Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 273/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b par.1, art. 14j par. 1, art. 14h, art. 169 par. 1.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, ust. 2, art. 7 pkt 4 lit. a.
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 pkt 4.
journal: Dz.U. 2013 poz 465
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - tekst jednolity.
article: art. 46ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 12 poz 59
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa A na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 16 października 2013r. Nadleśnictwo O. (dalej jako "wnioskodawca", "skarżąca") wystąpiło do Wójta Gminy O. o interpretację przepisów prawa podatkowego.

Wnioskodawca przedstawił we wniosku zaistniały stan faktyczny. Podał, że umowami z dnia 17 lipca 2009r. dwie nieruchomości zabudowane Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa O., położone w gminie O., oddane zostały leśniczym do bezpłatnego używania. Zgodnie z umową pracownik ma prawo do bezpłatnego korzystania z mieszkania oraz przynależnych budynków gospodarczych i nieruchomości gruntowej (podwórka). W budynkach mieszkalnych, oprócz lokalu mieszkalnego służącego zaspokajaniu potrzeb bytowych leśniczego i jego rodziny, wydzielona jest kancelaria leśnictwa. Lokal mieszkalny i kancelaria nie posiadają odrębnych ksiąg wieczystych, nie stanowią odrębnych nieruchomości. Na nieruchomościach tych jest dwóch posiadaczy - posiadaczami mieszkań są leśniczy, a nadleśnictwo, które jest zarządcą całych nieruchomości, zarazem jest posiadaczem kancelarii. Według nadleśnictwa, w opisanej sytuacji leśniczy mają ograniczone prawo korzystania z mieszkania, podwórka i budynków gospodarczych. Nieruchomości gruntowe (podwórka) są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako Ls. Budynki sklasyfikowane są jako mieszkalne oraz produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa.

Wnioskodawca zadał następujące pytania:

1. czy kancelarie usytuowane w opisanych budynkach mieszkalnych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w stawce jak od budynków mieszkalnych, czy są zwolnione ?

2. kto jest płatnikiem podatku od nieruchomości - leśniczy, czy nadleśnictwo ?

3. kto jest płatnikiem podatku leśnego od podwórek – leśniczy, czy nadleśnictwo ?

Przedstawiając swoje stanowisko wnioskodawca stwierdził, że:

1. prowadzenie działalności leśnej przez leśniczych nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010r. nr 9, poz.31 ze zm.), dalej jako "u.p.o.l.". Kancelarie te w myśl art.2 pkt 2 u.p.o.l., jako część budynku mieszkalnego, winny być opodatkowane stawką w wysokości jak za budynki mieszkalne. Nie podlegają zwolnieniu na podstawie art.7 pkt 4 lit. a) u.p.o.l.,

2. podatek od nieruchomości od całej nieruchomości zabudowanej, zgodnie z art.3 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. winno płacić nadleśnictwo. Leśniczy nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, ponieważ nie jest posiadaczem lokalu mieszkalnego niestanowiącego odrębnej nieruchomości, a co za tym idzie nie ciąży na nim obowiązek podatkowy,

3. płatnikiem podatku leśnego od nieruchomości gruntowej jest obecnie nadleśnictwo.

Wójt Gminy O., w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 2 stycznia 2014r., uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie punktu 1 za prawidłowe, w zakresie punktu 2 za prawidłowe w części dotyczącej podatku od nieruchomości za lokal mieszkalny, a w części dotyczącej podatku od nieruchomości za budynki gospodarcze i nieruchomości gruntowe - za nieprawidłowe, w zakresie punktu 3 - za nieprawidłowe.

Organ zgodził się z wnioskodawcą, że kancelarie powinny być opodatkowane stawką w wysokości jak za budynki mieszkalne.

Odnosząc się do drugiej kwestii, organ wskazał na treść art.2 ust.1, art.3 ust.2 i art.3 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. i stwierdził, że nadleśnictwo będzie podatnikiem podatku od nieruchomości tylko wtedy, gdy będzie faktycznie władać gruntem lub budynkiem (lub jego częścią). Obowiązek w podatku od nieruchomości zostanie przeniesiony na posiadacza nieruchomości (leśniczego) w wyniku zawarcia z właścicielem (Skarbem Państwa - Lasami Państwowymi Nadleśnictwo O.) umowy przenoszącej posiadanie. Obowiązek podatkowy dotyczy jednak nadal właściciela, gdy przedmiotem umowy zawartej przez osobę fizyczną jest posiadanie lokalu mieszkalnego niestanowiącego odrębnej nieruchomości. Umowy przenoszące posiadanie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa będących w zarządzie Lasów Państwowych, zawarte przez jednostki organizacyjne Lasów Państwowych z pracownikami Służby Leśnej uprawnionymi do bezpłatnego mieszkania na podstawie art.46 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (tekst jedn.: Dz.U. z 2011r., nr 12, poz.59 ze zm.) należy traktować jako umowy zawarte bezpośrednio z właścicielem, tj. Skarbem Państwa. Będą to więc umowy skutkujące przeniesieniem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, zgodnie z art.3 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. W przedstawionym stanie faktycznym, skoro przedmiotem umowy są lokale mieszkalne niestanowiące odrębnych nieruchomości, to podatnikiem podatku od nieruchomości od lokalu mieszkalnego pozostają Lasy Państwowe – Nadleśnictwo O., a w zakresie pozostałych przedmiotów opodatkowania, które obejmuje umowa, obowiązek podatkowy ciąży na pracownikach jako posiadaczach nieruchomości Skarbu Państwa.

Odnosząc się do trzeciego pytania, organ przytoczył treść art.2 ust.1 pkt 4 i ust.2 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r. nr 465) dalej jako "u.p.l." i wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku leśnym od nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa spoczywa w pierwszej kolejności na posiadaczu lasów, a dopiero w przypadku lasów nieoddanych w posiadanie – na zarządcy lasu. Organ stwierdził, że pracownicy nadleśnictwa, biorąc w użyczenie lokale mieszkalne i budynki gospodarcze z gruntami przynależnymi do nieruchomości, stali się ich posiadaczami zależnymi. W związku z powyższym podatnikiem podatku od nieruchomości jest leśniczy.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wnioskodawca wskazał, że w przynależnych budynkach gospodarczych jest wydzielona część przeznaczona na magazynek leśnictwa, a na nieruchomości gruntowej sklasyfikowanej jako Ls usytuowane są wymienione nieruchomości budynkowe. Podniósł, że stwierdzając, iż podatnikiem podatku za przynależne budynki gospodarcze powinien być pracownik, organ nie wziął pod uwagę art.7 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. Stanowisko organu dotyczące podatnika podatku leśnego od udostępnionych podwórek nie uwzględnia, że pracownik nie jest jego jedynym użytkownikiem. Nieruchomość gruntowa jest w posiadaniu nadleśnictwa, które wykorzystuje ją do prowadzenia spraw służbowych. Nie można mówić, że nadleśnictwo zostało czasowo wyzbyte ze sprawowania zarządu nad nieruchomością, którą udostępniło pracownikowi do bezpłatnego korzystania. Ustalając podatnika całej nieruchomości organ wskazał dwa podmioty – nadleśnictwo i pracownika, wobec czego nie wziął pod uwagę art.46 K.c.

Organ, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 lutego 2014r., stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Podkreślił, że odpowiedział ściśle na pytania wnioskodawcy, a rozważania z wezwania do usunięcia naruszenia prawa pozostają poza zakresem interpretacji. Zwolnienie budynków gospodarczych z podatku od nieruchomość nie było w ogóle przedmiotem interpretacji. Wskazał, że zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym i przedłożonym projektem umowy, pracownikowi nadleśnictwa oddaje się do bezpłatnego użytkowania m.in. podwórko. Tym samym leśniczy staje się posiadaczem podwórka. Na marginesie zaznaczył, że istota problemu winna sprowadzać się do ustalenia jaki podatek – leśny, czy od nieruchomości, winien być płacony. Grunty sklasyfikowane jako Ls, co do zasady, winny być opodatkowane podatkiem leśnym. Podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomość tylko wówczas, gdy zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

W skardze na opisaną interpretację indywidualną wnioskodawca wniósł o jej uchylenie w zakresie uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zarzucił interpretacji błędną wykładnię art.3 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że podatnikiem podatku od nieruchomości od budynków gospodarczych i nieruchomości gruntowych jest leśniczy, a nie nadleśnictwo, a także błędną wykładnię art.2 ust.1 pkt 4 i ust.2 u.p.l., przez przyjęcie, że podatnikiem podatku leśnego jest leśniczy. Skarżąca stwierdziła, że podtrzymuje wszystkie zarzuty przedstawione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Nadto wskazała, że zasadnicze znaczenie dla oceny kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości ma określenie czy użytkownik (leśniczy) jest posiadaczem nieruchomości lub ich części, bądź obiektów budowlanych lub ich części. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma pojęcie "faktyczne władanie". W u.p.o.l. brak jest definicji tego pojęcia, ale analizując przesłanki posiadania wskazane w piśmiennictwie, zdaniem skarżącej, leśniczy nie jest posiadaczem oddanej mu nieruchomości - nie ma on możliwości faktycznego władania nieruchomością. Podatnikiem podatku od nieruchomości całej zabudowanej nieruchomości (gruntów i budynków) będzie nadleśnictwo, zgodnie z art.3 ust.1 pkt 1 i ust.2 u.p.o.l.. W zakresie podatku leśnego, wskazano, że w związku z tym, że nieruchomość wykorzystywana jest też przez nadleśnictwo, leśniczy nie jest posiadaczem podwórka (lasu), a więc obowiązek podatkowy ciąży na nadleśnictwie.

W odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną do prowadzenia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej stanowią przepisy zawarte w rozdziale 1a działu II ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U z 2012r., poz.749 ze zm.), dalej powoływana jako "O.p.". Z przepisów tych wynika, iż zasadniczo, podmiotem uprawnionym do wydawania interpretacji indywidualnych jest Minister Finansów, o czym stanowi art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże w myśl art. 14j § 1 tej ustawy stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Ponieważ problem, z którym zwrócił się wnioskodawca, dotyczył podatku od nieruchomości i podatku leśnego, organem właściwym był wójt. Zgodnie z art. 14j § 3 Ordynacji podatkowej, do interpretacji indywidualnej wydawanej przez m.in. wójta, w zakresie nieuregulowanym w § 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału.

Istotą tej instytucji jest możliwość uzyskania "pewności prawa", przez wnioskodawcę, celem prawidłowego wykonywania obowiązku podatkowego. W ramach tego postępowania wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Natomiast właściwy organ podatkowy, jest uprawniony i zobowiązany do zaakceptowania bądź zanegowania tego stanowiska. W tym drugim przypadku indywidualna interpretacja powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Podkreślenia wymaga przy tym, że stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być "dopowiadany" dołączanymi do wniosku dokumentami (p. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 20/08, LEX nr 458884). Podatnik nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody przez niego składane lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością.

Podobnie należy odnieść się również do kwestii ewentualnego uzupełniania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, poprzez wskazanie nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ocenę prawną tego stanu bądź też zmianę postawionych uprzednio we wniosku twierdzeń, już po wydaniu przez organ interpretacji indywidualnej.

Wnioskodawca, opisując stan faktyczny, w celu uzyskania interpretacji, bierze bowiem na siebie odpowiedzialność za wszelkie nieścisłości, niekompletność oraz jego potencjalną niezgodność z rzeczywistym stanem. Powyższe wynika z tego, że to, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego, zależy wyłącznie od woli podatnika.

Jednocześnie wskazać należy, że organ podatkowy może ingerować w opisany przez podatnika stan faktyczny w przypadku, gdy uzna, że jest on niewystarczający do zajęcia stanowiska. Powyższe stanowi bowiem brak formalny wniosku o interpretację, podlegający uzupełnieniu stosownie do treści art.14 h O.p. w trybie art. 169 §1 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został jednoznacznie określony –wnioskodawca, na podstawie zawartej umowy, oddał do bezpłatnego używania pracownikowi (leśniczemu) nieruchomość zabudowaną Skarbu Państwa, pozostającą w jego zarządzie. Na tej podstawie leśniczy ma ograniczone prawo korzystania z mieszkania, podwórka i budynków gospodarczych.

Na wstępie wskazać należy, że podatek od nieruchomości zalicza się do kategorii podatków majątkowych, gdyż przedmiotem opodatkowania jest majątek. Charakter i zadania tej kategorii podatków są zróżnicowane w zależności od sposobu wykorzystywania majątku, np. zgodnie z art. 5 u.p.o.l. wykorzystywanie majątku do prowadzenia działalności gospodarczej powoduje stosowanie wyższych stawek podatku niż wykorzystywanie tego majątku do innych celów. Podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba, która faktycznie włada majątkiem.

Zakres podmiotowy podatku od nieruchomości został określony w art.3 u.p.o.l. Zgodnie z art.3 ust.1 pkt 4 lit.a) u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości.

Obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi (art.3 ust.2).

Z powyższego wynika, że podatnikiem jest nie tylko posiadacz zależny "całej" nieruchomości, ale również jej części. Przykładem takiej części nieruchomości jest lokal w budynku, fizycznie wydzielona część działki lub też fragment budowli wykorzystywany np. do prowadzenia działalności gospodarczej. Na posiadaczach zależnych wszystkich lokali ciąży obowiązek podatkowy, z wyjątkiem dotyczącym osób fizycznych obejmujących w posiadanie lokale mieszkalne niestanowiące odrębnych nieruchomości. Regułą jest zatem, że osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami zależnymi lokali samorządu lub Skarbu Państwa, są podatnikami.

Wskazane wyżej zasady opodatkowania nieruchomości dotyczą każdego posiadacza zależnego bez względu na rodzaj umowy, w tym pracowników służby leśnej, którzy otrzymali od lasów państwowych lokale mieszkalne do nieodpłatnego użytkowania. Wskazany wyżej przepis dotyczy bowiem wszystkich posiadaczy zależnych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego.

Sąd nie podziela poglądu skarżącej, że nadleśnictwo jako zarządca spornych nieruchomości jest podatnikiem podatku od nieruchomości, od budynków gospodarczych i nieruchomości gruntowych przekazanych leśniczym do nieodpłatnego korzystania. Wskazać w tym miejscu należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 1996 r., FPK 9/96 (publ. ONSA z 1996r., nr 4, poz. 152), , w której stwierdzono, że w przypadku gdy w wyniku umowy cywilnoprawnej zawartej z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe przekazano w posiadanie zależne nieruchomość stanowiącą własność Skarbu Państwa, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na mocy art. 2 pkt 2 u.p.o.l. na posiadaczu zależnym. Teza ta - co do meritum - pozostaje wciąż aktualna, bowiem w obecnym stanie prawnym regulacja zawarta w art.2 pkt 2 u.p.o.l. odpowiada w istotnej części (z modyfikacjami dotyczącymi posiadaczy lokali mieszkalnych) treści spornego między stronami przepisu art.3 ust.1 pkt 4 lit.a) u.p.o.l. Nie uległy również zmianie istotne w sprawie przepisy u.p.o.l.

W konsekwencji powyższego, Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Jak wynika z wniosku na podstawie stosownych umów, uprawnionym pracownikom, oddawane zostały do bezpłatnego użytkowania budynki mieszkalne wraz z przynależnościami takimi jak: budynki gospodarcze, grunty. Na mocy umowy pracownik nabywa prawo do korzystania z nieruchomości jako posiadacz zależny. Powyższe zabudowania oraz grunty są własnością Skarbu Państwa i oddane w zarząd Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe (w rozpoznanej sprawie - Nadleśnictwu O.).

W tak przedstawionym stanie faktycznym, który w przypadku interpretacji indywidualnych, jest wiążący dla organu wydającego interpretację, zasadnie organ interpretujący przyjął, że jeżeli nieruchomości będące w zarządzie Lasów Państwowych znajdują się w posiadaniu innych podmiotów i posiadanie to wynika z umów zawartych z właścicielem (jednostkami organizacyjnymi Lasów Państwowych), bądź innego tytułu prawnego, to na posiadaczach takich nieruchomości ciążyć będzie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. W takiej sytuacji podatnikiem podatku od nieruchomości jest uprawniony pracownik Służby Leśnej, któremu w drodze umowy, oddano do bezpłatnego korzystania nieruchomość Skarbu Państwa, będącą w zarządzie Lasów Państwowych.

Jedynie w przypadku, gdy umowa o nieodpłatne korzystanie z nieruchomości dotyczy lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, podatnikiem podatku od nieruchomości pozostaje nadleśnictwo zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt. 4 lit.a) u.p.o.l.

Analogiczne przepisy, do przywołanych powyżej, zawarte zostały w art.2 ust.1 pkt 4 i ust.2 u.p.l. Stosownie do ich treści, podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust.2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Obowiązek podatkowy w zakresie podatku leśnego od lasów pozostających w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, nieobjętych obowiązkiem podatkowym na podstawie ust.1 pkt 4, ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i Lasów Państwowych.

W konsekwencji powyższego, podatnikiem podatku leśnego od nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa jest posiadacz lasów, a w sytuacji, gdy lasy nie zostały oddane w posiadanie – zarządca lasu.

Tym samym, w stanie faktycznym opisanym we wniosku o interpretację, podatnikiem podatku leśnego będzie leśniczy, któremu w posiadanie - na podstawie umowy o bezpłatne korzystanie – oddano m.in. nieruchomość gruntową.

Zauważyć na marginesie należy, że we wniosku o wydanie interpretacji nie wskazano, że część budynków gospodarczych jest użytkowana przez nadleśnictwo, a zatem ta okoliczność, która ujawniła się dopiero na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie może zostać wzięta pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Argumentacja ta dotyczy także wskazania w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, że leśniczy nie jest jedynym użytkownikiem podwórka. Jak już bowiem zaznaczono na wstępie organ interpretujący bierze pod uwagę wyłącznie stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację i tylko wskazane w tym wniosku okoliczności może brać pod uwagę. Wnioskodawca natomiast odpowiada za wszelkie niedokładności w opisie stanu faktycznego. Jeszcze raz podkreślić należy, że we wniosku podano, iż na nieruchomościach jest dwóch posiadaczy - leśniczy, który ma ograniczone prawo korzystania z mieszkanie, podwórka i budynków gospodarczych oraz nadleśnictwo, które jest zarządcą całej nieruchomości, a zarazem posiadaczem kancelarii.

Reasumując, zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2012r., poz.270 ze zm.), oddalił skargę.