Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 159/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. i J. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. W. i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w dniu 8 kwietnia 2010 r., działając na podstawie art. 37 kpa złożyli do Ministra Infrastruktury "zażalenie na bezczynność Wojewody [...]", który nie rozpoznał sprawy wszczętej w dniu 26 października 2009 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie lub umorzenie postępowania i wskazał, że w dnia [...] kwietnia 2010 r., Minister Infrastruktury wydał postanowienie (nr [...]), w którym uznano za nieuzasadnione zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.);dalej jako ppsa, wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 lit. a) tj.: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę o do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.

Przedmiotem skargi J. W. i J. W. jest niezałatwienie przez Ministra Infrastruktury zażalenia złożonego w trybie art. 37 § 1 kpa.

W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu czynności i aktów poddanych kognicji sądu administracyjnego.

Przepis art. 37 kpa określa tryb postępowania w razie bezczynności organu administracji publicznej w wydaniu rozstrzygnięcia i przewiduje możliwość wniesienia przez stronę zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§1). Uznając zażalenie za uzasadnione organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (§2).

Na postanowienie - wydane przez organ administracji publicznej w trybie art. 37 kpa w wyniku rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - nie przysługuje zażalenie, gdyż powołany przepis art. 37 § 2 kpa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie. Omawiane postanowienie nie kończy również postępowania w sprawie, nie rozstrzyga też sprawy co do istoty. Treść zapisu art. 37 § 2 kpa przesądza o tym, że postanowienie to dotyczy ewentualnego wyznaczenia terminu do zakończenia sprawy innym odrębnym aktem administracyjnym, zatem postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Tym samym na takie postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Na skutek wniesienia zażalenia stronie zostaje jedynie otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, opubl. ONSA 2002, nr 4, poz. 144 oraz z 6 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 480/06, opubl. LEX nr 188512).

Zatem skoro postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 kpa nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa (w szczególności w art. 3 § 2 pkt 2), to uznać należy, że obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi na bezczynność do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa.

Z powyższych względów, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.