Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 667/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 , art.87 § 2, art.184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 430/10 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy lokalizacji zjazdu z drogi publicznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił M.P., reprezentowanemu przez radcę prawnego, przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, iż pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu doręczone zostało jego matce, która nie przekazała mu tego pisma. Ponadto pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż jest on osobą niewidomą, a z uwagi na nieprzekazanie wezwania nie miał on wiedzy o obowiązku uiszczenia wpisu. Sąd podkreślił, iż skarżący nie wykazał, aby uchybienie nastąpiło bez jego winy, co stanowi przesłankę przywrócenia terminu określoną w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Wezwanie do uiszczenia wpisu doręczone było dorosłemu domownikowi skarżącego, co było zgodne z art. 72 § 1 P.p.s.a. Fakt nieudzielenia pełnomocnictwa do odbioru pism, na którą to okoliczność wskazano we wniosku, w ocenie Sądu I instancji nie miał znaczenia dla oceny braku winy skarżącego, szczególnie wobec faktu, iż w postępowaniu przed organami pisma były także doręczane matce strony, jednakże nie powodowało to uchybienia terminom. Sąd podkreślił też, iż skarżący odbierał pisma kierowane na adres uczestnika postępowania K.W., zatem winien wskazać też ten adres jako właściwy do nadsyłania korespondencji skierowanej do niego.

Zażalenie na to postanowienie wniósł M.P., prawidłowo reprezentowany, domagając się jego uchylenia i przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, który nie rozważył wszystkich okoliczności sprawy. Przede wszystkim Sąd nie zauważył, iż w dniu, w którym doręczono wezwanie Sądu nie przebywał on w mieszkaniu, a doręczenie nastąpiło do rąk jego matki, która nie poinformowała go o tym fakcie. Ponadto skarżący wskazał, iż doręczenie winno nastąpić na adres pełnomocnika, który reprezentował go w postępowaniu przed organami administracji i któremu nie cofnął on pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przywrócenie uchybionego terminu, zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., możliwe jest jedynie w wypadku, gdy uchybienie nastąpiło bez winy strony. Art. 87 § 2 tej ustawy składa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu na stronę, która domaga się przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu.

W przedmiotowej sprawie M.P. domagał się przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jednakże w ocenie Sądu I instancji nie wykazał on, aby uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stanowisko to uznać należy za zasadne.

Doręczenie pisma zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu nastąpiło na adres wskazany przez skarżącego jako adres do korespondencji, a pismo to odebrała jego matka. Doręczenie do rąk dorosłego domownika, w przypadku gdy doręczający nie zastał adresata, jest w pełni zgodne z art. 72 § 1 P.p.s.a. i skutkuje uznaniem, iż doręczenie nastąpiło do rąk adresata. Wywołuje ono więc wszelkie skutki, jakie przepisy wiążą z doręczeniem pisma, oznacza także rozpoczęcie biegu terminu zakreślonego przez Sąd w takim piśmie. Dlatego też przyjąć trzeba, iż doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu do rąk matki skarżącego było prawidłowe i skuteczne, a fakt niedoinformowania przez nią strony o przesyłce nie może stanowić okoliczności wyłączającej winę w uchybieniu. Podkreślenia wymaga przy tym, co zauważył także Sąd I instancji, iż skarżący odbierał pisma kierowane do uczestnika postępowania K.W., zatem mógł on jako adres korespondencyjny wskazać miejsce zamieszkania uczestnika. Brak takiego wskazania uznać można za niedochowanie przez skarżącego należytej staranności, uniemożliwiające przywrócenie uchybionego terminu.

Za nietrafne uznać należy też stanowisko zawarte w zażaleniu, iż pismo wzywające do uiszczenia wpisu winno być wysłane na adres pełnomocnika strony, który działał w postępowaniu przed organami administracji. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie sporządzona i wniesiona była osobiście przez skarżącego, zaś pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu do działania w niniejszej sprawie nosi datę późniejszą. Nie można więc zarzucić błędu Sądowi, który skierował wezwanie na adres skarżącego.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.