Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 612/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej w całości i odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan P. D. (dalej powoływany również jako: "Skarżący") złożył w dniu

[...] maja 2012 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym ubiegał się o przyznanie: (-) jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 6,60 ha,

(-) uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 2,30 ha.

Po rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] grudnia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, w której przyznał Skarżącemu ww. płatności do powierzchni deklarowanej we wniosku.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wznowił postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie były wyniki kontroli na miejscu, w zakresie kwalifikowalności powierzchni, przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym Skarżącego w dniach od [...] września 2013 r. do [...] października 2013 r., z której został sporządzony raport nr [...].

Po zakończeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. uchylił decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r. i odmówił przyznania Skarżącemu jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przyczyną wznowienia postępowania, a później odmowy płatności były wyniki kontroli

na miejscu przeprowadzonej w 2013 roku w odniesieniu do działek rolnych

D (powierzchnia deklarowana 0,16 ha) i E (powierzchnia deklarowana 1,65 ha). Analiza raportu z czynności kontrolnych na ww. działkach pozwala na stwierdzenie, iż nie była na nich prowadzona w roku ubiegłym, tj. 2012 działalność rolnicza. Charakter stwierdzonych nieprawidłowości - zastana przez inspektorów terenowych w dniu kontroli na ww. działkach roślinność, tj. kilkuletnie samosiewki drzew

o wysokości od 1 - 2,5m wskazują na wieloletni brak użytkowania rolniczego.

Nie budzi wątpliwości, że powyższe okoliczności były okolicznościami nowymi, do których nie miał dostępu organ I instancji wydający decyzję w dniu [...] grudnia 2012 r., a zatem zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Organ odwoławczy, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazując i przytaczając przepisy regulujące przyznawanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, podkreślił, że w jego ocenie, organ I instancji, opierając się

na protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w 2013 r., prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Wskazał, że stwierdzone przez inspektorów terenowych nieprawidłowości na działkach rolnych D i E, mają charakter wieloletni, co uzasadnia uznanie ww. raportu jako dowodu, również w sprawie o przyznanie płatności na rok 2012. Inspektorzy terenowi w ww. raporcie przypisali ww. działkom rolnym, kod nieprawidłowości DR18, który oznacza, że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Kod DR18 ma zastosowanie

w przypadkach, w których stwierdzono brak użytkowania rolniczego całej działki rolnej w okresie co najmniej dwóch lat. Zaznaczył, że inspektorzy terenowi w raporcie z czynności kontrolnych w polu uwagi w odniesieniu do działki rolnej D zapisali informację, że działka ta jest nieużytkowana rolniczo, porośnięta chwastami i dziko rosnącą maliną. Natomiast przy działce rolnej E zapisali informację, że działka rolna jest porośnięta chwastami i samosiewkami sosny i brzozy o wysokości od 1 m

do 2,5 m.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, że twierdzenia jakoby

w 2012 r. sporne działki były użytkowane rolniczo, nie znajduje odzwierciedlenia

w zebranym materiale dowodowym.

Zasadniczym obowiązkiem podmiotu uprawnionego ubiegającego się

o dopłaty jest takie gospodarowanie, aby zgłoszone do dopłat grunty utrzymane były w stanie gwarantującym prawidłową gospodarkę. System monitorowania i kontroli składanych wniosków jest jednym ze środków prowadzących do osiągnięcia tego celu. Chodzi bowiem o to, aby rolnicy deklarowali we wniosku o przyznanie dopłat, grunty zgodnie ze stanem faktycznym, co do ich powierzchni, rodzaju uprawy oraz ich stanu, tzn. by deklarowali grunty już utrzymane w dobrej kulturze rolnej

i aby grunty te utrzymywali w takiej kulturze przy uwzględnieniu wymagań ochrony środowiska, w dalszym ciągu. Omawiana ustawa nie przewiduje bowiem dopłat

z tytułu samego faktu posiadania gruntu rolnego. Tymczasem zgromadzona

w sprawie dokumentacja fotograficzna wskazuje, że działki o nr [...] i [...] były silnie zachwaszczone oraz w przeważającym stopniu zajęte przez kilkuletnie samosiejki sosny i brzozy brodawkowatej. Brak roślinności trawiastej lub jej śladowe ilości wskazuje na to, że obszary zajęte przez chwasty nie były użytkowane rolniczo

nie tylko w roku 2013, ale również w roku poprzednim.

W skardze na powyższą decyzję, adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a., poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Zdaniem Skarżącego, pojedyncze samosiejki sosny i brzozy wcale nie muszą świadczyć

o całkowitym nieużytkowaniu działek o nr [...] i [...], zaś przyrost malin jest coroczny i możliwy jedynie poprzez usunięcie korzeni.

Skarżący wskazał także, że w jego ocenie w sprawie nie powinno nastąpić wznowienie zakończonego postępowania administracyjnego, bowiem na podstawie kontroli przeprowadzonej we wrześniu 2013 r. nie można jednoznacznie stwierdzić, że Skarżący nie dokonał jednokrotnego (a taką liczbę wymagają przepisy) koszenia okrywy roślinnej działek o nr [...] i [...] w 2012 r. Tylko osoba posiadająca wiadomości specjalne mogłaby ewentualnie zająć stanowisko, co do tego,

czy w 2012 r. były lub też nie były, przeprowadzone czynności rolnicze

na zakwestionowanych działkach.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogło być podstawą uchylenia decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł.

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania stanowi tzw. tryb nadzwyczajny. Jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie,

w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (por. wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r.

sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86) wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie

do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy

albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem

w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych

w postępowaniu zwykłym.

W przedmiotowej sprawie, podstawą do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Treść tego przepisu stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się,

że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu

nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach

(por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r.,

sygn. akt FSK 170/04; LEX nr 143703).

Z analizy akt sprawy, w szczególności uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy potraktowały, jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego wyjście na jaw, że na działkach rolnych D i E, położonych na działkach ewidencyjnych - odpowiednio nr [...] i [...], obręb M.

w 2012 r. nie była prowadzona działalność rolnicza. Stwierdzono, że były to nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi w dniu wydawania pierwotnej decyzji

z dnia [...] grudnia 2012 r., a zatem istniały podstawy do wznowienia postępowania.

Przedmiotem sporu jest kwestia oceny prawidłowości poczynionych

przez organy administracji ustaleń odnośnie utrzymywania gruntów rolnych zgodnie

z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek

o przyznanie tej płatności, tj. rok 2012.

W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że w postępowaniu z wniosku Skarżącego o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, mający istotne znaczenie dla sprawy fakt utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, może być wykazywany protokołem z czynności kontrolnych.

Z raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonych w gospodarstwie Skarżącego w dniach od [...] września 2013 r.

do [...] października 2013 r. (k. 30-36 akt adm.) wynika, że zostały stwierdzone nieprawidłowości na działkach rolnych o nr D i E. Inspektorzy terenowi w raporcie przypisali ww. działkom rolnym, kod nieprawidłowości DR18, który oznacza,

że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej.

Jak wskazał organ, kod DR18 ma zastosowanie w przypadkach, w których stwierdzono brak użytkowania rolniczego całej działki rolnej w okresie co najmniej dwóch lat. Inspektorzy terenowi w raporcie z czynności kontrolnych w polu uwagi

w odniesieniu do działki rolnej D zapisali informację, że działka ta jest nieużytkowana rolniczo, porośnięta chwastami i dziko rosnącą maliną. Natomiast przy działce rolnej E zapisali informację, że działka rolna jest porośnięta chwastami i samosiewkami sosny i brzozy o wysokości od 1 m do 2,5 m.

Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, na załączonej do raportu z kontroli dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie wizytacji w terenie wyraźnie widać porastające działkę rolną D i E samosiewki kilkuletnich drzew sosny zwyczajnej oraz brzozy brodawkowatej, pozostały obszar nie zajęty

przez samosiewki jest bardzo silnie porośnięty chwastami, w niczym

nie przypominającymi trwałej łąki, wskazującymi na brak trwałego użytkowania rolniczego. Brak roślinności trawiastej lub jej śladowe ilości wskazują na to,

że obszary zajęte przez chwasty nie były użytkowane rolniczo nie tylko w roku 2013, ale również w roku poprzednim. Na podstawie wielkości samosiewek ww. drzew wywiedziono, iż w 2012 roku na tych działkach nie były prowadzone zabiegi agrotechniczne. Nawet w przypadku dokonania zabiegu koszenia raz w roku,

nie pozwoliłoby to na taki rozwój drzew, jaki został stwierdzony podczas czynności kontrolnych.

Wbrew twierdzeniom skargi, w ocenie Sądu brak jest podstaw do podważenia zgodności z prawem i wiarygodności przeprowadzonej kontroli na miejscu

i sporządzonego z tejże kontroli raportu oraz jego wpływu na ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Kontrola została przeprowadzona przez wyspecjalizowanych inspektorów terenowych, jest jasna i rzetelna. Zapisy raportu z czynności kontrolnych znajdują potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej, z której jednoznacznie wynika, że działki D i E nie były należycie utrzymane. Wskazać należy, na co zwrócił uwagę także organ odwoławczy, że Skarżący, mimo stosownego pouczenia, nie złożył zastrzeżeń do wyników przeprowadzonej kontroli, a zatem przyjąć należy, iż zgodził się z ustaleniami zawartymi w raporcie z kontroli na miejscu.

W ocenie Sądu, na postawie sporządzonego raportu z czynności kontrolnych oraz dokumentacji fotograficznej, organy obu instancji były uprawnione do przyjęcia, że Skarżący nie utrzymywał działek A i E zgodnie z normami przewidzianymi dla łąk

i pastwisk nie tylko w roku 2013, ale także w roku 2012.

Powyższe okoliczności istniały w dniu wydania decyzji przyznającej płatności

z [...] grudnia 2012 r., nie były też znane organowi, który wydał decyzję.

Stwierdzenie, iż Skarżący nie utrzymywał działek A i E zgodnie z normami przewidzianymi dla łąk i pastwisk miało też niewątpliwie istotne znaczenie dla sprawy przyznania płatności obszarowych Skarżącemu na rok 2012.

Zasady przyznawania rolnikom płatności obszarowych zostały określone

w ustawie z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: (1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku

nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; (2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; (2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; (3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 7 ust. 1a jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa.

Rolnikowi przysługuje zatem jednolita płatność obszarowa (jak też płatności uzupełniające) do gruntów rolnych, które są utrzymywane zgodnie z normami

przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia

30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007

w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65 ze zm.) "trwałe użytki zielone" oznaczają trwałe użytki zielone zgodnie z definicją w art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1120/2009 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1120/2009

z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE)

nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.2009.316.1 ze zm.). Przepis ten stanowi, że "trwałe użytki zielone" oznaczają grunty zajęte pod uprawę traw

lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych

w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi

w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej. W świetle § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211 ze zm.) grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli w przypadku łąk i pastwisk innych niż wymienione w pkt 2

i 3 - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku,

w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw.

Biorąc powyższe pod uwagę w 2012 r. na spornych działkach nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2a ustawy o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Konsekwencją stwierdzenia powyższych nieprawidłowości było ustalenie przedeklarowania powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności (o 37,7871 %). Stanowiło to podstawę do uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji

w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej i płatności uzupełniających

na rok 2012 i odmowy przyznania tychże płatności.

Niezasadne są podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia

przez organ przepisów art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, w tym brak ustaleń,

czy faktycznie Skarżący nie użytkował spornych działek w 2012 r.

Zasady procedowania w sprawach dotyczących przyznania pomocy

m.in. w postaci wsparcia bezpośredniego (JPO i UPO) zostały w istotny sposób zmodyfikowane stosunku do reguł przewidzianych w k.p.a., czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1,

do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej:

(1) stoi na straży praworządności; (2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; (3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

(4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie

z art. 3 ust. 3 ww. ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu,

o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddał ocenie wniosek Skarżącego o przyznanie płatności na rok 2012 oraz raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie Skarżącego w 2013 r. Organ odniósł się również do zarzutów przedstawionych przez Skarżącego. Ocena zebranych dowodów jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w pełni odpowiada wymogom zasady budzenia zaufania do organów Państwa. W decyzji wyjaśniono powody nieuwzględniania argumentacji prezentowanej przez stronę. Podjęte rozstrzygnięcie wynika przede wszystkim z uwzględnienia przez organ wyników przeprowadzonej kontroli i ich analizy w kontekście uprawnienia Skarżącego

do uzyskania płatności na rok 2012. Skarżący mając możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska, skutecznie nie podważył tych ustaleń, nie wskazał też dowodów, które zostały pominięte. Trzeba zauważyć, że Skarżący pomimo stawianych w skardze zarzutów nie podał nawet jednoznacznie, kiedy miał dokonać koszenia na spornych działkach w 2012 r.

Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący występował do organu z wnioskiem

o udzielenie mu niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych. Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności złożył natomiast oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania płatności oraz udzielanej pomocy finansowej.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organy miały zatem podstawy do przyjęcia, że Skarżący nie spełnił wszystkich wymaganych prawem warunków, umożliwiających przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r.

W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na mocy

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.