Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2284/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13k ust. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., Dz. U. z 2008 r., Nr 218, poz. 1391 zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 433), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., Dz. U. z 2010 r., Nr 249, poz. 1656, Dz. U. z 2011 r., Nr 159, poz. 945 - zwanej dalej utd) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez W. Z. od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...].08.2011 r., o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3 000 (słownie: trzy tysiące) złotych za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011, nr 80, poz. 433), bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Powyższe naruszenie stwierdzono podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...].08.2011 r., na odcinku drogi ekspresowej [...] odcinek W. – R., kilometr 493 o godzinie 19:30, przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego samochodu specjalnego marki [...], nr rej [...]. Pojazdem kierował W. Z. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 3,5 t.

W toku kontroli stwierdzono brak urządzenia służącego do poboru opłat elektronicznych (jednostki pokładowej viaBOX).

Droga krajowa po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego została wyszczególniona w załączniku nr 1, pkt 12 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011, nr 80, poz. 433).

W trakcie kontroli stwierdzono także, że za przejazd na kontrolowanym odcinku drogi krajowej nie uiszczono opłaty elektronicznej o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu I instancji Skarżący podnosi, iż płatny odcinek drogi nie był oznakowany w sposób wskazujący, iż konkretny odcinek podlegał opłacie elektronicznej, w tym nie zamieszczono znaku D39a jak i tabliczki T-34. Wskazuje, że gdyby był świadomy o konieczności posiadania urządzenia via box na tym odcinku drogi to dokonałaby wpłaty elektronicznej.

W świetle powyższego skarżący wnosi o umorzenie postępowania i odstąpienie od nałożonej kary pieniężnej.

Organ ponownie rozpoznając sprawę zważył, iż zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011, nr 80, poz. 433) i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych we wniosku o ponownym rozpoznanie sprawy, organ podkreśla, iż o zaliczeniu do kategorii drogi krajowej za którą pobiera się opłatę elektroniczną, rozstrzygają wyłącznie przepisy powoływanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych, nie zaś znak drogowy, który jest w dodatku znakiem informującym.

Za istotny w rozpatrywanej sprawie uznał organ fakt, że skarżący nie miał w pojeździe urządzenia służącego do poboru ustalania opłaty elektronicznej. Zatem w istocie nawet przy znaku informacyjnym o poborze opłaty nie mógłby dokonać jej uiszczania, a jednak zdecydował się na przejazd drogą wymienioną w akcie wykonawczym.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję W. Z., wnosząc o jej uchylenie zarzucił

1. błędne ustalenie, polegające na przyjęciu, iż świadomość skarżącego nie ma znaczenia dla naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i podleganiu karze pieniężnej

2. sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem, polegająca na przyjęciu, iż brak w samochodzie urządzenia służącego do poboru ustalenia opłaty elektronicznej przekreślał możliwość dokonania opłaty nawet przy znaku informacyjnym, gdy kierujący pojazdem miał możliwość wybrania innego odcinka drogi nie podlegającego opłacie elektronicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez organ nie jest kwestionowany przez skarżącego oraz znajduje potwierdzenie w protokole kontroli [...].

W momencie kontroli skarżący wykonywał przejazd pojazdem przekraczającym DMC 3,5 tony, po drodze krajowej objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, bez uiszczenia tejże opłaty.

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.

Uwzględniając powyższe należy uznać, że organ prawidłowo uczynił nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości określonej w w/w przepisie.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy podnieść, że nie są one zasadne.

O zakwalifikowaniu określonej drogi do kategorii drogi krajowej za którą pobiera się opłatę elektroniczną nie decyduje ustawiony przy tej drodze znak drogowy lecz przepisy ustawy o drogach publicznych a także przepisy wykonawcze wydane na podstawie tejże ustawy a w szczególności na gruncie niniejszej sprawy przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 433).

Z punktu widzenia normy zawartej w art. 13 k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych nie ma znaczenia w jakim celu był wykonywany przejazd.

Przepisy tejże ustawy nie przewidują również możliwości odstąpienia od nałożenia przedmiotowej kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia naruszenia w/w przepisu.

Z tego powodu argumenty skarżącego dotyczące braku świadomości obowiązku poniesienia wzmiankowanej opłaty nie mogą zostać uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe skargę W. Z. należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa jako, że była pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.