Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 704/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-08-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 czerwca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 marca 2016 r., którą organ pierwszej instancji wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach typu [...] oraz [...] poza kasynem gry w lokalu położonym w G. przy ul. [...].

W skardze skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek spółka wskazała, że obecnie ponosi duże straty finansowe, gdyż z uwagi na zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez urzędy celne spółka nie osiąga planowanych zysków. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 ustawy – Kodeks karny skarbowy nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem dodatkowo pogorszy tylko jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności.

Skarżąca spółka wskazała, że w związku z powyższą argumentacją zasługuje na tymczasową ochronę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów, będących podstawą do wymierzenia przedmiotowej kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę (zob. szerzej w tej materii: I. Makaruk, Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zagadnienia wybrane, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, nr 3/2016, s. 81 i n.).

Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek strony skarżącej, to na tej stronie spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia z kolei jego merytoryczną ocenę (por. w tej materii: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że skarżąca spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podstawą powyższej konstatacji jest wskazanie, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, iż ponosi duże straty finansowe nie osiągając planowanych zysków. Stwierdzenie to z oczywistych względów nie świadczy w żaden sposób o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej.

W ocenie Sądu wnioskująca spółka nie zobrazowała swej aktualnej sytuacji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożyła bowiem wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować stan jej majątkowego posiadania. Nie przedstawiła między innymi wykazu środków trwałych, odpisów zeznań podatkowych, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Oczywistym jest zaś, że dopiero porównanie podnoszonych argumentów z aktualną sytuacją majątkową spółki może doprowadzić do uprawdopodobnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Istotnym jest również wskazanie, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga – jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu – ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Podstawą do uwzględnienia wniosku strony w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przeświadczenie strony o wadliwości zaskarżonego aktu administracyjnego.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje również, by przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu mogło być zainicjowanie postępowania mającego za przedmiot badanie konstytucyjności przepisów prawa.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.