Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1045/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2020 r. skargi Firma A na uchwałę nr Vl/111/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" oddala skargę


UZASADNIENIE

Firma A wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr VI/111/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30.01.2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" w zakresie § 17, § 20 oraz § 27 przedmiotowej uchwały.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

- art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 2018 r. poz. 1945 z poźn. zm.) w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587) poprzez brak ustaleń wszystkich parametrów i wskaźników dla terenów MN.1 - MN.18, MN/U.1, U.1 - U.3 oraz US. 1, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu;

- art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie planu miejscowego z naruszeniem ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności § 17, § 20, § 27 uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że w oparciu o § 17 uchwały, w pkt 1 wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone symbolami MN.1 - MN.18 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z kolei z § 20 przywołanej uchwały, w pkt 1 wyznaczono Tereny sportu i rekreacji, oznaczone symbolem US.1, o podstawowym przeznaczeniu pod terenowe urządzenia sportowe. Natomiast na podstawie § 27 zaskarżonej uchwały, wyznaczono tereny rolnicze oznaczone symbolami R.1- R.11, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska. W § 20 planu w zakresie zasad zagospodarowania tego terenu ustalono: minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego, maksymalną wysokość zabudowy oraz dopuszczono lokalizację placów zabaw i ogródków jordanowskich. Jak wynika z przeznaczenia terenu oraz zasad zagospodarowania, na tym terenie możliwa jest lokalizacja zabudowy o maksymalnej wysokości 5 m. Ustalenia § 20 uchwały naruszają art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż brak jest wskaźnika maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Równocześnie ustalenia § 20 uchwały są niezgodne z § 4 pkt 6 powołanego rozporządzenia, ponieważ przy takim przeznaczeniu terenu brak jest ustaleń co do parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, brak jest w szczególności linii zabudowy i wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Ponadto, dla terenów oznaczonych symbolem MN.1 - MN.18, MN/U.1 oraz U. 1 - U.3 nie ustalono wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, że przedmiotowy plan sporządzony został na podstawie Studium (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmieniona uchwałą Nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2010 r.). Niezgodność miejscowego planu ze studium zauważalna jest dla terenów oznaczonych w planie symbolem US.1 - tereny sportu i rekreacji, o podstawowym przeznaczeniu pod terenowe urządzenia sportowe. Zgodnie bowiem z treścią studium obszar ten był oznaczony symbolem ZR - jako teren zieleni nieurządzonej i przeznaczony do tworzenia na nim różnych form zieleni nieurządzonej, zalesiania oraz wykorzystywania terenu na cele rolne. Zasady zagospodarowania terenu przeznaczonego pod teren sportu i rekreacji - US.1 naruszają ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Z wytycznych do planu miejscowego zawartych w Kierunkach zmian w strukturze przestrzennej dla jednostki: 36 - Skotniki (str. 202) w części tekstowej Zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonego uchwałą Nr XII/7/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r., nie wynika, aby na tym terenie można było lokalizować jakąkolwiek zabudowę. Standardy przestrzenne jakie uwzględniono dla terenów zieleni nieurządzonej (ZR) ograniczają się jedynie do podania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej - min. 90%. W związku z powyższym wytyczne do planów miejscowych dla jednostki 36-Skotniki, nie uwzględniają w swoim zakresie innych parametrów, nie dopuszczają na terenach (ZR) zabudowy. Jeśli jednak ustalenia w zakresie dopuszczeń na obszarze oznaczonym symbolem (ZR), o których mowa w tekście Studium w rozdziale pt. "Informacja dotycząca zasad i wytycznych dla gospodarowania przestrzenią" - III. 1.2.13 (str. 7) dotyczą wszystkich strukturalnych jednostek urbanistycznych występujących na obszarze Miasta Kraków, a w tym jednostki 36 - Skotniki, to zgodnie z tymi wytycznymi: na terenach zieleni nieurządzonej (ZR) dopuszczono zabudowę. W związku z tym dopuszczeniem, w studium wskazano delegację do ustalenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego wskaźnika intensywności zabudowy. Jak wynika z zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uszczegółowienie zapisów Studium należy określić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności w przypadku, gdy takie wytyczne znajdują się w zakresie ustaleń Studium.

Zakres ustaleń dotyczący terenu sportu i rekreacji (US.1) nie wynika z przyjętych w studium kierunków zagospodarowania, ani też z wytycznych do sporządzania planów miejscowych dla przedmiotowego obszaru. Doprecyzowanie i uszczegółowienie kierunków przyjętych w studium na etapie opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może jednak powodować przyjęcia przez radę gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który naruszać będzie te kierunki.

Zakres i sposób ustalenia przeznaczenia terenów w uchwale miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" przekracza granice władztwa planistycznego gminy, określony w art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Gminy, sprawując władztwo planistyczne, musi mieć na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawne własności prowadzące w tym przypadku do jej pozbawienia powinny być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione np. potrzeba interesu publicznego, czy ochrona obszarów chronionych.

Nadmieniono, że zaskarżona uchwała jest niezgodna ze studium także z tego powodu, iż wprowadza ona całkowity zakaz zabudowy terenów określonych symbolami R.1-R.11, w sytuacji taka konieczność nie wynika z okoliczności sprawy. Ponadto zakaz lokalizacji zabudowy, nawet na obszarze Natura 2000 nie jest uzasadniony w oparciu o dokumenty- opracowanie ekofizjograficzne dla tego terenu. Tym bardziej całkowity zakaz zabudowy nie jest uzasadniony dla całego obszaru R.1-R.11, wskazanego w § 27 uchwały.

Jak wynika z opracowania ekofizjograficznego podstawowego dla obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" plan miejscowy powinien mieć charakter ochronny, zachowujący, ewentualnie polepszający stan przyrodniczy przedmiotowego terenu i jego rolę pełnioną w środowisku. Priorytetem ochrony należy objąć obszary otwarte, łąkowe, za szczególnym uwzględnieniem tych ich partii, które pozostają w granicach Dębnicko-Tynieckiego Obszaru Łąkowego Natura 2000. Z kolei z załącznika graficznego do opracowania ekofizjograficznego wynika, że m.in. działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zostały zaliczone do Kompleksu terenów zabudowy mieszkaniowej o różnej intensywności oznaczonej na załączniku graficznym symbolem D1. Dodatkowo w części tekstowej opracowania ekofizjograficznego w tabeli nr 5 (str. 78) znajduje się potwierdzenie, iż tereny te, przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową nie kolidują z predyspozycjami przyrodniczymi. Przeznaczenie terenu jakie zostało wyznaczone w planie miejscowym na przedmiotowych działkach tj.: tereny rolnicze o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska (R.1 - R. 11) są niezgodne z uwarunkowaniami jakie zostały wskazane w opracowaniu ekofizjograficznym, a co za tym idzie wprowadzone ograniczenia w zagospodarowaniu tych terenów są nieuzasadnione.

Co więcej, określenie w zaskarżonej uchwale takiego sposobu zagospodarowania opisanego terenu, niweczy wieloletnie działania strony skarżącej podejmowane od 2008 r., a zmierzające do zagospodarowania należących do niej nieruchomości zgodnie z opracowaną koncepcją urbanistyczno- architektoniczną oraz decyzją o warunkach zabudowy. Spółka jest właścicielem przedmiotowych działek od roku 2006 i dysponuje ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia 5 maja 2008 r., znak: [...], zgodnie z którą tereny opisane w zaskarżonym planie jako tereny o przeznaczeniu pod łąki i pastwiska, były przewidziane do realizacji zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i wolnostojącej (17 segmentów). W związku z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy, opracowano projekt architektoniczny, wystąpiono o decyzję o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji rolnej opisanego gruntu, uzyskano warunki przyłączenia mediów, zaprojektowano zjazd na działkę, uzbrojono działkę w infrastrukturę elektryczną i sieć gazową. Co więcej, dla tego terenu i planowanej na nim inwestycji strona skarżąca zleciła wykonanie dokumentacji geologicznej, oraz dokonała scalenia i podziału działek. Spółka, działając w dobrej wierze i w zaufaniu do działań organów władzy publicznej, powzięła czynności zmierzające do zagospodarowania swojej własności zgodnie z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy oraz poniosła ogromne koszty, związane z przygotowaniem terenu pod inwestycję oraz opracowaniem stosownej dokumentacji.

Ponadto, wyłączenie działek z produkcji rolnej na mocy decyzji z dnia 1 lipca 2008 r., znak: [...], powinno stanowić przesłankę do określenia innego niż rolne sposobu zagospodarowania spornego obszaru.

Uchwalenie planu miejscowego niezgodnego ze studium stanowi istotne naruszenie zasad jego sporządzania, co skutkuje nieważnością planu w odpowiedniej części. Uchwalając takie przeznaczenie terenu gmina nie wyważyła odpowiednio interesu prywatnego oraz interesu polegającego na konieczności ochrony obszarów łąkowych i pastwisk. Ingerencja w sferę prawa własności została wprowadzona w sposób nieuzasadniony i niekonsekwentny przez co doszło do nadużycia władztwa planistycznego.

Z całą pewnością wejście w życie planu zmieniło sytuacje skarżącej Spółki, która przed wejściem w życie planu mogła kształtować zabudowę w oparciu o uzyskane przez siebie decyzje o warunkach zabudowy. Ponownie opisując podjęte czynności zmierzające do zagospodarowania nieruchomości strona skarżąca wskazała, że w kartach dokumentacji osuwiska (dokumentacja opracowana

w 2017 r.) znajduje się informacja, że przedmiotowe osuwiska są nieaktywne i nie stwierdzono podczas badań na tym terenie przemieszczania się gruntów. W karcie osuwisk o numerze 1261049017-08 podano, że dla ewentualnej zabudowy terenu konieczne będzie wykonanie badań geologiczno - inżynierskich, które pozwolą na wyznaczenie głębokości nieaktywnej płaszczyzny poślizgu i określenie odpowiedniej metody wzmocnienia podłoża dla ewentualnej projektowanej zabudowy. W dalszej treści karty jest mowa o technicznych sposobach wykonania tychże badań oraz o konieczności ich zaopiniowania i zatwierdzenia przez Państwowy Instytut Geologiczny Państwowy Instytut Badawczy Oddział Karpacki z/s w K.. Spółka kolejny raz podkreśliła rozmiar nakładów podjętych w celu zabudowy nieruchomości o związanych z tym kosztów.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w części wykraczającej poza interes prawny strony skarżącej, a w pozostałej części o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Organ przyznał, że nieruchomość składająca się z działek ewidencyjnych: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obręb 39 jednostka ewidencyjna Kraków - Podgórze stanowi własność strony skarżącej. Zgodnie z treścią zaskarżonego planu miejscowego w/w nieruchomość znajduje się w: terenie rolniczym, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska oznaczonym na rysunku planu symbolem R.7 oraz terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną oznaczonym na rysunku planu symbolem MN.6.

Ponieważ nieruchomości znajdujące się w terenie zabudowy usługowej (U.1 - U.3), terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej (MN/U.1), terenie sportu i rekreacji o podstawowym przeznaczeniu pod terenowe urządzenia sportowe (US.1) nie należą do strony skarżącej, żądanie stwierdzenia nieważności § 17, § 20 i § 27 uchwały, w zakresie w jakim odnoszą się do nieruchomości nie stanowiących własności strony skarżącej, wykracza poza granice jej interesu prawnego.

W ocenie organu ustalenia planistyczne dla nieruchomości strony skarżącej w zaskarżonej uchwale zostały wyznaczone zgodnie z ustaleniami studium. Nie można przyjąć, że rada gminy miałaby uwzględniać w toku procedury planistycznej ewentualne lub przyszłe zamierzenie budowlane. Jedynie podmiot prawny dysponujący ważną decyzją o pozwoleniu na budowę korzysta ze wzmocnionej ochrony swoich praw w zakresie sposobu zagospodarowania terenu objętego planowaną inwestycją.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u. p. z. p. w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ wskazał, że zaskarżony akt prawa miejscowego określa wszystkie parametry prawem przewidziane, w tym również wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu zabudowy, wyrażony jako wskaźnik intensywności zabudowy w przedziale od 0,1-0,4. W analogiczny sposób zostały ukształtowane wskaźniki zabudowy (§ 19 ust. 2 uchwały w terenie zabudowy usługowej - U.1 – U.3, § 18 ust. 2 uchwały w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej - MN/U.1, § 20 ust. 2 uchwały w terenie sportu i rekreacji - US.1).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 6 i 7 w związku z art. 3 ust. 1 w związku z art. 6 ust.1 u. p. z. p. w związku z art. 140 k.c. oraz w związku z art. 21 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji organ wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr 36 Skotniki, dla której został określony kierunek zagospodarowania pod tereny zieleni nieurządzonej - ZR oraz w niewielkiej części pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MN. Zgodnie z pkt. III. 1. i pkt. III. 1. 4. dokumentu Studium (str. 8-10) w terenach zieleni nieurządzonej (ZR) zagospodarowanie terenu określono jako: funkcja podstawowa - różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne; funkcja dopuszczalna - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Dodatkowo w dokumencie Studium w Tomie III. 1.2.1 zapisano: "Granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego". W ramach wytycznych do planów miejscowych zawartych w tomie III Studium (str. 201-202) określone zostały m. in. następujące kierunki zmian dla przedmiotowego obszaru m.in. powierzchnia biologicznie czynna dla terenów zieleni nieurządzonej (ZR) min. 90 %. Natomiast dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, w Studium określono następujące funkcje zagospodarowania terenu: funkcja podstawowa - zabudowa jednorodzinna (realizowana jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub ich zespoły, w których wydzielono do dwóch lokali mieszkalnych lub lokal mieszkalny oraz lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe); funkcja dopuszczalna - usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej.

Organ zacytował brzmienie § 3, § 6 ust. 1-3, § 8 ust. 10-14, § 9 ust. 4, § 17 ust. 1-3, § 27 ust. 1, 2 planu, a także przytoczył ustalenia zawarte w Opracowaniu ekofizjograficznym - 3.5. "Osuwiska i tereny zagrożone ruchami masowymi".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506, dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

W myśl przepisu art.101 ust.1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje, ani sprzeczność z prawem zaskarżonego zarządzenia, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX 151236; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). Dopiero zatem ustalenie przez sąd administracyjny, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi czyli do badania, czy do naruszenia tego doszło jednocześnie z istotnym naruszeniem prawa. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.

Zaskarżona uchwała została podjęta po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U.2017.935) o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zmieniającej ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 1 czerwca 2017 r., tak więc skarga nie musiała być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Ponieważ nieruchomość stanowiąca własność strony skarżącej znajduje się, stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" w terenie rolniczym, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska oznaczonym na rysunku planu symbolem R.7 oraz terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną oznaczonym na rysunku planu symbolem MN.6, dla których wprowadzono ograniczenia w sposobie ich zagospodarowania, uznać należy, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny Firma A i dlatego skarga jest dopuszczalna.

Stwierdzenie, że na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia interesu prawnego strony skarżącej rodzi konieczność oceny zaskarżonej uchwały pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2020.293, dalej "u.p.z.p.") istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie zgodności treści tego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581). Obowiązek nienaruszania ustaleń studium postanowieniami planu wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu uchwalenia przedmiotowej uchwały).

Z kolei przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. ustanawia zasadę władztwa planistycznego gminy. Władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanową naruszenia prawa, o ile dzieje się to poszanowaniem prawa, w tym chronionych wartości konstytucyjnych – również zasady proporcjonalności.

W judykaturze przyjmuje się, że każda regulacja zawarta w planie miejscowym wprowadzająca zakaz określonego wykorzystania nieruchomości, do której przysługuje tytuł prawny w postaci prawa własności lub prowadząca w inny sposób do ograniczenia możliwości korzystania z niej, której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować, prowadzi do naruszenia prawa własności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 17/08, LEX nr 470949). Przy takim rozumieniu władztwa planistycznego ustalenia więc wymaga, jakie przeznaczenie miał teren przed uchwaleniem planu bądź jego zmianą, w dalszej kolejności wskazania, jakie teren ten ma przeznaczenie w uchwalonym planie i wreszcie wykazania, że dokonana zmiana nie tylko stanowi ingerencję w prawo własności ale pogarsza sytuację właściciela w porównaniu do stanu poprzedniego, sprzed uchwalenia planu lub jego zmiany. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Jeżeli organy planistyczne gminy działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo uwzględnienie interesu indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub chronioną przez ustawodawcę wartością wysoko cenioną, to nie można im zarzucić bezprawności działania, chociażby organy te nie uwzględniły złożonych w trakcie postępowania wniosków lub uwag( por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., sygn.. II OSK 1189/16).

Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu" (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA).

Analiza akt planistycznych pozwala na dokonanie oceny, że zaskarżony plan został uchwalony z zachowaniem procedury określonej w art. 17 u.p.z.p.

Przebiegała ona następująco:

1) w dniu 1 marca 2017 r. podjęta została uchwała Nr LXV/1586/17 Rady Miasta Krakowa w sprawie w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze – Obszar Łąkowy" (tom I k.1akt planistycznych, załącznik graficzny – k.2 akt planistycznych), o czym Prezydent Miasta Krakowa ogłosił w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (ogłoszenie – tom I k.7, ogłoszenie w prasie – k.12, obwieszczenie- k.13, umieszczenie na tablicy ogłoszeń w dniach 31.03.2017 r. – 8.05.2017 r. – k.19);

2) w dniu 3.04.2017 r. Prezydent Miasta Krakowa zawiadomił o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu jednostki organizacyjne UMK oraz Radę i Zarząd Dzielnicy (k.85 i nast.);

3) sporządził wykaz wniosków, wytycznych i informacji od jednostek wymienionych w pkt 2) – k.90;

4) w dniu 3.04.2018 r. Prezydent Miasta Krakowa zawiadomił o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu jednostki i instytucje infrastrukturalne – k.198 i nast.);

5) sporządził wykaz wniosków, wytycznych i informacji od jednostek wymienionych w pkt 4) – k.213;

6) w dniu 11.09.2017 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie o uzgodnienie zakresu i stopnia szczegółowości prognozy oddziaływania na środowisko (k.235 i nast.);

7) w dniu 5.04.2017 r. Prezydent Miasta Krakowa zawiadomił instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (Wojewodę Małopolskiego – pismo k.36 i dowód jego doręczenia k.61, Zarząd Województwa Małopolskiego – pismo k.37 i dowód jego doręczenia k.51, Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie – pismo k.38 i dowód jego doręczenia k.51, Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie – pismo k.39 i dowód jego doręczenia k.51, Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie – pismo k.40 i dowód jego doręczenia k.61, Małopolskiego Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie – pismo k.41 i dowód jego doręczenia k.61, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie – pismo k.42 i dowód jego doręczenia 59, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie – pismo k.43 i dowód jego doręczenia k.59, Geologa Powiatowego – pismok.44 i dowód jego doręczenia k.61, Marszałka Województwa Małopolskiego – pismo k.45 i dowód jego doręczenia k.59, Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie - dowód doręczenia k.55, Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie - dowód doręczenia k.57, Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie - dowód doręczenia k.57, Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - dowód doręczenia k.55, Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Krakowie - dowód doręczenia k.57, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - dowód doręczenia k.57, Szefa Agencji Wywiadu- dowód doręczenia k.55, Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego – dowód doręczenia k.46 i k.55; [...] – dowód doręczenia k.48 i k.53, w dniu 6.06.2017 r. Ministra Środowiska - pismo k.49 i dowód jego doręczenia k.53);

8) sporządził wykaz wniosków, wytycznych i informacji od instytucji i organów wymienionych w pkt 2) – k.62;

9) sporządził projekt planu (k.249 i nast.);

10) w dniu 6.04.2018 projekt planu przedłożył do zaopiniowania Radzie Dzielnicy i Zarządowi Dzielnicy (k.243);

11) w kwietniu 2018 r. sporządzona została prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego (k.276);

12) w dniu 15 czerwca 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał zarządzenie w sprawie rozpatrzenia wniosków do sporządzanego planu oraz sporządził wykaz tych wniosków (tom II - k.301 i nast.);

13) w dniu 20.06.2018 r. Prezydent Miasta Krakowa wystąpił o opinie i uzgodnienia do projektu planu (tom III – pisma wraz z dowodami doręczenia k.645 – 668, projekt planu z prognozą z czerwca 2018 r.– k.743 i nast.);

14) sporządził wykaz opinii (k.669);

15) sporządził wykaz uzgodnień (k.677);

16) w dniu 27.07.2018 r. Prezydent Miasta Krakowa wystąpił o opinie i uzgodnienia do projektu planu (tom III – pisma wraz z dowodami doręczenia k.888 – 913, projekt planu z lipca 2018 r.– k.978 i nast.);

17) sporządził wykaz ponownych opinii (k.915);

18) sporządził wykaz ponownych uzgodnień (k.919);

19) w październiku 2018 r. sporządzony został projekt planu (tom IV – k.1236);

20) w dniu 28.09.2018 r. Prezydent Miasta Krakowa ogłosił i obwieścił o wyłożeniu do publicznego wglądu w dniach od 10.10.2018 r. do dnia 15.11.2018 r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze – Obszar Łąkowy" oraz prognozy oddziaływania na środowisko, określił termin przeprowadzenia dyskusji publicznej na dzień 12.11..2018 r. oraz określił termin składania uwag do dnia 29.11.2018 r. (k.1104 i nast.);

21) w dniu 21.11.2018 r. zawiadomił, że dyskusja publiczna odbędzie się w dniu 14.11..2018 r. (k.1145 i nast.);

22) w dniu 14.11.2018 r. odbyła się dyskusja publiczna (protokół – k.1159);

23) w dniu 19.12.2018 r. Prezydent Miasta Krakowa sporządził wykaz uwag i przedstawił sposób ich rozstrzygnięcia (k.1353 i nast.). W załączniku do zarządzenia w rubryce 9 "Uwaga uwzględniona" wpisaną pod poz.21 uwagę uwzględniono w części (w zakresie jej zgodności z projektem planu). Analogicznie rozstrzygnięto uwagi z poz.29, 48, 49, 50,5, 52, 53, 54, 71,94, 118,146,152, 163 i 164;

24) zarządzeniem Nr 3512/18 z dnia 24 grudnia 2018 r. (k.2206) Prezydent Miasta Krakowa przekazał Radzie Miasta Krakowa projekt uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Skotniki-Kostrze – obszar łąkowy";

25) zarządzeniem Nr 3513/18 z dnia 24 grudnia 2018 r. (k.2061) Prezydent Miasta Krakowa przekazał Radzie Miasta Krakowa projekt uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Skotniki-Kostrze – obszar łąkowy";

25) w dniu 9.01.2019 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr IV/85/2019 w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Skotniki-Kostrze – obszar łąkowy" o nieuwzględnieniu uwag złożonych do projektu planu w zakresie wynikającym z rozpatrzenia zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa Nr 3421/2018 z dnia 19.12.2018 r.(tom VI str. 2269);

26) zarządzeniem Nr 68/2019 z dnia 15 stycznia 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa przekazał Radzie Miasta Krakowa autopoprawkę do projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze – Obszar Łąkowy" w zakresie załącznika do tego zarządzenia. W załączniku tym zatytułowanym "Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Skotniki-Kostrze – obszar łąkowy" w rubryce 7 "Rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie rozpatrzenia uwagi" poprawiono wadliwą treść wcześniejszego załącznika w ten sposób, że pominięto treść: "uwagę uwzględniono w części", gdyż w istocie nie uwzględniono uwagi w części, ale wskazano, że w projekcie planu uwzględniono już w części postulat wnoszącego uwagę. Nadto doprecyzowano, że negatywne rozstrzygnięcie Prezydenta dotyczy określonego punktu uwagi (np. w sytuacji, gdy pierwszy punkt uwagi zawierał wniosek o odstąpienie od procedowania planu).

Działanie to nie wymagało wprowadzenia zmian do projektu planu, a tym samym do ponowienia uzgodnień.

27) w dniu 30.01.2019 r. Rada Miasta Krakowa podjęła zaskarżoną uchwałę (k.2378), która swą treścią obejmowała rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiące załącznik Nr 2.

Sąd uznał, że powyższe nie stanowiło istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki-Kostrze – obszar łąkowy". Nadto, ponieważ strona skarżąca nie składała uwag do planu, w żaden sposób nie naruszyło to jej interesu prawnego.

Zarzuty skargi należy uznać za niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, na wstępie przytoczyć należy istotne wskazania Studium:

- w tomie I Studium (uchwała Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa) zawarto założenie, że plany sporządzane w zachodniej części Krakowa mają chronić przyrodę i krajobraz (tom I str.56),

- sformułowane w zmianie Studium zasady polityki przestrzennej tworzą osnowę

merytoryczną dla wszystkich ustaleń zawartych w dokumencie Studium, stanowiąc

nadrzędne zasady interpretacyjne i wytyczne kierunkowe niezbędne do uwzględnienia w przyszłych pracach planistycznych (tom II str.6),

- główną zasadą polityki przestrzennej określoną w studium jest zasada klarownego podziału na tereny zabudowane i tereny wyłączone z zabudowy – wyznaczono nieprzekraczalną linię oddzielającą tereny inwestycyjne (zainwestowane i wskazane do zainwestowania) od terenów "otwartych" tzn. wyznaczono sztywną granicę terenów przeznaczonych do zabudowy jako wytyczną dla realizacji polityki przestrzennej w ramach planów miejscowych,

- obszar Krakowa został podzielony na 63 strukturalne jednostki urbanistyczne (tom II str.37),

- ustalone w Studium linie rozdzielające tereny o różnym przeznaczeniu nie mają

charakteru linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu określane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Mają charakter linii oddzielającej tereny o różnej polityce dotyczącej zmian w przeznaczeniu terenów. Służą ustalaniu wytycznych do mpzp i mają być pomocne w sprawdzaniu, czy miejscowe plany zagospodarowania nie naruszają ustaleń polityki przestrzennej w zakresie kierunków zmian w przeznaczeniu terenów. Określając obszary wyłączone

z zabudowy uwzględniono przede wszystkim przepisy i zasady sztuki dotyczące

ograniczeń, jakie dla zabudowy powinny stawiać cele/ kryteria polityki przestrzennej

w zakresie: ochrony przeciwpowodziowej, ochrony w terenach osuwiskowych, ograniczenia wynikające z prawa górniczego, ustawy o ochronie przyrody, przepisów dotyczących ograniczeń zabudowy w pasach dróg publicznych i innych przepisów

mających zastosowanie w takich przypadkach (tom II str.39),

- obszary, na których występują ruchy masowe oraz obszary zagrożone takimi ruchami zostały oznaczone na rysunku Studium z podaniem charakteru zagrożenia. Dla terenów gdzie występują osuwiska, a Studium wskazuje je do zainwestowania, to wskazanie to nie jest wiążące. Nadrzędne znaczenie posiada tutaj uwarunkowanie związane z osuwaniem się mas ziemnych, które należy każdorazowo weryfikować przy przeznaczeniu danego terenu do zainwestowania podczas sporządzania planu miejscowego, poprzez przeprowadzenie wyprzedzającego rozpoznania warunków geologicznych w sposób określony dla wyznaczania i dokumentowania osuwisk oraz terenów zagrożonych ruchami masowymi (tom II str. 108),

- w wytycznych do planów miejscowych (tom III str.6) podano, że granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu - jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania, dla terenów legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi, o funkcji innej niż wskazana dla poszczególnych terenów w wyodrębnionych strukturalnych jednostkach urbanistycznych, ustala się w planach miejscowych przeznaczenie zgodne bądź z ustaloną w studium funkcją terenu bądź zgodne z dotychczasowym sposobem wykorzystania terenu, wysokość zabudowy, w tym także budynków dopuszczonych do powstania w terenach zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) nie może przekraczać 1 kondygnacji nie wyższej niż 5 m, chyba, że w danej strukturalnej jednostce urbanistycznej, dla budynków dopuszczonych wskazano inną wysokość zabudowy.

- w wytycznych tych (tom III 1.4. str.8) podano, że wprowadza się kategorie terenów o zróżnicowanych funkcjach i kierunkach zagospodarowania do stosowania w planach miejscowych, w tym: MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z

funkcją podstawową - zabudowa jednorodzinna (realizowana jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub ich zespoły, w których wydzielono do dwóch lokali mieszkalnych lub lokal mieszkalny oraz lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe) oraz z funkcją dopuszczalną - usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej.

Wprowadzono również kategorię terenu: ZR – tereny zieleni nieurządzonej z funkcją podstawową - różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne oraz funkcją dopuszczalną - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych.

- dla jednostki strukturalnej 36 – Skotniki (tom III str.201) jako standard przestrzenny ustalono, że w terenach wskazanych do zainwestowania znajdujących się w obrębie osuwisk - rozstrzygnięcie co do możliwości zainwestowania, jak również ustalenie parametrów tego zainwestowania nastąpi na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po rozpoznaniu w zakresie uwarunkowań geologicznych, powierzchnia biologicznie czynna dla zabudowy mieszkaniowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) (w tym położonej w strefie kształtowania systemu przyrodniczego) min. 70%, powierzchnia biologicznie czynna dla zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) min. 30%, a w terenach położonych w strefie kształtowania systemu przyrodniczego min. 50%, powierzchnia biologicznie czynna dla terenów zieleni nieurządzonej (ZR) min. 90%, wysokość zabudowy mieszkaniowej i usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) do 11m, udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) do 20%, a w rejonie ul. [...] do 100%.

Z kolei zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze – Obszar Łąkowy", przyjętego uchwałą NR VI/111/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. :

- oznaczone na rysunku planu osuwiska, strefy buforowe osuwisk oraz tereny zagrożone ruchami masowymi wskazuje się jako tereny o skomplikowanych warunkach gruntowych (§ 8 ust.11),

- wyznacza się strefę ograniczonej zabudowy, dla której ustala się m.in. zakaz budowy nowych obiektów budowlanych oraz rozbudowy i nadbudowy istniejących obiektów budowlanych (§ 8 ust.13),,

- w § 17 tekstu planu wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone symbolami MN.1 - MN.18, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalono: 1) nakaz kształtowania budynków mieszkalnych w układzie wolnostojącym;

2) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 70 %, 3) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 – 0,4, 4) maksymalną wysokość zabudowy: 10 m, a dla garaży wolnostojących, budynków gospodarczych, wiat, altan, oranżerii – 5 m, 5) dopuszczenie lokalizacji: wiat, altan, oranżerii, minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych: 1000 m˛ - dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej.

- w § 20 uchwały wyznaczono się tereny sportu i rekreacji, oznaczone symbolem US.1, o podstawowym przeznaczeniu pod terenowe urządzenia sportowe. W zakresie zasad zagospodarowania terenu, ustalono: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, 2) maksymalną wysokość zabudowy: 5 m, 3) dopuszczenie lokalizacji placów zabaw i ogródków jordanowskich.

- w § 27 tekstu planu wyznaczono tereny rolnicze, oznaczone symbolami R.1 - R.11, o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska. W zakresie zasad zagospodarowania terenu ustalono: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, 2) zakaz lokalizacji budynków, 3) dopuszczenie lokalizacji: a) stacji elektroenergetycznych 110 kV/SN i większych w terenie R.9, b) lokalizacji ścieżek dydaktycznych i przyrodniczych, o nawierzchni naturalnej lub utwardzonej z wykorzystaniem materiałów przepuszczalnych dla wody, 4) w częściach wyznaczonych terenów R.4 i R.7 zawiera się enklawa obszaru Natura 2000 – Dębnicko-Tyniecki obszar łąkowy (PLH 120065), oznaczona na rysunku planu, dla której ustala się zakaz: a) lokalizacji zabudowy, b) nasadzania krzewów i zieleni wysokiej c) zalesiania.

Jak wynika z powyższych unormowań, ustalenia planu nie naruszają w przedstawionym zakresie wskazań Studium. Nadto, analiza rysunku planu i rysunku Studium prowadzi do wniosku, że obszar oznaczony symbolem MN 6 na rysunku zaskarżonego planu pokrywa się z terenem MN w jednostce 36 na rysunku Studium. Granica oddzielająca tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy, oznaczona na rysunku Studium linią niebieską, przebiega przez nieruchomość strony skarżącej identycznie jak granica między terenami MN 6 i R.7 oznaczonymi na rysunku planu.

Pozostała część nieruchomości strony skarżącej położona była według Studium w terenie oznaczonym symbolem ZR - tereny zieleni nieurządzonej z funkcją podstawową - różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne oraz funkcją dopuszczalną - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Zgodnie z zaskarżoną uchwałą znajduje się ona w obszarze oznaczonym symbolem R.7. o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska. W zakresie zasad zagospodarowania terenu ustalono: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90%, 2) zakaz lokalizacji budynków, 3) dopuszczenie lokalizacji ścieżek dydaktycznych i przyrodniczych, o nawierzchni naturalnej lub utwardzonej z wykorzystaniem materiałów przepuszczalnych dla wody.

Również w tym zakresie ustalenia planu nie naruszają Studium.

Stronie skarżącej nie przysługuje legitymacja skargowa do kwestionowania ustaleń planu w zakresie terenów oznaczonych symbolem US.1, gdyż nie jest ona właścicielem nieruchomości położonych w tym obszarze. Spółka nie wykazała na czym miałoby polegać naruszenie jej interesu prawnego w zakresie obejmującym Teren sportu i rekreacji o podstawowym przeznaczeniu pod terenowe urządzenia sportowe oznaczonym na rysunku planu symbolem US.1.

Niezasadny jest zarzut skargi sprzeczności zaskarżonej uchwały ze studium, polegającej na tym, że skoro w rozdziale III.1.2.13 (str.7) studium dopuszczono zabudowę na terenach ZR – zieleni nieurządzonej, a w studium zawarto delegację do ustalenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego wskaźnika intensywności zabudowy, to zaskarżona uchwała winna zawierać wskaźnik intensywności zabudowy dla terenu określonego w studium jako ZR (o ile tak należy rozumieć zarzut przedstawiony na str.8 skargi). W tomie II studium (str.32) określono, że w ramach wydzielonych strukturalnych jednostek urbanistycznych wskazano kierunki zmian w przeznaczeniu terenów. Nie naruszają one kompetencji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, czyli nie wkraczają szczegółowością ustaleń w sferę regulacji zastrzeżonych ustawowo dla mpzp. Przyjmuje się, że sterowanie przez gminę zmianami w przeznaczeniu terenów ma prowadzić przede wszystkim do ustalonych w Studium celów i zasad rozwoju, a w szczególności budowaniu zrównoważonej i policentrycznej metropolii spełniającej warunki miasta zwartego. Ustalone w Studium linie rozdzielające tereny o różnym przeznaczeniu nie mają charakteru linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu określane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Mają charakter linii oddzielającej tereny o różnej polityce dotyczącej zmian w przeznaczeniu terenów. Służą ustalaniu wytycznych do m.p.z.p. i mają być pomocne w sprawdzaniu, czy miejscowe plany zagospodarowania nie naruszają ustaleń polityki przestrzennej w zakresie kierunków zmian w przeznaczeniu terenów (str.39). Stosownie do wytycznych z rozdziału III.1.2.ust. 6 studium wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu - jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania. Nadto, w ustępie 13 tego rozdziału przewidziano, że wysokość zabudowy, w tym także budynków dopuszczonych do powstania w terenach zieleni urządzonej (ZU) i zieleni nieurządzonej (ZR) nie może przekraczać 1 kondygnacji nie wyższej niż 5 m, chyba, że w danej strukturalnej jednostce urbanistycznej, dla budynków dopuszczonych wskazano inną wysokość zabudowy. Wskaźnik intensywności zabudowy w tych terenach zostanie określony w planach miejscowych z uwzględnieniem wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej ustalonej dla poszczególnych strukturalnych jednostek urbanistycznych. Dla jednostki strukturalnej nr [...] przewidziano min. 90% powierzchni biologicznie czynnej. W rozdziale III.1.4 studium (str.8) wskazano zaś, że symbolem ZR oznaczono tereny zieleni nieurządzonej, w których jako funkcja podstawową przewidziano różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, a jako funkcję dopuszczalną - zabudowę/zagospodarowanie terenu realizowana/e m.in. jako terenowe urządzenia sportowe. Tak więc, skoro w określonym w studium terenie ZR dopuszczono pewnego rodzaju zabudowę, to zapis ją dopuszczający jest kompatybilny z wymogiem, by wskaźnik intensywności zabudowy w tych terenach został określony w planach miejscowych z uwzględnieniem wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej ustalonej dla poszczególnych strukturalnych jednostek urbanistycznych. Wreszcie, jeżeli uchwałodawca stosownie do wskazań rozdziału III.1.2.6 (wyżej cytowanych) studium, zdecydował się na wyłączenie z terenów ZR terenu US.1.w planie, to nie był zobowiązany do ustalania wskaźników zabudowy w terenie R.7.

Na wschód od nieruchomości strony skarżącej na rysunku planu zaznaczono obszar ZPb.5. Zgodnie z § 5 pkt 7) lit.j) stanowi on tereny zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą istniejącym obiektom budowlanym. Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały obejmuje on tereny, w których w oparciu o indywidualne decyzje administracyjne została zrealizowana zabudowa, a dla którego Studium wskazuje kierunek nie inwestycyjny. W Studium obszar ten był określony symbolem ZR – tereny zieleni nieurządzonej z funkcją podstawową - różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne oraz funkcją dopuszczalną - zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Powyższa różnica nie oznacza jednakże niezgodności planu z ustaleniami Studium. Jak już wcześniej wskazano, Studium przewiduje, że dla terenów legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi, o funkcji innej niż wskazana dla poszczególnych terenów w wyodrębnionych strukturalnych jednostkach urbanistycznych, ustala się w planach miejscowych przeznaczenie zgodne bądź z ustaloną w studium funkcją terenu bądź zgodne z dotychczasowym sposobem wykorzystania terenu. Jak wynika z rysunku K 3 Studium cała nieruchomość strony skarżącej położona jest w otulinie parku krajobrazowego oraz w strefie kształtowania systemu przyrodniczego.

Część nieruchomości strony skarżącej znajduje się w granicach terenów osuwiskowych. Jak wynika z uzasadnienia uchwały karty dokumentacyjne osuwisk zaktualizowano w czerwcu 2017 r. Dlatego też w § 8 ust.13 uchwały wyznaczono strefę ograniczonej zabudowy. Zgodnie z zasadami przyjętymi w studium należało przed przystąpieniem do prac planistycznych przeprowadzić wyprzedzające rozpoznanie warunków geologicznych. Nawet dla terenów, gdzie występują osuwiska, a studium wskazuje je do zainwestowania (nie dotyczy to nieruchomości strony skarżącej), to wskazanie to nie jest wiążące. Jak wskazano w studium nadrzędne znaczenie posiada uwarunkowanie związane z osuwaniem się mas ziemnych, które należy każdorazowo weryfikować przy przeznaczeniu danego terenu do zainwestowania podczas sporządzania planu miejscowego planistycznych celem udokumentowania obszarów o niekorzystnych (wykluczających lub utrudniających budownictwo) i korzystnych warunkach dla zabudowy wykluczyć z zabudowy tereny zinwentaryzowanych osuwisk.

Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez zaskarżoną uchwałę art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak ustaleń wszystkich parametrów i wskaźników dla terenów MN.1 - MN.18, MN/U.1, U.1 - U.3 oraz US. 1, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu.

Po pierwsze, stronie skarżącej nie przysługuje legitymacja skargowa do kwestionowania ustaleń planu w zakresie terenów oznaczonych symbolami MN.1 – Mn.5, MN.7 - MN18, MN/U.1, U.1 - U.3 oraz US.1, gdyż nie jest właścicielem nieruchomości położonych w tych obszarach. Po drugie, parametry dla terenu MN.7. zostały w planie określone zgodnie z prawem. Stosownie do § 17 ust.1 uchwały dla terenu MN.6 - terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ustalono nakaz kształtowania budynków mieszkalnych w układzie wolnostojącym, minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego - 70 %, wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 – 0,4, maksymalną wysokość zabudowy: 10 m, a dla garaży wolnostojących, budynków gospodarczych, wiat, altan, oranżerii – 5 m, określono minimalną powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych 1000 m˛ - dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej. Spełniono zatem wymagania przepisu art.15 ust.2 pkt 6 w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl tego ostatniego przepisu ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Wskaźniki zostały określone w § 17 uchwały, linie zabudowy wyznacza rysunek planu, a zasady kształtowania dachów ustalono w § 7 uchwały. W § 14 ust.8 uchwały określono wskaźniki dla miejsc parkingowych.

Wbrew twierdzeniom skargi w uchwale określono wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Uchwała w § 17 określa wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 – 0,4. Stosownie do definicji zawartej w § 14 pkt 12) uchwały przez wskaźniku intensywności zabudowy należy rozumieć parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji administracyjnej albo zgłoszeniem. Z kolei zgodnie z pkt 11) tego przepisu przez powierzchnię całkowitą zabudowy należy rozumieć sumę powierzchni całkowitych budynków w obrębie działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji administracyjnej albo zgłoszeniem, czyli powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków (pkt 10). Tak więc parametr ten został określony.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że wyznaczenie na działkach strony skarżącej terenów rolniczych o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska jest niezgodne z uwarunkowaniami jakie zostały wskazane w opracowaniu ekofizjograficznym, zauważyć należy, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1587) ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy przepis nakazuje w ramach zagospodarowania przestrzennego ustalić warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska w szczególności przez między innymi zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni. Z kolei w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz.U.2002.155.1298) na potrzeby projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządza się podstawowe opracowanie ekofizjograficzne, które winno m.in. zawierać określenie uwarunkowań ekofizjograficznych, które w szczególności obejmują: a) określenie przydatności poszczególnych terenów dla rozwoju funkcji użytkowych, a w szczególności: mieszkaniowej, przemysłowej, wypoczynkowo-rekreacyjnej, rolniczej, leśnej, uzdrowiskowej, komunikacyjnej, z uwzględnieniem infrastruktury niezbędnej do prawidłowego spełniania tych funkcji, b) wskazanie terenów, których użytkowanie i zagospodarowanie, z uwagi na cechy zasobów środowiska i ich rolę w strukturze przyrodniczej obszaru, powinno być podporządkowane potrzebom zapewnienia prawidłowego funkcjonowania środowiska i zachowania różnorodności biologicznej, c) określenie ograniczeń wynikających z konieczności ochrony zasobów środowiska lub występowania uciążliwości i zagrożeń środowiska oraz wskazanie obszarów, na których ograniczenia te występują. Dla obszaru objętego zaskarżoną uchwałą opracowanie ekofizjograficzne zostało sporządzone przez dr inż. W. S. w grudniu 2016 r. Porównanie rysunku planu z rysunkiem nr 14 tego opracowania prowadzi do wniosku, że działki strony skarżącej znajdują się w terenie oznaczonym liczbą 2 – o wysokich walorach przyrodniczych. Na rysunku 15 oznaczono je jako tereny cenne pod względem przyrodniczym (dla stwierdzenia powyższego konieczne jest komputerowe powiększenie tych rycin- opracowanie publikowane jest w internecie razem z pozostałymi dokumentami planistycznymi).Na rysunku nr 25 tereny te oznaczono jako te, które nie powinny podlegać zabudowie. Autor opracowania podał, że na omawianym terenie warunki dla rozwoju funkcji mieszkaniowej, usługowej i przemysłowej są mocno ograniczone. Możliwości rozwoju mieszkalnictwa dotyczą głównie dogęszczenia istniejącej zabudowy. O ile to możliwe, tereny otwarte powinny pozostać niezabudowane. W przypadku enklaw łąk o statusie ochronnym należy przeciwdziałać ich wyizolowaniu od innych terenów zielonych w okolicy poprzez otoczenie zbyt gęstą zabudową (str.73). W opracowaniu, biorąc pod uwagę predyspozycje środowiskowe, w pierwszym rzędzie przyrodnicze i krajobrazowe, dla obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skotniki i Kostrze – obszar łąkowy" wyodrębniono kategorie terenów różniące się naturalnymi predyspozycjami do kształtowania struktury funkcjonalno-przestrzennej (oznaczone symbolami literowymi), w tym kompleks D obejmujący tereny zabudowy mieszkaniowej o różnej intensywności. Działki strony skarżącej znajdują się w kompleksie oznaczonym symbolem D1. Jak podano w tabeli nr 5 dotyczy on terenów istniejącej zabudowy głównie jednorodzinnej, z towarzyszącą infrastrukturą i usługami. Obecne użytkowanie terenu zasadniczo nie koliduje z predyspozycjami przyrodniczymi. Należy jednak przeciwdziałać nadmiernemu zagęszczaniu zabudowy, zważając w szczególności na utrzymywanie właściwych stosunków wodnych i minimalizowanie ryzyka uaktywnienia ruchów masowych. Przy zabudowie nowych terenów i dogęszczaniu zabudowy występują liczne kolizje z istniejącą zielenią. Ogólnym zaleceniem planistycznym jest ochrona istniejących zadrzewień i utrzymanie możliwie dużego udziału powierzchni biologicznie czynnych. Dominują niekorzystne warunki geologicznobudowlane – złożone i/lub skomplikowane. Stoki są narażone na ruchy masowe. Niższe partie terenu bywają podtapiane, zwłaszcza w warunkach długotrwałych opadów. W rozdziale 10.2 opracowania ekofizjograficznego wskazano również, że obszar miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skotniki i Kostrze – obszar łąkowy" jest pod względem przyrodniczym unikatowy w skali miasta. Dlatego plan miejscowy powinien mieć charakter ochronny, zachowujący, ewentualnie polepszający, stan przyrodniczy przedmiotowego terenu i jego rolę pełnioną w środowisku. Priorytetem ochrony należy objąć obszary otwarte, łąkowe, za szczególnym uwzględnieniem tych ich partii, które pozostając w granicach Dębnicko-Tynieckiego Obszaru Łąkowego Natura 2000.

Organ planistyczny nie jest związany opracowaniem ekofizjograficznym. Ma ono charakter pomocniczy w opracowywaniu projektu planu. Wszak podstawowe opracowanie ekofizjograficzne ma określić przydatność poszczególnych terenów dla rozwoju określonych funkcji użytkowych. Nadto, w tym samym opracowaniu wskazano, że plan miejscowy powinien mieć charakter ochronny, zachowujący, ewentualnie polepszający, stan przyrodniczy przedmiotowego terenu.

Przy uchwalaniu planu organ jest natomiast bezwględnie związany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W uchwale Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa" jednoznacznie natomiast wskazano, że granice oddzielające tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych należy traktować jako niezmienne, nieprzekraczalne i niepodlegające korektom przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Granica oddzielająca tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania od terenów wolnych od zabudowy, oznaczona na rysunku Studium linią niebieską, przebiega przez nieruchomość strony skarżącej identycznie jak granica między terenami MN 6 i R.7 oznaczonymi na rysunku planu.

Wyznaczenie planem terenu rolniczego o podstawowym przeznaczeniu pod łąki i pastwiska pozostaje zatem w zgodności ze Studium, które wprowadziło zasadę, by plany sporządzane w zachodniej części Krakowa chroniły przyrodę i krajobraz oraz zasadę klarownego podziału na tereny zabudowane i tereny wyłączone z zabudowy przez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii oddzielającej tereny inwestycyjne (zainwestowane i wskazane do zainwestowania) od terenów "otwartych".

Ocenić zatem należy, że realizując przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podstawowy wymóg zachowania jego zgodności ze studium organ planistyczny nie przekroczył władztwa planistycznego. W świetle kierunków przyjętych w studium nie było możliwe zwiększanie w planie terenów inwestycyjnych kosztem terenów nie inwestycyjnych. Wyznaczenie na działkach strony skarżącej położonych na obszarze R.7 planu terenów budowlanych byłoby niezgodnie ze studium, a w konsekwencji naruszałoby przepis art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd podziela stanowisko kontrolowanego organu, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przewiduje bezwzględnego obowiązku uwzględniania w treści planu miejscowego decyzji administracyjnych, o których mowa w skardze. Zawartość merytoryczna planu miejscowego została określona w art. 15 u.p.z.p. oraz uszczegółowiona w przepisach wykonawczych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, rozpoznając wcześniej złożoną skargę na uchwałę nr VI/111/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30.01.2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" stwierdził (a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę pogląd ten podziela), że "treść decyzji o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o przeznaczeniu terenu, lecz jedynie określa prawnie dopuszczalny sposób zagospodarowania nieruchomości w przypadku braku ustaleń planu miejscowego. Decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych równorzędnych ze skutkami wynikającymi z norm planu. Kategoria przeznaczenia terenu jest natomiast określana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Treść decyzji o warunkach zabudowy może się różnić od ustaleń planistycznych, o czym wprost przesądził ustawodawca w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. określając, że stwierdza się wygaśnięcie decyzji, jeżeli dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stan taki wynika z dualistycznie ukształtowanego systemu określania zasad zagospodarowania terenu. Ten dualizm przejawia się w tym, że określenie wspomnianych zasad może nastąpić albo w planie miejscowym albo w drodze decyzji administracyjnej, przy czym przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy są inne od wymogów, które winien spełniać plan miejscowy" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28.11.2019 r., sygn.. II SA/Kr 694/19).

Jak wynika z opisu zawartego w opracowaniu ekofizjograficznym w przeważającym zakresie obszar objęty planem jest niezainwestowany, o wysokich walorach przyrodniczo-krajobrazowych, dlatego też zgodnie z § 3 ustaleń planu celem planu jest ochrona walorów przyrodniczych i krajobrazowych terenów łąkowych oraz wykorzystanie ich w celu wzmocnienia roli obszaru w systemie przyrodniczym Miasta, z uwzględnieniem istniejących zbiorowisk roślinnych i naturalnej różnorodności biologicznej, w tym siedlisk na obszarach objętych systemem Natura 2000. Ponadto plan określa formalno-prawne warunki rozwoju terenów zabudowy mieszkaniowej Skotnik oraz terenów usług w rejonie ul. [...] i węzła autostradowego.

Mając na uwadze wszystkie powyżej przedstawione okoliczności, oceniając wszystkie zarzuty skargi jako niezasadne, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.