Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 709/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Dnia 16 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi [...] sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 roku Nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2019 roku Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Burmistrz [...] odmówił M. D. – pracodawcy – reprezentującemu spółkę jawną D. A.-N. L. T. z siedzibą w G. , dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. J. w zakresie nauki zawodu poniesionych w okresie od [...] września 2016 r. do [...] sierpnia 2019 r. przez ww. spółkę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Burmistrz wywodził, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. wyżej wskazany pracodawca wniosła o dofinansowanie kosztów kształcenia P. J.. Wskazana spółka zawarła z młodocianym pracownikiem P. J. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. Czas trwania nauki zawodu wynikał z umowy i został określony od [...] września 2016 r. do [...] sierpnia 2019 r. Nadto organ dysponował zaświadczeniem potwierdzającym zdanie przez P. J. egzaminu czeladniczego w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Jednocześnie wskazano, że H. D. będąc pracodawcą posiada odpowiednie uprawnienia do prowadzenia praktycznej nauki zawodu, co wynika z zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogicznego dla Instruktora praktycznej nauki zawodu nr [...] z [...] czerwca 1997 r. wydanego przez Zespół Szkół Zawodowych im. S. S. w N.N.. Nadto legitymuje się tytułem mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych, co wynika z dyplomu nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. wydanego przez Zespół Szkół Zawodowych Nr [...] w J..

W ocenie Burmistrza złożony wniosek nie spełnił wszystkich wymogów formalno-prawnych. Organ powołał się na treść art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148 ze zm. zwanej dalej Prawem oświatowym), zgodnie z którym P. J. powinien zdać egzamin przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną, a nie w W. Izbie Rzemieślniczej, ponieważ pracodawca nie jest rzemieślnikiem. Dalej organ wskazał, że wnioskodawca jako pracodawca posiada odpowiednie kwalifikacje do prowadzenia praktycznej nauki zawodu, co zostało poświadczone dokumentami załączonymi do wniosku. Zgodnie jednak z art. 2 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia [...] marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2018 r. poz.1267 zwanej dalej ustawą o rzemiośle) nie posiada statusu rzemieślnika. Nie został zatem spełniony drugi warunek otrzymania dofinansowania dotyczący zdania egzaminu młodocianego pracownika w wymaganym trybie, uzależniony od tego, czy zatrudniający go przedsiębiorca ma status rzemieślnika, czy takiego statusu nie posiada. Pracodawca nie może być uznany za rzemieślnika i z tego względu dofinansowanie nie może zostać przyznane, ponieważ młodociany pracownik zdał egzamin czeladniczy, a nie egzamin zawodowy, który jest wymagany w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka jawna D. A.-N. L. T. z siedzibą w G., zwracając się o ponowne rozpatrzenie wniosku przez organ odwoławczy, gdyż zdaniem odwołującej się, nie jest istotne przed jaką Komisją młodociany zdał egzamin. Zdanie egzaminu przez młodocianego, według odwołującej, oznacza spełnienie przesłanek uprawniających do przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż pozytywnie wypełnione zostały przesłanki wymienione w art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego tj. zawarto umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, a pracodawca posiadał kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych (co wynika bezpośrednio z załączonych do wniosku dokumentów wymienionych w pkt 1-5). Ponadto zauważono, iż wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 122 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe. Odnosząc się do meritum Kolegium przytoczyło treść przepisu art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawa oświatowego w brzmieniu od 1 września 2019 r. wprowadzonym ustawą z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustawy (Dz.U. z 2018 r. poz. 2245 ze zm.) oraz poprzednio obowiązującego przepis wskazując, iż wolą ustawodawcy doszło do zmiany struktury analizowanego przepisu i tym samym wynikającej z niego normy prawnej. Podkreślono, iż na mocy przeprowadzonej nowelizacji organ, o którym mowa w art. 122 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe, przy dofinansowaniu kosztów wykształcenia młodocianego pracownika winien także wymagać potwierdzenia zdania przez młodocianego pracownika właściwego egzaminu: w przypadku zatrudnienia u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzaminu czeladniczego (art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a) albo w przypadku zatrudnienia u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzaminu zawodowego. Zdaniem Kolegium omówiona powyżej zmiana treści art. 122 ustawy Prawo oświatowe wprowadziła do aktu prawnego w sprawach dot. dofinansowania kosztów młodocianego pracownika obowiązek jednoczesnej weryfikacji przez organ właściwy, czy pracodawca jest rzemieślnikiem w rozumieniu ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle czy takiego przymiotu jest pozbawiony oraz czy w związku z wynikami takiego ustalenia młodociany pracownik zdał właściwy egzamin wyszczególniony rozłącznie w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo oświatowe. Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, gdyż wnioskodawca nie jest rzemieślnikiem, a zatem dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika było uzależnione od zdania przez P. J. egzaminu zawodowego przed okręgową komisją egzaminacyjną. Tymczasem pracownik zdał jedynie egzamin czeladniczy. W wyniku analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie [...], Kolegium stwierdziło, że M. D. nie jest rzemieślnikiem w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o rzemiośle. W związku z tym organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Burmistrza [...] wskazując, iż materiał dowodowy sprawy nie uprawniał do przyznania wnioskodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

M. D. reprezentująca spółkę jawną D. A.-N. L. T. z siedzibą w G., wniosła skargę na decyzję organu II instancji zaskarżając ją w całości oraz ponosząc zarzuty:

- błędnej wykładni przepisu art. 122 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo oświatowe z 2016 r. obowiązującego od 1 września 2019 r. w momencie wejścia w życie ustawy z dnia 22 listopada 2018 r o zmianie ustawy Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 2245) podczas dokonywania oceny, czy skarżąca ubiegając się o dofinansowanie spełniła warunki uzasadniające przyznanie dofinansowania,

- pominięcia i niezastosowania w niniejszej sprawie art. 122 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe z dnia 14 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2017 r. poz.59), obowiązującego do dnia 31 sierpnia 2019 r., czyli w okresie nauki młodocianego pracownika P. J. i zdania przez niego egzaminu czeladniczego,

- naruszenia obowiązujących w systemie prawnym Rzeczpospolitej Polskiej zasad prawa poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 122 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy Prawo oświatowe, co przy braku przepisów przejściowych nieujętych w nowelizacji ustawy z dnia [...] listopada 2018 r. o zmianie ustawy Prawo oświatowe doprowadziło do nieuzasadnionego i nieobiektywnego zastosowania przepisu art. 122 ust. 1 pkt. 2 lit. b, a w konsekwencji do odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika,

- wadliwego przyjęcia, że warunek zdania egzaminu określony w art.122 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy Prawo oświatowe w przypadku młodocianego, który był zatrudniony u pracodawcy, niebędącego rzemieślnikiem nie jest spełniony, jeśli zda egzamin przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej, a jest spełniony w przypadku zdania egzaminu przez Okręgową Komisją Egzaminacyjną,

- naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez nieuwzględnienie przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji zasady rozstrzygania w sposób pogłębiający zaufanie uczestników postępowania administracyjnego do obowiązującego prawa i bez uwzględnienia zasady pewności stanowionego prawa.

Skarżąca powołała się w skardze na linę orzeczniczą sądów administracyjnych wskazującą na możliwość uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika przez pracodawcę niebędącego rzemieślnikiem także w sytuacji gdy zdał egzamin czeladniczy przez komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej. Wejście w życie znowelizowanej ustawy - Prawo oświatowe, która nie zawiera przepisów przejściowych, nie powinno, zdaniem skarżącej powodować, by adresat przepisów był traktowany z pokrzywdzeniem jego dobra prawnego. Podkreślono, że umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianego pracownika P. J. była zawarta na okres od [...] września 2016 r. do [...] sierpnia 2019 r., a zatem skoro złożenie egzaminu będące zwieńczeniem nauki nastąpiło w części po dniu [...] września 2019 r. to nie może być tak, żeby uprawnienie do uzyskania dofinansowania podlegało ocenie według stanu prawnego obowiązującego od [...] września 2019 r., gdyż w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada Lex retro non agit. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania przed Kolegium oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości uznając podniesione zarzuty skarżącej za bezzasadne i podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 roku, poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 p.p.s.a. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące: koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonych decyzji jest przepis art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148 ze zm.), który uległ zmianie z dniem 1 września 2019 r. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2245 tj.), w której nie zawarto przepisów przejściowych.

Zgodnie z treścią przepisu art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe przed ww. nowelizacją: "Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1."

Po nowelizacji przepisu art. 122 ust. 1 pkt. 2 lit. b uzyskał on następujące brzmienie: "Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:

a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2018 r. poz. 1267),

b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy;

3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1."

Skoro z dniem [...] września 2019 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego to organy administracji publicznej w zapadłych rozstrzygnięciach, właściwie kierowały się treścią przepisu art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej Kpa), zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, stosując przepis w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. Niewątpliwie również brak przepisów intertemporalnych w przepisach nowelizacyjnych, oznacza na gruncie orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek stosowania przepisów nowego prawa. Milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa, chyba że przeciw jej zastosowaniu przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne (por. wyrok TK z dnia 8 listopada 2008 r. K 30/06, OTK-A 2006/10/149, Dz. U. z 2006 r. Nr 206 poz. 1522). Mając na względzie powyższe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, zdaniem Sądu, taka wyjątkowa sytuacja zaszła w niniejszej sprawie.

Poddając kontroli niniejszą sprawę wskazać należy, iż cały cykl kształcenia młodocianego pracownika P. J. odbył się według stanu prawnego obowiązującego przed dniem [...] września 2019 r. Zważyć bowiem należy, iż umowa o pracę została zawarta na okres od [...] września 2016 r. do [...] sierpnia 2019 r. Jedynie egzamin końcowy młodocianego pracownika potwierdzający kwalifikacje w zawodzie odbył się już po wejściu w życie wskazanej nowelizacji, co nastąpiło w dniu [...] września 2019 r. (k. 19 akt administracyjnych organu I instancji).

Wobec powyższego uznać należy, iż wszystkie czynności związane z kształceniem P. J. rozpoczęły się oraz zakończyły pod rządami prawa obowiązującego przed dniem [...] września 2019 r. Aprobata stanowiska Kolegium oraz Burmistrza [...] oznaczałaby natomiast sytuację, w której cały cykl kształcenia zostałby poddany ocenie według przepisów nieobowiązujących w czasie, gdy zdarzenie to miało miejsce. Wówczas czynności dokonane w okresie od [...] września 2016 do [...] sierpnia 2019 musiałyby zostać dostosowane do stanu prawnego obowiązującego od [...] września 2019 r.

Na tej podstawie, wobec braku przepisów przejściowych, a także w związku z tym, że ustawodawca w wyniku nowelizacji wprowadził przepisy mniej korzystne dla skarżącej, Sąd uznał, iż należy zastosować przepisy Prawa oświatowego obowiązujące przed dniem [...] września 2019 r. (por: wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 558/20, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 października 2019 r. III SA/Lu 266/19, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2014r. II GSK 1691/12 i z dnia 16 października 2012 r. I FSK 1996/11, dostępnych na stronie: http://orzeczenia.nas.gov.pl), w sytuacji gdy brak jest przepisów przejściowych, w razie zmiany przepisów na mniej korzystne, należy rozważyć zastosowanie normy względniejszej, zgodnie z normą wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP.

Sąd uznał zatem, iż w sytuacji braku reguł intertemporalnych, konstytucyjna zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby spółka, która spełniła wymagania przewidziane w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego pod rządami prawa obowiązującego przed [...] września 2019 r., miała możliwość podejmowania starań według tego stanu prawnego i otrzymania zwrotu kosztów kształcenia młodocianego P. J..

Podkreślić również wymaga, że stosowanie zasad prawa może doprowadzić do ich kolizji, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Z jednej strony, obowiązująca zasada praworządności z art. 6 Kpa (wyrażona także w art. 7 Konstytucji RP), a z drugiej zasada sprawiedliwości społecznej z art. 2 Konstytucji RP. Argumentem przemawiającym za przyznaniem warunkowego pierwszeństwa zasadzie sprawiedliwości społecznej w tym przypadku jest ratio legis przepisu art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego, zgodnie z którym ustawodawca dąży do wynagradzania pracodawców, którzy podejmują się dodatkowo, oprócz prowadzenia własnej działalności gospodarczej, kształcenia młodocianych pracowników, a także orzecznictwo sądów administracyjnych wykreowane według stanu prawnego sprzed [...] września 2019 r., w świetle którego nie jest istotne, czy młodociany pracownik zda egzamin zgodnie z § 11 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia jak i wówczas, gdy zda egzamin z pominięciem tego rozporządzenia, a wyłącznie na podstawie rozporządzeń Ministra Edukacji Narodowej (rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu przeprowadzania egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie ) (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 325/19 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 324/19, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W stanie prawnym obowiązującym przed dniem [...] września 2019 r. sądy administracyjne rozstrzygając sprawy z zakresu dofinansowania kształcenia młodocianych pracowników, stosowały wykładnię rozszerzającą, w zakresie, w jakim ustawodawca nie sprecyzował w art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego wymogów, co do obowiązku zdawania konkretnego egzaminu przed podmiotem, o którym mowa w pkt 1 omawianego przepisu.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...]

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe wskazania Sądu.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).