Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 307/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2020 r. sprawy ze skargi V.K.D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda D. przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. nakazuje Wojewodzie D. wydanie aktu kończącego postępowanie w sprawie w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie [...] (słownie: [...]) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. V. K. D. (dalej: skarżący, strona, cudzoziemiec), wystąpił do Wojewody D. (dalej też: organ) o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na pobyt z obywatelem RP. Do wniosku załączył 3 kopie paszportu; 4 fotografie, kopię odpisu skróconego aktu małżeństwa, dokument potwierdzający miejsce zamieszkania oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej za wniosek.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ poinformował stronę (za pośrednictwem pełnomocnika) o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, który wyznaczono na dzień [...] listopada 2017 r. W tym samym dniu organ zwrócił się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

o udzielenie informacji, czy pobyt cudzoziemca na terenie RP stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Również w dniu [...] sierpnia 2017 r. organ zwrócił się do placówki Straży Granicznej w J. G. o przeprowadzenie czynności w miejscu zamieszkania cudzoziemca mających na celu wyjaśnienie kwestii związanej z zawarciem związku małżeńskiego z obywatelką RP.

Pismem z dnia [...] września 2017 r. (data wpływu: [...] września 2017 r.) Komendant Placówki Straży Granicznej w J. G. przekazał Wojewodzie uzyskane informacje na temat cudzoziemca w przeprowadzonym w dniu [...] września 2017 r. wywiadzie środowiskowym. Wskazał, że jak wynika z ustaleń poczynionych przez Straż Graniczną, skarżący wraz z rodziną od kilku lat przebywa w W. B., a do P. przyjechał jedynie złożyć wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w RP.

Pismem z dnia [...] października 2017 r. Komenda Wojewódzka Policji we W. poinformowała, że z dokonanych sprawdzeń, nie wynika, aby pobyt cudzoziemca na terenie RP stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

Następnie w dniu [...] września 2018 r. małżonka skarżącego, działając jako jego pełnomocnik, wysłała do Dyrekcji Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców

e-mail z prośbą o udzielenie informacji o sprawie.

W dniu [...] czerwca 2019 r. oraz w dniu [...] września 2019 r. do Wojewody wpłynęło ponaglenie skarżącego przesłane przez Urząd ds. Cudzoziemców, które pismem z dnia [...] września 2019 r. zostało przekazane wraz z odpisami akt sprawy organowi nadrzędnemu.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. organ, działając na podstawie art. 11 i art. 169 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094) wystąpił powtórnie do Komendanta Placówki Straży Granicznej w J. G. o przeprowadzenie czynności w miejscu zamieszkania Cudzoziemca mających na celu wyjaśnienie kwestii związanych z zawartym związkiem małżeńskim z obywatelką RP. W odpowiedzi Komendant Placówki Straży Granicznej w J. G. pismem

z dnia [...] października 2019 r. przekazał Wojewodzie D. uzyskane informacje na temat skarżącego w przeprowadzonym w dniu [...] października 2019 r. wywiadzie środowiskowym. Z informacji wynika, że cudzoziemiec wraz z rodziną

w dalszym ciągu przebywa w W. B.

W dniu [...] lutego 2020 r. (data wpływu) skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 53 § 2b, art. 54 § 1 i art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) złożył skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D.

w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP.

Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania:

- art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego i niezałatwienie sprawy skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez okres ponad 30-miesięcy i nadal,

- art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nieinformowanie skarżącego

o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i przewidywanym terminie zakończenia postępowania,

- art. 37 § 6 pkt 2 lit, a k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie wyznaczonym Wojewodzie na skutek rozpoznania ponaglenia przez Urząd do Spraw Cudzoziemców.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że postępowanie prowadzone jest w sposób przewlekły,

a przewlekłość ma charakter rażącego naruszenia prawa;

2) zobowiązanie Wojewody D. do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

3) przyznanie od Wojewody D. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej

w kwocie 24.590,85 zł;

4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie prowadzone jest już ponad 30-miesięcy. Nie może być zatem wątpliwości, iż prowadzone jest w sposób skrajnie nieefektywny, skoro przez 2,5 roku nie udało się załatwić sprawy, która z założenia winna być rozpoznana w terminie miesiąca, ewentualnie, przy uznaniu jej za szczególnie skomplikowaną, w terminie 2-miesięcy (art. 35 § 1 i 3 k.p.a). Podniósł jednocześnie, że jego wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy nie jest pierwszym wnioskiem rozpoznawanym przez Wojewodę D., albowiem w przeszłości wydał on już skarżącemu kartę pobytu (w 2013 r.). Tym samym organ dysponuje już aktami dotyczącymi skarżącego, co powinno skutkować szybszym rozpoznaniem sprawy.

Wskazał także, że Wojewoda D. nie załatwił jego sprawy także

w terminie wyznaczonym mu na skutek rozpoznania ponaglenia przez Urząd do Spraw Cudzoziemców (do [...] grudnia 2019 r.). Na dzień sporządzania skargi sprawa jest w toku a skarżącemu nie jest znany przewidywany termin jej rozpatrzenia. Zwrócił również uwagę na fakt, że z pomocą żony wielokrotnie zwracał się mailowo do organu o poinformowanie o stanie sprawy oraz przyspieszenie jej rozpoznania, jak również zwrócił się o pomoc do Rzecznika Praw Obywatelskich, ale pomimo tych działań, organ nie rozpoznał sprawy (przy tym na kierowanego niego maile - poza pierwszym - organ nigdy nie odpowiedział). To również przemawia za jednoznacznie negatywną oceną działań Wojewody D.

W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2020 r., w celu ustalenia faktycznego miejsca zamieszkania cudzoziemca i jego rodziny, wezwał stronę do osobistego złożenia wyjaśnień w sprawie oraz poinformował o nowym terminie załatwienia sprawy, wyznaczonym na dzień [...] czerwca 2020 r. Ponadto podniósł, że w jego ocenie sposób prowadzenia sprawy nie wynika ze złej woli pracowników, lecz dużej ilości wniosków składanych w Urzędzie co skutkuje koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływem pracowników merytorycznych prowadzących postępowania.

Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania przyznania sumy pieniężnej Wojewoda podniósł, że stosowanie tego środka nie może być bezpośrednią konsekwencją przewlekłego prowadzenia postępowania, a dyskrecjonalnym uprawnieniem sądu, z którego należy korzystać wyjątkowo, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony praw strony. W ocenie organu wniosek strony o przyznanie sumy pieniężnej jest nieuzasadniony i powinien być oddalony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga w niniejszej sprawie okazała się uzasadniona.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. ("postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy"). Nadto, należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego i regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. i wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc trzeba, że - w myśl art. 12 k.p.a. - organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję, gdyż jest ona zjawiskiem (sytuacją) niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

W judykaturze wskazuje się, że - oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej - nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W efekcie, w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2013 r. (II OSK 34/13), stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie prowadzą do zakończenia postępowania. Ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowanego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania.

Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.

Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub

w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca,

a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] lipca 2017 r. złożył osobiście w D. Urzędzie Wojewódzkim wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Organ w dniu [...] sierpnia 2017 r. poinformował skarżącego o toczącym się postępowaniu oraz przewidywanym terminie jego zakończenia, który określił na dzień [...] listopada 2017 r. W tym samym dniu wystąpił do Komendy Wojewódzkiej Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Straży Granicznej w trybie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach

o przekazanie informacji. Straż Graniczna przeprowadziła na wniosek organu czynności w miejscu zamieszkania cudzoziemca mające na celu wyjaśnienie kwestii

zawarcia związku małżeńskiego z obywatelką RP i przedłożyła organowi w dniu

[...] września 2017 r. (data wpływu) sprawozdania z wywiadów środowiskowych oraz notatkę urzędową. Natomiast pismem z dnia [...] października 2017 r. Komenda Wojewódzka Policji we W. poinformowała, że z dokonanych sprawdzeń, nie wynika, aby pobyt cudzoziemca na terenie RP stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Do dnia wniesienia skargi ([...] lutego 2020 r.), a więc przez ponad 2,5 roku organ nie załatwił jednak wniosku skarżącego. Postępowanie organu narusza wszelkie wskazane powyżej normy regulujące czas trwania postępowania administracyjnego.

W przekonaniu Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji dokonuje wstępnej oceny formalnej wniosku - jego kompletności (zaczyna działać, podejmuje pierwszą w sprawie czynność) miesiąc po jego wpłynięciu, a następnie, z niewiadomych powodów, przez prawie dwa lata nie robi nic. Uchybia obowiązkowi wynikającemu z w art. 36 k.p.a. i nie zawiadamia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podaje przyczyn tego stanu rzeczy, nie wskazuje nowego terminu załatwienia sprawy, chociaż uprzednio sam organ deklarował załatwienie sprawy do [...] listopada 2017 r. Należy także zauważyć, że organ dwukrotnie był wzywany przez Urząd do Spraw Cudzoziemców

o ustosunkowanie się do treści ponaglenia cudzoziemca z dnia [...] grudnia 2018 r. Wojewoda udzielił odpowiedzi organowi nadrzędnemu dopiero w dniu [...] września 2019 r.

Nie sposób nie zauważyć przy tym skierowanego do strony komunikatu, zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r., że kontakt z prowadzącym sprawę inspektorem w siedzibie organu jest możliwy jedynie po uprzednim wezwaniu przez niego (informującego dodatkowo o braku możliwości uzyskania przez stronę informacji o jej indywidualnej sprawie drogą mailową), co kłóci się oczywiście – m.in. – z zasadą zaufania do organów (art. 8 k.p.a.), z zasadą informowania stron

o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy (art. 9 k.p.a.), zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) i zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.).

Należy też zaakcentować, że brak działania organu, czy też spóźnione, "rozwlekłe" i nieskoncentrowane podejmowanie czynności nie ma żadnych uzasadnionych powodów. Sytuacja, w której strona czeka bezowocnie na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Organ nie może także w nieskończoność powoływać się na kłopoty kadrowe i zmiany organizacyjne. Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki.

Sąd orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone m. in. w wyroku z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 1189/17 gdzie wskazano, że "Obciążenie organu dużą ilością spraw, przy braku wystarczającej obsady kadrowej, nie zwalnia organu z zarzutu pozostawania w bezczynności czy przewlekłości, gdyż są to przyczyny pozostające wewnątrz aparatu administracyjnego jako całości i związane są z władczym wykonywaniem zwierzchniej władzy Państwa" (patrz też: wyroki NSA z dnia: 6 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1538/14, 14 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 1681/15, 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 3086/15, 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 870/17).

Powyższe stanowi, że w postępowaniu prowadzonym w sprawie, zaistniała przewlekłość działania organu, przez co doszło również do naruszenia zasad

i terminów określonych w art. 35 i art. 36 k.p.a. oraz w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 12 k.p.a. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. - Sąd, uwzględniając skargę stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter kwalifikowany. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie - opisane fakty, mające odzwierciedlenie w aktach sprawy, uzasadniają wniosek, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania (trwająca ponad 30 miesięcy)

i przekroczenie terminów załatwiania sprawy o nieskomplikowanym charakterze i to bez żadnej istotnej przyczyny, winno być kwalifikowane jako rażąco naruszające prawo.

Niewątpliwie, przewlekle prowadzone postępowanie jest nieakceptowane z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawa, nosi przy tym znamiona rażącego naruszenia nie tylko zasad postępowania przyjętych w administracji ale nie mając żadnego racjonalnego uzasadnienia dla opieszałego działania organu administracji publicznej – godzi przede wszystkim w fundamentalne prawa strony, utrudniając normalne funkcjonowanie w życiu społecznym, rodzinnym i zawodowym.

Kierując się przyjętymi kryteriami stopnia przewlekłości postępowania należało uznać, że doszło do rażącego, przewlekłego prowadzenia postępowania -

o czym orzeczono w pkt II wyroku.

W oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącego, zobowiązał Wojewodę D. do załatwienia sprawy, w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz

z aktami sprawy (w pkt III wyroku).

Uprawnienie Sądu do przyznania stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a jest przy tym szczególnym instrumentem, który poza wspomnianą funkcją dyscyplinującą pozwala również w pewnym stopniu na zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Powyższe nie jest tożsame z funkcją odszkodowawczą i zasądzenie sumy pieniężnej na tej podstawie nie wiąże się z określeniem materialnego wymiaru szkód poniesionych ewentualnie przez stronę. Jak wyjaśniono powyżej, charakter tego jest bliższy zadośćuczynieniu, gdyż związany jest nie z wielkością rzeczywistych szkód, poniesionych przez nią

w związku z bezczynnością, ale rozmiarem naruszenia jej praw przez bezprawne zachowanie organu. Na wniosek strony skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w kwocie 3.000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Kwotę powyższą w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności Sąd uznał za dostateczną jako środek dyscyplinujący organ, adekwatną i proporcjonalną z punktu widzenia, stopnia przewlekłości postępowania, doznanej krzywdy oraz uwzględniającą ukształtowany już praktyką tego Sądu poziom finansowy zasądzanych kwot w podobnego typu sprawach. Sąd uznał przy tym, że żądana przez stronę skarżącą kwota jest zbyt wygórowana.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd – na podstawie art. 149 § 1 i § 1a orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.