Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 463/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 27 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia z postępowania rozgraniczeniowego geodety p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

III S.A./Łd 463/06

U Z A S A D N I E N I E

Burmistrz Miasta B. postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 24 w związku z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił wyłączenia z postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego przeprowadzenia czynności ustalenia przebiegu granic geodety uprawnionego A. R.

Na to postanowienie B. K. złożył zażalenie, w którym wyjaśnił, iż uprawdopodobnił i uzasadnił wątpliwości, co do stronniczości geodety A. R. Zdaniem skarżącego, fakt zlecenia geodecie prywatnie przez A. K. sporządzenia projektu podziału działki nr 32 w pełni uzasadnia konieczność jego wyłączenia z postępowania rozgraniczeniowego. Jako dowód skarżący załączył do zażalenia pismo z dnia [...] otrzymane ze Starostwa Powiatowego w R., potwierdzające zgłoszenie przez tegoż geodetę przystąpienia do wykonania projektu podziału działki nr 32 położonej we wsi J.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu, organ II instancji powołując się na art. 30 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazał, iż wójtowie, burmistrzowie i prezydenci miast przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. Do wykonania czynności ustalenia przebiegu granic zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy, wójt burmistrz lub prezydent miasta upoważnia geodetę.

Postępowanie rozgraniczeniowe w rozpoznawanej sprawie wszczęte zostało postanowieniem Burmistrza B. z dnia [...] Nr [...] na wniosek A. K., właściciela nieruchomości nr 32. W postanowieniu tym zgodnie ze wskazaniem wnioskodawcy do przeprowadzenia czynności ustalenia granic upoważniono geodetę A. R. Wyznaczony geodeta posiada, według organu, stosowne uprawnienia zawodowe w zakresie rozgraniczeń i podziałów nieruchomości, jak również wieloletnią praktykę zawodową. Rozgraniczenia nieruchomości podobnie jak i podziały nieruchomości wykonywane są na koszt zainteresowanych. Dlatego też zarzut skarżącego, iż A. K. zlecał prywatnie geodecie A. R. w lipcu 2005 r. sporządzenie projektu podziału działki nr 32, nie może stanowić podstawy do wyłączenia go z tego postępowania.

Według Kolegium, w ustalonym stanie faktycznym sprawy nie zachodzi żadna z siedmiu przesłanek wyłączenia, wymienionych w art. 24 § 1 kpa. Wykonanie dwóch różnych prac geodezyjnych przez tego samego geodetę na zlecenie jednego właściciela, nie może świadczyć o stronniczości geodety.

Powyższe rozstrzygnięcie B. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji.

Zdaniem skarżącego, odmowa wyłączenia geodety jest rażąco niezgodna z treścią art. 24 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi, strona powtórzyła argumenty z zażalenia, dodając, iż A. R. na zlecenie A. i H. małżonków K. dokonał podziału sąsiedniej działki. W trakcie tych czynności, A. R. wskazał, iż jego zdaniem, granica powinna znajdować się w innym miejscu i w rezultacie właściciele sąsiedniej nieruchomości w dniu 16 listopada 2005 r. samowolnie przesunęli granicę wchodząc 8 m w głąb działki skarżącego i stawiając mimo jego protestów płot w miejscu wskazanym przez geodetę. W konsekwencji skarżący wniósł do Sądu Rejonowego w R. pozew o przywrócenie naruszonego posiadania, zaś sąsiedzi wystąpili do organu I instancji o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił, iż prace wykonywane przez geodetów opierają się na materiałach i dokumentach gromadzonych w powiatowym ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Ustalenie przebiegu granic nie zależy więc od swobodnego uznania właścicieli nieruchomości, lecz dokonywane jest w oparciu o dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości i położenie punktów granicznych, a także mapy i plany obejmujące granice albo inne elementy pozwalające na odtworzenie lub analizę przebiegu granic. Geodeta nie kształtuje bowiem sam nowej sytuacji na gruncie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga B. K. nie należy do właściwości sadów administracyjnych.

Właściwość sądów administracyjnych została określona w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153 poz.1270). Zgodnie z treścią art.3 § 1 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie

4. inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4

Zgodnie z treścią art.3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sądy administracyjne są właściwe jedynie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w punktach 1-8 artykułu 3 § 2 oraz w artykule 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Jeżeli chodzi o skargi na postanowienia to sąd administracyjny jest właściwy jedynie w sprawach skarg na trzy rodzaje postanowień. Po pierwsze na postanowienia, na które służy zażalenie. Po drugie na postanowienia kończące postępowanie oraz po trzecie na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień wymienionych w art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Należy zaznaczyć, iż wyłączenie pracownika (biegłego) lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym na podstawie art.24 § 3 kpa następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. W myśl bowiem art.141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie gdy kodeks tak stanowi. Z wymienionego przepisu wynika, iż na postanowienia przysługuje zażalenie tylko wówczas gdy przewiduje to kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia pracownika (biegłego) kodeks nie przewiduje zażalenia. Na takie postanowienie zażalenie zatem nie przysługuje zaś strona niezadowolona z takiego postanowienia może podnieść swoje zarzuty w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 maja 1990r. w sprawie SA/Po 1555/89 (ONSA nr 2-3 z 1990r. poz.44) i w wyroku z 17 stycznia 2003r. w sprawie SA/Rz 2047/02(nie publikowany). Dodać należy, iż także Trybunał Konstytucyjny zajmował się kwestią zgodności art.24 w związku z art.141 § 1 kpa z Konstytucją. W wyroku z dnia 7 marca 2005r. w sprawie P 8/03 Trybunał orzekł, iż art.24 w związku z art.141 § 1 kpa jest zgodny z art.2 i 45 ust.1 Konstytucji.(OTK nr 3 z 2005r. poz.20). W uzasadnieniu tego wyroku podniesiono, iż to, że na postanowienie odmawiające wyłączenia pracownika (biegłego) nie przysługuje zażalenie nie jest niezgodne z Konstytucją gdyż strona niezadowolona z takiego postanowienia może je kwestionować w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie administracyjne.

Postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika (biegłego) nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie w rozumieniu art.3 § 2 pkt.2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Postanowieniem kończącym postępowanie jest takie postanowienie, które kończy postępowanie administracyjne w danej instancji. Postanowieniem takim jest postanowienie o niedopuszczalności odwołania, o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia a także o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika (biegłego) nie kończy postępowania administracyjnego w danej instancji.

Postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika (biegłego) nie należy również do trzeciego rodzaju postanowień wymienionego w art.3 § 2 pkt.2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. a mianowicie nie jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie rozstrzygające co do istoty występuje niezwykle rzadko w postępowaniu administracyjnym gdyż zasadą jest, iż organ administracji załatwia sprawę w drodze decyzji. Do tego rodzaju postanowień należy postanowienie o zatwierdzeniu ugody oraz postanowienie organu współdziałającego z organem załatwiającym sprawę w drodze decyzji(art.106 kpa). Postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika (biegłego) nie jest tego rodzajem postanowienia.

Reasumując sąd uznał, iż skarga B. K. nie dotyczy żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art.3 § 2 pkt.2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg jedynie na postanowienia wymienione w art.3 § 2 pkt. 2. Ponieważ zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem o którym mowa w wymienionym przepisie sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi. Mając to na uwadze, na podstawie art.58 § 1 pkt.1 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd odrzucił skargę B. K. Pogląd, iż skarga na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika jest niedopuszczalna wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 czerwca 2003r. w sprawie II SA/Ka 1956/01( nie publikowany). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionym postanowieniu.

Należy zaznaczyć, iż w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] organ I instancji błędnie pouczył skarżącego o możliwości wniesienia zażalenia podczas gdy na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na to postanowienie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Rozpoznał bowiem merytorycznie zażalenie mimo, że jest ono niedopuszczalne. W obrocie prawnym pozostaje nadal zaskarżone postanowienie dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt.2 kpa. Wyeliminowanie tego postanowienia jest możliwie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu zaś organem właściwym jest tutaj organ wymieniony w art.157 § 1 kpa. Każda ze stron może zatem żądać wszczęcie takiego postępowania albo może to uczynić z urzędu organ administracji.