Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1338/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska /spr./ po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody z dnia 20 sierpnia 2003 roku nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie prawa do zasiłku przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty nr [...] z dnia 14 lipca 2003 roku.


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 1338/03

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 sierpnia 2003 r. Wojewoda - powołując przepisy art. 138 § 1 pkt 1,148 § 1, 149 § 3 KPA utrzymał w mocy decyzję Starosty nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie przyznania R. P. zasiłku przedemerytalnego, co nastąpiło ostateczną decyzją Starosty Powiatu nr [...] z dnia 10 października 2001 r.

Z uzasadnień wskazanych decyzji wynika, że przyczyną odmowy wznowienia postępowania w sprawie zasiłku przedemerytalnego R. P. przez organ I instancji były przesłanki merytoryczne, bowiem organ ten w uzasadnieniu decyzji wyjaśniał dlaczego zdaniem organu – R. P. nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, natomiast organ odwoławczy jako przyczynę odmowy wznowienia postępowania w sprawie podał niezachowanie przez stronę terminu 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia.

Z powyższego wynika, że organy orzekające w tej samej sprawie podjęły decyzje w oparciu o zupełnie inne przesłanki, przy czym decyzja organu I instancji jest oczywiście wadliwa w świetle unormowań przepisów art. 145 § 1, 147, 149 § 2 i 151 § 1 pkt 2 KPA.

W takiej sytuacji rozstrzygnięcie decyzji organu odwoławczego o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji - jako wadliwej - jest błędne, zaś orzeczenie w organie II instancji o uchybieniu terminu do złożenia żądania o wznowienie postępowania nastąpiło z naruszeniem art. 139 KPA, bowiem R. P. nie miał już możliwości w postępowaniu instancyjnym ustosunkowania się do zarzutu uchybienia terminowi.

Decyzja organu odwoławczego wskazuje błędną datę złożenia przez skarżącego wniosku z wyszczególnionymi okresami uprawniającymi do emerytury.

Niezależnie jednak od powyższych uchybień, organy nie rozstrzygnęły o rzeczywistych żądaniach strony, bowiem intencją skarżącego było dążenie do wyjaśnienia dlaczego w sprawach należnych stronie świadczeń (zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego) organy do spraw zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu inaczej obliczyły okresy zatrudnienia strony, tj. - w decyzji z dnia 09.07.2003 r. stwierdziły, że okres zatrudnienia R. P. wyniósł 31 lat 4 miesiące i 26 dni (w ty ponad 19 lat zatrudnienia w szczególnym charakterze), a w decyzji z dnia 09.04.2003 r. stwierdziły, że okres ten na dzień rejestracji wyniósł 37 lat 6 miesięcy i 6 dni.

W skazane rozbieżności w orzeczeniach organów R. P. wyszczególniał w pismach z dni 10.03.2003 r., 27.06.2003 r. i 01.08.2003 r., domagając się wyjaśnienia z jakich przyczyn organy odmówiły przyznania stronie świadczenia przedemerytalnego.

W takiej sytuacji, niezależnie od sformułowań żądań w pismach strony (wniosek o wznowienie, odwołanie) działającej w postępowaniu administracyjnym bez fachowego pełnomocnika, rzeczą organów było wyjaśnienie jakie jest rzeczywiście żądanie strony oraz wyczerpujące i wszechstronne rozpatrzenie sprawy R. P. (art. 6-12, 104 § l i 107 §1,3i4KPA).

Załatwienie sprawy skarżącego w sposób przyjęty przez organy narusza podstawowe zasady sformułowane w wymienionych przepisach KP A.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzje organów obu instancji na mocy art. 145 § l pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 1 § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpatrując ponownie sprawę z wniosku R. P. organy orzekające będą miały na względzie potrzebę szczegółowego wyjaśnienia żądań i praw strony.