Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1391/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego T. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1391/10

UZASADNI EN IE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "Dyrektor"), po rozpoznaniu wniosku T. D. (dalej "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Dyrektora z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości składającej się z działek: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości B., utrzymał własne postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor wskazał, że: (-) wnioskiem z dnia [...] października 2009 r. Wójt Gminy B. wystąpił do zarządcy drogi, w trybie art.106 k.p.a., o uzgodnienie projektu decyzji dla planowanej inwestycji, zgodnie z art.53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn.zm.), (-) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor wydał postanowienie odmowne, (-) skarżący wniósł do Dyrektora o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rozpatrzywszy sprawę ponownie, Dyrektor wskazał w szczególności, co następuje:

Przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji nie przewiduje obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości poprzez zjazd z drogi krajowej nr [...], lecz za pomocą zjazdu z drogi gminnej - działka nr [...]. Oznacza to brak przeciwwskazań do uzgodnienia projektu decyzji.

Jednakże planowana inwestycja na nieruchomości składającej się z działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] koliduje z przebudową drogi krajowej nr [...], obejmującej przebudowę obiektu mostowego na rzece B., na

którą to inwestycję wydana została decyzja, ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności. Zachodzi pilna potrzeba budowy nowego mostu ze względu na zły stan techniczny eksploatowanego obecnie. Budowa ta leży w interesie społecznym.

W skardze na postanowienie Dyrektora skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora, podnosząc w szczególności, że narusza ono przysługujące skarżącemu prawo własności nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie administracyjne (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 -zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa materialnego, tj. art.35 ust.3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz.115 z późn. zm). Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Obowiązek uzgodnienia przez Dyrektora projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu wynikał z art.53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzje tego rodzaju wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.

Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie, albowiem teren inwestycji przylega do pasa drogowego drogi krajowej nr [...].

Materialnoprawny zakres wspomnianego uzgodnienia wyznacza art.35 ust.3 ustawy o drogach publicznych, stanowiący, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

Przedmiotem oceny organu uzgadniającego może być wyłącznie sposób obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji w kształcie, jaki wynika z przedłożonego do zaopiniowania projektu decyzji, ustalającej warunki zabudowy.

W świetle cytowanego art.35 ust.3 ustawy o drogach publicznych Dyrektor zobowiązany był do oceny, czy istnieje możliwość włączenia do drogi krajowej nr [...], której Dyrektor jest zarządcą, ruchu drogowego spowodowanego planowaną inwestycją.

Z projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy wynika, że planowana inwestycja miałaby być obsługiwana komunikacyjnie nie poprzez zjazd z drogi krajowej, a poprzez zjazd z drogi gminnej - działka nr [...].

Jak sam wskazał w zaskarżonym uzasadnieniu Dyrektor, biorąc powyższe przesłanki pod uwagę, nie ma przeszkód do pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji przez zarządcę drogi krajowej, albowiem realizacja inwestycji nie wpłynie na ruch drogowy odbywający się na tej drodze.

Powyższe obligowało Dyrektora do pozytywnego uzgodnienia inwestycji.

Nietrafnie jednakże, wykraczając poza ustawowy zakres uzgodnienia, uregulowany art.35 ust.3 ustawy o drogach publicznych, Dyrektor wziął pod uwagę fakt, że teren planowanej inwestycji jest przewidziany również jako teren publicznej inwestycji mostowo - drogowej, w odniesieniu do której wydano już decyzję środowiskową, zaopatrzoną w rygor natychmiastowej wykonalności.

Orzeczenie w przedmiocie uzgodnień nie ograniczyło się zatem do oceny stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania, ale również uwzględniło fakty o charakterze przyszłym i niepewnym, wiążące się na dodatek z przedmiotem całkowicie odrębnych spraw administracyjnych (postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowo - mostowej).

Stanowisko organu należy potraktować w istocie jako intencję utworzenia rezerwy terenowej pod przyszłą inwestycją publiczną, do czego nie ma podstaw w przepisach regulujących postępowanie uzgadniające, o którym mowa w art.53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarga zasługuje zatem na uwzględnienie, w związku z czym oba postanowienia Dyrektora należało wyeliminować z obrotu prawnego.

W razie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Dyrektor ponownie rozpozna sprawę uzgodnienia planowanej inwestycji z uwzględnieniem wytycznych sformułowanych powyżej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145§1 ust.1 lit.a i art.200 p.p.s.a.