Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2014/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Irena Wronka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi F. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2005 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz F. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] marca 2005 r. o nadaniu dr F. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego - utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2005 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały.

W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podała, że Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, w głosowaniu tajnym utrzymało w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału.

Organ stwierdził, że w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powołano kolejno dwu recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie w kwestii zasadności uchwały o nadaniu dr F. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Nie było zatem żadnych podstaw, by uznać, iż rozprawa habilitacyjna zawiera znaczny wkład Autora do nauki, wymagany art. 17 ustawy. Zwrócono również uwagę na szczupłość dorobku Habilitanta o charakterze naukowym, stwierdzono, że nie jest to dorobek znaczny, którego wymaga od kandydatów do habilitacji art. 16 ustawy.

Zdaniem organu, w tym stanie rzeczy, Prezydium Centralnej Komisji uznało za uzasadnione stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej dr F. M. stopień naukowy doktora habilitowanego.

Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył F. M.; zarzucając naruszenie art. 19 oraz art. 20 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Centralnej Komisji oraz o zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi organ powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w skardze.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2005 r. odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] marca 2005 r. o nadaniu dr. F. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego, a decyzją z dnia [...] września 2006 r. - utrzymała w mocy własną decyzję.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wydając decyzję z dnia [...] września 2005 r., działała "w trybie § 4 pkt 1 Statutu Komisji", lecz nie wskazała, jaki to statut i w oparciu o jaką podstawę prawną uchwalony. Jednocześnie do akt administracyjnych sprawy został dołaczony statut Centralnej Komisji, wydany na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, która to ustawa utraciła moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), tj z dniem 1 maja 2003 r. Skoro zatem Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie podała daty uchwalenia statutu w oparciu o który działała, a w aktach administracyjnych znajduje się tylko statut uchwalony na podstawie ustawy z dnia 12 września 1990 r., należy przyjąć, że Centralna Komisja działa w oparciu o ten właśnie statut.

Art. 53 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. stanowi, że "do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy pozostają w mocy przepisy dotychczasowych aktów wykonawczych, jeżeli nie są z nią sprzeczne."

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która weszła w życie z dniem 17 października 1997 r. w rozdziale III określa źródła prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust.1), akty wewnętrzne (art. 93) oraz akty prawa miejscowego, które są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2, art. 94). W tym zamkniętym katalogu źródeł prawa - nie ma statutów. Należy zatem stwierdzić, że statut Centralnej Komisji uchwalony na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r., który znajduje się w aktach sprawy, w oparciu o który Centralna Komisja podejmowała obie zaskarżone decyzje w 2005 i 2006 r. - nie jest aktem wykonawczym do ustawy z 1990 r., do którego ma zastosowanie przepis przejściowy - art. 53 - ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Oznacza to, że statut ten utracił moc wraz z utratą mocy przez ustawę z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Ustawodawca jest racjonalny, i dlatego też w art. 35 ust. 5 ustawy nowej, z dnia 14 marca 2003 r., postanowił, że "Kompetencje organów Centralnej Komisji, sposób wyboru prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów określa uchwalony przez nią statut." Przepis ten –art. 35 ust. 5, ponieważ ustawodawca nie wprowadził przepisu szczególnego, określającego inny termin jego wejścia w życie niż cała ustawa, wszedł w życie zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. - po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ustawy, które nastąpiło z dniem 16 kwietnia 2003 r., a zatem wszedł w życie z dniem 1 maja 2003 r. Oznacza to, że wszelkie działania Centralnej Komisji podejmowane od dnia wejścia w życie nowej ustawy, powinny być podejmowane w oparciu o statut Centralnej Komisji, uchwalony zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r.

Wobec powyższego, rozpatrując zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] września 2006 r. utrzymującą w mocy własną decyzję odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] marca 2005 r. o nadaniu dr F. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego - Sąd nie mógł ocenić, czy organ administracji publicznej, jakim jest Centralna Komisja, orzekając w sprawie nie naruszył prawa, ponieważ tego prawa (aktu prawa wewnętrznego) – statutu, w oparciu o który Centralna Komisja mogłaby działać - nie ma.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).