Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 326/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1, art. 245 § 1, art. 246 § 1 pkt 1, art. 260 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R.P. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie ze skargi R.P. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

R.P. (dalej: "Skarżący") wniósł w piśmie z [...] maja 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Wniosek ten został następnie uzupełniony sporządzonym na urzędowym formularzu wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Z podanych przez Skarżącego w formularzu informacji wynikało, że samodzielnie prowadzi on gospodarstwo domowe i nie uzyskuje żadnych dochodów. Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przedstawione dokumenty były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej Skarżącego, został on wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni przez nadesłanie:

a) pisma wskazującego źródła utrzymania, w szczególności oświadczenia czy Skarżący korzysta z jakichkolwiek form pomocy społecznej bądź pomocy materialnej innych osób, a w przypadku uzyskania odpowiedzi twierdzącej kopii decyzji o przyznaniu zasiłków lub podania przez kogo i w jakim zakresie skarżący jest utrzymywany;

b) oświadczenia, czy Skarżący jest zarejestrowany w ewidencji osób bezrobotnych i przedłożenia ewentualnego zaświadczenia z właściwego powiatowego urzędu pracy ze wskazaniem okresu pobierania zasiłku;

c) oświadczenia czy Skarżący posiada rachunki bankowe, w tym lokaty i konta dewizowe i nadesłania wyciągów z tych rachunków;

d) dokumentów potwierdzających istniejące zadłużenia, które skarżący wskazuje w rubryce 11 urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało doręczone Skarżącemu [...] października 2017 r., który w wyznaczonym terminie nie przedstawił żądanych dokumentów.

Z uwagi na powyższe referendarz sądowy postanowieniem z 15 grudnia 2017 r. odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie, wskazując, że nie wykazał on spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania prawa pomocy.

Pismem z [...] stycznia 2018 r. Skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).

W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Analiza powyższego przepisu wskazuje, że ciężar udowodnienia braku środków na poniesienie kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji powyższego musi on przedstawić argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do pokrycia tych kosztów. Tym samym, jeżeli strona nie dopełniła w całości lub w części obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego i dochodów, to fakt ten uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por.: J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wyd. II, Warszawa 2006 s. 527).

Jak wynika z akt sądowych sprawy, Skarżący pomimo skierowanego do niego wezwania nie przedłożył wymaganych do rozpoznania wniosku dokumentów. Dokumentów takich nie przedstawił także wraz ze sprzeciwem od postanowienia z 15 grudnia 2017 r. Tym samym nie można uznać, aby Skarżący w sposób jasny zobrazował dotyczącą go sytuację materialną i osobistą. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, nie można uznać, że Skarżący wykazał istnienie przesłanek przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Z uwagi na powyższe, Sąd rozpoznając złożony sprzeciw, stwierdza, że starszy referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu zasadnie uznał, że Skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał swojego rzeczywistego stanu majątkowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.