Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2421/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 40 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Z. J. kwotę 250 zł /słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 2421/02

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] października 2002 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r., [...] r. nakazującą Z. J. rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewidencyjny 1239 położonej przy ul. Z. w T. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że orzeczony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakaz rozbiórki pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i wydany został w poprawnie poprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponieważ poza sporem – zdaniem organu odwoławczego, pozostaje fakt wybudowania przez Z. J. budynku gospodarczego po 1 stycznia 1995 r., czyli po wejściu w życie przepisów prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r., to zastosowanie art. 48 tej ustawy nakazującego rozbiórkę budynku gospodarczego jest obligatoryjne.

Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodziła się Z. J., która w skardze do NSA OZ w Rzeszowie wniosła o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucając decyzji naruszenie art. 15 k.p.a. oraz art. 103 § 2 prawa budowlanego. Skarżąca zażądała także zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi Z. J., bowiem skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną czy wskazanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach dokonując oceny zaskarżonej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym.

Wychodząc z tak określonego zakresu kontroli, Sąd stwierdza, że skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.

W sprawie rozpoznawanej przez Sąd poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca na etapie postępowania odwoławczego ustanowiła pełnomocnika - radcę prawnego J. W. Konsekwencją tego faktu był obowiązek organu do informowania pełnomocnika o podejmowanych czynnościach i wzywania do uczestnictwa w nich jeżeli organ takie czynności przeprowadzał.

Pełnomocnikowi organ zobowiązany był doręczyć decyzję. Taki nakaz wypływa wprost z art. 40 § 2 k.p.a. Nie doręczenie decyzji pełnomocnikowi skutkuje naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, przy czym wadliwe doręczenie decyzji nie może wywoływać skutków prawnych. W istocie nie doręczenie decyzji zgodnie z przepisami prawa skutkuje tym, że nie biegną terminy do dokonania czynności procesowych, zatem w rozpoznawanej sprawie należałoby przyjąć, że strona nie miała rozpoczętego biegu terminu do wniesienia skargi. Dopiero doręczenie decyzji pełnomocnikowi w terminie późniejszym, w dniu 10 lutego 2003r. otwierało drogę do wniesienia skargi i od tego dnia biegł 30-dniowy termin dla łożenia skargi. Jednak w rozpoznawanej sprawie Sąd stoi na stanowisku, że pierwotnym i podstawowym prawem strony jest prawo do sądu, które nie może być ograniczane ze względu na działania organu podjęte z naruszeniem prawa.

Z tego względu Sąd rozpoznał skargę dokonując oceny zaskarżonej decyzji i po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania uchylił rozstrzygnięcie organu II instancji mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 prawa o p.s.a.