Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 638/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Z. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007. Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 638/07

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy A. K. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie z wniosku L. O. o zameldowanie wraz z córka J. O. i synem R. T. w budynku mieszkalnym położonym w miejscowości [...], gmina A. K.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji powołując się na art. 97 § 2 kpa wskazał, iż ustały przesłanki zawieszenia postępowania, bowiem Sąd Rejonowy w A. K. odrzucił zażalenie Z. O. na zarządzenie tego sądu o zwrocie pozwu dotyczącego eksmisji wyżej wymienionych osób z powyższej posesji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Z. O. zarzucił postanowieniu Wojewody niezgodność z prawem własności. Skarżący podniósł, że jest jedynym właścicielem nieruchomości, natomiast L. O. od momentu rozwodu jest wraz z dziećmi lokatorem, który nie ponosi kosztów związanych z zamieszkiwaniem w jego domu i nie ma do pobytu tamże żadnych praw. Nadto podał, iż ponownie wystąpił do sądu cywilnego z pozwem o eksmisję L. O. wraz z dziećmi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Rozpoznając skargę sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa nie biorąc pod uwagę argumentów natury słusznościowej. Nadto sąd ocenia legalność kwestionowanego rozstrzygnięcia w świetle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili jego wydania.

Zmiany tego stanu powstałe w okresie późniejszym nie mogą mieć wpływu na wynik wymienionej oceny znajdującej wyraz w wydanym przez sąd wyroku.

W niniejszym przypadku kwestionowane jest w skardze incydentalne postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wszczętego na wniosek L. O. w związku z ubieganiem się przez nią o zameldowanie jej wraz z córką J. O. i synem R. T. w domu jednorodzinnym jej byłego męża.

Badanie legalności wymienionego postanowienia sprowadza się do oceny, czy ustąpiły przyczyny, dla których postępowanie zostało zawieszone.

Jak wynika z treści postanowienia Wójta Gminy A. K. z dnia [...] października 2005 r. postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawieszono z uwagi na złożenie przez Z. O. w Sądzie Rejonowym w A. K. pozwu o eksmisję wyżej wymienionych osób.

W dniu [...] marca 2007 r. wpłynął do Urzędu Gminy w A. K. odpis postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. [...] o odrzuceniu zażalenia powoda Z. O. na zarządzenie tego sądu z dnia [...] czerwca 2007 r. o zwrocie pozwu w przedmiocie eksmisji. Oznacza to, iż postępowanie cywilne w sprawie eksmisji zostało z przyczyn proceduralnych zakończone bez merytorycznego rozpoznania pozwu.

Ze względu na to, iż postępowanie dotyczące zameldowania zawieszono w oczekiwaniu na orzeczenie sądu w powyższej sprawie, a takowe zostało wydane, ustała tym samym przyczyna zawieszenia czynności prowadzącego postępowanie administracyjne organu.

W związku z tym Wójt Gminy A. K. zobligowany był, w świetle treści art. 97 § 2 kpa, do podjęcia postępowania w przedmiocie zameldowana i jego kontynuowania.

Kwestionowane przez skarżącego postanowienie nie przesądza, czy dojdzie do zameldowania wnioskodawczyni i jej dzieci w jego domu, czy też nie, a rozstrzygnie o tym decyzja kończąca postępowanie w omawianej sprawie.

Ustosunkowując się do podniesionego przez skarżącego zarzutu dotyczącego naruszenia jego uprawnień właścicielskich związanych z nieruchomością wyjaśnić należy, że zameldowanie, podobnie jak wymeldowanie, jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby pod danym adresem, a więc nie stanowi źródła powstania jakichkolwiek praw majątkowych, zwłaszcza do domu, czy mieszkania.

Poza tym zwrócenia uwagi wymaga, że czynność materialno – techniczna zameldowania, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. K 20/01 stwierdzającym niekonstytucyjność art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) nie jest uzależniona od posiadania tytułu prawnego do lokalu, w którym na nastąpić zameldowanie, czy też od uregulowania sporów majątkowych między byłymi małżonkami (podział majątku), a decyduje o niej, w świetle art. 10 ust. 1 cyt. ustawy, fakt przebywania w oznaczonym lokalu.

Zatem wyrok orzekający eksmisję sam w sobie nie stanowi przeszkody w zameldowaniu, a jest nią dopiero opuszczenie lokalu w wyniku wykonania tegoż wyroku (vide wyroki NSA z 6 października 2005 r. II OSK 65/05 i z 6 lutego 2003 r. V SA 1398/02).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozpoznanie wniesionego przez skarżącego pozwu o eksmisję nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Skoro obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje z chwilą ustąpienia przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, to przyjąć trzeba, że obowiązek taki tym bardziej istnieje w sytuacji, gdy podstawy do zwieszenia postępowania nie wystąpiły.

Uznając, iż zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy A. K. z dnia [...] czerwca 2007 r. odpowiada prawu, a w konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.

Końcowo zaznaczyć trzeba, że matka pełnoletniego dziecka nie może wnieść w jego imieniu skutecznie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, o ile nie czyni tego na podstawie udzielonego przezeń pełnomocnictwa.