Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 629/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 97 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M.L. i M.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących M.L. i M.L. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako u.p.b.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla A.B. pozwolenia na rozbudowę budynku wielorodzinnego z usługami w zakresie powiększenia lokalu usługowego na działce nr [...] przy [...].

Odwołanie od tej decyzji wnieśli M. i M.L.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], Wojewoda [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to stanowi dowód podlegający ocenie i konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym. Obowiązkiem organu jest ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora w rozumieniu art. 3 pkt 11 u.p.b. i obowiązek ten trwa aż do wydania ostatecznej decyzji. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył takie oświadczenie, wskazując jako tytuł, z którego wynika jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - uchwałę właścicieli lokali nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Nieruchomość objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi współwłasność Spółdzielni Mieszkaniowej oraz właścicieli odrębnych lokali. Z tego względu wykonywanie robót budowlanych (stanowiących czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością) wymaga podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na planowane roboty budowlane. Zastosowanie ma ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 737) określająca, że czynności nieprzekraczające zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie (art. 22 ust. 1), a do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej (art. 22 ust. 2). Uchwały te, zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy, zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos. W przedmiotowej sprawie taka uchwała została podjęta większością głosów i dotyczyła dzierżawy terenu i rozbudowy lokalu użytkowego przy [...]. Z treści tego dokumentu wynikało, że na podstawie art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, współwłaściciele nieruchomości wspólnej podjęli uchwałę w drodze indywidualnego zbierania głosów i postanowili:

- wyrazić zgodę na dzierżawę terenu o powierzchni 27,00 m2 oraz rozbudowę lokalu użytkowego przy [...], w którym prowadzona jest kawiarnia,

- wyrazić zgodę na złożenie przez Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością do celów budowlanych,

- udzielić Zarządowi Spółdzielni Mieszkaniowej pełnomocnictwa do zawierania umów związanych z realizacją uchwały, a także do występowania przed organami samorządu terytorialnego, administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego oraz innymi instytucjami do załatwienia wszelkich formalności i spraw związanych z wykonywaniem uchwały oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw koniecznych w celu prawidłowego zrealizowania ww. przedsięwzięcia.

Uchwała ta została zaskarżona do sądu cywilnego i obecnie toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w [...] pod sygn. akt [...], z powództwa M. i M.L. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej o uchylenie uchwały. Organ odwoławczy podzielił stanowisko inwestora, że powyższa uchwała została skutecznie podjęta i sam fakt zaskarżenia jej do sądu powszechnego nie powoduje utraty przez nią mocy obowiązującej, czy wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nie powoduje też wstrzymania wykonania uchwały.

W trakcie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył umowę dzierżawy zawartą w dniu [...] lipca 2019 r. z Spółdzielnią Mieszkaniową dotyczącą dzierżawy części działki nr [...] o pow. 27 m2 położonej w [...]. Z przedstawionej umowy wynika, że przeznaczeniem dzierżawy jest rozbudowa lokalu użytkowego przy [...], w którym prowadzona jest kawiarnia. W umowie tej określono, że rozbudowa lokalu obejmować będzie wykonanie dobudówki w formie zabudowanego tarasu z lekkiej konstrukcji oraz zlikwidowanie okien wraz z murkami podokiennymi oraz drzwi dzielących lokal do dobudówki w celu skomunikowania obu powierzchni. Ponadto wydzierżawiający (zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej) wyraził w pkt 5 umowy zgodę na dysponowanie terenem na cele budowlane w rozumieniu przepisów u.p.b. w zakresie objętym umową.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. przepisów § 309, § 53, § 49, oraz § 51, organ odwoławczy wyjaśnił, że pełną odpowiedzialność za założenia projektowe ponosi autor projektu budowlanego, zaś organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. W przedmiotowej sprawie sporządzający opracowanie złożył oświadczenie, iż analiza zacieniania i przesłaniania dla planowanej inwestycji została sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz higieniczno - sanitarnych. Organ odwoławczy stwierdził, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest kompletny i zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do izby samorządu zawodowego. Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wobec powyższego spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b.

Od powyższej decyzji M.L. i M.L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie:

1) art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim stanowi o ochronie własności;

2) art.22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali przez przyjęcie jej zastosowania w sytuacji, gdy rozbudowa lokalu nie jest ani nadbudową ani przebudową nieruchomości wspólnej, lecz nową inwestycją wymagającą akceptacji wszystkich współwłaścicieli;

3) art. 22 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca1994 r. o własności lokali w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, art. 206 K.c. przez przyjęcie, że inwestycja realizowana jest w ramach zarządu powierzonego i uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. właścicieli lokali zapadłej głosami Spółdzielni Mieszkaniowej przy sprzeciwie współwłaścicieli i części mieszkańców bloku;

4) art. 35 ust. 1 u.p.b. przez jego nienależyte zastosowanie polegające na braku rzetelnego zbadania przedłożonego przez inwestora projektu w zakresie wymagań związanych z budową lokalu gastronomicznego a nie lokalu handlowego, w tym złożenia przez osoby posiadające właściwe uprawnienia oświadczeń z pominięciem faktycznej funkcji budowanego lokalu;

5) art. 20 ust. 2 pkt 2 u.p.b. przez zaniechanie sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą uprawnienia bez ograniczeń w sytuacji rozbudowy budynku wielorodzinnego, a nie jednorodzinnego;

6) § 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124 poz.1030) przez przyjęcie szerokości chodnika poniżej 3 m przy istniejącym wymogu minimalnym 3,5 m;

7) naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz.690 ), w szczególności:

- § 13 ,59 i 309 przez zabudowę podcienia przesłaniającego dostęp do światła naturalnego,

- § 14 przez zajęcie pod inwestycję części ciągu pieszo-jezdnego skutkujące pozostawieniem odcinka nie przekraczającego 3 m,

- § 28 przez niezgodne z podanym sposobem odprowadzania wód opadowych na teren utwardzony,

- § 209 przez ustalenie błędnej kategorii zagrożenia ludzi dla lokalu w którym przebywać może więcej niż 50 osób i przyjęcie strefy ZL III zamiast ZL I § 323 przez nieuwzględnienie uciążliwości dla mieszkańców w postaci hałasu i drgań od pracujących w lokalu urządzeń chłodniczych, klimatyzatorów i wirówki,

- § 328 pominięcie w świadectwie energetycznym zainstalowanych urządzeń klimatyzacyjnych i chłodniczych o znacznej mocy elektrycznej i cieplnej.

Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów postępowania, tj:

1) art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w sprawie wskutek wydania decyzji przez organ II instancji przed wypowiedzeniem się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie;

2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez nie zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Okręgowy w [...] w postaci rozpatrzenia wniosku o zabezpieczenie powództwa przez wstrzymanie inwestycji do czasu rozstrzygnięcia;

3) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w zakresie sprawdzenia czy inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania interesów osób trzecich, w szczególności w zakresie zachowania warunków oświetlenia naturalnego w sąsiednim lokalu oraz emisji hałasu i drgań w sytuacji planowanej pracy urządzeń chłodzących i klimatyzatorów, które nie zostały uwzględnione w audycie energetycznym;

4) art. 7 w zw. z art. 80 i art. 78 k.p.a. przez niedostateczne uwzględnienie materiału dowodowego zebranego w sprawie przez zdeprecjonowanie istotnych z punktu widzenia sprawy dowodów świadczących o niezasadności decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę, a co za tym idzie przekroczenie zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów;

5) art. 138 k.p.a. przez utrzymanie w mocy niesłusznej decyzji organu I instancji podczas gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia.

Skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i obciążenie inwestora kosztami postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi była decyzja Wojewody, którą utrzymał on w mocy decyzję Prezydenta Miasta o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę budynku wielorodzinnego w zakresie powiększenia lokalu usługowego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do kwestii czy organy prawidłowo ustaliły, że inwestor dysponował tytułem prawnym do nieruchomości. Zgodnie z art. 4 u.p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym prawo zabudowy obejmuje nie tylko wznoszenie nowej zabudowy, lecz także wykonywanie robót budowlanych w istniejącej już zabudowie. Stosownie zaś do art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b. na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast według art. 30 ust. 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b. do wniosku o pozwolenie na budowę lub zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z ustawową definicją, zawartą w art. 3 pkt 11 u.p.b., przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W orzecznictwie podkreśla się, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 u.p.b. należy oceniać według przepisów prawa cywilnego (por. wyroki NSA z dnia 2 października 1986 r., IV SA 400/86, z dnia 27 lutego 2002 r., IV SA 1092/00, z dnia 19 czerwca 2009 r., II OSK 1005/08).

W rozpoznawanej sprawie inwestor swoje uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wywodził z uchwały właścicieli lokali nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Niesporne jest, że uchwała ta została zakwestionowana przez skarżących, którzy zaskarżyli ją występując z powództwem w trybie określonym w art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali do Sądu Okręgowego w [...], gdzie nadal toczy się postępowanie pod sygn. akt [...]. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, zaistniał spór o charakterze cywilnoprawnym, a rozstrzygnięcie tego rodzaju sporu ma znaczenie dla sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę, ponieważ przesądza o tym, czy jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy oświadczenie inwestora o posiadaniu uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia tego sporu. Jeżeli spór zostanie rozstrzygnięty na korzyść skarżących i uchwała nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. zostanie przez sąd cywilny uchylona, to okaże się, że wbrew temu co oświadczył inwestor, nie przysługuje mu uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i pozwolenie na budowę nie powinno być wydane. Jeżeli natomiast powództwo skarżących zostanie oddalone, to nie będzie przeszkody w postaci braku uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, do udzielenia pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, a rozstrzygnięcie merytoryczne w danej sprawie bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jest niemożliwe. Należy zauważyć, że na tle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b. nie da się wywieść generalnej tezy, że każdy spór dotyczący tego, czy inwestorowi przysługuje tytuł prawny do nieruchomości przeznaczanej na cele budowlane skutkuje obowiązkiem zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Oceny istnienia i charakteru związku pomiędzy postępowaniem prowadzonym przed organem administracji architektoniczno-budowlanej a postępowaniem prowadzonym przed sądem powszechnym w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane pod kątem istnienia przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy dokonywać indywidualnie w każdej sprawie. W zależności od konkretnych uwarunkowań danej sprawy i okoliczności w niej zaistniałych związek uzasadniający zawieszenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę może bowiem mieć miejsce lub nie wystąpić (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2018 r. II OSK 1049/16, z dnia 31 sierpnia 2017 r. II OSK 3044/15, z dnia 16 marca 2017 r. sygn. II OSK 2349/15, z 20 września 2018 r., II OSK 2314/16).

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dotyczył rozbudowy lokalu użytkowego. W związku z tym podnoszona przez skarżących wątpliwość wynikająca z tego, że w art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali jest mowa o udzieleniu zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej. Rozbudowa została wskazana w treści art. 3 pkt 6 u.p.b., który określa pojęcie budowy. Zgodnie z tym przepisem, jako budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 7a u.p.b., jako przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W razie przebudowy nie dochodzi zatem do zwiększenia fizycznej wielkości budynku, lecz jedynie zmiany jego parametrów "wewnętrznych". Natomiast w wypadku rozbudowy dochodzi do powiększenia użytkowej powierzchni obiektu, co w przypadku rozbudowy lokalu prowadzi do zmiany wielkości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej. Na tle wyrażenia zgody na zmianę udziałów w nieruchomości wspólnej będącą następstwem rozbudowy czy też nadbudowy lokalu, w orzecznictwie sądów cywilnych pojawiły się rozbieżności związane z wykładnią przepisów art. 22 ust. 2 pkt 5 i 5a w związku z art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali. Z przepisu art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali wynika, że w przypadku czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu do ich podjęcia przez zarząd wymagana jest zgoda wyrażona w uchwale właścicieli lokali. Z przepisu tego nie wynika w jakim trybie mają być podejmowane uchwały tego rodzaju, w szczególności czy wymagana jest zgoda wszystkich członków wspólnoty czy też dla podjęcia uchwały wystarczająca jest wola większości wyrażona w głosowaniu nad uchwałą. W postanowieniu z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...] Sąd Najwyższy stwierdził, że zmiana udziałów w nieruchomości wspólnej tylko formalnie mieści się w uregulowaniu art. 22 ust. 3 pkt 5a, jednak ze względu na skutki wywierające wpływ na sferę praw i obowiązków właścicieli lokali, nie może być traktowana jako możliwa do dokonania na podstawie uchwały podjętej przez większość właścicieli. W czynności prowadzącej do zmiany wysokości udziałów muszą przeto wziąć udział wszyscy właściciele lokali. Z kolei w wyroku z dnia [...] czerwca 2017 r., [...] Sąd Najwyższy nie podtrzymał tego stanowiska reprezentując pogląd, że do czynności o jakiej mowa w przepisie art. 22 ust. 3 pkt 5 wystarczająca jest uchwała podjęta przez większość właścicieli lokali.

Z uwagi na zasygnalizowane wyżej wątpliwości, które podlegają rozstrzygnięciu przez sąd cywilny, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, rozstrzygnięcie sprawy cywilnej dotyczącej uchwały o udzieleniu zgody na rozbudowę lokalu w nieruchomości stanowiącej współwłasność właścicieli lokali, stanowi w okolicznościach tej sprawy zagadnienie wstępne, bez którego Wojewoda nie może wydać decyzji w postępowaniu odwoławczym. Istotne w okolicznościach sprawy jest to, że zaistniał spór cywilny dotyczący uchwały właścicieli lokali, który rozstrzygany jest przez sądy powszechne, a nie organy administracji publicznej. W tej sytuacji konieczne jest zawieszenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia sprawy cywilnej przed sądem powszechnym. Zawieszeniu postępowania nie sprzeciwiają się względy związane z zasadą szybkości postępowania administracyjnego gdyż postępowanie cywilne w sprawie [...] jest na etapie postępowania apelacyjnego (notatka z [...] stycznia 2020 r., k.129 akt).

Z powyższych względów Sąd uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) uchylił ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a..

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżących zwrot poniesionych kosztów postępowania w postaci uiszczonej opłaty od skargi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie związany przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.), w szczególności co do konieczności poprzedzenia wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę rozstrzygnięciem przez sąd cywilny sporu między współwłaścicielami lokali co do wyrażenia zgody na dokonanie czynności polegającej na rozbudowie lokalu użytkowego.