Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 512/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122; art. 233 par. 1 pkt 1; art. 208 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości S. Sp. z o.o. w Upadłości Likwidacyjnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...].05.2011 r. S. Sp. z o. o. w W. (powoływane dalej jako: Spółka) wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej B. o przedłużenie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w B. nr [...] z dnia [...].10.2005 r. na urządzanie i prowadzenie na terenie województwa p. działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zgodnie z ustawą z dnia 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją nr [...] z dnia [...].07.2011 r. odmówił wnioskowanej zmiany.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na kolejne 6 lat.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją nr [...] z dnia [...].09.2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt

II SA/Bk 604/12 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, czy przepisy powołane w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej" "u.g.h.") stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art.1 pkt. 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - (Dz. U. UE. L. 1998/204.37 z późn. zm.).

W następstwie powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w B.,

po ponownym rozpatrzeniu wniosku Spółki, decyzją nr [...]

z dnia [...] czerwca 2013 r. umorzył postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].08.2004 r. nr [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przedłużenie ww. zezwolenia zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie:

– art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., powoływanej dalej w skrócie "o.p.") art. 191 o.p. poprzez błędne ustalenie, że przepisy u.g.h. nie wpływają w sposób istotny

na sprzedaż i właściwości automatów do gier o niskich wygranych

i w konsekwencji stwierdzenie, że nie są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji

w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, str. 363, str. 81), zwanej dalej dyrektywą 98/34;

– art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych przez jego zastosowanie, pomimo

że jest on przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, który nie został notyfikowany Komisji, w związku z czym jest nieskuteczny i nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w stosunku do podmiotów indywidualnych;

– art. 10 ust. 1 dyrektywy 98/34 przez błędne przyjęcie, że znajduje

on zastosowanie w niniejszej sprawie, w związku z czym przepisy ustawy hazardowej były wyłączone spod obowiązku notyfikacji;

– art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tj. Dz. U. z 2004 r., nr 4, poz. 27) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie wniosku o przedłużenie zezwolenia;

– art. 34, art. 49 i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwanym dalej TFUE, poprzez zastosowanie przepisu ustawowego naruszającego unijny zakaz stosowania ograniczeń ilościowych i środków im równoważnych w obrocie towarowym między krajami Unii Europejskiej, zasadę swobody przedsiębiorczości oraz zasadę swobody świadczenia usług, pomimo pierwszeństwa prawa unijnego przed prawem krajowym,

– art. 91 Konstytucji przez zastosowanie przepisu prawnego rangi ustawowej pomimo jego kolizji z mającymi pierwszeństwo przepisami unijnymi, tj. przepisami umowy międzynarodowej ratyfikowanej za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie /referendum (TFUE) oraz przepisami aktu wydanego przez organizację międzynarodową, której Polska jest członkiem (dyrektywy 98/34).

Dyrektor Izby Celnej w B. nie podzielił argumentacji odwołania

i decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 129 ust. 2 ustawy, postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Stosownie do brzmienia art. 208 § 1 o.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania może powstać zarówno przed wszczęciem jak i po jego wszczęciu (np. wskutek uchylenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia).

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, w aktualnym stanie prawnym bezzasadna jest argumentacja pełnomocnika Spółki, sprowadzająca się do twierdzenia,

że w konsekwencji braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. nie może być stosowany. W tym zakresie organ odwołał się do poglądów zawartych w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r. I KZP 15/13, wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r. P 4/11. Wskazał, że przedmiotem rozważań SN i TK był wpływ wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11

na przepisy regulujące kwestię urządzania gier na automatach o niskich wygranych zawarte w ustawie o grach hazardowych. Zatem stanowisko prezentowane przez

te instytucje ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu.

Organ zauważył, że TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 zawarł podstawowe wskazanie: "(...)

iż art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34 należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier

na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego".

Zdaniem organu, dokonując oceny przedstawionych pytań Trybunał wydaje się dostrzegać dwie podstawowe kwestie: (-) fakt, że ustawa o grach hazardowych funkcjonuje już w porządku prawnym RP, (-) możliwe jest dokonanie ustaleń czy zaistniał wpływ ocenianej regulacji na właściwości lub sprzedaż produktów.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że biorąc pod uwagę zarówno cel, jaki

ma realizować Dyrektywa nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm

i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L z dnia 21 lipca 1998 r., nr 204, s. 37 ze zm.), jak

i dotychczasowe orzecznictwo TSUE, nie sposób rozpatrywać kwestii wpływu przepisów na sprzedaż produktu tylko i wyłącznie na rynku krajowym. Jak wskazał Trybunał, a co wynika z u.g.h., przepisy przejściowe tej ustawy umożliwiają prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach i gier na automatach

o niskich wygranych poza kasynami gier do czasu wygaśnięcia udzielonych zezwoleń, po czym działalność w zakresie gier na automatach będzie dozwolona wyłącznie w kasynach gry. Ilość automatów, jaka zatem faktycznie będzie mogła być eksploatowana na rynku zostanie ograniczona. Natomiast automaty dotychczas eksploatowane będą mogły być przedmiotem obrotu na rynku wewnętrznym

w rozumieniu ww. dyrektywy. Dlatego dokonując oceny wpływu przepisów przejściowych na obrót tego rodzaju produktów powinien uwzględniać rynek całej UE, a nie ograniczyć się jedynie do rynku polskiego. Możliwość wykorzystania automatów do gry nie jest bowiem ograniczona wyłącznie do terytorium Polski.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, z powyższego wynika, że sporne przepisy ustawy nie wpłynęły na obrót automatami w sposób istotny, zatem nie można ich uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE.

Organ podkreślił, że istnieje wiele argumentów, że przepisami technicznymi

w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, podlegającymi obowiązkowi uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej, są jedynie takie przepisy krajowe, które stanowią przeszkody

w swobodnym przepływie towarów w rozumieniu przepisów TfUE, a więc

są środkami o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przepływie towarów (w rozumieniu art. 34 TFUE). Teza taka wynika przede wszystkim z treści preambuły do dyrektywy 98/34/WE, wyjaśniającej motywy i powody ustanowienia tego unijnego aktu prawnego (pkt 2-4). Mając powyższe na uwadze organ uznał –

że przepisy u.g.h., w tym zwłaszcza przepisy dotyczące udzielania zezwoleń

i koncesji na działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, łącznie

z przepisami przejściowymi tej ustawy dotyczącymi tej właśnie kwestii (art. 6, 7, 32-67, 129, 135 oraz 138) stanowią niedyskryminacyjne ograniczenia niektórych sposobów sprzedaży, czyli tzw. niedyskryminacyjne selling arrangements,

w rozumieniu przyjmowanym w orzecznictwie TSUE, dotyczącym swobody przepływu towarów – wnioskując tym samym, że przepisy te nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, objętymi obowiązkiem uprzedniej ich notyfikacji Komisji Europejskiej.

Konkludując Dyrektor Izby Celnej przypomniał, że przedmiotowa sprawa dotyczy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier

na automatach o niskich wygranych udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej

w B. decyzją nr [...] z dnia [...].10.2005 r. Zezwolenie wydane zostało na okres 6 lat i zawierało dodatkową klauzulę ograniczającą jego działanie przez wprowadzenie ograniczenia czasowego dla realizacji uprawnień z niego płynących. Termin ten w niniejszej sprawie ma charakter rozwiązujący, tzn.iż jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnień wynikających z zawierającego go aktu. Upływ czasu, na który wydano decyzję oznacza więc, iż przestaje funkcjonować w obrocie prawnym. Eliminacja ta następuje automatycznie, z mocy samego prawa. W niniejszej sprawie zezwolenie udzielone Spółce wygasło z dniem [...].10.2011 r. Skoro zatem decyzja nie istnieje na skutek wygaśnięcia, to brak jest możliwości prowadzenia wobec niej jakichkolwiek postępowań administracyjnych, zaś te które już wszczęto winny zostać umorzone. Upływ terminu skutkuje zatem wyłączeniem dopuszczalności jakiejkolwiek weryfikacji decyzji rozstrzygającej o konkretnych uprawnieniach bądź obowiązkach jednostki.

W związku z powyższym, Dyrektor Izby Celnej w B. stwierdził, iż aby doszło do merytorycznego orzekania w przedmiocie przedłużenia terminu ważności zezwolenia, zezwolenie to musi istnieć w obrocie prawnym w dniu, w którym zapada decyzja modyfikująca. W dacie rozstrzygnięcia przez organ I instancji, tj. w dniu [...].06.2013 r. w przedmiocie przedłużenia zezwolenia z dnia [...].10.2005 r. zezwolenie to już nie obowiązywało, jako że uprawnienia z niego wynikające Spółka mogła realizować do dnia [...].10.2011 r. W sytuacji zaś, gdy uprawnienia takie wygasły z tym dniem z mocy prawa, bezcelowym było merytoryczne orzekanie

w przedmiocie ich zmiany. Moc prawna zezwolenia ograniczona bowiem została

do określonego w nim przedziału czasowego. Ograniczenie okresu obowiązywania stanu prawnego ukształtowanego decyzją przekłada się również na ograniczenie możliwości wdrożenia względem niej postępowań administracyjnych i przesądza

o sposobie zakończenia postępowań już wszczętych, wykluczając orzekanie merytoryczne na rzecz jedynie orzeczenia formalnego. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie determinowała, zdaniem organy, po pierwsze treść wniosku złożonego przez Spółkę w dniu [...].05.2011 r. oraz zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej

w B. z dnia [...].10.2005 r., uprawniające Spółkę przez okres 6 lat,

do urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p. Termin obowiązywania zezwolenia stanowił zatem integralną i istotną część wydanego zezwolenia. Po upływie

6 letniego okresu obowiązywania zezwolenia i braku pozytywnej decyzji organu, która by przedłużała przedmiotowe zezwolenie, nastąpiło wygaśnięcie nabytego przez Spółkę uprawnienia, na skutek jego realizacji, a tym samym wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego obejmującego to uprawnienie. Wystąpienie tej okoliczności, czyni bezprzedmiotowym postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, którą stosunek ten został ukształtowany. Wobec zaistnienia w niniejszej sprawie bezprzedmiotowości postępowania, za właściwe Dyrektor Izby Celnej

w B. uznał zatem wydanie przez organ I instancji decyzji o umorzeniu postępowania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 o.p. poprzez błędne zastosowanie

i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie, zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji i merytorycznego rozpoznania odwołania;

2) art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. przez brak dokonania ustaleń niezbędnych

do oceny, czy art. 138 ust. 1 u.g.h. ma charakter techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm

i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, str.37), ostatnio zmienionej dyrektywa Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 (Dz.U. L 363, str.81), zwanej dalej dyrektywą 98/34, w świetle wytycznych zawartych w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku (sprawy połączone: C-213/11, C-214/11 i C-217/11);

3) art. 138 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 przez błędne uznanie, że wymieniony przepis u.g.h. nie ma charakteru technicznego

i nie wymagał notyfikacji i w konsekwencji może być stosowany w stosunku

do podmiotów indywidualnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał

w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zawiesił postępowanie sądowe w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II GSK 686/13.

Postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa jest wynikiem i w istocie konsekwencją wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 lutego 2013 r., sygn.. akt II SA/Bk 604/12, uchylającego decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. i nakładającego określone zalecenia do wykonania.

Jak stwierdził Sąd w powoływanym orzeczeniu podstawową kwestią podlegająca wyjaśnieniu w niniejszej sprawie było to czy będące podstawą rozstrzygnięcia, tj. odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, przepisy art. 129 ust. 1 oraz

art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r., są przepisami technicznymi

w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE z 1998 r., tj. czy wprowadziły warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów i czy wobec tego powinny były podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską.

W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 nie do utrzymania jest stwierdzenie, że art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. nie są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy

nr 98/34/WE z 1998 r. W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że "Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy

z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach

o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie

w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy,

w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy

do sądu krajowego." W uzasadnieniu tego wyroku w punktach od 36 do 39 Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił:

– w pkt. 36, że "przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami",

– w pkt 37, że "zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny

na właściwości lub sprzedaż tych automatów (podobnie jak w wyroku w sprawie Lindberg, pkt 78)",

– w pkt. 38, że sąd krajowy "powinien uwzględnić między innymi okoliczność,

iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier

na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane",

– w pkt. 39, że "Sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gier

o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych,

co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (podobnie jak w wyroku w sprawie Lindberg, pkt 79). Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów".

Z treści tego wyroku wynika, że ani w sentencji ani w uzasadnieniu (poza oceną nieobjętego pytaniem prejudycjalnym charakteru przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. jako normy technicznej), Trybunał nie wypowiedział się wprost co do technicznego charakteru art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy

o grach hazardowych z 2009 r. Z dokonanej natomiast przez Trybunał wykładni artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, która znalazła swój wyraz przede wszystkim

w sentencji wyroku wynika, że dla wyjaśnienia czy art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. są normami technicznymi, które wymagałyby – jako projekt ustawy – notyfikacji przez Komisję Europejską, konieczne jest ustalenie czy przepisy te wprowadzają warunki "mogące mieć istotny wpływ

na właściwości lub sprzedaż produktów". Innymi słowy konieczne jest ustalenie, czy wynikający z treści art. 138 ust. 1 zakaz przedłużania zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, może wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tychże automatów.

Z treści powołanego już kilkakrotnie wyroku Trybunału Sprawiedliwości wynika, że wprowadzone przez ustawę o grach hazardowych ograniczenia same przez się nie oznaczają, że przepisy art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 1 ustawy

o grach hazardowych z 2009 r. mają charakter norm technicznych. Przy ustaleniu czy wprowadzone przez powołane wyżej przepisy warunki "mogą mieć istotny wpływ

na właściwości lub sprzedaż produktów" trzeba mieć w punkcie wyjścia na uwadze to, że Trybunał Sprawiedliwości uznał w utrwalonej linii orzeczniczej, że gry hazardowe stanowią szczególny rodzaj działalności gospodarczej i państwa członkowskie mają prawo przewidzieć ograniczenia w przeprowadzaniu gier

ze względów związanych z ochroną konsumentów (ograniczanie ludzkiej namiętności do gry, zapobieganie zachęcaniu obywateli do nadmiernych wydatków na gry) oraz ochroną porządku społecznego (unikanie ryzyka przestępstw i oszustw powodowanych przez gry hazardowe). Te względy należą do nadrzędnych względów interesu ogólnego mogących uzasadniać ograniczenia swobód przepływu towarów (wyrok w sprawach połączonych C-338/04, C-359/04 i C-360/04 Placanica

i przytoczone tam orzecznictwo).

Do władz krajowych należy zbadanie, czy w kontekście realizowanego celu, konieczne jest zakazanie działalności tego rodzaju, całkowicie lub częściowo, czy też wyłącznie jej ograniczenie oraz ustanowienie mniej lub bardziej rygorystycznych procedur kontroli nad nią. Do władz krajowych wyłącznie należy także wybór,

w ramach swobodnego uznania, z którego korzystają, metod organizacji i kontroli działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz brania w nich udziału, takich jak zawarcie z Państwem administracyjnej umowy koncesyjnej lub ograniczenie działalności oraz uczestniczenia w niektórych grach do miejsc prawidłowo koncesjonowanych w tym celu (wyrok w sprawie C-6/01 Anomar).

Jednakże w trakcie toczącego się postępowania zezwolenie wygasło

z upływem terminu sześcioletniego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kryteria wskazane przez Trybunał Sprawiedliwości w powołanych wyżej wyrokach zostały wzięte pod uwagę przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Organ słusznie stanął

na stanowisku, iż nie można tych przepisów uznać za techniczne, a co za tym idzie obowiązują one w zakresie rozpoznawanej sprawy. Jednakże ze względu na upływ terminu na jaki zostało wydane zezwolenie, rozpoznawanie ich w tym charakterze nie ma znaczenia. Słusznie zatem organ wskazał, że nie należy badać sprawy pod względem merytorycznym, jeżeli zezwolenie wygasło. Zezwolenie zawierało bowiem dodatkową klauzulę upływu terminu na jaki zostało wydane, a zatem rozpoznawanie merytoryczne wniosku stało się bezprzedmiotowe. Nie nastąpiło zatem w sprawie naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. Organ zasadnie bowiem umorzył postępowanie w sprawie uznając je za bezprzedmiotowe. Nie doszło także do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Organ słusznie nie badał techniczności przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h. ze względu na bezprzedmiotowość postępowania spowodowane wygaśnięciem zezwolenia.

Ze względu na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak

w sentencji.