Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1045/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: § 2 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku doprowadzenia obiektów budowlanych do stanu zgodnego z przepisami -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] i nakazano T. D. (zam. [...]) wykonanie szczelnych ścian i dna w gnojowniku, usytuowanym na działce nr ewid. 285 przy ul. [...] w T. w celu doprowadzenia ww. urządzenia typu gnojownik do stanu zgodnego z przepisami Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. z 1980r. Nr 17, poz. 62/ w terminie do dnia 15 listopada 2011 r. Jednocześnie decyzja tą umorzono postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej legalności usytuowania i wykonania ustępu na działce nr ewid. 285 przy ul. [...] w T.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a., art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm./ w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że na skutek interwencji S. K. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 21 sierpnia 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie legalności usytuowania i wykonania gnojownika i ustępu, na działce nr 285 przy ul. [...] w T. W wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 13 sierpnia 2009 r. oraz postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że gnojownik z ustępem wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę przez ojca T. D. Betonowy gnojownik o wymiarach 4,90 m x 5,45 m i głębokości 1,20 m nie posiada izolacji wodoszczelnej, płyty dennej oraz ścian. Zlokalizowany został 90 cm od granicy z działką S. K. W takiej samej odległości od granicy w narożniku zbiornika usytuowany jest wolnostojący murowany ustęp z dołem kloacznym o wymiarach 1,10 m x 1,30 m i wysokości 2,10 m. W toku postępowania wezwano T. D. do przedłożenia orzeczenia stanu technicznego gnojownika wraz z ustępem.

W sprawie wydano decyzje z dnia [...] grudnia 2009 r., [...] na podstawie ustawy Prawo budowane z 1994 r., oraz z dnia [...] czerwca 2010 r., [...], na podstawie przepisów ustawy Prawo budowane z 1974r., które nakładały na T. D. obowiązek doprowadzenia gnojownika z ustępem do stanu zgodnego z przepisami prawa. Decyzje te uchylane były decyzjami Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiednio z dnia [...] maja 2010 r., [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2010 r., [...], a sprawę przekazywano do ponownego rozpatrzenia.

Następnie decyzją z dnia [...] września 2010 r., [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na T. D. obowiązek wykonania w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia gnojownika oraz ustępu do stanu zgodnego ze wskazanymi przepisami prawa oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Decyzję wydano na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974r. Organ wskazał, że po wykonaniu zleconych czynności obiekt będzie spełniał wymogi powołanej ustawy i możliwa będzie legalizacja tej samowoli budowlanej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. K., wskazując na zły stan techniczny gnojownika. Podkreślił, że nie posiada on płyty dennej, ściany są popękane, wykonane z zaprawy cementowej z użyciem piasku kopanego. W górnych partiach ściany wykonano z luźno położonych pustaków cementowych. Zakwestionował usankcjonowanie samowoli budowlanej "zmianami i przeróbkami", a nie nakazem rozbiórki, szczególnie wobec faktu, że urządzenie to nigdy nie spełniało żadnych wymogów. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2000r. o nawozach i nawożeniu /Dz.U. Nr 89, poz. 991/ oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 czerwca 2009 r. wskazał, że ustawa obowiązuje od 24.10.2008 r. i dawała czas rolnikom na dostosowanie się do jej wymagań. Odwołujący zwrócił uwagę na złą wentylację budynku chlewni, wybudowanego samowolnie przy granicy z jego działką oraz na zalewanie działki przez wody opadowe płynące z działki T. D.

Po rozpatrzeniu tego odwołania WINB decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzja ta był przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1166/10 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że postępowanie odwoławcze przeprowadzono z naruszeniem przepisów postępowania w sposób, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny jest niewątpliwy. Przedmiotowe obiekty wybudowano bez pozwolenia budowlanego. Samowola została popełniona pod rządami ustawy z 1974 r., wiadomo w jaki sposób są wykorzystywane, a ich przeznaczenie jest oczywiste. Przy tak ustalonym stanie faktycznym organ winien dokonać oceny prawnej i rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, także reformatoryjnie, jeżeli uważał kontrolowaną decyzję za wadliwą. Sąd wskazał, że konieczność przeprowadzenia dowodu w zakresie oddziaływania, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., przedmiotowych obiektów budowlanych mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Braki te możliwe są do uzupełnienia w postępowaniu odwoławczym. Tymczasem organ nie wyjaśnił, dlaczego rozstrzygnął kasatoryjnie. Sąd wskazał by w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ rozpatrzył sprawę merytorycznie, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w wymaganym zakresie oddziaływania obiektów budowlanych, przy uwzględnieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i rozstrzygną sprawę zgodnie z art. 138 k.p.a. Orzekając ewentualnie ponownie kasatoryjnie wyjaśnił przyczynę braku rozstrzygnięcia reformatoryjnego i wskazał w jakim zakresie niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości albo w znacznej części

w relacji do tego, które dotychczas zostało przeprowadzone i znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy, spełniając wymogi art. 138 § 2 i art. 136 k.p.a.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, w tym przeprowadzeniu w dniu 8 lipca 2011 r. rozprawy administracyjnej w terenie z udziałem zainteresowanych stron Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] i nakazał T. D. wykonanie szczelnych ścian i dna w gnojowniku, usytuowanym na działce nr ewid. 285 przy ul. [...] w T. w celu doprowadzenia ww. urządzenia typu gnojownik do stanu zgodnego z przepisami Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. Nr 17, poz. 62/ w terminie do dnia 15 listopada 2011 r. Jednocześnie WINB decyzja tą orzekł o umorzeniu postępowania pierwszej instancji w części dotyczącej legalności usytuowania i wykonania ustępu na działce nr ewid. 285 przy ul. [...] w T.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadzona rozprawa potwierdziła istnienie gnojownika na działce nr 285 przy ul. [...] w T. Ścianę zachodnią gnojownika stanowi ściana zewnętrzna fundamentowa należąca do budynku gospodarczo – inwentarskiego. Pozostałe ściany są monolityczne betonowe. Istniejąca wcześniej na ścianach gnojownika górna warstwa pustaków została usunięta. W dniu rozprawy zbiornik był w części wypełniony nieczystościami stałymi. Na ścianach stwierdzono ubytki, rysy i pęknięcia, ścianki nie posiadały izolacji. W płd. – wsch. narożniku usytuowany został żurawik do wybierania nieczystości. Ustalono również, że objęty postępowaniem ustęp nie pełni już swojej funkcji. Dół kloaczny został opróżniony i zasypany ziemią. Obudowa pełni obecnie funkcję magazynu na narzędzia ogrodnicze.

WINB za bezsporne uznał, że zarówno gnojownik jak i ustęp zostały wybudowane w latach 80-tych ubiegłego stulecia bez pozwolenia na budowę, wymaganego zgodnie z ustawą Prawo budowlane z 1974 r. Wskazał, że w sprawie na mocy art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Powołując się na treść art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane

z 1974r. wskazano, że sankcji przymusowej rozbiórki podlegają tylko te obiekty lub ich części (wybudowane w warunkach samowoli budowlanej), które znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt 1), lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2).

W przedmiotowej sprawie organ II instancji uznał, że nie zachodzą ww. przesłanki, bowiem rozpatrywany stan faktyczny nie narusza przepisów prawa miejscowego, obiekt stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej. Jak również nie zachodzi przesłanka przymusowej rozbiórki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 24.10.1974 r. Gnojownik mimo, że narusza normy odległościowe od granicy, to nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Obiekt ten posiada wymaganą odległość od otworów okiennych lub drzwiowych pomieszczeń na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich (§ 23 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki). Podniesiono, że samo naruszenie warunków usytuowania gnojownika od granicy z działką S. K. nie można utożsamiać z "niebezpieczeństwem", które automatycznie winno skutkować rozbiórką. Dalsze funkcjonowanie, tak zlokalizowanego gnojownika, nie spowoduje zagrożenia życia lub zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu i nie ograniczy możliwości zabudowy sąsiedniej nieruchomości.

WINB wykluczył zaistnienie przesłanek przymusowej rozbiórki określone w art. 37 ust. 1 ustawy i uznał, że zachodzą przesłanki do wdrożenia procedury o jakiej mowa w art. 40, a której celem jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Stosownie do art. 40 cyt. ustawy w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W przedmiotowej sprawie do stanu zgodnego z § 80 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980r. /Dz.U. Nr 17, poz. 62/. Podkreślono, że wynikający z zaskarżonej decyzji obowiązek, spowoduje, że gnojownik będzie spełniał wymogi określone tym przepisem, a w szczególności te dotyczące jego szczelności.

Organ odwoławczy wskazał, że uwzględnił także zmiany stanu faktycznego, jakie nastąpiły pomiędzy dniem wydania decyzji przez organ I Instancji, a rozpoznaniem odwołania i wobec faktu opróżnienia z nieczystości dołu kloacznego i zasypania go ziemią, a tym samym braku przedmiotu postępowania (tj. ustępu), zasadnym stało się umorzenia postępowania w tym zakresie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ dodał, że podnoszone przez odwołującego zarzuty dotyczące złej wentylacji budynku chlewni i zalewania działki przez wody opadowe nie dotyczą przedmiotowej sprawy i nie mogą być rozpoznawane w postępowaniu odwoławczym.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. K., podnosząc, że jest ona dla niego i jego rodziny krzywdząca. W obszernym uzasadnieniu wskazał na zły stan techniczny gnojownika, usytuowanego na działce nr 285 T. D., samowolnie wybudowanego w granicy

z działką nr 284. Stan tego obiektu (brak płyty dennej) powoduje, że wraz z wodą używaną do spłukiwania posadzki w oborze – chlewni, nieczystości stale od 20 lat wsiąkają w glebę. W czasie opadów atmosferycznych oraz w razie przepełnienia obiektu obornikiem i gnojownicą nieczystości przemieszczają się na jego działkę. Zdaniem skarżącego oczywistym jest, że obiekt stanowi niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącemu, że stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny rozważa zatem wyłącznie kwestię, czy zaskarżony akt organu administracji publicznej mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną P.p.s.a.).

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu organu administracji publicznej (tu decyzja), jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wyżej wskazanym – nie zachodzą też podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.) – w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Wskazany na wstępie obowiązek kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obejmuje także zbadanie, czy organ administracji ponownie rozpoznający sprawę po wyroku sądu administracyjnego wypełnił powinność wynikającą z art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z brzemieniem tego przepisu ocenia prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Wyrokiem tut. Sądu z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1166/10, wskutek skargi T. D., uchylona została decyzja z dnia [...] października 2010 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] w przedmiocie obowiązku doprowadzenia gnojownika i ustępu na działce nr 285 w T. do stanu zgodnego z prawem, wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Sąd wówczas wskazał organowi by przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przeprowadził postępowanie wyjaśniające w wymaganym zakresie oddziaływania obiektów budowlanych przy uwzględnieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Lektura akt administracyjnych i uzasadnienie zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy orzekające w sprawie ponownie w pełni respektowały wskazania co do dalszego postępowania zawarte w powołanym wyżej wyroku, a tym samym normę prawną art. 153 P.p.s.a.

Niesporne jest, w świetle materiału zebranego w sprawie, że sporne obiekty budowlane (gnojownik i ustęp) – znajdujące się na działce nr 285 w T. – zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę, w latach 80 – tych ubiegłego wieku, przez ojca obecnej właścicielki tej działki, tj. T. D. Taka sytuacja nakazywała organom orzekającym w sprawie niniejszej zastosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) ze względu na treść art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu nie stosuje się art. 48 ustawy (nakazującego rozbiórkę przedmiotu samowoli) do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1.01.1995 r.).

Przepis art. 37 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. przewiduje konieczność rozbiórki przedmiotu samowoli budowlanej w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (ust. 1 pkt 1), lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (ust. 1 pkt 2).

W analizowanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Otóż sporny gnojownik, stanowiąc uzupełnienie zabudowy zagrodowej, nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym. Tym samym nie występuje przesłanka do nakazania jego rozbiórki przewidziana w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy cyt. wyżej.

Nie budzi też jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że nie wystąpił niezbędny do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 – żaden ze stanów wymienionych w tym przepisie (niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych jako skutek budowy). Organy orzekające w sprawie niniejszej trafnie odwołały się do obowiązującego w czasie samowolnej budowy gnojownika rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), określającego zasady sytuowania budynków.

Naruszenie tych zasad nie jest jednakże wystarczające do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej, ale konieczne jest również wykazanie, że to naruszenie powoduje wystąpienie jednego ze stanów wymienionych w tym przepisie (podobnie wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14.10.2004 r., II SA/Rz 753/2003); w rozpoznawanej sprawie wystąpienie jednego z tych stanów nie zostało wykazane.

Przedmiotowy gnojownik sklasyfikowany jako urządzenie sanitarno – gospodarcze, jak wynika z akt sprawy, nie zachowuje wymaganej postanowieniem § 23 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w/w odległości 7,5 m od granicy działki sąsiedniej, tj. działki nr 284 własności skarżącego. Z kolei odległość takiego obiektu od otworów okiennych i drzwiowych w pomieszczeniach mieszkalnych, budynkach, w których znajdują się pomieszczenia na pobyt ludzi oraz w magazynach środków spożywczych powinna wynosić co najmniej 15 m (§ 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w/w); przedmiotowy obiekt wymaganą odległość zachowuje (wynosi ona ok. 24 m).

Oceniając zatem wskazany w zaskarżonej decyzji w myśl art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. sposób doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem nie można uznać, że organ odwoławczy w tym zakresie dopuścił się naruszenia przepisów prawa.

Słusznie też organ ten zawarł w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania pierwszej instancji w części dotyczącej legalności usytuowania i wykonania ustępu na działce nr 285 w T. Skoro bowiem w okresie pomiędzy wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpoznaniem odwołania nastąpiła zmiana stanu faktycznego, co wynika z akt sprawy i ustalono brak przedmiotu postępowania, tj. ustępu (opróżniony dół kloaczny został zasypany ziemią) to prawidłowym było umorzenie postępowania w tym zakresie, w myśl art. 105 § 1 K.p.a. Spełniona bowiem została, przewidziana w tym przepisie, przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, a z tego powodu umorzenie postępowania jest obligatoryjne.

Z przyczyn wyjaśnionych na wstępie wyłączona jest możliwość rozważania przez Sąd zarzutu, jakoby kwestionowana decyzja była dla skarżącego "krzywdząca". Zarzut ten odnosi się do merytorycznej słuszności decyzji, a nie do jej zgodności z prawem.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.