Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1208/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1 pkt 1 lit. c).
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8, art. 10 par. 1, art. 73 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 3 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, art. 7 ust. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 769/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. oddalił skargę A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] sierpnia 2014 r., w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

w dniu 23 kwietnia 2012 r. skarżąca złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności na rok 2012. ubiegając się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 2.775,96 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 2.408,68 ha.

W wyniku przeprowadzonej w dniu 23 maja 2013 r. kontroli stwierdzono powierzchnię działek w ramach JPO o wielkości 2.535,61 ha, w ramach UPO zaś 2.229,98 ha. Ustalenia kontroli i stwierdzone nieprawidłowości stały się podstawą decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] czerwca 2013 r., którą decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w O. uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. ponową decyzją z dnia [...] marca 2014 r. przyznał skarżącej płatności na rok 2012 w łącznej wysokości 1.686.097,17 zł, w tym z tytułu JPO w wysokości 1.493.390,32 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 351.901,24 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i zastosowanie współczynnika korygującego oraz z tytułu UPO w wysokości 192.706,85 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 75.697,32 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i zastosowaną modulację płatności.

Objętą skargą decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w O., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 7 ust. 1, 1a i 2 ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1164)., art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 6 i 7 tej ustawy, § 1 pkt 1 i 4, § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211), art. 6 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33 akapit drugi, art. 53 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., a także art. 6, art. 124 rozporządzenia nr 73/2009 oraz na wyniki kontroli wskazał, że odnośnie działek: AAAA pomiar uwzględniał całą powierzchnię łąki, poza zadrzewieniami, zakrzewieniami widocznymi na fotografiach; AAAH pomiar uwzględniał dwie części łąki, z której wyłączono rowy o szerokości powyżej 2 m oraz obrazy zadrzewione, a ponadto w obrębie działki ew. 12/5 stwierdzono większą powierzchnię niż zadeklarowana na działce rolnej AC/AC1 bezpośrednio sąsiadującej z działką AAAH oraz AAAG, dla których zastosowano kod DR13; AAK zaliczono dwie części łąki położonej zgodnie z deklaracją na działce ew. [...], wyłączając z pomiaru zadrzewienia oraz gdzie uprawa w znacznym stopniu wychodziła na niedeklarowaną działkę ew. [...] jak również w obrębie działki ew. [...] znajdowała się działka rolna AL, na której stwierdzono większą powierzchnię niż deklarowana i zastosowano kod DR13; AAAL zaliczono powierzchnię łąki, leżącej na działce ew. [...] gdzie z pomiaru wyłączono zadrzewienia i stwierdzono znaczny nadmiar powierzchni w stosunku do deklaracji dla działki AN/AN1, która znajdowała się również na działce ew. [...], w bezpośrednim sąsiedztwie działki AAAL gdzie zastosowano dla niej kod DR13; AAAM do powierzchni działki zaliczono trzy części łąki, wyłączając rowy o szerokości przekraczającej 2 m, zadrzewienia i zakrzaczenia, obszary nieużytkowane rolniczo, porośnięte chwastami i licznymi samosiewkami drzew; AAAU porośnięta bardzo licznymi drzewami, samosiewkami gdzie z pomiaru wyłączono zwarte obszary zadrzewione, resztę działki zaliczano jako trwały użytek zielony; AU dla której z pomiaru łąki wyłączono zadrzewienia oraz obszar nieużytkowany we wschodniej części działki ew. [...], który nie stanowił trwałego użytku zielonego i na załączniku graficznym złożonym przez spółkę również znajdował się poza działką rolną AU; AG w odniesieniu do której w pomiarze uwzględniono 3 części łąki znajdujące się na deklarowanej działce ew. [...] i gdzie wyłączono z powierzchni działki obszary zadrzewione oraz obszar znajdujący się trwale pod wodą, a na załączniku graficznym określony przez beneficjenta jako "oczko wodne". Ustalenia kontroli i stwierdzone nieprawidłowości były podstawą przyznania skarżącej płatności w pomniejszonej wysokości.

Organ wskazał uznał, że spółka nie wykazała, iż nie była winna stwierdzonych nieprawidłowości.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, że rozstrzygnięcia w sprawie przyznania jednolitych płatności obszarowych wydawane są w oparciu o dane zamieszczone we wniosku oraz ustalenia poczynione w trakcie kontroli tych wniosków. Zasadą jest, w myśl art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Sąd zauważył, że ustawa o płatnościach zawiera regulację szczególną w stosunku do ogólnych zasad postępowania administracyjnego, wynikających z art. 9 i art. 10 k.p.a. Przepis art. 3 ust.3 ustawy określa bowiem, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. To wnioskodawcę obciąża obowiązek udowodnienia faktu, z którego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, organ nie ma natomiast obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

Sąd wskazał, że raport z kontroli przeprowadzonej w dniu 23 maja 2013 r. został sporządzony w dniu 31 maja 2013 r. i przesłany Prezesowi Zarządu Spółki w dniu 4 czerwca 2014 r., a następnie, w wersji skorygowanej w dniu 14 czerwca 2013 r. Zawierał on pouczenie o możliwości złożenia umotywowanych zastrzeżeń na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych. Spółka nie złożyła zastrzeżeń do ustaleń kontroli. W odwołaniu od pierwszej z wydanych w sprawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. strona zakwestionowała zasadność skontrolowania wszystkich gruntów, nie zgadzając się z pomniejszeniem płatności o 3% na działkach AAN, AAAO, AAAP, AAAR o pow. 26,49 ha, z tytułu nieprzestrzegania norm wzajemnej zgodności, gdyż działki te nie były we władaniu spółki w 2013 r. Sąd wskazał, że w ponownie wydanej decyzji przez organ I instancji, odstąpił on od zastosowania pomniejszenia płatności z tytułu nieprzestrzegania norm na wymienionych działkach. Wskazał również, że w toku postępowania odwoławczego ustalenia kontroli były przedmiotem ponownej weryfikacji przez organ odwoławczy, co zostało przedstawione w decyzji. Stwierdzenia co do stanu działek, że występują na nich drzewa, kilkuletnie samosiewki drzewek, rozrastające się krzewy, wieloletnie chwasty z zasuszonymi kwiatostanami, obszary trwale podmokłe, porośnięte typową dla tego typu siedlisk roślinnością, które wskazują na brak znamion użytkowania rolniczego znajdowały potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej (250 zdjęć obrazujących stan poszczególnych działek). W ocenie Sądu I instancji ponad wszelką wątpliwość wynikało z nich, że na działkach zgłoszonych do płatności występowały duże obszary zwartych zakrzewień, zadrzewień, wód stojących, a także dróg, rowów. Były to obszary, które nie kwalifikowały się do płatności zgodnie z art. 7 ust.1 a) ustawy o płatnościach w ramach systemów wparcia bezpośredniego.

Zasadnie, w ocenie Sądu I instancji, organ uznał, że dla ustalenia kwalilifikowalności powierzchni działek do płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, nie miała znaczenia okoliczność przeprowadzenia kontroli na miejscu w roku następnym po roku, w którym został złożony wniosek, gdyż przeprowadzenie kontroli w danym roku ma znaczenie dla stwierdzenia przestrzegania norm i wymogów utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej. Organy zaś odstąpiły od nałożenie sankcji z tego tytułu.

Zdaniem Sądu, wobec zadeklarowania przez spółkę większych powierzchni działek do płatności niż stwierdzone podczas kontroli, zasadnie organy przyznały płatności w wysokości pomniejszonej, stosownie do art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Na prawidłowość rozstrzygnięcia organu nie mogła wpłynąć argumentacja skargi o pozbawieniu strony możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz zgłaszania wniosków i zarzutów do ustaleń. Sąd w tym zakresie podkreślił, że strona, jeszcze przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie (z dnia 22 czerwca 2013 r.) dysponowała raportem z kontroli, do której mogła wnosić zastrzeżenia, a także zgłaszać w toku postępowania wnioski dowodowe.

W podstawie prawnej wyroki Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

A. Sp. z o.o. w G. skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:

- przepisów postępowania, art. 3 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy o płatnościach w zw. z art. 10 § 1 i art. 8 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegającym na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji wprowadzenia przez organ I instancji (co podnoszono już w odwołaniu od decyzji w sprawie wydanej w pierwszej instancji) strony w błąd co do jej udziału w prowadzonym postępowaniu, a to w szczególności wobec pierwotnego poinformowania (z urzędu) strony o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania przed wydaniem decyzji (pismem z dnia 20 maja 2014 r.) i niezawiadomienie ponowne strony przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się na temat zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszonych żądań w sytuacji, w której po piśmie z dnia 20 maja 2014 r. skierowano do strony pismo z dnia 9 czerwca 2014 r. informujące stronę o konieczności przedłużenia postępowania w związku z potrzebą przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zawiadomienie zatem z dnia 20 czerwca 2014 r. uznać należało za przedwczesne i bezcelowe z uwagi na to, że pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. strona została poinformowana o przedłużeniu postępowania w sprawie do 9 sierpnia 2014 r. z powodu konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Strona powinna zatem zostać zawiadomiona ponowie o możliwości zapoznania się z kompletnym materiałem dowodowym dopiero po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, powyższe w oczywisty sposób wywołało u strony błędne przekonanie (usprawiedliwione nieprawidłowym działaniem organu), co do tego, że zostanie ona po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego poinformowana o możliwości wypowiedzenia się co do niego, zaś brak takiej ponownej informacji w oczywisty sposób wpłynął na okoliczność, że strona nie zajęła końcowego stanowiska w sprawie, nie wypowiedziała się co do dowodów zgromadzonych przez organ, jak też nie złożyła wniosków dowodowych na wykazanie słuszności swoich twierdzeń;

- art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcie bezpośredniego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zgodnie z którym rolnik jest obowiązany spełniać warunki do uzyskania płatności w roku, w którym złożył wniosek o jej przyznanie, kontrola zaś w zakresie spełnienia warunków w roku 2012 została przeprowadzona dopiero pod koniec maja 2013 r., a zatem z naruszeniem powyższego przepisu, które to naruszenie w sposób oczywisty miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, jak również w konsekwencji na treść zapadłego przed WSA w O. wyroku.

Podnoszące te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i utrzymanej nim decyzji Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału ARiMR, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji Kierownika Powiatowego Biura ARiMR w B., a wobec tego przyznanie płatności w pełnej wysokości wynikającej z wniosku strony, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w O. oraz o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasadzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów od autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Wobec powyższego w pierwszej kolejność rozpoznaniu podlega zarzut sformułowany w punkcie 1 tiret pierwszy petitum skargi kasacyjnej, w którym jej autor wskazuje na naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy o płatnościach w związku z art. 8, art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które to naruszenie miało przejawiać się wprowadzeniem strony skarżącej w błąd przez organ I instancji co do zasad jej udziału w postępowaniu. Błąd ten powstał, zdaniem kasatora, w sytuacji pierwotnego poinformowania z urzędu strony o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania przed wydaniem decyzji i ponownym niezawiadomieniem skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji.

W sprawach płatności, jak w niniejszej sprawie, gdzie zastosowanie ma ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego istotnym jest okoliczność odejścia w ramach ciążących na organie obowiązków informowania stron postępowania o przysługujących im uprawnieniach, od generalnych zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 3 ust. 1 powołanej ustawy określa bowiem, że do postępowań w sprawach indywidulanych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisu ustawy stanowią inaczej.

Wyjątek od zastosowania przepisów k.p.a., w omawianej kwestii informowania stron postępowania, w tym o prawie zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiałów i zgromadzonych dowodów (czynny udział w postępowaniu), przewidziany został już w ustępie 2 omawianego przepisu, który określa, że w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej (...) organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); udziela stronom, na ich żądanie niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań ... (pkt 4).

Klarowna treść przywołanej regulacji wskazuje jednoznacznie, że ciążące w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wymienione już obowiązki organu spoczywające na nim z urzędu, a więc obligatoryjnie, uległy modyfikacji przenoszącej inicjatywę szeroko rozumianego aktywnego uczestnictwa w sprawie administracyjnej na stronę. To bowiem wyłącznie żądanie strony postępowania, implikować będzie czynności organu zamierzające do jej udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenie się co do dowodów i materiałów sprawy przed wydaniem decyzji oraz udzielania im niezbędnych pouczeń.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zawiadomienie strony pismem z dnia 20 maja 2014 r. o możliwości zapoznania się ze sprawą oraz możliwości wypowiedzenia się przez nią odnośnie materiałów i dowodów zgromadzonych w sprawie jak również zgłoszenia żądań, w istocie nie było czynnością konieczną po stronie organu, zgodnie z przywołanymi przepisami. Nie mogło zatem wprowadzać strony w błąd jak sugeruje w ramach omawianego zarzutu kasator, który to błąd miał skutkować niemożnością wypowiedzenia się przez stronę przed wydaniem w sprawie decyzji. Skarżąca mogła, bowiem sama, na mocy art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o płatnościach, wystąpić ze stosownym żądaniem umożliwienia jej zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się jak również mogła zastosować się do wezwania w terminie w nim zakreślony i skorzystać z przysługujących jej uprawnień. Mogła tym bardziej sformułować takie żądanie w sytuacji, gdy po spornym zawiadomieniu otrzymała ona zawiadomienie o przedłużeniu postępowania przez organ do dnia 9 sierpnia 2014 r., a więc ściśle określonego terminu, w którym organ przewidywał zakończenie postępowania.

Brak jest wobec tego podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia przez organ art. 3 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy o płatnościach w związku z art. 8, art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a., które uzasadniałoby uchylenie decyzji przez Sąd I instancji w oparciu o 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co czyni w konsekwencji niezasadnym omówiony zarzut.

Za również niezadany uznać należy zarzut sformułowany w punkcie 1 tiret drugi skargi kasacyjnej, w którym skarżąca podniosła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, polegające na przeprowadzeniu kontroli w maju 2013 r., podczas gdy wniosek o przyznanie płatności złożony został w 2012 r.

Powołany przepis stanowi, że rolnikowi przysługuje płatność obszarowa do będącego w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności (...) jeśli wszystkie grunty rolne są utrzymane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności.

Skarżąca zdaje się nie zauważać w ramach tego zarzutu okoliczności, którą wziął pod rozwagę Sąd I instancji przy kontroli zaskarżonej decyzji, iż fakt przeprowadzenia kontroli na miejscu w roku następnym po roku, w który złożony został przez stronę wniosek o przyznanie płatności skutkował odstąpieniem przez organ I instancji od nałożenia na skarżącą sankcji za nieprzestrzeganie norm i wymogów utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej.

Rację ma również w zakresie powołanego art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach organ, wskazując w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że wynikająca z tego przepisu zasada dotycząca terminu przeprowadzania kontroli nie ma zastosowania w przypadku kontroli prowadzonych w zakresie kwalifikowalności zadeklarowanych powierzchni i upraw. Istotnie, bowiem powołana regulacja nie nakłada obowiązku przeprowadzania kontroli w roku objętym obowiązkiem utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.