Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 484/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Koszty sądowe
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1, art. 49 par. 1, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 58 par. 3, art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 220 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/Izabela Paluszyńska


UZASADNIENIE

Skarga na decyzję bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu nie została opłacona przy jej wniesieniu należnym wpisem ani nie dołączono do niej wymaganej liczby odpisów dla wszystkich stron postępowania.

Wobec powyższego skarżący został w dniu 14 lipca 2016 r. (data doręczenia wezwania i odpisu zarządzenia w przedmiocie wpisu – k. 14) wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł (k. 3, 13) oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej 10 odpisów (k. 1, 11).

Wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu i nadesłania odpisów skarżący został poinformowany o warunkach, na jakich może ubiegać się o przyznanie prawa pomocy, w tym o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 11, 13).

W wymaganym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione. Natomiast w dniu 20 lipca 2016 r. skarżący wniósł pismo procesowe, w którym oświadczył, że wycofuje skargę, gdyż nie stać go na pokrycie wypisu w kwocie 500 zł (k. 15).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd chyba, że uzna je za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wydaje postanowieniu o umorzeniu postępowania.

Trzeba jednakże zauważyć, że zgodnie z powszechnie wyrażanym w orzecznictwie poglądem, w pełni podzielanym przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga jest niedopuszczalna lub zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, może mieć zatem miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.

W niniejszej sprawie skarżący w wymaganym terminie nie uiścił wpisu sądowego ani nie nadesłał wymaganej liczby odpisów. Jego pismo z dnia 20 lipca 2016 r. nie może też być uznane za zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy (w zakresie zwolnienia do kosztów sądowych), skarżący bowiem jednoznacznie wyraził w nim wolę cofnięcia skargi. Podaje wprawdzie argumentację, że czyni tak z uwagi na to, że go nie stać na uiszczenie wpisu w wysokości 500 zł, ale uwzględniając, iż został już dwukrotnie poinformowany o możliwości i trybie ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, nie można uznać, że pismo z dnia 20 lipca 2016 r., zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi w rozumieniu art. 60 P.p.s.a., stanowi w istocie wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu pisma do sądu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).

Skoro w niniejszej sprawie pomimo doręczenia stronie skarżącej prawidłowego wezwania do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł, należna opłata sądowa nie została wniesiona, skarga podlegała odrzuceniu podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.

Ponadto samodzielną przesłanką odrzucenia skargi był również inny brak formalny polegający na niedołączeniu do skargi – również pomimo wezwania – odpowiedniej liczby odpisów dla stron postępowania (poza skarżącym i organem w sprawie występuje jeszcze 11 uczestników postępowania).

Jednym z takich wymogów formalnych skargi jest określony w art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a. obowiązek dołączenia do skargi odpowiedniej liczby jego odpisów, celem doręczenia ich wszystkim stronom postępowania (również uczestnikom, z uwagi na brzmienie art. 33 § 1 P.p.s.a.). Natomiast, jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia w terminie 7 dni – zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. Brak dołączenia do zażalenia odpowiedniej liczby jego odpisów stanowi brak formalny, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu. Wobec tego skarga, niezależnie od obarczającego ją braku fiskalnego, podlegała odrzuceniu na podstawie samodzielnej przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.

Na marginesie należy wskazać, że sprawa ze skargi na w/w decyzje została również wniesiona przez inne osoby, a Skarżący jest uczesaniem postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł, jak w sentencji.

Izabela Paluszyńska