Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 702/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 oraz par. 3 w zw. z art. 50 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T., po rozpatrzeniu wniosku B.W. z dnia [...]r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB PG w T. z dnia [...] r. udzielającą J. B. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku pawilonu handlowego z nadbudową części mieszkalnej położonego przy ul. [...] w T.

Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania T. J., J. Sz., M. J., M. K., A. S., D. G., M. C., M. P., S. W., W. S., G. W., J. G. stwierdził niedopuszczalność tego odwołania.

Skargę na to postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy B. W. wywodząc, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 28 kpa oraz art.5, art.59 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, a także Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga B. W. podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto zgodnie z § 2 art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 ppsa, rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decydują, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku (tak w wyroku NSA z 5 października 1998 r II S.A.1104/98, niepublikowanym).

Interes prawny jest to zatem interes związany z prawem, a więc z przepisami prawa, z których dla określonego podmiotu wynikają jakieś prawa lub obowiązki. Naruszenie interesu prawnego określonego podmiotu zachodzi przede wszystkim wtedy, gdy nastąpi zmiana sfery prawnej tego podmiotu. Będzie to miało miejsce w sytuacji, gdy na skutek wydania przez organ określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ppsa. zostaną na ten podmiot nałożone nowe obowiązki, zostanie zmieniona treść dotychczasowych obowiązków, podmiot ten zostanie pozbawiony przysługujących mu uprawnień lub przysługujące mu uprawnienia zostaną zmienione. Tak rozumiane naruszenie interesu prawnego lub uprawnień winno mieć charakter rzeczywisty, a nie domniemany.

Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (postanowienie NSA OZ w Łodzi z 19 stycznia 1996 r. SA/Ł 1843/95, wyrok NSA z 27 września 1999 r. IVSA 1285/98 - nie publikowane).

Ze skargą do sądu administracyjnego może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § pkt 1 - 5, niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarżący B. W. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Wskazać bowiem należy, iż zaskarżone postanowienie stwierdza niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmujących osoby, które nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji. W kręgu tych podmiotów nie znajdował się skarżący, nie był on adresatem zaskarżonego postanowienia. Skarżący był natomiast inicjatorem wznowienia postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w {...} z dnia {...] Jako strona tego postępowania wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia {...} roku o odmowie wznowienia postępowania w sprawie udzielenia J. B. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku pawilonu handlowego z nadbudową części mieszkalnej położonego przy ul. Ł. w T. Odwołanie to zostało merytorycznie rozpatrzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego W [...], który w dniu [...] wydał decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Przypomnieć jednak należy, że wskazana decyzja nie była przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Ramy postępowania sądowego zakreślone zostały bowiem treścią zaskarżonego postanowienia, które w żadnym przypadku nie może być uznane za naruszające interes prawny skarżącego, będący jednocześnie jego interesem własnym i bezpośrednim. Fakt, że B. W. jest stroną postępowania w sprawie ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] nie czyni go stroną postępowania w sprawie ze skargi na postanowienie tegoż organu z dnia [...] o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania wniesionego przez osoby niemające legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżania. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga bowiem o interesie prawnym B. W., nie kreuje żadnego prawa, obowiązku czy uprawnienia po jego stronie.

Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącego wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje B. W. uprawnienia do wniesienia skargi w stosunku do postanowienia, którego przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia niedopuszczalności odwołania wniesionego przez osoby trzecie, należało uznać, że skarżący nie zalicza się on do żadnej kategorii podmiotów wyliczonych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi z tej przyczyny.

W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 związku z art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.