Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 33/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 1, art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. M. oraz E. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie umieszczenia w lokalu zamiennym po wywłaszczeniu nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Obecnie skarżący E. P. i R. M. pismem z dnia 17 marca 2010 roku złożyli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. Jak wynika z uzasadnienia tej skargi oraz kolejnych pism skarżących, w szczególności pisma z dnia 25 maja 2010 roku (k. 11 akt sądowych) bezczynność organu polega na braku uzasadnienia i wyjaśnienia wskazanych okoliczności w decyzjach organu z dnia [...] r., Nr [...] i [...] o umieszczeniu skarżących w budynku położonym w Z. przy ul. [...]. W skardze wskazano ponadto, że już po raz trzeci skarżący kwestionują bezczynność organu. Ich wcześniejsze skargi zostały odrzucone postanowieniami tut. Sądu z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Gl 10/05 oraz z dnia 8 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Gl 24/09. W obu tych przypadkach skargi nie zostały rozpoznane merytorycznie, a zatem sprawa nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Tym samym brak jest w ocenie skarżących przeszkód do rozpoznania kolejnej skargi w tym przedmiocie. Zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym z dnia 25 maja 2010 r., skarżący podali, iż po wywłaszczeniu ich z nieruchomości zostali przez Prezydenta Miasta w [...] roku umieszczeni w budynku, którym nie miał on prawa dysponować wobec trwającego postępowania o zwrot tego budynku poprzednim właścicielom. Od maja [...] roku domagają się wyjaśnienia podstaw umieszczenia ich w budynku przy ul. [...]. Wielokrotnie zwracali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., w sprawie wypowiadała się Rada Miejska w C., Wojewoda [...] oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny. Odwołali się do dokumentów znajdujących się w aktach spraw tut. Sądu powołanych na wstępie.

Prezydent Miasta Z. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarga jest tożsama ze skargami z roku 2004 i 2009. Prezydent wyjaśnił, że decyzje dotyczące przydzielenia skarżącym lokali mieszkalnych przy dawnej ulicy [...] (obecnie [...]) były przedmiotem kontroli administracyjnej i sądowej.

Pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżących o ustalenie niezależnego organu w trybie art. 150 § 2 kpa w toczącym się postępowaniu wznowieniowym oraz do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji Starosty Powiatu Z. z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości byłym właścicielom. Dołączyli kopię postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. wyznaczającego Wojewodzie [...] termin na załatwienie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie za prawidłowe należy uznać twierdzenia skarżących, że pomimo tożsamości niniejszej sprawy ze skargi na bezczynność ze sprawami ze skarg na bezczynność z 2005 i z 2009 roku, nie zachodzi przeszkoda do rozpoznania kolejnej skargi w tej sprawie. Poprzednie postępowania sądowoadministracyjne zakończyły się bowiem postanowieniami o odrzuceniu skarg, a zatem nie zachodzi podstawa do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Przystępując jednak do rozpoznania niniejszej sprawy nie sposób pominąć uregulowania zawartego w art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Przepis ten dotyczy wszystkich prawomocnych orzeczeń, a więc również postanowień. Oznacza to, że tut. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę związany jest ustaleniami i oceną wyrażoną w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SAB/Gl 24/09. Związanie takie nie miałoby miejsca jedynie w sytuacji, kiedy stan faktyczny lub prawny uległby zmianie w stosunku do stanu z dnia orzekania. Tak zresztą stało się w stosunku do stanu faktycznego z dnia orzekania w sprawie o sygn. akt II SAB/Gl 10/05. Zarówno z treści samej skargi, jak i z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że na dzień wydania niniejszego postanowienia stan faktyczny i stan prawny nie uległy zmianie w stosunku do stanu z daty wydania postanowienia z dnia 8 października 2009 r.

Wobec powyższego podzielić należy pogląd wyrażony w tym postanowieniu. Sąd wskazał wówczas, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego artykułu. Na podstawie tego przepisu skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia (pkt 1 – 3) oraz w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4. Jest ona dopuszczalna w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności w zakresie administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej w przypadku, gdy z przepisów prawa nie wynika dla tego organu obowiązek podjęcia decyzji, postanowienia, aktu lub innej czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. jest niedopuszczalne.

Żądanie skarżących sformułowane zarówno w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 8 października 2009 r., jak i w niniejszej sprawie nie obejmują ewentualnej bezczynności organu w sprawach objętych katalogiem z art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu musi być zatem potraktowana jako niedopuszczalna i podlegająca odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowego, stwierdzić przyjdzie, że wskazane w tym wniosku toczące się postępowania administracyjne nie są postępowaniami, których wynik miałby znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd dokonuje bowiem oceny bezczynności organu według stanu obecnego, a nie przyszłego. Nie będzie natomiast w ocenie Sądu przeszkód, aby w przypadku, gdy w przyszłości dojdzie do zmiany okoliczności faktycznych, zaś żądanie skarżących zostanie sformułowane w sposób pozwalający na zakwalifikowanie bezczynności organu do spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ponownie wnieść skargę na bezczynność tego samego organu.