Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 8/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 par. 4, art. 6 par. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na rozprawie ze skargi M. T. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych postanowił: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Ke 8/18

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpatrzeniu skargi M. T. z dnia 26 września 2017 r. na bezczynność wierzyciela Burmistrza Miasta i Gminy w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych - na podstawie art. 6 § 1a w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm.), uznało skargę za uzasadnioną i wyznaczyło Burmistrzowi Miasta i Gminy termin na podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych - 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia.

W dniu 15 grudnia 2017 r. M. T. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność wierzyciela Burmistrza Miasta i Gminy w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zarzucając naruszenie art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 12 § 1, art. 35 § 1-3a i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez rażące naruszenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. Wniosła o: zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do zastosowania środków egzekucyjnych w terminie 14 dni; stwierdzenie, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję w dniu 12 sierpnia 2014 r. znak: [...], w której nakazał M. P. zdemontowanie istniejącego ogrodzenia betonowego zagłębionego poniżej powierzchni terenu wraz obwałowaniem ziemnym oraz folią uszczelniającą, posadowionego na granicy działki nr [...] i na granicy działki nr [...] w miejscowości P., a także posadowienie tego ogrodzenia na granicy tych działek równo z powierzchnią, bez zagłębiania w gruncie i bez uszczelniania, w taki sposób, aby nie nastąpiło ograniczenie naturalnego spływu powierzchniowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 października 2014 r. znak: [...]. Skarżąca podniosła, że decyzja przez M. P. nie została wykonana, zaś organ egzekucyjny nie podejmował żadnych działań zmierzających do egzekucji wykonania ww. obowiązku. Początkowo ustnie skarżąca wzywała do podjęcia działań, potem zaś wzywała organ pisemnie. Mimo tego w sprawie nic się nie działo. Organ dokonał oględzin na miejscu, jednak nie podejmował dalej żadnych działań w celu wykonania decyzji. Próbował tłumaczyć M. P. i jego pozorowane działania. W rezultacie strona złożyła skargę na bezczynność organu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , która została uznana za zasadną i organ został zobowiązany do podjęcia w terminie 30 dni czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Mimo takiego postanowienia SKO, Burmistrz nadal nie podejmował czynności egzekucyjnych, pomimo kolejnych wezwań do działania.

W dniu 21 czerwca 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy wystawił wobec zobowiązanego M. P. tytuł wykonawczy, następnie wydał postanowienie w dniu 22 czerwca 2017 r.. znak: [...], nakładając na zobowiązanego grzywnę w wysokości 500 zł. Była to jedyna czynność egzekucyjna podjęta w okresie trzech lat od uprawomocnienia się decyzji nakazującej rozbiórkę płotu. Stąd kolejny raz strona złożyła skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , wnosząc o stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w związku z wydaną decyzją dnia 12 sierpnia 2014 r. oraz o zobowiązanie do podjęcia czynności egzekucyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie w dniu 22 listopada 2017r. uznające skargę za zasadną, jednakże organ podjął jedynie działania ograniczające się do oględzin na miejscu, aż M. P. złoży kolejny wniosek, w którym podniesie, że z racji zimy i warunków pogodowych nie może wykonać decyzji.

Strona wskazała, że - jak wynika z art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w razie uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 18 tej ustawy, w postępowaniu egzekucyjnym mają zastosowanie odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, te z kolei precyzyjnie określają terminy, w jakich Burmistrz zobowiązany był podjąć czynności. Skarżąca zwróciła uwagę na art. 35 k.p.a., że termin miesięczny i dwumiesięczny należy traktować jako terminy maksymalne, nie zaś podstawowe. Do wystawienia tytułu wykonawczego przeciwko M. P. przez organ doszło dopiero w dniu 21 czerwca 2017 r., a więc blisko 2,5 roku po uprawomocnieniu się decyzji, 8 miesięcy po postanowieniu SKO stwierdzającym bezczynność Burmistrza, a dnia 22 czerwca 2017 r. zastosowano wobec M. P. grzywnę w wysokości 500 zł. W okresie 3 lat podjęta była zatem przez Burmistrza jedna czynność egzekucyjna celem wyegzekwowania wykonania decyzji administracyjnej tj. ukaranie grzywną.

Wobec powyższego, zdaniem strony, Burmistrz Miasta i Gminy pozostaje w stanie bezczynności, co niewątpliwie uzasadnia złożenie skargi na podstawie art. 6 § 1a u.p.e.a. Zasadą prawną jest, jak stwierdziła strona, obowiązek prowadzenia egzekucji administracyjnej. Burmistrz jako organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania efektywnych i skutecznych działań, które są przyczyną budowania zaufania społeczeństwa do władzy. Jednocześnie w swoich czynnościach reprezentuje interes publiczny, będący dyrektywą mającą nadrzędne znaczenie w postępowaniu administracyjnym.

Ponadto, w ocenie skarżącej, Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, w sposób znaczący naruszając terminy załatwienia spraw z art. 35 § 1-3a k.p.a., ale także jako wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym, nie wykonując ciążących na nim powinności, ograniczając działania do jednej czynności egzekucyjnej przez 3 lata, mimo wytknięcia bezczynności organowi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze .

Biorąc pod uwagę całokształt wskazanych okoliczności faktycznych oraz regulacji prawnych, zasadne jest, zdaniem strony, złożenie wniosku o ukaranie grzywną Burmistrza Miasta i Gminy , przy czym wniosła ona o wymierzenie grzywny w kwocie najwyższej przewidzianej przez ustawodawcę.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi.

Organ zwrócił uwagę na treść art. 52 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 37 ust. 1 k.p.a., a następnie wskazał, że złożenie ponaglenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., który wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia oraz umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na bezczynność bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, dlatego też jej skarga na bezczynność powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, organ wyjaśnił, że skarżąca dopiero dnia 19 maja 2016 r. złożyła na biurze podawczym Urzędu Miasta i Gminy pismo z datą 20 maja 2016 r., w którym poinformowała Burmistrza Miasta i Gminy , o tym że M. P. nie wykonał obowiązku wynikającego z decyzji znak: [...], wnosząc o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji. Po otrzymaniu wskazanego pisma, organ administracji publicznej niezwłocznie wystosował do stron postępowania zawiadomienie o przeprowadzeniu oględzin. W trakcie oględzin strony prezentowały odmienne stanowiska co do wykonania obowiązku wskazanego w decyzji. Organ administracji publicznej na podstawie oświadczenia zobowiązanego ustalił, że we wszystkich zagłębionych w gruncie płytach w ogrodzeniu działki nr ewid. [...], na wysokości działki o nr ewid. [...], zostały wykonane otwory o wymiarach około 100x25 cm. Organ w trakcie oględzin na gruncie stwierdził odkopane częściowo cztery płyty potwierdzające wykonane prace przez M. P., otwory wykonane w ogrodzeniu na wysokości działki nr [...], na której znajduje się budynek mieszkalny skarżącej oraz brak podtopień na jej posesji.

Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy zawiadomił strony o ustaleniach poczynionych podczas oględzin, informując, że pomimo iż wykonanie otworów w zagłębionych płytach nie jest dosłownym wykonaniem zapisów sentencji decyzji z dnia 12 sierpnia 2014 r., można stwierdzić, że wycięcie fragmentów płyt o powierzchni około 50% całej płyty poprawi przepływ nadmiernej ilości wód opadowych z terenu działki, na której znajduje się budynek mieszkalny M. T . We wskazanym piśmie organ wyraził pogląd, że stwierdzenie, czy wykonanie otworów o wymiarach około 100x25 cm w zagłębionych płytach spełni swoją rolę i spowoduje zmiany w ograniczeniu spływu wód opadowych w omawianym rejonie, jest przedwczesne i dopiero po upływie określonego czasu eksploatacji można będzie stwierdzić, czy spełniło ono oczekiwania, przez co należy rozumieć funkcjonowanie w terenie wykonanej instalacji.

W związku z powyższym Burmistrz Miasta i Gminy zwrócił się do M. T. z prośbą, aby zgłosiła do Urzędu Miasta i Gminy fakt możliwości zaobserwowania skutków wykonanych prac w konstrukcji ogrodzenia w okresie występowania opadów deszczu. Skarżąca zamiast przychylić się do prośby organu administracji publicznej wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ze skargą na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych.

W wyniku tego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 r. uznało skargę za uzasadnioną i wyznaczyło Burmistrzowi Miasta i Gminy termin na podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Organ administracji, w celu wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 listopada 2016 r. w trybie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wystosował do M. P. pisemne upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Z uwagi jednak na panujące warunki atmosferyczne charakterystyczne dla aktualnej wówczas pory roku, termin dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji znak: [...] został ustalony na miesiąc kwiecień 2017 roku.

Pismem z dnia 15 maja 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy poinformował strony postępowania o terminie oględzin dotyczących wykonania w/w decyzji, ustalając ich termin na dzień 31 maja 2017 r. W międzyczasie zobowiązany do wykonania decyzji wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji.

Dnia 21 czerwca 2017 r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, a następnie nałożył grzywnę postanowieniem, na które zobowiązany złożył zażalenie. Skarżąca ponownie dnia 2 października 2017 r., pismem z dnia 26 września 2017 r., wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ze skargą na bezczynność wierzyciela.

Burmistrz Miasta i Gminy dnia 3 listopada 2017 r. ponownie przeprowadził oględziny na nieruchomości dotyczące wykonania decyzji znak: [...]. Poza tym organ informował skarżącą, że w dalszym ciągu będzie prowadził postępowanie egzekucyjne. Dnia 15 grudnia 2017 r. organ przeprowadził oględziny na nieruchomości. M. T. oświadczyła, że zapisy przedmiotowej decyzji nie zostały wykonane w całości. Organ administracji publicznej dnia 20 grudnia 2017 r. przeprowadził kolejne oględziny, w trakcie których stwierdzono, że nie zostały usunięte dwie ostatnie płyty znajdujące się na wysokości działki nr [...] do granicy siatki zakończonej metalowym słupkiem. Mając na uwadze powyższe doszło do częściowego wyegzekwowania przez organ administracji publicznej wykonania decyzji przez M. P.

Nadto organ wyjaśnił, że przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wierzyciel, zgodnie z art. 6 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może podejmować działania informacyjne wobec zobowiązanego zmierzające do dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Następnie, aby wszcząć postępowanie egzekucyjne zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Burmistrz Miasta i Gminy musiał przesłać do zobowiązanego pisemne upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Warunkiem koniecznym dopuszczalności upomnienia zobowiązanego przez Burmistrza Miasta i Gminy było stwierdzenie, że zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, dlatego w tym celu organ musiał w pierwszej kolejności przeprowadzić oględziny. Dopiero po ich przeprowadzeniu i stwierdzeniu braku wykonania decyzji możliwe było wysłanie do zobowiązanego upomnienia. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Dlatego też załatwienie przedmiotowej sprawy w terminie wskazanym przez skarżącą w skardze, a wynikającym z art. 35 ust. 1-3a k.p.a. nie było możliwe, gdyż organ administracji publicznej musiał przeprowadzić postępowanie wyjaśniające tj. oględziny, a następnie wdrożyć procedurę zmierzającą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Nie bez znaczenia w realiach niniejszej sprawy, jak wyjaśnił organ, było to, że

w czasie trwania postępowania egzekucyjnego zarówno strona skarżąca jak i strona zobowiązana do wykonania decyzji występowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , wnosząc wnioski, zażalenia i skargi, co miało bezpośredni wpływ na czas trwania prowadzonego postępowania oraz powodowało, że organ administracji nie był dysponentem akt sprawy, co w znacznym stopniu utrudniało prowadzenie postępowania. W chwili wystąpienia przez skarżącą do Sądu ze skargą na bezczynność organu doszło do częściowego wyegzekwowania przez organ wykonania decyzji przez M. P . Organ administracji nie pozostawał w bezczynności w przedmiotowej sprawie. Z tego też względu wniosek skarżącej o nałożeniu grzywny jawi się, zdaniem organu, jako niezasadny, a grzywna w żądanej przez skarżącą wysokości narazi budżet jednostki samorządu terytorialnego na znaczny uszczerbek finansowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd zobowiązany jest jednak w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a..

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga M. T. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, aczkolwiek nie z przyczyn wskazanych przez organ.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1 - 4 powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), ponadto postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ administracji publicznej do wydania jednego z wyżej wymienionych rozstrzygnięć.

W niniejszej sprawie M. T. wywiodła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy , zarzucając bezczynność tego organu jako wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec M. P. w związku ostateczną decyzją organu I instancji z dnia 12 sierpnia 2014 r. nakazującą ww. zobowiązanemu wykonanie określonych robót budowlanych, rozbiórkowych. W prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym Burmistrz Miasta i Gminy pełni bowiem jednocześnie rolę organu egzekucyjnego jak i wierzyciela (art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; Dz. U. z 2017 poz. 1201 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa e.p.a."), zatem przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego (art. 26 § 4 ustawy e.p.a.).

Z kolei stosownie do art. 6 § 1 ustawy e.p.a., w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Na zasadzie art. 6 § 1a tej ustawy, na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.

Stąd Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpoznaniu skargi M. T. w trybie art. 6 § 1a ustawy e.p.a. – postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r. skargę tę uwzględniło i wyznaczyło Burmistrzowi Miasta i Gminy termin na podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Powyższe okoliczności nie były kwestionowane, a przy tym wynikają z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy.

Należy jednak zauważyć, że podmioty wymienione w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie są stronami postępowania egzekucyjnego i na mocy wymienionego przepisu - w przypadku bezczynności wierzyciela - służy im wyłącznie uprawnienie do wniesienia skargi do organu wyższego stopnia i tylko w tym wąskim zakresie podmioty te uczestniczą w postępowaniu obejmującym bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności nakierowanych na wyegzekwowanie od zobowiązanego nałożonego tytułem wykonawczym obowiązku (tak, jak i poniżej, wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., II OSK 1588/06, lex nr 503757). Podmioty te nie mają zatem legitymacji do uczestniczenia w postępowaniu egzekucyjnym i zaskarżania wydawanych w nim postanowień, a ich uprawnienia są limitowane treścią art. 6 § 1a wymienionej ustawy, co determinuje również możliwości składania skarg do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu egzekucyjnego (wierzyciela) może dotyczyć pozostawania przez organ egzekucyjny w bezczynności w wydawaniu postanowień, ale na które służą zażalenia. Zatem podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy e.p.a. może służyć skarga na bezczynność w przypadku nierozpoznania ich skargi przez organ wyższego stopnia bądź nierozpoznania zażalenia na wydane postanowienie odmawiające uwzględnienia skargi. Zatem z treści omawianych przepisów nie wypływa uprawnienie dla podmiotów wymienionych w art. 6 § 1a ustawy e.p.a. do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tych przypadkach, gdy organ wyższego stopnia uwzględnił wniesioną skargę na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, a organ egzekucyjny (wierzyciel) tych czynności nie wykonuje.

Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że skarga M. T. rozpoznawana w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Sąd podkreśla, że w tym zakresie istnieje ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, które Sąd podziela, że niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego I instancji polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2003 r. II SAB/Wa 138/02, ONSA 2004, nr 2, poz. 89, a także postanowienia WSA w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 235/13, lex nr 1462252, WSA we Wrocławiu z dnia stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 5/14, lex 1568501, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 29 listopada 2017 r., II SAB/Ol 100/17, lex nr 2409428, czy powoływany wyżej wyrok NSA, II OSK 1588/06). Uregulowanie to dopuszcza wyłącznie skargę na bezczynność organu w przypadku pozostawania w bezczynności w wydawaniu postanowień, na które służy zażalenie, nie zaś przypadków pozostawania przez organ egzekucyjny w zwłoce w dokonywaniu czynności egzekucyjnych. Regulacja art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. w zw. z art. 6 § 1a ustawy e.p.a. stwarza jedynie podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy e.p.a. możliwość wnoszenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu wyższego stopnia w przypadkach, o których była mowa powyżej, natomiast z regulacji tej dla tych podmiotów nie wypływa uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność wierzyciela w przypadku niepodejmowania przez niego czynności egzekucyjnych nawet wówczas, gdy organ wyższego stopnia wydał postanowienie nakazujące dokonanie takich czynności, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego skarżącej niewątpliwie przysługiwały środki przewidziane w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z czego skorzystała uzyskując pozytywne postanowienie organu wyższego stopnia, natomiast w ujawnionym stanie faktycznym wobec treści wymienionego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. niedopuszczalna jest jego skarga na bezczynność organu egzekucyjnego z uwagi na brak drogi postępowania sądowoadministracyjnego, co oznaczało niedopuszczalność skargi.

Z tych przyczyn, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.