Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 29/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 25 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 roku sprawy ze skargi A. Ś. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz A. Ś. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 1, art. 71a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz.U.WE L 141 z 30 kwietnia 2004r., str. 18), art. 64 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. Ś. o przyznanie płatności na 2009 rok, odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcje oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej.

W piśmie z dnia 13 września 2010r. A. Ś. sformułował wniosek o zmianę decyzji organu I instancji oraz wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu podniósł, iż przedmiotowa decyzja nie została mu doręczona przez wadliwie funkcjonującą Pocztę Polską. Na potwierdzenie wskazał, iż nie doręczone mu zostało również wezwanie do złożenia wyjaśnień, których to brak stał się podstawą do odmowy przyznania płatności. Wnioskodawca dodatkowo wyjaśnił, iż z uwagi na to, że otrzymał płatności na 2008 rok był przekonany, że również na 2009 rok wnioskowane płatności otrzyma.

Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 58 § 1 i § 2, art. 59 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego odmówił A. Ś. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

Wskazując na zasadność podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż o przywróceniu terminu może orzec wyłącznie na wniosek strony złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, gdy jednocześnie strona dopełni czynności, której uchybiła i uprawdopodobni brak winy w tym uchybieniu. Dyrektor wskazał, iż analizując wypełnienie wszystkich przesłanek uprawniających do przywrócenia terminu w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż z wnioskiem o jego przywrócenie wystąpiła strona, która jednocześnie złożyła odwołanie. Wnioskodawca dopełnił zatem czynności, której uchybił i również zachował 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż w ocenie organu termin ten liczyć należy od dnia 13 września 2010r. kiedy to strona w Biurze Powiatowym ARiMR zapoznała się z kserokopią decyzji z dnia [...]r. Organ podkreślił, iż pomimo wypełnienia większości z wymaganych przesłanek przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdyż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Powołując się na obszerne orzecznictwo sądów administracyjnych Dyrektor podkreślił, iż przywrócenie jest niedopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zauważył, iż wnioskodawca powołuje się na złą pracę Poczty Polskiej, która nie doręczyła kwestionowanej przez stronę decyzji organu I instancji, natomiast decyzja ta została doręczona w trybie art. 44 § 1 k.p.a. Wskazał, iż stosownie do przywołanej normy prawnej, w przypadku gdy adresat jest nieobecny i nie może być dokonane doręczenie zastępcze poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Czternastodniowy termin liczony jest od dnia pozostawienia przez pracownika poczty zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie siedmiu dni, w niniejszej sprawie tj. w dniu 15 stycznia 2010r. W przypadku nieodebrania przesyłki w terminie pozostawia się kolejne zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a. W świetle przytoczonej regulacji, organ stwierdził, iż bezsprzecznie decyzja organu I instancji została doręczona stronie w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 29 stycznia 2010r. Organ dodał, iż na wezwanie urzędu Poczta Polska wyjaśniła, że z uwagi na brak skrzynki oddawczej (do sierpnia 2010 roku) oraz dzwonka, wszystkie zawiadomienia listonosz pozostawił w bramie posesji adresata. Zauważył, iż w świetle art. 44 §2 k.p.a. pozostawienie zawiadomienia w bramie posesji jest prawidłowe. Reasumując organ wskazał, iż wobec nie spełnienia przesłanek określonych w art. 58 k.p.a. zasadna jest odmowa przywrócenia uchybionego terminu.

A. Ś. złożył skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podnosząc, iż nie jest prawdą, że nie posiada skrzynki na listy. Nadto, iż z dużym prawdopodobieństwem może udowodnić, iż niedostarczenie przesyłek jest spowodowane przez pracownika Poczty Polskiej nie wykonującego poprawnie swoich obowiązków. Świadczy o tym chociażby fakt, iż jedno z pomieszczeń od frontu budynku strony wynajmuje firma informatyczna, w której zatrudniona jest córka skarżącego J. Ś. Pracuje w godzinach od 8 do 16 i gdyby pracownik poczty nie zaniedbywał sowich obowiązków to pisma polecone dostarczałby córce, tym bardziej, iż furtka nie jest zamykana, nie ma psa, ani żadnych innych utrudnień uniemożliwiających dostarczenie przesyłek. Skarżący dodał, iż kolejnym potwierdzeniem podnoszonych okoliczności jest fakt, że w okresie urlopowym, gdy przesyłki dostarczał inny listonosz, wszystkie przesyłki trafiały na ręce adresata bez jakichkolwiek problemów. Podsumowując strona zaznaczyła, że w jej ocenie Poczta Polska ma obowiązek dostarczać przesyłki polecone, a nie awiza do odbioru w palcówce poczty, tym bardziej, iż awiza nawet prawidłowo doręczone mogą zagubić się wśród licznie wkładanych do skrzynki pocztowej ulotek reklamowych. Na koniec skarżący podważył merytoryczną poprawność decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnił, iż fakt zatrudnienia córki w firmie wynajmującej pomieszczenie od frontu budynku i wyciąganie z tej okoliczności wniosku o możliwości doręczenia przesyłki córce jest zbyt daleko idący. Miejsce zatrudnienia córki trudno bowiem uznać za fakt powszechnie znany i nakładający na pocztę z tego tytułu jakieś obowiązki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu postanowienie organu II instancji podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. rozstrzygające o odmowie przywrócenia skarżącemu A. Ś. terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Podstawę prawną przywołanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako "k.p.a.". W szczególności przepis art. 58 k.p.a. stosownie do którego w razie uchybienia terminu organ przywróci termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, a prośbę o przywrócenie terminu strona wniesie w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu strona dopełni czynności, dla której określony był termin.

W niniejszej sprawie organ odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania uznając, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący argumentował, iż z uwagi na nieprawidłowe wykonywanie obowiązków przez pracownika Poczty Polskiej nie została mu doręczona decyzja organu I instancji, w konsekwencji nie mógł złożyć odwołania w wynikającym z art. 129 § 2 k.p.a. terminie. Z kolei organ II instancji wywodził, iż przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona w trybie art. 44 k.p.a. W ocenie Sądu, w pełni prawidłowy jest wywód organu, iż o przywróceniu uchybionego terminu można orzec jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w przywołanym art. 58 k.p.a. Jednakże, zdaniem składu orzekającego, ustalony w sprawie stan faktyczny nie był wystarczający do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a to z uwagi na wątpliwości co do skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji w trybie art. 44 k.p.a.

W związku z powyższym wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, iż w postępowaniu administracyjnym rządzą określone reguły. I tak zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 1 i 2 k.p.a.).

Stosownie zaś do treści art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3).

Ponadto, w myśl art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Z kolei zgodnie z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1).

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Z przytoczonych regulacji prawnych, w przekonaniu Sądu, wywieść należy, iż ustawodawca dla doręczania pism osobom fizycznym ustanowił wiążącą organ administracyjny kolejność miejsc, w których to doręczenie może nastąpić. W pierwszej więc kolejności organ powinien podjąć próbę doręczenia przesyłki adresatowi zgodnie z zasadami określonymi w art. 42 k.p.a. Dopiero w sytuacji, gdy ten sposób doręczenia będzie nieskuteczny z uwagi na nieobecność adresata, wówczas powinien zastosować reguły wynikające z art. 43 k.p.a. Ostatecznie zaś, gdy zawiodą próby doręczenia pisma w trybie art. 42 i 43 k.p.a., wówczas w rachubę wchodzi konieczność doręczenia pisma w sposób określony w art. 44 k.p.a.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie istotna jest ocena skuteczności i prawidłowości doręczenia zastępczego, a ocena taka może być przeprowadzona wyłącznie w oparciu o dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. Przy czym dokument, który zostanie prawidłowo wypełniony przez doręczyciela, a zatem w sposób umożliwiający jednoznaczne stwierdzenie, jak działał doręczający, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim miejscu adresat mógł ja odebrać.

W tym miejscu przywołać należy wypracowane przez sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, w pełni podzielane przez tutejszy Sąd stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy na dowodzie doręczenia przesyłki doręczyciel nie wskazał miejsca pozostawienia tzw. awiza nie można przyjąć, że miało miejsce prawidłowe doręczenie zastępcze unormowane w art. 44 k.p.a. (pkt 1). Sam fakt odnotowania na przesyłce informacji o awizowaniu bez wskazania miejsca jego pozostawienia w konkretnym przypadku nie czyni zadość wymogom wskazanym w przepisie art. 44 k.p.a. i nie pozwala uznać prawidłowości doręczenia zastępczego (pkt 2). W dokumencie zwanym "potwierdzeniem odbioru" powinny zostać zaświadczone wszystkie okoliczności warunkujące zaistnienie domniemania doręczenia przesyłki tj. że doręczyciel nie zastał adresata w domu, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało umieszczone w należącej do adresata skrzynce na korespondencję lub w innym miejscu, oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie. W przeciwnym wypadku dokument ten nie jest dowodem dokonanego doręczenia zastępczego (pkt 3) (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2006r., I OSK 528/05, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 194352; wyrok WSA z dnia 11 marca 2009r., II SA/Gd 846/08, niepubl., dostępny Lex nr 529918; wyrok WSA z dnia 27 października 2010r., II SA/Gd 450/10, niepubl.; wyrok WSA z dnia 20 kwietnia 2010r., II SA/Łd 1064/09 niepubl.; wyrok WSA z dnia 28 października 2010r., III SA/Łd 498/10, niepubl. – dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sąd Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/). W postanowieniu z dnia 25 stycznia 2007r., I OSK 23/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wprost, iż skoro na przesyłce jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru brak było informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce, nie było podstaw do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego, jeżeli nie wiadomo jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za dokonane (niepubl., dostępny Lex nr 360227).

Umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę stempla czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w art. 44 k.p.a. Jeżeli nie wiadomo, jak działał doręczający, to doręczenia nie można uważać za dokonane i nie można tym samym uznać, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia odwołania (wyrok WSA z dnia 21 maja 2008r., II SA/Wr 105/08, niepubl., dostępny Lex nr 516103).

Analizując znajdującą się w aktach sprawy przesyłkę, zawierającą decyzję organu I instancji, na podstawie której organ II instancji uznał, iż doręczenie było skuteczne na podstawie art. 44 k.p.a. nie sposób zgodzić się z przyjętym przez organ stanowiskiem. Zarówno z koperty jak i zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika jednoznacznie kiedy miało miejsce pierwsze awizowanie przesyłki, jest jedynie stempel potwierdzający drugą awizację i jej datę. Jednakże nie ma żadnej informacji, kiedy i gdzie listonosz pozostawił awizo, w jakim terminie adresat może odebrać przesyłkę i gdzie może ją odebrać. W aktach administracyjnych brak potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej, a jeśli jej nie było na drzwiach mieszkania, furtce, zawiadomienia o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym z możliwością jej odebrania w terminach podanych w art. 44 § 2 lub § 3 k.p.a. Wprawdzie organ odwoławczy zwrócił się do Poczty Polskiej o wyjaśnienie prawidłowości wykonania usługi, ze wskazaniem gdzie pozostawiono awizo do przesyłki. W odpowiedzi uzyskał informację, iż przesyłka była dwukrotnie awizowana i z uwagi na brak skrzynki oddawczej oraz dzwonka wszystkie zawiadomienia listonosz pozostawiał na bramie posesji. Niemniej jednak wyjaśnienia te nie świadczą, iż adresat został należycie poinformowany o możliwości, sposobie i terminie odebrania przesyłki. W ocenie Sądu brak tych informacji na samej przesyłce oraz na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru skutkuje obaleniem domniemania o skutecznym doręczeniu skarżącemu decyzji organu I instancji.

Na marginesie zauważyć dodatkowo trzeba, mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz.U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.), w szczególności art. 26 w/w ustawy regulujący sposób doręczeń przesyłek oraz § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), iż to nadawca przesyłki decyduje o treści druku potwierdzenia odbioru. Oznacza to, że aby możliwe było zamieszczenie przez pracownika poczty koniecznych dalszych adnotacji: o sposobie i terminie pozostawienia adresatowi zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w określonym terminie i miejscu, to w potwierdzeniu tym powinny znaleźć się odpowiednie rubryki umożliwiające pracownikowi poczty poczynienie stosownych adnotacji. Podobne stanowisko zajął WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 25 marca 2009 r., I SA/Sz 663/2008 oraz WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 27 października 2010r., II SA/Łd 450/10 (dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/) w sprawach, w których z treści potwierdzenia odbioru pisma oraz z adnotacji pracownika urzędu poczty zamieszczonych na tym potwierdzeniu i na kopercie nie wynikało w szczególności, w jakim miejscu pozostawiono pierwsze i drugie zawiadomienie o przesyłce.

Reasumując, w przekonaniu Sądu nie sposób jednoznacznie uznać, iż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu, a skoro tak za błędne należało uznać stanowisko Dyrektor o ciążącej na stronie winie w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Tym bardziej, iż w judykaturze sądów administracyjnych do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się także nieprawidłowe doręczenie pisma (wyrok WSA z dnia 19 stycznia 2009 r., II SA/Gl 545/08, niepubl., dostępny Lex nr 519756, wyrok WSA z dnia 28 listopada 2006 r., VII SA/Wa 1640/06, niepubl., dostępny Lex nr 306993). Analiza materiałów sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.

Dodatkowo wyjaśnić należy, mając na względzie argumentację skargi, iż merytoryczne zarzuty skierowane do decyzji organu I instancji pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Przedmiotem skargi nie jest bowiem decyzja merytoryczna a wyłącznie postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i kontrola Sądu obejmuje jedynie to rozstrzygniecie.

Ponadto wskazać należy, iż jak wynika z przytoczonych przepisów regulujących sposób dokonywania doręczeń, okoliczność, że córka strony pracuje w firmie wynajmującej lokal w budynku strony w żaden sposób nie obliguje doręczyciela do dokonywania doręczeń córce. Przesyłka jest kierowana na adres wskazany przez adresata, który jest adresem zamieszkania a skoro tak, to przesyłkę może odebrać dorosły domownik, sąsiad lub dozorca, jeżeli podejmą się oddania przesyłki adresatowi (art. 43 k.p.a.). Argumentacja strony nie jest tym samym uzasadniona, jak słusznie wywodzi organ, wiedzy o tej okoliczności nie można zakwalifikować do wiedzy powszechnie znanej i ogólnodostępnej.

Niewyjaśnienie przez organ odwoławczy kwestii związanych ze skutecznym doręczeniem decyzji organu I instancji stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. Ponownie analizując materiały sprawy organ odwoławczy obowiązany jest, mając na uwadze podstawowe zasady postępowania administracyjnego, dokładnie wyjaśnić, w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości czy i kiedy została doręczona stronie skarżącej decyzja organu I instancji. Dopiero wówczas, w zależności od wyników poczynionych ustaleń, obowiązany jest podjąć odpowiednie kroki znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 p.p.s.a.

ar