Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1091/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-11-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu dnia 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji .


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2017 r. B.O. złożyła

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...]

w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W treści skargi zawarto wniosek

o "wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji",

który został potraktowany przez Sąd jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu

lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły

w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości,

przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Należy jednocześnie podkreślić, że to na stronie wnoszącej o wstrzymanie wykonania aktu spożywa ciężar wykazania okoliczności przemawiających za tym,

że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny

w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody

lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie

na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Takich okoliczności skarżąca nie wskazała wnosząc

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego też należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza

o merytorycznym stanowisku Sądu co do legalności tego postanowienia.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji postanowienia.