Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2227/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – referent stażysta Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 42 ust. 3 i art. 45 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), z dniem [...] sierpnia 2011 r. rozwiązał stosunek służbowy ze [...] A. G. i decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności na mocy 108 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu podano, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2008 roku, skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2008 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i podstawą tej decyzji był upływ 12 miesięcy zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych. Po złożeniu odwołania, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2008 r. nr [...], uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalono tę datę na dzień [...] października 2008 r., a w pozostałej części utrzymał go w mocy. Następnie rozkaz ten został zaskarżony przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] września 2009 roku sygn. akt [...], skarżącego uniewinniono od zarzucanych mu czynów i wyrok ten stał się prawomocny w dniu [...] grudnia 2009 r., a do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął w dniu [...] grudnia 2009 r. W tej sytuacji A. G. zgłosił gotowość do podjęcia służby pismami z dnia [...] grudnia 2009 r. i z dnia [...] grudnia 2009 r., a z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie, skierowano go do Komisji Lekarskiej nr [...] MSWiA w K., która orzeczeniem z dnia [...] maja 2010 r. uznała go za zdolnego do służby. Niezależnie od powyższego organ zgodnie przepisami ustawy z dnia 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych, polecił Pełnomocnikowi do spraw Ochrony Informacji Niejawnych w KWP w [...] przeprowadzenie poszerzonego postępowania sprawdzającego w stosunku do wymienionego z uwagi na to, że funkcjonariusz posiadał poświadczenie bezpieczeństwa uprawniające tylko do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "poufne" ważne do dnia [...] sierpnia 2010 r. i postępowanie to miało na celu sprawdzenie, czy wymienionemu można wydać poświadczenie bezpieczeństwa do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "tajne", które było niezbędne do wykonywania przez niego obowiązków służbowych na stanowisku równorzędnym do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby w Policji, zgodnie z decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie określenia stanowisk w KWP w [...], z którymi łączy się dostęp do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową i służbową. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w stosunku do skarżącego, Pełnomocnik do spraw Ochrony Informacji Niejawnych w KWP w [...] podjął decyzję o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa nr [...] z dnia [...] września 2001 r. upoważniającego wymienionego do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "poufne" i jednocześnie poinformował, że toczące się wobec niego poszerzone postępowanie sprawdzające zakończono w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzją o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego go do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "tajne". Powyższa decyzja została zaskarżona przez skarżącego do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...], natomiast ten sam organ decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. o cofnięciu skarżącemu poświadczenia bezpieczeństwa nr [...] upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "poufne". Następnie Pełnomocnik ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...], po przeprowadzeniu poszerzonego postępowania sprawdzającego, w dniu [...] listopada 2010 r. wydał decyzję o odmowie wydania skarżącemu poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "tajne". Po wniesieniu odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wobec powyższego Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., zwrócił się z prośbą do Pełnomocnika ds. Informacji Niejawnych w KWP w [...] o przekazanie informacji, czy w garnizonie [...] występują stanowiska policyjne, na których nie jest wymagane poświadczenie bezpieczeństwa do dostępu do informacji niejawnych i w odpowiedzi poinformowano go, że na terenie całego województwa [...] nie występują stanowiska policyjne, które nie wiązałyby się z dostępem do informacji niejawnych. W tym miejscu zasygnalizowano, że zgodnie z decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w sprawie poziomu dostępu do informacji niejawnych policjantów i pracowników cywilnych zatrudnionych w KWP w [...], wszystkie stanowiska związane ze służbą lub pracą w KWP w [...] wymagają posiadania uprawnienia do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej, jak również w karcie opisu stanowiska pracy sporządzanej dla stanowiska [...] zajmowanego przed zwolnieniem przez skarżącego, zawarta jest informacja o wymogu posiadania dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "tajne". Ponadto art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych stanowi, że kierownik jednostki organizacyjnej w której są przetwarzane informacje niejawne, odpowiada za ich ochronę, w szczególności za zorganizowanie i zapewnienie funkcjonowania tej ochrony, a art. 30 ust. 6 ustawy zmusza osobę uprawnioną do obsady stanowiska, niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych, by uniemożliwiła dostęp do informacji niejawnych osobie, której odmowa dotyczy. Stąd też [...] A. G. nie mając takiego poświadczenia, nie może być pozostawiony w służbie na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, jak też przeniesiony na inne stanowisko, ponieważ charakter służby w Policji sprawia, że funkcjonariusze wykonując przydzielone zadania mają na co dzień dostęp do informacji niejawnych. W dalszej części stwierdzono, że po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, zwrócono się do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie i Prezydium ZW NSZZ Policjantów po zapoznaniu się z treścią materiałów w tej sprawie, postanowiło nie wnosić zastrzeżenia, co do trybu zwolnienia ze służby w Policji [...] A. G. na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy. Z kolei pełnomocnik skarżącego poinformowała, że od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "tajne", złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która nie została do chwili obecnej rozpatrzona i wobec tego – jej zdaniem – wydawanie decyzji w przedmiocie zwolnienia jest przedwczesne zwłaszcza, iż przyczyną zwolnienia jest nieuzyskanie przez wymienionego certyfikatu bezpieczeństwa. Jednakże – co podkreślił organ –decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa jest ostateczna oraz prawomocna i mimo jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ nie jest zobligowany, aby decyzję o zwolnieniu wymienionego ze służby w Policji wydać dopiero po rozpoznaniu tej skargi przez sąd. Ponadto podkreślono, że zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy chyba, że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Z kolei pojęcie "ważny interes służby" jest pojęciem niedookreślonym, jednak oznacza sytuację, w której w ocenie przełożonego, funkcjonariusz nie może pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, a nie istnieje inna podstawa prawna do zwolnienia ze służby. Niezależnie od powyższego, do zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt zaistnienia przesłanki "ważnego interesu służby", który w tym przypadku był oceniany w sposób indywidualny, a interes społeczny przewyższył słuszny interes strony, zaś wątpliwości, które powstały w trakcie postępowania sprawdzającego prowadzonego wobec skarżącego, stanowią wystarczający powód do przyjęcia, że interes służby musi przeważać nad interesem wymienionego i uzasadniają rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Na koniec zaś odniesiono się do kwestii finansowych oraz stwierdzono, że uwzględniając ważny interes służby polegający na niemożności pełnienia służby przez policjanta nieposiadającego poświadczenia bezpieczeństwa, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, względnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania zarzucając naruszenie art. 42 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji polegające na błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że zaktualizowały się okoliczności powodujące niemożność pełnienia przez niego służby pomimo nierozpoznania przez Sąd skargi na decyzję w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia upoważniającego do dostępu do informacji oznaczonych klauzulą "tajne", art. 108 § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachodzą przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji i niewskazanie, które z przesłanek wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. zadecydowały o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu natomiast podano, że decyzja jest przedwczesna, bowiem w razie orzeczenia Sądu o przysługiwaniu dostępu do ochrony informacji niejawnych, nie będzie niczym uzasadnione rozwiązanie stosunku służbowego. Natomiast jeśli chodzi o konkretyzację wymagań interesu społecznego, bo w tej kategorii przesłanek z art. 108 § 1 k.p.a. umieścić należy interes służby i choć nie zostało to należycie uzasadnione w treści decyzji, to niezbędna jest do niej znaczna wnikliwość z uwagi na konieczność poszanowania uprawnień stron.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu – powołując się na argumentację organu pierwszej instancji oraz ustalony przez niego stan faktyczny – podał, że skarga na decyzję z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], została oddalona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1338/11, podobnie jak skarga na decyzję z dnia [...] października 2010 r. nr [...] na cofnięcie poświadczenia bezpieczeństwa nr [...], która została oddalona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 2109/10. W dalszej części wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby", zaś pojęcie to nie zostało bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Podkreślono również, że użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) i ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie nie zdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) np. w postaci "ważnego interesu służby". Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Tego rodzaju zabieg legislacyjny, stosowany przez ustawodawcę przy regulacji szeregu stosunków prawnych, jest wielokrotnie zabiegiem celowym i zamierzonym stosowanym po to, by z uwagi na złożoność wielu stosunków społecznych czy gospodarczych można było poddać ją odpowiedniemu reżimowi prawnemu. Ponadto przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Zatem przesłanka "ważnego interesu służby" oceniana być musi przez pryzmat zadań do realizacji których powołana jest Policja, a wymienionych w art. 1 ustawy oraz w niektórych innych przepisach, a także wymagań stawianych policjantom, a określonych w art. 25 ustawy. W konkretnym przypadku przesłanka ta stanowi podstawę do zwolnienia policjanta dopiero wtedy, gdy zwolnienia tego nie uzasadniają inne przepisy zawarte w art. 41 wskazanej ustawy. Nadmieniono dalej, że mimo nie zakończenia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania prowadzonego ze skargi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2109/10 dotyczący cofnięcia wymienionemu poświadczenia bezpieczeństwa wydanego w dniu [...] września 2001 r. i upoważniającego go do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "poufne", poświadczenie to utraciło ważność z dniem [...] września 2011 r. Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej może nastąpić, z zastrzeżeniem art. 34, po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa oraz odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych. Podkreślono również, że zgodnie z decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie poziomu dostępu do informacji niejawnych policjantów i pracowników cywilnych zatrudnionych w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], wszystkie stanowiska związane ze służbą lub pracą w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] wymagają posiadania uprawnienia do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej. Stąd też powyższe bezwzględnie przemawia za podjęciem decyzji o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego. Ponadto zawód policjanta łączy się ze szczególnym obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, w tym bardzo często również i tajemnicy państwowej, dlatego też posiadanie przez niego certyfikatu bezpieczeństwa jest niezbędne do wykonywania zadań. W dalszej części wskazano na treść art. 42 ust. 3 ustawy stwierdzając, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała taka sytuacja. W dalszej części dodano, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia i podjęciem decyzji, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a oraz art. 77 k.p.a. rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Natomiast odnosząc się do kwestii możliwości wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy ze skargi [...] A. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego go do dostępu do informacji niejawnych, oznaczonych klauzulą "tajne" stwierdzono, że stosownie do art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, zaś art. 16 k.p.a. stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych i z tych też względów decyzje takie podlegają wykonaniu. Wniesienie więc skargi, nie stanowiło przeszkody do wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzji o zwolnieniu. W dalszej części stwierdzono, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni i jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie i może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt V SA 686/97, ONSA 1998/4/147). Ponadto nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności organ pierwszej instancji miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nic może wypełniać w przypadku gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie powinni pełnić. Stąd też w świetle powyższego, zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm postępowania zarzucając naruszenie:

– art. 42 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji polegające na błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji,

– art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 10 k.p.a. poprzez niedokonanie wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przepisów prawa materialnego mogących mieć w sprawie zastosowanie,

– art. 108 § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachodzą przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji organu I instancji,

W uzasadnieniu stwierdzono, że z przepisów art. 41 ust. 2 ustawy o Policji w związku z art. 7 k.p.a. (obowiązek uwzględniania słusznego interesu obywatela, jeżeli nie pozostaje to w sprzeczności z interesem społecznym) wynika, że zastosowanie przesłanki "ważnego interesu służby", jako przesłanki zwolnienia funkcjonariusza-policjanta ze służby, powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy nie zachodzi żadna z korzystniejszych przesłanek fakultatywnego zwolnienia, wymienionych w pkt 1 – 4 ust. 2 art. 41 ustawy. W obowiązującym stanie prawnym przesłanka "ważnego interesu służby" musi być skonkretyzowana w każdej indywidualnej sprawie, dotyczącej danego funkcjonariusza, przez ustalenie okoliczności faktycznych składających się na taką właśnie ocenę danej sprawy, należycie udowodnionych przy czynnym udziale samego zainteresowanego oraz wykazanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej o zwolnieniu. Wynika to w szczególności z powołanego już wyżej art. 7 k.p.a., oraz przepisów art. 8 k.p.a. (obowiązek prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa), art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. (zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz dopuszczalność uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną, jeżeli strona miała możność przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów), art. 75 i art. 78 k.p.a. (dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy), art. 77 i 80 k.p.a. (obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wszechstronnej jego oceny), art. 107 § 3 k.p.a. (wymogi co do uzasadnienia faktycznego decyzji – nie wystarczy powołać się ogólnikowo na istnienie "ważnego interesu służby", lecz należy szczegółowo omówić i wskazać na udowodnione fakty, odnoszące się do danego policjanta, które w połączeniu z określoną obiektywną sytuacją i wymogami służby wskazują, zdaniem decydenta, że ważny interes służby wymaga zwolnienia tego policjanta). Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz przeprowadzenia z urzędu wskazanych w postanowieniu dowodów i realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Załatwienie sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji opartej na niepełnym stanie faktycznym jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej i stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, przede wszystkim art. 7 k.p.a. i takie naruszenie przepisów procedury ma wpływ na wynik sprawy, jeżeli błąd w ustaleniach faktycznych mógł doprowadzić do innego rozstrzygnięcia od tego, które powinno zapaść na podstawie prawidłowych ustaleń, zaś w przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała miejsce, bowiem w razie ustalenia okoliczności wskazanych powyżej, rozstrzygnięcie mogłoby mieć odmienną treść. Kluczową w niniejszym postępowaniu kwestią jest nieuzyskanie przez poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę służbową oznaczonych klauzulą "tajne" i "poufne". Nieuzyskanie tychże uprawnień nastąpiło wskutek okoliczności przez niego niezawinionych, a wynikających z przyjętej przez Sąd Rejonowy dla [...], z dnia [...] września 2009 r. (sygn. akt [...]) polegającej na przyjęciu, iż do uniewinnienia skarżącego doszło wskutek nie dających się usunąć wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu, których nie można tłumaczyć na niekorzyść oskarżonego. I tak pomimo tego, że skarżący został uniewinniony od zarzucanego czynu i przywrócony z mocy prawa do służby w Policji oraz spełnił wszelkie pozostałe konieczne przesłanki do ponownego mianowania na stanowisko służbowe okazało się niemożliwym uzyskanie stosownych uprawnień do dostępu do informacji niejawnych. Tymczasem przez wiele lat wykonywał on służbę w Policji w sposób nie wzbudzający żadnych zastrzeżeń, a okoliczności objęte postępowaniem karnym, w wyniku którego został uniewinniony miały miejsce w roku 2003, a więc ponad 9 lat temu i od tego czasu w żaden sposób nie naruszył obowiązujących zasad prawnych, co powinno przemawiać, że pozostawienie go w policji nie pozostaje w sprzeczności z jej ważnym interesem. Stąd też krzywdzącym jest fakt, że pomimo uniewinnienia w postępowaniu karnym oraz przywrócenia go do służby, jej pełnienie stoi w sprzeczności z ważnym interesem służby. Jak dalej dodano, nie sposób także zgodzić się z twierdzeniem Komendanta Głównego Policji, iż bez znaczenia w niniejszym postępowaniu jest fakt, iż w dniu wydania decyzji nierozpoznana pozostała skarga strony na decyzję w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "tajne", gdyż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a decyzje od których nie służy odwołanie są ostateczne i podlegają wykonaniu. W realiach sprawy jednakże, rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sposób bezpośredni przedkładało się na uprawnienia strony w niniejszym postępowaniu i miało wpływ na możność kompleksowego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Co więcej, jako przyczynę przesunięcia terminu zakończenia postępowania wskazywano właśnie konieczność zakończenia postępowania w przedmiocie poświadczenia bezpieczeństwa i postępowanie w przedmiocie uzyskania przez skarżącego uprawnień w zakresie dostępu do informacji niejawnych nie zostało jeszcze zakończone. Od niekorzystnych dla siebie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący złożył skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec czego wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby jest nadal przedwczesne. Reasumując, brak było podstaw do nadania na podstawie art. 108 k.p.a. rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji organu I instancji i w tej kwestii powołano się na argumentację zawartą w odwołaniu konstatując, że nie sposób twierdzić, aby mógł on w negatywny sposób oddziaływać na sposób funkcjonowania Policji, gdyż nie został mianowany na żadne stanowisko służbowe i od czasu przywrócenia go z mocy prawa do służby w Policji żadnych obowiązków służbowych nie wykonywał. Stąd też przywrócenie do służby w Policji miało w istocie charakter czysto iluzoryczny, a więc nie było żadnej możliwości by pozostawanie skarżącego w służbie mogło doprowadzić do naruszenia ważnego interesu społecznego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba, że zaistnieje inna podstawa zwolnienia, zaś w myśl art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego interes społeczny.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, z dniem [...] czerwca 2008 r. zwolnił skarżącego [...] A. G. ze służby w Policji. Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...], skarżącego uniewinniono od zarzucanych mu czynów i po uprawomocnieniu się wyroku z dniem [...] grudnia 2009 r., wymieniony pismami z dnia [...] i [...] grudnia 2009 r. zgłosił gotowość do podjęcia służby.

Nie budzi również wątpliwości fakt, że – jak wynika z dowodów załączonych w poczet materiału w sprawie, a to z pisma Naczelnika Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych i Archiwum KWP w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie poziomu dostępu do informacji niejawnych policjantów i pracowników zatrudnionych w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] oraz z wykazów stanowisk w Wydziale [...] – na poprzednio zajmowanym przez skarżącego stanowisku służbowym [...] (poziom informacji "tajne") oraz na innych w tym wydziale, jak i wśród pracowników cywilnych, nie ma żadnego stanowiska bez możliwości dostępu do informacji niejawnych.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...], cofnięto skarżącemu poświadczenie bezpieczeństwa nr [...] upoważniające do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "poufne", zaś decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...], odmówiono skarżącemu wydania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "tajne".

Chociaż ustawodawca nie określił i nie zdefiniował, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak należy tu rozumieć owo dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Niezależnie od powyższego dodać należy, że skarżący w związku z brakiem poświadczenia bezpieczeństwa, nie wykonywał obowiązków służbowych i w tej sytuacji nie może się skutecznie powoływać na swój własny interes, bowiem fakt ów niewątpliwie – w ocenie Sądu – wpływał negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań nałożonych na Policję. Z tego zatem powodu – co słusznie zauważył organ – należało nadać zaskarżonemu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności.

W dalszej części rozważań podnieść należy, że zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, iż na podstawie cytowanego art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Zatem w rozpoznawanej sprawie istota zagadnienia sprowadza się do wyjaśnienia i udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". Stąd też mając na uwadze, że w myśl przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych, a według art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej może nastąpić, z zastrzeżeniem art. 34, po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa oraz odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych, to skarżący nie legitymując się owym poświadczeniem bezpieczeństwa, nie może pełnić służby w Policji w ogóle na równorzędnym do poprzednio zajmowanego stanowiska, lub bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Słusznie zauważa dalej organ, że skarżący nie pełni dotychczas służby, a to – co raz jeszcze należy podkreślić – uzasadnia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Po drugie zaś nie będzie jej mógł pełnić w przyszłości, bowiem nie uzsykał poświadczenia bezpieczeństwa.

Dodać ponadto należy, że przed podjęciem decyzji organ zasięgnął opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, do czego zobowiązuje go przepis art. 43 ust. 3 ustawy i podkreślić należy, że skoro organizacja związkowa zgodziła się ze stanowiskiem organu, to wskazuje również na fakt, iż została spełniona przesłanka "ważnego interesu", bowiem obiektywność związku zawodowego nie może w tym względzie budzić żadnych wątpliwości.

Odnosząc się zaś do zarzutu, że decyzje cofającą oraz odmawiającą wydanie poświadczenia bezpieczeństwa były w chwili procedowania w niniejsze sprawie zaskarżone i co zostało już wyżej opisane szczegółowo, to jednak w chwili wydania zaskarżonego rozkazu personalnego były już ostateczne i nie stało to – w ocenie Sądu i co słusznie organ zauważył –na przeszkodzie w jej podjęciu. Tytułem uzupełnienia dodać jedynie należy, że skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...], została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2109/10, zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1708/11, oddalono skargę kasacyjną skarżącego od wyroku sądu pierwszej instancji. Natomiast skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...], została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1338/11, a postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt OSK 299/12, odrzucono skargę kasacyjną skarżącego na ów wyrok.

Na koniec zaś wskazać należy, że przedmiotem niniejszej sprawy, nie jest badanie cofnięcia i odmowy wydania poświadczeń bezpieczeństwa.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.