Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 239/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 26 par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody z dnia 9 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza na rzecz skarżącego D. P. od Wojewody 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2014 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), odmówił wymeldowania małoletniego D. P. z pobytu stałego – z lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] przy ul. [...] w P.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie małoletniego wystąpił K. P. (ojciec) i G. P. (wujek) wskazując, że J. P. wraz z synem D. opuściła miejsce zameldowania i zamieszkała w P. przy ul. [...]. Organ ustalił, że wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014r. Sąd Okręgowy w S. orzekł o rozwiązaniu małżeństwa J. P. i K. P. W okresie poprzedzającym orzeczenie rozwodu małżonkowie pozostawali w ostrym konflikcie, dlatego J. P., w celu uniknięcia negatywnych konsekwencji tego konfliktu dla małoletniego D. czasowo opuściła miejsce zamieszkania i przeprowadziła się do mieszkania swojej matki. W dotychczasowym mieszkaniu pozostawiła swoje rzeczy osobiste, wyposażenie mieszkania i ważne dokumenty. Pobyt w nowym miejscu traktowała jako przejściowy. Dysponuje kluczami do spornego lokalu i co jakiś czas się w nim pojawia. W związku z powyższym organ uznał, że nie zachodziły przesłanki wymeldowania zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ opuszczenia przedmiotowego mieszkania nie można uznać za trwałe.

Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia wniósł G. P.

Wojewoda decyzją z dnia 9 grudnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o wymeldowaniu D. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. R. w P.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie pobytu stałego związane jest z faktycznym przebywaniem pod danym adresem z zamiarem stałego pobytu, co oznacza, że w tym lokalu dana osoba posiada tzw. centrum życiowe. Ustalono, że centrum życiowym małoletniego D. P. nie jest sporny lokal, zatem utrzymywanie zameldowania w tym lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową.

Organ II instancji uznał, że opuszczenie lokalu przez J. P. wraz z synem ma charakter trwały, a jej centrum życiowe znajduje się u matki, z którą zamieszkała z powodu konfliktów rodzinnych.

J. P. – działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniego D. P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody. Wskazała, że nie zgadza się z wymeldowaniem syna.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz.993 ze zm.), zwanej dalej ustawą, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na orzeczenie rozwodu rodziców skarżącego nie ma nadziei na to, że wraz z matką wróci on do miejsca stałego zameldowania. Organ uznał, że centrum życiowym małoletniego skarżącego - a także jego matki - jest inny lokal, a pozostawienie dotychczasowego meldunku byłoby fikcją meldunkową.

Przypomnieć należy, że w świetle art. 15 ust. 2 ustawy wymeldowanie może nastąpić wówczas, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego jest trwałe i dobrowolne.

W ocenie Sądu organ odwoławczy wadliwie uznał, że opuszczenie miejsca pobytu przez małoletniego skarżącego miało charakter trwały. Oceny takiej organ odwoławczy dokonał nie na podstawie poczynionych w toku postępowania ustaleń, ale na podstawie własnego przeświadczenia, że powrót małoletniego skarżącego (i jego matki) do przedmiotowego lokalu nie jest możliwy z uwagi na orzeczony rozwód jego rodziców. Organ odwoławczy pominął fakt, że matka małoletniego skarżącego J. P. cały czas dysponuje kluczami do przedmiotowego lokalu, że bywa w nim i ma w nim swoje rzeczy i dokumenty. Pominął też przyczyny, dla których matka małoletniego skarżącego wraz z nim przeniosła się do innego lokalu.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ odwoławczy naruszył art. 15 ust. 2 ustawy w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie postępowanie o wymeldowanie dotyczyło osoby małoletniej. Wymeldowanie małoletniego skarżącego z miejsca pobytu stałego doprowadziłoby do sytuacji, że zostałby on wymeldowany z lokalu, w którym zameldowani są jego rodzice- zarówno ojciec, jak i matka.

Wójt Gminy ostateczną decyzją z dnia 11 sierpnia 2014r. odmówił wymeldowania J. P. z miejsca pobytu stałego - z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Co prawda Wojewoda decyzją z dnia 22 września 2014r. uchylił tę decyzję i orzekł o wymeldowaniu J. P. z miejsca pobytu stałego, jednak po wniesieniu przez nią skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ( sygn. akt III SA/Gd 1023/14), Wojewoda w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił własną decyzję z dnia 22 września 2014 r., bowiem została ona wydana , mimo że od decyzji organu pierwszej instancji nie wniesiono odwołania.

W tej sytuacji wymeldowanie małoletniego skarżącego z miejsca pobytu stałego stałoby w sprzeczności z art. 26 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (jt. Dz.U. z 2014 r. poz.121 ze zm.) , zgodnie z którym miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej.

Z przedłożonego na rozprawie przez J. P. wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt [...] wynika, że to jej powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim skarżącym.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uwzględnił skargę.

Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.