Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 100/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art.10 par.2, art.79 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par.1 pkt.1 lit. b i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Witold Falczyński, Bogusław Wiśniewski (spr.)/asesor WSA/, Protokolant Ref.st.Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej 10,00 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA / Lu 100/ 03

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] października 2002 r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

odmówił nakazania E.S. rozbiórki budynku

stodoły usytuowanej w miejscowości G. na działce nr.geod.3280.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż przedmiotowy budynek został wybudowany w

1968 r. przez W.S. w oparciu o stosowne dokumenty , których nie

można przedstawić z uwagi na znaczny upływ czasu. Ściany stodoły wykonane są z

drewnianych bali ustawionych na podwalinie z kamienia , konstrukcję dachu

wykonano z drewna i pokryto eternitem. W budynku są prowadzone bieżące naprawy

i konserwacje. Stodoła jest wykorzystywana w prowadzeniu gospodarstwa rolnego.

Składowane są w niej pasze i narzędzia rolnicze. Lokalizacja stodoły nie narusza

ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i nie stwarza

zagrożenia przeciwpożarowego.

Przeciwko decyzji zaprotestowała M.S. W odwołaniu

przekonywała, iż decyzja została wydana bez wcześniejszego rozpoznania

złożonych przez nią wniosków dotyczących wyjaśnienia treści przepisów prawa

budowlanego oraz ponownego przeprowadzenia dowodu z oględzin budynku w

obecności przedstawiciela straży pożarnej. Podkreśliła, iż o dokonanych oględzinach

nie została powiadomiona, co uznała za łamanie prawa. W ocenie odwołującej się

stodoła jest w bardzo złym stanie technicznym i może grozić katastrofą budowlaną.

O stanie budynku może przesądzić jedynie biegły , a nie inspektorzy nadzoru

budowlanego.

Rozpatrujący odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego uznał zaskarżoną decyzję za prawidłową. Potwierdzając

ustalenia organu I instancji , wskazał dodatkowo, iż najbliższa zabudowa na działce

skarżącej znajduje się w odległości 100m od spornej stodoły.

Zdaniem organu odwoławczego § 20 ust.1 Zarządzenia Ministra Budownictwa i

Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r w sprawie warunków

technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa

powszechnego, dla szop i stodół ze ścianami z drewna lub innych materiałów

palnych, odległość od innych budynków, nie osłoniętych ściana przeciwpożarową

powinna wynosić co najmniej 25 m od drugiego budynku ze ścianami z materiałów

palnych lub pokryciem z materiałów łatwopalnych. Zaznaczono ponadto, iż E.S. przedłożył decyzję Naczelnika Gminy z dnia [...] maja 1990 r. o

udzieleniu pozwolenia na budowę nowej stodoły murowanej z uwagi na zły stan

techniczny istniejącej stodoły drewnianej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.S.

ponownie zakwestionowała stan techniczny stodoły, dowodząc, iż stwarza ona

istotne zagrożenie. W budynku nie są wykonywane żadne remonty .Zarzuciła

organom prowadzącym sprawę, iż nie uznają norm zużycia technicznego budynków,

a także błędne wyliczenie odległości jaka dzieli sporny budynek od najbliższej

zabudowy, która jej zdaniem wynosi 8 m. Zaakcentowała po raz kolejny fakt nie

powiadomienia jej o dacie przeprowadzanych oględzin nieruchomości w dniu 21

marca 2002 r. przez co uniemożliwiono jej udział w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w

sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie jest pozbawiona podstaw. Jedną z fundamentalnych zasad postępowania

administracyjnego jest ustawowy obowiązek zapewnienia stronom czynnego w nim

udziału. Konkretyzacją tej normy jest art.79 § 1 kpa zgodnie z którym strona powinna

być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków,

biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, a także ma prawo

brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i

stronom oraz składać wyjaśnienia (art.79 § 2 kpa ). O znaczeniu omawianej

gwarancji procesowej dla strony świadczy ścisłe wskazanie okoliczności

usprawiedliwiających jej naruszenie ( art. 10 § 2 kpa ) . Zauważyć należy, iż w myśl

art.10 § 1 kpa organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom

czynny udział w każdym stadium postępowania , co skłania do wniosku , iż

zaniechanie tego obowiązku przy przeprowadzaniu któregokolwiek z dowodów

wskazanych w art.79 § 1 kpa jest istotnym naruszeniem wskazanej wyżej reguły.

Nie ma przy tym znaczenia czy przeprowadzany dowód był istotny dla

rozstrzygnięcia sprawy czy też miał mniejszą wartość.

Treść akt sprawy potwierdza zarzut skarżącej dotyczący pozbawienia jej możliwości

uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu z oględzin stodoły jaki miał miejsce w

dniu 21 marca 2002 r. Nie tylko nie została ona o nich powiadomiona, ale organy

orzekające w sprawie nie odniosły się do wniosku skarżącej z dnia 16 października

2002 .r o ich ponowne przeprowadzenie z udziałem przedstawiciela straży

pożarnej, którego obecność odnotowano przy pierwszych oględzinach. Skoro strona

nie miała możliwości udziału i zapoznania się co do przeprowadzonego dowodu

zasadnym jest przyjęcie, że i okoliczności faktyczne ustalone w tym postępowaniu

nie mogą być uznane za udowodnione. Tym samym otwarta pozostaje kwestia

odległości spornej stodoły od innych zabudowań i powstania ewentualnego

zagrożenia pożarowego. Nie sposób w tej sytuacji podważyć oceny wyrażonej w

skardze, iż faktyczna odległość nie wynosi jak wskazano w oględzinach 100 m lecz

8 m.

Rozpoznając sprawę ponownie rzeczą organów administracji publicznej

będzie przeprowadzenie ponownych oględzin przedmiotowej stodoły w obecności

skarżącej i z udziałem przedstawiciela straży pożarnej, a także umożliwienie jej

zadawania pytań i składania wniosków.

Wobec powyższego na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. b i c ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr

153, poz. 1270 ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na

podstawie art.200 powołanej ustawy.