Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 318/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt. 2.
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 345/16 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od S. J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rz. 2900 (dwa tysiące dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz., wyrokiem z dnia 11 października 2016 r., w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] października 2015 r., umorzył postępowanie administracyjne oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku przeprowadzonej w dniach 21 i 22 czerwca 2012 r., kontroli w lokalu w miejscowości K. prowadzonym przez skarżącego, funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. ujawnili automat Casino Games. Przeprowadzony eksperyment w postaci gry wykazał, że gra miała charakter komercyjny - automat wymagał zakredytowania, a przebieg gry ma charakter losowy - uzyskiwane wyniki gier są bowiem uzależnione wyłącznie od programu sterującego grą, nie zaś od zręczności gracza. Urządzenie było przystosowane do samodzielnego wypłacania wygranych pieniężnych. Ustalono również, że skarżący w dniu 4 czerwca 2012 r. zawarł z firmą E. Sp. z o.o. z siedzibą w L. umowę najmu, na mocy której w swoim lokalu udostępnił najemcy powierzchnię przeznaczoną na zainstalowanie urządzenia do gier. Strony umówiły się na zapłatę czynszu w wysokości 1000 zł miesięcznie. Obowiązkiem wynajmującego, wynikającym z postanowień umowy, było zapewnienie urządzeniu dostępu do energii elektrycznej, zabezpieczenie urządzenia przed uszkodzeniem przez osoby trzecie oraz zawiadomienie najemcy o ewentualnie zaistniałych nieprawidłowościach.

Ustalenia te wraz przeprowadzonym badaniem automatu przez jednostkę badającą Laboratorium Celne Izby Celnej w P., stały się podstawą decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w P. z dnia [...] października 2015 r., którą wymierzono skarżącemu, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( Dz. U. z 2015r. poz. 612, dalej: u.g.h.), karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy, odnosząc się do ustaleń faktycznych wskazał, że ustalone na podstawie eksperymentu oraz opinii biegłego cechy urządzenia Casino Games, a także rodzaje możliwych do przeprowadzenia na nich gier, wskazywały jednoznacznie, że urządzenie to oferowało gry podlegające rygorom ustawy o grach hazardowych.

Mając na uwadze, że skarżący, posiadający tytuł prawny do władania lokalem, zawarł z innym podmiotem gospodarczym, umowę najmu powierzchni prowadzonego lokalu pod instalację automatu do gry, przez co udostępnił lokal i pobierał z tego tytułu wynagrodzenie, organu uznał, że skarżący wypełnił swoim zachowaniem znamiona pojęcia urządzania gier na automacie, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję uznał, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne, że skarżący, poprzez pryzmat czynności faktycznych jakie wykonywał w związku z zawartą umową najmu, nie mógł zostać uznany za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust 1 pkt. 2 u.g.h.

Sąd nie podzielił stanowiska organu, że skarżący już przez samo udostępnienie powierzchni w swoim lokalu wyczerpał znamiona "urządzania" gier hazardowych, oraz że podmiot ten aktywnie uczestniczył w procesie urządzania gier, poprzez sprawowanie nadzoru nad automatem, pilnowanie, aby automat ten nie uległ szkodzeniu, oraz zobowiązanie się do zawiadomienia właściciela o ewentualnej awarii urządzenia. Czynności te, w ocenie Sądu I instancji nie wyczerpywały przesłanki urządzania gry na automacie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W ocenie sądu, dla uznania podmiotu prawnego za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry bądź też współurządzającą takie gry wraz z inną osobą czy osobami, konieczne było ustalenie, że podmioty te działały wspólnie i w porozumieniu, tj. zawarły umowę o współdziałanie, zakładającą pomiędzy uczestnikami przedsięwzięcia podział ról, odnoszący się do istotnych elementów przedsięwzięcia, polegającego na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych, bądź choćby realizowały owo współdziałanie w sposób faktyczny, wskazując na istnienie takiego porozumienia.

Zdaniem Sądu źródła porozumienia należało doszukiwać się w umowie najmu z dnia 4 czerwca 2012 r. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby skarżący przyjął na siebie jakieś dodatkowe obowiązki w ramach procesu urządzania gier na automacie. Sąd zauważył, że świadek J. K. zeznała, że właścicielka miała dokonywać wypłaty wygranej pieniężnej, gdyby w automacie zabrakło środków na wypłatę, ale ostatecznie stwierdziła, że nie była świadkiem takiego zdarzenia. Nie była ona też uczestnikiem, ani tym bardziej stroną wzmiankowanej umowy. Nie było więc podstaw faktycznych aby przyjmować, że obowiązki stron były inne, aniżeli wynikające z tej umowy. Nie było, w ocenie Sądu również wystarczające ustalenie, że skarżący jako wynajmujący lokal uzyskiwał czynsz z umowy najmu. Samo bowiem udostępnienie miejsca czy lokalu w celu urządzania gier nie jest przejawem aktywnego uczestnictwa w tym procesie, lecz co najwyżej warunkiem rozpoczęcia tego procesu. Sąd uznał, wobec tego, za nieuprawnione twierdzenie organu zrównujące czynności zawarcia umowy oddania niewielkiej części lokalu do władania innemu podmiotowi w celu eksploatacji automatów, z pojęciem "urządzania gier" w znaczeniu art. 89 ust. 1 u.g.h. i w konsekwencji zakwalifikowanie wynajmującego jako urządzającego gry i podlegającego karze pieniężnej.

Sąd I instancji podkreślił, że poza zapewnieniem urządzeniu Casino Games zainstalowanym w lokalu gastronomicznym w K. dostępu do energii elektrycznej, ogólnym obowiązkiem czuwania nad wstawionym do lokalu mieniem oraz informowania właściciela o ewentualnych nieprawidłowościach w jego działaniu, skarżący będący osobą wynajmującą część powierzchni prowadzonego lokalu, nie wziął na siebie obowiązków mogących wskazywać na jego rzeczywiste zaangażowanie w urządzenie gier. Opisane obowiązki, nie wykraczały w ocenie Sądu, poza rzetelne i zgodne z obyczajem kupieckim, wykonanie samej umowy najmu.

Zdaniem Sądu, w sprawie nie występował również problem partycypowania skarżącego w zyskach z urządzanych w jego lokalu gier. Wskazał, że wynajmujący umówiony był na stałą kwotę czynszu, niezależną od wysokości zysków z gry. Na wypadek niskiej opłacalności przedsięwzięcia, na rzecz najemcy zastrzeżono prawo jednostronnego zakończenia łączącego strony stosunku umownego, jednakże w czasie jego trwania, należność przysługująca wynajmującemu z tytułu czynszu ustalona została na stałym, niezależnym od zysków, poziomie. Zainstalowane w lokalu urządzenie przystosowane było do samodzielnego wypłacania wygranej pieniężnej, toteż co do zasady nie było potrzeby realizowania wygranych ze środków prowadzącego lokal, a z ustalonego przez organ stanu faktycznego, nie wynikało aby czynności te były faktycznie realizowane przez wynajmującego.

Reasumując, Sąd stwierdził, że dokonana przez organy subsumpcja zachowania skarżącego pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obecnie obowiązującym, była nieprawidłowa.

W podstawie prawnej wyroku Sąd podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i § 3 w związku z art. 134 § 1 i art.135 oraz art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Dyrektor Izby Celnej w P., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

I. prawa materialnego:

1. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla uznania podmiotu prawnego za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., bądź też współurządzającego takie gry wraz z inną osobą czy osobami, konieczne jest ustalenie, że podmioty te działały wspólnie i w porozumieniu, tj. zawarły umowę o współdziałanie, zakładając pomiędzy uczestnikami przedsięwzięcia podział ról, odnoszący się do istotnych elementów przedsięwzięcia, polegającego na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych, bądź choćby realizowały owo współdziałanie w sposób faktyczny, wskazujący na istnienie takiego porozumienia, podczas gdy wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że zawarcie umowy dzierżawy powierzchni powoduje pozyskanie odpowiedniego miejsca do umieszczenia w nim automatu do gier, dostępnego nieograniczonej liczbie graczy, a w konsekwencji stworzenie technicznych i organizacyjnych warunków do używania automatu do gier hazardowych mieści się w użytym w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pojęciu "urządzania gier na automatach", a tym samym dochodzi do współdziałania dwóch podmiotów w procesie urządzania gier na automacie poza kasynem gry, tj. zarówno dzierżawcy – dysponenta przedmiotowych urządzeń jaki i wydzierżawiającego jemu lokal – osoby fizycznej;

2. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla uznania podmiotu za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., bądź też współurządzającą takie gry wraz z inną osobą czy osobami, konieczne jest ustalenie, że podmioty te działały wspólnie i w porozumieniu, tj. zawarły umowę o współdziałanie, zakładając pomiędzy uczestnikami przedsięwzięcia podział ról, odnoszących się do istotnych elementów przedsięwzięcia, polegającego na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych, bądź choćby realizowały owo współdziałanie w sposób faktyczny, wskazujący na istnienie takiego porozumienia, podczas gdy przepisy prawa nie precyzują stopnia udziału poszczególnych podmiotów w procesie urządzania gier, bowiem może, ale nie musi być on jednakowy. W pojęcie urządzania wpisuje się już zatem także aktywność, bez udziału której urządzanie mogłoby w ogóle nie dojść do skutku, bądź mogłoby być znacznie utrudnione, skomplikowane i przebiegać z zakłóceniami;

3. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w ww. przepisie jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a w konsekwencji samo oddanie lokalu (części jego powierzchni użytkowej) może być uznane za wystarczającą przesłankę do kwalifikowania podmiotu wynajmującego (wydzierżawiającego) lokal pod eksploatację automatów jako urządzającego gry i podlegającego karze pieniężnej, podczas gdy wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że każdy podmiot urządzający gry na automatach poprzez ich udostępnienie, zarządzający nimi lub pobierający korzyści z tej działalności, może być uznany za adresata decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a więc urządzającym gry będzie każda osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1, art. 135 i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, skutkiem której było nieuprawnione jej uchylenie, jak i poprzedzające ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] października 2015 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.;

5. art. 145 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zaprezentowana w zaskarżonym orzeczeniu wiążąca organ interpretacja przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowiącego podstawę prawną decyzji organów uniemożliwia nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, a tym samym pozwala na stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w obu sprawach, podczas gdy na gruncie nie zakwestionowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego w przedmiotowej sprawie zarówno organ I, jak i organ II instancji dokonały trafnej subsumcji ustaleń faktycznych pod przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uznając skarżącego za osobę urządzającą grę na automatach poza kasynem gry.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rz. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu albowiem podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Wobec podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, mając na uwadze motywy zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, który uchylił obie wydane w sprawie decyzje organów administracji celnej (obecnie skarbowej), stwierdzić należy, że istota sporu sprowadza się do kontroli subsumcji stanu faktycznego sprawy pod przepis ustawy o grach hazardowy na podstawie, którego skarżącego uznano za "urządzającego gry na automatach" i wymierzono mu z tego tytułu karę w wysokości 12.000 zł.

Wobec tego odnieść się należy do kwestii interpretacji "urządzającego gry na automatach poza kasynem", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Pojęcie "urządzającego gry" nie zostało zdefiniowane w ustawie o grach hazardowych. Jak wynika z orzecznictwa, za urządzanie gier hazardowych uznawany jest ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2255/16, z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 5527/17). W sprawach podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy urządzającego gry na automacie, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej powinny dokładnie wyjaśnić ich udział w tego rodzaju przedsięwzięciu. W celu ustalenia odpowiedzialności takiego podmiotu istotne jest udowodnienie, że wykonywał on konkretne czynności pozwalające na przypisanie mu cechy urządzającego gry na automatach (por. np. wyroki NSA z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5311/16; II GSK 5743/16).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy za nietrafne uznać należy stanowisko Sąd I instancji, który dokonując oceny stanu faktycznego sprawy w aspekcie prawidłowości klasyfikacji skarżącego, jako podmiotu o którym mowa w powołanym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stwierdził, że brak było podstaw do uznania S. J. za urządzającego gry na automacie poza kasynem gry.

W ocenie Sądu I instancji źródła klasyfikacji, o której mowa powyżej, należało doszukiwać się w umowie łączącej skarżącego ze spółką E.. Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało aby skarżący przyjął na siebie jakieś dodatkowe obowiązki w ramach urządzania gier na ujawnionym w toku kontroli automacie. Te które wynikały z treści umowy nie wykraczały, w ocenie Sądu poza "rzetelne i zgodne z obyczajem kupieckim" wykonywanie samej umowy najmu.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze stan faktyczny sprawy wynikający ze zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego, stanowiska tego nie podziela. Uznać należy, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny nie tylko samej treści umowy, która miała kluczowe znaczenie dla ustalenia podmiotu urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., ale również pozostałych dowodów, w tym dowodów z zeznań świadków wskazujących na okoliczność, iż umowa z dnia 4 czerwca 2012 r., nie była typową umową najmu części powierzchni lokalu, lecz zawierała elementy wskazujące na istnienie porozumienia pomiędzy stronami tejże umowy w zakresie urządzania gier na automacie, który na podstawie tejże umowy został usytuowany w lokalu Zakład U.H.P "R." w K..

Słusznie organ wskazywał, tak w motywach decyzji z [...] lutego 2016 r., jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że z zapisów powołanej umowy, przede wszystkim zaś z jej postanowień zawartych w punktach 2, 4, 5 i 7, wywnioskować było można, iż rola skarżącego, jako wynajmującego nie ograniczała się wyłącznie do najmu części lokalu ale polegała na współdziałaniu w urządzaniu gier na automacie.

Powołane zapisy umowy nakładały bowiem na skarżącego obowiązki: udostępnienia miejsca odpowiedniego na ustawienie i eksploatację automatu, zapewnieniu ciągłego do niego dostępu osobom grającym, doprowadzenia do urządzenia energii elektrycznej, zadbanie o właściwe zabezpieczenie automatu przed uszkodzeniami przez osoby trzecie, niezwłocznego zawiadamiania najemcy o wszelkich nieprawidłowościach. Umowa przewidywała także odpowiedzialność wynajmującego (skarżącego) za zniszczenie lub uszkodzenie automatu spowodowane niedopilnowaniem lub niewłaściwą jego eksploatacją.

Same zapisy omawianej umowy wskazują, że nałożone nią na skarżącego obowiązki wypełniały przywołaną definicję "urządzającego gry" w zakresie działań i czynności stanowiących zaplecze dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych poprzez zorganizowanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzenia, odpowiedniego przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy oraz utrzymywanie automatu w stanie aktywności, umożliwiającego jego sprawne funkcjonowanie.

Fakt utrzymywania pieczy nad automatem potwierdzały zeznania pracowników zatrudnionych w poddanym kontroli lokalu, którzy zgodnie zeznali, że w ramach czynności związanych z automatem było jego włączanie wraz z otwarciem lokalu oraz jego wyłączanie przed zamknięciem lokalu.

Z zeznań wynikało również, że pracownicy (dwie barmanki zatrudnione w lokalu) zostały poinstruowane odnośnie sytuacji rozliczeń, braku w automacie środków pieniężnych na wygrane, kiedy to zaistnienie takiej sytuacji miały zgłaszać "kierowniczce" – R. J., żonie skarżącego prowadzącej faktycznie lokal.

Opisane zachowania wypełniają pozostałe przesłanki definicji urządzającego gry, polegające na wypłacaniu wygranych, obsłudze urządzenia, odpowiednim przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.

Reasumując, postanowienia umowy oraz zeznania złożone przez świadków przesłuchanych w trakcie postępowania administracyjnego, wskazywały, że skarżący był urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zakres obowiązków wynikających z umowy najmu obejmował nie tylko samo udostępnienie powierzchni lokalu gdzie automat był ustawiony, ale nakładał na wynajmującego wymóg udostępnienie takiej części lokalu, która umożliwiać miała i de facto umożliwiała swobodny dostęp do urządzenia osobom trzecim (graczom) oraz właściwą eksploatację automatu, na co wskazywały jednoznacznie zeznania świadków. Skarżący na mocy umowy zobowiązany był również do monitorowania działania automatu, już choćby przez samo włączanie i wyłączanie urządzenia, a także jego sprawnego funkcjonowania. Miał bowiem obowiązek, wynikający z umowy, o którym pouczono pracowników lokalu, do informowania pracowników spółki E. o zaistniałych awariach automatu – na automacie i przy barze, zgodnie z zeznaniami świadków, umieszczony był numer telefonu, pod którym należało się kontaktować w przypadku awarii.

Przywołane okoliczności faktyczne sprawy, co do których Sąd I instancji również nie miał wątpliwości, świadczą o tym, że organ prawidłowo uznał skarżącego za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w konsekwencji czego zasadnie nałożono na niego karę w wysokości określonej w ust. 2 pkt 2 powołanego przepisu.

Mając powyższe na uwadze, uznając, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona zaś wywiedziona od decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2016 r., skarga nie znajdowała uzasadnionych podstaw gdyż wydane w sprawie decyzje nie naruszały prawa zarówno materialnego jak i procesowego, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku uchylając zaskarżony wyrok i oddalając skargę. O kosztach postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5) oraz § 14 ust. 1 pkt 2) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U., poz. 1804), jak w punkcie 3 sentencji wyroku.