Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 934/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1 pkt 9, art. 29 par. 1 zd. 2, art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1 lit.a, art. 13b ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 pkt 1 i 3, ust. 7, art. 13f ust. 1-3, art. 19 ust. 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczy w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł.

z [...] r. oddalające zarzuty T. K. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 3 marca 2020 r. nr [...].

Z akt sprawy wynika, że w dniach: 13 stycznia 2015 r, 25 maja 2015 r,

1 października 2015 r., 23 listopada 2015 r., 22 stycznia 2016 r., 10 czerwca 2016 r., 13 czerwca 2016 r. oraz 31 sierpnia 2016 r. kontrolerzy strefy płatnego parkowania stwierdzili postój samochodu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania, bez wniesionych opłat parkingowych, w związku z czym zostały wystawione wezwania. W toku dochodzenia należności z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie wierzyciel uznał, że zobowiązany do ich zapłaty jest T. K., zgodnie z informacjami zawartymi w bazie CEPiK, które to dane zostały zaczytane po kolejnych zdarzeniach nieopłacenia postoju w strefie płatnej.

14 czerwca 2019 r. do zobowiązanego zostało przesłane upomnienie

nr [...].

3 marca 2020 r. Prezydent Miasta Ł. wystawił wobec T. K. tytułu wykonawczego nr [...]. Obowiązkami skierowanymi do egzekucji były należności z tytułu opłat dodatkowych, o których mowa w art. 13f ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470, dalej jako u.d.p.). Datami powstania tych należności są: 13 stycznia 2015r., 25 maja 2015 r., 26 maja 2015 r., 1 października 2015 r., 22 stycznia 2016 r.,

10 czerwca 2016 r., 13 czerwca 2016 r. i 31 sierpnia 2016 r. Każda z nich wynosiła 50,00 zł, co łącznie dało 450 zł należności skierowanej do egzekucji. Nieuregulowanie wiązało się z koniecznością podjęcia egzekucji administracyjnej. Odpis tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu 29 kwietnia 2020 r.

7 maja 2020 r. wpłynęło do Urzędu Miasta Ł. pismo T. K. stanowiące zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 3 marca 2020 r. Strona podniosła, że ZDiT w Ł. nie wykazał, że sprawa dotyczy pojazdu wnoszącego. Strona podniosła, iż wykonane zdjęcia są wątpliwej jakości i nie uwidoczniono na nich rzetelnie miejsca ich wykonania, daty i nr VIN samochodu. W ocenie strony zdjęcia te mogły zostać wykonane w dowolnym miejscu i czasie, bez jej wiedzy.

Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z [...] r. oddalił zarzuty zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 3 marca 2020 r.

Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie podnosząc, iż istotą sprawy jest to, że w toku korespondencji prowadzonej z ZDiT w Ł. na żadnym etapie nie zostało udowodnione, że sprawa dotyczy jego pojazdu. Przesłane zdjęcia pokazują samochód podobny do posiadanego ówcześnie przez stronę, jednakże nie są nigdzie pokazane elementy pewnie identyfikujące pojazd. Tablica rejestracyjna jako łatwo demontowalna i zastępowalna i nie jest takim elementem. Elementami takimi są cechy nadwozia jak nr VIN. W ocenie zobowiązanego nie można w sposób pewny stwierdzić, że pojazd pokazany na zdjęciach należał do niego. Zdaniem strony przesłane rzekome zdjęcia pojazdu oprócz wątpliwej jakości mają cechy nadużycia, gdyż mogły zostać zrobione w dowolnym miejscu i czasie bez jej wiedzy i w sposób oczywisty nie mogą być podstawą do jakichkolwiek czynności administracyjnych. Zdjęcia nie są opatrzone cechą czasową, cechą geolokalizacji, brak jest także w dokumentacji protokołu plombowania aparatu, którym wykonywane były zdjęcia i protokołu odczytu karty pamięci. W ocenie zobowiązanego na podstawie tak niedbale przygotowanej dokumentacji nie można stwierdzić w jakim miejscu i w jakim czasie zdjęcia zostały zrobione, tym samym nie mogą być podstawą jakichkolwiek czynności. Zobowiązany dodał, że załączenie w piśmie listy odcinków ulic należących do SPP, w żaden sposób nie uprawdopodabnia, że samochód był w tej strefie zaparkowany, a tym bardziej że by to samochód należący do strony.

Przywołanym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł.

z 1 czerwca 2020 r. oddalające zarzuty T. K. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 3 marca 2020 r.

Organ odwoławczy przytaczając treść art. 34 § 1 i § 4 oraz art. 33 § 14 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) oraz art. 13f ust. 1 i art. 13b ust. 1 u.d.p. wskazał, iż w niniejszej sprawie przedmiotem egzekucji administracyjnej są opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu Fiat o nr rej. [...] na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w Ł..

Kolegium odwołując się do poglądów judykatury wskazało, że sporządzenie przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania wraz z wyszczególnieniem wszystkich danych pojazdu należy uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten w określonych dniach i godzinach był zaparkowany w miejscu znajdującym się w takiej strefie Przepisy obowiązującego prawa nie wymagają szczególnej formy dokumentowania faktu postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty. Sporządzane przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem jest dla korzystającego z drogi dodatkową informacją o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej.

Organ odwoławczy podniósł, iż z wezwań do wniesienia opłaty dodatkowej oraz dodatkowo dokumentacji fotograficznej (potwierdzającej miejsca parkowania) wynika, że należący do strony pojazd Fiat nr rej. [...] parkował na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w dniach i godzinach podlegających opłacie za parkowanie w strefie.

Zdaniem organu strona nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, które nie tylko nie mają oparcia w przepisach obowiązującego prawa, ale i przeczą doświadczeniu życiowemu.

Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył T. K.. Powtarzając argumentację zażalenia skarżący podniósł, iż zaskarżone postanowienie, jak również tytuł wykonawczy, są bezpodstawne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozstrzygnięciu, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej: p.p.s.a.), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W ramach kontroli sądowoadministracyjnej sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Rozpoznając niniejszą sprawę w granicach tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w kontrolowanym postanowieniu.

Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.., jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z [...] roku wydane zostały w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym wobec skarżącego zgodnie z przepisami przywołanej powyżej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W niniejszej sprawie w stosunku do strony prowadzone było postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 3 marca 2020 r. o numerze [...], obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania w dniach: 13 stycznia 2015 r, 25 maja 2015 r, 26 maja 2015 r., 1 października 2015 r., 23 listopada 2015 r., 22 stycznia 2016 r., 10 czerwca 2016 r., 13 czerwca 2016 r. oraz 31 sierpnia 2016 r. W toku tego postępowania skarżący zgłosił zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nieistnienia obowiązku, kwestionując zebrany materiał dowodowy zarzucił, iż na żadnym etapie postępowania nie zostało udowodnione, że sprawa dotyczy jego pojazdu.

Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego i w przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów, organy egzekucyjne rozpoznają sprawę w ich granicach (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 czerwca 2017 r., I SA/Gl 424/17 i przywołane tam orzecznictwo LEX nr 2334564).

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Przedstawione w art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r., z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

W związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - wskazać trzeba, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2021 r. poz. 1376 ze zm., dalej jako u.d.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit.a tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ww. ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit.a, pobiera się - jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p. - za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 cyt. ustawy wskazał również cel ustalania stref płatnego parkowania. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość i sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.d.p.), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 u.d.p.).

Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji, obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie, jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. W niniejszej sprawie była to uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z 29 sierpnia 2012 r. nr XLVII/902/12. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (postój w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Zauważyć należy, że dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej), nie jest zatem konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji czy postanowienia, ustawodawca nie upoważnił bowiem organów administracji do wydawania takich aktów. W orzecznictwie zwraca się również uwagę, że użycie przez ustawodawcę sformułowania: "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (ex lege). W tym zakresie nie jest zatem wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (zob. wyroki NSA: z 9 maja 2019 r., I GSK 41/19; z 18 listopada 2020 r., I GSK 495/18; z 29 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 2116/19; z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 4350/16; z 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1683/15, z 12 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2152/11; z 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 1042/18 a także z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 558/20, dostępne w CBOSA).

Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa (brak w tym zakresie postępowania administracyjnego) przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, poprzez postawienie zarzutu. W tym wypadku, pomimo ogólnej zasady wynikającej z treści art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a., zgodnie z którą organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym przyjąć należy, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem, kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika.

W kontrolowanej sprawie skarga została uznana za nieuzasadnioną bowiem organy egzekucyjne w sposób przekonywujący wykazały istnienie podlegającego egzekucji obowiązku.

Jak to zostało wskazane powyżej, w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Istotną przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji, prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Podkreślenia wymaga także, że opłata dodatkowa nie jest karą administracyjną ani mandatem, lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 12 października 2017 r., sygn. akt III SA/Po 419/17, Lex nr 2383383, wyrok WSA w Szczecinie z 5 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 138/15, Lex nr 1935857).

Stwierdzenie okoliczności faktycznej, polegającej na nieuiszczeniu opłaty parkingowej jest wystarczające dla ustalenia treści stosunku prawnego - obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w określonej wysokości (zob. wyrok NSA

z 9 września 201 r. sygn. akt II GSK 1219/14, LEX nr 1986567, wyrok NSA z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1682/15, LEX nr 2269860).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, a kierowanie egzekucji właśnie do niego opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu (posiadacz) jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu (por. wyroki NSA: z 14 grudnia 2017 r., II GSK 4351/16; z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1816/12; z 11 marca 2009 r., I OSK 1513/08 dostępne w CBOSA).

W kontekście podniesionych w skardze zarzutów stwierdzić należy, iż sporządzone przez kontrolerów zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania w dniach: 13 stycznia 2015 r, 25 maja 2015 r, 26 maja 2015 r., 1 października 2015 r., 23 listopada 2015 r.,22 stycznia 2016 r., 10 czerwca 2016 r., 13 czerwca 2016 r. oraz 31 sierpnia 2016 r., których oryginały umieszczane były za wycieraczką pojazdu, wraz ze zgromadzoną w aktach sprawy dokumentacją fotograficzną potwierdzającą parkowanie samochodu skarżącego w strefie SPP, stanowią dowód potwierdzający nieuiszczenie opłaty. Zawiadomienie w wystarczający sposób dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, stanowiąc jednocześnie dla właściciela pojazdu informację o powstałym obowiązku dokonania opłaty (co implikuje obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej). Natomiast nie nakłada tego obowiązku (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 2409/13, LEX nr 1801201, wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 4351/16 LEX nr 2434142).

W aktach sprawy znajdują się kopie zawiadomień wystawionych przez inspektorów SPP o nieopłaconym postoju oraz dokumentacja fotograficzna samochodu osobowego, należącego do skarżącego, potwierdzająca jego zaparkowanego w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu opłaty za postój. W zawiadomieniach wpisano konkretne dane dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego pojazdu, datę (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora i jego podpis. Mimo, iż część zawiadomień (z 13 stycznia, 25 i 26 maja 2015 roku) z uwagi na upływ czasu do dnia kontroli sądowej uległa wyblaknięciu, to fakt parkowania strony w SPP w dniach wskazanych w tytule wykonawczym znajduje potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy wykonanej w dniach kontroli i przedstawiającej pojazd skarżącego parkujący w SPP bez uiszczenia opłaty oraz treści upomnienia, z którego wynika miejsce parkowania pojazdu strony. Z powyższego materiału dowodowego wynika w ocenie sądu w sposób niewątpliwy, że pojazd należący do zobowiązanego każdorazowo w dniach wskazanych w tytule wykonawczym był zaparkowany bez biletu opłaty za postój. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie gołosłowna argumentacja skarżącego, że w sprawie nie wykazano, iż jego samochód był zaparkowany w SPP bez biletu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zawiadomień i zdjęć wykonanych przez kontrolerów SPP w kontekście treści upomnienia z 13 czerwca 2019 roku pozwala na stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadnym było prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Posiadając takie dowody wierzyciel mógł zasadnie uznać (działając w granicach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a.), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że dowody te w sposób wystarczający potwierdzają fakt nieuiszczenia przez stronę opłat parkingowych objętych tytułem wykonawczym z 3 marca 2020 roku.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z [...] roku nie naruszają ani przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie i dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddalił.

e.o.