Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 698/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, po rozpoznaniu na w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu do zwrotu podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z/s w S., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. nr [...] o przedłużeniu terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2016 r. w wysokości [...] zł do dnia [...] r.

W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny i prawny sprawy. Podkreślono, że [...] r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego w B. deklaracja VAT-7 za październik 2016r., w której Spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł w terminie 25 dni. Termin zwrotu różnicy podatku przypadał na dzień [...] r.

Postanowieniem z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. działając na podstawie art. 216 § 1 w zw. z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015r., poz. 613 – dalej jako O.p.), a także art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm. - zwanej dalej ustawą o VAT), przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2016r. w wysokości [...] zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w firmie Spółki.

Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Spółka wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie postanowienia z [...] r., które w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016r. sygn. akt I FPS 2/16 należy traktować jako zażalenie na ww. postanowienie.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] uchylił ww. postanowienie organu pierwszej instancji wskazując, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. nie wskazywało konkretnej daty, do której nastąpiło przedłużenie terminu zwrotu podatku.

Kolejnym postanowieniem z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2016r. w wysokości [...] zł do dnia 30 grudnia 2017r. W uzasadnieniu wskazał, iż w celu zbadania zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług [...] r. wszczął kontrolę podatkową; Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. prowadzi postępowanie kontrolne wszczęte [...] r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz ustalenia zasadności dokonania zwrotu różnicy podatku za październik 2016r.; w Spółce prowadzone są kontrole podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od listopada 2014r. do grudnia 2015r. i za sierpień 2016r. Podkreślono, że w toku kontroli wystąpiono z wnioskami o przeprowadzenie kontroli podatkowych do organów podatkowych oraz z wnioskami SCAC do administracji podatkowych właściwych dla kontrahentów Spółki o zweryfikowanie transakcji wewnątrzwspólnotowych przez nią dokonanych. Dodał, że otrzymane dotychczas odpowiedzi na wnioski SCAC wysłane do administracji podatkowych w krajach kontrahentów występujących w okresach objętych wcześniejszą kontrolą podatkową, wskazują na udział w transakcjach tzw. "znikających podatników" lub podmiotów nieosiągalnych pod adresem siedziby - brak kontaktu, brak dostępu do dokumentacji. Nadto zasygnalizował, iż w okresie od lutego do grudnia 2015r. występowało siedmiu kontrahentów, na rzecz których Spółka dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, z czego sześciu zostało wykreślonych z rejestru podatników przez organy podatkowe; część z nich nie zadeklarowała wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz została uznana za "znikających podatników". Dodał, że również po stronie wewnątrzwspólnotowych nabyć transakcje dokonane przez łotewskie podmioty ze Spółką zostały krytycznie ocenione przez łotewską administrację podatkową. W przypadku słowackiego kontrahenta nie udało się organom nawiązać kontaktu z tym podmiotem. Zaakcentował, że samo posiadanie przez Spółkę stosownych dokumentów wskazanych w ustawie o VAT dokumentujących dostawy wewnątrzwspólnotowe nie potwierdza rzeczywistego dokonania dostaw do miejsc wskazanych w dokumentach.

Z uwagi na podjęte czynności oraz fakt, że do organu pierwszej instancji nie wpłynęły jeszcze wszystkie odpowiedzi na wysłane wnioski SCAC oraz wnioski o przeprowadzenie czynności sprawdzających lub kontroli podatkowych u krajowych kontrahentów, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przedłużył termin do 30 grudnia 2017r.

W zażaleniu Spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła naruszenie:

art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez przedłużenie terminu zwrotu podatku pomimo braku ku temu przesłanek,

art. 120 i art 121 § 1 O.p. poprzez działanie w sposób podważający zaufanie do organów państwa i mający na celu wyłącznie wykazanie z góry obranej tezy.

W uzasadnieniu, powołując przepisy art. 13 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, podkreślono, iż Spółka spełniła wszystkie warunki do zastosowania stawki 0% w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Natomiast argumentacja organu nie znajduje potwierdzenia ani w materiale dowodowym zebranym w toku kontroli podatkowej, ani w toku postępowania kontrolnego prowadzonego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. otrzymał już odpowiedzi na wnioski SCAC dotyczące "C" s.r.o. i "D", które potwierdzają, że wystawione przez Spółkę faktury odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Zwrócono również uwagę, że do organu wpływają odpowiedzi potwierdzające fakt nabycia paliwa przez Spółkę. Także kontrole krzyżowe prowadzone u firm wykonujących usługi transportowe potwierdzają przebieg transakcji. Z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności Spółka jest stale kontrolowana i nigdy nie stwierdzono w wyniku tych weryfikacji żadnych nieprawidłowości.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem nie uznał zasadności zarzutów Strony i utrzymał w mocy rozstrzygnięcię organu i instancji podzielając jego stanowisko. Zaakcentowano, że w Spółce prowadzone są kontrole podatkowe przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wszczęte:

[...] r. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od listopada 2014r. do grudnia 2015r. - zasadność wykazanego zwrotu; badanie nadwyżki podatku naliczonego z miesięcy poprzednich; [...] r. w zakresie podatku od towarów i usług za sierpień 2016r. - zasadność wykazanego zwrotu; badanie nadwyżki podatku naliczonego z miesięcy poprzednich; [...] r. w zakresie podatku od towarów i usług za październik 2016r. - zasadność wykazanego zwrotu. Nadto Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. prowadzi postępowania kontrolne wszczęte: [...] r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za sierpień 2016r., [...] r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz ustalenie zasadności dokonania zwrotu różnicy podatku w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i październik 2016r., [...] r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz ustalenie zasadności dokonania zwrotu różnicy podatku w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług za listopad 2016r., [...] r. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz ustalenie zasadności dokonania zwrotu różnicy podatku w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług za grudzień 2016r.

Poza tym podkreślono, że w toku kontroli za październik 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wystąpił z wnioskami SCAC do administracji podatkowych właściwych dla kontrahentów Spółki o zweryfikowanie transakcji wewnątrzwspólnotowych przez nią dokonanych. Do dnia wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu za październik 2016r. organ pierwszej instancji nie otrzymał odpowiedzi na zapytania SCAC. Natomiast z odpowiedzi otrzymanych dotychczas za wcześniejsze okresy rozliczeniowe wynika, że w transakcjach biorą udział tzw. "znikający podatnicy" lub podmioty nieosiągalne pod adresem siedziby - brak kontaktu, brak dostępu do dokumentacji. Ponadto w zakresie nabyć krajowych organ pierwszej instancji skierował do właściwego organu podatkowego wniosek o przeprowadzenie kontroli lub czynności sprawdzających u kontrahenta Spółki.

Dodatkowo zaakcentowano, że z akt sprawy wynika, iż udziałowcem Spółki jest osoba niepełnoletnia, a osoby zatrudnione w Spółce i kontrahenci są ze sobą powiązani personalnie i kapitałowo.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie postanowień obu instancji i zasadzenie kosztów postępowania Zarzuciła naruszenie: art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu za październik 2016r. w sytuacji gdy postanowienie to zostało wydane przez organ pierwszej instancji mimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie takiego przedłużenia, a tylko w przypadku istnienia dowodów materialnych na istnienie wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu organ powinien korzystać z tego uprawnienia; art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 217 § 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, mimo że uzasadnienie faktyczne i prawne tego postanowienia nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek istotnych wątpliwości mogących stanowić podstawę do jego wydania i zarazem do dalszej weryfikacji zasadności przedmiotowego zwrotu, co jednocześnie oznacza, że zostało ono wydane na zasadzie dowolności; art. 127 O.p. poprzez pozbawienie Spółki możliwości dwukrotnego rozpoznania sprawy w związku z uzupełnieniem uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji w stopniu naruszającym zasadę dwuinstancyjności.

W uzasadnieniu podkreślono ograniczenie uzasadnienia do informacji na temat prowadzonych kontroli podatkowych i postępowań kontrolnych co w żaden sposób nie stanowi przedstawienia uzasadnionych wątpliwości organu co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym i w świetle przywołanych wyroków powinno być powodem uchylenia postanowienia. Odnosząc się do postanowienia organu drugiej instancji pełnomocnik zarzucono, że organ uzupełnił postanowienie organu pierwszej instancji w sposób naruszający zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 127 O.p. i powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 lutego 2017r., sygn. akt 1 SA/Wr 1876/15. Również wskazano, iż czynione w toku kontroli podatkowych i w toku postępowania kontrolnego ustalenia wskazują obecnie na brak nieprawidłowości; podobnie kontrole krzyżowe prowadzone u firm wykonujących usługi transportowe potwierdzają przebieg transakcji; świadczenie usług transportowych potwierdziły zeznania wszystkich świadków, w tym kierowców. W transakcjach z każdym z kontrahentów doszło do faktycznego przemieszczenia towarów do innego kraju unijnego, na dowód czego Spółka posiada stosowne dokumenty, a kontrahenci zarejestrowani są dla potrzeb VAT UE w innym kraju niż Polska - zatem niewątpliwie zostały spełnione wszystkie warunki uprawniające do zastosowania stawki 0%.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu uznając zarzuty podniesione w skardze oraz przytoczone w związku z nimi argumenty za bezpodstawne i prawnie nieuzasadnione. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 lipca 2017r. o sygn. akt III SA/Gl 525/17, którym oddalono skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w analogicznym stanie faktycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia, należy podkreślić, iż istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy kwestionowane przez Spółkę przedłużenia terminu zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres do końca grudnia 2017r. ma uzasadnienie faktyczne i prawne.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy VAT w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Natomiast w myśl art. 87 ust. 2 ustawy VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z kolei art. 87 ust. 2a ustawy VAT stanowi, że w przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem został złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, lub później, zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego zabezpieczenia. (art. 87 ust. 2a ustawy VAT). Nadto na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy łącznie spełnione są ustawowo określone warunki (ust. 6).

Należy przy tym podkreślić, że przepisy polskiej ustawy o podatku od towarów i usług w tym zakresie znajdują oparcie w uregulowaniach dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L.06.347.1). Zgodnie z art. 273 tej dyrektywy państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule XI, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, powinny jednak czynić to w ramach przewidywanego prawem krajowym procedur i przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności. Natomiast zgodnie z art. 183 dyrektywy 112 - w przypadku, gdy za dany okres rozliczeniowy kwota odliczeń przekracza kwotę VAT należnego, państwa członkowskie mogą dokonać zwrotu lub przenieść nadwyżkę na następny okres rozliczeniowy w oparciu o ustalone przez siebie warunki. Państwa członkowskie mają zatem pewną swobodę w określaniu wymogów zwrotu nadwyżki VAT, w tym przedłużeniu terminu zwrotu podatku. Procedura weryfikacji zasadności zwrotu jest dopuszczalna jednak w uzasadnionych przypadkach. Bez wątpienia nie może być nadużywana, a jedynie uruchamiana w celu przeciwdziałania wyłudzaniu podatku z budżetu (por. pkt 32 wyroku TS z 25.10.2001 r. w sprawie C-78/00 Komisja WE przeciwko Republice Włoskiej, Zb. Orz. 2001, s. 1-2001).

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie złożył wniosku o zwrot różnicy podatku na warunkach i w terminie wynikającym z art. 87 ust. 2a oraz ust. 4a-f ustawy VAT, tj. po złożeniu zabezpieczenia majątkowego w przewidzianych formach. Jak wskazano wyżej, z treści art. 87 ust. 2 ustawy VAT wynika, że organ podatkowy może weryfikować zasadność zwrotu w różnych formach. W związku z tym postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może zostać wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, w toku postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego bądź kontroli podatkowej. Jeśli tego rodzaju postępowanie zostanie wdrożone, wówczas termin zwrotu nadwyżki podatku jest przedłużany do czasu zakończenia tego postępowania.

W omawianej sprawie zasadność zwrotu była weryfikowana w ramach kontroli podatkowej, czego skarżąca nie neguje.

Nie jest też sporne, że kontrola podatkowa nie została zakończona do dnia wydania zaskarżonego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu; pierwotne postanowienie Naczelnika US z [...] r. zostało wydane po jej wszczęciu, a przed upływem pierwotnego terminu zwrotu, który upływał 29 listopada 2016 r.

W tym zakresie działania organu podatkowego uznać należy za prawidłowe. Wybór trybu zwrotu podatnikowi nadwyżki podatku od towarów i usług pozostawiono organom podatkowym, które mogą tego dokonać tak w trybie czynności sprawdzających - na podstawie przepisów art. 274b O.p. w związku z art. 87 ust. 2 ustawy VAT - jak też w trybie kontroli podatkowej, czy wdrożonego postępowania podatkowego, gdyż te tryby nie są względem siebie konkurencyjne (zobacz: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7.05.2009 r. sygn. akt I SA/Sz 102/09 czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 9.10.2014 r. I SA/Łd 782/14, publ: orzeczenia.nsa.gov).

Podkreślenia wymaga, że w przypadku gdy przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu podatku, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty (cytowany wyżej art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy VAT). Odsetki przysługują wówczas, gdy zwrot jest zasadny. Stąd też będą one przysługiwać w każdym przypadku, gdy podatnik otrzymuje zwrot nadwyżki podatku z urzędu skarbowego, nawet jeśli w wyniku postępowania kontrolnego wysokość nadwyżki podlegającej zwrotowi jest obniżana. Przepis stanowi bowiem, że odsetki przysługują w razie zasadności zwrotu, a nie w razie zasadności zwrotu w żądanej wysokości. Zasadny ma być zatem sam zwrot, a nie jego wysokość. Oczywiście podstawą naliczania odsetek w tym przypadku będzie kwota faktycznie zwracana, a nie kwota żądana przez podatnika.

Również w orzecznictwie administracyjnym nie budzi wątpliwości pogląd, że do przedłużenia terminu zwrotu podatku wystarczy powzięcie przez organ wątpliwości co do zasadności zwrotu (np. wyrok NSA z dnia 11.04.2014 r., sygn. akt I FSK 610/13, publ. LEX nr 1484704 czy I FSK 676/13 z 28 .03.2014 r.).

Oznacza to, że niezasadne są zarzuty skargi wskazujące na niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 87 ust. 2 ustawy VAT. Nie zasługuje na aprobatę taka wykładnia art. 87 ust. 2 ustawy VAT, która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie. Sąd w pełni podziela pogląd, że za taką okoliczność należy uznać wszczęcie postępowania kontrolnego dotyczącego okresu, którego zwrot dotyczy.

W rozpoznawanym stanie faktycznym Sąd całkowicie podziela stanowisko organów zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, że przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT było zasadne w świetle art. 87 ust. 2 ustawy VAT, a wydając to postanowienie organ nie dopuścił się naruszenia art. 87 ust. 6 ustawy VAT.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazywanych w skardze zasad procesowych ani art. 217 § 2 O.p. w myśl którego zaskarżalne postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Mający w tym przypadku zastosowanie, z racji odesłania zawartego w art. 219 O.p., przepis art. 210 § 4 O.p. nakazuje, by uzasadnienie faktyczne zawierało między innymi wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie faktyczne decyzji lub postanowienie, na które służy skarga do sądu administracyjnego, sprzeczne z zebranymi w sprawie dowodami i oceniające jako udowodnione, istotne dla rozstrzygnięcia, okoliczności, które w sprawie nie miały miejsca, bądź przyjmujące za wykazane fakty bez przeprowadzenia wymaganego dowodu może stanowić naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu. Jednak w odniesieniu do postanowienia wydanego na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy VAT te podstawowe zasady doznają ograniczenia, gdyż organ kontroli musi wykazać jedynie uzasadnione wątpliwości uzasadniające przeprowadzenie czynności sprawdza-jących, kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego - a w konsekwencji przedłużenie terminu zwrotu podatku, jako następstwo prowadzenia i niezakończenia kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego.

W zaskarżonym postanowieniu wskazano prawidłową podstawę prawną zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku. Brzmienie przepisu jest jasne i nie wymagało ono szerszego omówienia. Organ kontroli podatkowej stosując art. 87 ust. 2 ustawy VAT powinien wyartykułować, co budzi jego uzasadnione wątpliwości.

W rozpatrywanej sprawie organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż to wewnątrzwspólnotowe transakcje skarżącej z unijnymi podmiotami budzą jego wątpliwości i w związku z tym wystąpił z wnioskami SCAC do administracji podatkowych zagranicznych kontrahentów Spółki i do dnia wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu organ pierwszej instancji nie otrzymał odpowiedzi na zapytania SCAC, a z odpowiedzi otrzymanych dotychczas za wcześniejsze okresy rozliczeniowe wynika, że w transakcjach biorą udział tzw. "znikający podatnicy" lub podmioty nieosiągalne pod adresem siedziby - brak kontaktu, brak dostępu do dokumentacji. Ponadto w zakresie nabyć krajowych organ pierwszej instancji skierował do właściwego organu podatkowego wniosek o przeprowadzenie kontroli lub czynności sprawdzających u kontrahenta Spółki. Poza tym ustalono także, że udziałowcem Spółki jest osoba niepełnoletnia, a osoby zatrudnione w Spółce i kontrahenci są ze sobą powiązani personalnie i kapitałowo. Nadto wszczęto wobec Spółki 3 kontrole podatkowe oraz 4 postępowania kontrolne, wymienione w zaskarżonym postanowieniu. Organ nie miał przy tym obowiązku wykazywania, jakie okoliczności poszczególnych transakcji budzą wątpliwości. Ustawodawca nie nałożył na organ obowiązku uzasadnienia powziętych wątpliwości. Organ nie musi także wbrew temu co twierdzi strona skarżąca wykazywać jakie zamierza poczynić ustalenia ani w jakim terminie.

Zatem Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i nie naruszył przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze.

Reasumując przedstawione rozważania faktyczne i prawne Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Skoro bowiem słusznym było przedłużenie terminu zwrotu spornego podatku to brak jest przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji powyższego stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718) należało skargę oddalić.