Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 22/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, art. 232 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Wojskowego Komendanta Uzupełnień w P. w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej; postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

W dniu 23 marca 2012 r. W. M. reprezentowany przez radcę prawną D. S. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Wojskowego Komendanta Uzupełnień w P. w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej. Jednocześnie uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi wyczerpał on przysługujące skarżącemu środki zaskarżenia, a mianowicie wniósł w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenie do organu wyższego stopnia, a więc Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P., pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 maja 2012 r. i w zakreślonym terminie nie wykazał on, by skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki prawne. W piśmie z dnia 11 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż cofa skargę i wniósł o zwrot opłaty sądowej.

W związku z powyższym skargę W. M. jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Wyjaśnić należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.

W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organem wyższego stopnia w stosunku do Wojskowego Komendanta Uzupełnień w P. jest w myśl art. 17 pkt 3 kpa w związku z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P..

Z powołanych przepisów wynika zatem, że skarżący winien był przed złożeniem niniejszej skargi wnieść do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. zażalenie na niezałatwienie przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w P. w terminie określonym w art. 35 kpa sprawy dotyczącej zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej.

Zważywszy zatem na fakt, że skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia - zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 kpa) jego skargę należało w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia.

W świetle tych okoliczności oświadczenie pełnomocnika skarżącego o cofnięciu nie mogło wywołać skutków prawnych, gdyż dopiero prawidłowo wniesiona skarga, tj. dopuszczalna i nieobarczona brakami formalnymi uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, obliguje Sąd do podjęcia dalszych czynności, w tym badania dopuszczalności tegoż cofnięcia.

O zwrocie uiszczonego wpisu w całości rozstrzygnięto w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit. a i § 2 p.p.s.a.

/-/ B. Drzazga