Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2390/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Anna Wesołowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] marca 2015 r., po rozpoznaniu odwołania A. K. (Skarżący) utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r., która organ odmówił umorzenia należności ustalonej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco:

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. ustalił A. K. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2004 w łącznej wysokości [...] zł (w tym [...] zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej [...] zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej oraz [...] zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych), powiększonej o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczane od dnia doręczenia decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych środków finansowych.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o umorzenie należności ustalonych ww. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., uzupełniając wniosek pismem z dnia [...] maja 2014 r.

Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. odmówił umorzenia należności ustalonej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie.

Rozpatrując sprawę organ odwoławczy wskazał, że problematykę umarzania na wniosek dłużnika należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747, zwanego dalej Rozporządzeniem z dnia 21 grudnia 2010 r.).

Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie strona ubiega się o umorzenie należności ze względu na trudną sytuację materialną. Skarżący wskazał, że jego jedynym źródłem utrzymania jest renta zdrowotna w wysokości 865,34 zł. Poinformował również, że ma na utrzymaniu żonę oraz syna w wieku szkolnym i nadmienił, że z powodu złego stanu zdrowia nie może prowadzić gospodarstwa i jest ono wydzierżawione. Jak wynika z zaświadczenia Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., Skarżący posiada gospodarstwo rolne o pow. [...]ha, w tym użytki rolne o pow. [...]ha (przeliczeniowych [...]ha).

Organ wskazał, że zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 24, poz. 151, z późn. zm.), świadczenia pieniężne przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym podlegają egzekucji w zakresie określonym w tych przepisach. Stosownie natomiast do treści art. 139 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm.) ze świadczeń pieniężnych określonych w ustawie podlegają potrąceniu, z uwzględnieniem art. 141, sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Artykuł 140 ust. 1 pkt 3 stanowi, że potrącenia, o których mowa w art. 139, mogą być dokonywane, z zastrzeżeniem art. 141, w granicach innych egzekwowanych należności - do wysokości 25% świadczenia. Natomiast w oparciu o art. 141 ust. 1 pkt 1 c) - renty są wolne od egzekucji i potrąceń, z zastrzeżeniem ust. 2, w części odpowiadającej 50% kwoty najniższej renty - zależnie od rodzaju pobieranego przez rencistę świadczenia - przy potrąceniu należności, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 5 wraz z kosztami i opłatami egzekucyjnymi. Stosownie do pkt 1a komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P.2014, poz. 165), kwota najniższej renty dla osób całkowicie niezdolnych do pracy wynosi 844,45 zł miesięcznie.

Organ podał, że Skarżący pobiera rentę w wysokości 865,34 zł. Z kolei kwota wolna od zajęcia w części odpowiadającej 50 % kwoty najniższej renty, wynosi 422, 23 zł. Organ stwierdził zatem, że świadczenie pobierane przez Stronę może być przedmiotem egzekucji w części przekraczającej 440,00 zł miesięcznie.

Biorąc pod uwagę przedstawione przez Skarżącego informacje na temat dochodów i stanu majątkowego organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r. (tj. w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności). Skarżący otrzymuje bowiem rentę zdrowotną oraz jest właścicielem nieruchomości. Ponadto, koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej (tj. opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne pobierana w wysokości od 4% do 8% w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia) w stosunku do egzekwowanej należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez egzekutora.

Organ wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umarza z urzędu należności o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, z późn. zm.).

W niniejszej sprawie decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności została wydana w dniu [...] lutego 2014 r., tak więc należy zastosować kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień 31 stycznia 2014 r., który wyniósł 4,2488 zł, zatem kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 424,88 zł, podczas gdy zadłużenie Strony z tytułu nienależnie pobranych płatności, ustalonych ww. decyzją wynosiło 7 134,47 zł.

W ocenie organu, w sprawie nie wystąpiła zatem przesłanka przewidziana w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów umożliwiająca umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności. Zgodnie z § 6 Rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r., umorzenie odsetek za zwłokę dotyczyć może tylko sytuacji, w której zachodzą przesłanki do umorzenia należności głównej. Organ stwierdził zatem, że w przedmiotowej sprawie nie zostały zatem spełnione przesłanki warunkujące umorzenie należności określone w § 3 ust. 1 pkt 5 i § 4 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r. oraz przesłanka z § 6 ww. rozporządzenia, warunkująca umorzenie odsetek.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. K.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013.267 j.t.) - dalej jako k.p.a., w zw. z art. 49 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 oraz w zw. z art. 138 § 1 pkt k.p.a. poprzez wydanie decyzji, w której organ oparł się o rozstrzygnięcie organu niższego stopnia wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, tj. po terminie na wydanie decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, wobec czego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zaskarżonej decyzji wadliwie rozstrzygnął w przedmiocie możliwości umorzenia lub nieumorzenia należności, co do których organy administracji nie posiadają uprawnienia do ich dochodzenia z uwagi na przedawnienie. Zdaniem Skarżącego, powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem stanowi o nieważności postępowania, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r. oraz decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r. o odmowie umorzenia należności ustalonej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zaznaczył, że zaskarżona decyzja została oparta na uprzednio wydanych przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. oraz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzjach wadliwych, sporządzonych na podstawie stanu faktycznego nieodtworzonego w pełni oraz w oparciu o działania organu spóźnione, "przedawnione." Skarżący zaznaczył, że żaden z organów administracji nie może bowiem wydać decyzji bez podstawy prawnej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Tym samym, w ocenie Skarżącego, zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2015 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. zostały wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Nie jest bowiem możliwe umorzenie lub odmowa umorzenia należności, co do których dochodzenie przez organ zostało wszczęte po terminie przedawnienia takich roszczeń. Wszczęcie natomiast takiego postępowania po upływie "przedawnienia" roszczeń organów ARiMR o zwrot nienależnie pobranych kwot, stanowi o działaniu poza przepisami prawa zawartymi zarówno w polskim, jak i unijnym systemie prawnym, w tym w przepisach art. 6 k.p.a. w zw. z art. 49 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.\W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu.

Skarżący na etapie postępowania sądowego nie kwestionował samej decyzji odmawiającej umorzenia należności ustalonej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Jego zarzuty koncentrowały się natomiast na ocenie zgodności z prawem decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., która według niego wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

Ustosunkowując się do tak zakreślonego sporu sąd wskazuje, że podnoszone przez Skarżącego w toku niniejszego postępowania zarzuty, skierowane w stosunku do decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] lutego 2014 r. o ustaleniu kwoty nienależności pobranych płatności do gruntów rolnych (jak wynika z akt sprawy utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2014 r.), nie mogły skutkować wyeliminowaniem z obrotu zaskarżonej decyzji o odmowie umorzenia należności wynikającej z tejże decyzji.

Wyjaśnić należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może wykroczyć poza granice sprawy administracyjnej, w której wniesiono skargę.

W doktrynie prawa administracyjnego wskazuje się, że na pojęcie sprawy administracyjnej składają się elementy konstytutywne oraz elementy realne.

Elementy konstytutywne sprawy administracyjnej to norma uprawniająca do konkretyzacji prawa oraz norma konkretyzowana, to jest norma, mająca postać abstrakcyjną, którą określony organ winien zastosować w razie zaistnienia określonego stanu faktycznego, przy czym zastosowanie tej normy odbywa się poprzez wydanie aktu administracyjnego. Weryfikacja elementów stanu faktycznego objętych hipotezą normy konkretyzowanej stanowi sedno procesu jurysdykcyjnego.

Elementy realne sprawy administracyjnej to podmioty stosunku administracyjnoprawnego to jest podmiot czynny (organ uprawniony z mocy normy kompetencyjnej do wydania rozstrzygnięcia) oraz podmiot bierny (będący adresatem rozstrzygnięcia), którym w tym przypadku jest Skarżąca.

W sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności podmiotami czynnymi byli Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. oraz Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR.

W sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej do tutejszego sądu decyzji o odmowie umorzenia należności podmioty czynne to Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Nie zachodzi więc tożsamość obu spraw jeśli chodzi o podmioty czynne.

Do elementów realnych sprawy administracyjnej zalicza się również fakty sprawy, czyli stan faktyczny od którego zależy możliwość podjęcia rozstrzygnięcia (zastosowania normy kompetencyjnej) i stan faktyczny od którego zależy rozstrzygnięcie (czyli stan faktyczny objęty hipotezą normy konkretyzowanej).

Oznacza to, że w ramach określonej sprawy administracyjnej organ bada, czy zaistniały elementy stanu faktycznego objęte hipotezą normy konkretyzowanej.

W toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] lutego 2014 r. utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2014 r. organy badały, czy zaistniały elementy stanu faktycznego objęte przepisami art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 ze zm., zwanej dalej "ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"), oraz art. 79 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE)nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasad wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) 73/2009 ora wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE)Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30 kwietnia 2004 r. str. 18 ze zm., Dz. Urz. EU Polskie wydanie specjalne rozdział 3 t. 44 str. 243 ze zm.) w związku z art. 136 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)Nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20 listopada 2004 r. str. 1 ze zm.), jak również art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98 poz. 634 ze zm.).

W ramach sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji organy badały natomiast zaistnienie stanu faktycznego wskazanego w § 3 ust. 1 5 i § 4 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r.

Oznacza to, że sprawa zakończona decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2014 r. jest sprawą odmienną od sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Wobec powyższego, sąd w ramach niniejszego postępowania nie mógł badać zgodności z prawem decyzji z dnia Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. o ustaleniu kwoty nienależności pobranych płatności do gruntów rolnych. Zarzuty kierowane przez Skarżącego w stosunku do powyższych decyzji nie mogły być rozpatrywane w ramach niniejszej sprawy. Postępowanie sądowe musiało być ograniczone do badania zgodności z prawem decyzji odmawiającej umorzenia należności.

Sąd wskazuje dodatkowo w tym miejscu, że decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości, które wywodzone jest z zasady trwałości decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 16 k.p.a (por. W. Dawidowicz Ogólne postępowanie administracyjnej, Zarys Systemu, Warszawa 1962, str. 123, E. Iserzon, Moc obowiązująca aktu administracyjnego i domniemanie jego ważności RPEIS nr 1/1965, str. 57, B. Adamiak Wadliwość decyzji administracyjnej, Acta UWr Prawo CLVI, Wrocław, 1986, str. 24 i nast.). Konstrukcja powyższego domniemania opiera się na przyjęciu zasady, że do chwili wyeliminowania z obrotu czy to na skutek uchylenia, czy to na skutek stwierdzenia nieważności, decyzja ma moc obowiązującą i wywiera skutki prawne (por. M. Kamiński, Konstytucyjne podstawy domniemania ważności decyzji administracyjnej, Państwo i Prawo, 9/2007, str. 60).

W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności do gruntów rolnych, wywiera skutki prawne i związany jest nią zarówno organ rozpoznający kolejną sprawę administracyjną, jak i sąd, rozpoznający sprawę ze skargi na decyzję rozstrzygającą ową inną sprawę administracyjną. Wobec powyższego podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły być uznane za uzasadnione.

Sąd nie będąc związany granicami skargi ani powołaną podstawą prawną wskazuje, że w jego ocenie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu.

Stosownie do § 3 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i Prezes Agencji Rynku Rolnego, mogą z urzędu umarzać w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez te agencje środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także z tytułu zabezpieczeń i kar nieobjętych klasyfikacją budżetową Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek :

1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego;

2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;

3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności;

6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Organy rozpoznają sprawę nie kwestionowały trudnej sytuacji finansowej Skarżącego, który wskazał, że utrzymuje się z renty zdrowotnej, gospodarstwo rolne wydzierżawił i nie czerpie z tego tytułu żadnych dochodów, nie ma maszyn rolniczych a jedynie samochód osobowy marki [...] o wartości 9.000 złotych. Organy wyjaśniły jednak, że pobierane przez Skarżącego świadczenie może być przedmiotem egzekucji w części przekraczającej kwotę wolną od zajęcia, to jest w części przekraczające 440 złotych miesięcznie i wskazały, że w świetle powyższego nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności. Organy szczegółowo wyjaśniły również z jakich przyczyn w ich ocenie, nie zachodzą przesłanki do zastosowania § 4 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r.

Sąd powyższe ustalenia organów obu instancji w pełni podziela i uznaje, że mogły one stanowić one podstawę dla odmowy umorzenia należności.

Rzeczywiście, w uzasadnieniu rozstrzygnięć organów obu instancji nie odniesiono się wprost do kwestii wystąpienia pozostałych przesłanek wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 1-4 i 6. W ocenie sądu ze stanu faktycznego sprawy wynika jednak wprost, że przesłanki wskazane w punktach 1, 2, 4) i 6 na obecnym etapie postępowania nie zaistniały. Przesłanka wskazana w pkt 3 nie dotyczy Skarżącego będącego osobą fizyczną. Nie odniesienie się do powyższych przesłanek w uzasadnieniu decyzji nie może więc być uznane za mające istotny wpływ na wynik sprawy a tylko takie naruszenie przepisów postępowania upoważniałoby sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.