Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1159/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skarg R. J., D. i S. H., E. K. oraz A Sp. z o.o. [...] na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oraz decyzji wydanej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. I. skargi D. i S. H., E. K. oraz A. Sp. z o.o. [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...] oddala, II. uchyla decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak: [...] ze skargi R. J., III. stwierdza, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak: [...] nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, IV. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. J. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z.o.o. [...], D. i S. H. oraz E. i A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, o wysokości 2 kondygnacji z poddaszem nieużytkowym, podziemnym parkingiem, wewnętrzną instalacją elektryczną (II etap) przy [...] ([...]).

Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożył R. J.

Decyzją z dnia 29 lipca 2002 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 r.

W uzasadnieniu organ I instancji odniósł się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności podając, że inwestor aktem notarialnym z dnia [...] sierpnia 1999 r. kupił działkę nr [...] o powierzchni [...] m². Wskazał, iż decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 1999 r. ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie całej działki polegające na budowie: 4 zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych i jednokondygnacyjnych z użytkowym poddaszem w zabudowie szeregowej po 4 budynki w zespole i jednego budynku wielorodzinnego na około 12 mieszkań o 2 kondygnacjach z poddaszem użytkowym (decyzją z dnia [...] września 1999 r. – zmieniono poddasze użytkowe na poddasze nieużytkowe). Organ I instancji wskazał również, iż w dalszym postępowaniu działka nr [...] uległa podziałowi na działki o mniejszej powierzchni, ale podział ten nastąpił po dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie ma wpływu na ocenę prawną tej decyzji. Zdaniem Wojewody [...] badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wbrew zarzutom skarżącego wymiary budynków w projekcie budowlanym i na planie zagospodarowania terenu są jednakowe. W planie zagospodarowania odległość głównych brył budynków wynosi 12,10 m. Od strony zachodniej budynku wielorodzinnego, w piwnicach tego budynku zostały zaprojektowane garaże tak, że nad terenem są one wysunięte w stronę zachodnią w stosunku do głównej bryły budynku o 5,68 m. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego projekt budowlany przewiduje garaże wbudowane dla każdego mieszkania oraz 4 stanowiska postojowe na zakończeniu dróg dojazdowych. Zdaniem organu I instancji także zarzut, że budynek wielorodzinny uniemożliwia naturalne oświetlenie budynków jednorodzinnych jest chybiony, gdyż zaprojektowana odległość między tymi budynkami wynosi 12, 10 m, a wysokość budynku wielorodzinnego od terenu do okapu wynosi 8,83 m. Tak więc nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania R. J. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że Prezydent Miasta [...] wydając badaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję dopuścił się rażącego naruszenia przepisów:

§ 8 pkt 3 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż projekt zagospodarowania działki nr [...] zawiera wprawdzie obrys projektowanego budynku mieszkalnego, jednak obrys ten jest niezgodny z rzeczywistymi gabarytami budynku, co wynika z porównania tego projektu z rysunkiem "Rzut parteru". Błędne przedstawienie obrysu budynku stanowi rażące naruszenie w/w przepisu;

§13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż odległość między budynkami powinna wynosić 11,40 m, zaś w projekcie zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta [...] odległość ta wynosi jedynie 6 m;

§ 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż z projektu budowlanego oraz z projektu zagospodarowania działki wynika jedynie zapewnienie miejsc parkingowych dla użytkowników stałych (pomieszczenia garażowe w piwnicy), brak jest natomiast zapewnienia miejsc parkingowych dla użytkowników przebywających okresowo w projektowanym budynku na zewnątrz budynku.

Skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli D. i S. H., E. K. i A. z o.o. we [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucili: naruszenie art. 156 § 1 kpa, § 8 pkt 3 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, § 13 ust. 1 i § 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędną ich interpretację i niewłaściwe zastosowanie. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po uwzględnieniu w całości skargi D. i S. H., E. i A. K. uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. i utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 r.

Organ działający w trybie autokontroli wyjaśniając w uzasadnieniu kwestię naruszenia przez organ wydający pozwolenie na budowę § 8 pkt 3 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego stwierdził, że wprawdzie plan zagospodarowania działki powinien zawierać obrys całego obiektu budowlanego jednakże wskazane naruszenie nie jest rażące. Odnosząc się do kwestii zapewnienia naturalnego oświetlenia organ II instancji podał, że z projektu zagospodarowania działki wynika, że odległość między budynkami wynosi 11, 50 m, a nie jak wskazano w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji 6 m. Fakt ten pozwala na stwierdzenie, iż nie wystąpiło w przedmiotowej sprawie rażące naruszenie § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie naruszono rażąco przepisu § 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., gdyż przepisy tego rozporządzenia nie przewidują normatywu miejsc parkingowych, a dla projektowanej inwestycji zaprojektowano garaże podziemne oraz dwa miejsca parkingowe na zewnątrz budynku – wbrew temu co twierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r.

Z w/w względów organ II instancji stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę nie wypełnia przesłanek stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć administracyjnych wskazanych w art. 156 § 1 kpa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. złożył R. J.

W skardze wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż decyzja ta nie ma podstawy prawnej, ponieważ wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto wskazał, iż argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii rysunku projektu budowlanego jest bezzasadna i narusza powagę rzeczy osądzonej, ponieważ oceny prawnej projektu budowlanego dokonał Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 1 sierpnia 2002 r. (sygn. akt II SA/Wr 1928/2001). W wyroku tym Sąd stwierdził m.in., że odległość między budynkami jest niezgodna z projektem zagospodarowania terenu oraz że projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z projektem architektoniczno budowlanym. Skarżący podniósł w skardze również, że argument organu zawarty w zaskarżonej decyzji, wskazujący spełnienie w projekcie budynku wielorodzinnego wymagań odnośnie oświetlenia sąsiedniego istniejącego już budynku (poprzez zachowanie od niego odległości 11,50 m) sprzeczny jest z ustaleniami wskazanego wyroku co do odległości między budynkami. Zdaniem R. J. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. w sposób oczywisty rażąco naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 170 wymienionej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zauważyć należy, iż stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Z uwagi na to, że tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły przy wydawaniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r., skarga R. J. na tę decyzję została przez Sąd uwzględniona. Natomiast skargi D. i S. H., E. i A. K. oraz A. sp. z o. o. we [...] wniesione na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r., z uwagi na nie wystąpienie w/w wad i uchybień przy wydawaniu wskazanej decyzji zostały przez Sąd oddalone.

W niniejszej sprawie zarówno decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r., jak i decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2003 r., a także decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. wydane zostały w ramach postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Wskazać trzeba, iż wskazane organy działając w ramach postępowania nadzorczego zobowiązane były więc przede wszystkim udzielić w swych rozstrzygnięciach odpowiedzi, czy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę A. Sp. z o. o. we [...], D. i S. H. oraz E. i A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości 2 kondygnacji z poddaszem nieużytkowym, podziemnym parkingiem, wewnętrzną instalacją elektryczną (etap II) przy ul. [...] we [...] (działka [...]) można postawić zarzut rażącego naruszenia prawa.

Podkreślenia wymaga to, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga bezspornego ustalenia, że badana w jego ramach decyzja dotknięta została jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. W przypadku bezspornego ustalenia przez właściwy organ wystąpienia przynajmniej jednej z podstaw stwierdzenia nieważności wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 kpa oraz tego, że nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności tj. upływ terminu lub spowodowanie przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych, wskazany organ zobligowany jest orzec stwierdzenie nieważności kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji administracyjnej.

Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest rażące naruszenie prawa, które rozumiane jest jako takie naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa oraz takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa.

W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. zastosował tzw. instytucję autokontroli zawartą w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).

W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych bezspornym jest, iż wskazany przepis jest samoistną podstawą prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji publicznej, a jedynym warunkiem jaki musi zostać spełniony, aby organ mógł zastosować tę instytucję jest uwzględnienie przez niego w całości skargi złożonej do sądu administracyjnego. Ocena, czy wskazana przesłanka została spełniona, powinna zaś nastąpić w kontekście żądania zawartego w skardze. Jednakże zauważyć należy, że organ, który działa w trybie autokontroli i niejako w zastępstwie sądu administracyjnego - dokonującego kontroli zaskarżonego aktu lub działania organu wyłącznie "pod względem zgodności z prawem" (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153. poz. 1269 z późn. zm.) – nie może stosując tę instytucję działać w sposób dowolny tzn. nie może dokonywać oceny zaskarżonej decyzji na podstawie innych kryteriów niż sąd administracyjny. Wskazać trzeba, iż organ działający w trybie autokontroli może więc dokonywać kontroli zaskarżonej decyzji jedynie pod względem jej zgodności z prawem.

W niniejszej sprawie skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. skargi złożyli D. i S. H., E. i A. K. oraz A. sp. z o. o. we [...].

Stwierdzić trzeba, iż chcąc zastosować instytucję autokontroli określoną w art. 54 § 3 w/w ustawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien więc uwzględnić w całości w/w skargi. Z zaskarżonej decyzji wynika zaś bezspornie, że organ ten wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. uwzględnił w całości jedynie dwie skargi na swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. tj. skargę D. i S. H. oraz E. i A. K., pomijając zupełnie skargę trzeciego ze skarżących tj. A. Sp. z o. o. we [...]. Tym samym dopuścił się on, w ocenie Sądu naruszenia art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).

Mając na uwadze istotę instytucji autokontroli określonej w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), a w szczególności kryteria kontroli jakimi może kierować się organ stosując tę instytucję Sąd stwierdza, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie uznał, iż skargi D. i S. H. oraz E. i A. K. wniesione na decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2003 r. zasługują w całości na uwzględnienie. Zdaniem Sądu ani merytoryczna, ani też prawna ocena zarzutów tych skarg nie pozwalała uznać, iż skargi te są zasadne. Nie można także zgodzić się z oceną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2003 r. została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 kpa, które obligują organy administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto za chybione uznać trzeba twierdzenie, iż w uzasadnieniu decyzji badanej w trybie autokontroli organ wskazał wprawdzie na naruszenie przepisów § 13 i § 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, jednakże nie dokonał on oceny skutków społeczno - gospodarczych wskazanych naruszeń, a co za tym idzie nie wskazał, dlaczego przyznaje się im charakter rażącego naruszenia prawa.

Wbrew w/w twierdzeniom stwierdzić trzeba, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. dokonał zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 i art. 80 kpa wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku, na podstawie analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w w/w decyzji uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się zaś do stwierdzenia, że organ ten w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. nie dokonał oceny skutków społeczno - gospodarczych wskazanych naruszeń prawa, a co za tym idzie nie wskazał dlaczego naruszeniom tym przyznał charakter rażącego naruszenia prawa, wskazać trzeba, iż obowiązujące przepisy nie uzależniają stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa od oceny skutków społeczno - gospodarczych spowodowanych tym naruszeniem prawa. Podkreślić w tym miejscu należy to, iż przepisy stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji muszą być w każdym przypadku interpretowane ściśle, a zatem przy stwierdzaniu nieważności decyzji mogą być brane pod uwagę wyłącznie okoliczności wymienione w tych przepisach. Za niedopuszczalne uznać zaś należy odwoływanie się do innych nie wymienionych w art. 156 § 1 kpa przesłanek takich jak błąd, wina, należyta staranność, czy skutki społeczno – gospodarcze naruszenia prawa. A jak wskazano wyżej rażące naruszenie prawa, to tylko takie naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa oraz takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego

Sąd podziela zdanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r., iż organ architektoniczno - budowlany przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a więc bezspornego i oczywistego naruszenia prawa tj. § 8 pkt 3 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z § 8 pkt 3 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu winna zawierać m.in. obrys projektowanych obiektów budowlanych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich.

W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się projekt zagospodarowania działki nr [...], który – jak słusznie zauważył organ w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. - zawiera co prawda obrys projektowanego budynku mieszkalnego, jednakże z porównania tego obrysu z rysunkami "rzutu parteru" budynku znajdującymi się w projekcie architektoniczno - budowlanym wynika, że obrys ten jest niezgodny z rzeczywistymi gabarytami budynku. W projekcie zagospodarowania całkowita szerokość budynku projektowanego wynosi 12,44 m, natomiast rysunek rzutu poziomego podaje całkowity wymiar 20,22 m. Bezspornym jest więc, iż projekt zagospodarowania działki zawiera obrys budynku, który jest niezgodny z projektem architektoniczno – budowlanym, co uznać należy za rażące naruszenie w/w przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Ponadto wskazać trzeba, iż w aktach sprawy znajduje projekt architektoniczno - budowlany zatwierdzony kontrolowaną w trybie nadzoru decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., w którego części opisowej mowa jest o parkingu podziemnym usytuowanym poniżej terenu. Natomiast z części rysunkowej tego projektu wynika, że parking usytuowany został 1,20 m nad powierzchnią terenu. Niezgodność ta ma również charakter rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Stosownie do przepisu § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna być taka, aby było umożliwione naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość w sytuacji, gdy obiekt przesłaniający nie jest wyższy niż 55 m. Dla potrzeb oceny, czy zostało umożliwione naturalne oświetlenie pomieszczeń, wysokość obiektu przesłaniającego liczy się od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi budynku przesłaniającego (ust. 2 w/w przepisu).

Z akt sprawy bezspornie wynika, iż w przedmiotowej sprawie budynek przesłaniany posiada okna, których dolna krawędź jest usytuowana ok. 60 cm od poziomu gruntu. Natomiast wysokość budynku przesłaniającego – projektowanego – licząc od poziomu gruntu wynosi 12 m. Wysokość budynku projektowanego wyliczona zgodnie ze wskazaniami ust. 2 w/w przepisu wynosi zatem 11,40 m. Odległość między budynkami sąsiednim a projektowanym powinna więc wynosić 11, 40 m. W projekcie architektoniczno – budowlanym, zatwierdzonym kontrolowaną w trybie stwierdzenia nieważności decyzją o pozwoleniu na budowę wynosi ona zaś jedynie 6 m. Tym samym stwierdzić więc trzeba, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że przy wydawaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. rażąco został naruszony § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nie można natomiast podzielić zdania tego organu wyrażonego w decyzji z dnia 1 kwietnia 2003 r., iż przy wydawaniu przez Prezydenta Miasta [...] decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do rażącego naruszenia § 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zauważyć trzeba, iż przepis ten nie ustanawia normy ilości miejsc parkingowych dla samochodów, a mówi jedynie o "odpowiedniej" liczbie tych miejsc. W decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przewidziano 8 miejsc dla samochodów w garażu podziemnym oraz 2 miejsca parkingowe na zewnątrz budynku, co jest zgodne z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie określa konkretnie ilości tych miejsc. W tej sytuacji nie było więc podstaw aby stwierdzić, iż przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę doszło do rażącego naruszenia prawa tj. § 18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. nie narusza prawa, dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono, jak w pkt I sentencji wyroku.

Uznając, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nie może się ostać ze względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzec jak w pkt II sentencji wyroku.

Na mocy art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w pkt III wyroku.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).