Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2328/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, 144
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 143
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 12  ust. 4  pkt 9
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 rok

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ ustalił, że Spółka z o.o. "A" zawyżyła przychody w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. Spółka uwzględniła w nich podatek VAT w wysokość 83.013,16 zł, tzn. podatek należny od sprzedaży usług doradztwa i pośrednictwa w dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych. Na skutek tego zawyżyła przychody o kwotę 83.013,16 zł. i zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. o kwotę 1.715,00 zł,

Spółka odwołała się od decyzji organu I instancji. W odwołaniu zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów:

art. 11 ust. 2 pkt. 3 ustawy o kontroli skarbowej, w związku z brakiem upoważnienia dla osób kontrolujących do wykonania czynności w ramach postępowania kontrolnego,

art. 121 § 1 i 124 Ordynacji podatkowej, na skutek nieodniesienia się przez organ do argumentu Spółki dotyczącego naruszenia zasady neutralności VAT,

art. 12 ust. 4 pkt. 9 ustawy o CIT, przez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie,

art. 43 ust. 13, w związku z art. 43 ust. 1 pkt. 37 ustawy o VAT, przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że likwidacja szkód ubezpieczeniowych przez brokera nie mieści się w zakresie usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych,

art. 41 ust. 14a i ust. 14b do 14b ustawy o VAT, przez niezastosowanie tych przepisów w sprawie.

Spółka ponadto zarzuciła, że Naczelnik Wydziału Kontroli Podatkowej w Wa. V. B. posiadała dwa upoważnienia z dnia 1 kwietnia udzielone jej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Treść tych upoważnień pozostaje ze sobą w sprzeczności. W upoważnieniu nr [...] zawarte jest wyłączenie uprawnienia m.in. do podpisywania postanowień o wszczęciu postępowania kontrolnego, upoważnień do przeprowadzenia kontroli podatkowej, zawiadomień o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, postanowień o podjęciu postępowania kontrolnego. W związku z tym postępowanie jest nieważne z powodu braku umocowania kontrolujących..

Niezależnie od tego Spółka zarzucała, że Inspektor A. D. w chwili dokonywania potwierdzenia dokumentów za zgodność z oryginałem, nie miał pewności co do rzeczywistej zgodności tych dokumentów stwierdzając, że stanowiły one zbiór nieponumerowanych, nieuporządkowanych dokumentów. Dokumenty te zostały skopiowane dla potrzeb prowadzonego postępowania kontrolnego

Strona zarzucała także naruszenie art. 43 ust. 13, w związku z art. 43 ust. 1 pkt. 37 ustawy o VAT, przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że likwidacja szkód ubezpieczeniowych przez brokera nie mieści się w zakresie usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w ramach kompetencji przewidzianych w art. 11 ustawy o kontroli skarbowej udzielił Naczelnikowi Wydziału Kontroli Podatkowej w Wa.)- V. B. dwóch upoważnień z tej samej daty lecz umocowania te zawierały różne zakresy. W szczególności zawierały one upoważnienie:

w zakresie spraw prowadzonych przez wszystkie komórki organizacyjne zlokalizowane w Wa., w tym także komórki kontrolne (upoważnienie nr [...] z dnia 01.04.2011 r.)- o szerokim, szczegółowym zakresie upoważnień,

w zakresie spraw prowadzonych wyłącznie przez komórkę podległą Naczelnikowi Wydziału Kontroli Podatkowej (upoważnieni nr [...] z dnia 01.04.2011 r.).

W związku z tym obydwa upoważnienia udzielone V. B. nie wykluczają się wzajemnie i nie są ze sobą sprzeczne. Każde z nich uprawnia do występowania w imieniu Dyrektora UKS we W. w innym charakterze, tj. raz w sprawach wszystkich komórek organizacyjnych UKS w Wa. (dot. upoważnienia nr [...]), a drugim razem wyłącznie w sprawach komórki podległej Naczelnikowi Wydziału Kontroli Podatkowej (dot. upoważnienia nr [...]). Dlatego na podstawie upoważnienia nr [...] Naczelnik Wydziału Kontroli Podatkowej w Wa. ([...]) był uprawniony do podpisywania postanowień o wszczęciu postępowania kontrolnego i upoważnień do przeprowadzenia czynności w postępowaniu kontrolnym.

Organ wskazał także, że w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego w dniu [...] 2014 r. na podstawie protokołu przyjęcia dokumentów przyjęto do skopiowania zbiór [...] umów zawieranych przez Stronę z osobami, w imieniu których spółka "A" miała dochodzić odszkodowań od zakładów ubezpieczeniowych. Zestawienie tych umów (w układzie alfabetycznym) zawarte jest w protokole, a także w identycznej postaci w protokole wydania dokumentów z dnia 04.02.2014 r. Obydwa protokoły są podpisane ze strony Spółki przez prokurenta M. K. Kserokopie tych umów, w ilości [...] szt., w takiej samej kolejności jak w protokołach, zgrupowane są w załączniku nr 11 do protokołu badania ksiąg. Dokumenty te zostały potwierdzone przez inspektora A. D. za zgodność z przedstawionymi przez prokurenta spółki oryginałami umów. Tym samym inspektor potwierdził, że kserokopie [...] dokumentów (umów) są tożsame z dokumentami okazanymi przez przedstawiciela Spółki. Fakt, że formalnego potwierdzenia dokonano później nie ma wpływu na treść tych dokumentów. Strona nie wykazała rzekomych rozbieżności kopii z oryginałami umów. Dlatego organ II instancji uznał, że te zarzuty Strony są bezpodstawne.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy także ustosunkował się do zarzutów dotyczących stawki i momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT. Końcowo wskazał, że Spółka uznając, iż jest zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT zawyżyła przychody w kwocie 83.013.16 zł, a tym samym zawyżyła dochód o kwotę 9.025,29 zł oraz zobowiązanie podatkowe o kwotę 1.4715,00 zł. Dlatego Spółka naruszyła przepisy art. 7, w związku z art. 12 ust. 4 pkt. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka podtrzymała zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 upsa.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 11 ust. 2 pkt. 3 uks należy stwierdzić, że jest on bezzasadny.

Stosownie do powołanego przepisu dyrektor urzędu kontroli skarbowej upoważnia inspektorów i pracowników do przeprowadzenia czynności kontrolnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 11 uks nie wyklucza stosowania przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej art. 143 O.p. Możliwość zastosowania art. 143 o.p. stwarza art. 31 ust. 1 uks, który stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3512/08, publ. CBOSA). W tej sprawie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. mógł zatem upoważnić Naczelnika Wydziału Kontroli Podatkowej V. B. do podpisywania np. postanowień o wszczęciu postępowania kontrolnego, upoważnień do przeprowadzenia czynności w postępowaniu kontrolnym, a także podpisywania decyzji zawierającej w swej sygnaturze symbol [...]. Z upoważnienia z dnia 1 kwietnia 2011r. nr [...] wynikają w tym względzie jednoznaczne kompetencje. Wbrew temu, co próbuje dowodzić skarżąca, to upoważnienie względem upoważnienia z dnia 1 kwietnia 2011r. nr [...] ma różny zakres umocowania, zwłaszcza w zakresie terytorialnym. Upoważnienie z dnia 1 kwietnia 2011r. nr [...] zostało udzielone w zakresie spraw prowadzonych przez wszystkie komórki organizacyjne zlokalizowane w Wa., w tym także komórki kontrolne. Upoważnienie to ma, więc szeroki zakres. Natomiast drugie upoważnienie dotyczy wyłącznie spraw w zakresie spraw prowadzonych tylko przez komórkę podległą Naczelnikowi Wydziału Kontroli Podatkowej.

Wobec zasadności umocowania Naczelnika bezzasadny jest zarzut łączący się z naruszeniem art. 233 § 1 pkt. 2 O.p. Należało bowiem uznać, że organy działały w tej sprawie będąc należycie umocowane.

Odnosząc się natomiast do zarzutów nieprawidłowego opodatkowania podatkiem VAT czynności świadczonych przez skarżącą, wskazać należy, że kwestie te były przedmiotem rozstrzygnięcia w ostatecznej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [...] 2014r. nr [...]. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2015 sygn. akt I SA/Wr 2315/14. Sąd w niniejszej sprawie w całości podziela wyrażone w tym wyroku stanowisko. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 144 upsa "Sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku"

Przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest natomiast prawidłowość decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych i nie może w jej zakres wchodzić badanie innego aktu, zaskarżonego w odrębnym postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 upsa "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy(...)"Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę" Wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2014 r. II FSK 1315/12) Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia był w tej sprawie art. 12 ust. 4 pkt. 9, zgodnie z którym "Do przychodów nie zalicza się(...)należnego podatku od towarów i usług" U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług za przychód z tej sprzedaży dla celów podatku dochodowego od osób prawnych uważa się wartość sprzedaży netto (bez należnego podatku VAT). Wyżej wskazany przepis prawa podatkowego wyklucza możliwość zaliczenia należnego podatku od towarów i usług do przychodów podatkowych. W związku z powyższym, wobec określenia odrębną decyzją zobowiązania w podatku od towarów i usług, konieczne było odpowiednie skorygowanie zaskarżoną decyzją podstawy opodatkowania w podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dochodem jest z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania. Tak określony dochód stanowi w myśl art. 7 ust. 1 przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Art. 12 ust 1 ustawy stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Stosownie do postanowień zawartych w art. 12 ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż na dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Prawidłowo więc organ odwoławczy uznał, że skoro z tytułu wykonywania usług powstał obowiązek ich opodatkowania w podatku od towarów i usług według 22%, to konsekwentnie przychód jaki uzyskał podatnik w związku z tymi usługami wyliczyć należało z uwzględnieniem przepisu art. 12 ust. 4 pkt. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wskazać przy tym należy, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż organ uznał, że strona nienależnie zapłaciła cały zadeklarowany podatek dochodowy od osób prawnych. Wobec tego uchylenie tej decyzji stanowiłoby w istocie działanie na niekorzyść strony i byłoby sprzeczne z art. 134 § 2 upsa.

Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie bowiem organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa w zakresie wskazanym na wstępie niniejszych wywodów.

Skargę, więc, zgodnie z art. 151upsa, należało oddalić.