Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1038/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 5, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 8, art. 22
journal: Dz.U. 2008 nr 189 poz 1159
law: Ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Referent - stażysta Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie opłaty za korzystanie ze środowiska oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] ., Nr [...], Marszałek Województwa [...], działając w oparciu o art. 62 § 1 i § 4 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), ustalił sposób zarachowania uiszczonej po terminie wpłaty z tytułu należności za korzystanie ze środowiska przez obecnie skarżący [...] S.A. w C.. W uzasadnieniu organ zawarł pouczenie o sposobie i terminie złożenia zażalenia na powyższe postanowienie. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r.

Pismem z dnia [...] r. skarżący Fundusz złożył zażalenie na powyższe postanowienie, kwestionując sposób zarachowania wpłaty dokonanej po terminie i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i stwierdzenie niemożności zarachowania wpłaty na należności przedawnione lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem, powołując się na art. 144 w związku z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) stwierdziło, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone żalącemu się w dniu [...] r., natomiast pismo zawierające zażalenie z dnia [...] r. zostało nadane za pośrednictwem Kuriera Poczty Polskiej [...] w dniu 31 marca 2010 r. W toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że pracownik pełnomocnika strony skarżącej (dalej pracownik Kancelarii) złożył przedmiotowe zażalenie razem z inną korespondencją w Dziale Masowych Nadawców w Urzędzie Pocztowym Poczty Polskiej "C" w dniu 30 marca 2010 r. Następnego dnia tj. 31 marca 2010 r., pracownik ten odebrał w Urzędzie Pocztowym książkę nadawczą z wykreślonym z niej listem poleconym zaadresowanym do organu pierwszej instancji zawierającym przedmiotowe zażalenie. Z wyjaśnień udzielonych przez pracownika Poczty Polskiej wynikało, że powyższy list z uwagi na swoją wagę przekraczającą 2000 g, został zakwalifikowany jako paczka i nie mógł zostać nadany jako przesyłka polecona. Przesyłka ta została komisyjnie wykreślona z książki nadawczej i pozostawiona na dzień następny do dyspozycji nadawcy. Przedmiotowy list został w dniu 31 marca 2010 r. zwrócony pracownikowi Kancelarii, który następnie tego samego dnia nadał go za pomocą Kuriera Poczty Polskiej. W ocenie Kolegium, wbrew stanowisku skarżącego, zażalenie nie zostało nadane w placówce pocztowej Poczty Polskiej w dniu 30 marca 2010 r., gdyż pełnomocnik skarżącego nie dysponował dowodem nadania w tym dniu przedmiotowej przesyłki. Organ drugiej instancji wskazywał, że za takowe nie może być uznane zawarte w książce nadawczej poświadczenie nadania przesyłek poleconych w dniu 30 marca 2010 r., ponieważ wynika z niego, że przesyłka listowa zawierająca przedmiotowe zażalenie, z uwagi na niespełnienie wymogów przewidzianych dla przesyłek listowych wynikających z przepisów pocztowych oraz umowy zawartej pomiędzy Pocztą Polską S.A. z siedzibą w Warszawie, a pełnomocnikiem skarżącego w dniu [...] ., nie została w tym dniu przyjęta do wysyłki i została wykreślona z książki nadawczej. Organ drugiej instancji wskazał, że termin do złożenia zażalenia określony w art. 141 § 2 kpa wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W przedmiotowej sprawie termin do złożenia zażalenia na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. upłynął bezskutecznie w dniu 30 marca 2010 r. Jednocześnie Kolegium wskazywało, że pełnomocnik skarżącego wraz ze złożonym zażaleniem na postanowienie organu pierwszej instancji nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia z uprawdopodobnieniem, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności :

- naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażonej w art. 10 kpa poprzez niedoinformowanie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji;

- naruszenie przepisów procedury administracyjnej w zakresie postępowania dowodowego, tj. art. 77 § 1 i 3, art. 80 i art. 81 kpa poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie dowodów złożonych przed organem przez skarżącego, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, uznanie za nieudowodnione okoliczności złożenia zażalenia w terminie, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego;

- naruszenie przepisów o wydawaniu postanowień tj. art. 124 § 2 w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie postanowienia;

- naruszenie art. 134 kpa poprzez wydanie postanowienia o uchybieniu terminu podczas gdy nie było ku temu podstaw;

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 57 § 5 pkt 2 kpa poprzez nieuwzględnienie terminu nadania przesyłki w siedzibie Poczty Polskiej.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazywał, że pracownik Kancelarii w dniu 30 marca 2010 r., w godzinach wieczornych złożył w dziale przesyłek masowych placówki pocztowej C. wraz z książką nadawczą całą korespondencję Kancelarii, wśród której znajdowało się również zażalenie na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. Na każdym liście poleconym został umieszczony jego numer "R". Pracownik Poczty poinformował pracownika Kancelarii o możliwości pozostawienia całej korespondencji oraz książki nadawczej w Urzędzie Pocztowym. Pełnomocnik skarżącego podnosił w skardze, że zgodnie z przyjętą w Urzędzie Pocztowym i Kancelarii praktyką, przy dużej ilości korespondencji i klientów, potwierdzenie nadania złożonych przesyłek jest odbierane w dniu następnym, przy wysyłaniu kolejnej korespondencji. W dniu 31 marca 2010 r. poinformowano pracownika Kancelarii o wykreśleniu z książki nadawczej przesyłki adresowanej do organu pierwszej instancji zawierającej zażalenia, z adnotacją "list za ciężki". Numer tego listu poleconego został zniszczony i wyrzucony. Jednocześnie przesyłka została zwrócona pracownikowi Kancelarii, który dokonał jej nadania za pośrednictwem Kuriera Poczty Polskiej. W ocenie skarżącego, pracownik Poczty Polskiej na mocy umowy zawartej przez Pocztę Polską z Kancelarią był zobowiązany do zmiany kwalifikacji przedmiotowej przesyłki z listu poleconego na paczkę pocztową. Z ww. umowy wynika bowiem, że obejmuje ona świadczenie usług pocztowych nie tylko w zakresie przesyłek listowych, ale także wszystkich innych przesyłek dopuszczalnych do obrotu pocztowego, w tym także paczek pocztowych. Opłaty uiszczane są na podstawie faktury wystawianej przez Pocztę raz w miesiącu, przelewem na konto bankowe. Zdaniem skarżącego mimo, iż pracownik Poczty miał świadomość zapisów umowy, to jednak wbrew tym zapisom nie dokonał przekwalifikowania przesyłki i nie nadał jej jako paczki pocztowej w dniu jej złożenia. Pełnomocnik skarżącego podnosił również, że Kancelaria nie posiada wagi służącej do ważenia każdego listu przed jego nadaniem, bowiem w ocenie tego pełnomocnika nie istnieje taka potrzeba, gdyż listy ważone są na poczcie i tam oznaczane stosowną opłatą. W tym kontekście, bezpodstawne było domniemanie pracownika Poczty, że "Kancelaria może nie wyrazić zgody na nadanie przesyłki pocztowej, gdyż ta jest droższa". Następnie pełnomocnik wskazywał, że organ dokonał dowolnej i wyrywkowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto organ błędnie przyjął, że strona mogła złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, bowiem z takim wnioskiem można wystąpić jedynie w przypadku uchybienia terminowi, co jednak w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, o czym w ocenie skarżącego świadczy nie tylko pieczęć Poczty z datą 30 marca 2010 r. w książce nadawczej, ale także pismo wyjaśniające Urzędu Pocztowego C.1 z dnia [...] r. oraz wyjaśnienia złożone w toku rozprawy administracyjnej. Skarżący podniósł także, że organ przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie umożliwił stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Organ odwoławczy wskazał, że zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji zostało wniesione dzień po upływie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. O zachowaniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia – w przypadku jego nadania w polskim urzędzie pocztowym – decyduje data stempla pocztowego, natomiast na kopercie zawierającej przedmiotowe zażalenie widnieje okrągły stempel pocztowy, na którym zaznaczono datę 31 marca 2010 r., co oznacza, że właśnie w tym dniu przesyłka ta została nadana w placówce pocztowej. Takie same dane zostały zawarte na druku nadania tej przesyłki za pośrednictwem Kuriera Poczty Polskiej [...]. Organ wskazał dodatkowo, że w świetle ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. Nr 5, poz. 34 z późn. zm.), w przypadku przesyłek rejestrowanych, umowę o świadczenie usługi uważa się za zawartą w chwili wydania nadawcy przez operatora dowodu przyjęcia przesyłki (potwierdzenia nadania). Takim dowodem pełnomocnik strony nie dysponuje, gdyż przesyłka pocztowa w dniu 30 marca 2010 r. została wykreślona z książki nadawczej. Dla poparcia stanowiska w tym względzie Kolegium odwołało się do poglądów zawartych w wyrokach NSA z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 226/08 i sygn. akt II OSK 227/08 oraz WSA w Gliwicach w postanowieniu z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 681/09. Zdaniem Kolegium, dla oceny zachowania terminu nie ma też znaczenia kwestia naruszenia postanowień umowy z Pocztą Polską. Tym samym wyjaśniono wszelkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie doszło też do naruszenia art. 10 kpa, skoro pracownicy pełnomocnika skarżącego brali czynny udział w czynnościach podejmowanych przez organ odwoławczy w ramach postępowania wyjaśniającego.

Na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. pełnomocnicy zarówno skarżącego jak i organu zgodnie oświadczyli, że znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...] r. podpisane przez radcę prawnego C.S., skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie dotyczyło sprawy związanej z postanowieniem Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r.

Pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił naruszenie art. 3 pkt 8 i art. 21 ust. 2 Prawa pocztowego. Wskazywał także, że w zaskarżonym postanowieniu pominięto ocenę umowy zawartej miedzy Kancelarią a Urzędem Pocztowym z dnia [...] r., w świetle której należało uznać, że doszło do nadania spornej przesyłki, o czym świadczy wpis w książce nadawczej.

Pełnomocnicy Kolegium na rozprawie przyznali, że w zaskarżonym postanowieniu pominięto umowę z dnia [...] r., bowiem nie miała ona znaczenia dla oceny, czy doszło do skutecznego nadania zażalenia. Umowa z dnia [...] r. jest klasyczną umową o współpracy, natomiast do zawarcia umowy polegającej na nadaniu przesyłki nie dochodzi przez złożenie przesyłki na ladzie Urzędu Pocztowego, ale przez zgodne oświadczenie woli obu stron. Do zawarcia takiej umowy dochodzi bowiem dopiero wówczas, gdy jedna ze stron składa oświadczenie odpowiadające art. 3 pkt 8 Prawa pocztowego i uzyskuje potwierdzenie nadania, czyli przyjęcia przesyłki na dowodzie nadania, który jest dokumentem urzędowym. Zdaniem Kolegium Urząd Pocztowy odmówił zawarcia umowy związanej z omawianymi zażaleniami, a nie odstąpił od zawartej w tym przedmiocie umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku.

Niezasadnie skarżący zarzucił bowiem naruszenie reguł procedury administracyjnej wskutek nienależytej oceny i rozważenia całości zebranego materiału dowodowego, oraz naruszenie gwarancji procesowych strony.

Zdaniem składu orzekającego, prawidłowo organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, przyjmując że środek ten został nadany za pośrednictwem [...] - Kuriera Poczty Polskiej w dniu 31 marca 2010 r., podczas gdy ustawowy termin wniesienia zażalenia upłynął z dniem 30 marca 2010 r., a to wobec doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji w dniu [...] r.

Z mocy art. 57 § 5 pkt 2 kpa, termin dokonania czynności przez stronę uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. Kodeks nie definiuje pojęcia "nadania" użytego w tym przepisie. Z treści odpowiedzi na skargę wynika, że Kolegium stanęło na stanowisku, że dla uznania faktu, iż przesyłka została nadana, czyli przyjęta do wysyłki przez operatora pocztowego, miarodajne jest wydanie nadawcy dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowanej, zwanego potwierdzeniem nadania, bowiem z tą chwilą uważa się za zawartą umowę o świadczenie usługi pocztowej.

Jednocześnie wskazać należy na odmienne stanowisko jakie Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1631/07 (LEX nr 485104, POP 2009/2/129), w którym wskazał, że przepisy Ordynacji podatkowej nie definiują pojęcia "nadanie pisma w polskiej placówce operatora publicznego", ani też wprost nie odsyłają w tej mierze do przepisów ustawy – Prawo pocztowe. Jednak z użycia w Ordynacji podatkowej określeń właściwych Prawu Pocztowemu (art. 3 pkt 11, 12 i 14 określające definicję operatora, operatora publicznego i placówki operatora), nie powinno to budzić wątpliwości. Zatem istotne pojęcie "nadanie pisma w polskiej placówce operatora publicznego" należy rozumieć zgodnie z definicjami określonymi w art. 3 pkt 8, 12 i 14 ustawy – Prawo pocztowe. Oznacza to, że nadanie to polecenie doręczenia przesyłki zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej. Świadczenie usług pocztowych odbywa się zatem na podstawie umowy, której zawarcie zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy, następuje w szczególności przez m.in. przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia (pkt 1). Prawo pocztowe nie wskazuje jednak wprost w jaki sposób dochodzi do zawarcia umowy o świadczenie usługi polegającej na przyjęciu i doręczeniu przesyłki rejestrowanej (przesyłki przyjętej za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za dowodem odbioru - art. 3 pkt 20 ustawy). Operator odmawia zawarcia umowy o świadczenie usług albo może odstąpić od wykonania już zawartej umowy w ściśle określonych przypadkach (art. 22 ust. 1 – 4 ustawy). Nadto, w przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że delegacja zawarta w art. 46 ust. 3 pkt 2 lit. a – e Prawa pocztowego, nie obejmowała upoważnienia do określenia momentu zawarcia umowy o świadczenie usługi, jako że kwestia ta to materia, która powinna być zawarta w ustawie. Oznacza to, że § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r., jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W konsekwencji zdaniem NSA rozważyć należy, jakie przepisy należy stosować do ustalenia daty nadania przesyłki pocztowej rejestrowanej. Zgodnie z art. 45 ustawy – Prawo pocztowe, potwierdzenie nadania przesyłki pocztowej rejestrowanej wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego. Domniemanie to jest jednak wzruszalne. Zatem dowód potwierdzający nadanie przesyłki rejestrowanej może mieć tylko znaczenie dowodowe – dokumentujące fakt zawarcia umowy, a nie jej moment.

Odnosząc się do powyższego wyroku, wskazać należy na odmienne poglądy, prezentowane w orzecznictwie cytowanym w odpowiedzi na skargę. W szczególności, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 227/08 (LEX nr 545355) stwierdził, że skuteczne zawarcie umowy z Pocztą Polską o świadczenie usługi na przemieszczenie i doręczenie przesyłki rejestrowej (listu poleconego) wymaga wydania nadawcy przez operatora dowodu przyjęcia przesyłki (potwierdzenia nadania).

Jednakże zdaniem składu orzekającego, żadne z orzeczeń, do których odwołały się strony, nie zapadło w analogicznym stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie.

Treść skargi przedstawiająca przebieg zdarzeń związanych z nadaniem przesyłki rejestrowanej w dniach 30 i 31 marca 2010 r., potwierdza, że nie jest kwestionowany fakt, iż pracownik Kancelarii pełnomocnika strony skarżącej w dniu 30 marca 2010 r. w godzinach wieczornych pozostawił na ladzie Urzędu Pocztowego Poczty Polskiej "C." kilka przesyłek, m.in. przesyłkę adresowaną do Marszałka Województwa [...] opatrzoną nalepką "R" oraz książkę nadawczą, a następnie opuścił lokal. Dopiero następnego dnia przy odbiorze książki nadawczej okazało się, że jedynie przesyłka adresowana do Marszałka Województwa [...] została wykreślona z książki nadawczej z adnotacją "list za ciężki", co opatrzono pieczęcią z datą 30 marca 2010 r. Przedmiotowa przesyłka została też w tym dniu łącznie z książką nadawczą zwrócona nadawcy, a następnie w tym samym dniu, tj. 31 marca 2010 r. nadana jako paczka pocztowa za pośrednictwem [...] Kuriera Poczty Polskiej. Nie jest też kwestionowany fakt, że przedmiotowa przesyłka rejestrowana ważyła 2200 g, czyli stanowiła paczkę w rozumieniu art. 3 pkt 25 Prawa pocztowego.

Sporna w niniejszej sprawie jest natomiast okoliczność, czy pracownik Poczty wyraził zgodę na pozostawienie przesyłek na ladzie oraz kiedy nastąpiło wykreślenie przesyłki adresowanej do organu pierwszej instancji z książki nadawczej, tj. czy najpierw opatrzono w książce pieczęcią z datownikiem Poczty i datą 30 marca

2010 r., całą korespondencję, a następnie wykreślono tę pozycję.

Zdaniem Sądu, brak ustaleń faktycznych w tym zakresie nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotny jest bowiem fakt, że przedmiotowa przesyłka została zwrócona nadawcy w dniu 31 marca 2010 r.

Wbrew poglądowi skarżącego, nadanie pisma w polskiej placówce operatora publicznego w rozumieniu art. 57 § 5 kpa, nie jest czynnością jednostronną, czyli samym poleceniem doręczenia przesyłki. Wszak przepis art. 3 pkt 8 Prawa pocztowego jednoznacznie stanowi, że polecenie doręczenia przesyłki nastąpić winno zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej. Nadawcą jest bowiem podmiot, który zawarł taką umowę (art. 3 pkt 10 ustawy). W przypadku przesyłek rejestrowanych ustawodawca jednoznacznie postanowił, że są to przesyłki przyjęte za pokwitowaniem przyjęcia (art. 3 pkt 20 ustawy). Zatem nadanie przesyłki rejestrowanej następuje po jej przyjęciu przez operatora w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi i wydaniu pokwitowania przyjęcia. Potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego (art. 45 Prawa pocztowego), co oznacza możliwość wzruszenia jego treści, m.in. co do daty nadania przesyłki.

W niniejszej sprawie Kolegium przeprowadziło rozprawę administracyjną celem ustalenia okoliczności nadania przesyłki, adresowanej do organu pierwszej instancji. Nie budzi żadnej wątpliwości, że przesyłka dostarczona do Urzędu Pocztowego w dniu 30 marca 2010 r. i pozostawiona na ladzie wraz z książką nadawczą, nie została dostarczona adresatowi, lecz zwrócono ją nadawcy w dniu 31 marca 2010 r., zaś w książce nadawczej wykreślono tę pozycję z adnotacją "list za ciężki" i opatrzono datownikiem pocztowym z datą 30 marca 2010 r.

Oznacza to, że przesyłka ta nie została przyjęta w tym dniu przez operatora celem przemieszczenia i doręczenia adresatowi. Taki stan rzeczy potwierdza pismo Urzędu Pocztowego z dnia [...] r., stanowiące odpowiedź na pismo skarżącego z dnia

[...] r.

Skarżący w żaden sposób nie wykazał faktu przyjęcia spornej przesyłki w dniu 30 marca 2010 r. Pracownik Kancelarii jako przedstawiciel nadawcy pozostawiając przesyłkę rejestrowaną ograniczył się bowiem jedynie do polecenia doręczenia przesyłki. Do zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych w zakresie przesyłek rejestrowanych wymagane jest jednak przyjęcie takiej przesyłki przez operatora i to w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi oraz wydanie potwierdzenia nadania. Przedstawiciel nadawcy nie był jednak obecny przy dalszych czynnościach pracownika Poczty, a twierdzenia strony o przyjęciu przesyłki, a dopiero później jej wykreśleniu z książki nadawczej oparte są jedynie na przypuszczeniach, bowiem zniszczono nalepkę "R". Taki fakt nie zmienia jednak postaci rzeczy, a mianowicie nie podważa stanowiska operatora co do odmowy przyjęcia przesyłki ze względu na fakt, że została nadana jako list, podczas gdy z uwagi na wagę przekraczającą 2000 g, stanowiła paczkę pocztową. O przyjęciu przesyłki do wysyłki mogłaby ewentualnie świadczyć pieczęć na kopercie (opakowaniu przesyłki), jednak na taką okoliczność skarżący nie powołał się ani w toku rozprawy administracyjnej, ani w skardze.

Samo twierdzenie strony nie może być w żaden sposób uznane jako dowód przeciwko treści dokumentu w rozumieniu art. 76 § 3 kpa, tym bardziej, że pracownik Poczty K.S. przedstawiła przebieg czynności związany z opracowaniem przesyłek w dniu 30 marca 2010 r., który nie potwierdził zarzutów skarżącego.

Odmowa przyjęcia przesyłki celem przemieszczenia i doręczenia, stanowi odmowę zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych (art. 22 Prawa pocztowego). Nawet podzielając pogląd skarżącego, że sporna przesyłka została przyjęta do przemieszczenia i doręczenia, z uwagi na jej zwrot do nadawcy, doszłoby do odstąpienia od wykonania umowy bądź usługi na gruncie art. 22 Prawa pocztowego. Jednak odmowa zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych w dniu 30 marca 2010 r. oznacza niewątpliwie, że w tym dniu nie doszło do nadania pisma w rozumieniu art. 57 § 5 kpa. Zdaniem składu orzekającego taki sam skutek należałoby wiązać z odstąpieniem od wykonania umowy bądź usługi. Dla oceny dochowania terminu nie ma też żadnego znaczenia treść umowy z Pocztą z dnia [...] r. Umowa ta ma bowiem charakter ramowy i nie jest to umowa adhezyjna. Stąd też nieistotne jest, że umowa ta opiewa zarówno na przesyłki listowe, jak i paczki pocztowe. To nadawca wybiera formę usługi pocztowej i tylko na podstawie jego zlecenia operator przyjmuje przesyłkę, bądź odmawia zawarcia umowy, czy wreszcie jej wykonania. Skoro przesyłka rejestrowana została w dniu 30 marca

2010 r. zlecona do wysyłki jako przesyłka listowa, to operator mógł jedynie zrealizować tego rodzaju usługę pocztową, o ile spełniała ona wymogi ustawy – Prawo pocztowe oraz umowy ramowej z dnia [...] r. Zresztą, ocena zasadności stanowiska operatora co do odmowy zawarcia umowy na doręczenie przesyłki listowej rejestrowanej w dniu 30 marca 2010 r., czy też nawet uprawnienia operatora do odstąpienia od wykonania umowy, nie należy ani do organu administracji, ani do sądu administracyjnego.

Jednak wskutek odmowy zawarcia umowy o doręczenie przesyłki rejestrowanej bądź odstąpienia operatora od wykonania takiej umowy, nie dochodzi do nadania pisma. Wszak skutkiem był zwrot przesyłki do nadawcy. Zatem nie może być mowy o nadaniu pisma, bo w takim wypadku przesyłka nie może być nigdy doręczona adresatowi. Organ administracji nie może nadać dalszego biegu zażaleniu, którego nie otrzymał. Tak też przedstawiałaby się niniejsza sprawa, gdyby nie skuteczne nadanie zażalenia za pośrednictwem [...] w dniu 31 marca 2010 r. Jednak zawarta w tym dniu umowa o świadczenie usług pocztowych, stanowi o nadaniu przesyłki w formie paczki pocztowej. Chodzi zatem o nowe polecenie nadawcy, które zostało przyjęte przez operatora za dowodem nadania w dniu 31 marca 2010 r.

W niniejszej sprawie niewąŧpliwie zachodzi przypadek z art. 22 ustawy Prawa pocztowego, stąd też przywołany we wstępie rozważań wyrok NSA w sprawie II FSK 1631/07, nie dotyczy analogicznego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wszak jednoznacznie, że w tejże sprawie nie doszło do odmowy zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych, a jedynie sporna była data zawarcia tej umowy.

Zatem nawet podzielając pogląd co do niekonstytucyjności § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r., uznać przyjdzie, że kwestia ta nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. W świetle definicji ustawowych, przesyłka rejestrowana wymaga przyjęcia przez operatora celem przemieszczenia i doręczenia adresatowi. O ile nawet wydanie dowodu nadania nie stanowi momentu zawarcia umowy, to w niniejszej sprawie wydanie nadawcy potwierdzenia nadania przesyłki listowej rejestrowanej z daty 30 marca 2010 r. nigdy nie nastąpiło wobec wykreślenia tej przesyłki z książki nadawczej w dniu 30 marca 2010 r. i zwrotu jej nadawcy.

W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, opartego na wyrywkowych i wyrwanych z kontekstu wyjaśnieniach pracownika Kancelarii nadającego przesyłkę i pracownika Poczty przyjmującego przesyłkę. Zaoferowane przez skarżącego dowody w żaden sposób nie podważyły ustaleń organu odwoławczego w takim zakresie, jaki był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie wskazania daty nadania pisma w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 kpa, co nie jest równoznaczne z samym zleceniem nadawcy przesyłki rejestrowanej. Bez znaczenia prawnego dla oceny zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia zażalenia, jest zaś treść umowy zawartej przez pełnomocnika z Pocztą Polską w dniu [...] r., a więc rozstrzygnięcie sporu, czy pracownik Poczty wyraził zgodę na pozostawienie przesyłki rejestrowanej wraz z książką nadawczą i powinien dokonać przekwalifikowania przesyłki na paczkę bez odrębnego zlecenia nadawcy. Kwestie te mogłyby okazać się istotne, gdyby chodziło o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia celem wykazania braku winy strony. Tymczasem sprawa niewykonania czy też nienależytego wykonania umowy z dnia 26 lutego 2010 r. przy uwzględnieniu obyczajów i powszechnej praktyki, nie ma żadnego wpływu dla ustalenia okoliczności obiektywnej, jaką jest sama data nadania pisma. W konsekwencji, za chybione należy uznać zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 80 i art. 81 kpa.

O ile zaś zgodzić się można z zarzutem nienależytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia (art. 125 § 3 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa), to braki te dotyczą jedynie wyjaśnienia podstawy prawnej. Wadliwości postanowienia w tym względzie nie może bowiem usunąć treść odpowiedzi na skargę, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jednak tego rodzaju uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem Kolegium poczyniło prawidłowe dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne i w tym względzie motywy postanowienia zawierają wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Wreszcie, w ocenie Sądu nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia gwarancji procesowych strony (art. 10 kpa). Kserokopia protokołu rozprawy administracyjnej odbytej w dniu 25 czerwca 2010 r., została bowiem w tym dniu doręczona K.S. - pracownikowi Kancelarii, zaś zaskarżone postanowienie zapadło w dniu [...] r., co umożliwiało pełnomocnikowi strony odniesienie się do oświadczeń złożonych na rozprawie przez A.M. - pracownika Poczty. Pozostałe dowody w postaci korespondencji z UPT w C. i umowy z Pocztą Polską z dnia [...] r., zostały zaś zaoferowane przez skarżącego.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 134 kpa, jako że trafnie organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia wobec nadania pisma za pośrednictwem poczty w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 kpa, dopiero w dniu 31 marca 2010 r., podczas gdy ustawowy termin upłynął w dniu 30 marca 2010 r. Wreszcie wskazać przyjdzie, że analogiczne rozważania dotyczyłyby niniejszej sprawy, gdyby ocena dochowania terminu następowała na gruncie ordynacji podatkowej.

Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.