Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 528/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji w części
*Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant: Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu i cofnięcia prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 2 oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji także w pkt 2, II. dalej idącą skargę oddala’ III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który po rozpatrzeniu odwołania M. P.

- uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nr [...] z dnia [...].04.2010 r. w części rozstrzygającej o uchyleniu decyzji własnej nr [...] z dnia [...].02.2002 r. dotyczącej przyznania M. P. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego,

- utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nr [...] z dnia [...].04.2010 w części dotyczącej cofnięcia z dniem 30.04.2008 r. M. P. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi posiadającemu członków rodziny.

Z dotychczasowego postępowania administracyjnego wynika, że M. P. był funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w Ś. Z dniem 01.05.2008 r. przeszedł na emeryturę. Do tego dnia pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi posiadającemu członków rodziny, co wynika z dokumentów zawartych w teczce mieszkaniowej funkcjonariusza.

Komendant Powiatowy Policji w Ś. decyzją nr [...] z dnia [...].04.2010 r. uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...].02.2002 r. o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz cofnął z dniem 30.04.2008 r. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi posiadającemu członków rodziny. W uzasadnieniu podał, że stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100 poz. 918 ze zm.) równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego.

Od tej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nr [...] z dnia [...].04.2010 r. twierdząc, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji:

- uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nr [...] z dnia [...].04.2010 r. w części rozstrzygającej o uchyleniu decyzji własnej nr [...] z dnia [...].02.2002 r. dotyczącej przyznania M. P. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego,

- utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nr [...] z dnia [...].04.2010 w części dotyczącej cofnięcia z dniem 30.04.2008 r. M. P. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi posiadającemu członków rodziny.

W uzasadnieniu podał, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji w podstawie prawnej decyzji nr [...] nie wskazał przepisu prawa, który stanowi o uchyleniu decyzji, wobec tego mógł orzec jedynie o cofnięciu decyzji nr [...] z dnia [...].02.2002 r. ze skutkiem od dnia 30.04.2008 r., ponieważ stała się ona bezprzedmiotowa z uwagi na fakt przejścia M. P. na emeryturę.

Dalej wskazał, że o prawie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego stanowi art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.o Policji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Z treści tego przepisu wynika, że prawo do tego równoważnika ustawodawca przyznał wyłącznie policjantom, a nie policjantom i emerytom policyjnym. Delegacja ustawowa art. 92 ust. 2 wykonana została przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji poprzez wydanie rozporządzenia z dnia 28.06.2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, które następnie zostało zmienione przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 6.04.2005 r. (Dz. U nr 70 poz. 633) poprzez uchylenie § 8 na podstawie którego wypłacano emerytom i rencistom policyjnym równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego.

Nadto w uzasadnieniu podkreślono, że prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przewiduje również katalog świadczeń przysługujących w ramach zaopatrzenia emerytalnego. Ustawa z dnia 10.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 53, poz. 214 ze zm.) w zakresie uprawnień mieszkaniowych emerytów przyznaje prawo do lokalu mieszkaniowego albo pomocy w budownictwie mieszkaniowym (art. 2 pkt 2).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji z dnia 28 czerwca 2010 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu wskazał, że zmiana rozporządzenia nie powoduje automatycznej utraty praw nabytych. Przepisy nowego rozporządzenia, ani przepisy przejściowe nie przewidywały utraty praw nabytych na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia. Dalej stwierdza, że "fakt wydania bezprawnej decyzji pozbawiającej go prawa do równoważnika pieniężnego za brak mieszkania nie ma znaczenia, jako że wydana ona została z naruszeniem prawa materialnego, co powoduje jej bezwzględną nieważność". Na potwierdzenie zasadności skargi skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.02.2007r. sygn. akt I OSK 245/06, w którym uznał, że uprawnienie funkcjonariusza Policji (emeryta policyjnego) do lokalu mieszkalnego jest powiązane z przesłanką niezaspokojenia jego potrzeby mieszkaniowej. Prawo policjanta do lokalu, o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji obejmuje przydział lokalu mieszkalnego (art. 90), prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 92) oraz prawo do pomocy finansowej (art. 94). Konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 ustawy, jest równoważnik za jego brak.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/08 podniosła, że ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podstawowym celem art. 29 tej ustawy jest umożliwienie dalszego korzystania przez osoby uprawnione do świadczeń emerytalnych i rentowych z mieszkań przyznanych im w drodze decyzji administracyjnych. W przepisie art. 30 w/w ustawy ustawodawca zagwarantował tym osobom prawo do pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego, jeżeli takiego nie użytkują.

Z powyższego wyroku, zdaniem organu odwoławczego wynika, że:

- zakres uprawnień wynikających z art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) nie obejmuje prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego,

- gdyby art. 29 ustawy emerytalnej obejmował swoją treścią wszystkie uprawnienia policjantów związane z prawem do lokalu mieszkalnego, to zbędny byłby art. 30 tej ustawy, gdyż prawo ustanowione w tym przepisie mieściłoby się w tak szeroko pojętym prawie do lokalu mieszkalnego. Z tego należy wyciągnąć wniosek, że skoro ustawodawca zagwarantował w odrębnym przepisie prawo emeryta lub rencisty policyjnego do pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego, to jest to wyrazem tego, że art. 29 stanowi gwarancję tylko zatrzymania lokalu mieszkalnego przydzielonego w czasie trwania służby w Policji, ale nie zawiera innego prawa. W szczególności nie gwarantuje tej kategorii osób, po przejściu na emeryturę lub rentę, prawa do równoważników pieniężnych, w tym równoważnika za brak lokalu.

W konkluzji powyższego wywodu organ odwoławczy podkreślił, że ustawa o Policji przyznała policjantom m.in. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jednakże podmiotowy zakres ustawy o Policji dotyczy wyłącznie policjantów i nie obejmuje praw emerytów policyjnych, gdyż ich prawa i szczegółowe uprawnienia określa ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji.

Organ podkreślił, że żaden przepis ustawy o Policji, jak również ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym nie przyznawał, ani nadal nie przyznaje emerytom prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Przejściowy stan, w którym emeryci otrzymywali wspomniany równoważnik, był wynikiem stosowania pozaustawowej regulacji prawnej sprzecznej z konstytucyjnym porządkiem prawnym. Zdaniem organu, ten przejściowy stan nie mógł doprowadzić do powstania po stronie emerytów prawa nabytego podlegającego ochronie po dniu 12 maja 2005 r. Organ podkreślił, że wynikająca z wzorca konstytucyjnego zawartego w art. 2 Konstytucji RP ochrona prawa nabytych może dotyczyć tylko tych praw, których źródło można wywieść z nabycia prawa ukształtowanego zgodnie z konstytucyjnym porządkiem prawnym. Nie może wobec tego odnosić się do nabycia prawa, które zostało ukształtowane niezgodnie z konstytucyjnym porządkiem prawnym, a to z tego powodu, że treść art. 2 Konstytucji RP, z którego została wywiedziona zasada ochrony praw nabytych, stanowi zasadę demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. Zdaniem organu taka sama ochrona udzielana prawom ukształtowanym zgodnie z konstytucyjnym porządkiem prawnym i prawom ukształtowanym niezgodnie z nim, naruszałaby zasadę sprawiedliwości społecznej ustanowioną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a).

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonych decyzji we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w pkt II została wydana w tej części z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich eliminacji z obrotu prawnego.

Analiza postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że spór w niniejszej sprawie nie dotyczy faktów, bowiem poza sporem między stronami pozostaje okoliczność, że skarżący w dniu 30 kwietnia 2008 r. został zwolniony ze służby w Policji i od 1 maja 2008 r. nabył uprawnienia emerytalne na podstawie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Z akt sprawy wynika również, że decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nabył on prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Z uwagi na powyższe zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena mocy obowiązującej wydanej w dniu 12 lutego 2002 r. decyzji Komendanta Powiatowego Policji w sprawie przyznania skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

Prawo skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostało skarżącemu przyznane na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. Nr 106, poz. 1212). W § 11 ust. 1 w/w rozporządzenia wskazano, że przepisy tegoż rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, ze zm.). Rozporządzenie to przestało obowiązywać w dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.) zawierającego analogiczne uregulowania w przedmiocie przyznawania emerytom policyjnym równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, które to rozporządzenie następnie zostało zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. poprzez uchylenie m.in. § 8 w brzmieniu: "Przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin [...]." Rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem z dniem 12 maja 2005 r. Późniejsze zmiany stanu prawnego, na podstawie którego skarżący nabył prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w ocenie Sądu nie wpłynęły jednak na owo prawo przyznane skarżącemu wymienioną wyżej decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Ś. dniu [...] lutego 2002 r. nr [...].

Biorąc pod uwagę ogólną zasadę intertemporalną lex posteriori derogat legi priori, nie może budzić wątpliwości, że tożsame z przedmiotowym stany faktyczne, jednakże powstałe po dacie z dniem 12 maja 2005 r. nie mogły już korzystać z możliwości uzyskania prawa określonego we wcześniejszym rozporządzeniu albowiem odpadła podstawa prawna przyznawania uprawnienia w postaci równoważnika za brak lokalu mieszkalnego między innymi emerytom policyjnym.

Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, której rozstrzygnięcie – między innymi ze względu na argumentacje prawną strony przeciwnej - wymaga zbadania, w jaki sposób zmiana określonego przepisu prawa wpływa na stosunki już istniejące – ukonstytuowane jeszcze pod obowiązywaniem przepisu "starego prawa". Polskiemu prawu znana jest instytucja tzw. "praw dobrze nabytych", według której mimo zmiany stanu prawnego stosunki administracyjne już powstałe trwają nadal. W kontekście powyższego należy zaznaczyć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, w przypadku zmiany przepisu dopuszczalne jest roszczenie o dalszą realizację praw nabytych wynikających z decyzji administracyjnej jedynie, gdy wynika z wyraźnego przepisu stanowiącego materialne źródło uprawnienia.

Odnosząc się do kwestii mocy wiążącej regulacji, należy wskazać, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia wydawane są na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Dodać jednak należy, że umocowania do wydania przepisów wykonawczych ograniczone są wyłącznie do kwestii związanych z realizacją samej ustawy, nie mogą zawierać przepisów materialnych, a tylko przepisy proceduralne. W realiach niniejszej sprawy delegacja ustawowa dla wydania rozporządzenia, na podstawie którego skarżący nabył uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak mieszkalnego wynikała wprost z treści art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W powyższym przepisie prawa ustawodawca przewidział, jako jeden z elementów, na podstawie którego powinno było być wydane rozporządzenie, m.in. wskazanie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia.

W przedmiocie zgodności z Konstytucją RP przepisów zmieniających rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w powoływanym już przez organy w wyroku z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/08 stwierdzając, że "... w świetle wcześniejszych ustaleń ten ostatni przepis nie przyznaje emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego." W tym zakresie należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA//Wr 1/10, że uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynikało z ustawy. Zaskarżony przepis nie narusza zatem zasady ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji). Wobec tożsamych rozwiązań prawnych w zakresie prawa emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zawartych w rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do wcześniej obowiązującego rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 1999 r. wydanego w tym samym przedmiocie, ukształtowana ostatecznie w/w rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. sytuacja prawna skarżącego nie uległa zmianie. Przepis bowiem § 8 ostatnio wymienionego rozporządzenia dawał możliwość przyznania stosowania przyjętych w nim rozwiązań prawnych także w stosunku do emerytów policyjnych.

W tym kontekście rację należy przyznać Komendantowi Wojewódzkiemu Policji wywodzącemu, że utrata mocy obowiązującej przez § 8 cytowanego rozporządzenia wyklucza możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak mieszkalnego osobom będącym emerytami policyjnymi. Podkreślić jednak należy, że czym innym jest wyeliminowanie samego źródła określonych uprawnień, a czym innym ocena mocy obowiązującej orzeczenia to źródło konkretyzującego. W doktrynie prawa administracyjnego powszechne jest stanowisko, zgodnie z którym zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Eliminacja taka może nastąpić bądź to w sposób generalny, poprzez wprowadzenie ściśle określonej normy intertemporalnej przez ustawodawcę, taki skutek przewidującą, bądź też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. W tym kontekście należy stwierdzić, że ani rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918), ani rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. w przepisach przejściowych nie uchylało orzeczeń, które weszły już do obrotu prawnego przed wejściem w życie obu aktów prawnych, również w sytuacji, gdy wydane zostały w stosunku do policjanta i istniały w okresie gdy przeszedł on na emeryturę. Podobnie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 953/07 (ONSAiWSA 2009/4/77) stwierdzając, że: "W razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Zatem, nawet w sytuacji zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie prawnym występuje decyzja administracyjna nadająca jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, a nie została ona w jakikolwiek sposób wyeliminowana z tego obrotu, to będzie rodzić skutki w sposób ciągły i nieprzerwany. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni przyjmuje stanowisko wyrażone w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 174/10.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] przyznająca skarżącemu w czasie gdy był policjantem prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ II instancji uchylił bowiem decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nr [...] z dnia [...].04.2010 r. w części rozstrzygającej o uchyleniu decyzji własnej nr [...] z dnia [...].02.2002 r. dotyczącej przyznania M. P. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W dalszym ciągu ta ostatnia zatem wywołuje skutki, które wynikają z ich przedmiotowego zakresu, stąd nie można było cofnąć wynikającego z niej uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości należnej policjantowi posiadającemu członków rodziny.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w pkt II wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt I sentencji wyroku. W myśl natomiast art. 151 i 135 p.p.s.a. w pozostałej części oddalono skargę (pkt II sentencji wyroku), gdyż decyzja w pkt I, w którym organ II instancji uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nr [...] z dnia [...].04.2010 r. w części rozstrzygającej o uchyleniu decyzji własnej nr [...] z dnia [...].02.2002 r. dotyczącej przyznania M. P. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego była zasadna.

Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji Sąd nie orzekł w przedmiocie jej wykonania.