Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1123/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pk 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92 a ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" Firma Przewozowo Handlowo Usługowa R. W. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R.W. prowadzącego działalność gospodarczą "[...]" Firma Przewozowo – Handlowo- Usługowa R.W. w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dalej "GITD" z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, dalej "WITD" przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego w zakresie przestrzegania przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego obejmującą okres od dnia 1 lutego 2016 r. do 31 października 2016 r.

W następstwie stwierdzonych naruszeń polegających WITD wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] nałożył na R.W. karę pieniężną w łącznej wysokości 20. 000, 00 zł stwierdziwszy wystąpienie następujących naruszeń: 1) niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie, 2) brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu, 3) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 4) skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 5) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, 5) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, 6) brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy, 7) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę, 8) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę.

W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji R.W. zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego wyjaśnienia sprawy jak również naruszenie przepisów prawa materialnego. W szczególności organ nie wyjaśnił zasadności stwierdzonego naruszenia w postaci braku harmonogramów pracy kierowców mimo, że strona w trakcie kontroli przedstawiła stosowne dokumenty. Budzi także wątpliwości zasadność nałożenia na niego kary na przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w sytuacji gdy jego zdaniem kierowca odebrał prawidłowo przerwę 45 minutową. W ocenie odwołującego w sytuacji wymiany samego urządzenia rejestrującego i przeprowadzonej kalibracji brak było obowiązku wymiany całego tachografu na nowe urządzenie wyprodukowane po dniu 1 października 2012 r., jeśli zainstalowany tachograf spełniał wymogi techniczne. Ponadto brak imienia na wykresówce nie powinien skutkować nałożeniem kary, skoro wiadomo było o jakiego kierowcę chodzi. Przedsiębiorca zakwestionował również nałożoną na niego karę za okazanie wykresówek, które nie zawierały danych o wszystkich okresach aktywności kierowcy. Zdaniem odwołującego czas po zakończeniu pracy kierowcy nie mógł być zaznaczony jako dyspozycyjność ponieważ kierowca po zakończeniu pracy mógł swobodnie dysponować swoim czasem.

W wyniku rozpatrzenia odwołania GITD decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., dalej "u.t.d.") lp. 1.4, lp. 2.11, lp. 5.2, Ip. 5.3, Ip. 6.1.4, lp. 6.2.1, lp. 6.3.6.1, lp. 6.3.8, Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 7, 8, 10, 16 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, art. 32 ust. 3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.).

Organ II instancji za nieprawidłowe uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1. 000 zł w tytułu naruszenia określonego w l.p. 6.1.4. zał. nr 3 do u.t.d. polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. W ocenie organu odwoławczego brak było bowiem dowodów świadczących, że strona dopuściła się tego naruszenia, co uzasadniało uchylenie nałożonej z tego tytułu kary.

W pozostałym zakresie podzielił w całości ustalenia faktyczne oraz prawne dokonane przez organ I instancji stwierdzając zasadność nałożenia kary z tytułu: niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, w wymaganym terminie, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., określonego w lp. 1.4 zał. nr 3 do u.t.d. (4 pojazdy x 800 zł = 3.200 zł), braku harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu określonego w lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d. (4 kierowców x 2000 zł = 8.000 zł), przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 150 złotych oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 zł, określonego w lp. 5.2 zał. nr 3 do u.t.d. (950 zł), skrócenie dziennego czasu odpoczynku czas powyżej 15 minut do jednej godziny sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 złotych, określone w lp. 5.3 zał. nr 3 do u.t.d. (300 zł + 1. 300 zł + 300 zł +100 zł = 2.000 zł), nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi określone w lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d. (5. 000 zł), braku w okazanej wykresówce wpisów imienia kierowcy K.F.M. określonego w lp. 6.3.6.1 zał. nr 3 do u.t.d. (6 x 50 zł = 300 zł), okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, określone w lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d. 26 x 300 zł = 7. 800 zł, naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę w terminie do 28 dni zarejestrowanej aktywności od ostatniego wczytania określone w lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. (500 zł).

W opinii organu odwoławczego postępowanie administracyjne przed organem I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowego materiału dowodowego w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszeń określonych w lp. 1.4, lp. 2.11, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.2.1, lp. 6.3.6.1, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji uznał je za niezasadne.

Organ odwoławczy ponadto nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d. strona nie wykazała bowiem, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak listy przewozowe z których wynikałoby jednoznacznie, że organizując trasę przewozu pasażerów uwzględniał czas pracy kierowców, a ilość wykrytych naruszeń w postaci wykonywania jazdy bez zalogowanej karty kierowcy zdaje się świadczyć, że organizacja pracy w siedzibie przedsiębiorcy były nieprawidłowe. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że stosownie tego, że karę pieniężną nałożono w wysokości 20.000 zł zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d. zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy mimo, że łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie popełnione przez przedsiębiorcę naruszenia wynosi 27.750 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R.W. zaskarżył decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2017 r. zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k p a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., polegające na:

- zaniechaniu przez organy I i II instancji podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu prawidłowego, należytego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- nierozpoznaniu wniosków o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących ustaleń stanu faktycznego i przesłanek, jakimi kierował cię organ przy formułowaniu zarzutów,

- nieuwzględnieniu zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej,

- rozstrzygnięciu wątpliwości ujawnionych w toku postępowania na niekorzyść strony, a więc zastosowaniu zasady in dubio pro fisco, zamiast zasady in dubio pro tributario,

- naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów (nieobiektywną, arbitralną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę materiału dowodowego, która przybrała charakter dowolny),

- nieprawidłowym uzasadnieniu decyzji w zakresie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia,

- sprzeczności pomiędzy sentencją decyzji a jej uzasadnieniem.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- art. 31e ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.) oraz lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d., art. 92a u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1, 3 i 6 oraz lp. 2.11, lp. 6.2.1, lp. 6.3.6, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d., polegające na błędnej ich wykładni, prowadzące do ich niewłaściwego zastosowania, a tym samym przypisania stronie naruszeń niepopełnionych i wymierzenia za nie kary,

- art. 7 Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. Urz. UE nr L102/1 z dnia 11.04.2006 r. ze zm.) w zw. z art. 92a ust. 1, 3 i 6 oraz lp. 5.2 zał. nr 3 do u.t.d., co doprowadziło do błędnego przyjęcia w decyzji, iż nastąpiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniu i w oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i orzeczenie co do istoty sprawy bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga została oddalona, bowiem stwierdzone naruszenie przepisów prawa nie miało wpływu na ustalony w decyzji wynik sprawy.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiotem swej skargi Strona uczyniła decyzję GITD wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia określonych przepisów prawa obowiązujących w obszarze wykonywania transportu drogowego. Organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego uchylił decyzję WITD w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 20 000 zł. GITD ustalił łączną kwotę kar pieniężnych za wszystkie stwierdzone naruszenia w wysokości 27 750 zł, jednak z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. W myśl tej regulacji suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Jeden z zarzutów skargi okazał się zasadny, jednak potwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów prawa materialnego nie mogą przesądzić o ustalonym wyniku sprawy w postaci określonej w decyzji wysokości kary pieniężnej.

Nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia przez Organy lp. 2.11 załącznika do u.t.d. Otóż na mocy tej regulacji ustawodawca sankcjonuje brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu i ustala stawkę kary w wysokości 2000 zł. Wobec tak postawionego zarzutu przypomnieć należy, iż w myśl art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.; zwana dalej ustawą o czasie pracy kierowców), rozkłady czasu pracy kierowcy wykonującego przewóz regularny osób są ustalane na okresy nie krótsze niż 2 tygodnie. Natomiast według art. 31e ust. 1 tej ustawy rozkład czasu pracy kierowcy wykonującego przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km ustala się na okres co najmniej jednego miesiąca. Rozkład czasu pracy takiego kierowcy winien zawierać następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania w dyspozycji oraz dni wolne. Ponadto, rozkład czasu pracy kierowcy ustala i podpisuje pracodawca lub podmiot, na rzecz którego kierowca wykonuje przewozy. Przytoczone wymagania odnośnie treści rozkładu czasu pracy wynikają wprost z jednoznacznego brzmienia art. 31e ust. 2 i 3 ustawy o czasie pracy kierowców.

Zdaniem Sądu, art. 31e ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców wskazuje bezsprzecznie na ciążący na przewoźniku obowiązek ustalenia i posiadania rozkładu pracy dla każdego kierowcy z osobna. Wynika to z faktu posługiwania się przez ustawę sformułowaniami : "rozkład czasu pracy kierowcy" (ustawa o czasie pracy kierowcy) oraz "brak harmonogramu okresów pracy kierowcy" (załącznik nr 3 do u.t.d.). Nie można nie dostrzec, iż w tych wyrażeniach ustawodawca użył określenia kierowcy w liczbie pojedynczej, co ewidentnie świadczy o obowiązku stworzenia harmonogramu czasu pracy dla każdego kierowcy z osobna. W rezultacie, sankcja w postaci kary winna zostać nałożona w stosunku do każdego stwierdzonego braku harmonogramu okresu pracy.

Organy w zebranym materiale dowodowym w postaci miesięcznego rozkładu czasu pracy kierowcy na linii regularnej do 50 km (karta akt od 359 do 362), wykazały braki polegające na nieokreśleniu w harmonogramach rozkładów pracy czterech kierowców : okresów prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerwy i pozostawania w dyspozycji, a więc niezbędnych w świetle art. 31e ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców składników rozkładu czasu pracy kierowcy. Brak tych elementów świadczył jednocześnie o braku harmonogramów, co stanowiło o naruszeniu przez przewoźnika powołanych wyżej regulacji prawa i uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 8000 zł. Nie można też zasadnie twierdzić, iż Organ nie odniósł się do stawianych zarzutów, skoro na stronie 7 i 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji znajduje się przekonujący wywód, w którym ustosunkowano się do argumentów strony skarżącej.

Sąd nie mógł także potwierdzić naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Ten przepis nakazuje ukarać przewoźnika karą w wysokości 150 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, a za każde rozpoczęte 30 minut karą w wysokości 200 zł. Organy jednomyślnie uznały, iż przytoczony przepis został naruszony przez kierowcę skarżącego w dniu 22 maja 2016 r. poprzez prowadzenie pojazdu w tym dniu od godziny 7:55 do 15:26, przez 6 godzin i 39 minut.

W kontekście tego zarzutu wymaga przypomnienia treść art. 7 Rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, w którym postanowiono : Po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. WSA nie zgadza się z twierdzeniem skargi o tym, że powyższa regulacja nie określa górnej granicy czasowej przerwy, która winna trwać co najmniej 15 minut. Otóż jak trafnie uznał to GITD, tą granicą czasu jest 45 minut wyznaczona dla przerwy niedzielonej. Jeżeli więc przerwa trwa dłużej niż 45 minut, to nie może być jednocześnie jedną z przerw dzielonych. Dlatego wykorzystanie przerwy trwającej dłużej niż 45 minut, świadczy jednoznacznie o wykorzystaniu przez kierowcę przerwy ciągłej, nie zaś jak twierdzi skarżący, pierwszej części przerwy dzielonej (tj. przerwy trwającej co najmniej 15 minut). Słusznie przyjęły Organy, iż w przypadku gdy kierowca odebrał 45 minutowa przerwę, okres rozliczeniowy dla okresu prowadzenia, o którym mowa w art. 7 Rozporządzenia nr 561/2006 powinien rozpocząć się od nowa, bez wliczania czasu prowadzenia i przerw zakończonych uprzednio przez kierowcę (zob. wyrok ETS z dnia 15 grudnia 1993 r., C-116/92). Innymi słowy, każde wykorzystanie przerwy trwającej co najmniej 45 minut rozpoczyna kolejny okres rozliczeniowy dla okresu prowadzenia pojazdu, a więc kolejne 4,5 godziny. Przyjęty sposób wykładni opiera się na językowych regułach analizy tekstu prawnego i nie ma charakteru rozszerzającego. W ustalonych przez Organ okolicznościach faktycznych przerwa od 7:05 do 7:55 w dniu 22 maja 2016 r., była przerwą ciągłą, po której rozpoczął się nowy okres rozliczeniowy. Wobec tego, prawidłowo nałożono na stronę karę w wysokości 950 zł.

W skardze pojawił się także zarzut naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., czyli przepisu który nakazuje Inspekcji ukaranie przewoźnika karą 5000 zł z tytułu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Ta regulacja sankcjonuje naruszenie przez przewoźnika normy art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Powyższy przepis stanowi : Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Organy w oparciu o zebrane dowody miały pełne podstawy do uznania zaistnienia w stosunku do 12 pojazdów szeregu zdarzeń polegających na wykonywaniu jazdy bez ważnej karty bez przerwy na dystansach ponad 50 km (zob. stronę nr 26 i 27 uzasadnienia decyzji WITD). Związane z tym naruszeniem okoliczności zostały dokładnie opisane i udokumentowane przez Organ pierwszej instancji. Ponowna analiza danych w czasie postępowania przed WITD pozwoliła Organowi wyłączyć spod zarzutów naruszenia powyższych unormowań pojazdy o nr [...] oraz [...]. Zarówno WITD jak również Organ odwoławczy odniosły się należycie do stanowiska Strony, a w szczególności możliwości wykonywania przez pojazdy przewozów na trasach dłuższych niż 50 km. Wobec wykazania faktów nierejestrowania przez przewoźnika wymaganych danych dotyczących przejazdów, karę w wysokości 5000 zł należało uznać za prawidłowo nałożoną.

Nie znalazł także potwierdzenia zarzut naruszenia przez Organy inspekcji przepisu lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. W świetle tej regulacji podlega sankcji w postaci kary pieniężnej w wysokości 300 zł okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę. Na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdzono, iż 26 wykresówek nie zawiera wszystkich okresów aktywności kierowcy, do spowodowało nałożenie kary w łącznej wysokości 7800 zł. Organ odwoławczy uzasadniając nałożenie tej kary stwierdził, że po zakończonej jeździe kierowca ma czas wolny w sytuacji gdy pojazd pozostaje w bazie przedsiębiorcy, a jednocześnie baza przedsiębiorcy znajduje się w tej samej miejscowości, w której kierowca ma miejsce zamieszkania. W przeciwnym razie czas jaki kierowca poświęca na dojechanie do miejsca postoju pojazdu lub z tego miejsca, jeżeli nie jedzie pociągiem wyposażonym w kuszetkę nie jest czasem wolnym tego kierowcy i powinien być zaznaczony na wykresówce lub wydruku z tachografu.

W świetle powołanego już wyżej art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. kierowca ma obowiązek rejestracji na wykresówce pełnej aktywności w danym dniu począwszy od momentu przejęcia pojazdu do zakończenia dziennego okresu pracy. Obowiązek ten dotyczy aktywności w postaci dojazdu do miejsca postoju lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, gdyż co do zasady zgodnie z art. 9 ust. 2 Rozporządzenia nr 561/2006 czas ten nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa. Treść art. 9 Rozporządzenia nr 561/2006 wskazuje bowiem na trzy sytuacje, w których czas przejazdu może być uznany za "odpoczynek" lub "przerwę":

1) kierowca towarzyszy pojazdowi, który jest transportowany promem lub pociągiem – w takim przypadku kierowca może odebrać odpoczynek lub przerwę, pod warunkiem jednak, że ma dostęp do koi lub kuszetki; odbierając regularny (jedenastogodzinny) okres dziennego odpoczynku, kierowca może w takim przypadku przerwać odpoczynek nie więcej niż dwukrotnie na łącznie nie dłużej niż godzinę;

2) kierowca nie towarzyszy pojazdowi, lecz podróżuje pociągiem lub promem, udając się do miejsca innego niż baza pracodawcy, ale wskazanego przez pracodawcę, w celu przejęcia lub zdania pojazdu objętego zakresem zastosowania rozporządzenia nr 561/2006 – w takim przypadku czas spędzony na dojeździe do takiego miejsca lub powrotu może być liczony jako przerwa lub odpoczynek, pod warunkiem że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i ma dostęp do koi lub kuszetki;

3) pojazd obsługiwany jest przez więcej niż jednego kierowcę, drugi kierowca pozostający do dyspozycji siedzi obok kierowcy i nie pomaga mu w sposób aktywny w prowadzeniu pojazdu – w takim przypadku 45-minutowy okres gotowości drugiego kierowcy może być uznany za przerwę.

Skarżący podnosi w swej skardze, iż w toku postępowania przedstawił dowód z umowy najmu lokalu, dla potwierdzenia, że kierowcy mają zapewnione mieszkanie socjalne na terenie miasta M., w którym to często rozpoczynają i kończą przewozy. Do tego dowodu odniósł się WITD słusznie stwierdzając, że przedsiębiorca ma możliwość zapewnienia swoim pracownikom lokali socjalnych w innym miejscu niż baza pracodawcy lub miejsce zamieszkania. Rozstrzygnięcie organów należało uznać za odpowiadające prawu skoro przedsiębiorca nie wykazał, iż adres mieszkania socjalnego w M. jest miejscem zamieszkania kierowcy lub też jego bazą. Wyjaśnić tu należy, iż kierowca udający się w określone miejsce (np. lokal socjalny), inne niż baza pracodawcy, wskazane przez przewoźnika wypełnia swój obowiązek wobec pracodawcy. Zasada ta występuje niezależnie od tego, czy pracodawca wydał polecenie co do terminu i sposobu dojazdu, czy też pozostawił kierowcy swobodny wybór w tym zakresie (por. R. Strachowska, Art. 9. W: Komentarz do rozporządzenia nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. System Informacji Prawnej LEX, 2011.). Dlatego nie można przyjąć, iż w tym okresie dysponuje w sposób swobodny swoim czasem. Zatem czas spędzony przez kierowcę w drodze do lub z miejsca niebędącego miejscem zamieszkania kierowcy lub bazą pracodawcy, w którym kierowca ma przejąć lub zdać pojazd, objęty zakresem Rozporządzenia nr 561/2006 należy zarejestrować jako okres gotowości lub innej pracy. Wobec powyższego nałożenie kary za stwierdzone 26 przypadków naruszenia obowiązku pełnej rejestracji danych o aktywności kierowców wypadało uznać za trafne w świetle obowiązujących regulacji prawnych.

WSA nie potwierdził podnoszonego w skardze naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie wszechstronnego ustalania stanu faktycznego, który stanowił podstawę do nałożenia kary pieniężnej na podstawie lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Organy obu instancji uznały, że kierowca przedsiębiorcy nie wywiązał się z obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w maksymalnym okresie 28 dni, za co wymierzono karę w wysokości 500 zł. Skarżąca strona zarzuca Inspekcji, iż nie określono jakiego rodzaju aktywność wzięto pod uwagę przy obliczaniu terminu wczytywania danych i jakich konkretnie dni zarejestrowanej aktywności kierowcy zarzut dotyczy. Wskazać jednak należy, iż Organ pierwszej instancji wyjaśnił stronie w pkt 12 swego rozstrzygnięcia, że w okresie od 1 marca 2016 r. do 31 października 2016 r. sczytany plik zawierał 38 dni aktywności kierowcy, przy czym brano pod uwagę jedynie dni zarejestrowanej aktywności. Także GITD prawidłowo uznał w swym rozstrzygnięciu, że okresy w których kierowca nie prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestracji swej aktywności nie mogą być traktowane jako dni podlegające rejestracji. Dlatego nie można ich wliczać do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy. Organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy nałożoną karę pieniężną skoro według danych z karty kierowcy w okresie objętym kontrolą od 1 marca 2016 r. do 31 października 2016 r., miał on ponad 30 dni zarejestrowanej działalności, zaś dane z jego karty zostały sczytane raz w dniu 31 października 2016 r. Wykazano więc naruszenie art. 1 ust. 3 lit. b Rozporządzenia Komisji z UE z 10 lipca 2010 r. nr 581/2010, w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, zobowiązującego do wczytaniu danych z karty kierowcy, co najmniej raz na 28 dni zarejestrowanej działalności.

Znalazły potwierdzenie w toku sądowej kontroli te z zarzutów skargi, które dotyczyły ustalonych przez Organy naruszeń lp. 6.3.6.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem Sądu strona słusznie zarzuca Organom nazbyt restrykcyjną wykładnię oraz stosowanie przepisu art. 34 ust. 6 lit. a Rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. Przepis ten stanowi : Każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię. W oparciu o zebrane w toku kontroli dowodu, GITD stwierdził za organem pierwszej instancji, iż na 6 wykresówkach kierowca przewoźnika K.F.M. nie umieściła swego imienia, co uzasadniło nałożenie na przedsiębiorcę kary w kwocie 300 zł na podstawie lp. 6.3.6.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy nie uznał wyjaśnień strony poprzez odwołanie się do literalnej wykładni przytoczonego wyżej przepisu prawa. WSA nie mógł uznać argumentacji Organu, już choćby z tej przyczyny że nazwisko kierowcy przewoźnika na tyle odróżnia się od innych nazwisk jego pracowników, że pozwala bez najmniejszych wątpliwości przyporządkować wykresówkę do tego konkretnego kierowcy. Słuszne jest stanowisko skarżącego, iż wymierzenie kary pieniężnej byłoby tylko wówczas zasadne jeżeli przewoźnik zatrudniałby co najmniej dwóch kierowców o takim samym nazwisku. WSA podziela tezę wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14 września 2016 r., o sygn. II SA/Rz 1678/15 (CBOSA), gdzie podkreślono, że wpisanie imienia kierującego pojazdem na wykresówce jest obowiązkowe w sytuacji, gdy brak jego wskazania uniemożliwiłby przyporządkowanie wykresówki do konkretnego kierowcy, zatrudnianego przez przedsiębiorcę (zob. także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. III SA/Wr 640/12, CBOSA). Dlatego nałożenie na skarżącego kary w wysokości 300 zł, stanowiło zdaniem WSA o naruszeniu prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni oraz błędnym zastosowaniu, bowiem nie zaistniały przesłanki do nałożenia sankcji administracyjnej.

Potwierdzone przez WSA uchybienie Organów w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa materialnego, nie miało wpływu na ustalony w zaskarżonej decyzji wynik postępowania w postaci nałożenia na stronę kary pieniężnej w kwocie 20 000 zł. Określona w decyzjach kara pieniężna jest zgodna z przepisami, skoro prawidłowo stwierdzone przez Organy Inspekcji delikty administracyjne zagrożone zostały karą w łącznej wysokości 27 450 zł. W tej sytuacji, kara pieniężna ze względu na przytoczone wyżej ograniczenie, musiała zostać nałożona w wysokości 20 000 zł, czyli takiej jak w skontrolowanej decyzji.

W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponieważ błędna wykładnia i stosowanie przepisów prawa materialnego nie zaważyła na ustalonym w decyzji wyniku sprawy - na wymiarze kary pieniężnej - skarga mimo że częściowo zasadna, została przez Sąd oddalona. Załączone przez skarżącego do skargi dokumenty nie mogły wpłynąć na zmianę oceny działań organów inspekcji.

Sąd działając z urzędu nie dostrzegł w kontrolowanych decyzjach takich naruszeń prawa, które obligowałyby do uwzględnienia skargi z urzędu na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Z tych przyczyn WSA zobligowany był do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.