Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 216/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7 art. 10 par. 1 art. 77 par. 1 art. 80 art. 84 par. 1 art. 89 par. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 9 art. 50 ust. 1 pkt 4 art. 51 ust. 1 pkt 1 ust. 7 art. 52
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 września 2022 r. sprawy ze skargi I. R. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. , decyzją z dnia [...] listopada 2020 roku (nr [...]), skierowaną do Gminy M. , na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, nakazał rozbiórkę ogrodzenia na terenie działki nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w K., gmina M. .

W ramach kontroli organ ustalił, że na terenie działki nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w K., stanowiącej własność Gminy M. zlokalizowane jest ogrodzenie murowane o wysokości maksymalnej 2,3m i długości około 54,6m. Ogrodzenie zostało zbudowane w 2018 roku przez W. J. poprzednią właścicielkę działki nr [...] (sąsiaduje z działką nr [...]). Od dnia [...] kwietnia 2019 roku właścicielem działki nr [...] jest I. R..

Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu [...] sierpnia 2020 roku ujawniał, że wysokość ogrodzenia została zmniejszona do wysokości od 1,7m do 1,9m. O obniżeniu ogrodzenia zawiadomiła I. R.. Organ uznał, że ogrodzenie w obecnym kształcie nie wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru budowy, ani uzyskania pozwolenia na budowę.

Działka nr [...] przy ul. [...] w K. objęta jest ustaleniami Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] października 2006 roku w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego pomiędzy ulicami [...] oraz granicą W. Parku Narodowego w miejscowości K..

Organ przyjął, że ogrodzenie służy do wydzielenia prywatnej nieruchomości (posesji przy ul. [...] w K.) i nie może być zakwalifikowane jako dopuszczalny obiekt towarzyszący w rozumieniu § 27 pkt 3a Uchwały. Ogrodzenie nie jest związane z podstawową funkcją terenu, czyli zielenią urządzoną, a przez to narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie ma charakter trwały. Usunięcie naruszenia wymaga rozbiórki ogrodzenia.

Strona, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa do odwołania.

W odwołaniu zarzucono przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne przyjęcie ustalenia, że ogrodzenie znajduje się na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], podczas gdy znajduje się ono na terenie działki [...], stanowiącej nieruchomość zabudowaną, która nie została objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona zarzuciła organowi brak powołania biegłego z dziedziny geodezji oraz brak wyznaczenia rozprawy, co pozwoliłoby na dokonanie niewadliwej subsumcji oraz wydanie decyzji o umorzeniu postępowania.

Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego w ramach ponownego rozpoznania sprawy na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2021 roku o sygn. akt IV SA/Po 313/21, decyzją z dnia 22 lutego 2022 roku (nr [...]), ponownie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

WWINB wskazał, że ogrodzenie na działce nr [...] stanowi kontynuację ogrodzenia działki nr [...] należącej do I. R.. Ogrodzenie znajduje się na działce nr [...], wzdłuż granicy z działką nr [...], ma kształt litery "U". Części tego ogrodzenia prostopadłe do części usytuowanej wzdłuż granicy z działką nr [...] przechodzą przez działkę nr [...] aż do ogrodzenia na działce nr [...].

WWINB wyjaśnił, że ogrodzenie na nieruchomości nr [...] narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec niemożności zalegalizowania wykonanych robót konieczne było orzeczenie rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane.

Organ I instancji prawidłowo wskazał adresata obowiązku rozbiórki. Właścicielem działki nr [...] jest Gmina M. . I. R. nabyła działkę nr [...] wraz z ogrodzeniem (obejmującym też działkę nr [...]) i nie jest inwestorem ogrodzenia, ani właścicielem działki nr [...].

Odnosząc do uwag odwołania WWINB stwierdził, że Burmistrz Miasta i Gminy M. w piśmie z dnia [...].11.2019r. wskazał wprost, że Gmina nie wydawała i nie zamierza wydawać oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jakiejkolwiek osobie.

I. R., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, ponownie skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Strona zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie Skarżącej kwestionowane decyzje wydano z naruszeniem:

1) art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 §3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oprał oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne przyjęcie, że ogrodzenie znajduje się na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], podczas gdy znajduje się ono na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] - stanowiącej nieruchomość zabudowaną, która nie jest objęta ustaleniami Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] października 2006 roku w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego pomiędzy ulicami [...] oraz granicą W. Parku Narodowego w miejscowości K.,

2) art. 84 §1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepowołanie biegłego z dziedziny geodezji w celu ustalenia czy ogrodzenie znajduje się na terenie nieruchomości zabudowanej - działce nr [...], gdy poczynienie ustaleń w tym zakresie wymaga zasięgnięcia wiadomości specjalnych,

3) art. 10 oraz art. 89 §2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez naruszeni zasady czynnego udziału strony oraz niewyznaczenie rozprawy administracyjnej, które ze względu na okoliczności sprawy umożliwiałyby organowi I instancji dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych, poznanie stanowiska odwołującej, co z dużym prawdopodobieństwem pozwoliłoby organowi I instancji na dokonanie niewadliwej subsumpcji oraz wydanie decyzji o umorzeniu postępowania,

4) art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że ogrodzenie nie stanowi dopuszczalnego przez MPZP obiektu towarzyszącego, a w szczególności obiektu infrastruktury technicznej,

5) niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w związku z § 27 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] października 2006 roku poprzez nakazanie rozbiórki ogrodzenia na skutek wadliwej subsumpcji przepisów do ustalonego stanu faktycznego, tj. błędne uznanie, że ogrodzenie jest niezgodne z funkcją terenu - zielenią urządzoną oraz nie jest obiektem towarzyszącym zieleni urządzonej.

Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że decyzja zwiera opis stanu faktycznego oraz uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, a organ podtrzymuje swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a.").

Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadami prawnymi, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie ujawnił jest podstaw do sformułowania oceny o istotnym naruszeniu przepisów art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 84 § 1 oraz art. 89 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm. - dalej w skrócie "K.p.a.").

Argumentacja skargi sprowadzająca się do komunikatu, że na gruncie przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego organ może "w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu" oraz "może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania" nie stanowi o brakach w materiale dowodowym.

Naruszenia obowiązku procesowego wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie dowodzą "obawy" strony skarżącej/autora skargi o rzetelność przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Do akt administracyjnych włączony został obszerny materiał dowodowy, na który składa się między innymi protokoły kontroli z udziałem stron postępowania, dokumentacja fotograficzna, wydruki z Systemu Informacji Przestrzennej, które obrazują stan ewidencyjny oraz usytuowanie ogrodzenia objętego nakazem rozbiórki, a także pisemne stanowiska stron postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych dla załatwienia kontrolowanej sprawy z poszanowaniem zasady prawdy materialnej.

Materiał dowodowy pozwala na kontrolę realizacji obowiązków procesowych, co do przyczyn uznania danych faktów za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organy zobrazowały w aktach administracyjnych przedmiot sprawy w sposób, który pozwala na ocenę spełnienia istotnych przesłanek prawa materialnego, a ponadto prezentuje także okoliczności niezbędne dla załatwienia sprawy z poszanowaniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

W ocenie Sądu materiał dowodowy włączony do akt sprawy nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do usytuowania spornej części ogrodzenia względem granic działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] oraz nr [...].

Wyjaśnić jednocześnie należy, że w sprawie nie występują wątpliwości, co do przebiegu granic wydzielających wskazane powyżej działki ewidencyjne. Skoro w sprawie nie ma potrzeby ustalenia przebiegu tych granic, to nie zaistniały warunki do powoływania biegłego. Wiadomości specjalne nie są wymagane ani do odczytania wydruków z Systemu Informacji Przestrzennej, ani do oceny, czy sporna zabudowa powstała z naruszeniem tych granic.

Analiza akt sprawy nie potwierdza zarzutów o naruszeniu przepisów art. 10 § 1 oraz art. 89 § 1 i § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Inspektor Nadzoru Budowlanego, po zakończeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, zawiadomił pełnomocnika skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Pismo zostało prawidłowo doręczone w dniu 26 stycznia 2022 roku. Zaskarżona decyzja została wydana po upływie wyznaczonego terminu, bo w dniu 22 lutego 2022 roku.

Rozprawę administracyjną przeprowadza się "w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa" oraz "gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin".

Sąd nie ujawnił, aby w okolicznościach kontrolowanej sprawy zaktualizowały się opisane powyżej przesłanki.

Strony postępowania wypowiadały się w sprawie. Pisemne stanowiska stron postępowania oraz protokoły kontroli sporządzone z udziałem stron zostały włączone do akt administracyjnych.

Gmina M. w piśmie z dnia [...] grudnia 2021 roku w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym nieruchomości stanowiącej własność Gminy M. złożonej z działki nr [...] i zapisanej w księdze wieczystej [...] wyjaśniła, że dowodem usytuowania opłotowania na działce stanowiącej własność Gminy jest analiza dostępnych map ewidencyjnych w zakresie przebiegu infrastruktury technicznej oraz oświadczenie inwestora, który naruszył granicę.

Opłotowanie wybudowano przy słupie energetycznym jednonożnym, typowym, betonowym w ciągu napowietrznej linii energetycznej. Słup jest zainwentaryzowany na mapie przy południowej granicy działki nr [...]. Słup stanowi punkt odniesienia. Natomiast działka nr [...] stanowi pas zieleni zgodnie z obowiązującym planem miejscowym. Sąsiednie działki nr [...], nr [...] oraz nr [...] stanowią ulice [...]. Opłotowanie winno być wybudowane w odległości 8 metrów od przedmiotowego słupa elektroenergetycznego.

Na dowód zajęcia jej nieruchomości Gmina przedłożyła także, skierowane do niej za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika, pismo I. R. z dnia [...] listopada 2021 roku zawierające wniosek o sprzedaż:

"gruntu położonego w K. przy ul. [...] oznaczonego w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb [...] K. o powierzchni [...], której właścicielem jest Gmina M. "

ewentualnie

"wydzielonej części gruntu (jak w załączniku) położonego w K. przy ul. [...] oznaczonego w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb [...] K. o powierzchni [...], której właścicielem jest G. M..

Jako uzupełnienie treści wniosku przedłożone zostały wydruki z Systemu Informacji Przestrzennej, na których przedstawiono w formie graficznej przedmiot żądania wniosku. Na przedłożonych załącznikach przedmiot wykupu oznaczony jest symbolem [...]

Pełnomocnik I. R. w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 roku skierowanym do organu wyjaśnił, że "działka nr [...] została ogrodzona płotem z trzech stron, natomiast strona czwarta - frontowa płotu wraz z furtką, bramą wjazdową posadowiona została na działce nr [...] (własność Gminy M. ).

Sąd nie ujawnił podstaw do usunięcia kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego z uwagi na błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, prawa materialnego.

Organy tranie przyjmują, że ogrodzenie podlega regulacji prawnej przewidzianej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186).

Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Sporne ogrodzenie stanowi fragment ogrodzenia wykonanego w celu opłotowania zabudowań posadowionych na nieruchomość składającej się z działki nr [...]. Brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska, że także w części usytuowanej poza granicą wskazanej działki pełni ono funkcję urządzenia budowlanego zapewniającego użytkowanie budynku mieszkalnego skarżącej. Brak jest podstaw do formułowania oceny, że sporna część ogrodzenia jest samodzielną inwestycją niepowiązaną z innym obiektem budowlanym.

Brak podstaw do kwestionowania oceny, że obniżenie wysokości płotu do 1,7m-1,9m spowodowało, że na dzień wydawania kwestionowanych decyzji ogrodzenie nie wymagało dokonania zgłoszenia zamiaru budowy, ani uzyskania pozwolenia na budowę.

Jednak takie działania skarżącej nie uchyliły konieczności przeprowadzenia oceny, co do zgodności wykonanych robót na gruncie przepisów ustawy - Prawo budowlane. Pobudowanie ogrodzenia na działce nr [...] aktualizowało bowiem konieczność oceny zgodności istnienia opisanego powyżej obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w dalszej perspektywie także prawa do dysponowania nieruchomością (działką [...]) na cele budowlane.

Skarżone organy prawidłowo przyjęły, że oceny zgodności istnienia spornego ogrodzenia na działce nr [...] należy dokonać przez pryzmat przepisów Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] października 2006 roku w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego pomiędzy ulicami [...] oraz granicą W. Parku Narodowego w miejscowości K. (Dz. U. Woj. W.. z 2007 r. Nr [...], poz. [...])

W części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren działki nr [...] oznaczony jest symbolem 13ZP, co zgodnie z §6 pkt 3 powołanej uchwały oznacza, że dla wskazanej działki ustalono przeznaczenie "tereny zieleni urządzonej".

Natomiast zgodnie z treścią § 27 powołanej uchwały ustalenia dla terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem 13ZP:

1) przeznaczenie terenu - zieleń urządzona;

2) zasady podziału - należy wydzielić działkę geodezyjną zgodnie z liniami rozgraniczającymi teren;

3) warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu:

a) dopuszczalne obiekty towarzyszące - obiekty małej architektury, urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej,

b) zakazuje się zabudowy kubaturowej, za wyjątkiem obiektu infrastruktury technicznej - stacji transformatorowej,

c) powierzchnia biologicznie czynna - min. 80% powierzchni terenu;

Wbrew twierdzeniom autora skargi na szkicu stanowiącym załącznik nr 1 do protokołu kontroli robót budowlanych lub obiektu budowlanego z dnia [...] lutego 2020 roku, oznaczono budynek jednorodzinny. W kontroli uczestniczył mąż skarżącej (D. R.). Protokół kontroli oraz załącznik do niego zostały podpisane.

Organy prawidłowo przyjmują, że istnienie ogrodzenia na działce nr [...] (tereny zieleni urządzonej ZP13) stanowi o trwałej niezgodności wybudowanego ogrodzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sporne ogrodzenie służy do wydzielenia prywatnej nieruchomości (zabudowanej posesji) i nie może być zakwalifikowane jako dopuszczalny obiekt towarzyszący w rozumieniu § 27 pkt 3a Uchwały. Ogrodzenie nie jest związane z podstawową funkcją terenu, czyli zielenią urządzoną, a przez to narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca nie jest właścicielem działki nr [...]. Powyższej kwalifikacji nie zmienia argumentacja skargi odwołująca się do treści przepisów art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 27 marca 2002 roku o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym, czy przepisów art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.

W tym stanie rzeczy organy prawidłowo uznały, że postępowanie administracyjne wszczęte "w sprawie legalności budowy ogrodzenia na terenie działki nr ewidencyjny [...]" nie może zostać umorzone. W sytuacji, gdy nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie, zastosowanie znajdują art. 50-51 ustawy - Prawo budowlane.

Ustawodawca wprowadził podstawę do wstrzymania robót budowlanych prowadzonych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w "przepisach". Przepisami prawa są także przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa obiektu budowlanego lub prowadzenie robót budowlanych, nawet niewymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom planu miejscowego jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego).

W przypadku wybudowania obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie mają między innymi przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego, dające podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki, gdy obiektu nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli roboty zostały zakończone, przerwane na pewnym etapie, co nie oznacza, że budowa została zakończona, zastosowanie znajduje przepis art. 51 ust. 7 ustawy, bowiem w takiej sytuacji wstrzymanie robót budowlanych jest bezprzedmiotowe.

Sąd nie ujawnił podstaw do kwestionowania sposobu zastosowania w sprawie art. 52 ustawy - Prawo budowlane. Sąd podziela argumentację przedstawioną w treści uzasadnienia decyzji, a także w treści uzasadnienia skargi. Wykonanie decyzji przez inwestora jest niemożliwe. Skarżąca jest następca prawnym inwestora (W. J.). Nabyła nieruchomość obejmującą zabudowaną działkę nr [...] w takim stanie jak ujawniony w sprawie. Skarżąca nie jest właścicielem działki [...]. Adresat decyzji nie kwestionuje wydanego rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.