Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 428/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2007 roku, Nr (...) Wojewoda (...) postanowił uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. kod (...) "S." znajdującej się na dachu budynku mieszkalnego na działce o nr ew. (...), przy ul. (...) w L..

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2008 roku, Nr (...) Minister Środowiska po rozpoznaniu zażalenia Z. P. uchylił postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2007 roku i umorzył postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia Minister Środowiska stwierdził, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) zmieniło zapisy zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573).

Z § 2 ust.1 pkt 7 wymienionego wyżej rozporządzenia wynika, że przedsięwzięciami wymagającymi sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - dla których wojewoda - jako organ ochrony środowiska, właściwy jest do uzgodnienia inwestycji na etapie przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - są m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, dla których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z przedłożonego raportu wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczonego każdej z projektowanych anten jest mniejsza od 2000 W. Z tych względów zdaniem Ministra Środowiska postępowanie prowadzone przez Wojewodę należało umorzyć.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Z. P. podnosząc zarzut, że Minister

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

Środowiska zastosował się do niewłaściwych przepisów oraz oparł się na raporcie wykonanym niezgodnie z przepisami i przez osoby nieuprawnione. Pominięte zostały zdaniem skarżącej przepisy dotyczące terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Skarżąca stwierdziła, że nieprawidłowo zinterpretowano jej zażalenie, że wydane postanowienie jest sprzeczne przepisami oraz, że brak było decyzji według stanu prawnego na dzień złożenia zażalenia.

Skarżąca wniosła o unieważnienie wszystkich decyzji i postanowień dotyczących istnienia i rozbudowy stacji telefonii komórkowej na budynku mieszkalnym nr (...) i (...) przy ul. (...) i wydanie nakazu natychmiastowej likwidacji wszystkich urządzeń telefonii komórkowej na budynku mieszkalnym nr (...) i (...) przy ul. (...), a także pociągnięcie do odpowiedzialności zawodowej i służbowej osób winnych zaistniałej sytuacji.

Zdaniem skarżącej Minister Środowiska nie powiadomił pozostałych współwłaścicieli budynku przy ul. (...) o toczącym się postępowaniu i nie doręczył im wydanego postanowienia. Zdaniem skarżącej jej również powinno zostać doręczone postanowienie wojewody na adres domowy.

Skarżąca w skardze wskazała zastrzeżenia w stosunku do postanowienia Wojewody wydanego (...) stycznia 2007 roku. Zdaniem skarżącej postanowienie to oparte zostało na nieprawidłowej podstawie prawnej, gdyż w jej ocenie § 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku dotyczy miejsc dostępnych dla ludności w odróżnieniu od terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową dotyczy § 1.1a oraz § 2.1 tabela załącznik nr 1.

Zdaniem skarżącej brak w tabeli pierwszej innych częstotliwości i parametrów dla nich niż dla sieci elektroenergetycznych dowodzi, iż nie jest dopuszczalne ich występowanie. Na podstawie rozporządzenia z 2003 roku, w ocenie skarżącej, nie jest dopuszczalne występowanie urządzeń telefonii (poza telefonami itp. mieszczącymi się w granicach dokładności) na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Raporty oddziaływania na środowisko zdaniem skarżącej dla osiedli mieszkaniowych są zbędne, gdyż mogą zawierać tylko stwierdzenie, że na podstawie omawianego rozporządzenia oraz przepisów prawa budowlanego instalacja anten, stacji itp. nie jest dopuszczalna.

Odnośnie zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska skarżąca stwierdziła, że podstawą jego wydania było Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

21 sierpnia 2007 roku, tymczasem ona odwoływała się w dniu (...) maja 2007 roku od rozstrzygnięcia Wojewody z dnia (...) stycznia 2007 roku i nie akceptuje rozpatrzenia odwołania według terminu stanu prawnego, ponieważ pozbawia ją prawa zwrotu wpisu do WSA w L..

Zdaniem skarżącej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku aktualizowane rozporządzeniem z dnia 21 sierpnia 2007 roku, na których oparte jest postanowienie Ministra Środowiska dotyczy miejsc dostępnych dla ludności, a nie terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową traktowaną zgodnie z rozporządzeniem z 2003 roku. "Zróżnicowanie" to znaczy, zdaniem skarżącej, inaczej, nie taka samo.

Zdaniem skarżącej raport nie może być podstawą przyjmowania danych, ponieważ powinien być odrzucony jako niezgodny z przepisami prawa budowlanego i wykonany przez osoby nieuprawnione.

W ocenie skarżącej przyjmując teoretycznie, że rozporządzenie Rady Ministrów z 2007 roku miało zastosowanie należało wziąć pod uwagę inne przepisy tej aktualizacji oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku.

Zgodnie z § 3.1 sporządzenia raportu mogą wymagać (ust. 1a/p.8) instalacje radiokomunikacyjne o częstotliwościach od 0,3 MHZ do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 15 W. Skoro dla jednej anteny o mocy 15 W poza osiedlem może zachodzić potrzeba sporządzenia raportu, to konieczne jest sporządzenie takiego raportu dla dziewięciu anten powyżej 1000 W plus inne na budynku mieszkalnym tym bardziej, że stawia się też inne urządzenia odbiorczo nadawacze.

Zastosowanie miałby również, zdaniem skarżącej, pkt 8 d. zgodnie z tym przepisem sporządzenie raportu wymagane jest dla anten o mocy nie mniejszej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie mniejszej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej anteny. Zdaniem skarżącej dla wszystkich anten warunek ten jest spełniony, gdyż cały budynek i jego otoczenie w tym plac zabaw i budynek nr (...) mieszczą się w kryterium tej odległości. Według raportu anteny wytwarzają pole powyżej 0,1 W/m2 na odległość 51,4 m. Środki elektryczne anten znajdują się zdaniem skarżącej na terenie budynku. Cały budynek jest w odległościach od zera metrów do 20 m, a nie 70 m w punktach środków elektrycznych w strefie największego zagrożenia.

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

Zdaniem skarżącej z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.) wynika, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Opierając się zdaniem skarżącej niesłusznie na przepisach z 2007 roku Minister Środowiska ma obowiązek zażądać opracowania raportu przez uprawnione osoby. Z raportu powinno zdaniem skarżącej wynikać, że stacja nie może stać na osiedlu, gdyż bez żadnych opracowań i badań na podstawie rozporządzenia z 2003 roku i znajomości podstawowych przepisów dla wszystkich uczestników procesu inwestycyjnego powinno być oczywiste, że stacje telefonii komórkowej nie powinny funkcjonować na osiedlach, operatorzy nie powinni walczyć z ludźmi i narażać ich życia i zdrowia.

Zdaniem skarżącej w art. 2 pkt 20 Prawa budowlanego określona została definicja obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Przepis ten zdaniem skarżącej wyklucza występowanie pola na terenie całego budynku i otaczającym go terenie. Przepis ten wyklucza, zdaniem skarżącej, występowanie pola na terenie niezależnie od wysokości na jakiej występuje.

W § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z 2007 roku określono warunki zakwalifikowania przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Są to usytuowanie przedsięwzięcia ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska uwzględniające zaludnienie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania wynikające z czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Skarżąca wskazała, że z aktualnego brzmienia § 3 ust. 1 pkt 8d wynika, że dla anteny "nie mniej niż 1000 W miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Odnosząc te przepisy do projektowanej stacji zdaniem skarżącej wszystkie cechy występują w skrajnie niebezpiecznych wielkościach. Gęstość zaludnienia na metr kwadratowy w wieżowcu zdaniem skarżącej nie wymaga komentarza. Czas trwania dla większości emerytów miesiącami nie wychodzących z domu sięga 24 godziny na dobę. Dla części ludzi będzie to mniej, ale zawsze będzie to miejsce przeznaczone na pobyt stały dla ludności określony przez przepisy Prawa

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

budowlanego. Czas trwania i częstotliwość oddziaływania stacji będzie miała miejsce cały rok, gdyż stacja pracuje bez przerw. Skutki działania stacji są zdaniem skarżącej nieodwracalne. Badania naukowe w innych krajach mówią o zmianach w DNA.

Na podkreślenie zdaniem skarżącej zasługuje wpływ stacji na stan psychiczny mieszkańców, obawa o oddziaływanie na zdrowie dzieci, ewentualne zmiany DNA, u zbyt wielu osób wywoływanie arytmii serca. Z powodu stacji mieszkańcy są stale zestresowani. Do tego dochodzi świadomość, że nikt nie liczy się z właścicielami. Zdaniem skarżącej Operator, Spółdzielnia i urzędnicy kpią sobie z mieszkańców chociaż prawo jest po ich stronie.

Wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na które powołuje się autor opinii nie dotyczą zdaniem skarżącej tak skrajnego przypadku jaki ma miejsce w opisywanej przez nią sytuacji.

Na stronie 15 raportu autor twierdzi, że nie można potwierdzić, ani zaprzeczyć jakie natężenie promieniowania elektromagnetycznego ma negatywny wpływ na organizmy żywe. Zdaniem skarżącej w takiej sytuacji powinien więc omijać osiedla i stosować się do przepisów. Raport sporządzony przez osoby nieuprawnione i niezgodnie z przepisami nie może być zdaniem skarżącej podstawą rozpoznania sprawy.

W postanowieniu podano, że moce anten BSA001 wynoszą 1746 W, a anten BSA 002 1570 W nie licząc innych. Zdaniem skarżącej nie wiadomo jak to się ma do pojedynczej anteny o mocy 2000 W dla miejsc dostępnych dla ludności poza osiedlem, dla którego raport wymagany jest obligatoryjnie na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7a.

Zagrożenie, zdaniem skarżącej, zależy także od ilości anten. Na gęstość pola ilość anten wpływa w sposób zasadniczy co ilustruje rysunek 3 raportu, gdzie podana jest czarnym kolorem wypadkowa oddziaływania trzech anten. W raporcie brak jest uwzględnienia oddziaływania, a nawet zaznaczenia anten na budynku nr (...). Odległość budynku nr (...) od wypadkowej sektora budynku nr (...) to mniej niż 10 m. Przy odległości około 50 m zasięgu wypadkowej budynku nr (...), zdaniem skarżącej, gwarantowane jest nakładanie się pól, a tym samym zwiększenie się gęstości pola czyli oddziaływania na mieszkańców. Autor raportu zdaniem skarżącej celowo pominął ten fakt, gdyż trudno nie zauważyć lasu anten na budynku nr (...). SKO, zdaniem skarżącej, zauważyło, że autor współpracuje z wieloma operatorami i być może sam je instalował.

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

Skarżąca stwierdziła, że na rozbudowę stacji wymagana jest zgoda współwłaścicieli, której to zgody jej zdaniem (...) nigdy nie uzyska.

Każdy maszt zdaniem skarżącej jest pojedynczą anteną składającą się z elementów, tak jak anteny telewizyjne "A.". Na podstawie przepisu podanego przez Ministra zdaniem skarżącej raport jest konieczny. Moc anteny to 3323 W i postępowania nie można umorzyć.

Stwierdzenie, że anteny zainstalowane będą na istniejących konstrukcjach w zestawieniu z podaną w tabeli po str. 10 raportu wartością 7 metrów w dół występowania pola powyżej 0,1 W/m2 gwarantuje zdaniem skarżącej, że przynajmniej X piętro znajdzie się w tym polu niedopuszczalnego zagrożenia i to bez uwzględnienia anten budynku nr (...). po uwzględnieniu dojdą inne kondygnacje w polu powyżej 0,1 w/m2

W raporcie zdaniem skarżącej podawane są nieprawdziwe odległości od budynku nr (...), na którym jest duża ilość pracujących anten.

Pól elektromagnetycznych zdaniem skarżącej nie sumuje się algebraicznie, ale uwzględnia według zasad określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku.

Zdaniem skarżącej w toku postępowania doszło do naruszenia następujących przepisów prawa.

* Art. 11 Prawa Ochrony Środowiska, który stanowi, że decyzja wydana

z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna.

* Art. 154 kpa (przytoczona treść przepisu).

* Art. 156 § 1 pkt 6 kpa, gdyż zdaniem skarżącej wobec wszystkich, którzy

wydali decyzje i postanowienia dotyczące stacji powinny być wyciągnięte

konsekwencje, stacja powinna być zlikwidowana, dach doprowadzony

do stanu poprzedniego, remont powinien być przeprowadzony na koszt

(...),

* Art. 161 § i § 2 kpa, gdyż zdaniem skarżącej stacja zlokalizowana na dachu

budynku stanowi zagrożenie dla jego mieszkańców i Minister powinien uchylić

decyzję zezwalającą na jej lokalizację.

* Art. 12 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego.

* Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

Zdaniem skarżącej laboratorium w L. nie dysponuje miernikiem i nie jest możliwe przeprowadzenie monitoringu. Miasto nie jest przygotowane do kontroli zagrożenia poza osiedlami i w ogóle.

Zdaniem skarżącej wszystko co kwestionuje w raporcie jest niezgodne z Prawem Ochrony Środowiska, a postanowienie wydane zostało w oparciu o raport, który powinien zostać odrzucony. Skarżąca stwierdziła również, że posiada uprawnienia do projektowania i wykonawstwa w zakresie instalacji elektrycznych bez ograniczeń i swoje stanowisko opiera na doświadczeniu zawodowym zdobytym na budowach przemysłowych województwa poznańskiego, budowach zagranicznych, praktyce projektowej w Głównym Biurze Studiów i Projektów Zaplecza Technicznego Motoryzacji w W. w Pracowni w L.. Na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową zdaniem skarżącej mogą istnieć tylko obiekty projektowane i realizowane w jej branży, a nie obiekty telekomunikacji radiowej.

Skarżąca stwierdziła też, że zdała w Ministerstwie Finansów egzamin z prawa podatkowego, mimo tego, że w tym czasie zdawało go nie więcej niż 5 % zdających, wśród których byli głównie prawnicy i ekonomiści.

Skarżąca stwierdziła również, że ma nadzieję, że ona i mieszkańcy znajdzie zrozumienie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie i stacja na jej budynku zostanie zlikwidowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zarzuty skarżącej, iż Minister Środowiska zastosował niewłaściwe przepisy oraz oparł się na raporcie wykonanym przez osoby nieuprawnione są zdaniem Sądu bezpodstawny. Są to zdaniem Sądu zarzuty gołosłowne i nie poparte żadnymi racjonalnymi argumentami. Analiza raportu oddziaływania inwestycji na środowisko pozwala zdaniem Sądu stwierdzić, że został on sporządzony prawidłowo. Organy administracji słusznie uznały go za podstawę ustaleń faktycznych. Przepisy prawa nie wymagają od osób sporządzających raporty oddziaływania na środowisko spełnienia określonych wymogów formalnych, by sporządzać tego rodzaju dokumenty. Jedynym wymogiem o charakterze faktycznym jest posiadanie wiedzy odnośnie zagadnień poruszanych w raporcie.

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

W wyroku z dnia 1 marca 2007 roku, II OSK 359/06 (ONSAiWSA 2007/6/145) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Pod rządami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) raport oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzany jest przed wszczęciem postępowania administracyjnego, a jego autor nie jest powoływany ani wskazywany przez organ administracji, lecz przez wnioskodawcę (inwestora); do autora raportu nie mogą mieć zastosowania przepisy o wyłączeniu biegłego, to jest art. 84 § 2 K.p.a.".

Twierdzenie, iż "brak było decyzji według stanu prawnego na dzień złożenia zażalenia" jest twierdzeniem niezrozumiały i merytoryczne odniesienie się do niego nie jest możliwe.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o unieważnienie wszystkich decyzji i postanowień dotyczących istnienia i rozbudowy stacji telefonii komórkowej na budynku mieszkalnym nr (...) i (...) przy ul. (...) stwierdzić należy, iż przedmiotem oceny Sądu jest zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2008 roku o umorzeniu postępowania. Sąd nie jest upoważniony w niniejszym postępowaniu do oceny wszystkich rozstrzygnięć organów administracji dotyczących wymienionej wyżej stacji.

Sąd nie posiada też uprawnień do wydawania nakazu likwidacji urządzeń telefonii komórkowej znajdującej się na budynku mieszkalnym nr (...) i (...) przy ul. (...). Sąd nie jest też uprawniony do orzekania od odpowiedzialności zawodowej i służbowej osób, których działania spowodowały powstanie wymienionej wyżej stacji.

Zarzut niepowiadomienia uczestników postępowania przez organy administracji zdaniem Sądu uznać należy za bezpodstawny. Ponieważ liczba uczestników postępowania przekraczała 20 organ administracji zgodnie z treścią art. 46 a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 - tekst jednolity) zastosował art. 49 kpa, który zezwala na zawiadamianie stron o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania.

Postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2007 roku zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek uchylenia go przez Ministra Środowiska postanowieniem dnia (...) stycznia 2008 roku. Odnoszenie się do zarzutów skarżącej

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

dotyczących postanowienia Wojewody(...) jest więc zdaniem Sądu zbędne ponieważ postanowienie to przestało obowiązywać.

Odniesienia wymaga natomiast prezentowany przez skarżącą pogląd, że nie jest dopuszczalna realizacją urządzeń na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Skarżąca powołuje się przy tym na rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku twierdząc, że tabela pierwsza zamieszczona w tym rozporządzeniu dotyczy miejsc dostępnych dla ludności w odróżnieniu od terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

Skarżąca nie wskazuje tytułu tego rozporządzenia. Można domniemywać, iż skarżąca ma na myśli rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 roku, Nr 192, poz. 1883). Rozporządzenie to określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych zarówno dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jak również dla miejsc dostępnych dla ludności. Nie sposób ustalić jaka metodą wykładni przepisów prawa skarżąca posłużyła się, by w oparciu o przepisy tego rozporządzenia sformułować pogląd, że niedopuszczalne jest występowanie urządzeń telefonii komórkowej na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a w konsekwencji, że raporty oddziaływania na środowisko dal tego rodzaju inwestycji planowanych do realizacji na tego rodzaju terenach są co do zasady zbędne. W oparciu o powszechnie akceptowane metody wykładni przepisów prawa z treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów tego rodzaju wniosków, zdaniem Sądu, nie da się wyprowadzić.

Organ odwoławczy rozpoznając środek odwoławczy ma obowiązek uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie rozpoznawania środka odwoławczego. Jeśli w okresie między wydaniem rozstrzygnięcia, a rozpoznaniem środka odwoławczego zaczyna obowiązywać nowy akt prawy regulujący zagadnienia związane z rozpoznawaną przez organ odwoławczy sprawą, to organ ten ma obowiązek stosować ten nowy akt prawny, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Obowiązywanie aktu prawnego nie jest uzależnione od tego czy skarżąca akceptuje ten fakt, czy nie. Nie ma też znaczenia czy na skutek konieczności stosowania nowych przepisów skarżąca odzyska wpis jaki uiściła od skargi złożonej

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w L.. Minister Środowiska rozpoznając odwołanie miał obowiązek stosowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku.

Twierdzenie, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku aktualizowane rozporządzeniem z dnia 21 sierpnia 2007 roku, na których oparte jest postanowienie Ministra Środowiska dotyczy miejsc dostępnych dla ludności, a nie terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową nie znajduje uzasadnienia. W oparciu o powszechnie przyjęte metody wykładni tego rodzaju wniosku, zdaniem Sądu, sformułować nie można.

Twierdzenie, iż raport jest niezgodny z przepisami prawa budowlanego jest bezpodstawne, gdyż przepisy prawa budowlanego nie stanowiły postawy jego sporządzenia. Przepisy Ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U Nr 89 poz.414 ze zm.) nie określają wymogów jakie powinien spełniać raport oddziaływania na środowisko.

Zarzut, iż organ administracji powinien wziąć pod uwagę także inne przepisy jest zarzutem gołosłownym Skarżąca nie wskazuje jakie przepisy powinny być wzięte pod uwagę, oprócz tych które Minister Środowiska wskazał w zaskarżonym postanowieniu. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku były stosowane tyle tylko, że w brzmieniu nadanym mu Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku.

Z treści raportu wynika, że anteny mają znajdować się na dachu budynku o wysokości 32,6 m. wiązka promieniowania znajdować się będzie co najmniej na wysokość 2,4 m ponad tym dachem tego budynku. Twierdzenie skarżącej, iż cały budynek znajduje się w strefie największego zagrożenia jest zdaniem Sądu pozbawione podstaw.

Twierdzenie skarżącej, iż Minister Środowiska powinien zażądać raportu z którego powinno wynikać, że stacja nie może stać na osiedlu jest oparty na błędnym poglądzie, iż tego rodzaju urządzenia nie mogą być co do zasady umiejscowione na terenie osiedla. Jest to, zdaniem Sądu, pogląd błędny. Zagadnienie to zostało już wcześniej omówione i ponowne przytaczanie przez Sąd

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

tych samych argumentów jest zbędne. Przepisy prawa nie zabraniają, co do zasady, lokalizacji anten telefonii komórkowej na terenach zamieszkałych przez ludzi. Urządzenia te mogą być realizowane na terenach zamieszkałych przez ludzi jeśli spełniają wymogi określone przepisach prawa.

Kategoryczne twierdzenia skarżącej, iż operatorzy nie powinni walczyć z ludźmi i narażać ich życie i zdrowie jest zdaniem Sądu sugestią, iż w przedmiotowej sprawie operatorzy telefonii komórkowej "walczą z ludźmi i narażają ich życie i zdrowie". Jest to w ocenie Sądu argument o charakterze emocjonalnym. Racjonalne odniesienie się do tego rodzaju argumentu jest niemożliwe.

Powoływanie się na art. 2 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane jest bezpodstawne. Przepis ten określa definicję obszaru oddziaływania inwestycji, która to definicja służy do ustalenia kręgu osób, które mogą być strona postępowania w sprawie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Minister Środowiska nie rozpoznawał sprawy wydania pozwolenia na budowę, a tym samym nie mógł stosować art. 2 pkt 20 wymienionej wyżej ustawy.

Twierdzenie, iż skutki działania stacji powodują zmiany w DNA jest zdaniem Sądu bezpodstawne. Skarżąca powołuje się na badania naukowe w innych krajach nie wskazując żadnych konkretnych badań oraz miejsc ich publikacji. W ocenie Sądu jest to zarzut demagogiczny. Żaden renomowany ośrodek badawczy nie opublikował badań, z których wynikałoby, iż typowe funkcjonowanie urządzeń telefonii komórkowej powoduje tego rodzaju skutki.

Organy administracji przy wydawaniu rozstrzygnięcia nie mogą kierować się nieracjonalnymi odczuciami osób związanych z realizacją inwestycji. To, że niektórzy ludzie czują irracjonalny strach przed urządzeniami telefonii komórkowej nie może być podstawą zakazu ich realizacji. Nie jest to wymieniona w przepisach prawa przeszkoda uniemożliwiająca realizację tego rodzaju inwestycji.

Stwierdzenie skarżącej, iż operator, Spółdzielnia i urzędnicy kpią sobie z mieszkańców, chociaż prawo jest po ich stronie jest argumentem o charakterze emocjonalnym. Merytoryczne odniesienie się do tego rodzaju argumentu jest niemożliwe.

Komentując stwierdzenie zawarte na str. 15 raportu skarżąca wybrał z całości raportu jedno stwierdzenie przez co wypaczyła sens całości raportu.

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

Na str. 15 pkt 5.1 "Oddziaływanie na ludzi, ich zdrowie i bezpieczeństwo, zwierzęta" zawarty jest następujący zapis:

"Według aktualnego stanu wiedzy i badań nie można do końca potwierdzić ani zaprzeczyć jakie natężenie promieniowania elektromagnetycznego ma szkodliwy wpływ na organizmy żywe.

Przez wiele lat uważano, że urządzenia nadawacze stacji bazowych wypromieniowując do otoczenia energię elektromagnetyczną, która pomimo braku możliwości jonizacji cząstek, może przy wysokich częstotliwościach i natężeniach wywoływać w organizmach ludzkich efekt termiczny polegający na podwyższeniu ciepłoty tkanek. Efekt ten miałby doprowadzić do niszczenia struktur DNA czy innych molekuł. Poprzez wiele prac wykazano jednak, że energia związana z tym efektem jest zbyt mała, aby mogła doprowadzić do takich efektów.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), a dokładniej jej komórka zajmująca się polami radiofalowymi w swoim stanowisku dotyczącym pól mikrofalowych mówi, że pola mikrofalowe nie wywołują żądnych skutków biologicznych. Nie stwierdzono, aby mikrofale wywoływały jakąkolwiek chorobę, wpływały na rozwój lub zwiększały ryzyko wystąpienia innych chorób (portal internetowy wiedzy o polach elektromagnetycznych WWW.gsmscience.pl)".

Twierdzenie, iż raport sporządzony został przez osoby nieuprawnione jest twierdzeniem gołosłownym nie mającym żadnego uzasadnienia. Nie ma przepisów, które określałby jakieś szczególne wymagania w stosunku do osób, które sporządzają raport oddziaływania na środowisko. Kwestia ta został już przez Sąd omówiona i ponowne przytaczanie argumentów Sądu w tym przedmiocie jest niecelowe.

Moc anten, których umieszczenie na dachu budynku jest planowane nie uzasadnia konieczności obligatoryjnego sporządzenia raportu. Twierdzenia skarżącej w tej kwestii są, w ocenie sądu, niczym nieuzasadnione.

Raport oddziaływania na środowisko sporządzony został dla określonej inwestycji. Twierdzenie, iż funkcjonowanie innej stacji bezie powodowało zwiększenie gęstości pola elektrycznego planowanej do zrealizowania stacji jest zdaniem Sądu twierdzeniem dowolnym i niczym nieuzasadnionym.

Sugestie skarżącej, iż autor raportu być może sam instalował anteny telefonii komórkowej jest próbą podważenia wartości dowodowej raportu poprzez odwołanie

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

się do argumentów pozamerytorycznych. Do argumentów pozamerytorycznych nie sposób odnieść się merytorycznie.

Odnośnie stwierdzenia skarżącej, iż sporządzenie raportu w przedmiotowej sprawie jest obowiązkowe ponownie stwierdzić należy, iż jest to pogląd bezzasadny.

Zawarte w raporcie twierdzenie dotyczące zasięgu promieniowania w dół są zdaniem Sądu błędnie interpretowany. Bezzasadne jest twierdzenie skarżącej, że w związku z tym co najmniej X piętro budynku znajdzie się w zasięgu promieniowania. Zasięg promieniowania w dół nie jest bowiem liczony od poziomu dachu, tylko od umiejscowienia źródła promienia. Z raportu wyraźnie wynika, że zasięg promieniowania o szkodliwym natężeniu kończy się na wysokości 2,4 m nad poziomem dachu.

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest istotne na etapie realizacji inwestycji. Organy uzgadniające inwestycję po względem jej skutków dla środowiska nie zajmują się tym czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością, na której inwestycja ma być zrealizowana.

Twierdzenie, iż podawane odległości od budynku nr (...) są nieprawdzie jest twierdzeniem bezpodstawnym. Skarżąca poza gołosłownymi twierdzeniami w tej kwestii nie wskazuje żadnego dowodu, których chociażby uprawdopodabniał to twierdzenie.

Załącznik nr 3 do Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 roku, Nr 192, poz. 18830 dotyczy metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola elektromagnetyczne z różnych zakresów częstotliwości. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, przepis ten nie został naruszony.

Poza przytoczeniem treści art. 11 Prawa Ochrony Środowiska skarżąca nie wskazuje żadnych argumentów, które miałyby świadczyć o naruszeniu tego przepisu. Sąd analizując sprawę z urzędu nie stwierdza naruszenia tego przepisu.

Organy dokonujące uzgodnienia inwestycji nie zajmowały się kwestią zmiany decyzji zezwalającej na budowę stacji telefonii komórkowej. Nie było to przedmiotem prowadzonego przez te organy postępowania. Twierdzenie, że organy te naruszyły art. 154 § 1 kpa jest więc bezpodstawne.

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

Organy dokonujące uzgodnienia inwestycji nie zajmowały się też kwestią nieważności decyzji zezwalającej na realizacje stacji, kwestią remontu dachu oraz tym, kto ma pokryć koszty remontu dachu. Twierdzenie skarżącej, iż wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania uzgodnieniowego spowodowałoby czyn zagrożony karą jest twierdzeniem dowolnym i niczym nieuzasadnionym.

Przedmiotem rozpoznania przez Ministra Środowiska nie była kwestia uchylenia decyzji zezwalającej na lokalizację anteny telefonii komórkowej. Twierdzenie, iż Minister naruszył art. 161 § 1 i §2 kpa jest więc nieuzasadnione.

Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 12 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego. Przepisy ustawy 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 - tekst jednolity z późniejszymi zmianami) nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Twierdzenie, iż laboratorium nie dysponuje miernikiem jest gołosłowne. Skarżąca nawet nie próbuje wskazać okoliczności, które uzasadniałyby to twierdzenie. Nadto stwierdzić należy, że laboratorium w L. może wypożyczyć taki miernik jeśli rzeczywiście go nie posiada. Badania mogą też być wykonane przez inne laboratorium.

Stwierdzenie skarżącej, iż wszystko co kwestionuje w raporcie jest niezgodne z Prawem Ochrony Środowiska, a postanowienie wydane zostało w oparciu o raport, który powinien zostać odrzucony jest w ocenie Sądu stwierdzeniem gołosłownym. Nie jest możliwe racjonalne ustosunkowanie się do tego rodzaju zarzutu.

Posiadanie przez skarżącą uprawnień do projektowania i wykonawstwa w zakresie instalacji elektrycznych bez ograniczeń nie może być uznane za okoliczność przesadzającą o trafności podniesionych przez skarżącą argumentów.

Twierdzenie skarżącej, iż na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową zdaniem skarżącej mogą istnieć tylko obiekty projektowane i realizowane w jej branży, a nie obiekty telekomunikacji radiowej jest jedynie wyrazem poglądów skarżącej, które nie znajdują jednak zdaniem Sądu odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa.

Z faktu, iż skarżąca zdała egzamin z prawa podatkowego nie wynika, zdaniem Sądu, iż przedstawiane przez skarżącą argumenty mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sygn. akt IV SA/Wa 428/08

Rozstrzygnięcie Sądu nie jest kwestią "znalezienia zrozumienia" dla skarżącej. Nie jest to kryterium oceny prawidłowości orzeczenia wydanego przez organ administracji. Sąd rozpoznając sprawę nie może kierować się kryteriami pozaprawnymi. Kryterium oceny rozstrzygnięć organów administracji nie może być "wykazywanie zrozumienia dla argumentów skarżących"

Odnośnie sugestii skarżącej, iż ma nadzieję, że stacja telefonii komórkowej znajdująca się na jej budynku zostanie zlikwidowana wskazać należy, iż Sąd nie posiada kompetencji do wydania nakazu likwidacji tej stacji.

Zarzuty podniesione przez skarżącą w skierowanych do Sądu pismach z dnia (...) maja 2008 roku o raz z dnia (...) lipca 2008 roku są zdaniem Sądu powieleniem zarzutów zawartych w skardze. Odrębne odnoszenie się do tych zarzutów jest więc, w ocenie Sądu, niecelowe.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.