Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 617/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia WSA Małgorzata Miron ( spr.) asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Agata Krysztofiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2004r . Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Prezydent Miasta P. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "budynek mieszkalny wielorodzinny w P. przy ul. [...] na działce [...].

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Miasta P. działka o nr ew. [...] przy [...] położona jest

- w pasie zieleni przyulicznej

- na terenach komunikacji [...] nowoprojektowana ulica [...] lokalna jednojezdniowa, dwupasmowa, rozstaw w liniach rozgraniczających 15,0-20,0 m.

Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne przepisami prawa i z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja – w tym przypadku – na terenie oznaczonym [...], zatem lokalizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego byłaby niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trudno jest bowiem uznać funkcję "budynek mieszkalny wielorodzinny" za zgodną z przeznaczeniem "teren komunikacji -noowoprojektowana ulica oraz pas zieleni przyulicznej"

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał na uchybienia procesowe organu I instancji, jednocześnie ustalił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje na terenie objętym inwestycją do 31 grudnia 2003 r., albowiem uchwałą Rady Miasta P. z [...] kwietnia 1998 r. ustalono studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., a uchwałą z [...].12.2002 r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z [...].12.2003 r. Prezydent Miasta P. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budynek mieszkalny wielorodzinny w P. przy ul. [...] na działce [...] "wskazując w uzasadnieniu, że inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

Po rozpoznania odwołania M. B. – decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jak wskazał organ odwoławczy sposób zagospodarowania przestrzennego terenu objętego rozstrzygnięciem jest uregulowany aktem prawa miejscowego tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego śródmieścia Miasta P. Stosownie do art. 67 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu i przestrzennym plan miejscowy utracił moc z dniem 31.12.2003 r. Biorąc powyższe pod uwagę w związku ze zmianą stanu prawnego nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy na podstawie ustaleń miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji celem rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem trybu przepisu art. 44 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu – przestrzennym.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Prezydent Miasta P. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "budynek mieszkalny wielorodzinny w P. przy ul. [...] na działce [...]"

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, ze zgodnie z art. 40 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy z dnia 7.07.1994 r. arch. A. K. sporządziła analizę urbanistyczną i ustaliła warunki zabudowy dla terenu działki nr [...] wskazując, że :

- obowiązuje ciągłość planowania przestrzennego;

- we wszystkich opracowaniach planistycznych dla Miasta P. i jego Śródmieścia przez teren ww. działki projektowane było i jest przebicie ul. [...] do ul. [...];

- istniejąca ul. [...] ma długość 850 m i dla udrożnienia jej ciągu brakuje tylko ok. 45 m tj. długości ww. działki;

- 15 metrowa szerokość działki o nr ewid. [...] nie pozwala na wybudowanie na niej funkcjonalnego budynku mieszkalnego wielorodzinneg, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego.( min. 4 m od granic działki dla ścian z otworami..

Ustalono także granice rozgraniczające ul. [...] w rozstawie ok. 20 m wg oznaczenia na załączniku graficznym.

Biorąc dodatkowo pod uwagę, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...].04.2004 r. stwierdził zgodność z prawem ustalonych warunków zabudowy – organ odmówił ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem M. B.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2004 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w związku z utratą mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwego dla obszaru planowanego zamierzenia inwestycyjnego organ I instancji rozpoznał sprawę w trybie art. 44 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 15 poz. 139 z 1999 r. z późn.zm.). W sprawie przeprowadzono rozprawę administracyjną, a Wojewoda [...] stosownym postanowieniem stwierdził zgodność z prawem projektowanej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

M. B. złożył odwołanie od tej decyzji zarzucając, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej, z naruszeniem przepisów art. 43 w zw. z art. art. 2 i art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6,7, i 107 § 1 i 3 kpa; podniósł także, że w decyzji nie przywołano konkretnych przepisów materialno–prawnych, które sprzeciwiałyby się realizacji wniosku a przywołano jedynie przepisy proceduralne. Dodatkowo zakwestionował zapis zawarty w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta P., w którym wskazano, że "architekt ustalił warunki zabudowy dla terenu działki [...]" i podniósł, że architekt nic nie ustala tylko przygotowuje decyzje przedstawiając swoje wnioski, a ustala organ administracji. Skarżący kwestionuje także treść analizy urbanistycznej twierdząc, że uzasadnieniem decyzji odmownej mogłaby być ewentualnie niezgodność zamierzonej inwestycji z konkretnymi przepisami prawa budowlanego, tymczasem takiej niezgodności w decyzji nie wykazano. Odnosząc się do uzasadnienia decyzji organu I instancji skarżący podnosił, że nawet przy uwzględnieniu ograniczeń zabudowy wskazanych w decyzji – na działce byłaby możliwa realizacja budynku o szerokości 7 m., a nadto, że dopiero w pozwoleniu na budowę będzie rozważana kwestia usytuowania budynku, a nie na etapie ustalenia warunków zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do tych zarzutów podało, że zapis art. 40 ust. 2 oznacza, że przygotowanie decyzji nie oznacza przedstawienia wniosków przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne, które organ może uwzględnić bądź nie. Wobec tego, że w sprawie została przeprowadzona rozprawa administracyjna z udziałem stron, a Wojewoda [...] stwierdził zgodność z prawem odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma podstaw do zakwestionowania trybu postępowania pierwszoinstancyjnego. Organ odwoławczy nie znalazł także podstaw do kwestionowana ustaleń zawartych, dokonanych przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne dysponującą wiedzą specjalną w przedmiotowej materii. W tej sytuacji organ uznał że nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji.

M. B. złożył skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 43 w zw. z art. 2 ust.2 art. 3 pkt 1 i art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi podniósł, takie same zarzuty jak w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia wniosło o oddalenie

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Nie jest sporne pomiędzy stronami, że na terenie objętym przedmiotową inwestycją od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999 nr 14 poz. 139) stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne. Osoba przygotowująca projekt decyzji pełni w takim postępowaniu funkcję quasi biegłego. W okolicznościach niniejszej sprawy taka analiza urbanistyczna została przygotowana przez architekta – A. K. Skarżący nie kwestionował posiadanych przez nią uprawnień do sporządzania opinii określonych w art. 40 cyt. ustawy. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze M. B. kwestionował zapis z opinii dotyczący projektowanego przedłużenia ul. [...], który ma przebiegać przez działkę [...], na której miała być realizowana planowana inwestycja. Nie przedstawił jednak żadnego dowodu, który podważałby argumenty urbanisty. Gdyby taki dowód został złożony to organ musiałby się do niego ustosunkować i dokonać jego oceny w świetle całokształtu materiału dowodowego. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 77 kpa. Prezydent Miasta P., a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało arbitralnej oceny analizy urbanistycznej dokonanej przez urbanistę – A. K. i ocena ta jest prawidłowa. Z analizy tej wynika, że urbanista przyjął założenie ciągłości planowania przestrzennego, który wskazuje, że we wszystkich opracowaniach planistycznych dla Miasta P. i jego śródmieścia przez teren tej działki projektowane było i jest przebicie ul. [...] do ul [...], dla udrożnienia jej ciągu brakuje tylko ok. 45m tj. długości działki nr [...]. Opinii tej nie można odmówić rzetelności i logiki gdy weźmie się pod uwagę, że w obowiązującym do dnia 31.12.2003 r. planie zagospodarowania przestrzennego Miasta P. obejmującego m.in. teren planowanej inwestycji działka [...] położona była na terenach komunikacji [...] nowoprojektowanej ul [...], lokalna, jednojezdniowa, dwupasmowa oraz częściowo w pasie zieleni przyulicznej. Ta okoliczność była podstawą wydania nieostatecznej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji również wtedy gdy obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu. Okoliczność, że od szeregu lat projekt budowy tego odcinka drogi nie jest realizowany pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – urbanista przygotował decyzję o warunkach zabudowy, której zgodność z prawem została potwierdzona postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...].04.2004 r. Żadna ze stron nie zakwestionowała także tego postanowienia w trybie zażaleniowym Nietrafny jest zatem zarzut skarżącego, że organ administracyjny

Ostatecznie Sąd uznał za nietrafne zarzuty zawarte w skardze A. i R. W. oraz J. J., nie stwierdził także - z urzędu -naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co skutkowało oddaleniem skargi.

Z tych wszystkich względów – na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.