Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1058/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku R. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 95/09 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do maja i od lipca do listopada 2002 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 95/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę R. C. (zwanego dalej "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. dotyczącą podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do maja i od lipca do listopada 2002 r.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że określała ona wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do maja oraz od lipca do listopada 2002 r. w łącznej kwocie 228,999 zł w miejsce zadeklarowanej przez podatnika kwoty 33 197 zł. Łączna wartość ustalonych obecnie wobec strony zobowiązań podatkowych poddana pod ocenę WSA w B. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z niniejszą oraz będącymi w przygotowaniu skargami kasacyjnymi przekracza wraz z odsetkami milion złotych. Zapłata takiej kwoty może bezpośrednio skutkować utratą źródła utrzymania co samo w sobie powoduje – zdaniem skarżącego – spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej : P.p.s.a).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z treścią powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przede wszystkim należy podnieść, że przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi i wiąże się to z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy.

Należy zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, zatem to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumenty podane przez stronę są, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zbyt ogólnikowe i niewystarczające dla stwierdzenia zasadności wniosku.

Skarżący wskazał bowiem jedynie, że łączna kwota zaległości podatkowych przekracza milion złotych, co może grozić utratą płynności finansowej. Opisane twierdzenia strony nie zostały jednak poparte żadnymi dokumentami wskazującymi na sytuację finansową. Skarżący nie podał żadnych konkretnych kwot, choćby aktualnych przychodów bądź innych zobowiązań. Samo stwierdzenie o tym, że zapłata zaległości może skutkować utratą źródła utrzymania jest niewystarczające.

Uzasadnienie wniosku złożonego w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę wniosku. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie nastąpiła, zatem wniosek strony musiał zostać oceniony negatywnie.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a oraz art. 182 § 3 P.p.s.a.