Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1003/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant: Sylwia Falkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych M. G. przez Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...], Komisję Dyscyplinarną dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...], Dyrektora Zakładu Obsługi Szkół działającego na terenie gminy S., Wójta Gminy S., Wójta Gminy G. oraz Dyrektora Szkoły Podstawowej w G.

Organ ustalił następujący stan faktyczny w sprawie. M. G., nauczycielka w Szkole Podstawowej w G., w czerwcu 2002 r. zgłosiła swoją kandydaturę na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej w C., znajdującej się na terenie gminy S. Następnie w lipcu 2002 r. złożyła w Urzędzie Gminy S. dokumenty (zwrócone jej w dniu 9 października 2002 r.) potwierdzające jej uprawnienia do zatrudnienia na stanowisku nauczyciela. W związku z powyższym, Dyrektor Zakładu Obsługi Szkół działającego na terenie gminy S. zwrócił się pismem z dnia 22 sierpnia 2002 r. do Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...] o udzielenie informacji w sprawie postępowania dyscyplinarnego i orzeczonej kary dyscyplinarnej wobec M. G. w postępowaniu przed Komisją Dyscyplinarną dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...]. W odpowiedzi Rzecznik Dyscyplinarny pismem z dnia 23 sierpnia 2002 r. poinformował Wójta Gminy S. o ukaraniu M. G. karą dyscyplinarną.

Na postawie powyższych ustaleń faktycznych Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] września 2006 r., utrzymującą w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] lipca 2006 r., nie stwierdził naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U z 2002 r. Nr 101, poz. 926) w sprawie przetwarzania danych osobowych M. G. przez ww. organy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. G. na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2141/06 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, iż organ wadliwie przeprowadził postępowanie dowodowe, wskutek czego nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd zobowiązał Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, by ten, ponownie rozpatrując sprawę, ustalił z jakich powodów organy lokalne przetwarzały w dniu 22 sierpnia 2002 r. i w dniach następnych informację o ukaraniu M. G. karą dyscyplinarną dla nauczycieli i czy powody te uprawniały je do takiego przetwarzania jej danych osobowych. Sąd wskazał, iż organ ustalając tę okoliczność, powinien posłużyć się wszelkimi dostępnymi dowodami, a następnie dokonać oceny całego zebranego materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2008 r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2007 r., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskazał, iż zgodnie z wytycznymi Sądu, wystąpił do organów lokalnych, których działanie było przedmiotem skargi M. G. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie, zdaniem organu, wynika iż Pani M. G. starała się o zatrudnienie w oświacie na terenie Gminy S. Organ powołał się na wyjaśnienia Wójta S. z dnia 29 czerwca 2007 r., jak i na odpisy protokołów z posiedzeń Zarządu Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2002 r. i dnia 9 sierpnia 2002 r. Jak wskazał organ, Wójt ww. gminy oświadczył, iż skarżąca osobiście wręczyła mu plik dokumentów potwierdzających jej kwalifikacje pedagogiczne, celem przedstawienia na posiedzeniu Zarządu gminy. Z kolei z ww. protokołów z posiedzeń Zarządu Gminy S. wynika, iż skarżąca dwukrotnie stawiła się na posiedzeniach ww. zarządu w czasie, gdy dyskutowano kwestię wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w C. i wówczas nie zakwestionowała ona faktu, by ubiegała się o ww. stanowisko. GIODO wyjaśnił, iż Dyrektor ZOS pozyskał dane o karalności skarżącej ustnie w czerwcu 2002 r. od Rzecznika Dyscyplinarnego, a następnie przedstawił tę informację na posiedzeniu Zarządu Gminy S. w dniu 22 sierpnia 2002 r. podczas obrad dotyczących wyłonienia kandydata na powierzenie stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w C. Aktualnie jednak, dane te nie są przetwarzane przez Dyrektora Zakładu Obsługi Szkół w żadnym zbiorze danych, co z kolei nie pozwala stwierdzić naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych i wyklucza możliwość sformułowania przez organ nakazu o zaprzestaniu przetwarzania tych informacji. Stwierdził, iż z uwagi na fakt, że skarżąca starała się o zatrudnienie na stanowisku nauczyciela w Gminie S., organy były uprawnione na podstawie art. 10 ust. 5 pkt 3 Karty Nauczyciela do pozyskania danych o ukaraniu dyscyplinarnym M. G.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G. wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2008 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 kpa, poprzez zebranie przez GIODO sprzecznych dowodów w sprawie i w konsekwencji wyprowadzenie błędnych wniosków, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuciła też brak wyjaśnienia w decyzji dlaczego organ nie dał wiary twierdzeniom skarżącej, iż ta nie kandydowała na stanowisko dyrektora szkoły w C. M. G. zaskarżyła również postanowienie z dnia [...] maja 2008 r., w którym GIODO odmówił dopuszczenia zgłoszonego przez skarżącą wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z arkuszy organizacyjnych Szkoły Podstawowej w S. oraz Publicznego Gimnazjum w S. z lat 2002 -2003 na okoliczność czy w ww. szkołach był jakikolwiek wolny wakat, o który mogłaby się starać skarżąca. Zdaniem skarżącej organ winien był dopuścić zgłoszony przez nią wniosek, ponieważ był on zobligowany przez Sąd wyrokiem z dnia 13 marca 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 2141/06) posłużyć się wszelkimi dostępnymi dowodami w celu ustalenia stanu faktycznego. Zarzuciła organowi brak bezstronności w sprawie oraz ponownie wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowe.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2141/06 uchylił decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2006 r., utrzymującą w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] lipca 2006 r., w której nie stwierdził on naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w postępowaniu wszczętym z wniosku skarżącej. Uchylając zaskarżone decyzje, sąd stwierdził, że:

- informacja o ukaraniu nauczyciela karą dyscyplinarną jest informacją podlegającą ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, która jednak na zasadach określonych w ww. ustawie może być przetwarzana przez organy bezpośrednio związane z oświatą i w związku z ukaraniem nauczyciela, a w tym zakresie decyzje GIODO, które wskazywały na takie uprawnienie Zarządu Gminy S. i Zakładu Obsługi Szkół są zgodne z prawem;

- organ nie wyjaśnił w sprawie istotnych okoliczności dotyczących czasu przeprowadzenia konkursu na dyrektora szkoły w C., braku pism skarżącej w przedmiocie przystąpienia do konkursu, czy innych dowodów wskazujących na to, iż starała się ona o inne stanowisko nauczycielskie, a w zaskarżonej decyzji Generalny Inspektor nie wskazał dlaczego jednym dowodom dał wiarę, a innym nie. Organ ponownie rozpatrując sprawę powinien ustalić z jakich powodów były przetwarzane dane osobowe M. G.

Sąd zatem, dokonując interpretacji przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, uznał, że podmioty, które dokonują zatrudnienia nauczyciela mogą przetwarzać jego dane osobowe dotyczące ukarania karą dyscyplinarną. Natomiast wskazał na braki w postępowaniu dowodowym, które nie wyjaśniało istotnej dla sprawy okoliczności dotyczącej starania się skarżącej o objęcie stanowiska nauczyciela lub dyrektora szkoły w gminie S.

Wskazać tu należy, że zgodnie z treścią art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego ocena prawna i wskazania wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności).

W rozpatrywanej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zrealizował dyspozycje zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2007 r.

Organ w toku postępowania dowodowego wykazał, iż skarżąca starała się o zatrudnienie w charakterze nauczyciela na terenie gminy S. Wynika to zarówno z wyjaśnień P. W. - wójta ww. gminy - który oświadczył, iż skarżąca wręczyła mu plik dokumentów potwierdzających jej kwalifikacje pedagogiczne celem zatrudnienia w gminie na stanowisku nauczycielskim. Treść pisma Zakładu Obsługi Szkół w S. z dnia 9 października 2002 r., którym odsyłano skarżącej przedstawione przez nią dokumenty w związku ze staraniem się o pracę, wskazują na posiadanie przez nią kwalifikacji do wykonywania zawodu nauczyciela. Także z pisma skarżącej z dnia 4 października 2002 r., w którym żąda zwrotu przedstawionych dokumentów potwierdzających jej kwalifikacje nie wynika aby starła się o pracę w innym miejscu niż w szkole. Z kolei z pisma skarżącej do wójta gminy S. z dnia 28 stycznia 2003 r. wynika, że skarżąca stwierdza, iż zamierza pracować z dziećmi, choć mogłaby również podjąć się pracy na stanowisku administracyjnym. Skarżąca wyrażała zatem chęć pracy pedagogicznej i jedynie ewentualnie dopuszczała możliwość pracy na innym niż nauczycielskie, stanowisku pracy. Z protokołów posiedzeń Zarządy Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2002 r. i z dnia 29 sierpnia 2002 r. wynika, że pani M. G. była zainteresowana stanowiskiem dyrektora Szkoły Podstawowej w C., co wynika z faktu, iż dwukrotnie stawiła się na posiedzenia zarządu, a z opisanego w protokole z dnia 29 sierpnia 2002 r. oświadczenia wynika, że była ona zainteresowana podjęciem pracy nauczycielskiej. Brak jest natomiast oświadczeń, które wskazywałby na to, że skarżąca nie była w ogóle zainteresowana konkursem na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w C. Warto tu wskazać, że podstawowym środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym jest dowód z dokumentu. Kodeks nie traktuje w ten sam sposób dokumentów urzędowych i dokumentów prywatnych, bowiem wedle treści art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Oznacza to, że "dokumenty urzędowe korzystają z większej mocy dowodowej niż dokumenty prywatne, o ile zostały sporządzone w przypisanej formie przez powołane do tego organy. Przysługuje im nie tylko domniemanie prawdziwości tj., że dokument pochodzi od organu, który go wystawił, ale także domniemanie zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi" (E. Ochendowski, Prawo administracyjne. Część ogólna Toruń 2002, s.119). Tak więc dokument urzędowy ma bardzo silną pozycję wśród środków dowodowych, pod warunkiem, że odpowiada on warunkom opisanym w art. 76 § 1 kpa. Przedstawione protokoły odpowiadają zapisom zamieszczonego powyżej przepisu, bowiem sporządzone zostały w przepisanej formie przez powołany do tego organ. Skarżąca podważa treść protokołów posiedzeń Zarządu Gminy S. z dnia 22 sierpnia 2002 r. i z dnia 29 sierpnia 2002 r., podnosząc w skardze zarzut ich sfałszowania. Jednak zarzut ten nie jest w niczym udokumentowany, opiera się na wewnętrznym przeświadczeniu pani M. G. Zarzut ten należy uznać za bezpodstawny. Okoliczność starania się przez skarżącą o stanowisko nauczycielskie na terenie gminy S. potwierdzają pisemne oświadczenia dyrektora Szkoły Podstawowej w S. dnia 18 kwietnia 2007 r. i dyrektora Publicznego Gimnazjum w S. dnia 20 kwietnia 2007 r., z których wynika, że pani M. G. była zainteresowana stanowiskiem nauczycielskim w kierowanych przez nich szkołach. Także fakt starania się przez skarżącą o pracę w charakterze nauczyciela na terenie gminy S. znajduje potwierdzenie w stanowisku dyrektora Zakładu Obsługi Szkół wyrażanym konsekwentnie od początku prowadzenia sprawy.

Przedstawiane dowody są logiczne, wzajemnie się uzupełniają. Fakty wynikające z dokumentów są tu potwierdzone oświadczeniami pisemnymi innych osób. Należy także wskazać, że zarówno stanowisko wójta, jak i dyrektora Zakładu Obsługi Szkół jest konsekwentne. Tymczasem z dokumentów wskazujących na zachowanie skarżącej widać pewną niekonsekwencję, raz bowiem składa ona dokumenty wskazujące na jej kwalifikacje zawodowe, potem pismem z dnia 4 października 2002 r. żąda ich zwrotu, po to, aby po kilku miesiącach w piśmie z dnia 28 stycznia 2003 r. podnosić, że nadal chce pracować z dziećmi. Jednak te pisma potwierdzają, że pani M. G. podejmowała starania o podjęcie pracy w charakterze nauczyciela, a jak wynika ze stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażonego w wyroku z dnia 13 marca 2007 r., w takiej sytuacji organy gminy mogły przetwarzać jej dane osobowe dotyczące ukarania karą dyscyplinarną.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.