Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 977/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 1 , par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego R. J. kwotę [...] ([...]) złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 marca 2013 r. A. K. - zwana dalej: "Stroną" wniosła do Prezydenta Miasta S. występującego w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki [...] nr rej. [...] w dniach [...]r. w kwocie po [...] zł za każdy postój, objętej tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] r.

Strona podniosła zarzuty błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) – zwana dalej: "u.p.e.a.".

W uzasadnieniu wniosku Strona stwierdziła, że błąd uznania jej za osobę zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym wynika najprawdopodobniej z faktu, iż pojazd o nr rej. [...] jest zarejestrowany na jej nazwisko. Jednocześnie Strona wskazała, że z pojazdu korzysta jej mąż (P. K.). Ponadto Stronie nie doręczono upomnienia, o którym dowiedziała się dopiero z treści doręczonych tytułów wykonawczych. Upomnienie najprawdopodobniej odebrał jej mąż, którego jej jednak nie przekazał.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S. uznał powyższe zarzuty za nieuzasadnione. Organ I instancji zaznaczył, że w razie nieuiszczenia opłaty za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, obowiązek poniesienia opłaty dodatkowej obciąża co do zasady właściciela samochodu, chyba że właściciel udowodni, że użytkownikiem pojazdu była inna osoba. Powyższe obala domniemanie, że ciężar uiszczenia opłaty spoczywa na właścicielu pojazdu. Jednocześnie organ stwierdził, że nie spoczywa na nim obowiązek ustalania osób korzystających z drogi, które użytkowały pojazd Strony.

Zdaniem organu I instancji Strona powinna przedstawić dowody wskazujące na to, że osoba korzystająca z drogi nie jest tożsama z właścicielem pojazdu.

Odnośnie zarzutu braku doręczenia upomnienia organ I instancji powołał się na fakt jego dostarczenia na podstawie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 18 u.p.e.a. Z analizy zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia wynika, że zostało ono wysłane na adres zamieszkania Strony w S. przy ul. [...]. Zgodnie

z adnotacją doręczyciela na przesyłce, w dniu 4 października 2012 r. pozostawiono przesyłkę w placówce operatora pocztowego, a następnie przesyłka została podjęta

w dniu 18 października 2012 r. przez męża Strony.

Na powyższe postanowienie Strona złożyła zażalenie, podtrzymując zarzuty podniesione w piśmie z dnia 27 marca 2013 r., wskazała że pojazd jest w [...] % własnością banku (na podstawie umowy kredytu). Strona podkreśliła, że nie udzieliła mężowi upoważnienia do odbioru przesyłek poleconych w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie, obciąża właściciela (lub leasingobiorcę) pojazdu, a nie osobę, która pozostawiła pojazd w tej strefie. Nie ma potrzeby zdaniem organu odwoławczego ustalanie w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym nieuiszczonych opłat dodatkowych za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania osoby, która faktycznie pozostawiła pojazd w takiej strefie. Prowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, mające na celu wykazanie prawdziwości twierdzeń zobowiązanej, że użytkownikiem pojazdu był jej mąż, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Z akt sprawy wynika, że w większości przypadków przesyłki awizowane, adresowane do zobowiązanej, odbierał w placówce operatora pocztowego jej mąż. Strona w zażaleniu, poza stwierdzeniem, że nie udzielała swojemu mężowi pełnomocnictwa do odbioru kierowanej do niej korespondencji, nie podniosła, że złożyła w placówce operatora pocztowego odpowiednie zastrzeżenie w zakresie doręczenia przesyłek rejestrowanych. Zatem wydanie przesyłki zawierającej upomnienie do rąk pełnoletniego domownika w osobie męża Strony równoznaczne było z doręczeniem go samej Stronie.

Skargę od tego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie złożyła Strona i zarzuciła błąd co do osoby zobowiązanego oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w zakresie poprawności uzasadnienia. Do skargi załączone zostało oświadczenie męża Skarżącej

dotyczące sposobu korzystania z przedmiotowego pojazdu.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że złożyła w wykonaniu zobowiązania do wykazania faktu użytkowania pojazdu przez inną osobę, oświadczenie wskazujące,

że z pojazdu korzystał jej mąż na podstawie umowy użyczenia zawartej pomiędzy małżonkami w formie ustnej. Zdaniem Skarżącej organ egzekucyjny uzyskał informację wskazującą, że postępowanie powinno być prowadzone przeciwko innej konkretnej osobie (znanej z imienia i nazwiska oraz z adresu).

Jeżeli wskazane oświadczenie było dla organu egzekucyjnego niewystarczające, to powinien zwrócić się do męża Skarżącej o jego potwierdzenie lub poinformować Skarżącą, że oświadczenie nie jest wiarygodne. W takiej sytuacji Skarżąca mogłaby złożyć inny dowód.

W nawiązaniu do przedstawionych w uzasadnieniu argumentów Skarżąca przedłożyła pisemne oświadczenie męża potwierdzające zawarcie umowy użyczenia pojazdu.

Dodatkowo Skarżąca podniosła, że organy mogły ustalić, że współwłaścicielem pojazdu jest bank, który udzielił Skarżącej kredytu na jego zakup. W związku z tym postępowanie egzekucyjne powinno być prowadzone także przeciwko bankowi. Z tytułu egzekucyjnego doręczonego Skarżącej nie wynikało, że organ egzekucyjny nie prowadzi postępowania egzekucyjnego wobec banku. Zdaniem Skarżącej zarzut, iż postępowanie nie toczy się wobec banku nie był spóźniony i należało go uwzględnić.

Odnosząc się do zarzutu wadliwości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Skarżąca wskazała, iż nie spełniało ono wymogów przewidzianych

w kodeksie postępowania administracyjnego. W treści uzasadnienia znalazły się zapisy dotyczące innej osoby i innego pojazdu, z którymi nic Skarżącej nie łączy. Brak należytego uzasadnienia postanowienia organu I instancji nie pozwoliło Skarżącej na merytoryczne ustosunkowanie się do jego treści.

Wskazując na powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że nie ma ona uzasadnionych podstaw i podtrzymał wyrażone w postanowieniu stanowisko.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej organ I instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające w zakresie zarzutu błędnego ustalenia osoby zobowiązanego wezwał ją do przedłożenia oświadczenia bądź innego dokumentu potwierdzającego fakt użytkowania pojazdu przez jej męża. Skarżąca na pismo z dnia 4 lipca 2013 r. nie zareagowała.

Ponadto Skarżąca przedłożyła oświadczenie męża dopiero na etapie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co zdaniem organu odwoławczego jest spóźnione i miało na celu wszczęcie egzekucji względem innej osoby i doprowadzenie do przedawnienia zobowiązania.

Odnosząc się do niezwiązanych ze sprawą Skarżącej zapisów obejmujących

nr rejestracyjny oraz imię i nazwisko ([...], M. K.), organ odwoławczy wskazał, iż jest to oczywista omyłka pisarska i nie wpływa na wartość merytoryczną rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) połączył do wspólnego rozpoznania oraz odrębnego orzekania sprawy o sygn. akt I SA/Sz 974/14, I SA/Sz 975/14, I SA/Sz 976/14, I SA/Sz 977/14, I SA/Sz 978/14, I SA/Sz 979/14, I SA/Sz 980/14, I SA/Sz 981/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm.) - zwana dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności

z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że postanowienie organu odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie

organu I instancji wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa w podanym wyżej stopniu.

Zgodnie z przepisem art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) – zwana dalej: "u.p.e.a." zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1–10). Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego – o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego

(art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela – jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem).

W rozpoznawanej sprawie organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta S., będący równocześnie wierzycielem egzekwowanej należności, zatem nie powstała konieczność – przewidziana w art. 34 § 1 u.p.e.a. zwracania się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie sądowym (por. uchwała NSA

z 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06; wyrok NSA z 21 lipca 2009 r.,

sygn. akt II FSK 400/08, publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zasadnie więc organ egzekucyjny wydał przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., bez uzyskania stanowiska wierzyciela.

Przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów, wobec czego - w związku

z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - wskazać należy, że obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) - zwanej dalej: "u.d.p.". Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką może ustalić rada gminy (rada miasta) (art. 13b ust. 3 u.d.p.). Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., pobiera się stosownie do treści art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej".

Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3 u.d.p.).

Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p.). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.d.p.), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 u.d.p.) - jak ma to miejsce w przypadku S.

Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. u.d.p. i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej akt prawa miejscowego (zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej, tj. nieuiszczenia opłaty parkingowej, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku.

Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje, że przedmiotem egzekucji należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki [...] nr rej. [...] w dniach [...] r. w kwocie po [...] zł za każdy postój.

Niesporne jest również, że wierzyciel (Prezydent Miasta S.) wzywał zobowiązaną do uiszczenia kwoty określonej w upomnieniu, a wobec niedokonania zapłaty, wystawił wobec niej tytuł wykonawczy i skutecznie go doręczył, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne, występując w nim w roli organu egzekucyjnego.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, w pierwszej kolejności należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Wskazać należy, że kwestię sporną stanowi to, czy zobowiązanym do uiszczenia wskazanych wyżej niespornych należności była faktycznie Skarżąca, do której we wskazanym okresie należał przedmiotowy pojazd.

W tym miejscu podnieść należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu,

a kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Uznaje się także, że organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29 § 1 u.p.e.a., zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ egzekucyjny ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu) przez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt. 4 u.p.e.a.). Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07; 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1513/08 i 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 i I OSK 868/09, publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 198/10, publikowany w internetowej bazie orzeczeń NSA - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że Skarżąca nie wykazała – pomimo wezwań organu, że korzystającym z drogi była inna osoba. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania dowodu na okoliczność korzystania

z jej pojazdu przez męża – P. K.. Trzeba tu podkreślić, że właściciel przekazując pojazd innej osobie bierze na siebie ryzyko, że osoba ta nie wywiąże się z obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej i tym samym musi ponieść skutki zaniechania obowiązku przez tę osobę. Wierzyciel, jak i organ egzekucyjny, nie ma możliwości poszukiwania faktycznego użytkownika samochodu (por. wyrok WSA w Szczecinie z 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 198/10, publikowany w internetowej bazie orzeczeń NSA - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie zatem organ przyjął, że dowód w tym zakresie obciąża właściciela pojazdu. Ponadto stanowisko organu w tym przedmiocie zostało także wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu.

Skarżąca do skargi dołączyła oświadczenie P.K. z dnia

2 lipca 2014 r., z którego wynika, że to on wyłącznie korzysta z pojazdu osobowego marki [...] nr rej. [...] stanowiącego współwłasność jego żony (Skarżącej)

i banku, który udzielił kredytu na jego zakup w systemie [...]. Na podstawie ustnej umowy użyczenia zawartej ze Skarżącą, korzysta składający oświadczenie

z przedmiotowego pojazdu, od chwili jego zakupu do chwili obecnej. Wskazać należy, że dołączone do skargi oświadczenie nie mogło wpłynąć na rozstrzygnięcie w sprawie. Stosownie bowiem do art. 133 § p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Przyjęcie zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu zasadniczo nie podlega uwzględnieniu.

Konsekwencją obowiązywania przywołanej regulacji jest też to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Z art. 106 § 3 p.p.s.a., wynika możliwość przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów jednak wyłącznie w przypadku, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie "celem postępowania dowodowego", o którym mowa w cytowanym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Sąd nie jest zatem uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć niejako ponownemu merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 1869/07, publikowany w internetowej bazie orzeczeń NSA - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bezzasadny jest również zarzut Skarżącej co do prawidłowości uzasadnienia, gdyż wady na które wskazuje były nieistotne i związane ze zwykłymi omyłkami pisarskimi (przywołanie błędnego nr rejestracyjnego pojazdu oraz imienia i nazwiska). Ponadto nie wpłynęły one na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie podziela także argumentu Skarżącej, zgodnie z którym nie mogła ona ustosunkować się merytorycznie do rozstrzygnięcia organu odwoławczego w związku z dostrzeżonymi błędami w jego treści.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O wynagrodzeniu pełnomocnika wyznaczonego dla Skarżącej, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).