Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 250/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6374 Uprawnienia doradców w zakresie publicznego obrotu papierami wartościowymi
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 56, art. 154 pkt 1, art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d
journal: Dz.U. 2005 nr 183 poz 1538
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędziowie NSA Jan Bała (spr.) Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 września 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 559/12 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy doradców inwestycyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. B. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 559/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę R. B. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie skreślenia z listy doradców inwestycyjnych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie nałożenia na R. B., doradcę inwestycyjnego, sankcji z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538 ze zm.; dalej ustawa o obrocie) za naruszenie przepisów prawa lub regulaminów i innych przepisów wewnętrznych w związku z wykonywaniem zawodu doradcy w okresie zatrudnienie w I. I. M. (Polska) S.A. (dalej: I.). Przyczyną wszczęcia postępowania było podejrzenie wykorzystania przez R. B. informacji poufnej dotyczącej wyników finansowych P. S.A. w W. (dalej: P.) za II kwartał 2008 r.

Decyzją z [...] września 2010 r. Komisja Nadzoru Finansowego skreśliła R. B. z listy doradców inwestycyjnych.

Komisja ustaliła, na podstawie obowiązującego w sierpniu 2008 r. w I. "Regulaminu wewnętrznego świadczenia usługi zarządzania portfelami maklerskich instrumentów finansowych przez I.", że proces podejmowania decyzji składał się z 4 etapów, tj.: analizy, podejmowania decyzji, realizacji decyzji oraz pomiaru wyników i kontroli ryzyka. Zgodnie z Regulaminem wewnętrznym, decyzje inwestycyjne podejmowane są przez Komitet Inwestycyjny (dalej KI) oraz zarządzających funduszami/portfelami.

Po posiedzeniu KI, które odbyło się w [...] sierpnia 2008 r., R. B. stworzył listę transakcyjną i przesłał ją ok. godz. 15:35 mailem do tradera – K. C.. Na liście tej znalazła się informacja dotycząca zleceń sprzedaży akcji spółki P. – wolumen: 276.859 sztuk akcji. W tym dniu, po godzinie 15:35 nie zostało złożone żadne zlecenie sprzedaży akcji spółki P.. Następnego dnia, tj. [...] sierpnia 2008 r. K. K.– analityk DI B. B. S.A. o godz. 11:23 zadzwonił do R. B. i podczas rozmowy telefonicznej przekazał informację dotyczącą wyników spółki P. za drugi kwartał 2008 r. K. K. użył następującego sformułowania: "dzwonią do ciebie w sprawie P., bo tutaj rozmawiałem z nimi i tak nieoficjalnie dali sygnał, że może być wynik w drugim kwartale słabszy niż oczekiwania moje niż 400 mln netto". Informację dotyczącą wyników finansowych za II kwartał 2008 r. P. K. K. uzyskał w rozmowie telefonicznej, w godzinach porannych [...] sierpnia 2008 r. od pracownika D. R. I. P. K. P.. Była to informacja, że wynik finansowy spółki P. za II kw. 2008 r. niekoniecznie musi być lepszy, a może być gorszy od prognozowanych i że spółka niekoniecznie może być niedoszacowana. Skarżący niezwłocznie po rozmowie z K. K., o godz. 11:28 zadzwonił do tradera I.– K. C., który był nieobecny przy stanowisku pracy z zapytaniem o złożenie zleceń na akcjach spółki P. [...] sierpnia 2008 r. i poleceniem zwiększenia ilości sprzedawanych akcji tej spółki do 4,5 mln sztuk akcji.

Komisja ustaliła także, że spółka P. nie podała w dniu [...] sierpnia 2008 r. na którymkolwiek z polskich ani zagranicznych portali internetowych do publicznej wiadomości informacji o tym, iż wynik finansowy za drugi kwartał 2008 r. może być niższy od prognoz lub oczekiwań.

W toku postępowania administracyjnego R. B. wyjaśnił, iż "plotki", którą usłyszał w trakcie dnia na temat walorów P. nie uznał za na tyle istotną, żeby poinformować o niej kogokolwiek z członków zespołu lub spoza I.. R. B. podniósł, iż nie wiedział, czy K. K. wszedł w posiadanie informacji o słabszym wyniku P. za drugi kwartał 2008 r. i nie wiedział, czy jest to informacja o słabszych wynikach finansowych, czy tylko plotka rynkowa. Skarżący podkreślił, że żadnych informacji o słabszym wyniku P. za drugi kwartał 2008 r. nie uzyskał i nie był zainteresowany ich uzyskaniem. Zeznał, że nie rozmawiał z nikim o wynikach finansowych P.– zarówno z zespołu w I., jak i z innymi osobami z "rynku" a decyzja o sprzedaży akcji P. została podjęta na KI w dniu [...] sierpnia 2008 r. – niezależnie od informacji związanych z wynikami finansowymi spółki i plotek rynkowych.

W ocenie Komisji, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że R. B. w związku ze sprzedażą akcji spółki P. przez I. w dniu [...] sierpnia 2008 r. wykorzystał informację poufną uzyskaną od K. K. w rozmowie telefonicznej w dniu [...] sierpnia 2008 r. o godz. 11:23. Zdaniem Komisji, informacja ta spełniała przesłanki informacji poufnej w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie – była precyzyjna, dotyczyła bezpośrednio emitenta instrumentów finansowych, wskazywała na okoliczności, których wystąpienia można było zasadnie oczekiwać i które po publikacji wyników spółki w dniu [...] sierpnia 2008 r. rzeczywiście miały miejsce. Zdaniem Komisji, R. B. jako licencjonowany doradca inwestycyjny, a także doświadczony pracownik firmy inwestycyjnej, niewątpliwie zdawał sobie sprawę, że wszedł w posiadanie informacji poufnych, a więc powinien powstrzymać się od podejmowania dalszych decyzji inwestycyjnych na danym papierze w związku z posiadaniem informacji poufnych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z [...] grudnia 2011 r. utrzymała w mocy swoją poprzednią decyzję. Komisja ustaliła, że niezależnie od konkretnych słów, jakimi posłużył się K. K. przekazując informację R. B., doszło do przekazania informacji, że spółka P. oczekuje niższego niż prognozowany przez analityka wyniku finansowego, co pozwalało na ocenę jej potencjalnego wpływu na cenę akcji. Komisja podkreśla, że przesłanek uznania informacji za poufną nie ocenia się z punktu widzenia skutków jakie wywołało jej wykorzystanie ani także, że warunkiem koniecznym jest precyzyjne określenie wartości zysku i konkretnej różnicy pomiędzy prognozą wyników finansowych a wielkością faktycznie osiągniętą przez spółkę.

Komisja uznała zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 78 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. za niezasadne. Podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, m.in. zgromadzono obszerny materiał dowodowy, w tym uwzględniono część wniosków dowodowych skarżącego. W sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Ponadto, oceniono na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, co znalazło odzwierciedlenie zdaniem Komisji w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] września 2010 r. Komisja z urzędu przeprowadziła dowody, które posłużyły do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie i podczas postępowania podejmowała wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym przeprowadziła także część dowodów na wniosek skarżącego.

Komisja nie uwzględniła wniosków dowodowych skarżącego dotyczących (1) zwrócenia się do redakcji dziennika "P." z żądaniem udzielenia odpowiedzi na piśmie, kto i na jakiej podstawie udzielił dziennikarzom gazety informacji stanowiących podstawę opublikowania w dniu [...] lipca 2009 r. artykułu pt.: "[...]", (2) przesłuchania w charakterze świadków: A. K., M. S. oraz Ł. W., (3) przeprowadzenia dowodu z zapisów nagrań rozmów telefonicznych przychodzących i wychodzących dotyczących oczekiwanych wyników finansowych za II kwartał 2008 r. spółki P. prowadzonych z OFE "Z.", OFE P. "Z.", C. IM oraz O. TFI.

Komisja uznała, że zarzut naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. jest niezasadny, bowiem skarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, które w sposób wyczerpujący określa stanowisko Komisji w sprawie.

Również zarzut związany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie, polegający na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu w stosunku do R. B., Komisja uznała za niezasadny. Ten przepis ustawy nie dotyczy tylko pracowników emitenta, ale odnosi się do szerszego kręgu osób, a jego literalne brzmienie nie budzi wątpliwości.

Komisja podkreśliła, że informacja pochodząca od P. o przewidywanym niższym wyniku finansowym spółki za II kwartał 2008 r. była informacją poufną w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie, została określona w sposób precyzyjny i dotyczyła bezpośrednio emitenta instrumentów finansowych. Nie została przekazana do publicznej wiadomości, zaś po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tego instrumentu finansowego. Zdaniem Komisji, postępowanie w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy potwierdziło wykorzystanie informacji poufnej, a tym samym nastąpiło naruszenie przez R. B. art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie, a sankcja skreślenia z listy doradców inwestycyjnych jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na powyższą decyzję.

Sąd uznał, że organ nie naruszył art. 7, 77 § 1, 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym KNF zastosowała właściwe normy prawa materialnego, których interpretacja nie budzi wątpliwości. Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego Komisja wyjaśniła i wzięła pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy, przeprowadziła dowody, które posłużyły do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Komisja nie uwzględniła wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, wyjaśniając w sposób obszerny i szczegółowy powody, dla których to uczyniła. W ocenie Sądu, dowody zgłoszone przez stronę, a nieprzeprowadzone przez Komisję, nie miały znaczenia dla sprawy.

Zdaniem Sądu, decydującym znamieniem podmiotowym deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 156 ust. 1 lit. d/ ustawy o obrocie jest dostęp do informacji poufnej emitenta. Miejsce wykonywania zawodu nie stanowi elementu podlegającego badaniu w tym postępowaniu. Z przepisu wynika, że doradcy inwestycyjni zostali wyodrębnieni jako osoby, które z racji wykonywanego zawodu szczególnego zaufania mają dostęp do informacji poufnych bez względu na fakt zatrudnienia w strukturach organizacyjnych emitenta. Zatem zarzut skargi, że organ niewłaściwie zastosował powyższy przepis, gdyż skarżący nie był osobą zatrudnioną w P., a informacja, którą uzyskał nie pozostawała w związku z wykonywaniem zawodu, jest nieusprawiedliwiony.

Sąd podzielił ustalenia organu, że informacja przekazana skarżącemu przez K. K. w dniu [...] sierpnia 2008 r. była informacją poufną, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie. Dotyczyła niższych niż planowane wyników finansowych P. za drugi kwartał 2008 r., która nie była podana w dniu [...] sierpnia 2008 r. na którymkolwiek z polskich ani zagranicznych portali internetowych do publicznej wiadomości. Wprawdzie w tym okresie pojawiły się prognozy przewidujące zysk netto spółki za II kw. 2008 r., jednakże publikacja prognoz, także tych przewidujących niższy zysk, nie oznacza, że informacja o zysku spółki za dany okres staje się informacją publicznie dostępną. Sąd podzielił stanowisko organu, że publikacja prognoz i udostępnienie ich klientom nie wpływa na fakt, że informacja o wyniku finansowym przed jego publikacją przez emitenta przestaje być informacją poufną. Informacja o wyniku finansowym przed jego publikacją przez emitenta, pomimo pojawienia się wielu, różnych w swej treści prognoz, do momentu oficjalnej publikacji przez spółkę jest informacją poufną.

Zdaniem WSA informacja była precyzyjna. Niezależnie od użytych słów przez K. K. doszło do przekazania informacji R. B., że P. oczekuje niższego niż prognozowany przez analityka wyniku finansowego, który już wystąpił, tj. wynik za drugi kw. 2008 r. Wobec tego, że informacja dotyczyła wyników finansowych, pozwoliło to na ocenę jej potencjalnego wpływu na cenę akcji. Informacja wyrażająca się przez możliwość wpływu na cenę lub wartość instrumentu finansowego jest jednoznaczna, gdyż to wynik finansowy stanowi podstawę oceny rentowności papierów wartościowych emitenta. O precyzyjności dowodzi także źródło pochodzenia informacji – P.. Jej treść przekazał K. K. K. P.– pracownik P. z dostępem do informacji finansowej P.. Wprawdzie decyzja o sprzedaży akcji do poziomu neutralnego zapadła na posiedzeniu Komitetu Inwestycyjnego w dniu [...] sierpnia 2008 r., ale nieustalone zostało kiedy ma to nastąpić. Natychmiastowe podwyższenie zlecenia sprzedaży akcji ponad ustaloną na posiedzeniu Komitetu Inwestycyjnego, po uzyskaniu informacji poufnej dowodzi jej wykorzystania mimo zakazu wynikającego z art. 156 ust. 1 ustawy.

W ocenie WSA, skarżący bezpodstawnie zarzucił organowi nieuwzględnienie wyników postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w W. zakończonego umorzeniem postępowania. Komisja Nadzoru Finansowego nie prowadziła postępowania administracyjnego w kierunku ustalenia, czy skarżący dopuścił się przestępstwa oraz nie badała szkodliwości jego czynu w znaczeniu prawnokarnym, jak również nie rozpatrywała kwestii winy skarżącego.

Sąd I instancji wyjaśnił, że oddalił wnioski dowodowe skarżącego złożone na rozprawie, ponieważ postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jedynie częściowe ustosunkowanie się w pisemnym uzasadnieniu do zarzutów skarżącego, w tym zwłaszcza poprzez całkowite pominięcie argumentacji zawartej w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z [...] lipca 2012 r.;

b) art. 7 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż organ administracji w sposób szczegółowy ustalił stan faktyczny sprawy, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego nie doszło do uprzedniego należytego zgromadzenia materiału dowodowego, a następnie jego wyczerpującego i zgodnego z zasadami swobodnej oceny dowodów rozpatrzenia. Przede wszystkim organ administracji nie uwzględnił zgłoszonych przez skarżącego istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadków A. K., M. S., Ł. W. P. T., O. K., L. M., co w konsekwencji doprowadziło do dowolnych ustaleń stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza wadliwego ustalenia, iż informacja przekazana skarżącemu przez K. K. [...] sierpnia 2008 r. o godz. 11.23 miała charakter poufny, gdy tymczasem przymiot ten utraciła na skutek jej uprzedniego upublicznienia.

c) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych w postaci dokumentów urzędowych – postanowienia Prokuratora Okręgowego w W. z [...] października 2011 r. w przedmiocie umorzenia dochodzenia prowadzonego w sprawie rzekomego ujawnienia informacji poufnej, dotyczącej wyników finansowych za drugi kwartał 2008 r. spółki P. (sygn. akt [...]) oraz utrzymującego w mocy powyższe rozstrzygnięcie postanowienia Sądu Rejonowego dla W. Ś., II Wydział Karny z [...] marca 2012 r., (sygn. akt [...]). Uzyskanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny informacji o sposobie zakończenia postępowania karnego prowadzonego między innymi w stosunku do tych samych osób, dotyczącego tożsamych stanów faktycznych i tego samego przedziału czasu, winno skutkować rozważeniem potrzeby zapoznania się przez Sąd z treścią wydanych postanowień, zwłaszcza w kontekście oceny poprawności dokonanej przez organy administracji rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy, i w konsekwencji przedmiotowego uchybienia;

2) naruszenie prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.), tj.

a) art. 130 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 156 ust. 1 ustawy o obrocie poprzez pominięcie w toku sądowoadministracyjnej kontroli organu administracji II instancji tego, że organ niewłaściwie zastosował przedmiotowe regulacje. Sąd dokonał subsumcji, czyli wadliwie uznał, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej, jaką jest art. 156 ust. 1 ustawy, co następnie miało uzasadniać prawidłowość zastosowania sankcji określonej w art. 130 ust. 1 ustawy. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz dowody, których przeprowadzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny – naruszając art. 106 § 3 p.p.s.a. – zaniechał, w istocie wyraźnie wskazują na zaistnienie w rozpoznawanej sprawie przesłanek uniemożliwiających zastosowanie art. 156 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji art. 130 ust. 1 ustawy. Prawidłowo bowiem zrekonstruowany stan faktyczny, a więc odpowiadający zasadzie prawdy materialnej, prowadzi przede wszystkim do konstatacji, iż informacja przekazana skarżącemu przez K. K. [...] sierpnia 2008 roku o godz. 11.23 nie miała charakteru "informacji poufnej", a tym samym nie istniała obiektywna możliwość jej dalszego wykorzystania jako "informacji poufnej", co uniemożliwiło zostawanie art. 156 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji zastosowanie art. 130 ust. 1 ustawy.

b) art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dyspozycja przepisu dotyczy osób posiadających informację poufną w związku z pełnieniem funkcji w organach spółki, posiadaniem w spółce akcji lub udziałów lub w związku z dostępem do informacji poufnej z racji zatrudnienia, wykonywania zawodu, a także stosunku zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym charakterze, tj. tzw. "insiderów pierwotnych", zaś R. B. nie był osobą zatrudnioną w spółce P. a informacja, którą uzyskał nie pozostawała w związku z wykonywaniem zawodu, a tym samym nie można mu przypisać cechy "insidera pierwotnego".

W uzasadnieniu wskazano szczegółowe argumenty na poparcie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarga ta spełnia wymagania formalne określone w art. 176 p.p.s.a., jednakże w ramach obu przedstawionych podstaw zaskarżenia nie zdołano wykazać skutecznych zarzutów.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu tym przedstawiono bowiem stan faktyczny sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a to oznacza, iż wyrok Sądu I instancji poddaje się kontroli kasacyjnej, co do stanowiska tego Sądu w zakresie przesłanek zastosowania w stanie faktycznym sprawy powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Brak zaś ustosunkowania się Sądu I instancji do zarzutów skarżącego przedstawionych w piśmie z dnia [...] września 2012 r. nie oznacza, iż Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., zwłaszcza iż skarżący nie wykazał, aby uchybienie Sądu I instancji w tym zakresie miało wpływ na wynik sprawy.

Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, wymienione w pkt 1 b/ i c/ tej skargi i odnoszące się do braku należytego ustalenia stanu faktycznego z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia przez KNF dowodu z przesłuchania świadków oraz oddalenia przez Sąd I instancji wniosku o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z postanowienia Prokuratora Okręgowego z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie umorzenia dochodzenia w sprawie ujawnienia informacji poufnej, to zauważyć należy, że zarzuty te zostały postawione na bazie poglądu wiążącego się ściśle z wykładnią przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 154 pkt 1ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Stąd potrzeba, czy też nawet konieczność przeprowadzenia powyższych dowodów uzależniona była od wykładni pojęcia informacji poufnej "przekazanej do publicznej wiadomości w rozumieniu art. 154 pkt 1 omawianej ustawy. Sama bowiem okoliczność, iż w świetle powołanych wyżej dowodów "na rynku funkcjonowały raporty oraz analizy przewidujące wyniki za II kwartał 2008 r. zbliżone do tych faktycznie przez P. S.A. ogłoszonych", a "osoby sporządzające owe prognozy dysponowały wiedzą o zakładanych wynikach ekonomicznych przed datą ich publikacji" nie oznacza, iż wykorzystana przez skarżącego informacja przestała być informacją poufną. Informacją poufną w rozumieniu art. 154 pkt 1 omawianej ustawy o obrocie instrumentami finansowymi jest bowiem informacja, która nie została przekazana do publicznej wiadomości. Taka zaś informacja o wyniku finansowym nie została przekazana do publicznej wiadomości przez emitenta. Stąd też należy podzielić pogląd Sądu I instancji, iż informacja o wyniku finansowym przed jego publikacją przez emitenta, pomimo pojawienia się wielu różnych w swej treści prognoz, do momentu oficjalnej publikacji przez spółkę jest informacją poufną.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną KNF trafnie podkreśliła, iż zwrot "przekazanie do publicznej wiadomości" oznacza takie przekazanie do publicznej wiadomości, które umożliwi wszystkim zainteresowanym inwestorom zapoznanie się z informacją, a ponadto nastąpi to w określonym przez prawo rynku kapitałowego terminie i zostanie dokonane przez uprawniony do przekazania podmiot prawa (to jest ten, którego dotyczy informacja). O uznaniu informacji za przekazaną do publicznej wiadomości decyduje kryterium formalne, czyli realizacja obowiązku informacyjnego określonego w art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej (...) (Dz. U. z 2009 r. Nr 158, poz. 1439 ze zm.).

Jawność zaś informacji jest w tym wypadku skutkiem przekazania informacji KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości. Przekazanie informacji do publicznej wiadomości następuje za pośrednictwem wyspecjalizowanej agencji informacyjnej (np. servisów PAP czy Reuters), której elektroniczne kanały adresowane są do osób bezpośrednio zainteresowanych.

Skoro zatem skarżący wykorzystał informację, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, to oznacza, że wykorzystał informację poufną w rozumieniu art. 154 pkt 1 i art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, a zatem – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – nie doszło do naruszenia tych przepisów przez Sąd I instancji poprzez ich wadliwe zastosowanie.

Nie można przy tym podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej poglądu, iż wykładnia systemowa i celowościowa art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi wskazuje, że krąg osób jest zawężony do osób związanych ze spółką, tj. emitentem lub też wykonujących na jego rzecz określone zadania, gdyż przeczy temu literalna treść tego przepisu.

Zgodnie z tym przepisem, każdy kto posiada informację poufną w związku z pełnieniem funkcji w organach spółki, posiadaniem w spółce akcji lub udziałów lub w związku z dostępem do informacji poufnej z racji zatrudnienia, wykonywania zawodu, a także stosunku zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym charakterze, a w szczególności maklerzy lub doradcy, nie może wykorzystywać takiej informacji.

Krąg osób wymienionych w tym przepisie jest stosunkowo szeroki ("każdy kto posiada informację poufną") i nie ogranicza się do osób pełniących funkcję w organach spółki, lecz dotyczy także osób, które z racji zatrudnienia czy wykonywania zawodu mają dostęp do informacji poufnej, przy czym to zatrudnienie czy wykonywanie zawodu nie zostało ograniczone do zatrudnienia czy wykonywania zawodu w spółce będącej emitentem.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.