Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1340/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 79/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przeciwko Wojewodzie Wielkopolskiemu w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 421/12 oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 79/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na niewykonanie przez Wojewodę Wielkopolskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 421/12.

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazano, iż wyrokiem z 17 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na skutek skargi Spółki na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz zasądził od Wojewody Wielkopolskiego zwrot kosztów postępowania. Sąd wskazał, iż decyzją z [...] marca 2012 r. Wojewoda uchylił wydaną przez Starostę W. decyzję z [...] lutego 2012 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie W. pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego i parkingu na 41 samochodów osobowych, linii kablowej nN 0,4kV, oświetlenia ulicznego wraz z słupami oświetleniowymi, przewidzianego do realizacji na działkach o numerach ewid.: [...] w miejscowości W.

W skardze w przedmiocie niewykonania wyroku z dnia 17 października 2012 r. skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd określił, iż uchylona decyzja nie może być wykonana, tj. nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający decyzję nie jest jeszcze prawomocny. Stwierdziła, że skutkami prawnymi uchylonej decyzji Wojewody są:

– decyzja Starosty z [...] lipca 2012 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę,

– decyzja Wojewody z [...] września 2012 r., znak: [...], utrzymującą w mocy powyższą decyzję Starosty. Skarżąca zaznaczyła, że na tę decyzję Wojewody złożyła skargę do WSA, która została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Po 1112/12.

Skarżąca zarzuciła, że organy administracji postępują tak, jakby WSA nie ogłosił Wyroku i wykonują czynności, których od dnia ogłoszenia Wyroku nie mają prawa wykonywać, w tym m.in. dotyczących ogłoszenia przetargu na wykonanie inwestycji oraz prac budowlanych związanych z jej realizacją. Ponadto Spółka opisała wymianę korespondencji, związaną z kontynuowaniem przedmiotowych robót, w tym wystosowywane do Wojewody wezwania do wykonania wyroku, z których ostatnie Spółka wysłała 10 stycznia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, we wstępie swoich rozważań, opisał szczegółowo dotychczasowy przebieg sprawy zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Sąd podkreślił też, że możliwość reagowania sądów na niewykonywanie ich orzeczeń jest sprawą bardzo złożoną i delikatnej natury, gdyż dotyka zachowania jednej z podstawowych zasad ustrojowych państwa - podziału i równowagi władzy wykonawczej i sądowniczej. Z tego względu reakcja dyscyplinująca sądu może nastąpić jedynie wówczas, gdy zaistnieje ogół przesłanek wskazanych w przepisach prawa. W przypadku art. 154 P.p.s.a. te przesłanki to: (1) niewykonanie przez organy administracji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania względnie bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przezeń postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności (2) skarga strony postępowania poprzedzona pisemnym wezwaniem organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, wreszcie (3) uznanie przez sąd skargi za zasadną - co łącznie skutkuje wymierzeniem organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym.

Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie spełniona została druga przesłanka, bowiem Spółka wniosła skargę poprzedzoną wezwaniem organu do wykonania wyroku. W ocenie Sądu nie została natomiast spełniona przesłanka pierwsza, a w konsekwencji także i trzecia, tj. nie zaistniał stan niewykonania wyroku w jednej z postaci, o których mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. Sąd zauważył, że w tym przepisie ustawodawca precyzyjnie wskazał, jakie sytuacje stanowią "niewykonanie wyroku" zagrożone sankcją grzywny. Chodzi mianowicie wyłącznie o przypadki:

a) niewykonania przez organ administracji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, tj. dalszego pozostawania przez organ w bezczynności (przewlekłości) w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej,

b) bezczynności organu administracji lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, tj. niewydania przez organ określonego aktu lub nie wykonania przezeń określonej czynności w powtórnym postępowaniu. Co istotne, w tym przypadku organ administracji pozostaje w bezczynności dopiero od momentu przekroczenia wyznaczonych przez prawo terminów do wydania określonego aktu lub wykonania określonej czynności, które to terminy – zgodnie z art. 286 § 2 w zw. z § 1 P.p.s.a. – liczy się od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych po uprawomocnieniu się orzeczenia.

Tylko stwierdzenie zaistnienia jednej z wymienionych postaci niewykonania wyroku, stanowiących w istocie bezczynność (przewlekłość) w postępowaniu administracyjnym, powstałą po wydaniu przez sąd wyroku uwzględniającego skargę uprawnia sąd do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie potencjalnie mógłby zaistnieć jedynie drugi z wymienionych przypadków, tj. stan niewykonania wyroku uchylającego akt (czyli wyroku, uchylającego decyzję Wojewody z [...] marca 2012 r.), który jednak – dla swojego spełnienia – winien przybrać postać bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Skoro bowiem Wojewoda otrzymał akta administracyjne sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 7 stycznia 2013 r., to w chwili wniesienia skargi przez Spółkę (tj. 11 stycznia 2013 r.), nie upłynął jeszcze trzydziestodniowy termin (art. 35 § 3 k.p.a.) na powtórne przeprowadzenie przez Wojewodę postępowania odwoławczego i wydanie decyzji. Sąd podkreślił też, iż Spółka w istocie zarzuca organom zbyt pospieszne przeprowadzenie powtórnego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę infrastruktury jeszcze przed wydaniem orzeczenia oraz kontynuowanie przez gminę działań związanych z realizacją odnośnych robót budowlanych po jego ogłoszeniu. Taka sytuacja nie mieści się jednak w hipotezie art. 154 P.p.s.a.

W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpił również stan niewykonania wyroku rozumiany w sposób przyjmowany przez skarżącą, tj. jako nierespektowanie przez organy rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 wyroku, określającego, że decyzja z [...] marca 2012 r. nie może być wykonana. Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie to nie nadaje się do "wykonania" w klasycznym rozumieniu, jakim posługuje się m.in. art. 154 P.p.s.a., tj. nie wymaga podjęcia przez organ administracji jakichkolwiek czynności w sprawie, polegających na wszczęciu (ponownym podjęciu) postępowania, wydaniu aktu, czy też dokonaniu innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Następstwem takiego orzeczenia sądowego jest tylko to, że decyzja nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia. Innymi słowy, na mocy tego rozstrzygnięcia WSA, przez czas jego obowiązywania należy przyjmować - na zasadzie fikcji prawnej - taki stan prawny, jakby decyzja Wojewody z [...]marca 2010 r. nie została wydana, a tym samym, jakby nie doszło jeszcze do rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty z [...] lutego 2012 r. W rezultacie po wydaniu Wyroku niedopuszczalnym byłoby powtórne rozpoznawanie sprawy. Wbrew oczekiwaniom skarżącej, w zaistniałej sytuacji nie można skutecznie poszukiwać sankcji wobec organów na gruncie art. 154 P.p.s.a., a to z uwagi na przyjęty w treści tego przepisu sposób rozumienia pojęcia "niewykonania wyroku" - zbyt wąski, aby objąć nim sytuacje piętnowane w skardze - oraz wyjątkowy charakter tego przepisu, niedopuszczający stosowania wykładni rozszerzającej.

Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka [...]Sp. z o.o., prawidłowo reprezentowana, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucono naruszenie:

– art. 154 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że postanowienie pkt. 2 wyroku, określające, że decyzja Wojewody Wielkopolskiego z [...] marca 2012 r. "nie może być wykonana" nie nadaje się do wykonania w rozumieniu, jakim posługuje się art. 154 P.p.s.a., podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu wskazuje, że orzeczenie nadawało się do wykonania, chociażby w ten sposób, iż Starosta lub Wojewoda mogli zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie ponownie rozpatrywanej i w ten sposób osiągnięto by stan rzeczy postulowany przez Sąd;

– art. 6 i 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z zasadami praworządności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji, w szczególności poprzez usankcjonowanie nagannego sposobu procedowania przez Starostę W. i Wojewodę Wielkopolskiego co jest rażąco sprzeczne z przywołanymi wyżej dyrektywami postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zawarł polemikę ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odnośnie rozumienia treści art. 154 P.p.s.a. Podniósł, że analiza akt prowadzi do wniosku, że wydając wyrok w sprawie IV SA/Po 421/12Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wiedział, że sprawa została powtórnie rozstrzygnięta przez organy administracji i zakończona została decyzją Wojewody [...] września 2012r. Sąd orzekający nie zamieściłby w wyroku postanowienia o niewykonywaniu decyzji gdyby nie miało to żadnego znaczenia praktycznego Najwłaściwsze byłoby zatem wstrzymanie wykonania decyzji wydanych przez organy po wniesieniu skargi do WSA w Poznaniu. Stan taki powstał niewątpliwie wskutek pośpiechu Starosty W. i Wojewody Wielkopolskiego, które doprowadziły do zbiegu dwóch postępowań odwoławczych w tej samej sprawie. Po ogłoszeniu wyroku z dnia 17 października 2012r. IV SA/Po 421/12 Wojewoda powinien na przykład wznowić z urzędu postępowanie w sprawie swojej decyzji z dnia [...] września 2012r. i na podstawie art. 152 §1 kpa wstrzymać wykonanie decyzji. Patrząc na sprawę nieco szerzej należy zwrócić uwagę na sygnalizowane w doktrynie oddziaływanie orzeczenia sądu na zakończone postępowanie administracyjne, w którym został wydany zaskarżony akt. Rozpoznając sprawę administracyjną organy każdorazowo obowiązane są uwzględnić okoliczności rozpatrywanej spraw, co nakłada na nie obowiązek przewidywania skutków podejmowanych działań. Obowiązek taki wynika z art. 7 kpa. Organy winny prowadzić postępowanie nie naruszając interesu społecznego, słusznego interesu obywateli. Zdaniem skarżącego kasacyjnie takiej swoistej roztropności brak w postępowaniu urzędników w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, iż przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako ustawa P.p.s.a., stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 ustawy P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji.

Oceniając te zarzuty uznać należało je za nieusprawiedliwione.

W pierwszej kolejności zauważyć należało, że przepis art. 154 ustawy P.p.s.a., którego błędną wykładnię zarzuca skarżący kasacyjnie ma następujące brzmienie:

§ 1. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 3. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

§ 4. Osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

§ 5. Odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego.

§ 6. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Skarga, o której mowa w art. 154 ustawa P.p.s.a. może być zatem wniesiona tylko w jednym z dwu przypadków, a mianowicie niewykonania przez organ administracyjny wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność albo w razie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracyjny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności.

W przedmiotowej sprawie bez wątpienia nie można mówić o tym, aby zaistniał pierwszy z powołanych powyżej przypadków, a zatem koniecznym jest zbadanie, czy zaistniała ewentualna bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wydaniu wyroku z dnia 17 października 2012 r. Oceniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż taka bezczynność lub przewlekłość nie zaistniała i ze stanowiskiem tym trzeba się zgodzić.

Nie można przyjąć, aby w niniejszej sprawie organy dopuściły się bezczynności lub też przewlekle prowadziły postępowanie. Organy procedowały nie oczekując na rozpoznanie przez Sąd skargi Spółki na decyzję Wojewody z dnia [...]marca 2012 r. Były do tego w istocie uprawnione, decyzja staje się bowiem wykonalna z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności.

W konsekwencji wydana została decyzja Starosty W. z dnia [...] lipca 2012 r. oraz decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2012 r. Decyzje te stały się przedmiotem kolejnej skargi Spółki i zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, nastąpiło to jednak dopiero wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1112/12.

Za Sądem I instancji powtórzyć należy, że miesięczny termin dla podjęcia odpowiednich czynności w celu wykonania wyroku Sądu z dnia 17 października 2012 r., zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. rozpoczynał bieg po otrzymaniu przez organ wojewódzki prawomocnego wyroku sądu wraz z aktami sprawy w dniu 7 stycznia 2013 r. Skarga na niewykonanie wyroku z dnia 17 października 2012 r. poprzedzona wezwaniem organu do wykonania wyroku, wpłynęła do organu w dniu 11 stycznia 2013 r. Dopiero jednak, po przekroczeniu prawem wyznaczonych terminów do wydania określonego aktu lub wykonania określonej czynności, można mówić o niewykonaniu przez organ wyroku. Rację ma zatem sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie wystąpił tak rozumiany stan przewlekłości, bezczynności.

W myśl art. 152 ustawy P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W piśmiennictwie i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę i należy je umieścić w wyroku (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Wa-wa 2012 r., s. 394-396). Wspomniany przepis winien być w związku z tym rozumiany, jako dotyczący wykonalności decyzji – w rozumieniu szerokim tj. jako "zawieszający moc (skutek prawny) aktu lub czynności (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04 i z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1276/09, CBOSA). Z tego powodu już samo uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2013 r. przez Sąd I instancji uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 ustawy P.p.s.a. (por. też wyrok NSA z 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 619/10, CBOSA).

Zgodzić należy się z sądem I instancji, który podkreślił, że właściwe rozumienie instytucji zawartej w art. 152 ppsa oznacza, że decyzja nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia. Innymi słowy, na mocy tego rozstrzygnięcia przez czas jego obowiązywania należy przyjmować - na zasadzie fikcji prawnej - taki stan prawny, jakby decyzja Wojewody z [...] marca 2010 r. nie została wydana, a tym samym, jakby nie doszło jeszcze do rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty z [...] lutego 2012 r. W rezultacie po wydaniu wyroku z dnia 17 października 2012r. wskutek zawartego w pkt. 2 sentencji rozstrzygnięcia niedopuszczalnym byłoby powtórne rozpoznawanie sprawy pozwolenia na budowę, co oznaczało niemożliwość podjęcia przez organ administracji jakichkolwiek czynności w sprawie, polegających na wszczęciu (ponownym podjęciu) postępowania, wydaniu aktu, czy też dokonaniu innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie w dniu 17 października 2012r. będące skutkiem decyzji z dnia [...] marca następcze decyzje Starosty i Wojewody były już wydane i wprowadzone do obrotu, nie było więc możliwe wstrzymanie się z ich podjęciem. Z tego samego względu zawieszenie ostatecznie zakończonego postępowania było niemożliwe. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie rozstrzygniecie zawarte w pkt. 2 sentencji wyroku nie wstrzymywało wykonania ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2012r.

Rację ma sąd I instancji podkreślając, że pkt.2 sentencji wyroku z dnia 17.10.2012r. odnosił skutek tylko do objętej nią decyzji i nie obejmował swym zakresem decyzji Starosty i Wojewody z dnia [...] lipca 2012r. i [...].09.2012r.

Za całkowicie nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 6 i 8 kpa "poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z zasadami praworządności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji, w szczególności poprzez usankcjonowanie nagannego sposobu procedowania przez Starostę W. i Wojewodę Wielkopolskiego".

W postępowaniu sądowoadministracyjnym ma zastosowanie wyłącznie ustawa procesowa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym postępowaniu natomiast Sąd nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym, zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w skardze kasacyjnej nie mogły być uznane za zasadne, z tej przyczyny, że Sąd, jak wspomniano, nie stosuje procedury administracyjnej.

Powyższe nie oznacza oczywiście, że wojewódzki sąd administracyjny nie ma możliwości wypowiedzenia się w kwestii prawidłowości zastosowania przez organ w danej sprawie konkretnych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Dokonując bowiem oceny legalności decyzji administracyjnej, Sąd kontroluje również prawidłowość zastosowanych przez organ przepisów proceduralnych. Jeśli jednak strona uważa, że ocena postępowania organu, przeprowadzona przez Sąd I instancji była wadliwa, to wskazując jako podstawę kasacyjną przepis art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, winna wskazać także odpowiedni przepis cytowanej wyżej ustawy procesowej, który został naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny, co w rezultacie zdaniem skarżącego kasacyjnie spowodowało przeprowadzenie przez Sąd I instancji wadliwej kontroli działalności administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r., I OSK 728/07, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r., I OSK 475/12, CBOSA).

W przedmiotowej skardze kasacyjnej nie został wskazany tego rodzaju przepis, a zatem w istocie rzeczy nie wskazano w niej w sposób właściwy, na czym miało polegać naruszenie przepisów postępowania przez Sąd I instancji, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe i uznając wniesioną skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.