Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 522/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162, art. 228 par. 1 pkt 2, art. 236 par. 2 pkt 1, art. 239
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka, asesor WSA Katarzyna Górska,, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie jest postanowienie z dnia "[...]", którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania:

K. M. wniósł do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług dla usług polegających na realizacji kompleksowej. indywidualnej zabudowy meblowej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W wyniku analizy wniosku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że do zaistniałego stanu faktycznego ma zastosowanie interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia "[...]", nr "[...]", w konsekwencji działając na podstawie art. 14b § 5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p.", postanowieniem z dnia "[...]" stwierdził, że do stanu faktycznego ma zastosowanie interpretacja ogólna, w związku z czym wniosek jest bezprzedmiotowy.

Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 27 maja 2019 r, a zatem 7 - dniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 3 czerwca 2019 r. Strona wniosła zażalenie na to postanowienie w dniu 6 czerwca 2019 r. Wskazując na brzmienie przepisów art. 236 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 14h O.p., organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]" stwierdził, ze wnioskodawca wniósł zażalenie po upływie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, co stanowiło podstawę do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia strona podniosła zarzut mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 121 § 2 O.p., tj. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez niezastosowanie art. 169 § 1 O.p., tj. zaniechanie wezwania do usunięcia ewidentnych braków podania, co w konsekwencji doprowadziło do odstąpienia od merytorycznego rozpatrzenia zażalenia.

Zdaniem skarżącego, organ uchybił treści przepisu art. 169 § 1 O.p. poprzez zaniechanie wezwania do usunięcia ewidentnego braku podania w postaci braku wniosku o przywrócenie terminu, czego skutkiem było naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przejawiający się szczególnie w obowiązku udzielaniu wszelkich niezbędnych informacji oraz wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania. Taką właśnie informacją było powiadomienie o braku pisma w postaci wniosku o przywrócenie terminu oraz wezwanie do jego usunięcia pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia.

W ocenie strony, braki podania z art. 169 § 1 O.p. należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 753/16). Skoro brak pisma dotyczyć może pełnomocnictwa, nie ma żadnych przeciwwskazań, aby za brak pisma nie został uznany również brak wniosku o przywrócenie terminu, tym bardziej, że z treści zażalenia jasno wynikała wola skarżącego wzruszenia niekorzystnego rozstrzygnięcia, a uchybienie terminu było nieznaczne. Przesłanką przywrócenia terminu jest m.in. dokonanie spóźnionej czynności jednocześnie z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu. Warunek jednoczesnego dopełnienia spóźnionej czynności jest spełniony zarówno, gdy strona złożyła odrębny wniosek o przywrócenie uchybionego terminu i wraz z tym wnioskiem dopełniła spóźnionej czynności, gdy strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu w treści dopełnianej czynności, jak również gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu zawarła czynność, dla której określony był termin. W przedmiotowej sprawie w samym fakcie złożenia zażalenia na niekorzystne rozstrzygnięcie organu wyraźnie uwidoczniona została wola jednoczesnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu, zaś brak wyrażenia jest wprost należy traktować nie inaczej, jak tylko brak pisma unormowany w art. 169 § 1 O.p. (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 27/13). Pozostawienie bez rozpoznania zażalenia wyłącznie z powodu możliwego do uzupełnienia braku stanowi naruszenie postulatu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności korzystnych dla strony.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Sąd ocenił, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Podstawą zaskarżonego postanowienia wydanego w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 14h O.p. było ustalenie, że strona uchybiła terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 23 maja 2019 r. o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego ma zastosowanie interpretacja ogólna, w związku z czym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest bezprzedmiotowy.

Sąd podzielił ocenę organu co do tego, że postanowienie z dnia "[...]"zostało doręczone stronie w dniu 27 maja 2019 r, a zatem 7 - dniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 3 czerwca 2019 r. Strona natomiast wniosła zażalenie na to postanowienie w dniu 6 czerwca 2019 r., a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia wynikającego z przepisu art. 236 § 2 pkt 1 O.p. Stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p. organ stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Powyższego stanowiska organu o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia nie kwestionowała też strona, wskazując jedynie w skardze, że organ powinien wezwać ją w trybie art. 169 § 1 O.p. do usunięcia braku podania, jakim był brak wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W jej ocenie, w sytuacji, gdy z treści zażalenia jasno wynikała wola wzruszenia niekorzystnego rozstrzygnięcia, a uchybienie terminu było nieznaczne, organ powinien był zastosować tryb wezwania unormowany w art. 169 § 1 O.p.

Sąd nie uwzględnił powyższego stanowiska strony skarżącej, uznając zarzuty skargi za oczywiście bezzasadne.

Zdaniem Sądu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie miał obowiązku wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia zażalenia poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W postanowieniu z dnia "[...]" o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego ma zastosowanie interpretacja ogólna, zostało zawarte pouczenie, z którego wynika, że zażalenie na to postanowienie należy wnieść w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie zażalenia, jest zachowanie ustawowego terminu. Niezależnie czy uchybienie terminu jest jednodniowe, czy też jednomiesięczne, powoduje identyczny skutek w postaci bezskuteczności środka zaskarżenia. Rozpatrzenie zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2010, s. 926).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zażalenie zostało przez wnioskodawcę złożone w dniu 6 czerwca 2019 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem ustawowego terminu określonego art. 236 § 2 pkt 1 O.p.

Składając zażalenie po terminie, wnioskodawca nie złożył przy tym ani wcześniej, ani jednocześnie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, co uzasadniało wydanie postanowienia stwierdzającego wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.).

Zgodnie z art. 162 § 1 i 2 O.p., aby uchybiony termin został stronie przewrócony muszą wystąpić łącznie cztery przesłanki:

1) zainteresowany musi złożyć wniosek o przywrócenie terminu,

2) wniosek ten winien być złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przeszkody do jego wniesienia,

3) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dopełnić czynność, dla której był ustanowiony przywrócony termin,

4) uprawdopodobnić we wniosku o przywrócenie terminu brak swojej winy.

Wprawdzie w art. 162 O.p. przewidziana jest możliwość przywrócenia terminu, ale jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego wniesioną w terminie, w której obowiązany jest on uprawdopodobnić, że uchybienie to nastąpiło nie z jego winy. Prośba ta nie może być wywodzona w sposób dorozumiany z samego faktu nieznacznego uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie skarżący wniosku o przywrócenie terminu nie złożył, wobec czego oczywiście bezzasadny był zarzut naruszenia art. 169 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p.

W przepisie art. 169 O.p. ustawodawca określa zasadę ograniczonego formalizmu w zakresie formy i treści podania. Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek podjęcia czynności w celu usunięcia braków formalnych. Należą do nich: niewskazanie adresu zamieszkania, siedziby, prowadzenia działalności, brak podpisu, pełnomocnictwa, określenia zarzutów, istotę i treść żądania, etc. Z całą pewnością nie stanowi braku formalnego zażalenia brak wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, o którym to środku strona została prawidłowo pouczona. Sprawa o przywrócenie terminu mogłaby stanowić odrębną sprawą administracyjną, o ile skarżący złożyłby wniosek o przywrócenie terminu, jednak w niniejszej sprawie taki wniosek nie został złożony.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem podatkowego prawa materialnego bądź z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.