Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 610/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2, art. 260
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Go 610 /18 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T Spółki z o. o. w likwidacji od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 23 października 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T Spółki z o. o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Referendarza sądowego.


UZASADNIENIE

T Spółka z o. o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.

W dniu 4 października 2018 r. wpłynął do Sądu złożony na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że Spółka posiada stratę brutto za rok 2017 w wysokości 463.000,95 zł. Rachunki bankowe Spółki zostały zablokowane na poczet wymierzonych kar administracyjnych, co powoduje niemożność opłacenia wpisu.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez nadesłanie wskazanych dokumentów pismem z dnia [...] października 2018 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, iż nie posiada ona środków trwałych "wobec niedokonywania zakupu towarów, które byłyby wykorzystywane przez okres ponad pięciu lat jako środki trwałe", nie ponosi kosztów reprezentacji pełnomocnika z uwagi na trudną sytuację finansową, w dniu [...] grudnia 2017 r. jej rachunek bankowy został zablokowany na łączną kwotę ponad 644.000 zł, nie posiada ruchomości o wartości wyższej niż 5.000 zł, zatrudnia dwie osoby, z których jedna pobiera wynagrodzenie w kwocie 3.923,64 zł, druga pozostaje na zasiłku chorobowym wypłacanym przez ZUS, zaś prezes zarządu pobiera wynagrodzenie w wysokości 10.000 zł brutto miesięcznie. Do pisma załączył kopie: sprawozdania zarządu z działalności Spółki w 2017 r., zeznań podatkowych CIT-8 za 2016 i 2017 r., deklaracji VAT-7 od stycznia do czerwca 2018 r., bilansu za rok 2017, rachunku zysków i strat za rok 2017, dodatkowych informacji i wyjaśnień z dnia [...] marca 2018 r., aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz potwierdzenie operacji na rachunku bankowym w dniu [...] grudnia 2017 r.

Postanowieniem z dnia 23 października 2018 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej Spółce prawa pomocy. Uzasadniając swoje stanowisko Referendarz wskazał, że instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Jej celem jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu podmiotom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie tego prawa spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co wynika z treści art. 246 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że wnioskodawca ma obowiązek współdziałania w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnienia wszystkich okoliczności celem ustalenia jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Brak tej współpracy przez niedostarczenie dokumentów bądź nieskładanie wyczerpujących oświadczeń musi mieć wpływ na ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Referendarz przeanalizował przedstawione przez Spółkę dokumenty i na ich podstawie uznał, że sytuacja finansowa skarżącej Spółki nie pozwala na przyjęcie, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreślił też, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą nastawioną na zysk, mając zapewnioną swobodę działalności gospodarczej oraz możliwość uzyskiwania środków finansowych na pokrycie wydatków związanych z tą działalnością, nie może przerzucać kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na rzecz Skarbu Państwa. Przyznanie w takiej sytuacji prawa pomocy prowadziłoby bowiem do finansowania jego działalności ze środków publicznych. To z kolei prowadziłoby do zaprzeczenia zasady, że Spółka prowadzi działalność w oparciu o własne środki finansowe oraz majątek. Dodatkowo Referendarz wskazał, że Spółka nie przedstawiła całości dokumentacji

o jaką została wezwana. Nie została również wykazana okoliczność, iż skarżąca Spółka znajduje się w stanie likwidacji w związku z trudną sytuacją finansową.

Sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego złożył profesjonalny pełnomocnik likwidatora T Spółki z o. o. w likwidacji. Podniósł w nim, że Spółka nie posiada majątku w postaci środków trwałych, a zatem z ekonomicznego punktu widzenia jej majątek jest bezwartościowy. Kapitał zakładowy Spółki jest wartością księgową i Spółka nie może nim dowolnie dysponować, a tym bardziej regulować z jego pomocą zobowiązań finansowych. Jego ewentualne wykorzystanie doprowadziłoby do niewypłacalności Spółki, a w konsekwencji uniemożliwiłoby dalsze funkcjonowanie Spółki w obrocie gospodarczym. Poza tym pełnomocnik wskazał, że wartość wpływów do Spółki skorygowana musi zostać dodatkowo o podatek od gier, który wyniósł ryczałtowo 2000 zł od każdego urządzenia miesięcznie, a więc przy 300 urządzeniach wyniósł około 600 000 zł należności odprowadzanych każdego miesiąca.

Pełnomocnik podkreślił też, że Spółka nie posiada na rachunku bankowym żadnych środków, ponieważ wszystkie środki zostały przekazane przez bank do Urzędu Skarbowego. Z uwagi na trudną sytuacje finansową Spółki jej wspólnik podjął uchwałę

o likwidacji Spółki i obecnie jest ona w trakcie sporządzania wniosku do KRS o wszczęcie postępowania w przedmiocie likwidacji. Podsumowując pełnomocnik podniósł, że odmowa przyznania prawa pomocy nie może zamykać skarżącej Spółce prawa do sądu wyłącznie z powodu wygórowanych wymogów fiskalnych, a taka sytuacja może mieć miejsce w przedmiotowej sprawie.

Do sprzeciwu pełnomocnik likwidatora Spółki dołączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem uchwałę (zaprotokołowaną w formie aktu notarialnego) o otwarciu likwidacji Spółki oraz o powołaniu likwidatora Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie.

W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.

z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia

i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie,

w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu

(art. 260 § 2 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że instytucja prawa pomocy stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa. Korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy istnieje realne zagrożenie niezrealizowania przez stronę przysługującego jej prawa do sądu. Stanowisko to potwierdzone zostało w orzecznictwie i piśmiennictwie (por. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, pod red. R. Hausera,

M. Wierzbowskiego, C.H.Beck, wydanie 2, Warszawa 2013 r., s. 855-856).

Przesłanki zastosowania instytucji prawa pomocy winny być interpretowane

w sposób ścisły, a udzielenie prawa pomocy powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Ponadto w przypadku wnioskowania o prawo pomocy przez osobę prawną nie może ona powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich mimo, iż podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I GZ 390/14, LEX nr 1550605; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 553/18, baza orzeczeń CBOIS).

W niniejszej sprawie T Spółka z o. o., obecnie znajdująca się w stanie likwidacji, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 2 pkt 2 ustawy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że ciężar dowodu odnośnie do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Świadczy o tym też treść art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Strona ma zatem inicjatywę dowodową w zakresie właściwego przedstawienia przyczyn uzasadniających przyznanie prawa pomocy, a sąd (referendarz sądowy) na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły okoliczności uzasadniające przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W przedmiotowej sprawie zaskarżonym postanowieniem Referendarz sądowy odmówił przyznania Spółce prawa pomocy z uwagi na niewykazanie, że nie posiada ona dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Spółka nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację majątkową, do przedstawienia których została zobowiązana, w szczególności nie przedłożyła dokumentów pozwalających na ustalenie jakie środki ewentualnie posiada na rachunku bankowym i jak wyglądał przepływ tych środków w okresie ostatnich trzech miesięcy. Zgodzić się zatem trzeba ze stanowiskiem Referendarza zawartym

w zaskarżonym postanowieniu, że brak jest możliwości ustalenia pełnej sytuacji majątkowej Spółki, w szczególności przepływu środków finansowych, jakimi dysponowała w bieżącym roku, skoro jak wynika z przedłożonych deklaracji VAT-7, prowadziła ona działalność w okresie pierwszych sześciu miesięcy 2018 r. deklarując nabycie towarów i usług. Poza tym, pomimo wskazania w sprzeciwie, że skorzystanie

z dopłaty wspólników nie może mieć zastosowania, Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów czy też oświadczeń wskazujących na istnienie przeszkód uniemożliwiających dokapitalizowanie jej przez wspólników.

Odnośnie rozwiązania Spółki i postawienia jej w stan likwidacji, to na potwierdzenie tej okoliczności strona dołączyła do sprzeciwu uchwałę dotyczącą otwarcia jej likwidacji oraz uchwałę o powołaniu likwidatora (obie zaprotokołowane

w formie aktu notarialnego z [...] września 2018 r., Rep. A nr [...]), jednakże

w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że likwidacja Spółki związana jest z jej złą kondycją finansową. Przyczyny rozwiązania spółki mogą być różne, a sama okoliczność podjęcia przez wspólników decyzji o jej rozwiązaniu nie przesądza automatycznie

o trudnej sytuacji finansowej spółki, która stanowiłaby wystarczającą podstawę do przyznania zwolnienia od kosztów sądowych.

W ocenie Sądu z przedstawionych przez skarżącą Spółkę danych nie wynika, że nie jest możliwe wygospodarowanie, w ramach prowadzonej przez nią działalności, czy też w ramach instytucji dopłat wspólników, środków finansowych koniecznych na pokrycie kosztów sądowych. Nie zachodzi zatem wyjątkowa sytuacja, o której stanowi art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

W konsekwencji, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.