011r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] znak[...]w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych A. P. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 1 lipca 2011r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i dwojgiem dzieci w wieku 10 i 6lat, nie wykazuje majątku. Skarżący od stycznia 2011r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, żona skarżącego nie pracuje pobiera jedynie zasiłek rodzinny na dwoje dzieci w kwocie 184zł miesięcznie. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący oświadcza, że wraz z rodziną zamieszkuje u teściów. Łączne koszty utrzymania mieszkania, wyżywienia zakupu odzieży oraz środków czystości skarżący szacuje na kwotę ok. 1090zł miesięcznie i oświadcza, że na powyższe wydatki zapożycza się u rodziny i znajomych. Ponadto skarżący oświadcza, że spłaca kredyt konsumpcyjny w wysokości 733zł + odsetki miesięcznie, na który również zapożycza się u rodziny i znajomych. Skarżący posiada majątek ruchomy – renault premium i naczepę skrzyniową – zajęte przez komornika skarbowego. Skarżący oświadcza, że posiada również zadłużenie w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, Urzędzie Gminy w P., w Ś. Urzędzie Wojewódzkim w K., w K. Oddziale Straży Granicznej w N. S. i w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w K..

Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.

Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).

Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.

Analiza złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego przede wszystkim fakt, że skarżący i jego żona są osobami bezrobotnymi, czteroosobowa rodzina skarżącego utrzymuje się z jedynie z zasiłku rodzinnego, a na bieżące wydatki i spłatę zaciągniętego kredytu skarżący pożycza pieniądze od rodziny i znajomych, należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.