Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 306/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 7, par. 4 ust. 8, par. 9 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1594
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich  siedzib, zasięgu działania i właściwości
article: par. 22 ust. 1 i 2, par. 23 ust. 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska Ilków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w IV Wydziale we Wrocławiu w dniu 19 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. G. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie przepisów Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21.11.1967r. (Dz. U. 2004 Nr 241 poz.2416 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej (Dz. U. 151 poz. 1595, Załącznik nr 2) którym uznała skarżącego badanego Grupie II za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju przyznając mu kat "D".

Komisja rozpoznała u skarżącego A. G. dyskopatię pozioma L%- S1 upośledzającą sprawność ustroju, mieszcząca się w zakresie pojęciowym § 34 p10 załącznika nr 2 powołanego na wstępie rozporządzenia MON), skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności nosa - § 26 p3 załącznika 2 tego samego rozporządzenia, nadto pogłębienie lordozy lędźwiowej oraz ostre ustawienie kości krzyżowej upośledzające sprawność ustroju § 34 pkt 2 tegoż załącznika.

Od powyższego orzeczenia skarżący złożył odwołanie, w którym podał, iż orzeczenie to jest wydanie nie zgodnie z jego faktycznym stanem zdrowia. W uzasadnieniu podniósł, iż pomimo niewielkich zmian radiologicznych, opisanych z zleceniu badań lekarsko specjalistycznych z dnia [...] r. do skierowania nr [...] , konsultacja ortopedyczna opisuje, że jego budowa układu kostnego jest bez dolegliwości i bez zmian. Podkreślił ponadto, iż nigdy nie miał jakichkolwiek dolegliwości ze strony układu kostnego.

W związku z odwołaniem skarżącego, w dniu [...] r . Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 kpa w związku z § 3, ust 7, § 4 ust. 8 i § 9,pkt 3 rozporządzenia MON z dnia 25.06.2004r w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz 1594) oraz § 22 ust 1 i 2, § 23 ust 1,2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej (Dz. U. 151 poz. 1595), wydała orzeczenie Nr [...] , którym utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż po rozpatrzeniu odwołania, analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdził nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Zdaniem organu przeprowadzone dla potrzeb orzeczniczych badanie lekarskie specjalistyczne - radiologiczne potwierdziło wcześniej stwierdzone zmiany ze strony kręgosłupa, mieszczące się w zakresie pojęciowym § 34 p10 i § 34 p2,. Ponadto stwierdzone badaniem echo serca zmiany w zakresie układu krążenia, tj poszerzenie aorty wstępującej ze śladową niedomykalnością mitralna, aortalna i trójdzielna, mieszczące się w zakresie pojęciowym § 38 p1 i § 38 p 8 zał 2 do rozp MON , uzasadniają zaliczenie skarżącego do kat D zdolności do czynnej służby wojskowej.

Skarżący złożył skargę na powyższe orzeczenie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając mu błędną ocene stanu faktycznego i w związku z tym wydanie decyzji niezgodnej ze stanem faktycznym, oraz przyjęcie błędnej podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i wydanie decyzji o uznaniu go za zdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju lub też skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu skargi A. G. podniósł, że rzekome naruszenia stanu zdrowia skarżącego są nieznaczne i nie skutkują uznaniem go za częściowo lub całkowicie niezdolnego do pracy, oraz przedstawił zaświadczenie wydane przez lekarza specjalistę ortopedę /traumatologa przeprowadzonego w dniu [...] r , z którego wynika że jest "ortopedycznie zdrowy". Ponadto stwierdził, iż jest czynnym sportowcem, którego sprawność ruchowa jest pełna i nieograniczona i błędne zastosowanie w jego przypadku § 34 p10 i § 34 p2 zał nr 2 MON, który jest w rzeczywistości swoistą furtka umożliwiającą zakwalifikowanie pod te przepisy każdego rodzaju schorzenia. Wywiódł również , że orzeczenie komisji w zakresie schorzeń serca zakwalifikowanych do § 38 p1 i § 38 p 8 zał 2 do rozp MON , ma charakter uznaniowy.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. złożyła w tut. Sądzie odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż skarga jest niezasadna ponieważ ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że orzeczenie organu I instancji prawidłowo zakwalifikowało schorzenia rozpoznane u badanego A. G. jako mieszczące się w zakresie pojęciowym wskazanych w decyzji § zał. nr 2 rozporządzenia MON z 25 czerwca 2004r (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) na mocy których skarżący został uznany za niezdolnego do czynnej służby wojskowej czasie pokoju - Kat D i przeniesiony do rezerwy bez odbycia służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Według art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne ( art. 3 §1 w związku z art. 3 §2 pkt1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) zwanej dalej u.p.s.a.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 §2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145§ 1 pkt 1 lit.a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit.b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy(lit.c).

Zatem uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 zwanej dalej u.p.s.a.

Nadto, Sąd nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie są organami administracji publicznej wydającymi decyzje w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności do zawodowej służby wojskowej i do pełnienia tej służby poza granicami ze względu na stan zdrowia. Dlatego też do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. I SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995 r. SA/Gd 1655/95- OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne).

Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zatem zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego w tym zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego , z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu właściwy organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). W myśl bowiem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 KPA organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a ocena dowodów aby nie przekształciła się w samowolę musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Przepis art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ orzekający obowiązek zebrania całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że jest on zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z 17.05.1994r. SA/Lu 1921/93) Nadto jak wskazuje orzecznictwo , jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale nie kompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym ( wyrok SN z 23.11.1994r. III ARN 55/94)

Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego -Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (...).

W rozpatrywanej sprawie zadaniem wojskowych komisji lekarskich było ustalenie zdolności A. G. do pełnienia służby wojskowej, w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. oraz poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r.

Zgodnie z treścią § 8u st1 wskazanego na wstępie rozporządzenia MON (Dz. U. Nr 151, poz 1595) rozporządzenia -orzekając o zdolności do czynnej służby wojskowej, wojskowe komisje lekarskie zaliczają jednocześnie daną osobę do jednej z kategorii zdolności do takiej służby, o których mowa w art. 30a ust. 1 ustawy (Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21.11.1967r. Dz. U. 2004 Nr 241 poz.2416 ze zm), według Wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Tym samym komisja orzekająca w pierwszej instancji na podstawie otrzymanej dokumentacji lekarskiej zakwalifikowała rozpoznane u skarżącego schorzenia zgodnie z wspomnianym wykazem zaliczając skrżącego do kat. D, bowiem jedno z zdiagnozowanych schorzeń tj dyskopatia pozioma L%- S1 upośledzającą sprawność ustroju, została zakwalifikowana jako schorzenie mieszczące się w zakresie pojęciowym § 34 p10 wspomnianego rozporządzenia co kwalifikowało skarżącego jako niezdolnego do służby wojskowej w Grupie II badanych , Kat D. W razie bowiem stwierdzenia kilku chorób i ułomności przy określaniu zdolności do czynnej służby wojskowej rozpatruje się łącznie wszystkie ograniczenia spowodowane tymi chorobami i ułomnościami. Osobę badaną można w takim wypadku zaliczyć do niższej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, niż wynikałoby to z kategorii zdolności ustalonej dla poszczególnych chorób i ułomności; w takim wypadku decyduje ocena ogólnej sprawności psychofizycznej badanego (art. 30a ust 3. Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej). Jak podkreślono w orzeczeniu komisji II instancji przeprowadzone badanie lekarskie potwierdziło wcześniej stwierdzone zmiany ze strony kręgosłupa określone w poprzedzającym orzeczeniu, nadto stwierdzone specjalistycznym badaniem- echo serca zmiany w zakresie układu krążenia, tj. poszerzenie aorty występującej ze śladową niedomykalnością mitralną, aortalną i trójdzielną uzasadniają zaliczenie skarżącego do wskazanej kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej .

Nadto zgodnie z § 23 ust.2 przywoływanego rozporządzenia Wojskowa Komisja Lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby komisja ta może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie.

Okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie ustalono na podstawie niezbędnych badan lekarskich i po skompletowaniu wymaganej dokumentacji. W tym zakresie ustalenia poczynione w wyniku wykonanych badań lekarsko -specjalistycznych znalazły swoje odzwierciedlenie w orzeczeniu zarówno komisji lekarskiej I jak i II instancji. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci badań lekarskich nie budził wątpliwości, skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności które mogły by wzbudzać uzasadnione wątpliwości w zakresie ustaleń organów orzekających w sprawie. W uzasadnieniu decyzji II instancji dokonano pod tym kątem oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jako że organ jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 4). Zgodnie z obowiązkiem rozpatrzono wszystkie zarzuty strony skarżącej dotyczące zdiagnozowanych dolegliwości ze strony narządu ruchu ustosunkowano się do nich w uzasadnieniu decyzji.

Należy stwierdzić, iż dostatecznie szczegółowo rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania nie uchybiając przy tym zasadom postępowania administracyjnego . W konsekwencji zindywidualizowano rozpoznane u skarżącego schorzenia sklasyfikowane w wykazie chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa zał nr 2 Rozporządzenia MON z 25.06.2004r Dz. U. Nr 151 poz 1595 mającego wpływ na stopień zdolności do zawodowej służby wojskowej przyznając skarżącemu kategorię D, w grupie II badanych tj żołnierzy rezerwy

Z powyższych względów uznając, iż zaskarżone orzeczenie, którym orzeczono o niezdolności do czynnej służby wojskowej przyznając skarżącemu kat. D nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił .