Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 24/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 8 maja 2009 r. przy udziale --- sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r., styczeń i lipiec 2005 r., maj 2007 r., i okres od miesiąca lipca do listopada 2007 r. oraz umorzenia postępowania określającego zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty i maj 2004 r., sierpień i wrzesień 2005 r. oraz kwiecień 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 24/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. W. określił Ł. D. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za następujące miesiące: lipiec 2004 r., styczeń, lipiec 2005 r., maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2007 r. i umorzył postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, maj 2004 r., sierpień, wrzesień 2005 r. oraz kwiecień 2007 r.

Organ podatkowy ustalił, iż podatnik w latach 2004 – 2007 sprowadził dziewięć samochodów osobowych z Niemiec i Belgii, które nabył od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Następnie w okresie objętym kontrolą odsprzedał osiem samochodów, w przeważającej części bez rejestracji, na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami podatku od towarów i usług lub za pośrednictwem auto-komisu. Natomiast samochód osobowy marki TOYOTA COROLLA, sprowadzony z Niemiec w dniu 6 listopada 2007 r., wykorzystywał w okresie objętym kontrolą na potrzeby własne i w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Sprzedaż tego samochodu nastąpiła w czerwcu 2008 r.

Ponadto w tym samym okresie podatnik zakupił i odsprzedał na terytorium kraju sześć używanych samochodów osobowych.

Z oświadczenia strony wynika również, iż od wszystkich samochodów zakupionych za granicą dokonał stosownych opłat w kraju, a mianowicie wniósł opłatę skarbową z tytułu VAT-24, podatek akcyzowy, koszty rejestracji w wydziale komunikacji, koszty zakupu części i wymiany oleju. Sprzedaży tych samochodów dokonał po okresie własnej eksploatacji. W odniesieniu do samochodów, które sprzedał poniżej kosztów ich zakupu, stwierdził, iż wymagały one nakładów przewyższających ich ceny rynkowe i dlatego jak najszybciej sprzedał te pojazdy.

Zatem organ podatkowy przyjął, że Ł. D. w 2004 r. zakupił na własne nazwisko pięć samochodów, sprzedał trzy samochody (w tym dwa bez rejestracji na swoje nazwisko); w 2005 r. zakupił sześć samochodów i sprzedał sześć samochodów (w tym cztery bez rejestracji na swoje nazwisko); w 2006 r. sprzedał jeden samochód zakupiony i zarejestrowany na własne nazwisko; w 2007 zakupił trzy samochody, a sprzedał cztery samochody (w tym dwa bez rejestracji). W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji z zestawienia ilości zakupionych i sprzedanych samochodów przez Ł. D. wynika, iż posiadał on jednocześnie więcej niż jeden samochód osobowy (średnio dwa samochody, a w niektórych okresach trzy), co pozwala stwierdzić, że zajmował się on handlem samochodami, a fakt zarejestrowania na własne nazwisko tylko części tych pojazdów potwierdza tą tezę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał wyjaśnienia podatnika, że w lutym 2004 r. nabył on samochód osobowy marki FIAT 126 o wartości 1.850,- zł dla potrzeb osobistych, ale źle oceniony stan techniczny pojazdu zmusił go do sprzedaży. Był to pierwszy samochód kupiony w 2004 r. i w związku z tym brak jest przesłanek częstotliwości zakupu i sprzedaży samochodów w tym roku. Natomiast w odniesieniu do następnych samochodów organ uznał, iż ich zakup nie służył zaspokojeniu potrzeb własnych podatnika, lecz wykonywany był w ramach działalności gospodarczej. Krótkie odstępy czasu pomiędzy nabyciem i zbyciem kolejnych pojazdów oraz ich ilość, wskazują, że pojazdy te stanowiły przedmiot transakcji handlowych w działalności gospodarczej. Zdaniem organu podatkowego Ł. D. uczynił sobie z handlu samochodami stałe źródło dochodu i to uzasadnia stanowisko, że uzyskiwany dochód był dochodem w ramach działalności gospodarczej.

Zatem zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) był on podatnikiem podatku VAT. Podatnikami są przede wszystkim – jak podkreślono – podmioty, które zajmują się działalnością gospodarczą w sposób profesjonalny. Świadczy o tym użycie w art. 15 ust. 2 w/w ustawy takich sformułowań jak: producent, handlowiec, usługodawca. Są to osoby, które mają zamiar stałego prowadzenia działalności; działają w sposób powtarzalny i częstotliwy. Użycie w art. 15 ust. 2 słowa "również" wskazuje ponadto, że podatnikiem VAT jest także ten, kto dokonuje czynności handlu, produkcji lub świadczenia usług wprawdzie jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar kontynuacji handlu, produkcji lub świadczenia usług, tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności. W konsekwencji tego, zakup i sprzedaż samochodów, najczęściej z zyskiem, spełnia przesłankę prowadzenia handlu pojazdami. W ramach działalności gospodarczej kwalifikuje się jako dostawa samochodów, objęta stawką 22%.

Organ podatkowy wskazał również, iż podatnik nie mógł skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż samochody osobowe są wyrobami akcyzowymi i do ich dostawy nie stosuje się zwolnienia przewidzianego w tym przepisie. Oznacza to, że Ł. D. utracił prawo do korzystania ze zwolnienia w podatku VAT z chwilą rozpoczęcia sprzedaży pojazdów samochodowych, tj. w dniu 24 lipca 2004 r.

Do określenia zobowiązania podatkowego przyjęto sprzedaż sześciu samochodów zakupionych przez podatnika w Niemczech. Jako podstawę opodatkowania przyjęto marżę, stanowiącą różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku.

W odniesieniu do pięciu samochodów stwierdzono, że wartość ich dostawy była niższa niż wartość zakupu, a w stosunku do dwóch samochodów ustalono, że były one sprzedane po półrocznym użytkowaniu ich przez podatnika. W związku z tym nie wystąpił obowiązek podatkowy w VAT.

Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 16 lipca 2007 r. podatnik zgłosił w Urzędzie Skarbowym w Z. W. prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług roznoszenia ulotek reklamowych i wybrał zwolnienie od podatku VAT. Z uwagi jednak na utratę zwolnienia przedmiotowego i podmiotowego w dniu 24 lipca 2004 r. obrót z odpłatnego świadczenia usług podlega – jak uznał organ – opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. W związku z tym za miesiące lipiec - listopad 2007 r. określono podatnikowi zobowiązanie w podatku VAT za kolportaż ulotek, uwzględniając podatek naliczony z faktur dokumentujących zakup towarów związanych ze sprzedażą opodatkowaną.

Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie podatkowe dotyczące określenia zobowiązania podatkowego w VAT za miesiące: luty, maj 2004 r., sierpień wrzesień 2005 r., marzec 2006 r. oraz kwiecień 2007 r. ponieważ zobowiązanie podatkowe w VAT za te miesiące nie wystąpiło.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik podatnika wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania podatkowego w tym zakresie. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, iż strona stała się podatnikiem podatku od towarów i usług contra facta; oraz art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez przedwczesne wydanie decyzji, bez wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W.

Organ odwoławczy stwierdził, iż stan faktyczny sprawy pozwala uznać Ł. D. za podatnika podatku VAT w związku z prowadzoną działalnością, polegającą na skupowaniu i odsprzedawaniu samochodów osobowych. Organ przytoczył treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług i powołując się na "Leksykon VAT 2006" J. Zubrzyckiego wskazał, iż pojęcie podatnika uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej. Wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego jeżeli została ona wykonana w ramach działalności gospodarczej. Jeżeli ustawodawca ustanowił, że podlegającą opodatkowaniu jest działalność handlowa - również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy - należy to rozumieć w ten sposób, że opodatkowaniu podlega chociażby jednorazowa czynność spełniająca kryteria zaliczenia jej do tak rozumianego pojęcia handel, czyli zrealizowana w formie zorganizowanej sprzedaży towaru, poprzedzonej zakupem dokonanym w celu jego odsprzedaży, wskazująca na zamiar jej kontynuacji w tej formie.

Organ drugiej instancji stwierdził, iż Pan D. nabywał i zbywał przedmiotowe samochody w sposób ciągły. Miał zamiar prowadzenia przedmiotowej działalności i konsekwentnie ten zamiar realizował. Nabywał samochody, a następnie zawsze je odsprzedawał. Przez okres trzech lat kontynuował działalność gospodarczą polegającą na nabywaniu i sprzedawaniu używanych samochodów osobowych.

W ocenie Dyrektor Izby Skarbowej, słusznie organ pierwszej instancji przypisał stronie status podatnika podatku od towarów i usług, słusznie uznano, że prowadzona działalność nie podległa zwolnieniu na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, co w konsekwencji pozwalało także opodatkować działalność w zakresie usług roznoszenia ulotek reklamowych.

Organ odwoławczy podkreślił, iż ustalenie ceny założenia instalacji gazowej w samochodzie OPEL ASTRA nr rej. [...], na co powoływał się pełnomocnik strony, nie miało znaczenia, gdyż sprzedaż tego samochodu nie została objęta podatkiem od towarów i usług. Nie miała znaczenia również opłata recyklingowa o wartości 500,- zł przy opodatkowaniu sprzedaży samochodu MAZDA 626, gdyż została ona poniesiona po sprzedaży tego pojazdu i nie miała wpływu na ustalenie podstawy opodatkowania.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów usług, poprzez błędną jego wykładnię w przedmiotowej sprawie, co stanowi naruszenie prawa materialnego,

- naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, w wyniku czego błędnie ustalono stan faktyczny.

W ocenie strony skarżącej uzależnienie pojęcia podatnika od prowadzenia działalności gospodarczej wynika z charakteru podatku VAT, który jest szczególną formą podatku obrotowego. Tym samym kryterium działalności gospodarczej wyklucza z grona podatników VAT osoby fizyczne i instytucje nieprowdzące działalności gospodarczej, nawet jeżeli wykonują one czynności dostawy towarów. Co do zasady działalność gospodarcza powinna być prowadzona stale. Przypadki, w których sporadycznie przeprowadzone transakcje mogą podlegać opodatkowaniu, są wymienione odrębnie w art. 9 oraz art. 12 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zatem warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Tym samym nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług osoba fizyczna zaangażowana sporadycznie w dostawę towaru. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż na przestrzeni czterech lat skarżący zakupił na własne potrzeby kilka samochodów, które następnie odsprzedał ze względu tylko i wyłącznie na ich zły stan techniczny. Skarżący nie miał szczęścia w wyborze aut, jednak dość korzystne warunki finansowe towarzyszące transakcją kupna – sprzedaży, pozwalały na szybką ich sprzedaż.

Strona skarżąca zwróciła także uwagę, iż w każdym przypadku indywidualnie muszą być badane zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe przesłanki wystąpienia obowiązku podatkowego. Wynika to z faktu, iż nie zawsze zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy będzie skutkował uzyskaniem statusu podatnika VAT. Celem ustawodawcy było obciążenie tym podatkiem tylko podmiotów profesjonalnych. Także w obliczu braku poddania analizie zarówno zamiaru podatnika, jak i jego przejawów w konkretnych sytuacjach, absurdalne jest twierdzenie organu podatkowego, że czynności wykonywane przez skarżącego wskazują na ich zarobkowy i zorganizowany charakter. Przy badaniu przejawów zamiaru nie można posługiwać się wyłącznie typowymi przejawami prowadzonej działalności gospodarczej, świadczącymi o elemencie zorganizowanego sposobu wykonywania tej działalności, gdyż ustawodawca zwyczajnie w przepisie art. 15 ust. 2 takiego wymogu nie wprowadza.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Spór między stronami dotyczy interpretacji przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z póź. zm.) i uznania czy nabycie i sprzedaż kilkunastu samochodów w latach 2004 - 2007 może być uznane za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku VAT z racji dokonywania tych czynności w sposób częstotliwy, oraz uznania skarżącego za podatnika podatku VAT z racji dokonywania tychże czynności.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym pojęcie działalności gospodarczej obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższych uregulowań prawnych wynika zatem, że cel działalności gospodarczej nie jest istotny dla uznania, że podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług – nie ważne jest, czy celem działalności gospodarczej jest osiąganie zysku, czy też jest to działalność niedochodowa (non-profit). Nie jest również ważny rezultat (skutek) prowadzonej działalności gospodarczej – istotny jest sam zamiar osiągania zysku lub osiągnięcia określonego rezultatu; bez znaczenia jest więc, czy w rzeczywistości rezultat ten zostanie osiągnięty.

Oczywiście, aby konkretną osobę uznać za podatnika podatku VAT musi ona prowadzić działalność gospodarczą "samodzielnie". "Słownik współczesnego języka polskiego" (Wydawnictwo Przegląd Reader’s Digest, Warszawa 1998, Tom 2, s. 291) wyjaśnia, że "samodzielnie" tzn. m.in. bez żadnej pomocy lub ulegania czyimś wpływom, czyjejś władzy; samemu, własnoręcznie; niezależnie; osobno, odrębnie samoistnie. Zatem działalność wykonywana samodzielnie, to działalność wykonywana na własne ryzyko gospodarcze.

Ustawa o podatku VAT nie precyzuje także co należy rozumieć pod pojęciem "w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z póź. zm.) w swej definicji podatnika posługiwała się zwrotem "w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 1997 r. (sygn. akt SA/Rz 81/96 niepubl.) stwierdził, że nie każda sprzedaż rzeczy ruchomych – dokonana we własnym imieniu i na własny rachunek – podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, ale tylko taka, która była jedynie celem uprzedniego ich nabycia.

Zatem pojęcie działalności gospodarczej należy rozumieć całościowo. Uregulowania przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług dotyczą podmiotów, które zajmują się działalnością w sposób profesjonalny. Świadczy o tym użycie m.in. takich sformułowań jak: producent, czyli ten kto produkuje jakieś dobra materialne; handlowiec, tj. osoba zajmująca się handlem, działalnością polegającą na nabywaniu jakiś dóbr, usług, walorów, w celu sprzedaży, wynajmowania, ich odstępowania za jakąś cenę; usługodawca - podmiot świadczący usługi, tj. działalność mającą na celu zaspokojenie wielorakich ludzkich potrzeb, mający odpowiednie kwalifikacje i dysponujący odpowiednim sprzętem, lokalem itp. Są to osoby, które mają zamiar stałego prowadzenia określonej działalności. Działają w sposób powtarzalny, wielokrotny czyli częstotliwy. A zatem podatnikiem VAT jest ten, kto dokonuje czynności handlu, produkcji, świadczenia usługi także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usługi, tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności. (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2007 r. o sygn. akt I SA/Wr 1688/06, POP 2007/2/34).

Wobec tego uzasadnionym jest wykluczenie osób fizycznych (i instytucji) z grona podatników, nawet gdy wykonują czynności dostawy towarów (tym bardziej gdy sporadycznie), jeżeli dokonują sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowany w celach własnych przy spełnieniu przesłanki, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. -77/388/EWG.

Wśród komentatorów podkreśla się, że jeżeli ustawodawca postanowił, że podlegającą opodatkowaniu VAT jest działalność handlowa (...) również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy (...), należy to rozumieć w ten sposób, że opodatkowaniu podlega chociażby jednorazowo czynność spełniająca kryteria zaliczenia jej do tak rozumianego pojęcia handel, czyli zrealizowana w formie zorganizowanej sprzedaży towaru, poprzedzonej zakupem dokonanym w celu jego odsprzedaży, wskazująca na zamiar jej kontynuacji w tej formie (zob. J. Zubrzycki - Leksykon VAT 2006). Co do zasady, działalność gospodarcza powinna być prowadzona stale; przypadki, w których sporadycznie przeprowadzane transakcje mogą podlegać opodatkowaniu, są wymienione odrębnie w art. 4 (3) VI Dyrektywy, a contrario należy przyjąć, iż co do zasady warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Tym samym zdaje się uzasadnione twierdzenie, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług osoba fizyczna zaangażowana sporadycznie w dostawę towaru (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2007, I FSK 603/06, LEX nr 261626).

W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, iż zdaniem komentatorów zarówno z art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy, art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1) - obowiązującej od 1 stycznia 2007 r., jak i z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wynika, że okazjonalność (sporadyczność) czynności, względnie jednorazowe ich wykonywanie, tworzy z danej osoby podatnika wyłącznie w przypadku, gdy te okazjonalnie lub jednorazowo wykonywane czynności są czynnościami wykonywanymi w związku z działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody; w/w akty prawne nie pozwalają na opodatkowanie czynności, choćby mogła być ona zdefiniowana jako dostawa towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 7 i 8 VAT-u, jeżeli nie jest ona wykonywana w ramach działalności producentów, handlowców, usługodawców (por. Tomasz Michalik, glosa do wyroku z 20 października 2006 r. w sprawie I SA/Wr 630/06; opubl. Jurysdykcja Podatkowa, Nr 2/2007, strona 66; również Janusz Zubrzycki w: Leksykon VAT 2006; VI Dyrektywa VAT. Komentarz, pod red. Krzysztofa Sachsa, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004; por. również Adam Bartosiewicz i Ryszard Kubacki, VAT. Komentarz, Zakamycze, 2004, Wojciech Maruchin, VAT. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005; Hanna Lubińska, Paweł Małecki, Ustawa VAT. Komentarz 2005, PAR S.A., W-wa, 2005).

Wobec tego podkreślić należy, iż niezwykle istotne jest to, czy czynność jest wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika VAT, ponieważ tylko w takim przypadku będzie ona opodatkowana tym podatkiem. Osoba dokonująca dostawy towarów lub świadcząca usługi poza prowadzoną działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 w/w ustawy, nie jest podatnikiem VAT-u w tym zakresie. A zatem czynności te nie podlegają temu podatkowi. Aby uznać też odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług za działalność gospodarczą (z uwagi na wypełnienie definicji zamiaru wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy), należy wykazać, że już w momencie realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie.

Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić zatem należy, że organy podatkowe nie dokonały błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Nie można uznać, iż skarżący dokonywał sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie strona nabyła w ciągu trzech lat kilkanaście samochodów i w przeciągu krótkiego czasu zbyła je. Na szczególną uwagę zasługuje również fakt, iż części tych samochodów podatnik nie rejestrował na swoje nazwisko, co oznacza, że nie służyły one jego potrzebom osobistym. Tak więc sprzedaż tych pojazdów – dokonana we własnym imieniu i na własny rachunek – podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż była celem uprzedniego ich nabycia. Organ odwoławczy wykazał zatem, że skarżący już w momencie zakupu spornych pojazdów miał zamiar dokonywać wielokrotnie sprzedaży samochodów – prowadził w tym zakresie działalność i konsekwentnie ten zamiar realizował.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowody, w kontekście przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, pozwala uznać, iż skarżący zajmował się działalnością handlowa w sposób profesjonalny. Nabywał dobra w celu sprzedaży za jakąś cenę. Był osobą, która miał zamiar stałego prowadzenia określonej działalności i nie ma znaczenia, że proceder ten trwał przez okres tylko trzech lat. Tym samym zdaje się uzasadnione twierdzenie, iż skarżący był osobą zaangażowaną - i to nie sporadycznie - w dostawę samochodów używanych, co pozwala uznać go za podatnika podatku od towarów i usług.

Wobec tego Sąd w tym składzie orzekającym nie podzielił zarzutów skargi, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 120, art.121, art. 122, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało skargę oddalić.

M.Ko.