Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 531/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 91, art. 92a, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przewodniczący Sędzia WSA, Sędziowie Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA, Sędziowie Sędzia WSA Sędziowie Asesor WSA, Barbara Ciołek (sprawozdawca) Anetta Makowska - Hrycyk (sprawozdawca), Katarzyna Borońska Kamila Paszowska - Wojnar, Magdalena Jankowska - Szostak Anna Kuczyńska - Szczytkowska, , , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 maja 2021 r. nr BP.501.2389.2020.1103.DL12230 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M.Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. w L. Z. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ II instancji, organ odwoławczy, GITD) z dnia 27 maja 2021 r. nr BP.501.2389.2020.1103.DL12230 – utrzymująca w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, DWITD) z dnia 28 października 2020 r. nr WITD.DI.0152.I0044/29/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.350,00 zł. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, ar. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej uotd), Ip. 5.1.1, lp. 5.2.1, lp. 5.4.1, lp. 5.5.1, lp. 5.6.1, lp. 5.6.2, lp. 5.6.3, lp. 5.7.1,, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3, lp. 5.11.1 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do uotd, art. 4, art. 6-8, art. 9 ust. 2 i 3, art. 10 ust. 5 lit. a), art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1; dalej: rozporządzenie nr 561/2006).

Z akt wynika, że strona wykonuje międzynarodowy transport drogowy w oparciu o udzieloną licencję. Organ I instancji nakładając karę pieniężną wskazał, że podczas kontroli przeprowadzonej u strony stwierdzone zostały naruszenia (szczegółowo opisane na str. 2-8 decyzji DWITD) zakwalifikowane jako: - lp. 5,1.1 zał. nr 3 do uotd- "Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny"; - Ip. 5.2.1. zal nr 3 do uotd: "Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny"; - Ip. 5.4.1. zał. nr 3 do uotd: "Przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin "; - lp. 5.5.1. zał. nr 3 do uotd: "Skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny"; - lp. 5.6.1 zał. nr 3 do uotd: "Niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny"; - lp. 5.7.1 zał. nr 3 do uotd: "Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny"; - lp. 5.7.2 zał. nr 3 do uotd: "Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin"; - lp. 5.7.3 zał. nr 3 do uotd: "Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin " ; - lp. 5.11.1 zał. nr 3 do uotd: "Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut"; - lp. 1.5 zał. nr 3 do uotd: "Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę ". Dalej organ I instancji powołując się na obowiązujące przepisy oraz wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności pozwalające na zastosowanie art. 92c uotd, tj. wyłączające odpowiedzialność strony za ujawnione naruszenia. Strona nie wskazała na żadne okoliczności, których nie mogła przewidzieć ani na które nie miała wpływu.

W wyniku odwołania strony, organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. Wskazał organ, że uzasadnione jest stanowisko organu I instancji w kwestii stwierdzonych naruszeń i ich kwalifikacji prawnej. Odnośnie naruszenia z lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do uotd wyjaśnił organ, że zostało udowodnione na podstawie analizy danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy - strony, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, że w dniu 12.10.2019 r. o godzinie 07:19 rozpoczął się dzienny okres prowadzenia pojazdu, a zakończył w dniu 12.10.2019 r. o godzinie 22:35. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 47 minut, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 47 minut. Strona podczas kontroli nie okazała dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Podobnie w przypadku naruszenia z lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do uotd wykazano, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowców: I. H., M. S., strony, A. K., J. W. wykazały, że kierowcy we wskazywanych okresach przekroczyli dzienny czas prowadzenia pojazdu i strona podczas kontroli nie okazała dokumentu (wykresówki/wy druku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W zakresie naruszenia lp. 5.4 zał. nr 3 do uotd organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że kierowcy- strona oraz J. W. we wskazanych okresach przekroczyli całkowity czas prowadzenia pojazdu i przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszenia lp. 5.5.1 zał. nr 3 do uotd stwierdził GITD, że akta potwierdzają, że strona we wskazanym okresie skróciła dzienny czas odpoczynku o 43 minuty i podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszenia z lp. 5.6.1 z zał. nr 3 do uotd uznał GITD, że udowodniono, że kierowca M. S. we wskazanym okresie skrócił drugą część dzielonego dziennego czasu odpoczynku o 57 minut i podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Podzielił organ ustalenia i ocenę dokonaną przez organ I instancji odnośnie naruszenia lp. 5.7 do zał. nr 3 do uotd, tj. lp. 5.7.1. - skrócenia przez kierowców – stronę oraz Ireneusza H. i J. K., we wskazanych okresach dziennego czasu odpoczynku, a podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnośnie naruszenia z lp. 5.11. 1 zał. nr 3 do uotd kierowcy: M.S., A. K., J. W. oraz strona w podanych dniach przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy i podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Jako uzasadnione ocenił organ II instancji stwierdzenie naruszenia z lp. 1.5 zał. nr 3 do uotd, tj., że przedsiębiorca od dnia 4.07.2019 r. używał pojazdu o nr rej. WGM 68001 w prowadzonej działalności gospodarczej, a ustawowy termin na zgłoszenie ww. pojazdu do posiadanej licencji nr TU-033985 upłynął w dniu 1.08.2019 r., a zatem nie dochowano obowiązku zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji nr TU-033985, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a uotd w wymaganym terminie.

Jako niezasadne ocenił GITD zarzuty odwołania o braku zapewnienia stronie udziału w postępowaniu. Wskazał organ, że strona i jej pełnomocnik mieli zapewniony czynny udział w postępowaniu i możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym, a jedynie nie korzystali z zapewnionych im praw. Zaznaczył organ, że strona nie wnioskowała o jej przesłuchanie. Nie stwierdził organ odwoławczy podstaw do zastosowania art. 92b oraz 92c uotd.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa proceduralnego a w szczególności:

- art. 6, art. 7, art. 10, art. 11, art. 73, art 75, art. 77 ust. 1, art. 81 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygnięcie oraz istotne naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do całości zebranego w sprawie materiału przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego

- art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I i II instancji.

W uzasadnieniu skargi strona argumentowała, że nie miała zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu, w tym nie została przesłuchana na okoliczność przyczyn wystąpienia stwierdzonych naruszeń,

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja WITD naruszały prawo.

Podkreślić należy, że strona ani w toku postępowania nie w skardze nie kwestionuje ustaleń faktycznych organów w zakresie wystąpienia naruszeń i ich kwalifikacji prawnej. Zarzuty strony dotyczą natomiast braku wyjaśnienia przyczyn jakie doprowadziły do ich zaistnienia oraz kwestii związanych z udziałem strony w postępowaniu.

W pierwszej kolejności Sąd, nie będąc związany zarzutami skargi, odniesie się do ustaleń poczynionych przez organy w toku postępowania oraz dokonanej oceny prawnej w zakresie stwierdzonych naruszeń.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej. Ustalony stan faktyczny, w ocenie Sądu, uprawniał organ do nałożenia kary za stwierdzone naruszenie z lp. 5.1.1 zał. nr 3 do uotd tj. "Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny" - z tytułu czego kara wynosi 50 zł. Akta sprawy (analiza danych cyfrowych na karcie kierowcy) potwierdzają, że kierowca – strona przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 47 minut. W dniu 12 października 2019 r. o godzinie rozpoczął się dzienny okres prowadzenia pojazdu, a zakończył w dniu 12.10.2019 r. o godzinie 22:35, kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 47 minut, a dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 9 godzin. Nadto strona podczas kontroli nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Nie kwestionuje Sąd również stanowiska organu w zakresie naruszenia z lp. 5.2.1. zał. nr 3 uotd dotyczącego "Przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny". Jak wynika z akt do naruszenia w sprawie doszło siedmiokrotnie, tj.: - kierowca I. H.– dopuścił się naruszenia w dniach 11 grudnia 2019 r. oraz 25 października 2019 r. Akta wskazują, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu 11.12.2019 r. o godzinie 02:20, a zakończył w dniu 11.12,2019 r. o godz. 14:08. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 5 minut. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 5 minut. Oraz dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się w dniu 25.10.2019 r. o godzinie 03:54, a zakończył w dniu 25.10.2020 r. o godz. 16:35, kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 16 minut i przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 16 minut.; - kierowca M. S. - dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się w dniu 24.01.2020 r. o godzinie 07:30, a zakończył w dniu 24.01.2020 r. o godz. 20:14, kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 6 minut, czyli przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 6 minut; kierowca – skarżący - dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się w dniu 22.03.2019 r. o godzinie 05:00, a zakończył w dniu 22.03.2019 r. o godz. 19:02, kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 9 minut, kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 9 minut; - kierowca A. K. – dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się w dniu 3.04.2019 r. o godzinie 06:46, a zakończył w dniu 3.04.2019 r. o godz. 18:40, kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 14 minut, kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 14 minut; - kierowca J. W. dopuścił się naruszenia w dniach 18 lipca 2019 r. oraz 2 lipca 2019 r. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się w dniu 18.07.2019 r. o godzinie 07:40, a zakończył w dniu 18.07.2020 r. o godz. 20:40, kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 36 minut, kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 36 minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się w dniu 2.07.2019 r. o godzinie 08:14, a zakończył w dniu 2,07.2019 r. o godz. 21:06, kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 52 minuty, kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 52 minuty. W każdym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze do 10 godzin i podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wy druku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Akta sprawy potwierdzają również naruszenie z lp. 5.4.1. zał. nr 3 do uotd - "Przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin " z tytułu czego kara wynosi 250 zł. W sprawie takie naruszenie miało miejsce dwukrotnie, dopuścił się go kierowca – strona oraz J. W . Wykazano, że strona w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" 28.10.2019-10.11.2019 ("tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek a godziną 24:00 w niedzielę) przekroczyła całkowity czas prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 21 minut, strona prowadziła pojazd przez 94 godziny i 21 minut. Drugi kierowca w "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" 15.07.2019- 28.07.2019 przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 7 godziny i 55 minut, kierowca prowadził pojazd przez 97 godzin i 55 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw łub odpoczynków.

Znajdują potwierdzenie w aktach sprawy ustalenia i ocena organu w zakresie naruszenia z lp. 5.5.1. zał. nr 3 do uotd - "Skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny"- z tytułu czego kara wynosi 100 zł. Akta potwierdzają, że kierowca – strona w dniu 8.11.2019 r. o godz. 04:51 rozpoczął się 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 17 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 18:34 dnia 8.11.2019 r. do godz. 04:51 dnia 9.11.2019 r., kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 43 minuty. W sprawi koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin, nadto podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Akta sprawy uzasadniają również nałożenie kary za naruszenie z lp. 5.6.1 zał. nr 3 do uotd- "Niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny" - z tytułu czego kara wynosi 100 zł. Kierowca M. S. w dniu 19.11.2019 r. o godz. 20:05 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin, kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 3 minuty, tj. od godz. 12:02 dnia 20.11.2019 r. do godz. 20:05 dnia 20.11.2019 r., kierowca skrócił drugą część dzielonego dziennego czasu odpoczynku o 57 minut. W tym przypadki także podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Prawidłowe jest także stanowisko organu w zakresie kary za naruszenie z lp. 5.7.1 zał. nr 3 do uotd - "Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny", lp. 5.7.2 zał. nr 3 do uotd - "Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin ", lp. 5.7.3 zał. nr 3 do uotd "Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin". W sprawie ustalono, że kierowcy: – strona w dniu 12.10.2019 r. o godzinie 07:19 rozpoczął się 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinnv nieprzerwany odpoczynek, kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 43 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:36 dnia 12.10.2019 r. do godziny 07:19 dnia 13.10.2019 r., kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 17 minut. Następnie w dniu 17.09.2019 r. o godzinie 04:22 rozpoczął się 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 29 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:53 dnia 17.09.2019 r. do godziny 04:22 dnia 18.09.2019 r., kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 31 minut. Oraz w dniu 22.04.2019 r. o godzinie 20:49 rozpoczął się 24- godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 3 godziny i 44 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:05 dnia 23.04.2019 r. do godziny 20:49 dnia 23.04.2019 r., kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 16 minut. Kierowca – I. H. w dniu 18.04.2019 r. o godzinie 02:15 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 39 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:36 dnia 18.04.2019 r. do godziny 08:15 dnia 19.04.2019 r., kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 21 minut. Kierowca J. K. w dniu 18.04.2019 r. o godzinie 02:15 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 39 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:36 dnia 18.04.2019 r. do godziny 08:15 dnia 19.04.2019 r., kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 21 minut. Następnie w dniu 14.07.2019 r. o godzinie 19:40 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek, kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 19 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:21 dnia 15.07.2019 r. do godziny 01:40 dnia 16.07.2019 r., kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 41 minut. W każdym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin, podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W ocenie Sądu prawidłowo organ ustalił i ocenił naruszenie z lp. 5.11.1 zał. nr 3 do uotd - "Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut". W sprawie wykazano naruszenia kierowców: - M. S. w dniu 2.01.2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 12:01 do godziny 16:37 dnia 2.01.2020 r.; - A. K., w dniu 21.03.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godziny 12:58 do godziny 17:39 dnia 21.03.2019 r.; w dniu 21.03.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godziny 07:27 do godziny 12:27 dnia 21.03.2019 r.; w dniu 19.03.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godziny 16:13 do godziny 20:52 dnia 19.03.2019 r.; w dniu 15.05.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 19 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 49 minut w okresie od godziny 14:55 do godziny 20:01 dnia 15.05.2019 r.; - kierowca J. W. w dniu 10.10.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut, Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godziny 18:42 do godziny 23:35 dnia 10.10.2019 r.; w dniu 4.09.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut, kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 19:33 do godziny 00:34 dnia 10.10.2019 r.; w dniu 30.06.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godziny 21:34 do godziny 02:43 dnia 30.06.2019 r.; w dniu 18.07.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 17 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 47 minut w okresie od godziny 15:30 do godziny 20:40 dnia 18.07.2019 r.; w dniu 21.06.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 18 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 48 minut w okresie od godziny 10:44 do godziny 15:50 dnia 21.06.2019 r.; w dniu 2.07.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 19 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 49 minut w okresie od godziny 16:07 do godziny 21:06 dnia 2.07.2019 r.; - kierowca – strona kierowca w dniu 30.12.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 15:23 do godziny 20:34 dnia 30.12.2019 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Słuszne jest stanowisko organu w zakresie naruszenia lp. 1.5 zał. nr 3 do uotd - "Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art 8 uotd, w wymaganym terminie - za każdą zmianę "-- z tytułu czego kara wynosi 800 zł. Zgodnie z art. 14 ust. 1 uotd przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jak wynika z akt (przedstawionego przez stronę wykazu pojazdów użytkowanych w prowadzonej działalności gospodarczej, informacji uzyskanych z KREPTD na dzień 4 lutego 2020 r. dotyczących taboru zgłoszonego przez przedsiębiorcę do posiadanej licencji nr TU-033985, danych viaTOLL oraz danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego pojazdu o nr rej. WGM 68001) skarżący od dnia 4 lipca 2019 r. używał w prowadzonej działalności gospodarczej pojazd o nr rej. WGM 68001, a ustawowy termin na zgłoszenie ww. pojazdu do posiadanej licencji nr TU-033985 upłynął w dniu 1 sierpnia 2019 r.

Zdaniem Sądu, organy zasadnie wskazały, że strona nie wykazała okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności opisanych w art. 92c uotd. Stosownie do treści art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Prawidłowe jest stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie przepisów art. 92b i art. 92c ust. 1 u.t.d. Trafnie organy stwierdziły, że strona nie wykazała okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność opisaną w art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd. Podkreślenia wymaga, że dla zwolnienia z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest ustalenie braku wpływu podmiotu wykonującego przewozy lub inne czynności na powstanie naruszenia. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 uotd, powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca musi kontrolować na bieżąco czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń. Wpływ ten przejawia się między innymi w możliwości prowadzenia odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli oraz zatrudniania odpowiednich osób. To na przedsiębiorcy ciąży bowiem obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wskazane w art. 92c u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się jedynie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 2163/14, z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2752/14, z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 205/14 z dnia 12 marca 2015 r., wyrok WSA w Opolu z dnia 2 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op 186/14, CBOSA).

Wbrew zarzutom skargi organ przy ocenie braku podstaw do zastosowania ww. przepisu nie naruszył przepisów postępowania. Przede wszystkim to na stronie spoczywa obowiązek, aby wskazać na okoliczności, które pomimo zaistnienia naruszenia, uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary. W sprawie strona w toku postępowania, jak również w skardze nie powołuje żadnych okoliczności, które miałyby uzasadniać zastosowanie art. 92c uotd, nie wnioskowała również strona o przesłuchanie. Nie znajdują również potwierdzenia zarzuty skargi dotyczące braku zapewnienia stronie udziału w postępowaniu i braku dostępu do akt sprawy. Jak słusznie zauważył organ, pełnomocnik strony miał zapewniony i brał udział w toku czynności kontrolnych (m.in. przedkładał dokumenty), następnie był skutecznie powiadomiony o wszczęciu postępowania (pismo z 12 czerwca 2020 r.) i dalej w toku postępowania były do niego kierowane informacje o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w tym w biurze oddziału terenowego w K. (pismo z 1 września 2020 r.) Ze swoich uprawnień strona (pełnomocnik) nie skorzystała, jak również nie informowała organu o ewentualnych przyczynach niemożności skorzystania w danym czasie ze swoich uprawnień.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 92b uotd. Strona nie wskazała na żadne okoliczności mogące zwolnić ją z odpowiedzialności. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, dostępne na cbois.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.