Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 602/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: ART. 99  ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art. 127 par. 1, art. 129 par. 1, art. 35 par. 1, art. 36. par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 ust. 1, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 151, art. 132, art. 200 art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Dyrektora [...] w sprawie rozłożenia na raty opłat za powtarzanie studiów 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w zakresie bezczynności; 3. oddala skargę w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny: 4. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący J. K. wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. zwrócił się do Dyrektora [...] Uniwersytetu W. o rozłożenie na 3 raty po 500 zł opłaty za powtarzanie roku.

Dyrektor [...] Uniwersytetu W. decyzją z dnia [...] maja 2013 w formie odręcznej adnotacji na wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2013 r., wyraziła zgodę na rozłożenie opłaty za powtarzanie roku na trzy raty:

I rata 500 zł płatna do 31 maja 2013 r.

II rata 500 zł płatna do 30 czerwca 2013 r.

III rata 500 zł płatna do 30 lipca 2013 r.

O powyższej decyzji skarżący został powiadomiony telefonicznie tego samego dnia.

W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący podał, że powyższa decyzja jest niezgodna z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zaś opóźnienie w złożeniu odwołania uzasadnił swoją niewiedzą o interpretacji powyższych przepisów.

W zażaleniu do Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący, m.in. opisał powyższy stan faktyczny wskazując jednocześnie, że jego odwołanie nie zostało jeszcze rozpatrzone, kończąc zarzutem o bezczynności organu.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] poinformowano skarżącego, że decyzja zostanie mu przekazana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

W skardze z dnia [...] września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił Rektorowi Uniwersytetu W. bezczynność w prowadzeniu jego sprawy i wniósł o ukaranie organu grzywną. W uzasadnieniu natomiast – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że jego sprawa nie ma charakteru skomplikowanego.

Rektor Uniwersytetu W. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które zostało przesłane skarżącemu za pismem z dnia [...] października 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod kątem bezczynności Rektora Uniwersytetu W. w zakresie rozpatrzenia odwołania do dnia złożenia skargi, jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3.postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Natomiast zgodnie z treścią art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji i właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2). Z kolei według art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję i termin na jego wniesienie w myśl § 2 tegoż przepisu, wynosi 14 dni od dnia doręczenia.

W rozpoznawanej sprawie natomiast, skarżący J. K. po ogłoszeniu mu w tym samym dniu decyzji Dyrektora [...] Uniwersytetu W. z dnia [...] maja 2013 r., w dniu [...] czerwca 2013 r. złożył od niej odwołanie do Rektora Uniwersytetu W.

W tym miejscu stwierdzić ponadto należy, że stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3), a do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych m.in. dla dokonania określonych czynności (§ 5). Natomiast według art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Tymczasem w niniejszej sprawie Rektor Uniwersytetu W. do chwili złożenia skargi, a więc do dnia [...] września 2013 r. i to mimo zażalenia, nie rozpatrzył odwołania z dnia [...] czerwca 2013 r. Stąd też bezspornym jest, że do tego momentu pozostawał on w bezczynności. Jednakże już po złożeniu skargi, organ postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zatem wobec faktu, że w chwili orzekania przez Sąd organ nie pozostawał już w bezczynności wydając opisane powyżej postanowienie, to należało w tej części postępowanie umorzyć.

Jednocześnie z drugiej strony Sąd nie dopatrzył się w bezczynności organu rażącego naruszenia prawa. Z tego mianowicie powodu, że jej źródła należy się raczej dopatrywać w niewłaściwym odczytaniu intencji skarżącego, którego pisma procesowe cechuje pewna nieporadność i o czym sam zresztą przyznaje, a nie w jego lekceważeniu, czy też celowym przedłużaniu postępowania. Z tego też powodu Sąd nie orzekł również grzywny wobec organu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3) oraz art. 151 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.