Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 241/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 2, art. 200 w zw. z art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz M. G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2010 roku M. G. prowadzący Zakład Cukierniczy w W. wystąpił do Wójta Gminy M. z wnioskiem o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika - A. P.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wójt Gminy M. odmówił M. G. przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika z powodu złożenia przedmiotowego wniosku z przekroczeniem terminu wskazanego w ustawie o systemie oświaty.

W dniu 11 stycznia 2011r. M. G. wystąpił do Wójta Gminy M. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wójt Gminy M. odmówił M. G. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że termin wynikający z art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu, stąd wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Powyższe postanowienie zostało skutecznie doręczone M. G. w dniu 19 stycznia 2011 roku.

W dniu 27 stycznia 2011 roku (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) M. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 70b ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 126 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, akceptując argumentację Wójta Gminy M., co do materialnoprawnego charakteru terminu na złożenie wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, a tym samym braku podstaw do jego przywrócenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 57 § 1 w zw. z § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 70b ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy o systemie oświaty, wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpatrzenie zażalenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej podniesione.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-[zwanej dalej w skrócie; –p.p.s.a.], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny

wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia) pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Podkreślenia wymaga bowiem, iż rozpatrzenie zażalenia, wniesionego po upływie zakreślonego ustawą terminu – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie – stanowi rażące naruszenie prawa określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia ostatecznego - postanowienia, które zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z ochrony trwałości.

Podnieść należy, że decyzjami (postanowieniami) ostatecznymi są takie rozstrzygnięcia, od których w toku instancji nie służy odwołanie (zażalenie). Należy do nich zaliczyć m.in. decyzje (postanowienia) podjęte w I instancji, od których strony nie wniosły odwołania (zażalenia) w zakreślonym terminie i strona nie występowała o przywrócenie terminu, bądź też występowała, ale nie przywrócono jej terminu do złożenia odwołania (zażalenia). Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania (zażalenia), jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania (zażalenia), czego następstwem jest ostateczność decyzji (postanowienia). "Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości" (por uchwała 7 sędziów NSA z dnia 12 października 1998r., sygn. akt OPS 11/98 ONSA 1999/1/4, wyrok NSA z dnia 6 grudnia 1999 r., IV SA 2028/97, LEX nr 48735, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2010r. II SA/Rz 464/10, LEX 619689, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007r., V SA/Wa 2210/07, LEX 484958).

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowienie Wójta Gminy M. wydane w dniu [...], zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 19 stycznia 2011 roku. Data ta jest bezsporna i potwierdza ją zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych. Postanowienie zawiera pouczenie, o przysługującym prawie wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., za pośrednictwem Wójta Gminy M. w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

Zatem na podstawie stanu faktycznego sprawy należało stwierdzić, iż termin do wniesienia zażalenia upłynął bezskutecznie w dniu 26 stycznia 2011 roku. Zażalenie zostało zaś sporządzone w dniu 27 stycznia 2011 roku ( a więc już po upływie terminu) i w tym samym dniu zostało wniesione, o czym świadczy data stempla pocztowego znajdująca się na kopercie znajdującej się w aktach sprawy. Data nadania w tym dniu zażalenia została dodatkowo potwierdzona w toku postępowania sądowego pismem z dnia 24 czerwca 2011r., Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty Oddział Rejonowy w S. oraz na podstawie potwierdzenia nadania przesyłki, przedstawionej przez stronę (k nr 30 i 33 akt sądowych). Należy również wskazać, że organu I instancji, w piśmie z dnia 1 lutego 2011r., przekazującym zażalenie organowi odwoławczemu, informował o wniesieniu zażalenia z uchybieniem 7 dniowego terminu.

W świetle powyższego należy więc stwierdzić, iż strona nie dochowała w sprawie terminu ustawowego do wniesienia zażalenia. Tym samym jej czynność polegająca na złożeniu wymienionego środka zaskarżenia nie mogła wywołać zamierzonego skutku, albowiem zażalenie jako wniesione po terminie nie mogło wszcząć postępowania zażaleniowego prowadzącego do wydania zaskarżonego postanowienia. Warunkiem skuteczności tej czynności procesowej było bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje zaś bezskuteczność zażalenia.

Konkludując, podkreślić należy, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż organ rozpoznał środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem terminu, tym samym dokonał weryfikacji w zwykłym postępowaniu odwoławczym postanowienia, od którego nie przysługiwał już środek zaskarżenia.

Wskazane przyczyny nieważności zaskarżonego postanowienia stanowią okoliczność przesądzającą treść niniejszego rozstrzygnięcia. Sąd nie mógł w tej sytuacji ustosunkować się do merytorycznej argumentacji skargi ani oceniać w tym kontekście postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...].

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał za bezprzedmiotowe orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a.

a.ł.