Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 383/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Adam Lipiński (sprawozdawca), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi L. Z. na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do ponownego wykorzystywania 1. zobowiązuje Komendanta [...] Policji do rozpoznania wniosku L. Z. z dnia [...] czerwca 2012 r. (wpływ wniosku do organu [...] czerwca 2012 r.) o udostępnienie informacji publicznej do ponownego wykorzystywania, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz L. Z. kwotę 100 (stu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. (wpływ do organu w dniu [...] czerwca 2012 r.) L. Z. zwróciła się do Komendanta [...] Policji o udostępnienie do ponownego wykorzystania informacji publicznej: wykazu wszystkich zarejestrowanych przestępstw i wykroczeń, które były przedmiotem interwencji funkcjonariuszy podległych Komendzie [...] Policji w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] marca 2102 r. w postaci informacji o rodzaju zdarzenia, miejscu oraz dacie wystąpienia (z pominięciem danych osobowych).

W odpowiedzi Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wskazał, iż wnioskowane przez skarżącą dane znajdują się w różnych policyjnych bazach, zbiorach danych lub zasobach. Praktycznie wszystkie z nich są jednak z mocy prawa dostępne tylko dla policjantów lub innych uprawnionych organów. Należą do nich miedzy innymi Krajowy System Informacji Policji (KSIP), czy też System Ewidencji Wypadków i Kolizji (SEWiK). W związku z powyższym, dane w nich zawarte nie stanowią informacji publicznej. Analizując wniosek skarżącej, można dojść do wniosku, że wnioskowane przez skarżącą dane, dotyczące czynów zabronionych, pozbawione elementów umożliwiających identyfikację sprawców oraz ich ofiar, zawarte są w Policyjnym Systemie Statystyki Przestępczości TEMIDA. Dane tam zawarte są dostępne między innymi na stronach internetowych Policji i podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Nie mniej jednak system TEMIDA uniemożliwia wygenerowanie danych, o których mowa we wniosku skarżącej, w sposób w nim określony, czyli przypisaniu konkretnych czynów do konkretnego miejsca.

Następnie, L. Z. pismem z dnia [...] lipca 2012 r. zapytała, czy Komenda [...] dysponuje, czy nie dysponuje odpowiednim rejestrem danych, w którym znajdują się informacje o rodzaju zdarzenia o charakterze wykroczenia lub przestępstwa, miejscu jego wystąpienia oraz dacie.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ udzielił odpowiedzi, iż Komenda [...] Policji korzysta z różnych rejestrów danych, takich jak np. SWD, EKSD. Nie mniej jednak, należy zauważyć, ze stanowią one część składową KSIP. Zgodnie z § 16 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach do korzystania z informacji przetwarzanych przez Policję w zbiorach danych są uprawnione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań służbowych, służby policyjne. W związku z powyższym, dane w nich zawarte nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu.

Odmowę udostępnienia informacji publicznej do ponownego wykorzystania, żądanej wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r., L. Z. uczyniła przedmiotem skargi na bezczynność Komendanta [...] Policji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się zobowiązania organu do podjęcia czynności zmierzających do wykonania wniosku.

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów:

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewykonanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej do ponownego wykorzystywania i twierdzenie, iż żądana informacja publiczna nie stanowi informacji publicznej;

- art. 23a ust. 1 w zw. z art. 23g ust. 5 i art. 23b ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewykonanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej do ponownego wykorzystywania w zakresie przekazania informacji z baz danych będących w posiadaniu organu.

W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał, iż skarżąca nie poprzedziła skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Brak dochowania tej czynności powoduje odrzucenie skargi.

W zakresie żądania oddalenia skargi Komendant [...] Policji podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W dalszej części swojego wywodu wskazał na treść art. 23a i nast. ustawy o dostępie do informacji publicznej, konstatując, iż prawo ponownego wykorzystania informacji należy odnosić do informacji już udostępnionej, czy to w drodze aktywności urzędowej podmiotu zobowiązanego, czy też udzielanej na wniosek - w przypadku informacji objętej prawem autorskim, czy też informacji przetworzonej. Biorąc powyższe pod uwagę, należy przyjąć, iż informacje, o które wnioskuje skarżąca musiałyby być wcześniej przetworzone i udostępnione. Uzyskanie informacji przetworzonej wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Natomiast informacje, o które wnioskuje skarżąca nie były udostępniane.

Organ wskazał również, iż nie dysponuje danymi, o które wnosiła skarżąca.

W oparciu o druki STP do bazy PSSP TEMIDA nie wprowadza się adresu miejsca popełnienia przestępstwa. W związku z powyższym wygenerowanie z PSSP TEMIDA danych dotyczących adresu miejsca przestępstwa nie jest możliwe. W odniesieniu do bazy KSIP ustalono, iż w obszarze "przestępstwo" w zakładce "miejsce", gdzie zamieszczane są informacje dotyczące miejsca przestępstwa, obowiązkowym polem jest "rodzaj adresu" (wartość słownikowa: miejsce wydarzenia/przestępstwa, inne miejsce związane z wydarzeniem/przestępstwem) i jednostka administracyjna (miejsce lub kraj, na terenie którego popełniono przestępstwo). Pozostałe dane dotyczące adresu (np. miejscowość, ulica, numer domu, nr mieszkania) to pola nieobowiązkowe i system nie "wymusza" na operatorze ich uzupełnienia, a co za tym idzie pola te często nie są wypełniane. Nie jest możliwe określenie czy zdarzenie miało miejsce w mieszkaniu osoby prywatnej, czy też lokal ten zajmowany jest przez firmę. Brak jest danych czy budynek pod wskazanym adresem jest domem jedno, czy wielorodzinnym. W przypadku wielu ulic w W. pozbawienie numeru budynku skutkuje nie tylko zmianą kwartału ulic (w przypadku krótkich ulic), ale i dzielnic ([...]).

Nadto, upublicznienie żądanych danych mogłoby dodatkowo narazić [...] na odpowiedzialność za ujawnienie danych zarówno ofiary jak i sprawcy np. w przypadku przemocy domowej, czy też przestępstwo przeciwko wolności seksualnej, a także w przypadku, gdy sprawa znajduje się na etapie postępowania w prokuraturze lub w sądzie na odpowiedzialność za ujawnienie danych bez uzyskania odpowiedniej zgody (art. 38, art. 156 Kpk).

Ponadto, administratorem danych systemu KSIP jest Komendant Główny Policji. Zaś z samego faktu dostępu [...] do danych nie uprawnia ten organ do wytwarzania, na podstawie danych systemu KSIP, informacji jakościowo nowej, a udzielenia takiej w istocie informacji domaga się skarżąca.

Istnieją również ograniczenia, wynikające z przepisów prawa, dotyczące korzystania z baz danych. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach (Dz. U. z 2007 r. nr 170, poz. 1203) do korzystania z informacji przetwarzanych przez Policję w zbiorach danych są uprawnione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań służbowych, służby policyjne: kryminalna, prewencyjna, śledcza, Lotnictwa Policji, wspomagająca działalność Policji w zakresie organizacyjnym, logistycznym i technicznym. Informacje zgromadzone w zbiorach udostępnia się wyłącznie tym osobom, którym na wniosek bezpośredniego przełożonego administrator danego zbioru nadał odpowiednie uprawnienie dostępu. Aktem wykonawczym jest tu Decyzja nr 167 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji (Dz. Urz. KGP z 2008 r. nr 10, poz. 57 ze zm.) oraz Decyzja nr 349 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacji Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych. Administratorem danych osobowych zawartych w KSIP jest Komendant Główny Policji. Decyzją nr 349 z dnia 22 listopada 2011 r. Komendant Główny Policji upoważnił Dyrektora Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji m. in. do udzielania w imieniu Komendanta Głównego Policji odpowiedzi na wnioski i wystąpienia osób, organów, podmiotów lub innych instytucji, dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP. Wskazać również należy na przepisy ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 2007 r. (tj. Dz. U z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), a w szczególności art. 20 i 20a przedmiotowej ustawy.

Inną bazą danych jest Policyjny System Statystyki Przestępczości TEMIDA, której podstawą prawną jest Zarządzenie nr 350 Komendanta Głównego Policji w sprawie zbierania, gromadzenia przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach tonięcia (Dz. Urz. KGP z 2003 r. nr 14 poz. 74 ze zm.) Wskazać jednak należy, iż z przedmiotowej bazy nie można wygenerować danych, o które wnioskuje zainteresowana.

Udział w niniejszym postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zgłosiło Stowarzyszenie [...].

W piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. Stowarzyszenie wskazało, iż Komendant [...] Policji, uzasadniając swoje stanowisko, podniósł trzy grupy argumentów: wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej; wnioskowane informacje podlegają ochronie ze względu na występujące w bazach dane osobowe; istniejące bazy danych umożliwiają wygenerowanie żądanej informacji publicznej.

W ocenie Stowarzyszenia każda z wyżej wskazanych przesłanek powoduje inny sposób zakończenia postępowania przed organem, a zatem organ pozostaje w bezczynności w zakresie prawidłowego wykonania wniosku o informację publiczną.

W dalszej części swojego wystąpienia Stowarzyszenie zakwestionowało twierdzenie organu, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreśliło, iż z brzemienia wniosku skarżącej jasno wynikało żądanie udostępnienia informacji z wyłączeniem danych osobowych. Stowarzyszenie podniosło, iż nie jest możliwe, aby Komendant [...] Policji nie mógł określić, na podstawie posiadanych informacji, w jakich miejscach w W. dochodzi do interwencji Policji i czego interwencje dotyczyły.

Na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił Stowarzyszenie [...] do udziału w postępowaniu na zasadzie uczestnika.

Na rozprawie skarżąca wyjaśniła, iż prowadzi portal [...], na którym pragnie zamieścić informacje o bezpieczeństwie na ulicach W., aby użytkownicy portalu wiedzieli, które ulice są spokojne, a które nie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, opierając się na stanie faktycznym ustalonym jak wyżej, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Bezczynność organu występuje, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Niezastosowanie się przez organ do nakazów przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) poprzez niezasadne twierdzenie, iż ustawa ta nie ma zastosowania w danej sprawie albo niezasadne pozbawienie żądanej informacji przymiotu informacji publicznej w rozumieniu powyższej ustawy stanowi także bezczynność organu.

Rozpatrywana z uwzględnieniem powyższych kryteriów skarga jest zasadna.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, dlaczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odrzucił skargi, jak tego domagał się Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę.

Otóż wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa albo złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 Kpa (porównaj wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt SAB/Wa 181/05 oraz glosa B. Adamiak do postanowienia NSA z dnia 17 października 1997 r. – OSP 1998/10 s. 526).

Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy Komendant [...] Policji w sposób prawidłowy rozpatrzył wniosek L. Z. z dnia [...] czerwca 2012 r.

W sprawach dotyczących rozpatrywania przez organ spraw o udostępnienie informacji publicznej istotne są trzy elementy: pierwszy - to prawidłowe ustalenie czy żądanie istotnie dotyczy informacji publicznej, określonej w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej; drugi - to ustalenie czy organ żądaną informację posiada; trzeci - to ustalenie czy, z uwagi na określone prawne uregulowania, w danej sprawie nie zachodzi przesłanka implikująca wydanie decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotowy wniosek stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Wynika to wprost z treści art. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Także organ, do którego wniosek skierowano, jest organem wykonującym niewątpliwie zadania publiczne, tu w szczególności zadania publiczne z zakresu bezpieczeństwa, co wprost wynika ustawy z dnia 6 kwietnia 2007 r. o Policji i spełnia przesłanki do uznania go za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem Komendant [...] Policji, odmawiając wnioskowi powyższego przymiotu – informacji publicznej, w sposób nieprawidłowy rozpatrzył wniosek L. Z. z dnia [...] czerwca 2012 r., stąd też skarga, zarzucająca mu bezczynność w rozpatrywaniu niniejszej sprawy, jest zasadna.

Żądana przez skarżącą informacja - o wszystkich zarejestrowanych przestępstwach i wykroczeniach, które były przedmiotem interwencji funkcjonariuszy podległych Komendzie [...] Policji w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] marca 2102 r. w postaci informacji o rodzaju zdarzenia, miejscu oraz dacie wystąpienia - dotyczy wprost informacji o bezpieczeństwie na terenie W., dotyczy zatem istotnych spraw publicznych. Odmowa udostępnienia takiej informacji pismem, z powołaniem się na argumentację o braku cechy informacji publicznej, jest nieprawidłowym, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, rozpatrzeniem wniosku L. Z. z dnia [...] czerwca 2012 r.

Nieprawidłowe rozstrzygniecie tego zagadnienia przez Komendanta [...] Policji przesądziło o zasadności skargi i przesądziło o zobowiązaniu organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej. Skoro bowiem przedmiot sprawy dotyczy informacji publicznej, to procedowanie organu w rozpatrywaniu takiej sprawy musi być zgodne z treścią wspomnianej na wstępie ustawy.

Dalsze etapy procedowania organu w sprawach dotyczących informacji publicznej, to ustalenie, czy organ żądaną informację posiada (niekoniecznie jako administrator danych), zaś kolejny, to ustalenie, czy z uwagi na określone prawne uregulowania w danej sprawie, nie zachodzi przesłanka warunkująca wydanie decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej.

W tym zakresie rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie mają także charakter zaleceń, co do dalszego ewentualnego postępowania w sprawie.

Komendant [...] Policji twierdzi, iż systemy informacji: TEMIDA, KSIP, SEWiK nie zawierają takiego uporządkowania informacji o interwencjach policjantów, które odpowiadałoby kryterium wskazanym we wniosku skarżącej (chodzi tu o dokładne zlokalizowanie miejsca zdarzenia) i z tej okoliczności wywodzi twierdzenie o braku żądanej informacji.

Jednakże zważyć tu należy, iż skarżąca nie wskazywała na żadną z powyższych baz danych. Także to nie organ, ale skarżąca ma prawo do oceny, czy zakres w jakim żądana informacja publiczna zostanie jej udostępniona spełnia jej oczekiwania, czy też nie. Tymczasem jak wynika z pism organu odpowiadających na wnioski w sprawie informacji publicznej, jak i z odpowiedzi na skargę, Komendant [...] Policji a priori twierdzi, iż posiadane przez organ informacje nie są przydatne skarżącej, podając tu wybiórcze przykłady (ulica [...], brak określenia typu lokalu, w którym doszło do zdarzenia związanego z interwencją Policji itp.)

Istotne w sprawie jest także i to, że informacje o zdarzeniach, stanowiących wykroczenia lub przestępstwa, są zbierane przez funkcjonariuszy Policji i gromadzone w poszczególnych Komisariatach. Komenda [...] Policji jest jednym z kolejnych ogniw zbierania takich danych. Zatem trudno przyjąć wyjaśnienia, iż organ nie posiada informacji o wykroczeniach i przestępstwach na objętym swoją właściwością terenie i że jedynymi bazami danych w tym zakresie są wyżej wskazane bazy tworzone przez Komendę Główną Policji. Być może, iż dla udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej należy odnieść się do danych, które są zbierane i analizowane na szczeblach poszczególnych [...] Komisariatów Policji i przekazywane do Komendy [...] Policji, albo do ogólnych analiz przestępczości w poszczególnych dzielnicach W., albo do innych zbiorów danych. To organ powinien wiedzieć, z jakiego źródła należy czerpać informacje stanowiące ewentualną odpowiedź na przedmiotowy wniosek i nadto, organ nie jest zobowiązany do ujawniania tych źródeł.

Organ podkreśla ograniczony (w zasadzie wyłącznie dla określonych policjantów) dostęp do baz danych KSIP i SEWiK. Jednakże zagadnienie to - pomijając już fakt, iż skarżąca w ogóle nie określa baz danych, z jakich należy korzystać w celu udzielenia żądanej informacji - jako zagadnienie tajemnicy służbowej powinno stanowić argumentację ewentualnej decyzji odmownej, a nie pisma (porównaj art. 16 omawianej ustawy). W taki sam sposób należałoby rozstrzygnąć zagadnienie wyłączenia jawności pewnych informacji dla dobra konkretnych postępowań karnych. Jednakże trudno uznać, iż takie wyłączenie dotyczyłoby wszystkich interwencji policjantów, o które pyta skarżąca we wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r.

Dalej organ argumentuje, iż nie może ujawniać danych osobowych osób związanych z wykroczeniami czy przestępstwami.

Tymczasem, jak wynika z wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2012 r. nie żąda ona takich danych, a wręcz przeciwnie – wskazuje na ich wyłączenie.

Istotą wniosku skarżącej jest także możliwość dalszego wykorzystywania przez nią informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. Wynika to wyraźnie z treści wniosku i argumentacji w skardze odwołującej się do uregulowań rozdziału 2a – Ponowne wykorzystanie informacji publicznej – art. 23a i nast. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ dużo miejsca poświęcił analizie powyższego aspektu żądania skarżącej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie badanie na tym etapie zagadnienia ponownego wykorzystania informacji publicznej, a zatem określania zakresu tego wykorzystania, jest przedwczesne. Najpierw należy określić, czy niniejsza informacja publiczna w formie określonej wnioskiem jest możliwa do udostępnienia i ewentualnie w jakim zakresie. Dopiero po pozytywnej odpowiedzi na to pytanie organ powinien analizować warunki ponownego wykorzystania informacji publicznej przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobowiązując Komendanta [...] Policji do rozpatrzenia wniosku L. Z. z dnia [...] czerwca

2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie to wynika z faktu, iż organ niezwłocznie poinformował skarżącą o trudnościach w udzieleniu rzeczonej informacji, jednakże nie uczynił tego w formie przewidzianej prawem.

Z tych wszystkich wyżej przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę na bezczynność organu za uzasadnioną i w tym zakresie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 i art. 200 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.