Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 140/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
659
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 200, art. 206
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P.M. na postanowienie zawarte w punkcie V wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt VII SAB/Wa 261/20 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi P.M. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 listopada 2020 r., sygn. akt VII SAB/Wa 261/20, po rozpoznaniu skargi P.M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów dotyczących praw pasażerów, w pkt I stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie rozpatrzenia skargi P.M. na naruszenie przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) 261/2004; w pkt II stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt III wymierzył Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywnę w kwocie 500 zł; w pkt IV umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; w pkt V zasądził od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz P.M. (dalej: skarżący) kwotę 357 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku w odniesieniu do zasądzonych kosztów sąd pierwszej instancji wskazał, że ustalając ich wysokość orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej cyt. jako: p.p.s.a.), uwzględniając wysokość wpisu od skargi oraz miarkując koszty zastępstwa procesowego na podstawie art. 206 p.p.s.a. (wpis od skargi - 100 zł, wynagrodzenie adwokata – 240 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł).

Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie złożył działający przez profesjonalnego pełnomocnika skarżący, stwierdzając, że sąd pierwszej instancji zaniżył przysługujące mu koszty procesu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 206 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż:

a) kwota 240,00 złotych brutto (195,12 złotych netto, to jest 158,01 złotych po odprowadzeniu podatku dochodowego - przy założeniu zerowych kosztów prowadzenia kancelarii adwokackiej) stanowi odzwierciedlenie stawki rynkowej za prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym;

b) nakład pracy pełnomocnika procesowego oraz ilość prowadzonych przez niego spraw jest przesłanką uzasadniającą obniżenie stawki zastępstwa adwokackiego, poza stawkę minimalną, określoną przepisami szczegółowymi – co w konsekwencji ogranicza prawo skarżących do sądu ;

c) błędne uznanie, iż skarżony art. 206 p.p.s.a. ma zastosowanie dla innych sytuacji, niż związanych z nadużyciem prawa podmiotowego strony (co w niniejszej sytuacji nie mogło mieć miejsca);

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie uzasadnienia wyroku w zakresie przyczyn odstąpienia od zasady zasądzenia pełnego zwrotu kosztów procesu na rzecz strony wygrywającej postępowanie.

W związku z powyższym, skarżący wniósł o zmianę punktu V zaskarżonego wyroku poprzez zastąpienie jego dotychczasowego brzmienia treścią "zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącego kwotę 597,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym a) 480,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego; b) 100,00 zł tytułem kosztu opłaty od skargi; c) 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.".

Ponadto skarżący, na podstawie art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wniósł o przedstawienie następującego pytania prawnego powiększonemu składowi orzekającemu Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Czy na gruncie przepisów Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym w szczególności art. 206 p.p.s.a. możliwe jest rozliczenie kosztów należnych jednemu skarżącemu przez obniżenie wynagrodzenia pełnomocnika procesowego – poniżej stawki minimalnej przewidzianej w przepisach wykonawczych z przyczyn innych, niż nadużycie prawa procesowego?" W uzasadnieniu skarżący, powołując się na orzecznictwo sądowe, wskazał że doświadczenie pełnomocnika w podobnych sprawach nie może stanowić przesłanki uzasadniającej obniżenie jego honorarium, co więcej doświadczenie życiowe prowadzi do przeciwnych wniosków. W ocenie skarżącego skutki patologicznego funkcjonowania jednostki organizacyjnej skarbu państwa nie mogą obciążać obywatela.

W odpowiedzi na zażalenie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o oddalenie zażalenia w całości, a także o oddalenie wniosku skarżącego o przedstawienie pytania prawnego powiększonemu składowi orzekającemu NSA ponieważ w orzecznictwie nie istnieje rozbieżność odnośnie do tego, czy możliwe jest obniżenie wynagrodzenia pełnomocnika procesowego poniżej stawki minimalnej przewidzianej w przepisach wykonawczych z przyczyn innych niż nadużycie prawa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, mimo że nie wszystkie podniesione zarzuty mają usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl zaś art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Wyjątek od opisanej zasady uregulowany jest w art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

Przywołane przepisy zostały wskazane jako podstawa zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji w zakresie kosztów postępowania, którym WSA zasądził na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższe postanowienie o kosztach, poza wskazaniem tych przepisów, tj. art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. i poszczególnych elementów składających się na koszty, nie zawiera jednak prawidłowego uzasadnienia. Wskazane przepisy określają przesłanki zwrotu kosztów dla skarżącego w razie uwzględnienia skargi oraz czym jest niezbędny koszt postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym. Przepisy te nie rozstrzygają natomiast samodzielnie o sposobie ustalenia wysokości kosztów, ani nie stanowią podstawy decyzji sądu związanej z wysokością zasądzonych kosztów. Sąd nie wskazał i nie uzasadnił przyczyn i zasad miarkowania w tej sprawie kosztów na podstawie art. 206 p.p.s.a. Brak uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego pkt V orzeczenia.

Zgodnie z art. 141 § 4 in principio p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym także w zakresie zwrotu kosztów postępowania, zajmuje szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Samo przytoczenie przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest wystarczające. W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. Uzasadnienie powinno również uwidocznić operację logiczną, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 lutego 2019 r., sygn. akt I OZ 35/19, niepubl.; z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GZ 5/19; LEX nr 2655915; z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1247/13; LEX nr 1452201).

W rozpoznawanej sprawie brak uzasadnienia podstaw miarkowania zasądzonych kosztów postępowania sądowego w kwocie 240 zł, tj. połowy minimalnej stawki wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika, dlatego usprawiedliwiony jest najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., podniesiony w pkt 2 petitum zażalenia.

Nie ma natomiast racji autor zażalenia, że przepis art. 206 p.p.s.a. nie może (nie mógłby) mieć zastosowania w tej sprawie. Jak wskazuje się w literaturze, w aktualnym brzmieniu tego przepisu możliwość miarkowania, a nawet odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącego od organu w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w przypadku, o którym mowa w art. 200 p.p.s.a., powiązano, tak jak w postępowaniu kasacyjnym (art. 207 § 2 p.p.s.a.), z pojęciem niedookreślonym "uzasadniony przypadek". Pojęcie to daje swobodę sądowi orzekającemu w sprawie, ale jednocześnie wymaga odpowiedniego wyjaśnienia na tle konkretnego stanu faktycznego w uzasadnieniu wyroku. Jednocześnie utrzymano rozwiązanie z obowiązującej do 15 sierpnia 2015 r. regulacji, że taka sytuacja występuje w szczególności, gdy skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu (M. Niezgódka -Medek [w:] B. Dauter., A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2016, uwaga 4 do art. 206, LEX/el). W literaturze wskazuje się również, że art. 206 p.p.s.a. przyznaje po stronie sądu uznanie, zaś katalog okoliczności uzasadniających miarkowanie lub odstąpienie od zasądzenia kosztów ma charakter otwarty, na co wskazuje zwrot "w szczególności" (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 774, komentarz do art. 206). W orzecznictwie podkreśla się natomiast, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły między innymi następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości, czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego (por. np. postanowienia NSA: z 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; z 15 września 2020 r., sygn. akt I GZ 198/20; z 25 września 2020 r., sygn. akt I GZ 240/20 oraz wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16, te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne są w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ art. 206 p.p.s.a. dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o których mowa w art. 205 p.p.s.a., to obejmuje swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. op. cit.). Przy określaniu wysokości wynagrodzenia takiego pełnomocnika należy każdorazowo uwzględniać stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy, a także wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczbę stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, a także tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II OZ 519/19 oraz wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 208/20).

Odnosząc się zatem do wniosku o przedstawienie powiększonemu składowi orzekającemu Naczelnego Sądu Administracyjnego pytania prawnego sformułowanego w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Nie budzi bowiem wątpliwości NSA rozpoznającego niniejsze zażalenie możliwość zastosowania w okolicznościach tej sprawy art. 206 p.p.s.a. dotyczącego miarkowania kosztów postępowania.

Natomiast warunkiem prawidłowego zastosowania przez sąd pierwszej instancji art. 206 p.p.s.a. jest wskazanie, dlaczego sąd uznał, że zachodzi przypadek uzasadniający zasądzenie jedynie części kosztów. Intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w przypadku uwzględnienia jej skargi, jednakże w razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11). Ponieważ każdorazowe zastosowanie art. 206 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady ogólnej, musi być starannie, szczegółowo uzasadnione przez sąd pierwszej instancji, aby umożliwić kontrolę jego rozumowania stronom i – w przypadku wniesienia środka zaskarżenia – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W rozpoznawanej sprawie, wobec braku uzasadnienia zastosowania przez sąd pierwszej instancji tego przepisu, nie była możliwa kontrola instancyjna prawidłowości oparcia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego o ten przepis.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji powinien precyzyjnie wskazać podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach, szczegółowo opisać i uzasadnić elementy składowe kosztów zasądzonych na rzecz skarżących z uwzględnieniem przyczyn ich miarkowania.