Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1023/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3, art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 3, art. 6 ust. 3 pkt 3.
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia WSA (del.) Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Go 823/20 w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od R. H. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze 2.900 (dwa tysiące dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 25 lutego 2021 r., uwzględnił skargę R. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] października 2020 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...]. Orzekł również o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku przeprowadzonej w dniu 13 kwietnia 2018 r. kontroli środka przewozowego - ciągnika wraz z naczepą ciężarową, którym skarżąca przewoziła towar Lubrizol o masie 7410 kg, klasyfikowanym do kodu CN 3811 i preparaty smarowe o masie 736 kg klasyfikowanych do kodu CN 3403 z Francji do Polski, stwierdzono nieprawidłowości polegające na podaniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu SENT. W zakresie środka transportu w polu "Numer ciągnika" było [...] oraz w polu "Numer naczepy" było [...], podczas gdy powinno być odpowiednio: [...] i [...].

Ustalenia te wraz z ustaleniami poczynionymi w toku postępowania stały się podstawą decyzji Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] czerwca 2019 r., którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za zgłoszenie przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu towarów [...], o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm.; dalej: ustawa SENT).

Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ na wstępie, mając na uwadze dzień przeprowadzonej kontroli, wskazał, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy SENT w brzmieniu wynikającym z Dz. U. 2017, poz. 708.

Organ odwoławczy wskazując na ustalenia poczynione w trakcie kontroli stwierdził, że niezgodność numerów rejestracyjnych zespołu pojazdów dokonującego przewozu z danymi podanymi w zgłoszeniu stanowi o oczywistym uchybieniu obowiązków przewoźnika.

W ocenie organu z sytuacji finansowej firmy skarżącej nie wynikało, aby wystąpiły "okoliczności wyróżniające Spółkę" od sytuacji innych podatników, a uiszczenie kary nie spowoduje drastycznego pogorszenia sytuacji finansowej strony w taki sposób, aby była ona zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało jej środków na bieżącą działalność gospodarczą. Zdaniem organu, w sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne, czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Obciążenie w niniejszym postępowaniu karą pieniężną odwołującej się strony, nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu.

Organ dokonując analizy sprawy pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanki "interesu publicznego" do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, organ stwierdził, że jej okoliczności nie wskazują, aby nałożenie kary na odwołującą miało doprowadzić do upadłości i likwidacji firmy, a w konsekwencji pozbawiłoby stronę źródła zarobkowania, co ewentualnie zmusiłoby ją do zwrócenia się o pomoc finansową do państwa. Nie wystąpiły także inne istotne przesłanki, które dawałyby organom uprawnienie do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję stwierdził, że spór sprowadzał się do oceny zasadności nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł z tytułu wadliwego uzupełnienia zgłoszenia do systemu SENT, polegającego na wskazaniu w nim danych niedopowiadających faktom stwierdzonym podczas kontroli, a mianowicie podania błędnego numeru rejestracyjnego ciągnika ([...]) oraz błędnego numeru naczepy ([...]), zamiast prawidłowych, tj. odpowiednio: [...] i [...].

Za niewątpliwy Sąd I instancji uznał stan sprawy w odniesieniu do nieprawidłowości i był on ustalony oraz udowodniony przez organ zgodnie z przepisami postępowania. Strona miała w tym postępowaniu zapewnione wszelkie gwarancje proceduralne. Samo dokonanie korekty, już po stwierdzeniu niezgodności przez kontrolę nie prowadziło automatycznie do niemożności stosowania sankcji.

Sąd I instancji uznał, że rozważając przesłanki odstąpienia od nałożenia kary organ dokonał zawężającej wykładni pojęcie "interes publiczny". Stwierdził, że możliwość powołania się na interes publiczny organ ograniczył do sytuacji, kiedy nałożona kara doprowadziłaby skarżącą do takiej kondycji, iż zmuszona była sięgnąć do środków pomocy państwa. Ponadto organ akcentował, iż odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży również w interesie społecznym, tym samym koncentrując się na elemencie fiskalnym.

Sąd wskazał, że ustawa SENT nie ma charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny, a charakter represyjny przepisów tej ustawy skierowany jest do osób i podmiotów działających wbrew przepisom prawa, tj. dokonujących przestępstw gospodarczych. Zestawiając przy tym uchybienia, których dopuściła się skarżąca trzeba zauważył, że miały one jedynie charakter formalny, nosiły znamiona oczywistej omyłki, które gdyby zostały popełnione przez organ w treści decyzji podlegałyby sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 o.p. Ponadto zostały niezwłocznie usunięte, a tym samym celowość stosowania tej kary ze względów prewencyjnych nasuwała, w ocenie Sądu poważne wątpliwości. Sąd podkreślił przy tym, że z powodu tych uchybień Skarb Państwa nie poniósł żadnej szkody, ani uszczupleń w swoich dochodach. Istotne było także to, że skarżąca jest przedsiębiorą działającym legalnie, nie zalega z żadnymi należnościami podatkowymi oraz składkami na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Dodatkowo w badanym przez organ okresie dwóch lat, tj. od dnia 3 czerwca 2017 r. do dnia 3 czerwca 2019 r. w systemie SENT stwierdzono 695 zarejestrowanych zgłoszeń, w których strona wystąpiła, jako przewoźnik. We wskazanym okresie przewoźnik był sześciokrotnie poddany kontroli, w wyniku których nie stwierdzono nieprawidłowości. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, nałożenie na przewoźnika znaczącej co do wysokości kary pieniężnej, w świetle przesłanki "interesu publicznego", nie znajdował uzasadnienia, tym bardziej, że kary pieniężne wymierzane na podstawie przepisów ustawy SENT służyć mają sankcjonowaniu zachowań mogących zagrozić realizacji celów tej ustawy.

Konkludując, Sąd I instancji stwierdził, że zawarta w zaskarżonej decyzji nieprawidłowa, zbyt wąska wykładnia art. 24 ust. 3 ustawy SENT miała istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prowadzone postępowanie, w którym, z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 191 i. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie dokonano prawidłowej oceny przesłanki "interesu publicznego" i jej zastosowania w sprawie.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

przepisów prawa materialnego mający istotny wpływa na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust 3 w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy zaszły przesłanki odstąpienia od wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że określone w art. 24 ust 3. ustawy przesłanki nie wystąpiły;

- art. 145 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust 3 w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że brak odstąpienia przez organy od nałożenia przedmiotowej kary stanowi o dokonaniu nieprawidłowej zawężającej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy o SENT w zakresie ujętego w nim pojęcia "interesu publicznego, w którym nie leży karanie legalnie działającego podmiotu (przedsiębiorstwa) za jego — w ocenie Sądu — formalne uchybienia, w sytuacji gdy zgodnie z powołaną normą prawną w interesie publicznym jest przestrzeganie przez profesjonalne podmioty przepisów prawa - tak by była przestrzegana konstytucyjna zasada równości i sprawiedliwości poprzez realizację nałożonych obowiązków, a odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za ich nie przestrzeganie charakter ma wyjątkowy;

przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1, art, 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], pomimo że istniały podstawy do oddalenia skargi;

2. przepisów art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o SENT poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli i wadliwej oceny rozstrzygnięcia w zakresie w jakim organy dokonały oceny stanu faktycznego sprawy i uznały brak podstaw do odstąpienia od nałożenia skarżącej kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł,

Podnosząc te zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy poprzez oddalenie skargi strony skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Kasator wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. H. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna organu zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty, w świetle motywów ległych u podstaw wyroku Sąd I instancji, skutecznie tenże wyrok podważają.

Jak wynika z motywów objętego skargą kasacyjną wyroku, przyczyną dla której Sąd I instancji uchylił zarówno decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] października 2020 r., oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] czerwca 2019 r., było stwierdzenie nieprawidłowej, zbyt wąskiej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prowadzone postępowanie, w którym, z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 191 i. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie dokonano prawidłowej oceny przesłanki "interesu publicznego" i jej zastosowania w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska tego nie podziela.

Jak wynika z treści art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Zauważyć należy, że ustaw nie definiuje ani pojęcia "ważnego interesu" jak i pojęcia "interesu publicznego".

Wobec tego posłużyć się należy stanowiskiem judykatury i doktryny ukształtowanym na tle art. 22 ust. 3 ustawy SENT, którego treść jest identyczna z treścią art. 24 ust. 3 ustawy.

W orzecznictwie jaki i w doktrynie ukształtował się pogląd, który Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym tak ukształtowane, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywne stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego są bowiem niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Instytucja możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, statuowana w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, a warunkowana wystąpieniem w danej sprawie "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" jest instytucją wyjątkową. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1498/19: "ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do ww. pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (...) w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawa – tak by była przestrzegana konstytucyjna zasada równości i sprawiedliwości. Wysokie, nieuchronne, kary o charakterze odstraszającym mają oddziaływać prewencyjnie na przewoźników (...) uzasadnienie projektu ustawy SENT, w którym wskazano, że ratio legis tej ustawy jest zmniejszenie szarej strefy oraz uszczelnienie systemu podatkowego poprzez poddanie monitoringowi transportu towarów wrażliwych, tj. uznanych przez ustawodawcę za takie, które mogą być wykorzystywane do oszustw podatkowych."

Wskazania również wymaga, że posłużenie się przez ustawodawcę w treści art. 22 ust. 3 ustawy o SENT nieostrymi pojęciami: "ważny interes przewoźnika" i "interes publiczny" oznacza brak określonego katalogu przesłanek i wymaga wypełnienia ich treści w konkretnej sprawie przez odwołanie się do całokształtu konkretnych okoliczności i faktów. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do tych pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy (por wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt. II GSK 360/19).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organ w wyniku prowadzonego w sprawie postępowania, wynikiem którego było uchylenie pierwotnie wydanej przez organ I instancji decyzji oraz złożenia przez stronę wniosku o zastosowanie wobec niej instytucji odstąpienia od nałożenia kary, dysponował niezbędnymi informacjami i danymi finansowym pozwalającymi mu na ustalenie kondycji finansowej i majątkowej prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa również w aspekcie długotrwałych zobowiązań finansowych, trudności finansowych, czy zaległości podatkowych oraz niepodatkowych (należności publiczno-prawnych). Na tej podstawie organ zasadnie stwierdził, że w odniesieniu do skarżącej nie wystąpiły okoliczności wyróżniające jej sytuację majątkową od sytuacji finansowej innych przewoźników.

Zasadnie również stwierdził, że nałożona w związku ze stwierdzonym naruszeniem kara, pomimo jej dotkliwości, nie spowoduje w sposób znaczy pogorszenia kondycji finansowej przedsiębiorstwa skarżącej jak również nie doprowadzi do upadłości lub likwidacji firmy, co w konsekwencji mogłoby być przyczyną zwrócenia się przez skarżąca o pomoc finansową do państwa. Również trafnie organ uznał, że kondycja finansowa podmiotu nie wskazywała, aby musiał sięgać do środków pomocy państwa, w celu wywiązywania się z obowiązku uregulowania nałożonej kary.

Nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w omawianym zakresie organy, dokonując oceny wniosku o odstąpienie nałożenia kary, kierowały się powołanymi powyżej wytycznymi wynikłymi z wykładni pojęcia "ważnego interesu publicznego" dokonanego w orzecznictwie NSA.

Mając zaś na uwadze rodzaj stwierdzonego w spawie naruszenia, sankcjonowanego w przypadku zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym karą w wysokości 10.000 zł, uznać należy, że uchybienie przez stronę obowiązkowi z art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy SENT, nie miało, jak twierdzi Sąd I instancji charakteru formalnego i nie nosiło znamion oczywistej omyłki. Skoro bowiem ustawa w związku z transportem tak zwanych "towarów wrażliwych" nakłada na przewoźnika szereg wymogów w zakresie uzupełnienia zgłoszenia o dane wymienione w punktach 1 – 7 ustępu 3 art. 6 ustawy, to rzeczą przewoźnika jest dołożenie niezbędnych starań i kontrolowanie danych, które stosowanie do powołanego przepisu mają zostać zamieszczone w uzupełnianym w związku z przewozem po terytorium kraju zgłoszeniem SENT.

Reasumując, Sąd I instancji dokonał wadliwej oceny rozstrzygnięć organów w zakresie zastosowania regulacji z art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, umożliwiającej odstąpienie od nałożenia kary, gdyż brak było podstaw do przypisania organom działania o charakterze profiskalnym w ustalonym i niespornym stanie faktycznym sprawy. Organy, o czym mowa powyżej, działały w granicach i z poszanowaniem przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, nie naruszając przy tym wymienionych zasad określonych przepisami ustawy - Ordynacja podatkowa, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w sprawie brak było podstaw do uchylenia zaskrzonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] października 2020 r., oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] czerwca 2019 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Powyższe rozważania czynią również niezasadną wywiedzioną przez stronę skargę, której zarzuty koncentrowały się na błędnym niezastosowaniu art. 24 ust. 3 ustawy SENT oraz bezsporny i nie podważony przez stronę stanie faktyczny sprawy, gdzie organ prawidłowo stwierdził wadliwość zgłoszenia [...] w związku z czym nałożono na stronę karę na podstawie 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy SENT, również skargę strony należało uznać za niezasadną w całości i jako taką w całości oddalić.

Mając powyższe na uwadze, uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji.

O kosztach jak w punkcie 3 sentencji, postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), gdzie na wysokość zasądzonej na rzecz organu kwoty zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego składało się wynagrodzenie pełnomocnika organu występującego w sprawie po raz pierwszy, ustalonego stosownie do wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości 2.700 zł oraz uiszczonego przez organ wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 200 zł.