Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 336/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1 pkt 7, art. 25 w zw. z art. 88ust. 1 lub art.88 ust. 2, art. 104 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1414
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 104 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Komendanta 4 Regionalnej Bazy Logistycznej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało przez D.R. (dalej strona lub skarżący) wnioskiem z dnia 7 stycznia 2016 r. , w którym zwrócił się do Komendanta [...]Wojskowego Oddziału Gospodarczego w G. o przyznanie i wypłatę dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie obowiązków szefa służby techniki lotniczej , począwszy od dnia 1 stycznia 2013 r. z pominięciem miesięcy, za które otrzymywał dodatek za czasowe pełnienie obowiązków oficera w służbie UiE.

Decyzją z dnia[...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej k.p.a.) , Komendant 4 Wojskowego Oddziału Gospodarczego (dalej organ I instancji) odmówił przyznania stronie , pełniącej zawodową służbę wojskową w 4 WOG w G. na stanowisku służbowym podoficera specjalisty, dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał ,że rozkazami Komendanta 4 Wojskowego Oddziału Gospodarczego w sprawie organizacji i funkcjonowania na "... rok" o Nr [....]. strona była wyznaczana do pełnienia nieetatowej funkcji - szefa służby techniki lotniczej. Dalej organ stwierdził ,że prawo do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia określa rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2014 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r. Nr 108 poz. 1141 z późn. zm.) , którego § 3 określa rodzaj powierzonych czynności, wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierza, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie . Według organu pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej nie mieści się w tych czynnościach. Wprawdzie § 3 pkt 9 powołanego wyżej rozporządzenia dopuszcza możliwość otrzymywania dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie innych niż wymienione w pkt 1-8 czynności o charakterze stałym związanych z zabezpieczeniem funkcjonowania jednostki wojskowej, jeżeli wykonywanie czynności wynika z innych przepisów, w których nie określono prawa do wynagrodzenia albo nie określono jego wysokości, jednak wykonywanie tych czynności winno wynikać z innych przepisów. W tym zakresie organ wskazał ,że pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej wynika z decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...](uchylającej Rozkaz Nr [...]Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...])w sprawie zasad funkcjonowania przydziałów gospodarczych w resorcie obrony narodowej określającej działy zaopatrzenia (dział 3 - lotniczy, poddział 03 wysokościowo- ratowniczy i 04 - spadochronowo- desantowy). W ocenie organu I instancji decyzja Ministra Obrony Narodowej w sprawie zasad funkcjonowania przydziałów gospodarczych w resorcie obrony narodowej nie mieści się w użytym przez ustawodawcę sformułowaniu "przepisów" , na potwierdzenie czego powołał się na stanowisko wyrażone przez sąd administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2007 r. sygn. II SA/Wa 406/07.

Strona odwołała się od powyższej decyzji, podnosząc niewskazanie przez organ, że podstawowym zadaniem wojskowego oddziału gospodarczego jest zabezpieczanie finansowe i logistyczne jednostek i instytucji stacjonujących oraz biorących udział w szkoleniu poligonowym w zakresie: obsługi finansowej, zabezpieczenia materialnego i technicznego, zabezpieczenia infrastruktury wojskowej, zabezpieczenia medycznego, zadań mobilizacyjnych w stosunku do JW nowo formowanych, ochronnych obiektów, co wynika z § 7.1 statutu 4 Wojskowego Oddziału Gospodarczego, Zgodnie z planem przydziałów gospodarczych w resorcie obrony narodowej, szef techniki lotniczej zabezpiecza funkcjonowanie dwóch jednostek wojskowych: 6 bpd w G. i 18 bpd w B.w dziale 3, poddziale 03 i 04. Jest odpowiedzialny za prowadzenie gospodarki finansowej (posiada budżet i realizuje zakupy do zabezpieczenia szkolenia spadochronowo- desantowego), materiałowej i odpowiada za nadzór nad eksploatacją i mieniem wojskowym. Z powyższego wynika, że służba techniki lotniczej nie różni się od innych służb wydziału technicznego, które występują w etacie 4 WOG.

Ponadto odwołujący się podniósł ,że organ błędnie wskazał na brak przepisu prawa , gdyż – jego zdaniem - zarządzenie Ministra Obrony Narodowej , które nadaje statut 4 Wojskowemu Oddziałowi Gospodarczemu mieści się w rozumieniu " przepisu prawa" i zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2014 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia spełnia jego przesłanki.

Kolejnym pismem adresowanym do Komendanta 4 Wojskowego Oddziału Gospodarczego , złożonym w dniu 24 kwietnia 2016r. , strona oświadczyła, że wycofuje odwołanie od decyzji z dnia 19 kwietnia 2016 r. oraz że znane jest jej prawo do odwołania i nie zamierza z tego korzystać.

Komendant 4 Regionalnej Bazy Logistycznej decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie odwoławcze z tym uzasadnieniem ,że strona skutecznie cofnęła wniesione przez nią odwołanie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., który wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 329/16 wyeliminował ją z obrotu prawnego z tą argumentacją , że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się wyłącznie do wskazania, że nie dopatrzył się, aby w sprawie doszło do naruszenia prawa, a tym bardziej interesu społecznego. Natomiast nie zawarł on żadnych rozważań dotyczących wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 137 k.p.a., które obligują organ odwoławczy rozpatrujący dopuszczalność cofnięcia odwołania do oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem (legalność), jak i z interesem społecznym (celowość).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant 4 Regionalnej Bazy Logistycznej decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pk 3 w zw. z art. 17 oraz art. 105 § 2 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze .W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 329/16 przystąpił do analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy w celu ustalenia, czy cofnięcie odwołania nie prowadziło do uprawomocnienia się decyzji, która mogłaby naruszać prawo lub interes społeczny. Jak podał organ II instancji , przedmiotem jego badania były przede wszystkim przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U z 2004 r., nr 108, poz. 1141 ze zm.) oraz statutu 4 Wojskowego Oddziału Gospodarczego. W oparciu o powyższe regulacje nie znalazł jednak podstaw do stwierdzenia, że decyzja organu pierwszej instancji narusza przepisy prawa lub interes społeczny. Końcowo organ II instancji dodał również, że w przypadku gdyby odwołanie strony nie zostało cofnięte, byłby zobowiązany do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , który wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Wr 594/17 uchylił zaskarżoną decyzję z tym uzasadnieniem ,że organ odwoławczy nie uwzględnił w pełni oceny prawnej zawartej w wyroku tegoż Sądu z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 329/16. Wydana bowiem przez niego ponownie decyzja z dnia 31 lipca 2017 r. w dalszym ciągu pozbawiona jest uzasadnienia zawierającego wyczerpującą analizę braku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 137 k.p.a. Zdaniem Sądu, Komendant stwierdził jedynie, że podjął postępowanie dowodowe i zbadał przepisy rozporządzenia MON z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia oraz statutu 4 WOG. Nie znalazł on jednak podstaw do uznania, że decyzja organu I instancji narusza przepisy prawa lub interes społeczny. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak , jakie czynności zostały w ramach tego postępowania dowodowego przeprowadzone i gdzie znalazły one swoje odzwierciedlenie, albowiem brak ich w aktach sprawach. Jeśli zaś organ odwoławczy rozumiał przez postępowanie dowodowe jedynie samą analizę aktów prawnych, to również i w tym zakresie podjęte przez niego działania były wadliwe. Pomijając już fakt, że w aktach sprawy nie znalazł się w ogóle statut 4 Wojskowego Oddziału Gospodarczego, to organ odwoławczy nie wskazał żadnego z przepisów tego aktu, który miałby podlegać jego analizie, choć jednocześnie stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza jego przepisów. Podobnie rzecz ma się z przepisami rozporządzenia MON z dnia 7 kwietnia 2004 r. W konsekwencji zatem nie wiadomo, które z przepisów wskazanych aktów prawnych były przez organ poddane analizie.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2018r. adresowanym do Komendanta 4 Regionalnej Bazy Logistycznej we W. , strona oświadczyła, że wycofuje jej pismo " w sprawie wycofania odwołania od decyzji nr[...]", złożone w dniu [...]i jednocześnie wniosła o rozpoznanie jej odwołania od tej decyzji.

Decyzją z dnia [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 3 k.p.a. oraz § 3 pkt 9 rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2014 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r. Nr 108 poz. 1141 z późn. zm.) , Komendant 4 Regionalnej Bazy Logistycznej we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji .W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji , wedle którego pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej nie jest objęte wykazem czynności za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. W tym zakresie stwierdził organ ,że pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej wynika z decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]w sprawie zasad funkcjonowania przydziałów gospodarczych w resorcie obrony narodowej określającej działy zaopatrzenia . Decyzja ta – zdaniem organu - nie mieści się w definicji "przepisów" , o których mowa w § 3 pkt 9 rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia.

Według organu II instancji podstawy prawnej do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia nie mogą stanowić także przepisy powołane przez stronę . Żaden bowiem przepis statutu 4 Wojskowego Oddziału Gospodarczego w G. nie wprowadza obowiązku realizacji przez szefa służby techniki lotniczej czynności "o charakterze stałym, związanych z zabezpieczeniem funkcjonowania jednostki". Jakkolwiek realizowane przez skarżącego czynności mogą wykraczać poza jego zwykłe obowiązki służbowe, to nie daje to jednak podstaw do przyznania z tego tytułu żądanego wynagrodzenia. Ustawodawca w art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych upoważnił Ministra Obrony Narodowej nie tylko do określenia w drodze rozporządzenia wysokości oraz szczególnych warunków i trybu wypłacania żołnierzom, ale także dookreślenia katalogu czynności powierzonych, wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanych stanowisk służbowych, które uprawniają do dodatkowego wynagrodzenia, ich realizacja ma wynikać z innych przepisów, które rozumieć należy jako przepisy aktów normatywnych, do których należą ustawy i rozporządzenia.

Powyższa decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz przyznanie mu dodatkowego wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami za pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej . Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisów art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 88 ust.2 ustawy pragmatycznej . W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił argumentację zawartą w odwołaniu i dodatkowo wywodził ,że zarówno decyzja jak i zarządzenie Ministra Obrony Narodowej zawierają normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym , stanowią zatem akt obejmujący przepisy prawa , którym to pojęciem posługuje się normodawca w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Według skarżącego powyższy przepis powinien być odczytywany łącznie z art. 88 ust.2 ustawy pragmatycznej , w którym jest mowa o dodatkowym wynagrodzeniu za wykonywanie czynności powierzonych , wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego .

Komendant 4 Regionalnej Bazy Logistycznej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie ,podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W związku ze sformułowanym w skardze wnioskiem skarżącego o przyznanie mu dodatkowego wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami za pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej, wyjaśnić na wstępie należy , że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego , o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2017 poz. 2188 z późn. zm. ). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych co do zasady nie pozwalają na bezpośrednie kreowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd , następuje to w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ) ,zwanej dalej p.p.s.a.. Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy ,że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a.

Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję należy w punkcie wyjścia przytoczyć przepisy prawa materialnego ,odnoszące się do przedmiotu sporu , albowiem podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego są wynikiem zarzutu materialnoprawnego . W sytuacji bowiem , kiedy skarga zarzuca naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego , co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania . Jednak w rozpatrywanej sprawie zarzut procesowy ma związek z zarzutem odnoszącym się do prawa materialnego , wobec tego celowym jest wyprzedzające odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego.

Osią sporu między stronami jest odpowiedź na pytanie , czy pełnienie przez skarżącego w okresie od 1 stycznia 2013r. do 2016r. ( z wyłączeniem okresu , o którym mowa w przedmiotowym wniosku) nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej uzasadnia przyznanie mu uprawnienia w postaci wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za ten okres . Materialnoprawne podstawy przyznania uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, wynikają z art. 73 ust. 1 pkt 7 i art. 88 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.). Kluczowe znaczenie dla orzekania w tym przedmiocie ma art. 73 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który wylicza rodzaje "innych należności pieniężnych" otrzymywanych przez żołnierzy zawodowych poza przysługującym im uposażeniem zasadniczym wraz z dodatkami. Zgodnie z pkt 7 art.73 powołanej wyżej ustawy , żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych, wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.

Kwestię powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych reguluje art. 25 ust.1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych. W przepisie § 12 ust. 1 i 2 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniana z tych stanowisk ( Dz. U Nr 218 , poz.1699 ) doprecyzowano warunki powierzenia żołnierzowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych poprzez sformułowanie, że żołnierzowi można powierzyć czasowe pełnienie obowiązków służbowych na jednym równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. A czasowe pełnienie obowiązków służbowych dowódca jednostki wojskowej powierza żołnierzowi w rozkazie dziennym, wydanym przed dniem ich objęcia. Analogiczna regulację zawierają przepisy § 25 ust. 1 i 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniana z tych stanowisk ( Dz.U. 2014, poz.1292) .

Stosownie zaś do art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25 tej ustawy , jak również żołnierzowi zawodowemu za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Przepis rangi ustawowej ustanowił zatem podstawową zasadę , wedle której za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie. Ustawodawca przy tym nie wiąże otrzymania świadczenia z jakąkolwiek aktywnością ze strony żołnierza związaną z koniecznością złożenia wniosku, czy oświadczenia o skorzystaniu z uprawnienia, które przysługuje żołnierzowi niejako z urzędu po spełnieniu określonych przepisami prawa przesłanek.

Interpretacja przytoczonych przepisów prowadzi do jednoznacznej, rozstrzygającej dla sprawy konkluzji ,że otrzymywanie przewidzianych przepisem należności pieniężnych nie jest uzależnione od uznania organu administracyjnego. Ustawodawca kładzie tutaj szczególny nacisk na obligatoryjność przyznania świadczenia uprawnionemu żołnierzowi. Określony w ten sposób przepis ustawowy musi być bezwzględnie respektowany w ewentualnym jego rozwinięciu w formie przepisów wykonawczych, zgodnie z zasadą hierarchicznego podporządkowania systemu źródeł prawa w Polsce. W konsekwencji oznacza to, że przepisy ustawowe nie mogą być w żaden sposób modyfikowane aktem niższego rzędu, tj. rozporządzeniem wykonawczym, które reguluje kwestie techniczne i procedury wypłaty przysługującego z mocy ustawy dodatkowego wynagrodzenia.

Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. nr 108, poz. 1141 ze zm.). Jak wynika z § 1 tegoż rozporządzenia określa ono wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz za wykonywanie czynności powierzonych , które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanych stanowisk służbowych , a także stawki i terminy jego wypłacania. Jak już wyżej wskazano, delegacja ustawowa zawarta jest w art. 88 ust. 3 powołanej wyżej ustawy upoważniała do wydania rozporządzenia określającego wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia , o którym mowa w ust. 1 i 2, z uwzględnieniem czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych, które uprawniają do dodatkowego wynagrodzenia, a także stawek oraz terminów jego wypłacania. Określona w ten sposób delegacja ustawowa charakteryzuje się wysokim stopniem szczegółowości co do zakresu ewentualnej przyszłej regulacji wykonawczej wydanej przez uprawniony podmiot. Oznacza to, że przedmiotem regulacji aktu wykonawczego może być jedynie zakres spraw szczegółowo wskazanych w konkretnej delegacji ustawowej.

W ocenie Sądu unormowanie - stanowiące wykonanie delegacji ustawowej z art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - zawarte w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 7 kwietnia 2004r. przekracza w swej treści uprawnienie przyznane organowi tą delegacją. Zgodnie bowiem z tym przepisem, do czynności powierzonych, wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie zalicza się m.in. wykonywanie innych niż wymienione w pkt 1-8 czynności o charakterze stałym związanych z zabezpieczeniem funkcjonowania jednostki wojskowej, jeżeli wykonywanie tych czynności wynika z realizacji postanowień innych przepisów, w których nie określono prawa do wynagrodzenia. Zdaniem Sądu, dokonane w ten sposób rozwinięcie przepisów ustawowych, powoduje przekroczenie zakresu kompetencji przyznanych w art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez dokonane aktem wykonawczym ograniczenie kręgu osób uprawnionych z mocy ustawy do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia. Jak już wyżej wskazano, przepis ten upoważniał jedynie do określenia "wysokości" oraz "szczegółowych warunków i trybu wypłacania" dodatkowego wynagrodzenia przyznanego na podstawie art. 88 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Materialnoprawne podstawy przyznania uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego wynikają jedynie z art. 73 ust.1 pkt 7 powołanej wyżej ustawy , w którym ustawodawca posługuje się pojęciem żołnierze zawodowi "otrzymują" . Tożsamego pojęcia ustawodawca użył w art. 88 ust.2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych , stanowiąc ,że żołnierz zawodowy "otrzymuje" dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych , które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego .

Przywołane przepisy rangi ustawowej jednoznacznie określają przesłanki, tryb i konsekwencje dodatkowego powierzenia żołnierzowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych .Przepisy te nie mogą być w żaden sposób modyfikowane rozporządzeniem wykonawczym , przedmiotowo dotyczącym wyłącznie kwestii technicznej procedury wypłaty przysługującego z mocy ustawy dodatkowego wynagrodzenia . Wobec tego niedopuszczalna jest taka wykładnia przepisów aktu wykonawczego, która prowadzi do ograniczenia ustawowo określonego kręgu osób uprawnionych z mocy ustawy do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia poprzez kreowanie dodatkowych przesłanek, uzasadniających jego przyznanie , nieustanowionych mocą przepisów ustawy . (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 195/11 – publik. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie , albowiem oba organy orzekające w sprawie dokonały nieprawidłowej interpretacji przepisów prawnych , mających w sprawie zastosowanie, skupiając się wyłącznie na przepisach rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia , z całkowitym pominięciem obowiązującej w tym zakresie regulacji ustawowej . Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że obie decyzje wydane w sprawie naruszają prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od tego Sąd zauważa ,że ze znajdujących się w aktach sprawy "wyciągów" z rozkazów Komendanta 4 Wojskowego Oddziału Gospodarczego z dnia[...], mocą których powierzono skarżącemu pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej sprzętem spadochronowo- desantowym , nie wynika w jakim trybie każdorazowo na okres roku powierzano skarżącemu pełnienie dodatkowych obowiązków . Tej okoliczności nie potrafił również wyjaśnić na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pełnomocnik organu . Z kolei analiza załączonych do akt "wyciągów" z rozkazów dziennych z uwagi na powołanie się w nich na podstawy , które nie są dostępne w powszechnym systemie informacji prawniczej , nie pozwalają na stwierdzenia na jakiej faktycznie podstawie prawnej podjęto decyzje o powierzeniu skarżącemu pełnienia dodatkowej funkcji. Pozostaje poza sporem w sprawie ,że czasokres wykonywania tych obowiązków przez skarżącego przekraczał dwa miesiące, niemniej jednak okoliczność ta nie ma znaczenia dla ustalenia zasadności wypłacenia skarżącemu dodatkowego wynagrodzenia. Znaczenie w sprawie ma okoliczność, czy skarżący wykonywał dodatkowe obowiązki w ramach , o których mowa w art. 25 w zw. z art. 88 ust.1 lub art.88 ust.2 ustawy pragmatycznej . Z materiału aktowego nie wynika, czy stanowisko to zostało utworzone wraz z powierzeniem skarżącemu zadań kreujących to stanowisko .

Stwierdzenie powyższego oznacza ,że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy .

Reasumując powyższe , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając, że decyzje organów obu instancji naruszają prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz prawo procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., wyeliminował z obrotu prawnego obie decyzje wydane w sprawie . Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania, a w szczególności będzie obowiązany uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym powyżej zakresie i dokona kwalifikacji w jakim trybie doszło do powierzenia skarżącemu dodatkowych obowiązków , a następnie dopiero w oparciu o całokształt materiału dowodowego przy uwzględnieniu regulacji ustawowej wypowie się o zasadności żądania strony.