Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 433/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1,  art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA - Władysław Kulon (spr.), Sędzia WSA - Anna Siedlecka, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną drogą dojazdową, stanowiących I etap inwestycji polegającej na budowie zespołu czternastu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy ul. S. [...] we W. (ozn. geodezyjne dz. nr 4/1, AM-8, obręb [...].

Wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej miało miejsce w toku postępowania administracyjnego o następującym przebiegu. Zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika A. L. wnioskiem z dnia 1 września 2015 r. wystąpiła do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną drogą dojazdową, stanowiących I etap inwestycji polegającej na budowie zespołu czternastu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przy ul. S. [...], we Wrocławiu, oznaczenie geodezyjne: działka nr 4/1, AM-8 obręb [...].

Prezydent W. w dniu [...] r. wydał postanowienie nr [...], którym wskazując w podstawie prawnej m.in art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r., poz. 1409) nałożył na wnioskodawczynię obowiązek usunięcia w terminie do dnia 22 października 2015 r. następujących nieprawidłowości:

1. W związku z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycji przewidzianej do realizacji etapowej, w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w którym zatwierdzeniu podlega projekt zagospodarowania całej inwestycji, tzn. wszystkich etapów:

- doprowadzić do spójności z żądaniem wniosku nazwę inwestycji objętej projektem budowlanym oraz dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, złożone w odniesieniu do inwestycji objętej wnioskiem z dnia 1 września 2015 r.,

- uzupełnić projekt zagospodarowania terenu, poprzez oznaczenie i zwymiarowanie wszystkich elementów zagospodarowania terenu, koniecznych do samodzielnego funkcjonowania projektowanych obiektów budowlanych, w zakresie umożliwienia organowi dokonanie sprawdzenia projektu budowlanego w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego,

- włączyć do projektu budowlanego decyzję zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów przeznaczonych pod zabudowę obejmującą docelowy obszar konieczny do wyłączenia z tej produkcji dla zapewnienia samodzielnego funkcjonowania obu etapów inwestycji.

2. Oznaczyć w projekcie zagospodarowania terenu linie rozgraniczające teren inwestycji, oznaczone w załączniku graficznym do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] o warunkach zabudowy.

3. Doprowadzić rozwiązanie projektowe budynku A do zgodności z rodzajem budynków, dla których decyzją z dnia [...] ustalono warunki zabudowy.

4. Oznaczyć na projekcie zagospodarowania budynek, którego rozbiórka objęta jest decyzją Prezydenta W. z dnia [...], precyzując opis tego budynku zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym.

5. Doprecyzować rozwiązanie projektowe planowanego ukształtowania terenu (opis, wymiary i rzędne terenu), w tym nasypu o wysokości ok. 1,5 m, na którym usytuowane są budynki A i B.

Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek w dniu 22 października 2015 r., w ten sposób, że przedłożyła projekt budowlany i odniosła się do żądań organu zawartych w postanowieniu z dnia [...] pismem opatrzonym datą 12 października 2015 r.

Prezydent W. merytorycznie orzekł w sprawie decyzją z dnia [...] r., nr [...], którą na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane odmówił A. L. zam. przy ul. S. we W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną drogą dojazdową, stanowiących I etap inwestycji polegającej na budowie zespołu czternastu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy ul. S. [...] we W. (oznaczenie geodezyjne: działka nr: 4/1, AM - 8, obręb [...]).

Po przedstawieniu treści wniosku, opisaniu zagadnień związanych z ostatecznością decyzji o warunkach zabudowy, wezwania do uzupełniania braków wniosku oraz sposobu realizacji tego nakazu przez zobowiązaną, organ I instancji podał, że inwestor nie wykonał obowiązków wskazanych w postanowieniu z dnia [...]. Nie włączył on do projektu budowlanego decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów przeznaczonych pod zabudowę, obejmującej docelowy obszar zainwestowania, konieczny do wyłączenia z tej produkcji dla zapewnienia samodzielnego funkcjonowania obu etapów inwestycji, a więc nie wykonał obowiązku wskazanego w punkcie 1c postanowienia z dnia [...]nałożonego zgodnie z art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane, w związku z art. 11 ust. 4 ustaw z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 909 - dalej - u.o.g.r.l)). W uzupełnieniu inwestor złożył pismo odnoszące się do przedmiotowego obowiązku, wraz z polemiką dotyczącą zasadności wymagania tej decyzji.

Prezydent W. wyjaśnił, że żądanie wniosku z dnia 1 września 2015 r. dotyczy wydania pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną drogą dojazdową stanowiących I etap inwestycji polegającej na budowie zespołu czternastu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przy ul. S. e W.. Ponadto wniosek złożono w związku z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 14 wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych z przybudowanymi garażami, wraz z niezbędną infrastrukturą (w tym: droga dojazdowe wewnętrzna i osiedlowy szczelny zbiornik bezodpływowy na ścieki sanitarnej, przy ul. S. [...] we W., oznaczenie geodezyjne: działka nr 4/1, AM-8 obręb [...]).

W ocenie organu I instancji inwestorowi przysługuje prawo podziału planowanej inwestycji na etapy i wystąpienia o pozwolenie na budowę na realizację całej inwestycji w podziale na etapy, lub wystąpienie o pozwolenie na budowę jednego z etapów, z możliwością wyłączenia pozostałych etapów do odrębnego postępowania. Wskazana możliwość powoduje konieczność spełnienia warunków wynikających z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym:

- pozwolenie na budowę winno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego,

- na wniosek inwestora pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów, lub zespołu obiektów, pod warunkiem zapewnienia możliwości samodzielnego funkcjonowania tych obiektów lub ich zespołów, zgodnie z przeznaczeniem,

- w przypadku wniosku o pozwolenie na budowę wybranych obiektów - inwestor jest zobowiązany do przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenie budowlanego co oznacza, że wnioskowana w takim przypadku decyzja o pozwoleniu na budowę winna zatwierdzać zagospodarowanie terenu całego zamierzenia.

W przypadku wnioskowania o pozwolenie na budowę I etapu inwestycji, organ administracji architektoniczno-budowlanej winien zatwierdzić rozwiązanie projektowe wybranych obiektów oraz projekt zagospodarowania terenu całej inwestycji. Gdy teren posiada przeznaczenie rolnicze, można zatwierdzić projekt zagospodarowania terenu dla innego sposobu jego wykorzystania, jedynie w przypadku uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej. Warunek ten uzasadniono tym, że zgodnie z art 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wydanie tej decyzji winno nastąpić przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z kolei w myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, inwestor zobowiązany jest do uzyskania wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń uzgodnień lub opinii innych organów tak wiec w punkcie 1c postanowienia z dnia [...] taki obowiązek został na inwestora nałożony, lecz inwestor go nie wypełnił.

Prezydent W. w uzasadnieniu decyzji stanął na stanowisku, iż niepoprawnym i niezgodnym z obowiązującymi przepisami, byłoby zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu obejmującego lokalizację czternastu budynków przewidzianych do realizacji w kolejnych etapach (pozwolenie na budowę dotyczy wybranych dwóch budynków, stanowiących I etap zamierzenia), których projektowane usytuowanie nie spełnia obowiązujących przepisów technicznych, np. wymaganych odległości od granic działki, o któryś mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) czy też projektowane zlokalizowanie tych budynków na gruntach rolnych nie posiada stosownego potwierdzenia w drodze dokumentu wydanego przez właściwy organ.

W treści uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej znalazło się także stanowisko dotyczące kierowanych w toku postępowania przez wnioskodawczynię do oragnu żądań związanych z wyjaśnieniem skutków wariantowych założeń realizacji planów inwestycyjnych. Prezydent W. wyjaśnił, że zajmowanie stanowiska w tym zakresie wykracza poza zagadnienia związane z procedurą administracyjną związaną z rozpatrzeniem wniosku o pozwolenia na budowę, gdyż organy informują strony o zagadnieniach związanych z przedmiotem postępowania, a nie o skutkach hipotetycznych wniosków. Wskazując na związanie organu złożonym wnioskiem oraz zakres obowiązków nałożonych postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] za konieczne uznano wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. L. czyniąc zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 oraz ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. wniosła o reasumpcję zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, przez Wojewodę D.. Uzasadniając podniesione zarzuty wskazano w szczególności, że został złożony wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę, który jest zgodny z przepisanymi. Z prawa materialnego wywiedziono, iż w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, dla całego zamierzenia budowlanego, jednak z przepisów nie wynika obowiązek odrolnienia gruntów przeznaczonych pod zabudowę inwestorską. Założeniem skarżącej nie jest całkowite odrolnienie gruntów. Obecnie wykorzystuje je i zamierza nadal wykorzystywać jako tereny zielone oraz pod działkę ogrodową, na części nieruchomości znajduje się sad owocowy, którego skarżąca nie zamierza usuwać. Zdaniem odwołującej się zmiana przeznaczenia gruntów może dotyczyć tylko obszaru objętego inwestycją i nie ulegnie on zmianie po dokonaniu budowy. Grunty zostały już częściowo odrolnione na potrzeby prowadzenia inwestycji. Planowana budowa dwóch domów mieszkalnych przeznaczona jest przede wszystkim dla współwłaścicieli działki, którzy nie mają innego miejsca zamieszkania. Na gruntach przeznaczonych pod zabudowę nie jest obecnie prowadzona żadna inwestycja o charakterze deweloperskim i nie można przewidzieć kiedy i czy w ogóle będą realizowane na nich inne inwestycje. Do tego czasu mogą ulec zmianie warunki zagospodarowania przestrzennego, stąd uzależnienie możliwości wybudowania na wydzielonej części gruntów dwóch obiektów budowlanych w postaci wolno stojących domów jednorodzinnych, od odrolnienia przez właściwy organ całej nieruchomości na potrzeby budowy innych budynków (których skarżąca nie ma zamiaru bynajmniej obecnie budować), nie objętych wnioskiem, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Zdaniem A. L. podana przez organ konieczność zmiany przeznaczenia gruntu na nierolnicze, nie ma i nie będzie miała odzwierciedlenia w stanie faktycznym. Nadto jest to sprzeczne ze sposobem jego użytkowania do czasu realizacji pełnego założenia inwestycyjnego.

Nieprawidłowość decyzji polegać ma także na błędnym przyjęciu, że projektowane usytuowanie budynków nie spełnia obowiązujących przepisów technicznych w postaci wymaganych odległości od granic działki wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Argumentacja związana z tym zagadnieniem polegała na opisaniu odległości pomiędzy poszczególnymi obiektami na tle wskazanego rozporządzenia, przy czym wskazując na etapowanie inwestycji zaznaczono, że rozwiązania architektoniczne dotyczące nie objętych wnioskiem budynków będą stanowić załączniki do wniosku o pozwolenie na budowę II etapu inwestycji. W powyższym odwołująca się upatruje dokonanie przez organ nieprawidłowych ustaleń faktycznych, rzutujących na decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Na koniec jako okoliczność przemawiającą za wadliwością decyzji uznano nieudzielenie przez organ informacji jakich żądano wnioskiem z dnia 12 października 2015 r.. Według odwołującej się działanie to było nieprawidłowe, gdyż kwestie dotyczące ewentualnego odrolnienia całości działki są związane z postępowaniem dotyczącym wydania pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną drogą dojazdową przy ul. S. [...] we W..

W dniu 19 kwietnia 2016 r. Wojewoda D. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania organ II instancji przytoczył przepisy art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane dotyczące zakresu sprawdzeń przeprowadzonych przez organ w toku postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz trybu wzywania do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji. Oceniając stan badanej sprawy organ odwoławczy wskazał na niewykonanie przez wnioskodawczynię nakazu zawartego w skierowanym do niej postanowieniu dotyczącym nieprawidłowości wniosku. Mając na uwadze objęcie wnioskiem jednego z wielu etapów planowanej inwestycji Wojewoda D. stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko autora odwołania, iż inwestor ma obowiązek przedłożenia decyzji o odrolnieniu gruntów tylko dla obecnego etapu inwestycji. Odwołując się do art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego organ zaznaczył, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, a w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli jednak pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub ich zespołów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego, przy czym w myśl art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Według Wojewody zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji etapowanej obejmuje także projekt zagospodarowania terenu opracowany dla całego zamierzenia budowlanego, przez co projekt ten powinien być zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zatwierdzenie pierwszego projektu budowlanego dla inwestycji etapowanej zawierającego projekt zagospodarowania terenu dla całej inwestycji jest uwarunkowane m.in. zgodnością usytuowania w projekcie zagospodarowania terenu projektowanych obiektów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. W kolejnych etapach inwestycyjnych inwestor przedkłada wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę jedynie projekt architektoniczno-budowlany obiektów nie ujętych w poprzednich etapach inwestycyjnych. Organ administracji architektoniczno- budowlanej nie bada prawidłowości usytuowania wskazanych obiektów, lecz ogranicza się do przeanalizowania wyłącznie przedłożonej dokumentacji architektonicznej pod kątem zgodności z prawem.

Oceniając stan faktyczny i prawny sprawy, w której zapadło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne Wojewoda D. wyjaśnił, że działki gruntów rolnych nr 4/1 AM-18 obręb [...], jako grunty pochodzenia mineralnego (gleba brunatna) zostały sklasyfikowane w klasach bonitacyjnych I-III (RII B-RII), przez co mieszczą się w zakresie hipotezy art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdzie wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczanych do klas I, II, III,IIla, Illb oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10 u.o.g.r.l., oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l. wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zaś zgodnie z dyspozycją przepisu art. 12 ust. 7 u.o.g.r.l. należność z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej naliczana jest od 1 ha wyłączonego gruntu, co oznacza, że wyłączenie z produkcji rolnej dotyczy tylko tych gruntów, które mają zostać faktycznie z tej produkcji wyłączone. Wobec tego wyłączeniu nie podlega cała działka budowlana, lecz tylko teren pod projektowanym obiektem budowlanym oraz teren, który objęty jest zabudową towarzyszącą, np. grunt pod drogami wewnętrznymi, miejscami na odpady.

W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej podano, że wobec inwestycji etapowanej decyzja o wyłączeniu z produkcji użytków rolnych winna dotyczyć całego zamierzenia budowlanego, gdyż zatwierdzeniu decyzją o pozwoleniu na budowę podlega projekt zagospodarowania terenu opracowany dla całego zamierzenia budowlanego. Jest to jeden z warunków zatwierdzenia tego projektu, ponieważ projekt zagospodarowania terenu nie może przewidywać zabudowy terenu na gruntach nie wyłączonych z produkcji rolnej. Projekt zagospodarowania terenu dopuszczający taką sytuacje byłby sprzeczny z art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l., który stanowi ustawowe zabezpieczenie przed takimi sytuacjami. W ocenie Wojewody organ I instancji zasadnie nałożył na inwestora obowiązek załączenia decyzji wyłączającej z produkcji rolnej grunt, na którym przewidziano całość zamierzenia budowlanego poddanego etapowaniu, ponieważ po myśli art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ ten bada zgodność tego projektu z przepisami prawa, w tym z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o.g.r.l..

Nie zostały również zaakceptowane twierdzenia odwołania związane z doprowadzeniem do zgodności projektu budynku A z przedłożoną do akt decyzją o warunkach zabudowy. Jako słuszne oceniono stanowisko organu I instancji, który przyjął, że w projekcie architektoniczno-budowlanym budynku A nie przewidziano pomieszczenia garażowego (przybudowanego garażu), gdy tymczasem projekt, zagospodarowania terenu przewiduje takie rozwiązanie. Powyższe ocenione zostało jako sprzeczność pomiędzy dwiema częściami przedłożonego projektu budowlanego, ale także stan niedopuszczalnej sprzeczności projektowanego budynku A z decyzją lokalizacyjną, która została wydana dla budowy domów mieszkalnych jednorodzinnych z przybudowanymi garażami. Decyduje to również o niezgodności przedłożonego projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie liczby miejsc postojowych, (tj. 1 miejsce postojowe na 1 wyodrębniony lokal). Co do załączonych do odwołania skorygowanych rysunków technicznych budynku A wskazano natomiast, że nie zostały one dołączone do projektu budowlanego przesłanego do organu.

W skardze na opisaną wyżej decyzję wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. L. wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego przez ich niewłaściwe zastosowanie mimo istnienia materialnych przesłanek do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na złożenie prawidłowego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego dla I etapu przedsięwzięcia inwestycyjnego wraz z załącznikami oraz ze względu na wypełnienie obciążających inwestora obowiązków. W zakresie naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia wskazano na naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie dowodów, nie zebraniu dowodów wystarczających do podjęcia zaskarżonej decyzji, nie udzielaniu stronie wyjaśnień w związku ze zgłoszonymi wątpliwościami, nie rozpatrzeniu w sposób wystarczający materiału dowodowego zebranego w sprawie, przez co naruszono zasady: pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, udzielania informacji uczestnikom postępowania. Ponadto wskazano na naruszenie art. 15 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu pełnego i wnikliwego postępowania w sprawie i ograniczenie się do powielenia twierdzeń i wniosków organu pierwszej instancji, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonania własnych ustaleń.

W szerokim uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła podnoszone już w toku postępowania twierdzenie, że projekt zagospodarowania terenu został przedłożony, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Posiłkując się orzecznictwem sądowoadministracyjnym skarżąca podała, że w przypadku inwestycji, której realizacja przebiegać będzie etapami, sporządzony projekt zagospodarowania działki lub terenu nie musi przedstawiać szczegółowych informacji odnośnie rozwiązań projektowych dotyczących inwestycji, których realizację przewidziano w dalszych etapach. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ma w przypadku rozpatrywania sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę konkretnego etapu inwestycji podzielonej na takie etapy sprawdzić projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego, a takie "sprawdzenie" dotyczy analizy materiału dowodowego w zakresie projektu zagospodarowania działki w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy o pozwolenie na budowę danego etapu inwestycji.

Wskazując na zapisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. wywiedziono z nich, że ani w części opisowej ani w części rysunkowej projektu nie nałożono na inwestora obowiązku uwzględniania czy nieruchomość objęta inwestycją została odrolniona i czy przyszłe obiekty zostały zaprojektowane na gruncie, który został uprzednio odrolniony. Z zapisów rozporządzenia wywiedziono wniosek, iż w związku z obowiązkiem przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla całego przedsięwzięcia przepisy nie nakładają wymogu uwzględnienia ograniczeń wynikających z u.o.g.r.l. Wspierając się przepisami wskazanego rozporządzenia, u.o.g.r.l. oraz Prawa budowlanego autorka skargi zarzuciła organom niedopuszczalne posłużenie się wykładnią rozszerzającą względem przepisów związanych z przedłożeniem dokumentacji dotyczącej całej inwestycji. Jej zdaniem inwestor składając kolejny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę każdorazowo obowiązany jest złożyć dokumentacją projektową dotyczącą oznaczonego obiektu, a także uzyskać odpowiednie uzgodnienia, decyzje, opinie. Wynikać ma to także z faktu, że organ wydając decyzję o wyłączeniu z produkcji użytków rolnych zaznajomiony był z dokumentacją określającą wyłączenie częściowe jako I etap inwestycji polegający na budowie budynku A i B wraz z drogą wewnętrzną dojazdową i nie wskazał na potrzebę uzyskania decyzji wyłączającej odnoszącej się do całej nieruchomości. Zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla 14 wolnostojących budynków jednorodzinnych stanowi o uprawnieniu inwestora do zabudowania jego nieruchomości w oznaczony sposób i nie nakłada obowiązku przeprowadzenia tej inwestycji. Ponadto zmiana przeznaczenia gruntu na nierolniczy prowadzić będzie do sprzeczności ze sposobem jego użytkowania, który (poza częścią wyłączoną pod I etap) wykorzystywany jest jako działka rolna (mieści się tam uprawiany ogród i sad).

W motywach skargi powtórzona za odwołaniem została także argumentacja dotycząca naruszenia zasady informowania, co związane było ściśle z nieudzieleniem stronie informacji na pytania zawarte w piśmie z dnia 12 października 2015 r. Ponadto domagając się od inwestora usunięcia braków dokumentacji organ winien wskazać podstawę prawną dla takiego żądania, gdyż ma to istotne znaczenie z punktu widzenia przebiegu postępowania, jego szybkości i uprawnień strony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W toku postępowania prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o przedmiocie regulowanym tą ustawą przepisom k.p.a.. Art. 15 k.p.a. stosownie do art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej formułuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która w jego toku realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia, umożliwiający weryfikację w trybie zwyczajnym kwestionowanego aktu. Skutecznie wniesione przez uprawniony podmiot odwołanie gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu, przy zachowaniu tożsamości sprawy i uwzględnieniu możliwości uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w warunkach określonych w przepisie art. 136 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda D. działający jako organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji po rozpoznaniu odwołania A. L. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną drogą dojazdową, stanowiących I etap inwestycji polegającej na budowie zespołu czternastu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy ul. S. [...] we W. (ozn. geodezyjne dz. nr 4/1, AM-8, obręb [...]. Materialnoprawną podstawą orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 wskazanej ustawy, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II).

Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie stwierdza, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji - kierując się dyspozycją zawartą na wskazanym powyżej przepisie uznały, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku inwestorki i wydania pozytywnego dla niej orzeczenia. Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy właściwe w postępowaniu jurysdykcyjnym jest prawidłowa.

Z materiału sprawy wynika przede wszystkim, że organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji poddały ocenie możliwość realizacji zamierzonej inwestycji w kontekście objęcia wnioskiem wyłącznie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz wewnętrznej drogi dojazdowej jako I etapu szerszej inwestycji obejmującej budowę czternastu wolnostojących budynków mieszkalnych. Jakkolwiek kwestia etapizacji inwestycji, będąca niejednokrotnie normą w obecnie realizowanych inwestycjach nie nastręcza większych wątpliwości interpretacyjnych, wobec klarowności obowiązujących regulacji i licznego w tym względzie orzecznictwa, w realiach niniejszej sprawy to na tej właśnie niwie powstała rozbieżność między wnioskodawczynią a organami. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia należy zwrócić uwagę na to, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym, gdzie na wnioskodawcy ciąży obowiązek dochowania właściwej formy kierowanego do organu żądania, w tym też zaopatrzenia wniosku w niezbędne załączniki wynikające z przepisów prawa materialnego. Od woli wnioskodawcy zależeć będzie też, czy zdecyduje się on na objęcie całego zamierzenia jednym wnioskiem, czy też dokona jego podziału na etapy. Bez względu jednak na to czy wnioskodawca podzieli swoje zamierzenie na etapy, czy też zabiegu takiego nie dokona, rolą organu administracyjnego będzie poddanie złożonych dokumentów ocenie i wydanie rozstrzygnięcia korespondującego z ich treścią.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie przemawia za przyjęciem, że na wstępnym etapie postępowania stwierdzono niekompletność wniosku, co skutkowało wydaniem przez Prezydenta W. postanowienia z dnia [...]. Stwierdzić trzeba, że postanowienie wydane w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stanowi nie tylko wyraz prawidłowej reakcji organu na nieprawidłowości wniosku, ale też jednocześnie jest spełnieniem zasad procesowych służących m.in. dochowaniu zasady szybkości postępowania, gdyż strona nie otrzymuje negatywnej dla siebie decyzji lecz ma możliwość usunięcia mankamentów wniosku i ma prawo, oczywiście po spełnieniu wskazanych żądań organu, oczekiwać uwzględnienia swojego żądania. Na tle analizowanego stanu faktycznego postanowienie z dnia [...] r. spotkało się tylko z częściową akceptacją i zarazem częściową realizacją wnioskodawczyni, gdyż w dniu 22 października 2015 r. tylko częściowo uzupełniła ona wniosek. Nie dokonała jednak wnioskodawczyni usunięcia wszystkich braków wniosku, podejmując w tym względzie polemikę z organem co do słuszności jego żądań. Dodatkowo zwróciła się ona do organu z żądaniem udzielenia wyjaśnień dotyczących m.in. skutków względem decyzji o warunkach zabudowy w przypadku wystąpienia z wnioskiem o udzielenia pozwolenia na budowę dla dwóch obiektów.

Istotą zapadłych w sprawie rozstrzygnięć o merytorycznym charakterze jest niedostosowanie się przez wnioskującą do nakazu wynikającego z wydanego w toku postępowania postanowienia. Z treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wynika, że organ architektoniczno-budowlany w razie dostrzeżenia braków i naruszeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązany jest do wezwania inwestora w drodze postanowienia do ich uzupełniania lub usunięcia. Niewykonanie postanowienia przez inwestora obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W związku z konsekwencjami jakie rodzi niewykonanie postanowienia, co istotne niezaskarżalnego w toku instancji, koniecznym będzie udzielenie jednoznacznej odpowiedzi czy organy zasadnie uznały istnienie nieprawidłowości w złożonym wniosku i czy były podstawy do wezwania wnioskującej do ich usunięcia. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach, zaś przedłożony wniosek faktycznie uchybień o istotnym znaczeniu prawnym pozbawiony nie był. Zauważyć bowiem należy, że kluczową jak się zdaje sprawą, poza uzupełnieniem projektu, co częściowo zostało wykonane, będzie konieczność przedłożenia przez wnioskodawcę decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów przeznaczonych pod zabudowę obejmującej docelowy obszar zainwestowania. Skarżąca od chwili nałożenia na nią obowiązków postanowieniem, przez odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej po skargę na decyzję Wojewody D. niezmiennie prezentuje pogląd, że jej wniosek jest prawidłowy i organ winien zatwierdzić projekt i udzielić pozwolenia na budowę. Wskazując na § 8 - § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. wyklucza ona zasadność żądania wskazywania w projekcie, w sytuacji zamierzenia wieloetapowego, odrolnienia nieruchomości, na której mają być realizowane dalsze, nie objęte wnioskiem etapy inwestycji. Według skarżącej obowiązku przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla całego przedsięwzięcia przepisy nie nakładają i nie ma wymogu uwzględnienia ograniczeń wynikających z u.o.g.r.l. na etapie rozpoznawania złożonego przez nią wniosku.

Pomocne dla rozpoznania istoty sprawy będzie rozważenie na jakim etapie organ administracji architektoniczno-budowlanej bada projekt zagospodarowania terenu, jeżeli sprawa dotyczy etapizowanej inwestycji. Zagadnienie to było już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i wykreowało się jednolite w zasadzie orzecznictwo wskazujące, że właściwym etapem jest rozpoznawanie pierwszego z wniosków. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 7 maja 2014 r., (sygn. akt II SA/Kr 81/14), zajął zaakceptowane przez skład orzekający Sądu stanowisko, że ,,Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b., dla całego zamierzenia budowlanego", - patrz - LEX nr 1531440. Fakt objęcia całego zamierzenia projektem zagospodarowania wydaje się być przesądzony, jednak, co chodzi o moment jego przedłożenia, też nie może być wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 9 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Bk 989/12) uznał, że ,,Organ nie może wydać pozwolenia na budowę w odniesieniu do poszczególnych (objętych zamiarem realizacji) obiektów budowlanych, jeżeli nie zostanie przedłożony projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, w powiązaniu z terenami sąsiednimi, infrastrukturą oraz zewnętrznym układem komunikacyjnym. Obowiązek ten spoczywa na inwestorze w momencie zgłoszenia pierwszego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego" – por. - LEX nr 1326980. Stanowisko zawarte w przywołanym wyroku okazuje się logiczne, zasadne i co bodaj najistotniejsze, znajdujące umocowanie w obowiązującym porządku prawnym. Skoro bowiem do organu zostaje złożony wniosek dotyczący jednego z etapów wieloetapowej inwestycji, możliwość jej realizacji warunkowana jest stwierdzeniem prawidłowego projektu zagospodarowania terenu. Niewątpliwie inwestor przedmiotowym wnioskiem objął wyłącznie część z planowanej jako etapowej inwestycji niemniej jednak, skoro organ posiada wiedzę, że wydaje rozstrzygniecie dotyczące zamierzenia, które jest tylko elementem, jakkolwiek samodzielnym, pewnej przewidywanej do realizacji w przyszłości inwestycji budowlanej, to już wydając pozwolenie na budowę I etapu musi rozważyć, czy całe planowane zamierzenie jest zgodne z projektem zagospodarowania. Wiadomym jest bowiem, że zasadą jest realizacja całego zamierzenia w oparciu o jedną decyzję o pozwoleniu na budowę. Etapizowanie inwestycji, co prawda dopuszczalne i przewidziane w przepisach prawa materialnego jest jednak wyjątkiem od zasady. Nie może zatem budzić wątpliwości konieczność odniesienia się przez organ do tej kwestii w trakcie postępowania dotyczącego pierwszego etapu inwestycji. Zdaniem Sądu skarżąca niezasadnie zarzuca organom dokonanie wykładni rozszerzającej art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Skoro przedmiotem rozstrzygnięcia organu jest pierwszy etap inwestycji reguły wykładni celowościowej uprawniają do takiego odczytywania wskazanego przepisu, które umiejscawiać będzie ów etap pośród całej planowanej inwestycji. Potwierdzeniem ewentualności powstania rozbieżności pomiędzy decyzją dotyczącą budynków A i B, a planowaną realizacją 14 budynków mieszkalnych wolnostojących są twierdzenia samej skarżącej, która wskazuje na konieczność ,,odralniania" gruntów, co do których niekoniecznie z wnioskiem takim wystąpi skoro użytkuje obecnie i planuje użytkować w przyszłości ten teren na cele rolne. Dodatkowo skarżąca wskazując na brak środków oraz zmianę przepisów dotyczących obrotu gruntami rolnymi powątpiewa w zmianę dotychczasowego sposobu korzystania z gruntu, co należy też rozumieć jako rezygnację z realizacji kolejnych etapów inwestycji.

Nie spotkały się z akceptacją Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Fakt, że organy odmiennie od oczekiwań wnioskodawczyni oceniły przedłożone dokumenty, a Prezydent W. zażądał usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych we wniosku, nie uzasadnia zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego czy dowolnej oceny dowodów. W przypadku decyzji pierwszo jak i drugoinstancyjnej organy wystarczająco uzasadniły zajęte stanowisko i wskazały na zastosowane przepisy oraz podały przesłanki jakimi kierowały się wydając rozstrzygnięcia.

Ponieważ skarżąca czyni także zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej poprzez nieudzielenie informacji o przepisach prawa materialnego i procesowego, podkreślić trzeba, że problem ten właściwie zidentyfikował i wyjaśnił Prezydent W. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., nr [...]. Zasada informowania stron nie będzie się realizować poprzez udzielanie stronom wszelkich wyjaśnień odnośnie hipotetycznie zakładanych rozwiązań w zależności od zamiarów inwestorki dotyczących zresztą decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji o pozwoleniu na budowę. To strona składając wniosek niejako kreuje swój zamiar budowlany, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznając ów wniosek potwierdza bądź zaprzecza jego zgodność z obowiązującymi przepisami, o czym rozstrzyga decyzją wydaną w konkretnej sprawie administracyjnej. Nieuprawione dodatkowo by było zamieszczanie w decyzji informacji dotyczących nie tylko ostatecznej i funkcjonującej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy ale przede wszystkich informacji nie stanowiących w sensie formalnym przedmiotu prowadzonego postępowania.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że organy orzekające w postepowaniu administracyjnym prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie naruszając przy tym zasad procedury administracyjnej i stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.