Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1391/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2004r. sprawy ze skargi K.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 marca 2003r. Sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości na 2002r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 10,- zł (dziesięć złotych) tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1391/03

U z a s a d n i e n i e

Wójt Gminy decyzją nr [...] z dnia 15 lutego 2002r. wymierzył K.M. podatek od nieruchomości na 2002r., a następnie w dniu 28 lutego 2002r. doręczył decyzję tę podatniczce.

Natomiast decyzją z dnia 19 września 2002r. Wójt Gminy odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Wskutek odwołania podatniczki od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 grudnia 2003r. Sygn. akt [...] uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie.

U podstaw wydanej decyzji odwoławczej legło stanowisko, iż pismo K.M. z dnia 22 lipca 2002r. było faktycznie odwołaniem od decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 15 lutego 2002r., zaś organ I instancji nie był władny wydać decyzję z dnia 19 września 2002r., jeżeli nie wystąpiły przesłanki z art.226 Ordynacji podatkowej.

Postanowieniem z dnia 24 marca 2003r. Sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez K.M. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, iż decyzja pierwszoinstancyjna (wymierzająca podatek od nieruchomości) doręczona została w dniu

28 lutego 2002r., zaś termin do wniesienia odwołania upływał 14 marca 2002r. Skoro odwołanie złożone zostało za pośrednictwem Urzędu Gminy w dniu 22 lipca 2002r., to wniesione zostało po ustawowym terminie. Postanowienie to doręczone zostało w dniu

7 kwietnia 2003r. i podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 18 kwietnia 2003r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo K.M., w którym podniosła ona, iż odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła w dniu 28 lutego 2002r. W odpowiedzi na to pismo Kolegium pismem z dnia 28 października 2003r. zapytało podatniczkę, czy pismo jej z dnia 17 kwietnia 2003r. należało potraktować jako skargę do NSA, na co podatniczka pismem z dnia 22 listopada 2003r. udzieliła odpowiedzi twierdzącej.

W dniu 28 listopada 2003r. wspomniane pismo wraz z załącznikiem przekazane zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do NSA jako skargę na postanowienie SKO z dnia 24 marca 2003r. W odpowiedzi na skargę z dnia 23 stycznia 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej odrzucenie albowiem zostało wniesione w uchybieniem terminu.

Na wezwanie Sądu K.M. przedłożyła kserokopię odwołania z dnia

28 lutego 2002r. wraz z prezentatą Urzędu Gminy z datą wpływu 4 marca 2002r., a ponadto wnosiła o "wydanie wyroku zaocznie".

Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) zwaną dalej jako ustawa p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Według przepisu art.119 pkt 2 ustawy p.p.s.a sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym, iż skarżąca w piśmie z dnia 7 kwietnia 2004r. użyła zwrotu "o rozpatrzenie mojej sprawy i wydanie wyroku zaocznie", to mając na uwadze treść wymienionego przepisu, a także okoliczności sprawy, uznać należało, że wspomniany zwrot tłumaczony winien być jako rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Za takim stanowiskiem przemawia również fakt, iż organ odwoławczy w tym zakresie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

W kolejności należy stwierdzić, iż wniosek organu odwoławczego o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej po upływie 30 dniowego terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Przede wszystkim z tego powodu, iż skarga nie została wniesiona do Sądu w dniu 24 listopada 2003r. (z odpowiedzi na skargę), lecz w dniu 17 kwietnia 2003r. Niewątpliwie skarżąca nie radzi sobie z procedurą, jednakże nie może z tego powodu tracić swoich uprawnień, tym bardziej, że w istocie rzeczy dochowała wymaganych warunków.

Skoro bowiem zaskarżone postanowienie z dnia 24 marca 2003r. doręczone zostało skarżącej w dniu 7 kwietnia 2003r., to pismo skarżącej z dnia 17 kwietnia 2003r., w którym zakwestionowała datę wniesienia odwołania, odczytać należało jako skargę do NSA, bo taki był sens pisma skarżącej. Jeżeli istniały wątpliwości, tym bardziej, że skarżąca pismo skierowała do organu odwoławczego, to należało treść pisma wyjaśnić niezwłocznie. Odczekanie przez organ odwoławczy z wyjaśnieniem tej kwestii do 28 października 2003r., a następnie uzyskanie wypowiedzi skarżącej tej treści, iż pismo z dnia 17 kwietnia 2003r. stanowiło skargę do NSA nie powinno rodzić wniosków o odrzucenie skargi.

Uznając przeto, iż skarżąca wniosła w terminie skargę do NSA na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości, to zakresem kontroli sądowoadministracyjnej objąć należy prawidłowość przyjęcia dwóch dat stanowiących w efekcie końcowym podstawę wydanego postanowienia.

O ile niekwestionowana była data doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej, to przedmiot sporu tkwił w tym, czy skarżąca wniosła odwołanie wcześniej niż w dniu 22 lipca 2002r.

W odpowiedzi na wspomniane już pismo organu odwoławczego z dnia 28 października 2003r., w którym podniesiono również kwestię udokumentowania wcześniejszego złożenia odwołania skarżąca udzielając odpowiedzi napisała, iż w załączeniu do pisma z dnia 22 listopada 2003r. (kierowanego do organu odwoławczego) dołączyła kserokopię odwołania z dnia 28 lutego 2002r. z datą wpływu do organu I instancji 4 marca 2002r. Pismo owe wymienia załącznik 1, lecz w aktach przekazanych do Sądu brak było tego załącznika. Dopiero na wezwanie Sądu skarżąca ponownie dołączyła kserokopię wspomnianego odwołania, na której znajduje się prezentata Urzędu Gminy z datą wpływu 4 marca 2002r.

W tym stanie rzeczy, niezależnie od wyjaśnienia kwestii braku odwołania w organie I instancji, uznać należy, iż zaskarżone postanowienie naruszało prawo poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy skarżąca udokumentowała, iż odwołanie wniosła w terminie (art.233 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W ponownym postępowaniu przedmiotem rozważania organu odwoławczego będzie odwołanie skarżącej z dnia 4 marca 2002r. od decyzji Wójta Gminy z dnia 15 lutego 2002r.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, zaś na podstawie art.200 cyt. ustawy orzekł o zwrocie wpisu, nie orzekając w myśl art.152 cyt. ustawy, albowiem zaskarżony akt administracyjny nie nadawał się do wykonania.