Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 568/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. Z. P. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. M. z dnia [...].06.2014 r. nr [...], 2. stwierdza, że decyzje wymienione w pkt 1 nie mogą być wykonane w całości, 3. zasądza od Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącego K. Z. P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. P.(dalej powoływany także jako: "Skarżący") złożył w dniu [...].05.2011 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w W. wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) na rok 2011, w którym zadeklarował pakiet 1 – Rolnictwo zrównoważone, wariant 1.1 – Zrównoważony system gospodarowania

na powierzchni 28,80 ha, pakiet 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant

3.1.1. - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na powierzchni 4,82 ha

i pakiet 8 -Ochrona gleb i wód, wariant 8.3.1 - Międzyplon ścierniskowy

na powierzchni 10,56 ha.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją

z [...].12.2011r. nr [...] przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2011 w łącznej wysokości 11836,00 zł.

W dniu [...].04.2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w W. wpłynęły dokumenty przekazane przez Biuro Wsparcia Inwestycyjnego ARiMR w B., znak sprawy [...] z dnia [...].03.2013 r. z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczącego kontroli krzyżowej beneficjenta działania "Ułatwianie startu Młodym Rolnikom" M. P. oraz K. P., z których wynikało, że M. P. jest jedynym

i faktycznym użytkownikiem działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w woj. P., powiecie w., gmina S., obręb R., od momentu przejęcia gospodarstwa, tj. od dnia [...].04.2011 r.

W związku ze stwierdzeniem wystąpienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych oraz uzyskaniem nowych dowodów nieznanych organowi

w dniu wydania decyzji z dnia [...].12. 2011 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR

w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...].10.2013r., wznowił postępowanie administracyjne na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 150 Kodeks postępowania administracyjnego.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w którym ustalono,

że wyłącznym posiadaczem działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] był syn Skarżącego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] marca 2014r. nr [...] uchylił decyzję dotychczasową z dnia [...].12.2011r. i orzekł o przyznaniu Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowęj na rok 2011 w łącznej wysokości 3810,40 zł, tj. dla wariantu 1.1 do powierzchni 3,89 ha w wysokości 1400,40 zł, a dla wariantu 3.1.1 do powierzchni 4,82 ha w wysokości 2410 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi Biura Powiatowego w W. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nieprawidłowo ustalił stan faktyczny, pomimo zadeklarowania przez rolnika we wniosku między innymi wariantu 8.3.1, to w sentencji decyzji z dnia [...].03.2014 r. organ nie zajął stanowiska co do przyznania lub odmowy płatności dla zadeklarowanego wariantu.

Po ponownym rozpatrzeniu materiału dowodowego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z [...].06.2014 r. nr [...] uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...].12.2011 r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 i przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 3810,40 zł, tj. dla wariantu 1.1 do powierzchni 3,89 ha w wysokości 1400,40 zł, dla wariantu 3.1.1 do powierzchni 4,82 ha w wysokości 2410,0 zł, a za wariant 8.3.1 odmówił przyznania płatności.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący zarzucając jej naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz art. 16 § 2 w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Dyrektor P.Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia[...].09.2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że z dokumentów przekazanych przez Biuro Wsparcia Inwestycyjnego ARiMR w B.,

znak sprawy [...] z dnia [...].03.2013 r. wynika,

że syn Skarżącego – M. P. jest jedynym i faktycznym użytkownikiem działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] od momentu przejęcia gospodarstwa, tj. od dnia [...].04.2011 r. Oznacza to, że Skarżący nie był w posiadaniu wyżej wymienionych działek ewidencyjnych deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. Wobec ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, postępowanie zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...].12.2011 r. zostało wznowione przez organ I instancji

na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nowe okoliczności faktyczne istniały w chwili wydania ww. decyzji, nie były jednak znane organowi. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę wznowienia postępowania.

W toku wznowionego postępowania organ administracji publicznej, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), obowiązany jest ustalić, czy ta nowa okoliczność faktycznie występowała, prowadząc w tym celu postępowanie wyjaśniające.

Zdaniem organu odwoławczego, w przypadku, gdy organ I instancji

po wydaniu decyzji w sprawie przyznania płatności powziął informację o istotnych

dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nie znanych organowi, który ją wydał w tym dniu (np. o użytkowaniu

przez nowego posiadacza gospodarstwa rolnego gruntów rolnych zadeklarowanych przez stronę we wniosku o przyznanie płatności), opisane okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności zakończonej ww. decyzją, stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Organ odwoławczy zaznaczył, że przy wznowieniu postępowania w sytuacji wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest istotne, z jakich przyczyn ujawnione nowe okoliczności i dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne, a w szczególności czy nastąpiło to na skutek zaniedbań organu

(np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów. Istotne jest jedynie czy nastąpiło ujawnienie takich okoliczności, które dla sprawy mają istotne znaczenie, a których nie znał organ wydający decyzję. Dlatego też, twierdzenie Skarżącego, że już w dniu złożenia wniosku - [...].06.2011r. do Biura Wsparcia Inwestycyjnego ARiMR w B. o płatność w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" organy posiadały wiedzę o przekazaniu

przez Skarżącego na rzecz syna części gospodarstwa rolnego jest bezzasadne, gdyż sprawy te były prowadzone przez różne organy ARiMR. Organem rozpatrującym sprawę o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" był Dyrektor P. Oddziału Regionalnego, a organem rozpatrującym wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011

był Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W., a więc odrębne organy.

Organ odwoławczy wskazał także, że twierdzenie Skarżącego jakoby organy ARiMR posiadały wiedzę na temat zamiaru przekazania przez Skarżącego spornych działek synowi już w dniu [...].08.2010 r., tj. w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", gdyż wszystkie dane odnośnie działek ewidencyjnych znalazły odwzorowanie w systemie informatycznym ARiMR OFSA – PROW, jest bezzasadne, bowiem Kierownik Biura Powiatowego jako odrębny organ rozpatrujący wniosek o przyznanie płatności na rok 2011 nie posiada dostępu do wspomnianego systemu informatycznego.

W ocenie organu II instancji, materiał zgromadzony w sprawie nie pozostawia wątpliwości, że Skarżący w 2011 roku nie użytkował jako posiadacz zadeklarowanych we wniosku działek ewidencyjnych i nie prowadził na nich działalności rolniczej na własny rachunek, zatem nie zostały spełnione przesłanki przyznania mu płatności, o której mowa w § 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Końcowo organ zasygnalizował też, że Skarżący ubiegał się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych nieprzerwanie od 2009 roku (od podjęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego) i za każdym razem podpisywał w sekcji IX wniosku, iż oświadczenie o znajomości zasad przyznawania pomocy finansowej. Takie oświadczenie podpisał również w dniu [...].05.2011 r. składając wniosek

o przyznanie płatności na rok 2011 pomimo tego, że w związku z przekazaniem

w dniu [...] kwietnia 2011r. aktem notarialnym własności i posiadania w/w działek

na rzecz syna zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej na przekazanych działkach.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł pełnomocnik Skarżącego, zarzucając naruszenie:

– art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2

pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez wznowienie z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mimo,

że przedmiotowa sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...].12.2011 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011, w sytuacji, gdy wszystkie okoliczności istotne dla sprawy były znane organowi już na dzień wydawania decyzji, a od dnia wydania decyzji z dnia [...].12.2011 r. do dnia [...].10.2013 r. tj. wznowienia postępowania nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję;

– art. 7 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony, zinterpretowanie wszelkich niejasności i niedopowiedzeń

na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego, skutkujące wydaniem błędnego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy ARiMR wykorzystują w swej działalności systemy informatyczne OFSA-PROW oraz ZSZIK, w których

to systemach na dzień wydawania pierwotnej decyzji z dnia [...].12.2011 r. znajdowały się dane wskazujące, że syn Skarżącego rozpoczął prowadzenie działalności rolniczej w tej samej lokalizacji, co Skarżący. Tym samym, organ nie wykorzystał wszelkich dostępnych danych, służących zweryfikowaniu poprawności materialnej wniosku Skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej Tym bardziej, jak podkreślił autor skargi, że już od [...] sierpnia 2010r. ARiMR posiadała informację o zamiarze przekazania przez Skarżącego spornych działek na rzecz syna. Dodatkowo pełnomocnik Skarżącego wskazał, że Skarżący nie tylko za 2012

ale również za 2013 r. otrzymał spersonalizowane wnioski o płatność obejmujące działki przekazane synowi Skarżącego [...].04.2011r. Syn Skarżącego spersonalizowany wniosek otrzymał dopiero w 2014 r., pomimo iż organ wcześniej był w posiadaniu informacji, że przedmiotowe działki są przez niego użytkowane

od 2011 r. Końcowo autor skargi podkreślił, że zarówno Dyrektor P. Oddziału Regionalnego jak i Kierownik Biura Powiatowego funkcjonują w ramach jednej jednostki organizacyjnej, tj. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a więc trudno je uznać, jak przyjęto w zaskarżonej decyzji, za odrębne organy.

Wskazując na powyższe, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji

w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3

i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem

i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego

z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień,

to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi,

że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie zachodzi.

Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stwierdził,

że naruszone zostały przepisy postępowania, bowiem ujawniona została wadliwość decyzji mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaistniały zatem podstawy do jej uchylenia oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.,

poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadzał się do oceny, czy organ ARiMR – Kierownik Biura Powiatowego w W. słusznie wznowiły wobec Skarżącego postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności w ramach płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) za 2011 r., a następnie częściowo pozbawiły go tychże dopłat, wskazując że nie spełnia on podstawowego warunku przyznania pomocy, jakim jest bycie producentem rolnym i użytkowanie rolniczo wszystkich zadeklarowanych użytków rolnych.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji, wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a . Zgodnie z tym przepisem decyzje,

od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko

w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

W konsekwencji wzruszenie decyzji ostatecznych nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków, do których należą między innymi tzw. tryby nadzwyczajne, w tym tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (por. wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada

1999 r., sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). W związku z tym,

że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej (por. wyroki: WSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1824/03, LEX nr 132974 i NSA

z dnia 9 września 2001 r., sygn. akt I SA 1788/99, LEX nr 75514. W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003,

z. 3, poz. 86) wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie,

czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie,

czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia

i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie,

że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.

W przedmiotowej sprawie, podstawą do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Treść tego przepisu stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się,

że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu

nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej

i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach

(por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r.,

sygn. akt FSK 170/04; LEX nr 143703).

Z analizy akt sprawy, w szczególności uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. upatrywał przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w przekazaniu przez P. Oddział Regionalny Biuro Wsparcia Inwestycyjnego ARiMR w B. dokumentów sprawy [...], z których wynikało, że Pan M. P. – syn Skarżącego jest jedynym i faktycznym użytkownikiem działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], od momentu przejęcia gospodarstwa, tj. od dnia [...].04.2011 r. Zdaniem organu, były to nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi w dniu wydawania pierwotnej decyzji z dnia [...].12.2011 r., a zatem istniały podstawy do wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się takim twierdzeniem, bowiem szczegółowa analiza akt spraw, dotyczących zarówno przyznania Skarżącemu pomocy finansowej w ramach płatności rolnośrodowiskowej za 2011 r. oraz sprawy przyznania pomocy finansowej synowi Skarżącemu w ramach działania "Ułatwienie startu młodym rolnikom" wskazują, że organ nie wykazał w dostatecznym stopniu istnienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Niewątpliwie kwesta ustalenia, kto prowadził działalność rolniczą

w gospodarstwie rolnym, w którego skład wchodziły działki rolne będące przedmiotem wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011,

jest okolicznością istotną dla sprawy. Jednakże zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że powyższa kwestia był nową okolicznością, która nie była znana organowi wydającemu decyzję.

Z akt sprawy dotyczącej przyznania wsparcia synowi Skarżącego w ramach działania "Ułatwienie startu młodym rolnikom" wynika, że wniosek został złożony

w dniu [...].08.2010 r. w P. Oddziale Regionalnym ARiMR Biurze Wsparcia Inwestycyjnego w B. Następnie wniosek ten został poddany ocenie formalnej i syn Skarżącego został wezwany w dniu [...].09.2010 r. do usunięcia braków formalnych, które to braki był zobowiązany do uzupełnienia w Biurze Powiatowym ARiMR w W. Syn Skarżącego uzupełniony (skorygowany) wniosek w ramach powyższego działania złożył już w dniu [...].10.2010 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w W.

wraz z niezbędnymi załącznikami. Ocenę merytoryczną powyższego wniosku przeprowadziła pani J. B. Następnie decyzją z dnia [...].12.2010 r. została przyznana pomoc finansowa synowi Skarżącemu w wysokości 75 000 zł,

z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków, w tym nabycia lub wejścia

w posiadanie gospodarstwa wskazanego w biznes planie (obejmujące m.in. sporne działki) w terminie 180 dni od dnia doręczenia decyzji. Syn Skarżącego

w drodze umowy darowizny, sporządzonej w formie aktu notarialnego, nabył własność spornych działek (o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) w dniu [...].04.2011 r. Wypis powyższego aktu notarialnego został złożony w Biurze Wsparcia Inwestycyjnego ARiMR w dniu [...] czerwca 2011 r.,

zaś syn Skarżącego w dniu [...].07.2011 r. złożył oświadczenie o podjęciu samodzielnego prowadzenia gospodarstwa rolnego od dnia [...].04.2011 r. W dniu

[...] lipca 2011 r. w gospodarstwie syna Skarżącego przeprowadzona kontrola

na miejscu, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że pełnomocnik Skarżącego skutecznie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zakwestionował stanowisko Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., jakoby Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W., jako odrębny organ agencji, nie posiadał wiedzy i dostępu do danych i dokumentów zgromadzonych w sprawie dotyczącej przyznania wsparcia finansowego synowi Skarżącemu – w ramach działania "Ułatwienie startu młodym rolnikom". Analiza akt administracyjnych wskazuje, że akta sprawy dotyczącej przyznania pomocy finansowej synowi Skarżącego, były w dyspozycji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. już w 2010 r. Oznacza to, że na dzień wydawania pierwotnej decyzji, tj. [...].12.2011 r. w dyspozycji organu I instancji pozostawała dokumentacja, bądź jej kopia, dotycząca przyznania wsparcia synowi Skarżącego w ramach działania "Ułatwienie startu młodym rolnikom", w tym również wypis z aktu notarialnego z [...].04.2011 r. przenoszący własność działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] na rzecz syna Skarżącego. Zaznaczyć przy tym należy, że w sprawę syna Skarżącego prowadziła J. B., czyli pracownik Biura Powiatowego ARiMR w W.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok NSA

z dnia 23 lipca 2003 r. sygn. akt III SA 2991/2001, Lex nr 90459, wyrok NSA

z dnia 10 lutego 1999 r. sygn. akt III SA 5019/1998, ONSA 2000/2/62) oraz,

że wyrazy "wyjdą na jaw", użyte w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1454/1999, ONSA 2001/3/123).

Mając powyższe na uwadze, przyjąć należy że organ nie wykazał

w dostateczny sposób przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego

w sprawie, co doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pragnie przy tym podkreślić,

że zgadza się z organem, że przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powinny dotyczyć konkretnego organu administracji, jednakże pogłębiona analiza akt spraw dotyczących Skarżącego jak również jego syna, wskazuje że ten sam organ – Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. był w 2011 r.

w posiadaniu informacji i dokumentów wskazujących, że Skarżący na dzień rozpoznawania wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich za 2011 r.

i wydawania decyzji w tym zakresie, nie był posiadaczem wszystkich zadeklarowanych działek stanowiących użytki rolne. Z wyżej powołanych względów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją wydanie decyzja Organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c)

w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnia się wyroku. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowiły natomiast przepisy art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.