Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 574/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6264 Zarząd gminy (powiatu, województwa)
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia NSA del. Leszek Kiermaszek Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 527/13 w sprawie ze skargi K.W.S. na zarządzenie zastępcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy Czemierniki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 527/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K.W.S. na zarządzenie zastępcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy Czemierniki.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił, następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Zaskarżonym zarządzeniem zastępczym z dnia [...] czerwca 2013 r. Wojewoda Lubelski, na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594, ze zm., dalej jako "u.s.g."), stwierdził wygaśnięcie mandatu Wójta Gminy Czemierniki K.W.S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że wobec Wójta Gminy Czemierniki K.W.S. wydane zostało prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające utratę prawa wybieralności, o którym mowa w art. 21a ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 63., poz. 425, ze zm., dalej powoływanej jako ustawa lustracyjna). Organ wskazał, że wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. wydanym w sprawie oznaczonej sygn. akt IV K 28/11 na podstawie art. 17, art. 21a ust. 1, 2, 2a, 2b, 2c, art. 3a ust. 1 ustawy lustracyjnej, Sąd Okręgowy w Lublinie stwierdził, że oświadczenie lustracyjne złożone przez K.S. w dniu 12 lutego 2008r. jest niezgodne z prawdą. Ponadto Sąd Okręgowy orzekł wobec lustrowanego utratę prawa wybieralności w wyborach do Sejmu, Senatu i Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach powszechnych organu jednostki samorządu terytorialnego oraz organu jednostki pomocniczej jednostki samorządu terytorialnego, której obowiązek utworzenia wynika z ustawy, na okres 3 lat oraz zakaz pełnienia funkcji publicznej, o której mowa w art. 4 pkt 2-57 ustawy lustracyjnej, na okres 3 lat. Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. wydanym w sprawie II AKa 11/13 utrzymał powyższe orzeczenie w mocy. Wojewoda wskazał, że z dniem 21 lutego 2013 r. uprawomocniło się orzeczenie Sądu Okręgowego w Lublinie i z tym dniem K.W.S. utracił prawo wybieralności. Organ podniósł, że w myśl art. 7 ust 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190, ze zm., dalej powoływanej także jako "Ordynacja wyborcza") w związku z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1191) prawa wybieralności nie mają osoby, wobec których wydano prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające utratę prawa wybieralności, o którym mowa w art. 21a ust. 2 ustawy lustracyjnej. W opinii organu przepisy powyższe mają nadal zastosowanie na mocy art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2011 r. Nr 21, poz. 113, ze zm., dalej jako: p.w.k.w.). Stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta burmistrza i prezydenta miasta – wygaśnięcie mandatu wójta następuje wskutek utraty prawa wybieralności lub braku takiego prawa w dniu wyborów. Zgodnie z art. 26 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, wygaśnięcie mandatu wójta ma obowiązek stwierdzić rada gminy w drodze uchwały, najpóźniej po upływie miesiąca od wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu. Wojewoda Lubelski wskazał, że pomimo upływu tego terminu i pomimo wezwania Rady Gminy Czemierniki przez organ nadzoru do podjęcia właściwej uchwały, Rada Gminy nie dopełniła obowiązku podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu Wójta K.W.S. W związku z powyższym organ nadzoru uznał za uzasadnione wydanie zarządzenia zastępczego.

Na powyższe zarządzenie zastępcze, W.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Odnosząc się do twierdzenia organu nadzoru, że Rada Gminy do "chwili obecnej" nie podjęła uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu Wójta, skarżący wskazał, że Wojewoda Lubelski zupełnie pominął fakt, iż w sprawie tej stosowna uchwała była poddana pod głosowanie na sesji Rady Gminy Czemierniki w dniu 17 maja 2013 r., to jest po wezwaniu przez Wojewodę, w terminie przewidzianym przepisami. Jednak w wyniku głosowania uchwała o wygaśnięcie mandatu Wójta nie została przegłosowana, gdyż za stwierdzeniem wygaśnięcia mandatu Wójta nie zagłosował ani jeden radny, przy jednym głosie wstrzymującym się. Skarżący podniósł, że organ nadzoru naruszył procedurę wygaszania mandatu wójta gminy, bowiem ustawa z dnia 5 stycznia 2011r. Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy, która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2011 r. w art. 10 pkt 4 postanawia, że w dacie wejścia jej w życie traci moc ustawa z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta. Natomiast w dniu 27 października 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks wyborczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 217, poz. 1281). Skarżący wskazał, że ustawa ta wprowadziła zróżnicowanie w zakresie podmiotu właściwego do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta. Dotychczas wygaśnięcie mandatu wójta stwierdzała rada gminy w drodze uchwały, w ciągu miesiąca od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu. W opinii skarżącego, Wojewoda Lubelski powołał się na przepis art. 26 ust. 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta, nie dostrzegając, że w dniu wydawania zarządzenia zastępczego przepis ten już nie obowiązywał. Obowiązywał natomiast przepis art. 492 § 2a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy, według którego w omawianym przypadku wygaśnięcie mandatu wójta stwierdza komisarz wyborczy w drodze postanowienia w terminie 14 dni od dnia wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. uznał, iż skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone zarządzenie zastępcze jest zgodne z prawem. Sąd I instancji wskazał, iż istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy zastosowana przez Wojewodę procedura stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta gminy była prawidłowa, a ściślej rzecz ujmując, jaki organ i na jakiej podstawie prawnej był właściwy do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu. Sąd I instancji wyjaśnił, iż zaskarżone zarządzenie zastępcze dotyczy stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Wójta Gminy Czemierniki, wybranego w wyborach samorządowych w 2010 r. a więc w sytuacji, kiedy kadencja Wójta rozpoczęła się przed wejściem w życie Kodeksu wyborczego i była kontynuowana pod rządami tego Kodeksu. Wybory Wójta Gminy Czemierniki przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującą wówczas ustawą z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Z dniem 1 sierpnia 2011 r. wszedł w życie Kodeks wyborczy kompleksowo regulujący zasady i tryb zgłaszania kandydatów, przeprowadzania oraz warunki ważności wyborów: do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, Prezydenta RP; do Parlamentu Europejskiego w RP; do organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego; oraz wójtów, burmistrzów i prezydentów miast. Sąd I instancji podkreślił, iż w kwestii wyborów samorządowych nowa regulacja zastąpiła poprzednio obowiązującą, wspomnianą ustawę - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, a także ustawę o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta. Zgodnie jednak z regulacją intertemporalną, zawartą w art. 16 ust. 2a p.w.k.w, do kadencji organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz kadencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w czasie której Kodeks wyborczy wszedł w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. Regulacja intertemporalna w tym kształcie obowiązuje od dnia 27 grudnia 2012 r., a więc bez wątpliwości ma zastosowanie do niniejszej sprawy. Wyrok sądu powszechnego stwierdzający, że oświadczenie lustracyjne złożone przez K.S. jest niezgodne z prawdą, a także orzekający wobec lustrowanego utratę prawa wybieralności na okres 3 lat oraz zakazujący na okres 3 lat pełnienia funkcji publicznej, o której mowa w art. 4 pkt 2-57 ustawy lustracyjnej – stał się prawomocny od dnia 21 lutego 2013 r., a więc po wejściu w życie obowiązującego obecnie przepisu intertemporalnego, to jest art. 16 ust. 2a p.w.k.w. Obojętna jest zatem w badanej sprawie okoliczność, że wcześniejsze przepisy intertemporalne, to jest art. 16 ust. 1 i 2 p.w.k.w. zostały uznane za niezgodne z art. 2 Konstytucji RP przez to, że uzależniają reżim prawny wyborów od terminu ich zarządzenia (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie sygn. akt K 9/11). Obojętna jest także okoliczność podnoszona przez skarżącego, że złożył on kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 21 lutego 2013 r., ponieważ zaskarżony kasacją wyrok jest prawomocny. Sąd I instancji stwierdził, że status prawny kadencji skarżącego, jako wójta wybranego w wyborach, które odbyły się w 2010 r. regulowany jest przepisami dotychczasowymi, to jest przepisami zawartymi w Ordynacji wyborczej oraz w ustawie o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta. Zakres przedmiotowy regulacji w obszarze istotnym w rozpoznawanej sprawie, wyrażający się sformułowaniem "do...kadencji wójta... stosuje się przepisy dotychczasowe" obejmuje zarówno przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta, jak i procedurę prowadząca do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 3 Ordynacji wyborczej prawa wybieralności (biernego prawa wyborczego) nie mają osoby, wobec których wydano prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające utratę prawa wybieralności, o którym mowa w art. 21a ust. 2 ustawy lustracyjnej. Utrata prawa wybieralności, którego skutkiem jest wygaśnięcie mandatu wójta (art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta) powoduje z kolei powstanie obowiązku podjęcia przez radę gminy uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu. Rada obowiązana jest podjąć stosowną uchwałę najpóźniej po upływie miesiąca od dnia wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu (art. 26 ust. 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta). Sąd I instancji zaznaczył, iż z uwagi na treść przepisów art. 26 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta, mandat wójta nie wygasa wyłącznie wskutek utraty prawa wybieralności, to znaczy ex lege z chwilą utraty prawa wybieralności. Wygaśnięcie mandatu wójta, powodujące, że wójt przestaje być organem gminy następuje, jeżeli wystąpią łącznie przesłanka i zdarzenie wymienione w art. 26 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta, to jest utrata prawa wybieralności lub brak tego prawa w dniu wyborów (ust. 1 pkt 3) oraz stwierdzenie wygaśnięcia mandatu przez radę w drodze uchwały (ust. 2). Mimo użycia przez ustawodawcę w przepisie art. 26 ust. 2 ustawy sformułowania charakterystycznego dla aktów deklaratywnych ("stwierdza"), w tym konkretnym przypadku odnoszącym się do wygaśnięcia mandatu wójta, uchwała rady gminy ma charakter kształtujący. Przy tym jednak rada gminy nie ma swobodnego wyboru co do treści uchwały. Zgodna z prawem jest jedynie uchwała stwierdzająca wygaśnięcie mandatu wójta, ponieważ przepis art. 26 ust. 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta nakłada na radę obowiązek podjęcia uchwały w stosownym terminie, jak również o określonej treści. Wykonaniem tego obowiązku nie jest podjęcie uchwały odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia mandatu lub nie podjęcie (tak jak w rozpoznawanej sprawie) na skutek przeprowadzonego głosowania, uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu. W ocenie Sądu I instancji takie zachowanie rady gminy i dodatkowo upływ wyznaczonego przez wojewodę trzydziestodniowego terminu do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu, przy jednoczesnym braku zmiany stanowiska rady gminy, powoduje, że wojewoda ma obowiązek wydania zarządzenia zastępczego, zgodnie z art. 98a ust. 2 u.s.g. Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie zostały zachowane w pełni wymogi proceduralne dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia mandatu wójta. Termin określony jako "najpóźniej po upływie miesiąca od wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu" (art. 26 ust. 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta) upłynął w dniu 22 marca 2013 r. Bezskuteczne okazało się też wezwanie Rady Gminy Czemierniki przez Wojewodę Lubelskiego (na podstawie art. 98a ust. 1 u.s.g.) do wypełnienia w terminie 30 dni obowiązku wynikającego z art. 26 ust. 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta. Wojewoda Lubelski miał zatem obowiązek wydania zarządzenia zastępczego na podstawie art. 98a ust. 2 u.s.g. Przed wydaniem zarządzenia zastępczego dopełniony został płynący z tego samego przepisu obowiązek powiadomienia ministra właściwego do spraw administracji publicznej o zamiarze wydania zarządzenia zastępczego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K.W.S. reprezentowany przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego tj.:

- niewłaściwym zastosowanie przepisów art. 492 § 2a w zw. z art. 11 § 2 ust. 1 Kodeksu wyborczego oraz art. 1 pkt 7 i art. 6 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks wyborczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217, poz. 1281) - tj. uznaniu, że nie wydanie wymaganego przepisami postanowienia o wygaszeniu mandatu wójta przez Komisarza Wyborczego i jego ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz podanie do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej - było zgodne z obowiązującymi przepisami o trybie wygaszania mandatu wójta gminy, co w konsekwencji doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do wniosku, iż organ nadzoru Wojewoda Lubelski wydając zarządzenie zastępcze z dnia [...] czerwca 2013 r. nie naruszył tej procedury;

- art. 26 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 3 Ordynacji wyborczej do rad gmin i art. 98a ust. 2 u.s.g. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i stwierdzenie wygaśnięcia mandatu, podczas gdy od dnia 1 sierpnia 2011 r. do już rozpoczętych kadencji organów jednostek samorządu terytorialnego, mają zastosowanie przepisy Kodeksu wyborczego, z uwzględnieniem przepisów dotychczasowych jedynie w zakresie określonym w art. 16 ust. 3 i 4 p.w.k.w.;

- art. 11 pkt. 2 p.w.k.w., poprzez jego niezastosowanie i ocenę przesłanek utraty prawa wybieralności na podstawie Ordynacji wyborczej do rad gmin, podczas gdy przepis ten w przypadku odesłania do Ordynacji wyborczej do rad gmin nakazuje stosowanie Kodeksu wyborczego;

- art. 16 ust. 4 p.w.k.w. poprzez niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie będące konsekwencją błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że wygaśnięcie mandatu wójta regulowane jest przepisami dotyczącymi przedterminowych wyborów wójta przeprowadzonych w trakcie kadencji, podczas gdy taka rozszerzająca wykładnia ww. przepisu pozbawiona jest podstaw prawnych.

Wskazując na powyższe zarzuty na zasadzie art. 188 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi skarżącego z dnia 9 lipca 2013 r. tj. uchylenie w całości zarządzenia zastępczego Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powtórzył argumentację zawartą w skardze do Sądu I instancji, podnosząc dodatkowo, że zgodnie z pierwotnym stanem prawnym, w myśl art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, wygaśnięcie mandatu następuje w przypadku utraty biernego prawa wyborczego. Natomiast zgodnie z art. 492 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy wygaśnięcie mandatu wójta następuje m.in. w przypadku utraty biernego prawa wyborczego. W związku z tym skarżący wskazał, że został wybrany na stanowisko wójta pod rządami ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, przy czym w sprawach nieuregulowanych stosowano Ordynację wyborczą. W dniu 1 sierpnia 2011 r. w życie weszła natomiast ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy na podstawie art. 1 p.w.k.w., który to wprowadził 6-miesięczne vacatio legis. Równocześnie w myśl art. 10 pkt 2 p.w.k.w. utraciła moc ustawa o bezpośrednim wyborze wójta. Kodeks wyborczy kompleksowo reguluje kwestie związane z biernym i czynnym prawem wyborczym, w tym również w odniesieniu do wyborów samorządowych. Natomiast kwestie intertemporalne stosowania prawa zostały określone w art. 16 p.w.k.w. Istotne dla rozpoznania sprawy jest rozstrzygnięcie, czy postanowienia art. 16 ust. 3 i ust. 4 p.w.k.w. znajdują zastosowanie do wskazania prawa właściwego w przedmiocie wygaśnięcia mandatu skarżącego. Podniesiono, iż treść art. 16 ust. 3 p.w.k.w. dotyczy "nowych, przedterminowych i uzupełniających wyborów organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego". Dlatego też z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z mandatem wójta, powyższy przepis nie może znaleźć zastosowania, gdyż wójt nie jest organem stanowiącym gminy. Zdaniem skarżącego art. 16 ust. 4 p.w.k.w. z pewnością dotyczy wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, jednakże druga część przepisu stanowi o stosowaniu starego prawa do przedterminowych wyborów wójta przeprowadzonych w trakcie kadencji 2010-2014. Zdaniem skarżącego w myśl literalnego brzmienia tego przepisu, jeżeli do zdarzenia powodującego wygaśnięcie mandatu doszło, po wejściu w życie Kodeksu wyborczego, to do oceny przesłanek wygaśnięcia jak i procedury stwierdzenia wygaśnięcia stosuje się nowe przepisy, natomiast wybory uzupełniające należy przeprowadzić w oparciu o uprzednio obowiązujące przepisy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie dotyczą naruszenia prawa materialnego i sprowadzają się do rozstrzygnięcia kwestii jakie przepisy (Ordynacja Wyborcza czy też Kodeks Wyborczy) będą miały zastosowanie do wygaszania mandatu wójta gminy wybranego na kadencję 2010 – 2014. Sytuacja prawna w tym zakresie po zmianach jakie zostały wprowadzone z dniem 27 grudnia 2012 r. ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy przepisy wprowadzające ustawę – Kodeks wyborczy (Dz.U. 2012 r., poz. 1399), która po ust. 2 dodała ust. 2a w brzmieniu: "Do kadencji organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz kadencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w czasie której ustawa wymieniona w art. 1 weszła w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe", jest jasna i klarowna. Ta zmiana była wykonaniem obowiązku dostosowania systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2011 r. (sygn. akt K 9/11) dotyczącego ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 113 ze zm.), który to dokonał całkowitej derogacji art. 16 ust. 1 i 2 Przepisów wprowadzających Kodeks wyborczy. Zaistniała więc sytuacja, iż stare przepisy stosować można tylko do przypadków wyliczonych w art. 16 ust. 3 i 4 (tylko w trzech przypadkach - wybory nowe, przedterminowe i uzupełniające). W pozostałych zaś przypadkach - zgodnie z istotną regułą naszego systemu prawa przewidującą, że "Jeżeli (..) zamierza się zachować czasowo w mocy przepisy dotychczasowej ustawy, zaznacza się to wyraźnie w nowej ustawie" (§ 31 ust. 1 Zasad techniki prawodawczej) - stosuje się nową ustawę. W związku z powyższym "naprawienie" skutków wyroku TK stało się konieczne. Wcześniej jednakże zarówno Państwowa Komisja Wyborcza jak i również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego starały się tę kwestię wyjaśnić w ten sposób, że w czasie trwania kadencji nie powinno się zmieniać reżimów prawnych i powinny mieć w sytuacjach nie objętych dyspozycją art. 16 ust. 3 i ust. 4 zastosowanie przepisy dotychczasowe (por. uchwała PKW z dnia 28 listopada 2011 r. oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 304./12, z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1304/12, z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1363/12, z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1501/12 , z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2108/13 dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stanowisko Sądu I instancji jest więc jak najbardziej prawidłowe, gdyż przesłanki wymienione w art. 26 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta zaistniały dopiero po zmianach wprowadzonych z dniem 27 grudnia 2012 r. do przepisów wprowadzających Kodeks wyborczy. Zarzuty skargi kasacyjnej świadczą jedynie o braku zrozumienia wyżej przedstawionej sytuacji prawnej i ich jedynym celem było jak najpóźniejsze nastąpienie skutku o którym mowa w art. 27 ust. 1 wyżej powołanej ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r.

W świetle powyższego niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego i dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.