Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1486/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28  ust. 2 w zw. z  art. 3  pkt 20
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 157  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012r., na podstawie art. 158 § 1 w

zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a.- stwierdził

nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2007r.,

zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę [...]

"[...]" A. L. budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działce nr

[...] w M. przy ul. K..

Organ wskazał, że postępowanie wszczął na wniosek K. C.,

właściciela działki sąsiedniej (nr ew. [...]) wskazującego, że ww. inwestycja jest

niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Organ przybliżył zasady obowiązujące w postępowaniu nieważnościowym oraz

przytoczył art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w

dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, podnosząc, że przed wydaniem

pozwolenia organ ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. z

ustaleniami miejscowego planu.

Wskazał, że działka inwestycyjna zgodnie z miejscowym planem

zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w M. Nr

[...] z dnia [...].04.1997r.), dalej plan, znajduje się na obszarze o symbolu

[...], przeznaczonym pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom.

Organ wyjaśnił pojęcia "rzemiosła" i "usług" powołując się na definicje

słownikowe. Podał, że za oddzieleniem usług od handlu przemawia również

umieszczenie tych rodzajów działalności w odrębnych sekcjach Polskiej Klasyfikacji

Działalności (S i G).

Następnie stwierdził, że udzielono pozwolenia na budowę autokomisu - budynku

biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą. Działalność autokomisu to niewątpliwie

handel, nie usługi czy rzemiosło, jak dopuszcza plan. Inwestycja objęta ww. decyzją stoi

zatem w oczywistej sprzeczności z ustaleniami planu.

Ponadto, zdaniem organu, decyzję skierowano do [...] "[...]" A.

L., a więc podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej i zdolności do

czynności prawnych.

Powyższe oznacza, że decyzję z dnia [...].10.2007r. wydano z rażącym

naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 29 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., na

podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. L. - uchylił

zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.

Organ przytoczył art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 61 a § 1 k.p.a. Powołując się na

orzecznictwo wyjaśnił pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Podał,

że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z

2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej ustawa, stronami w sprawach pozwolenia na

budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy

nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, który zdefiniowano

w art. 3 pkt 20 ustawy.

Zaznaczył, że art. 28 ust. 2 ustawy znajduje również zastosowanie w

postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności pozwolenia budowlanego.

Wskazał, że z odpisu z księgi wieczystej nr [...][...], wynika, iż

K. C. jest właścicielem działki nr ew. [...], która bezpośrednio

graniczy z działką inwestycyjną, jednak fakt bezpośredniego sąsiedztwa nie przesądza

o posiadaniu przez właścicieli przymiotu strony postępowania. O byciu stroną decyduje

położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji, wprowadzającym

ograniczenia w jej zagospodarowaniu.

Z planu zagospodarowania działki wynika, że odległość między spornym

budynkiem (elewacją bez otworów okiennych i drzwiowych - rys. nr 2), a działką

skarżącego wynosi 3 m. Usytuowanie to, uwzględniając również jej wysokość (3,58 m -

rys. nr 5) i przeznaczenie wyklucza uznanie, że nieruchomość wnioskodawcy znajduje

się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, wynikającego z przepisów

techniczno-budowlanych, w tym § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i

ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm., wg stanu na dzień

8.10.2007r.). Inwestycja nie powoduje ograniczeń związanych z przesłanianiem

obiektów istniejących, jak i potencjalnych (§ 13 warunków technicznych). Inwestycja nie

narusza również § 57 warunków technicznych (nasłonecznienie pomieszczeń

przeznaczonych na pobyt łudzi) i § 271 (ochrona przeciwpożarowa).

Organ zaznaczył, że w ramach inwestycji zaplanowano realizację 26 miejsc

parkingowych. Najbliższe miejsce parkingowe zaprojektowane zostało 8,5 m od działki

skarżącego i ok. 16,5 m od budynku mieszkalnego. Kwestionowane przedsięwzięcie

będzie zatem spełniać wymagania z § 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 warunków

technicznych i nie ograniczy sposobu zagospodarowania działki skarżącego.

Podkreślił, że odwołujący się nie wykazał okoliczności ograniczających

zagospodarowanie jego nieruchomości, a zgodnie z orzecznictwem to podmiot

żądający podjęcia postępowania winiec wykazać, że posiada legitymację w rozumieniu

art. 28 ust. 2 ustawy.

Organ zauważył, powołując orzecznictwo, że wskazywana przez skarżącego

możliwość występowania uciążliwości w związku ze zwiększonym hałasem dotyczy

interesu faktycznego, a nie prawnego.

W ocenie organu charakter inwestycji nie dawał też podstaw do zastosowania

regulacji odrębnych, co obligowało organ do uchylenia decyzji Wojewody [...] i

umorzenia postępowania organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję złożył K. C., zarzucając jej

naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, t.j.

art. 28 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie jest stroną

postępowania;

art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że stroną postępowania jest

A. L., gdy co najmniej od [...].11.2011 r. nie ma ona prawa do dysponowania

gruntem, na którym obiekt jest budowany;

art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu

faktycznego oraz załatwienia sprawy co do meritum, mając na względzie interes

społeczny i słuszny interes obywateli;

art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego

uczestników do władzy publicznej, w tym przez stwierdzenie, że nie zachodzą

przesłanki do uznania skarżącego za stronę postępowania,

art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez określenie kręgu osób, które mogą być

stroną postępowania na etapie odwoławczym, bez uchylenia decyzji w tym zakresie do

ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a tym samym bez możliwości złożenia

odwołania przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego;

art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału

dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, niezbędnych do

dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy;

art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji

umarzającej postępowanie organu I instancji, w sytuacji gdy całokształt okoliczności

sprawy uzasadniał zastosowanie art. 138 § 1 i tym samym utrzymanie w mocy

zaskarżonej decyzji w całości;

art. 61 § 2 oraz art. 157 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż postępowanie o stwierdzenia

nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę może być prowadzone tylko na

wniosek i tylko strony w rozumieniu art. 28 ustawy, gdy w myśl art. 157 § 2 może być ono

prowadzone również z urzędu.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik

sprawy t.j.:

art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy poprzez arbitralne ustalenie, kto jest stroną

postępowania w rozumieniu tego przepisu oraz jego błędną wykładnię, zakładającą, iż

skarżący nie posiada przymiotu strony postępowania, gdyż nie znajduje się w obszarze

oddziaływania obiektu. Organ ograniczył badanie do wąskiego kręgu przepisów

wymienionych w uzasadnieniu;

art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy poprzez przyjęcie, iż udzielenie pozwolenia może

dotyczyć budowy 26 miejsc parkingowych, które znacznie przekraczają potrzeby i

gabaryty obiektu biurowego, a nadto zajmują całą pozostałą część działki, gdy w planie

teren przeznaczono pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom;

art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy poprzez ich nieuwzględnienie, mimo, iż decyzja organu I

instancji stwierdzała nieważność ww. decyzji z uwagi na niezgodność z planem, który to

aspekt organ II instancji pominął.

W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, wskazano,

że decyzja Starosty [...] rażąco narusza prawo, gdyż została wydana

wbrew nakazowi ustanowionemu w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy, to jest bez sprawdzenia

zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu. Skarżąca podała,

że działka nr ew. [...] znajduje się w obszarze [...], przeznaczonym w ww. planie

pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom.

Następnie w skardze przedstawiono obszerny wywód odnośnie definicji pojęcia

rzemiosła wymienionego w art. 2 ustawy z dnia 22 marca 1989r. o rzemiośle (Dz.U. z

2002r. Nr 112, poz. 979 ze zm.) i podzielono argumentację organu I instancji odnośnie

pojęcia usług.

Podkreślono, że w planie nie ma mowy o sytuowaniu na ww. terenie usług w

ogóle, lecz mieszkalnictwa towarzyszącego usługom. Budowa obiektu o funkcji biurowej

nie mieści się więc w pojęciu "mieszkalnictwa". Działalność autokomisu, bazująca na

handlu, a nie usługach czy rzemiośle stoi zatem w oczywistej opozycji do zapisów planu.

Skarżący wskazał, że wskutek działalności związanej z powstaniem autokomisu

mieszkańcy działek sąsiednich narażeni są na uciążliwy hałas oraz zanieczyszczanie

przez klientów środowiska, mają zakłócony spokój i porządek.

Zdaniem skarżącego organ I instancji słusznie zauważył, iż stroną postępowania

zwyczajnego nie może być [...] "[...]" A. L., gdyż taki podmiot w

świetle prawa nie istnieje. Art. 28 ust. 2 ustawy jasno precyzuje, kto może być stroną

postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja powinna zostać wydana na

rzecz inwestora – A. L..

O wadliwości ww. decyzji świadczy również fakt, iż Starosta, jako organ ochrony

środowiska, nie opiniował lokalizacji przedsięwzięcia, naruszając tym samym art. 35 ust.

1 pkt 1 ustawy.

Ponadto, z pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w

[...] z dnia [...] listopada 2011 r. wynika, iż otrzymał on oświadczenie A.

L. o zakończeniu z dniem [...].11.2011 r. działalności gospodarczej pod nazwą

[...] "[...]" w M. oraz zakończeniu dzierżawy działki. Obecnym

właścicielem autokomisu jest R. Ś. prowadzący działalność gospodarczą pod

nazwą PPH U Ś. R..

Skarżący dodał, powołując się szczegółowo na swoje wnioski i pisma, że żaden

organ w postępowaniu wyjaśniającym nie zarzucił mu braku legitymacji do czynnego

udziału w postępowaniu.

Całkowicie niezrozumiałe jest też w ocenie strony skarżącej, powoływanie się

przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji na art. 28 k.p.a., skoro do ustalenia kręgu

stron przedmiotowego postępowania należy stosować art. 28 ust. 2 ustawy Prawo

budowlane.

Skarżący podkreślił, że organ odmówił mu przymiotu strony postępowania,

pomimo, iż decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest obarczona sankcją

nieważności, na skutek jej niezgodności z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo

budowlane i skierowania jej do podmiotu, który prawnie nie istnieje.

Wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż

projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690), a nieruchomość

skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ natomiast nie

odniósł się do poczynionych przez organ I instancji ustaleń, iż decyzja o pozwoleniu na

budowę została skierowana do podmiotu, który prawnie nie istnieje oraz że jest

niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że

nie dokonano ustaleń dotyczących wpływu planowanej inwestycji na środowisko.

Skarżący stwierdził, że wprawdzie organ wskazał odległości planowanej

inwestycji od nieruchomości skarżącego, natomiast nie wskazał, jakie odległości są

konieczne do uznania, że nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania oraz

jaka jest ich podstawa prawna. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał

ponadto, że samo zachowanie wymaganych odległości w zakresie sytuowania budynku

na działce nie oznacza, że podmioty mające tytuł prawny do działek znajdujących się w

otoczeniu projektowanego obiektu nie mogą być stroną w postępowaniu o pozwolenie

na budowę.

Podkreślił, że poprzez brak uznania legitymacji czynnej skarżącego, w obrocie

prawnym pozostaje wadliwa decyzja obarczona przesłanką stwierdzenia nieważności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko

zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o

ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy

administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności

administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem

zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd

administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej

zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego,

obowiązującymi w dacie jej wydania.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Głównego

Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję Wojewody [...],

stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r. i

umarzająca postępowanie organu I instancji nie narusza prawa.

Zgodnie z treścią art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej

dalej kpa, postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania w omawianym

trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki

formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność

wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Z

niedopuszczalnością z przyczyn podmiotowych mamy do czynienia wówczas, gdy

podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji nie jest stroną lub gdy z wnioskiem

o stwierdzenie nieważności wystąpiła strona nie mająca zdolności do czynności

prawnych. W sytuacji złożenia przez dany podmiot wniosku o stwierdzenie nieważności

decyzji obowiązkiem właściwego organu jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy

wniosek ten pochodzi od strony. Zgodnie z przepisem art. 61 a kpa (obowiązującym od

dnia 11 kwietnia 2011 r.), gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez

osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może

być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie

wszczęcia postępowania.

Zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w

postępowaniu nieważnościowym normą materialnoprawną określającą krąg stron

postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu

Administracyjnego: z dnia 16 marca 2009r. sygn. II OSK 1540/08 Lex nr 530045, z dnia

17 listopada 2008r. sygn. II OSK 1387/07 Lex nr 526048). Przepis ten jest przepisem

szczególnym w stosunku do art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego

interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności

organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. Dz. U. z

2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r.,

stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz

właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w

obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane

zostało w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane jako teren wyznaczony w otoczeniu

obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane

z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszarem takim jest

przykładowo obszar ograniczonego użytkowania wyznaczany na podstawie przepisów

Prawa ochrony środowiska, strefy ochronne ujęć wody lub obszary ochronne zbiorników

wód śródlądowych wyznaczonych na podstawie Prawa wodnego. Do organów

administracji architektoniczno-budowlanej należy w każdym przypadku zakreślenie tego

obszaru i wskazanie stron tego postępowania.

W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Główny Inspektor

Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i z uwagi na brak przymiotu

strony umorzył wszczęte na wniosek K. C. postępowanie w

sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października

2007 r., udzielającej [...] "[...]" A. L. pozwolenia na budowę

budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...]przy ul. K. w M.

W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie przyjął, że

wniosek o stwierdzenie nieważności nie pochodzi od strony postępowania, prawidłowe

było zatem umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

Starosty [...].

Realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza prawa własności i nie

spowoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością należącą do

K. C.. Wprawdzie skarżący jest właścicielem działki nr [...]

bezpośrednio graniczącej z działką objętą inwestycją, to jednak położenie

nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem

się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15

września 2006 r" sygn. akt II OSK 1082/05, LEX nr 320883; wyrok NSA z dnia 16 marca

2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08, LEX nr 530045).

Podkreślenia wymaga fakt, iż w świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa

budowlanego nie wystarczy samo przekonanie właściciela danej nieruchomości, że ma

on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na

budowę. W przepisie tym przyjęto, że legitymacja procesowa ma charakter obiektywny,

nakazujący ustalenie, przed wszczęciem postępowania o udzielenie pozwolenia na

budowę, przepisów, które wprowadzają związane z danym obiektem ograniczenia w

zagospodarowaniu terenu i na tej podstawie ustalenie kręgu występujących w nim stron.

Podkreślić trzeba, że przez oddziaływanie obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2

ustawy Prawo budowlane należy rozumieć takie oddziaływanie, które narusza

konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, dające

określonemu podmiotowi podstawę do wywodzenia własnego interesu prawnego. Jeżeli

projektowana inwestycja nie powoduje naruszenia konkretnych przepisów prawa

materialnego, nie wykazuje sprzeczności z normami wynikającymi z przepisów Prawa

budowlanego, przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej,

Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska itp., to spowodowane realizacją inwestycji

dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające interes

prawny innych osób. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść

planowane przedsięwzięcie, a jedynie takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów

prawnych innych osób, nie zaś interesów faktycznych.

Jak wynika z projektu zagospodarowania działki objętej sporną inwestycją,

odległość projektowanego budynku od granicy z działką skarżącego (ścianą bez

otworów okiennych i drzwiowych) wynosi 3 m, zostały zatem zachowane odległości

określone w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia

2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690). Projektowana inwestycja nie ma też żadnego

wpływu na zacienienie działki skarżącego i nie ograniczy dopływu naturalnego światła

do pomieszczeń mieszkalnych budynku skarżącego (§ 13 i § 57 rozporządzenia). W

ramach inwestycji zaplanowano realizację 26 miejsc parkingowych, przy czym

najbliższe miejsce parkingowe zaprojektowano 8,5 m od działki skarżącego i ok. 16,5 m

od budynku mieszkalnego skarżącego, inwestycja spełnia zatem wymagania z § 19

rozporządzenia.

Wskazać jednocześnie trzeba, iż ustalenie, że na danej nieruchomości

odczuwalne będą skutki funkcjonowania inwestycji, np. związane z emisją hałasu nie

oznacza jeszcze, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w

rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania to nie jest teren, w

którym da się odczuć uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu.

Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można

utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych (por.

wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.04.2009 r. II OSK 12/08 Lex nr

554936, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.10.2009 r. VII

SA/Wa 1245/09 Lex nr 574336, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z

dnia 7.10.2009 r. II SA/GI 430/09 Lex nr 573705, Naczelnego Sądu Administracyjnego z

dnia 18.01.2011 r. II OSK 338/10 Lex nr 953066).

Właścicielowi nieruchomości położonej w otoczeniu planowanej inwestycji

przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele

budowlane innej nieruchomości, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania

kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora

obowiązujących przepisów prawa materialnego. Właściciele, użytkownicy wieczyści lub

zarządcy nieruchomości, o ile chcą być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na

budowę, także w trybie nieważnościowym, muszą zatem wskazać konkretny przepis

prawa materialnego administracyjnego przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie

w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na

powstanie obiektu objętego postępowaniem o pozwoleniu na budowę. K.

C. takiego przepisu i takich ograniczeń nie wskazał, nie wynikają one również

ze zgromadzonej dokumentacji, prawidłowo zatem Główny Inspektor Nadzoru

Budowlanego uznał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na

budowę nie pochodzi od strony postępowania.

Jednocześnie wskazać trzeba, że argumenty skargi wskazujące, że badana w

trybie nadzorczym decyzja jest dotknięta wadą nieważności i zarzucające organowi brak

odniesienia się do tej kwestii w zaskarżonej decyzji pozostają bez wpływu na wynik

sprawy. Skoro bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpoznawał

wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, bowiem umorzył postępowanie z uwagi na

brak przymiotu strony wnioskodawcy, to nie mógł badać merytorycznie, czy decyzja o

pozwoleniu na budowę jest dotknięta wad

nieważności.

Zaskarżona decyzja uchylająca decyzję Wojewody [...], stwierdzającą

nieważność decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r. i umarzająca

postępowanie organu I instancji nie narusza zatem prawa.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w

sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)