Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1524/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...] z 3 lipca 2018 r. znak: [...] z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji Nr [...] z 30 listopada 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą kształtu dachu na cele mieszkalne jednorodzinne na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie" (sprawa nr [...]).

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm. dalej jako u.p.z.p.) w zw. z 162 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U z 2017 r. poz. 1257 ze zm. dalej jako K.p.a.).

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 30 listopada 2016 r. została wydana na wniosek D. K. decyzja Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą kształtu dachu na cele mieszkalne jednorodzinne na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie" (sprawa nr [...]). Zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:

inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Od dnia 25 lipca 2017 r. na terenie objętym ustaleniami ww. decyzji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka Kamieńskiego" uchwalony Uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LXXVII/1914/17 z dnia 28 czerwca 2017 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 10 lipca 2017 r. poz. 4617. Spełniona zatem została przesłanka określona w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Z tego względu wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji. W związku z powyższym konieczne stało się dokonanie analizy, czy warunki ustalone w przedmiotowej decyzji pokrywają się z ustaleniami ww. planu, czy też ustalenia planu są inne, niż ustalenia zawarte w analizowanej decyzji WZ. Działka inwestycyjna, objęta przedmiotową decyzją WZ, znajduje się na terenie wyznaczonym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka Kamieńskiego" pod symbolem MN. 14 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (na działce nr [...] obr. [...]). W granicach obszaru MN. 14 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka Kamieńskiego" ustalono następujące warunki różniące się od warunków określonych w ww. decyzji m.in.:

• kąt nachylenia połaci dachowej - dla dachu dwu i wielospadowych nachylenie połaci dachowej od 30° do 45°, natomiast w decyzji WZ ustalono nachylenie połaci dachowej od 10° do 20°;

wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie może być niższy niż 50%, natomiast w decyzji WZ ustalono w wysokości min. 35%;

maksymalny wskaźnik zabudowy wynosi 30%, natomiast w decyzji WZ ustalono od 27% do 28%.

Ustalono również, że na podstawie przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania uzyskano pismo z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki znak [...] z 2 maja 2018 r. z którego wynika, iż postępowanie administracyjne znak [...] dotyczące legalizacji obiektu objętego wnioskiem nie zostało aktualnie zakończone.

Zgodnie z art. 65 ust. 3 u.p.z.p. stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. W przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja, gdzie bezprzedmiotowość decyzji wynika z faktu, iż jej ustalenia nie są tożsame z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to znaczy zmienił się stan faktyczny i prawny, bowiem uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, zaś stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa - art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła D. K., zarzucając powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie art. 65 ust. 2 u.p.z.p. Decyzja ta, w ocenie odwołującej, jest dla niej krzywdząca i sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Odwołująca wyjaśniła, że nie zrealizowała planowanej inwestycji zgodnie z warunkami w niej ustalonymi, gdyż miała osobiste problemy spowodowane chorobą, a następnie śmiercią męża.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania D. K. od ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z 3 lipca 2018 r., decyzją z 26 września 2018 r., znak [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Jako postawę prawną SKO wskazało art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że D. K. uzyskała decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] obr. [...] j. ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie.

Uchwałą Nr LXXXVIII/1914/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2017r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka Kamieńskiego" w Krakowie, została objęta m.in. działka [...] obr. [...] j. ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie, dla której ustalono opisane w decyzji I instancji warunki zabudowy.

Plan miejscowy w § 7 ust. 6 d pkt 3,§ 16 pkt 4.4 i 11b przewiduje dla terenu MN 14 minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 50% czyli inny niż ustalony w przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 30.11.2016r (ustalony na poziomie 35%). Podobnie różne od ustalonych są zapisy mpzp dotyczące geometrii dachu i wskaźnika zabudowy (wypis z mpzp w aktach sprawy). W punkcie II. 1e załącznika nr 1 ww. decyzji WZ ustalono geometrię dachu jako dach połaciowy o kącie nachylenia połaci od 10° do 20°, natomiast zgodnie z mpzp powinien on wynosić od 30° do 45°.

Zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. gdy dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne, niż w wydanej decyzji organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, co przyznała strona w swoim odwołaniu. Podniesione przez D. K. argumenty dotyczące trudności życiowych nie zmieniają faktu, iż nowy plan miejscowy inaczej kształtuje warunki zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, niż niektóre ustalenia decyzji WZ. Nie jest także sporne, iż nie zostało wydane pozwolenie na budowę realizujące wygaszaną decyzję WZ. Art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. daje możliwość wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. Inne ustalenia oznaczają wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu ww. źródeł pogodzić.

Wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na jej sprzeczność z miejscowym planem jest wyjątkiem od zasady utrzymania w mocy decyzji wydanych na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania. Jest to wynikiem szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowym planem. Decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są wydawane w sytuacji braku planu. Stąd też ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. SKO w zaskarżonej decyzji stwierdziło wygaśnięcie zaskarżonej przez D. K. decyzji, w oparciu o przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 65 u.p.z.p., bowiem stała się bezprzedmiotowa, a takie rozstrzygnięcie nakazał przepis prawa.

D. K. skargą z dnia 31 października 2018 r. zaskarżyła w całości decyzję SKO z dnia 26 września 2018 r. znak [...] Zarzuciła, że skarżąca nie miała możliwości realizacji decyzji WZ z uwagi na niedające się usunąć przeszkody życia prywatnego uniemożliwiające realizację decyzji WZ zgodnie z jej celem. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 26 września 2018 r. znak [...] oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 3 lipca 2018 r. nr [...] stwierdzającej z wygaśniecie decyzji WZ. Skarżąca wniosła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja SKO jest błędna i narusza zarówno przepisy prawa materialnego jak również przepisy proceduralne, a także zasady współżycia społecznego. Skarżąca wskazała, że zamierzała w najbliższym czasie wystąpić o wydanie pozwolenia na budowę zgodnie z parametrami technicznymi wskazanymi w decyzji WZ. Zaskarżona decyzja spowodowała zaś, że zamierzenie inwestycyjne będzie musiała zupełnie zmienić do stanu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co jest dla skarżącej bardzo niekorzystne i spowoduje zwiększenie kosztów. Koszty te są związane z różnicą projektu dachu, a w szczególności geometrii dachu. Skarżąca wskazała także, że podjęła już skonkretyzowane działania w celu uzyskania pozwolenia na budowę, zatem utrzymanie w mocy przez SKO zaskarżonej odwołaniem decyzji organu I instancji byłoby dla skarżącej szczególnie krzywdzące. Skarżąca podkreśliła, że w czasie, kiedy była możliwość realizacji decyzji WZ, nie była w stanie prowadzić kwestii związanych z budową opartą na tej decyzji, bowiem z początkiem 2017 roku jej mąż ciężko zachorował. Z uwagi na ciężki stan męża i konieczność sprawowania opieki nad nim skarżąca nie była w stanie podejmować jakichkolwiek działań w sprawie realizacji decyzji WZ. Skarżąca podała, iż jej mąż był hospitalizowany, a w konsekwencji w dniu [...] grudnia 2017 r. zmarł. Ona także sama miała problemy ze zdrowiem. Skarżąca podkreśliła, że chce kontynuować działania budowlane na zasadach określonych w decyzji WZ. Pozbawienie jej tego prawa jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, co narusza dyspozycję art. 5 k.c. Skarżąca podkreśliła, że jej syn również nie był w stanie pomóc w tej sprawie, gdyż w tym czasie rozchorowała się jego żona, która wymagała długiej hospitalizacji i nadal podlega leczeniu. Nadto pomagał on również w opiece nad chorym ojcem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 dalej jako p.p.s.a.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że prawidłowe było wydanie rozstrzygnięcia jak w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji doszedł do wniosku, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skargi nie uzasadniały usunięcia jej z obrotu prawnego.

Na wstępie należy wskazać, iż Sąd procedując w niniejszej sprawie zapoznał się oraz wziął pod uwagę argumenty podnoszone przez skarżącą w skardze od decyzji SKO z 26 września 2018 r., a dotyczące zdrowotnych problemów skarżącej i jej męża. Jednak, co należy podkreślić, Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ,,sądem prawa’’, bada akty oraz czynności organów administracji publicznej pod kątem ich legalności, czyli zgodności z prawem. "Sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, nie ustala okoliczności faktycznych sprawy, gdyż w zasadzie nie przeprowadza postępowania dowodowego (poza szczególnym przypadkiem przewidzianym w art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis nie był stosowany w rozpatrywanej sprawie) i nie dokonuje oceny zebranych dowodów, prowadzącej do uznania określonych faktów za udowodnione, lecz jedynie bada prawidłowość przeprowadzenia tych czynności przez organy administracji; sprawdza, czy organy te – ustalając stan faktyczny – nie naruszyły właściwych przepisów procedury administracyjnej, w tym także czy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i czy właściwie oceniły zebrane dowody. Tak więc w zakresie ustaleń faktycznych uchybienia sądu administracyjnego mogą polegać na błędach w kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji, a nie na błędzie popadnięcia w zarzucaną w skardze kasacyjnej sprzeczność." (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. I FSK 379/06).

Sąd, procedując w przedmiotowej sprawie, nie mógł zatem kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społeczno-gospodarczego podnoszonymi przez skarżącą, a dokonał jedynie kontroli legalności, zgodności z prawem, zaskarżonej decyzji SKO [...] z 26 września 2018 r. oraz decyzji organu I instancji, która została utrzymana w mocy przez SKO. Kontrola ta wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji były zgodne z prawem, dlatego skarga D. K. nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Zgodnie z normą art. 65 ust. 1 – 3 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przechodząc do przedstawienia wyników kontroli zaskarżonej decyzji należy wskazać, że organ II instancji, tak jak organ I instancji, prawidłowo powołał w podstawie prawnej decyzji przywołany wyżej art. 65 ust. 1 u.p.z.p..

Dyspozycja tego przepisu ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca uzyskała bowiem decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn. Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą kształtu dachu na działce nr [...] obr.[...] j.ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie.

Uchwałą Nr LXXXVIII/1914/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2017r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka Kamieńskiego" w Krakowie, ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Małop. z 10 lipca 2017 r. poz. 4617, została objęta m.in. działka [...] obr.[...] j.ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie, dla której ustalono warunki zabudowy.

Plan miejscowy w § 7 ust. 6 d pkt 3, § 16 pkt 4.4 i 11b przewiduje dla terenu MN 14 minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 50%, czyli inny, niż ustalony w przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy z 30.11.2016 r. (ustalony na poziomie min. 35%). Podobnie różne od ustalonych w decyzji WZ są zapisy miejscowego planu dotyczące geometrii dachu i wskaźnika zabudowy (wypis z mpzp znajduje się w aktach administracyjnych).

W punkcie II.1e załącznika nr 1 do decyzji WZ ustalono geometrię dachu jako dach połaciowy o kącie nachylenia połaci od 10° do 20, natomiast zgodnie z mpzp powinien on wynosić od 30° do 45°.

Konkludując, niewątpliwie warunki zabudowy ustalone w decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy nie są zgodne z zapisami przedmiotowego planu miejscowego.

W świetle zatem treści art. 65 ust. 1 u.p.z.p. powyżej opisane niezgodności skutkują stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji WZ. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.

Nie mają przy tym znaczenia powody, dla których strona nie poczyniła kroków w celu uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 65 ust. 1 u.p.z.p. nie jest bowiem przepisem, który pozostawia tzw. ,,luz decyzyjny"; ustawodawca uregulował wprost nakaz stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie została wydana decyzja ostateczna o pozwoleniu na budowę, a decyzja tzw. WZ zawiera inne ustalenia, niż nowo uchwalony plan miejscowy.

Zgodzić się także należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, iż wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy ze względu na jej sprzeczność z miejscowym planem jest wyjątkiem od zasady utrzymania w mocy decyzji wydanych na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania. Należy wskazać, iż art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. pozostaje w związku z treścią art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy, zgodnie z którym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dopiero wtedy, gdy brak planu miejscowego, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zasadą jest więc pierwszeństwo w tym zakresie ustaleń planu miejscowego przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zestawienie obu tych przepisów prowadzi do wniosku, że przepis art. 65 u.p.z.p. ma przede wszystkim zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy jej ustalenia są inne, niż ustalenia planu miejscowego. Zasadną jest teza, że nawet w przypadku nieuchwalenia tego przepisu przez ustawodawcę, w przypadku wejścia w życie planu miejscowego po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto należy podkreślić, iż plan miejscowy, zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego, a więc w świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi jedno ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa.

Przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. daje możliwość wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie w każdej sytuacji, gdy po jej wydaniu dla terenu objętego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale tylko w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne, niż w wydanej decyzji. Prowadzi to do wniosku, że organ stwierdzający wygaśnięcie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla terenów, na których zmieniono sposób zagospodarowania w planie miejscowym jest obowiązany stwierdzić "inność" warunków zabudowy od ustaleń planu miejscowego, ponieważ wtedy dopiero powstaje obowiązek orzeczenia o wygaśnięciu decyzji, o którym mowa w art. 65 ust. 1 u.p.z.p.. W doktrynie wskazuje się, że pojęcie "inne ustalenia" jest szersze, niż "sprzeczne", czy nawet "niezgodne". Pojęcie to należy interpretować szeroko, w związku z tym, że jego zastosowanie stanowi wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne W-wa 2011 s.545).

Negatywną przesłankę dla wygaszenia decyzji stanowi uzyskanie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że jeśli w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, to inwestor może przystąpić do jej wykonania, nawet jeżeli ustalenia miejscowego planu, który stał się obowiązujący po uostatecznieniu się decyzji o pozwoleniu na budowę, byłyby "inne". Ustawodawca dopuszcza zatem współistnienie, jako podstawę procesu inwestycyjnego, decyzji o warunkach zabudowy i planu miejscowego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są identyczne z tymi, które wynikają z planu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2011 r., sygn. II SA/Kr 899/11). "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu wyżej wymienionych źródeł pogodzić (wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. II SA/Kr 117/11).

Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie skarżąca D. K. dysponowała decyzją nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 30 listopada 2016 r., wydaną przez Prezydenta Miasta Krakowa, jednak nie zrealizowała jej w tym sensie, iż nie została na jej rzecz wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Wymieniona decyzja WZ zawiera opisane powyżej różnice w stosunku do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustanowionego uchwałą Nr LXXXVIII/1914/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wielicka Kamieńskiego" w Krakowie. W związku z tym, iż do chwili uchwalenia ww. planu zagospodarowania przestrzennego skarżąca nie uzyskała decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, zastosowanie znalazła dyspozycja normy art. 65 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji należało stwierdzić wygaśnięcie decyzji WZ.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy odmiennie niż treść planu miejscowego następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Powołany przepis stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Decyzja ustalająca warunki zabudowy w okresie, w którym nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z chwilą wejścia w życie planu miejscowego staje się bezprzedmiotowa, jeżeli ustalenia zagospodarowania terenu zawarte w tej decyzji są odmienne od ustaleń dla tego samego obszaru wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tych okolicznościach zarzut skarżącej odnoszący się do naruszenia przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie mógł zostać uznany za zasadny, ponieważ została spełniona pozytywna przesłanka określona w tym przepisie. Organy prawidłowo stwierdziły, że należało wygasić ww. decyzję ustalającą warunki zabudowy, jako że zawierała ona ustalenia inne, niż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.

Stosownie do art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. reguluje dwie odrębne sytuacje. Po pierwsze, organ pierwszej instancji stwierdza wygaśnięcie decyzji, która stała się bezprzedmiotowa i czyni to z wyraźnego nakazu przepisu prawa. Po wtóre, organ pierwszej instancji stwierdza wygaśnięcie decyzji, która stała się bezprzedmiotowa i czyni to z uwagi na interes społeczny lub w interesie strony. Pierwsza z ww. sytuacji odsyła do przepisów szczególnych (w tym przypadku do art. 65 ust. 1 u.p.z.p.), nakazujących stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, co trafnie uczyniły organy w zaskarżonych decyzjach obu instancji.

Sąd na rozprawie 20 lutego 2019 r. oddalił wniosek skarżącej o odroczenie rozprawy. Postępowanie przed sądem administracyjnym ma charakter pisemny, skarżąca swoje stanowisko przedstawiła w pisemnej skardze, Sąd w niniejszej sprawie nie prowadził na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowania dowodowego, a nawet usprawiedliwiona nieobecność skarżącej na rozprawie nie tamowała rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził wad i uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a..