Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 14/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu
Odrzucono wniosek jako niedopuszczalny
Powołane przepisy: article: art.179 a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2016 r. - wniosku M.T. o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. - zażalenia M.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt I SAB/Sz 14/15 o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 30 września 2015 r., - wniosku M.T. o unieważnienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. o sygn. akt I SAB/Sz 14/15 w sprawie ze skargi M.T. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić wniosek o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. jako niedopuszczalny, 2. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt I SAB/Sz 14/15, 3. zakwalifikować zarzut "unieważnienie postępowania" zgłoszony w piśmie z dnia 30 października 2015 r. jako zarzut skargi kasacyjnej zgłoszonej w tym piśmie, potwierdzony pismem pełnomocnika z dnia 16 lutego 2016 r., 4 nie przychylić się do skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I SAB/Sz 14/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M.T. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego .Orzeczenie powyższe doręczono Skarżącej w dniu 23 października 2015 r.

Pismem z dnia 30 października 2015 r. zatytułowanym "Skarga i wniosek" M. T. wniosła o unieważnienie postępowania I SAB/Sz 14/15 "z powodu niemożliwości działania, nie badania materiału dowodowego, tuszowania sprawy i złego sprawowania wymiaru sprawiedliwości", ustanowienie adwokata celem wniesienia skargi kasacyjnej.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 października 2015 r. i 4 grudnia 2015 r. poinformowano M.T., że rozpoznanie wniosku o unieważnienie postępowania przed rozpoznaniem wniosku o prawo pomocy z przyczyn proceduralnych jest niemożliwe.

Kolejnym pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. Skarżąca powtórzyła treść swojego żądania w zakresie stwierdzenia nieważności postępowania sądowego.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 grudnia 2015 r. po raz kolejny poinformowano M.T. że rozpoznanie wniosku o unieważnienie postępowania przed rozpoznaniem wniosku o prawo pomocy z przyczyn proceduralnych jest niemożliwe.

Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, podtrzymał żądania zgłoszone przez Skarżącą w ww. piśmie z dnia 30 października 2016 r.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 kwietnia 2016 r. Skarżąca została wezwana do sprecyzowania, czy pisma z dnia 30 października 2015 r. i 2 grudnia 2015 r., zawierające żądania unieważnienia postepowania", są skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, czy też skargą o wznowienie postepowania sądowego, pod rygorem przyjęcia, że stanowią skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Z pismem Skarżąca otrzymała wyciąg z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – art. 270 – 285 l.

Odpowiadając na powyższe wezwanie Sądu, Skarżąca w piśmie z dnia

27 kwietnia 2016 r. podtrzymała, że złożone w dniu 30 października 2015 r. i w dniu

2 grudnia 2016 r. żądania stanowią wnioski formalne, które winny być odczytywane zgodnie z ich treścią jako wnioski o unieważnienie postępowania sądowego z powodu niemożliwości działania, nie badania materiału dowodowego. Ponadto wniosła o przeniesienie spraw do WSA w P.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia 28 kwietnia 2016 r. ww. pismo M.T. uznane zostało za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W konsekwencji, Sąd postanowieniem z dnia 10 maja

2016 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z uwagi na to, że postanowienie z dnia 30 września 2015 r. odrzucające skargę nie jest prawomocne. Postanowienie doręczono Skarżącej w dniu 30 maja

2016 r.

Pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, w którym podniosła, że postanowienie jest wadliwe, gdyż nie składała skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Składany zaś był wniosek o unieważnienie postępowania I SAB/Sz 14/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 września 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. M.T. pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. wniosła o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. Stąd na podstawie art. 20 § 4 p.p.s.a Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

Sąd po rozpatrzeniu zażalenia M. T. na postanowienie z dnia 10 maja 2016 r. uznał, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie jako oczywiście uzasadnione. Z akt sprawy - pisma skarżącej z dnia 30 października 2015 r., z dnia 2 grudnia 2015 r., z dnia 27 kwietnia 2016 r., oraz z zażalenia Skarżącej z dnia 6 czerwca 2016 r. - wynika bowiem wprost, że M.T. złożyła wniosek o unieważnienie postępowania I SAB/Sz 14/15, wniosła o ustanowienie adwokata celem złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 30 września 2015 r. o sygn. akt I SAB/Sz 14/15, nie zaś skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia. Intencją Skarżącej nie było zatem uruchomienie trybu nadzwyczajnego wskazanego w skierowanym do niej wezwaniu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 kwietnia 2016 r.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2) sentencji postanowienia.

Wobec tego, że Sąd przyjął, że przedmiotem żądania Skarżącej było zgodnie z jego treścią unieważnienie postępowania, należało zakwalifikować zarzut "unieważnienie postępowania" zgłoszony w piśmie z dnia 30 października 2015 r. jako zarzut skargi kasacyjnej zgłoszonej w tym piśmie, potwierdzony pismem pełnomocnika z dnia 16 lutego 2016 r. o czym Sąd zarządził w pkt 3 sentencji.

Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu dla Skarżącej pełnomocnik pismem z dnia 17 lutego 2016 r. złożył skargę kasacyjną oraz poparł wniosek Skarżącej zawarty w piśmie z dnia 30 października 2015 r. o unieważnienie postępowania (pismo z dnia 16 lutego 2016 r.), zaś Sąd przywrócił termin na wniesienie skargi kasacyjnej (postanowienie z dnia 3 marca 2016 r.). Skutecznie wniesiona skarga kasacyjna oczekuje aby nadać jej bieg, co nastąpi niezwłocznie po rozpoznaniu niniejszej sprawy.

Jednocześnie mając na uwadze żądanie M.T., wniesioną skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 30 września 2015 r. i przepis art. 179 a p.p.s.a. zgodnie z którym jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżone postanowienie, Sąd nie stwierdził, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, co znalazło odzwierciedlenie w pkt 4 sentencji.