Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1629/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116  ust. 1  art. 111  ust. 1  art. 62
journal: Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Danuta Kania (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Zastępca Prokuratora Generalnego - Naczelny Prokurator Wojskowy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości uposażenia ppłk. M.N. - prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzją administracyjną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wojskowy Prokurator Okręgowy w P., na podstawie art. 78 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), art. 116 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 59, poz. 423 ze zm.), oraz § 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), przyznał prokuratorowi ppłk. M.N. uposażenie w łącznej kwocie [...] zł, na które składa się uposażenie zasadnicze i dodatek za długoletnią służbę wojskową. Z kolei na podstawie art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825), w którym określono, że stanowiskiem równorzędnym pod względem wynagrodzenia i uposażenia, dla potrzeb związanych z obliczaniem dodatku wyrównawczego ppłk. M.N. właściwe jest stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej - określił wysokość dodatku wyrównawczego dla wymienionego prokuratora na kwotę [...] zł. Łączną kwotę wynagrodzenia, stosownie do przepisów art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 56, poz. 339), ustalił na kwotę [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.N. wniósł o jej uchylenie oraz o rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez ustalenie wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, że od dnia [...] stycznia 2010 r. pełnił służbę na stanowisku prokuratora Wydziału ds. [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P., które było równorzędne ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej. Z tego tytułu, decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 133, poz. 1099), zostało mu przyznane wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej. W kolejnych decyzjach Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. ustalających wysokość otrzymywanego wynagrodzenia, wydanych o okresie trzech ostatnich lat, wysokość wynagrodzenia i zasady przyznawania wynagrodzenia nie uległy zmianie.

Decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. został zwolniony ze stanowiska prokuratora w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej i z dniem [...] kwietnia 2013 r. wyznaczony na stanowisko prokuratora Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. Wojskowy Prokurator Okręgowy w P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. obniżył mu wysokość wynagrodzenia zasadniczego prokuratora, ze stawki siódmej do stawki czwartej.

M.N. podniósł, iż organ wydający decyzję ustalającą wysokość dodatku wyrównawczego, naruszył zasadę określoną w art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, zawierającą zasadę ochrony wysokości wynagrodzenia prokuratora obejmującego inne odpowiednio równorzędne stanowisko.

Zdaniem M.N., prawo do wynagrodzenia prokuratora, w tym również jego wysokość, jako określone w przepisach prawa, jest prawem nabytym i dlatego raz przyznane wynagrodzenie w określonej stawce, nie może być obniżone do stawki niższej. Nadto z decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. i kolejnych wydanych do dnia [...] stycznia 2013 r. jednoznacznie wynikało, iż stanowisko na którym pełnił służbę i otrzymywał wynagrodzenie było równorzędne ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Wskazał, iż zgodnie z art. 116 ust. 4 ustawy o prokuraturze, uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie to jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (art. 116 ust 5 ww. ustawy). Na podstawie art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825), które uchyliło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 288).

Natomiast przepisy o uposażeniu żołnierzy zawarte są w szczególności w Rozdziale 5 - Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych - ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Art. 80 ust. 2 tej ustawy stanowi, iż w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Na podstawie art. 80 ust. 7 ww. ustawy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298). Stosownie do § 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, przy ustalaniu uprawnień do dodatku uwzględnia się miesięczną kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi zawodowemu na stanowisku wojskowym, oraz kwotę wynagrodzenia miesięcznego, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku cywilnym. Wysokość porównywanego wynagrodzenia ustala się, przyjmując wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek za długoletnią pracę oraz dodatek specjalny, których zasady wypłacania i wysokość określają odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i ustawy o prokuraturze. Przy czym w odniesieniu do prokuratorów powszechnych, poza przepisami ustawy o prokuraturze, obowiązujące jest w tym względzie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom.

Organ odwoławczy zauważył, że Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny z dniem [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o prokuraturze powołał mjr. M.N. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Ministra Obrony Narodowej mjr M.N. został zwolniony z zajmowanego stanowiska Kierownika Działu - prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w K. i z dniem [...] stycznia 2010 r. wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. w Wydziale [...]. Jednocześnie, z dniem objęcia obowiązków na tym stanowisku został mianowany na stopień podpułkownika z grupą uposażenia U: 15. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ministra Obrony Narodowej, ppłk M.N. został zwolniony ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. w Wydziale [...] i wyznaczony z dniem [...] kwietnia 2013 r. na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. w Wydziale [...].

Zatem ppłk M.N., nigdy nie został powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, ponieważ odpowiedniki prokuratur apelacyjnych nie funkcjonują w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zgodnie z art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska w: (1) Prokuraturze Generalnej i w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej; (2) prokuraturze okręgowej i w wojskowej prokuraturze okręgowej; (3) w prokuraturze rejonowej i w wojskowej prokuraturze garnizonowej.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że z dniem rozformowania wydziałów [...], przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, dotyczący prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej - stał się przepisem martwym.

Decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P., na którą powołuje się M.N., formalnie nie była decyzją o przyznaniu mu wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej - tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, wraz z dodatkiem za długoletnią pracę, lecz była decyzją o ustaleniu uposażenia (wojskowego) wymienionemu oficerowi, wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Nie można stwierdzić, że ppłk M.N. nabył jakiekolwiek prawo do wynagrodzenia. W okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej wymieniony posiada jako oficer wyłącznie prawo do uposażenia wojskowego. Wysokość tego uposażenia jest zmienna, co ma wpływ również na dodatek wyrównawczy. Wysokość tego dodatku jest zależna w każdym czasie od porównywanego wynagrodzenia prokuratora prokuratury powszechnej. Jeżeli zatem ppłk M.N. na mocy stosownej decyzji kadrowej przestał pełnić służbę prokuratorską w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, tj. wydziale [...] wojskowej prokuratury okręgowej, to tym samym odpadła podstawa prawna do ustalenia, że równorzędnym stanowiskiem dla wymienionego prokuratora jest stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Zdaniem organu, nie ma racji odwołujący twierdząc, że "raz przyznane wynagrodzenie w określonej stawce nie może być obniżone do stawki niższej". M.N. nigdy nie miał ustalonej stawki wynagrodzenia, gdyż w ogóle nie było to możliwe. Przepisy ustawy o prokuraturze, w szczególności dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych, bezpośrednio nie dotyczą prokuratorów wojskowych będących oficerami. Dlatego też nie znajduje zastosowania, w odniesieniu do tej grupy prokuratorów wojskowych (będących oficerami), norma wyrażona w art. 62 ust. 1 ea tej ustawy, na którą powołuje się M.N.. Zwrócić bowiem należy uwagę, że zasada wyrażona w art. 62 ust. 3 ustawy o prokuraturze, z której jednoznacznie wynika, że przepisy art. 62 ust. 1-2 tej ustawy stosuje się do prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, a contrario przesądza o braku stosowania tych przepisów, a więc i art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze, względem prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami - w tym ppłk. M.N.

Przepisy ustawy o prokuraturze, dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych mają zastosowanie w odniesieniu do prokuratorów wojskowych, będących oficerami, tylko w sposób pośredni, w sytuacji ustalania porównywanego wynagrodzenia i uposażenia wojskowego, o czym była mowa wcześniej. W żadnym przypadku przepisy ustawy o prokuraturze nie mogą stanowić dla prokuratorów wojskowych będących oficerami, samodzielnej podstawy roszczeń w zakresie uposażenia wojskowego, gdyż względem wyżej wymienionych stosuje się właściwe przepisy uposażeniowe ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

M.N. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego - Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...] czerwca 2013 r. zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 116 ust. 1 i 4 w zw. z art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze oraz w zw. z art. 79 i art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury;

2) przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 62 a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W motywach skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania. Podniósł w szczególności, iż stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, mimo braku w strukturze organizacyjnej wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiednika Prokuratury Apelacyjnej powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia za stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury - było równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej. Z tego tytułu, decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom, ustalono mu wysokość wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku równorzędnym stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, w stawce siódmej, tj. w najniższej stawce wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury apelacyjnej. Jednocześnie w decyzji tej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 116 ust. 4 i 5 ustawy o prokuraturze określono wysokość uposażenia wojskowego wraz z dodatkiem wyrównawczym dla prokuratorów.

Wojskowy Prokurator Okręgowy w P., w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] stycznia 2013 r., tj. do dnia wydania decyzji nr [...], wydał szereg decyzji ustalających wysokość otrzymywanego wynagrodzenia. W decyzjach tych wysokość przyznanego na zajmowanym stanowisku wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej oraz zasady przyznawania wynagrodzenia nie uległy zmianie. Zmiana przepisów, tj. treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokość dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia za stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, nie miała wpływu na ustalenie zasad określenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego.

Zatem nie jest zasadne zawarte w zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji twierdzenie, iż skarżący został jedynie wyznaczony do pełnienia obowiązków prokuratora Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P., co skutkowało wypłatą wyższego wynagrodzenia za wykonywanie obowiązków w tym wydziale. Nie jest zasadne twierdzenie, iż w związku z wyznaczeniem z dniem [...] kwietnia 2013 r. na stanowisko prokuratora Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. skarżący utracił prawo do wyrównania do stawki prokuratora prokuratury apelacyjnej. Nie ma zatem podstaw prawnych do obniżenia nabytego przez prokuratora prawa do wynagrodzenia w określonej stawce wynagrodzenia zasadniczego, gdyż skarżący, pełniąc obowiązki w Wydziale [...] zajmował stanowisko równorzędne pod względem wynagrodzenia prokuratorowi prokuratury apelacyjnej i otrzymywał siódmą stawkę wynagrodzenia.

Skarżący podniósł również, iż powinien skorzystać z ochrony wysokości uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego stosownie do treści art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ponieważ doszło do wyznaczenia go na niższe stanowisko służbowe. Przepisy art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. K 27/12, gwarantują mu ochronę wysokości jego wynagrodzenia i zmiany w ustroju prokuratury (likwidacja pionu ds. przestępczości zorganizowanej w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury) nie mogą tego prawa naruszać.

W odpowiedzi na skargę Zastępca Prokuratora Generalnego - Naczelny Prokurator Wojskowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż zgodnie z przepisami ustawy o prokuraturze, prokurator nabywa prawo do stawki siódmej jedynie w dwóch przypadkach: albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo poprzez odpowiednio długi staż w prokuraturze okręgowej - w wyniku którego po kolejnych pięcioletnich okresach pracy prokurator otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawkach od czwartej do ósmej. Żaden z wymienionych wyżej przypadków nie dotyczy skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, iż ustawa o prokuraturze normuje kwestie związane z działalnością i organizacją prokuratury, obowiązkami i prawami prokuratorów oraz odpowiedzialnością dyscyplinarną prokuratorów. Rozdział 8 ww. ustawy zawiera unormowania szczególne dotyczące prokuratorów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Oznacza to, iż przepisy tego rozdziału odmiennie niż przepisy rozdziałów poprzednich, regulują kwestie związane z zatrudnieniem na stanowisku prokuratora w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury tj. wyznaczaniem, przenoszeniem i zwalnianiem ze stanowisk służbowych, delegowaniem prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, kar dyscyplinarnych za przewinienia dyscyplinarne i wykroczenia.

Z treści art. 116 ust. 1 ustawy o prokuraturze wynika, że do prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, stosuje się w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych lub służby okresowej z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Natomiast art. 116 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy.

Należy wskazać, iż stosunek służbowy prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest stosunkiem mieszanym, gdyż jest on normowany przez dwie ustawy: ustawę o prokuraturze, a poprzez treść art. 116 ust. 1 tej ustawy, również przez ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową, zatem w stosunku do niego miał zastosowanie art. 111 ust. 1 ustawy o prokuraturze, z którego treści wynika, iż prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, wyznacza na stanowiska służbowe, przenosi i zwalnia z nich Minister Obrony Narodowej na wniosek Naczelnego Prokuratora Wojskowego, w trybie określonym w przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz od posiadanej opinii służbowej, a żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej w zależności od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu służby.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o prokuraturze skarżący z dniem [...] stycznia 2010 r. został powołany przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. W następstwie powyższego, decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [... grudnia 2009 r. skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska Kierownika Działu - prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w K. i z dniem [...] stycznia 2010 r. wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. w Wydziale [...]. Z dniem objęcia obowiązków na tym stanowisku skarżący został mianowany na stopień podpułkownika z grupą uposażenia U: 15. Na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 lutego 2013 r. zmieniającego rozporządzenie - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2013 r., poz. 347), z dniem [...] kwietnia 2013 r. zniesiony został Wydział [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Poznaniu. W związku z powyższym, decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący został zwolniony ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. w Wydziale [...] i wyznaczony z dniem [...] kwietnia 2013 r. na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. w Wydziale [...].

Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia, czy przyznanie skarżącemu - decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. (i kolejnymi decyzjami wydanymi do dnia [...] stycznia 2013 r.), na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom - wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej (tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej), daje skarżącemu status równy prokuratorowi apelacyjnemu - na zasadzie przepisów art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea i art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze oraz, czy w decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] kwietnia 2013r. i w utrzymującej ją w mocy decyzji Zastępcy Prokuratora Generalnego - Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...] czerwca 2013 r. stawka siódma tego uposażenia - właściwego dla prokuratora apelacyjnego - powinna zostać mu zachowana.

W ocenie Sądu, na tak postawione pytania należy odpowiedzieć przecząco z powodów poniżej przedstawionych.

Analiza przepisów art. 62 ust. 1ba oraz ust. 1eb ustawy o prokuraturze wskazuje, że prokurator nabywa prawo do stawki siódmej jedynie w dwóch przypadkach: albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo poprzez odpowiednio długi staż w prokuraturze okręgowej - w wyniku którego po kolejnych pięcioletnich okresach pracy prokurator otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawkach od czwartej do ósmej. Dodać przy tym należy, iż aby osiągnąć poziom stawki siódmej, która w prokuraturze apelacyjnej jest przedostatnia pod względem wysokości (wyżej cytowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom) - prokurator powinien przepracować na stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej 15 lat.

Skarżący, jakkolwiek odwołuje się do powyższych przepisów, to swoje prawo do zachowania siódmej stawki wynagradzania wywodzi z faktu prawnego - wydanej w jego sprawie decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. mocą której - na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom - przyznano mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej.

Zatem powyższa stawka została przyznana skarżącemu nie jako stała stawka wynagrodzenia, ale stawka przysługująca nie wprost z przepisów ustawy o prokuraturze, lecz z mocy stosownego rozporządzenia, w związku z wykonywanymi przez skarżącego zadaniami w określonej komórce prokuratury okręgowej - Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. w Wydziale [...] i wynikająca wprost z przypisania skarżącego, będącego prokuratorem okręgowym, do tego Wydziału.

Nie można zatem uznać, aby takie przypisanie skarżącemu wynagrodzenia w stawce siódmej, na mocy przepisu rozporządzenia, na czas pracy w Wydziale [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P., kreowało pełnienie wówczas przez niego stanowiska równorzędnego (w pojęciu hierarchicznym) ze stanowiskiem prokuratora apelacyjnego. Rozstrzygnięcie to kreowało jedynie, na określony powyżej czas, otrzymywanie uposażenia w stawce siódmej.

Odwrotne rozumowanie prowadziłoby do wniosku, iż nie wyłącznie ustawa o prokuraturze (art. 62 ust. 1ba oraz ust. 1eb), ale także akt niższej rangi, jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) kreują zasady nabywania statusu prokuratora apelacyjnego. Na mocy tego rozporządzenia (a także uchylonego przez nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. - Dz. U. Nr 49, poz. 288 oraz poprzedzającego go rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. - Dz. U. Nr 56, poz. 460), prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej przysługiwał niejako dodatkowy "bonus" z tytułu pełnienia służby w tej specyficznej komórce organizacyjnej wojskowej prokuratury okręgowej, w postaci przyrównania ich uposażenia do wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej. Innymi słowy prokuratorzy ci nie nabywali prawa do stawki siódmej, jako najniższej w prokuraturze apelacyjnej, gdyż nie spełniali ku temu warunków ustawowych, a jedynie nabywali uprawnienie do otrzymywania wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej przez okres wykonywania obowiązków w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Z chwilą zakończenia wykonywania obowiązków w powołanej komórce organizacyjnej, przedmiotowe uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia przestało przysługiwać i z tego powodu zaskarżone decyzje, wydane w związku z objęciem przez skarżącego stanowiska w innym Wydziale w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w P., nie mogły przyznać mu wynagrodzenia w siódmej stawce. Nabycie na podstawie powyższych przepisów prawa do otrzymywania siódmej stawki wynagrodzenia było ściśle ograniczonym uprawnieniem, przyznanym jedynie na czas pracy danego prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej, właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Zatem zwiększenie stawki wynagrodzenia było jedynie czasowe. Regulacja ta ma zatem charakter wyjątkowy, gdy te specyficzne zasady przyznawania stawki siódmej wynagrodzenia, porówna się z zasadami przyznawania innych stawek wynagradzania. Ta specyfika, leżąca u genezy przyznania skarżącemu rzeczonej stawki wynagrodzenia, wskazuje także na okresowy charakter zwiększenia stawki wynagrodzenia.

Wobec powyższego brak jest podstaw do powoływania się przez skarżącego na zasady zawarte w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP i regulacje dotyczące praw nabytych, w tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2013 r. (sygn. akt K 27/12), gdyż skarżący nie nabył stałego prawa do stawki siódmej, albowiem nigdy nie został on wyznaczony na stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej, ani też nie posiadał odpowiednio długiego stażu pracy w prokuraturze okręgowej, aby takie stanowisko uzyskać. Stawka ta przysługiwała mu jedynie na okres pracy w Wydziale [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P.

Wbrew stanowisku skarżącego, jego uprawnienia do dalszego zachowania siódmej stawki wynagrodzenia nie można także wyprowadzać z treści art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze. Zgodnie z treścią ww. przepisu, jeżeli przed objęciem stanowiska prokuratorskiego prokurator zajmował inne, odpowiednio równorzędne, stanowisko prokuratorskie lub sędziowskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu na stanowisku zajmowanym poprzednio.

Jak już wyżej wskazano, prokurator ppłk M.N. został powołany na stanowisko prokuratora okręgowego z dniem od [...] stycznia 2010 r. (akt powołania przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2009 r.). W związku ze zniesieniem, z dniem [...] kwietnia 2013 r., Wydziału [...] w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w P., Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wyznaczył prokuratora M.N. zajmującego (od 2010 r.) stanowisko prokuratorskie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. na stanowisko wojskowe w konkretnej komórce organizacyjnej w tej prokuraturze (Wydział [...]). Zatem w przypadku skarżącego nastąpiła jedynie zmiana wydziału w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w P. Skarżący od 2010 r. i nadal piastuje niezmiennie stanowisko prokuratora okręgowego. Zmiana wydziału w ramach Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. nie spowodowała zmiany jego statusu prokuratorskiego.

W rozumieniu przepisu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze równorzędnym stanowiskiem dla stanowiska prokuratora apelacyjnego, będzie np. stanowisko sędziego sądu apelacyjnego, otrzymującego wynagrodzenie zasadnicze z ósmej stawki, który zrzekł się swego urzędu sędziowskiego i został powołany na stanowisko prokuratorskie prokuratora prokuratury apelacyjnej.

W świetle powyższego stwierdzić należy, ze wyżej wymienione uregulowania ustawy o prokuraturze nie zezwalają na zachowanie - na obecnie zajmowanym przez skarżącego stanowisku - siódmej grupy wynagrodzenia.

Możliwości takiej nie można również wywodzić z art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten stanowi, iż żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego.

W ocenie Sądu, powyższy przepis nie może być stosowany w niniejszym przypadku, gdyż sytuacja skarżącego nie dotyczy wyznaczenia na stanowisko służbowe w strukturze wojskowej, ale w strukturze organów ścigania. Przepis art. 79 odnosi się do żołnierzy wyznaczonych na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia, co wprost wynika z jego treści, a nie - jak twierdzi skarżący - na niższe stanowisko służbowe. Zgodnie z definicjami zawartymi w art. 6 ust. 1 pkt 5 i 6 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej, o tym czy stanowisko jest wyższe czy równorzędne decyduje stopień etatowy tego stanowiska, a nie grupa uposażenia. W konsekwencji o wyznaczeniu na niższe stanowisko służbowe w przypadku skarżącego (będącego podpułkownikiem) można by mówić wówczas, gdyby został wyznaczony na stanowisko zaszeregowane do stopnia etatowego majora. Cytowany przepis, używając określenia "uposażenie zasadnicze" odnosi je do tego pojęcia w rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, czyli uposażenia przysługującego żołnierzowi zawodowemu na zajmowanym przez niego stanowisku wojskowym (art. 78 ust. 1 ww. ustawy). Skarżący wspomnianą wyżej decyzją kadrową Ministra Obrony Narodowej został wyznaczony na stanowisko zaszeregowane do tego samego stopnia etatowego (podpułkownika) grupy uposażenia (U-15), co poprzednio zajmowane, a więc na stanowisko równorzędne o takiej samej grupie uposażenia.

Zatem przywołanie przez skarżącego przepisu art. 79 jest w tym przypadku nieuprawnione zarówno na gruncie wojskowej ustawy pragmatycznej, jak i z uwagi na to, iż w istocie spór, co do wysokości wynagrodzenia skarżącego, nie wynika z jego stanowiska w wojsku (ta sama grupa zaszeregowania) ale przesunięcia go, w określonej sytuacji, do innego wydziału w ramach tej samej prokuratury. Spór ten można zatem rozstrzygnąć jedynie w oparciu o przepisy ustawy o prokuraturze, o czym była mowa powyżej.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu skutkującym jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.