Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2521/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie utraty uposażenia za okres od 27 marca 2019 r. do 28 maja 2019 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga [...] na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej Nr [...] z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie utraty prawa do uposażenia.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] marca 2019 r. starszy chorąży Straży Granicznej [...] (zwany dalej: skarżący, funkcjonariusz) uległ wypadkowi w służbie podczas zajęć z wychowania fizycznego, odbywających się w hali sportowej [...] Oddziału Straży Granicznej, w związku z czym został przewieziony do SOR w [...]. Tam wykonano zabieg operacyjny i zastosowano opatrunek gipsowy. Wskutek wypadku funkcjonariusz doznał urazu mięśnia i ścięgna na poziomie podudzia - uraz ścięgna Achillesa - zerwanie ścięgna Achillesa (protokół powypadkowy nr [...]). W związku z wypadkiem oraz powstałą w jego wyniku chorobą, funkcjonariuszowi wystawiono zwolnienia lekarskie [...] na okres od dnia 11 marca 2019 r. do 26 marca 2019 r. oraz [...] od dnia 27 marca 2019 r. do 28 maja 2019 r.

W dniu 16 maja 2019 r. do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (zwany dalej: [...], organ I instancji) wpłynęło pismo Naczelnika Wydziału Zamiejscowego Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej informujące, iż skarżący nieprawidłowo wykorzystuje zwolnienie lekarskie i może wykonywać zajęcie zarobkowe, bez uzyskania zgody przełożonego. W treści pisma wskazano, że ww. funkcjonariusz od godziny 22:00 do godz. 3:00, nocami z piątku na sobotę oraz z soboty na niedzielę, przebywa w klubie tanecznym i nocnym "[...]" w [...], a jego zachowanie wskazuje, że wykonuje on obowiązki pracownika ochrony.

W związku z powziętą informacją [...] w dniu [...] maja 2019 r. upoważnił funkcjonariuszy tej jednostki - [...] i [...] do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez skarżącego.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego (nr [...]) upoważnieni funkcjonariusze przeprowadzili w nocy z [...] maja na [...] maja 2019 r. w godzinach 23:18 - 01:05 w miejscowości [...]. W treści protokołu z dnia [...] maja 2019 r. sporządzonego z ww. czynności wskazano, że nocą z [...] maja na [...] maja 2019 r. w godzinach 23:18-01:05 w "[...]"[...] funkcjonariusz wykonywał pracę w charakterze ochroniarza tj. stał na bramce, udzielał pouczeń dotyczących zakazu wstępu na imprezę zamkniętą, odmawiał wstępu osobom ubranym w dres, po okazaniu legitymacji przez kontrolującego stwierdził, że i tak trzeba zapłacić za wejście, uznając kontrolującego za "klienta."

W wyjaśnieniach do protokołu funkcjonariusz stwierdził, że nie wykonywał pracy zarobkowej w charakterze ochrony ani żadnej innej funkcji dla klubu. Jest wyłącznie gościem w klubie i przebywa w mim prywatnie. Protokół został podpisany przez funkcjonariuszy dokonujących kontroli oraz skarżącego.

Z przeprowadzonej kontroli upoważnieni funkcjonariusze sporządzili ponadto notatki służbowe. [...] w notatce służbowej wskazał, że kontrola odbyła się w miejscowości [...] w godzinach od 23:18 dnia [...] maja 2019 r. do 1:05 dnia [...] maja 2019 r. "Po przybyciu do miejscowości [...] udaliśmy się na ul. [...], pod którym to adresem funkcjonuje klub taneczny [...]. Przed wejściem do klubu byliśmy o godzinie 23:18. Przed wejściem do klubu przebywała grupa czterech osób wykonujących czynności ochrony. Wśród tych osób znajdował się skarżący. Po jakimś czasie jeden z ochroniarzy wszedł do środka klubu. Skarżący do godziny 1.05 pozostawał w wejściu do klubu. W trakcie kontroli do godziny 1.05 dnia [...] maja 2019 r. obserwowaliśmy zachowanie skarżącego. Skarżący ewidentnie wykonywał pracę w charakterze ochroniarza. Dokonywał selekcji osób wpuszczanych do klubu m.in. odmówił wejścia osobie ubranej w spodnie sportowe (dres) oraz osobie wyglądającej na pijaną, która podeszła z puszką piwa w ręku. Wyjaśnił jej, że z piwem nie wejdzie ale jak kupi bilet to może pozostawić piwo pod jego "opieką" i wejść, a alkohol będzie czekał do odbioru. Gdy kontrolujący podszedł do drzwi prowadzących do pomieszczenia, w którym odbywała się impreza zamknięta sugerując, że chciałby tam wejść, skarżący odmówił mu wejścia informując, że nie może tam wejść bo jest impreza zamknięta ale może wejść na górę do dyskoteki. Przez cały czas obserwacji skarżącego wykonywał on czynności faktyczne przypisane do roli ochrony klubu, przez większość czasu stojąc na tzw. "bramce". Istotne znaczenie w kontekście tej konkretnej kontroli ma fakt, iż skarżący przez większość czasu dosłownie stał, co niewątpliwie mogło obciążać jego chorą nogę". Ok. godziny 1.05 dnia [...] maja 2019 r. kontrolujący podeszli do skarżącego okazując legitymację służbową i przedstawiając się. Zanim zdołali określić cel kontroli, skarżący uznając, że chcą wejść do klubu nie płacąc lecz "po znajomości" jako koledzy z SG i odrzekł, że i tak muszą zapłacić po dziesięć złotych za wejście do klubu. Kontrolujący natychmiast wyjaśnił mu cel kontroli i okazał stosowne upoważnienie. W odpowiedzi Skarżący zaprzeczył, że pracuje jako ochroniarz; nie wykonuje pracy zarobkowej w charakterze ochrony ani żadnej innej funkcji dla klubu. Wyjaśnił, że jest wyłącznie gościem w klubie i przebywa prywatnie. Wyraził zgodę na udanie się do pojazdu służbowego celem spisania protokołu kontroli. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono na miejscu protokół, w którym skarżący zawarł swoje zastrzeżenia i własnoręcznie podpisał.

W notatce służbowej [...] dodatkowo napisał, że "w trakcie prowadzonej obserwacji zauważyli, iż skarżący wykonuje pracę w charakterze ochroniarza. Wskazywało na to jego zachowanie, ponieważ cały czas stał przed wejściem do klubu i zabraniał wejścia osobom pijanym oraz w odzieży sportowej. Dodatkowo udzielał informacji, iż na parterze jest impreza zamknięta, a u góry znajduje się dyskoteka. Skarżący w chwili, gdy kontrolujący do niego podeszli i pokazali legitymacje powiedział, że muszą kupić bilety. W trakcie dalszych czynności kontrolnych skarżący twierdził, że nie wykonuje żadnej pracy i nie pobiera za to żadnego wynagrodzenia, a w klubie przebywa wyłącznie jako klient."

W notatce służbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. [...] wskazał, ż w dniu [...] maja 2019 r. około godziny 23:30 kiedy przebywał w miejscowości [...] w rejonie klubu rozrywkowego "[...]" ... zobaczył mężczyznę, w którym rozpoznał skarżącego. Z tego co widział skarżący stał razem z dwoma mężczyznami przy wejściu do tego lokalu. Jeden z tych mężczyzn przyjmował pieniądze za wstęp do lokalu i wydawał opaski wejściowe.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) oraz art. 125e ust. 1 i 2 pkt 2, art. 125e ust. 3, 9, 10, 12, 13 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 147 ze zm., zwana dalej: u.s.g.) stwierdził utratę prawa do uposażenia przez funkcjonariusza – [...] Sekcji [...], Wydziału [...] za okres od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] maja 2019 r. tj. za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim na podstawie zaświadczenia lekarskiego nr [...] w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

Podstawę negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji, że skarżący nieprawidłowo wykorzystywał zwolnienie lekarskie nr [...] za okres od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] maja 2019 r., co skutkuje utratę jego prawa do uposażenia za cały okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Od opisanej decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Komendant Główny Straży Granicznej (zwany dalej: KGSG, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podjętej decyzji po przedstawieniu stanu faktycznego organ odwoławczy wskazał, iż zebrane w przedmiotowej sprawie dowody wyraźnie świadczą, że funkcjonariusz wykorzystywał zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, bowiem w nocy z [...] na [...] maja 2019 r. brał udział w nocnej imprezie odbywającej się w klubie [...] w [...]. W tym samym lokalu przebywał również w dniu [...] maja 2019 r. W toku postępowania funkcjonariusz sam potwierdził, że przebywał w lokalu jako klient. Zaprzeczył natomiast, że wykonywał pracę zarobkową w charakterze ochroniarza.

KGSG wskazał, że zgodnie z orzecznictwem celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym. Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowi dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego. Nawet zapis w zaświadczeniu lekarskim wskazujący, że pacjent może chodzić uprawnia jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg. Zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do służby zawierającego określenie "chory może chodzić" winien ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych, takich jak dokonanie zakupów żywnościowych, zakup leków, udanie się na wizytę do lekarza, czy na zabiegi medyczne. Wykonywanie jakichkolwiek czynności, mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy czy służby, zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję.

Funkcjonariusz miał udzielone zwolnienie lekarskie w związku z urazem mięśnia i ścięgna na poziomie podudzia. Obowiązek wykorzystywania zwolnienia lekarskiego zgodnie z jego celem stawia wymóg wyeliminowania sytuacji takiemu celowi przeciwnych. Chodzi więc o zaniechanie zachowań, które są wykorzystywaniem zwolnienia w innym celu niż odzyskanie zdolności do pracy. W niektórych sytuacjach osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim będzie zobligowana do podjęcia określonych działań, co może usprawiedliwiać zachowanie prawa do uposażenia, musi to być jednak aktywność wymuszona obiektywnymi okolicznościami. Przebywanie w porze nocnej w klubie rozrywkowym przez kilka godzin ewidentnie w ocenie organu odwoławczego nie było wymuszone obiektywnymi okolicznościami. Już sama obecność funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim na dyskotece, w godzinach nocnych, stanowi nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia.

Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne potwierdziło, że funkcjonariusz w sposób nieprawidłowy wykorzystał zwolnienie lekarskie. Opis zachowania funkcjonariusza wyraźnie wskazuje jakby podczas pobytu w klubie nocnym pełnił określoną funkcję, tj. stał przed wejściem do klubu, zabraniał wejścia osobom pijanym oraz osobom ubranym na sportowo. Takie zachowanie nie świadczy o towarzyskiej wizycie w klubie, a o nieprawidłowym wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego. Ponadto stanie pod klubem w godzinach nocnych przez dwie godziny trudno uznać za załatwianie podstawowych potrzeb życiowych, które w trakcie zwolnienia lekarskiego winno ograniczać się do najbliższych okolic miejsca zamieszkania, zaś klub [...] oddalony jest od miejsca zamieszkania funkcjonariusza (miejscowość [...]) o około 7 km.

W ocenie KGSG, przedstawione ustalenia prowadzą do wniosku, że funkcjonariusz w sposób nieprawidłowy wykorzystał zwolnienie lekarskie i nie ma przy tym znaczenia, czy kontuzja miała miejsce 3 miesiące wcześniej, bowiem zwolnienie lekarskie zostało wystawione na taki okres, jaki jest niezbędny do odzyskania pełnej sprawności w tego typu przypadkach. Niewątpliwie stanie pod klubem w porze nocnej przez dwie godziny w czasie zwolnienia lekarskiego nie sprzyja leczeniu, a wręcz przeciwnie może utrudniać powrót do zdrowia i przedłużać czas rekonwalescencji.

Podkreślił także, że zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik nie zaprzeczyli przedstawionym faktom przyznając, że skarżący był obecny na imprezach, zaprzeczyli jedynie, jakoby jego obecność miała charakter pracy zarobkowej, gdyż ww. był gościem na imprezie, zaś prowadzone rozmowy nie świadczyły o wykonywaniu pracy tylko o wiedzy o tym, co dzieje się w lokalu.

Jednocześnie stwierdził, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a., a w sprawie wyjaśnione zostały wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie. Podnoszone w odwołaniu zarzuty odnoszą się do wykonywania pracy zarobkowej przez funkcjonariusza, natomiast przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. Z uwagi na fakt niewykazywania przez organ, że skarżący wykonywał na rzecz klubu [...] w [...] pracę zarobkową przeprowadzanie dowodów na tę okoliczność, jak i okoliczność, w jakim charakterze znajdował się w lokalu jest bezprzedmiotowe.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w załączeniu skargi, które są niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy (tj. orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] sierpnia 2019 r.; zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] października 2019 r.) i stwierdzenia faktów istotnych w sprawie tj., uznania przez ten sam organ administracyjny (organ I instancji), iż zachowanie skarżącego nie wyczerpało znamion zarzucanych mu czynów - podejmowania zajęcia zarobkowego poza służbą, stanu zdrowia skarżącego, zaleceń lekarskich.

Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na treść orzeczenia oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] sierpnia 2019 r. [...] w przedmiocie uniewinnienia skarżącego od zarzucanych mu czynów, podczas gdy orzeczenie jednoznacznie potwierdza, iż skarżący nie wykonywał w klubie zajęć zarobkowych;

2. art. 7, art.7b, art. 77 i art. 75 § 1 w związku z art. 136 k.p.a. i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków - właściciela klubu [...] oraz osoby obecnej w klubie w czasie zdarzenia - [...], podczas gdy są to kluczowi świadkowie, których zeznania ustaliłyby w jakim charakterze skarżący przebywał w klubie, co konkretnie robił, jak się zachowywał;

3. art. 7, art.77 i art. 75 w związku z art. 136 k.p.a. i uznanie arbitralnie przez organy administracyjne, iż przebywanie skarżącego w klubie nocnym przez trzy godziny, w czasie których nie tańczył, a jedynie stał i rozmawiał ze znajomymi w okolicach wejścia, miało negatywny wpływ na jego rekonwalescencję i zdrowie, podczas gdy do wyrażenia takiej opinii konieczne jest uzyskanie informacji specjalnych, które mogą być stwierdzone jedynie przez biegłego lekarza ortopedę, albowiem konieczne jest uwzględnienie stanu kończyny oskarżonego w momencie przebywania w klubie nocnym, procesu rekonwalescencji, okresu na który otrzymał zwolnienie lekarskie w związku z charakterem wykonywanej pracy, dozwolonych czynności, które mógł podejmować w czasie upływu stosownego okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim;

4. art. 80 k.p.a. i uznanie przez organy obu instancji, iż fakt nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego został udowodniony, podczas gdy decyzje zostały wydane jedynie na podstawie protokołów sporządzonych przez funkcjonariuszy kontrolujących oraz ich zeznań, z pominięciem szeregu istotnych okoliczności, które nie zostały ustalone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego min. jak zachowywał się skarżący w klubie, jakie czynności wykonuje jako funkcjonariusz, czy gdyby wykonywał inną pracę np. biurową to zwolnienie lekarskie byłoby przewidziane na krótszy okres czasu, jaki był jego stan zdrowia w momencie przebywania w klubie, w jaki sposób dostał się do klubu i z niego wrócił, czy stanie przez 3 godziny zagrażało jego zdrowiu;

5. art. 125e ust. 7 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż przebywanie w klubie nocnym przez 3 godziny powoduje, że funkcjonariusz wykorzystuje zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem - w przypadku, gdy ze zwolnienia lekarskiego nie wynikają przeciwwskazania do wykonywania konkretnych czynności, nie można uznać, iż są one zabronione i stanowią nadużycie świadczeń chorobowych.

W uzasadnieniu skargi szczegółowo omówione ww. zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 125 e u.s.g.; zgodnie z ust. 1 tego przepisu, prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie funkcjonariusza, którym mowa w art. 125c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli. Stosownie do art. 125e ust. 2 pkt 2 u.s.g., kontrolę przeprowadza przełożony funkcjonariusza właściwy do spraw osobowych – w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 125c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (art. 125e ust. 3).

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej (art. 125e ust. 7). W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 125e ust. 10). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 125e ust.13). Od decyzji, o której mowa w ust. 13, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego (art. 125e ust.14).

W orzecznictwie sądowym dotyczącym funkcjonariuszy służb mundurowych nie budzi wątpliwości, że celem zwolnienia lekarskiego jest odzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1687/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 511/18; publ. cbois).

Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że czym innym jest okoliczność potwierdzenia niezdolności chorego do służby – poprzez wystawienie zaświadczenia lekarskiego (zwolnienia lekarskiego), czym innym natomiast sama diagnoza lekarska dokonana przez lekarza, jak również zalecony proces leczenia. W tym kontekście, samo zwolnienie lekarskie nie stanowi metody leczenia, lecz ma sprzyjać, obok zaleconego procesu leczenia, powrotowi funkcjonariusza do służby.

Ratio legis omawianej regulacji było ograniczenie absencji funkcjonariuszy służb mundurowych. Zadaniem organu jest zatem wyłącznie dokonanie kontroli tego, w jaki sposób realizowane jest zwolnienie lekarskie w celu uzyskania pełnej zdolności do służby. W toku kontroli organ nie ustala stanu zdrowia funkcjonariusza ani nie ocenia prawidłowości realizacji przez niego procesu leczenia.

Sama okoliczność, że aktywność funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeciwskazań medycznych, a nawet sprzyja procesowi leczenia, jest z punktu widzenia omawianych regulacji obojętna. Istotne jest bowiem to, czy aktywność ta mieści się w ramach dopuszczalnych czynności funkcjonariusza podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego, pewne zachowania mogą być bowiem niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego, mimo tego, że pozostają w zgodzie z procesem leczenia.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie – zarówno sądów administracyjnych, jak i powszechnych zgodnie z którym, w czasie niezdolności do służby funkcjonariusz nie może podejmować każdej, dowolnie wybranej aktywności, bowiem okresu zwolnienia lekarskiego nie można traktować jako czasu wolnego od służby. Orzeczona niezdolność do służby z możliwością poruszania się, stanowi o możliwości wykonywania przez funkcjonariusza zwykłych czynności dnia codziennego: dokonania zakupów żywnościowych, leków, materiałów medycznych; udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne; poruszania się po mieszkaniu; spacerów w celach rekonwalescencji. Dodać należy, że zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do służby zawierającego określenie "chory może chodzić" winien ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt III UK 120/05; wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 12 listopada 2002 r. o sygn. akt III AUa 3189/01).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, zgodzić należy się ze stanowiskiem orzekających organów, że przebywanie skarżącego "na bramce" w klubie tanecznym i nocnym nie mieści się w katalogu działań dopuszczalnych w czasie trwania okresu zwolnienia lekarskiego. Czynności, jakich podjął się skarżący w okresie absencji, kolidowały z podstawowym celem wydania zwolnienia lekarskiego.

Okoliczność wykorzystywania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem potwierdza przede wszystkim znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy protokół, który skarżący podpisał, jak i notatki służbowe sporządzone przez osoby kontrolujące. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że pobyt skarżącego przed ww. lokalem związany był z wykonywaniem czynności ochrony – stania na bramce, udzielaniem pouczeń co do zakazu wstępu do lokalu, czy też odmowy wstępu do lokalu osobom ubranym w odzież sportową.

Zdaniem Sądu, czynności takich nie można uznać za zwykłe czynności dnia codziennego, niezbędnych dla leczenia czy rekonwalescencji. Nie sposób bowiem uznać, że aktywność związana z ochroną, służyła zaspokajaniu jakichkolwiek własnych potrzeb bytowych, czy też życiowych skarżącego.

W szczególnych wypadkach można dopuścić podejmowanie przez funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim innych działań, wykraczających wprawdzie poza zwykłe czynności dnia codziennego, ale tylko wówczas, gdy wynikają one wprost z zaleceń lekarskich, czy też okoliczności nadzwyczajnych i obiektywnie niezależnych od funkcjonariusza. Jednakże w stanie faktycznym niniejszej sprawy takie okoliczności nie wystąpiły. Udziału skarżącego w ochronie lokalu z pewnością nie można uznać za zalecenie lekarskie ani za zmierzające do odzyskania pełnej zdolności do służby. Nie można przyjąć, by ochrona lokalu nocnego, ani nawet samo przebywanie w takim lokalu w środku nocy było nadzwyczajnym zdarzeniem, które skarżący był zmuszony przedsięwziąć z uwagi na obiektywnie niezależne i doniosłe okoliczności (np. dla zdrowia, życia, w stanach wyższej konieczności, z uwagi na działanie sił natury).

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że uprawnione było stanowisko organów, zgodnie z którym, skarżący wykorzystywał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem, a tym samym zaskarżone decyzje zostały podjęte w sposób zgodny z prawem.

W kontekście przedstawionych wyżej ustaleń za całkowicie nieuzasadnione uznać należało podniesione w skardze zarzuty, w szczególności dotyczące konieczności prowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego (w tym dopuszczenia dowodu z zeznań wskazywanych przez funkcjonariusza świadków) na okoliczność (przyczyny) pobytu skarżącego przed lokalem nocnym.

Zdaniem Sądu, postępowanie przeprowadzone w sprawie było prawidłowe i nie naruszało przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 § 1 k.p.a. W postępowaniu wyjaśniającym, toczącym się na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, nie przeprowadza się każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale tylko taki, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie i mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób kompletny, zaś wydane w sprawie decyzje nie naruszają przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Prowadzi to w konsekwencji do przyjęcia, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na jej wynik.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), jak w sentencji wyroku.