Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 175/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37  ust. 1  pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia

[...] listopada 2011 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z

dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r.

Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania

R. S.

- utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

[...] z dnia [...]sierpnia 2011 r., Nr [...] nakazującą

R. S. rozbiórkę kanału samochodowego o wym. ok. 0,9 m x 3,80 m

znajdującego się na działce nr ew. [...] obr. [...]przy ul. [...] w [...],

wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, iż

prowadząc postępowanie wyjaśniające organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji

ustalił, iż kanał samochodowy został wybudowany na działce nr ew. [...]obr. [...]przy

ul. [...] w [...]w latach 1990-1992, bez wymaganego pozwolenia na

budowę.

Następnie organ II instancji zauważył, że z uwagi na to, iż obiekt ten - budowla

stanowiąca całość techniczno-użytkową powstał samowolnie przed 1995 r., w sprawie

zastosowano przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane

(Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą Prawo budowlane lub ustawą

Prawo budowlane z 1974 r.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez "obiekty budowlane"

rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak

mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe, sieci energetyczne i

telekomunikacyjne, budowle hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje

przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe, sieci

uzbrojenia terenu, budowle sportowe, stanowiące całość techniczno-użytkową,

wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im

funkcji.

Wobec stwierdzenia, że sporny kanał samochodowy znajduje się na terenie,

który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym przeznaczony jest pod innego

rodzaju zabudowę oraz powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo

niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a

zakres naruszeń wyklucza możliwość doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z

przepisami (art. 40 ww. ustawy), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

[...] decyzją z dnia [...]sierpnia 2011 r., Nr [...] prawidłowo nakazał

R. S. rozbiórkę przedmiotowego obiektu.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zgodnie z

art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obiekty budowlane lub ich części, będące w

budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich

budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez

odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji

państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1)

znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest

przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub

mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla

otoczenia.

Nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2

ustawy Prawo budowlane powinien być stosowany wówczas, gdy brak jest możliwości

usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń przez wprowadzenie

zmian i przeróbek na zasadzie art. 40 wskazanej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że działka w okresie budowy kanału położona była na

terenie objętym ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego

uchwałą Nr [...] z dnia [...]października 1985 r. Gminnej Rady Narodowej w

[...]opublikowaną w dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 1985 r. Nr [...], poz. [...], który to plan obowiązywał

do dnia [...]marca 1993 r. Działka nr ew. [...], na której znajduje się sporny kanał

samochodowy w dacie budowy obiektu znajdowała się na terenie przeznaczonym pod

"Tereny gminnego ośrodka usługowego, adaptacja istniejących obiektów oraz

przewidziana realizacja budownictwa wielorodzinnego z programem centrum handlowo-

usługowego i administracji w parterach budynku". Natomiast obecnie, przedmiotowa

działka znajduje się na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady

Miejskiej w [...]Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., opublikowaną w

dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...]stycznia 2011 r. Nr [...],

poz. [...]. Zgodnie z ustaleniami planu działka położna jest na terenie oznaczonym

symbolem [...] - przeznaczenie podstawowe czyli tereny zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej intensywnej w układzie wolnostojącym i bliźniaczym z dopuszczeniem

do funkcji podstawowej możliwości prowadzenia usług nieuciążliwych. Zgodnie z

zapisami planu pod pojęciem usług nieuciążliwych należy rozumieć usługi dla których

sposób zagospodarowania, użytkowania i gospodarowania obiektami i terenami nie

powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w przepisach

szczególnych i których uciążliwość wszelkich działań realizowanych w ramach funkcji

ogranicza się do działki budowlanej.

Organ wskazał także na przepisy szczegółowe, tj. przepisy rozporządzenie Rady

Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 tego

rozporządzenia "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na

środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego

lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i

stacji kontroli pojazdów".

Mając na uwadze powyższe, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji w kwestii klasyfikacji

przeznaczenia kanału samochodowego jako formy działalności uciążliwej. Stwierdził, że

Firma [...]. będąca własnością R. S. wykorzystuje sporny kanał

do naprawy, serwisu, montażu i demontażu ciężkich maszyn budowlanych powodując

przy tym znaczną uciążliwość osobom trzecim zamieszkującym w sąsiedztwie. Fakt ten

poświadcza dokumentacja fotograficzna, jak też oświadczenia L. i A. S.,

będących właścicielami sąsiedniej nieruchomości. Zatem przedmiotowy kanał

naprawczy należało zaliczyć - zgodnie z przepisami o ochronie środowiska - do

inwestycji - przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko

i wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym

w świetle przepisów aktualnie obowiązującego planu jest on wykorzystywany do

świadczenia usług uciążliwych.

Z uwagi, iż niedopuszczalne było dalsze akceptowanie funkcjonowania

samowolnie wybudowanego obiektu powodującego niedopuszczalne pogorszenie

warunków użytkowych dla otoczenia oraz który zgodnie z przepisami o planowaniu

przestrzennym usytuowany jest na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju

zabudowę, orzeczenie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

Prawo budowlane oraz wykluczenie zastosowania art. 40 tej ustawy, było uzasadnione.

Odnosząc się do treści odwołania organ zauważył, że zgodnie z orzecznictwem

sądów administracyjnych organy administracji publicznej, orzekając w przedmiocie samowoli budowlanej popełnionej w warunkach, o jakich mowa w art. 103 ust. 2 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane winny mieć na uwadze zgodność budowy z

miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie

wydania decyzji a w razie braku planu z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu

publicznego lub decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Zwrot "obiekt budowlany lub

jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu

przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego

rodzaju zabudową" sformułowany jest w czasie teraźniejszym. Dlatego też organy

nadzoru budowlanego powinny ustalić przeznaczenie i warunki zabudowy terenu, na

którym zlokalizowany jest obiekt budowlany według przepisów o planowaniu

przestrzennym obowiązujących w dacie orzekania przez organ. Rozpatrując sprawę

organ I instancji zasadnie zatem wziął pod uwagę plan zagospodarowania

przestrzennego obowiązujący w dacie prowadzenia postępowania i pod jego kątem

przeanalizował zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo

budowlane.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej

sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane, albowiem

kanał samochodowy niewątpliwie został wybudowany niezgodnie z przepisami

obowiązującymi w okresie jego budowy (brak pozwolenia na budowę), został

usytuowany na terenie, który zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami o

planowaniu przestrzennym figuruje jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej

z dopuszczeniem do funkcji podstawowej możliwości prowadzenia usług nieuciążliwych,

do których działalność firmy [...]. wykonywana przy pomocy ww. kanału

samochodowego nie należy, jak też powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków

użytkowych dla otoczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną

decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...]listopada 2011 r. złożył R. S..

W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji

organu I instancji oraz wydanie decyzji ostatecznie zatwierdzającej budowę kanału o

wym. 0,9 m x 3,80 m na działce nr ew. [...]obr [...]przy ul. [...] w [...].

Wniósł także o dołączenie do akt całości akt sprawy o sygn. akt [...], a w szczególności protokołów z wizji lokalnych przeprowadzonych przez

Inspektorów Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] na działkach

nr [...],[...],[...],[...]przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w żadnym z protokołów z

wielokrotnych wizji lokalnych nie stwierdzono, ażeby były wykonywane usługi z zakresu

serwisu i remontu sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu. Podkreślił,

że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas wielokrotnych wizji lokalnych

oraz oględzin w sprawie kanału nigdy nie stwierdził, że jego uciążliwość wykracza poza

granice działki budowlanej (hałas) oraz nie stwierdził jakichkolwiek zagrożeń dla

środowiska, ludzi i otoczenia. Nadmienił, że w czasie oględzin w dniu [...] grudnia 2009 r.

inspektorzy organu stan obiektu określili jako dobry i nie zagrażający środowisku, życiu

ani zdrowiu ludzkiemu.

Skarżący dodał także, że działka o nr ew. [...]w dacie budowy kanału

samochodowego znajdowała się na terenie przeznaczonym pod tereny gminnego

ośrodka usługowego, adaptacja istniejących obiektów oraz przewidziana realizacja

budownictwa wielorodzinnego z programem centrum handlowo-usługowego i

administracji w parterach budynku. Nie było wymagane pozwolenie na budowę oraz nie

istniał obowiązek jego zgłoszenia. Obecnie obowiązujący miejscowy plan

zagospodarowania przestrzennego zatwierdza stan istniejący i nie skutkuje

koniecznością zamknięcia prowadzonej od roku 1986 r. działalności gospodarczej, lecz

uniemożliwia jakąkolwiek nową rozbudowę.

W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego podtrzymał argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i

wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona

decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...]listopada 2011 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego [...] z dnia [...]sierpnia 2011 r., Nr [...];

nakazująca R. S. rozbiórkę kanału samochodowego o wym. ok. 0,9

m x 3,80 m znajdującego się na działce nr ew. [...]obr. [...]przy ul. [...] w

[...]wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie naruszają

prawa.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne

sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem

materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1

pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia

przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w

postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga

została oddalona.

W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, że na działce nr ew. [...]obr. [...]przy

ul. [...] w [...]znajduje się kanał samochodowy o wym. ok. 0,9 m x 3,80

m i głębokości 1,25 m, murowany z wybetonowanym dnem. Obiekt wykonano - zgodnie

z oświadczeniem inwestora - w latach 1990-1992 bez wymaganego pozwolenia na

budowę.

Z uwagi, że obiekt ten - budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową powstał

samowolnie przed 1995 r., w sprawie zasadnie organy nadzoru budowlanego

zastosowały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, przez "obiekty budowlane" rozumie się stałe i

tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne,

tunele, drogi, linie kolejowe, sieci energetyczne i telekomunikacyjne, budowle

hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia

techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe, sieci uzbrojenia terenu, budowle

sportowe, stanowiące całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i

urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji.

Stosownie zaś art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obiekty budowlane lub ich

części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w

okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność

Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ

administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego

część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu

przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego

rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby

niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków

zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W ocenie Sądu trafnie wskazał [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1

pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. powinien być stosowany wówczas, gdy w danej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, tj. obiekt

budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o

planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony

jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania

spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne

pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia i brak jest

możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń przez

wprowadzenie zmian i przeróbek na zasadzie art. 40 wskazanej ustawy.

W ocenie Sądu [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie

wskazał także, że organy administracji publicznej, orzekając w przedmiocie samowoli

budowlanej popełnionej w warunkach, o jakich mowa w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7

lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz.U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn.

zm.) winny mieć na uwadze zgodność budowy z miejscowym planem

zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie wydania decyzji a w razie

braku planu z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzją o

ustaleniu warunków zabudowy. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na

terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany

pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudową" sformułowany

jest w czasie teraźniejszym. Dlatego też organy nadzoru budowlanego powinny ustalić

przeznaczenie i warunki zabudowy terenu, na którym zlokalizowany jest obiekt

budowlany według przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie

orzekania przez organ.

Z akt sprawy wynika, że działka nr ew. [...]obr. [...]przy ul. [...]w

[...]w okresie budowy spornego kanału położona była na terenie objętym

ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą

Nr [...] z dnia [...]października 1985 r. Gminnej Rady Narodowej w [...]

opublikowaną w dzienniku Urzędowym Województwa [...] z

dnia [...] listopada 1985 r. Nr [...], poz. [...], który to plan obowiązywał do dnia [...]marca

1993 r. Działka nr ew. [...], na której znajduje się sporny kanał samochodowy w dacie

budowy obiektu znajdowała się na terenie przeznaczonym pod "Tereny gminnego

ośrodka usługowego, adaptacja istniejących obiektów oraz przewidziana realizacja

budownictwa wielorodzinnego z programem centrum handlowo- usługowego i

administracji w parterach budynku". Natomiast obecnie działka ta znajduje się na

terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. opublikowaną w dzienniku

Urzędowym Województwa [...]z dnia [...]stycznia 2011 r. Nr [...], poz. [...].

Zgodnie z ustaleniami planu działka położna jest na terenie oznaczonym symbolem

[...] - przeznaczenie podstawowe czyli tereny zabudowy jednorodzinnej

mieszkaniowej intensywnej w układzie wolnostojącym i bliźniaczym z dopuszczeniem

do funkcji podstawowej możliwości prowadzenia usług nieuciążliwych. Zgodnie z

zapisami ww. planu pod pojęciem usług nieuciążliwych należy rozumieć usługi dla

których sposób zagospodarowania, użytkowania i gospodarowania obiektami i terenami

nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska określonych w przepisach

szczególnych i których uciążliwość wszelkich działań realizowanych w ramach funkcji

ogranicza się do działki budowlanej.

Rozpatrując sprawę organy zasadnie zatem wzięły pod uwagę plan

zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie prowadzenia postępowania i

pod jego kątem przeanalizowały zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1

pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Zgodzić należy się z oceną organów nadzoru budowlanego, w kwestii klasyfikacji

przeznaczenia spornego kanału samochodowego jako formy działalności uciążliwej, a

więc działalności niezgodnej z planem obowiązującym w dniu wydawania decyzji przez

organy nadzoru budowlanego.

Przedmiotowy kanał naprawczy stanowi - zgodnie z przepisami o ochronie

środowiska - inwestycję zaliczaną do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco

oddziaływać na środowisko i wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach. Ponadto, jak wynika z akt sprawy Firma [...]. będąca

własnością R. S. wykorzystuje przedmiotowy kanał do naprawy,

serwisu, montażu i demontażu ciężkich maszyn budowlanych powodując przy tym

znaczną uciążliwość osobom trzecim zamieszkującym w sąsiedztwie. Fakt ten

poświadcza dokumentacja fotograficzna, jak też oświadczenia L. i A. S.,

będących właścicielami sąsiedniej nieruchomości. Tym samym w świetle przepisów

aktualnie obowiązującego planu jest on wykorzystywany do świadczenia usług

uciążliwych.

Z uwagi na to, iż niedopuszczalne było dalsze akceptowanie funkcjonowania

samowolnie wybudowanego obiektu powodującego niedopuszczalne pogorszenie

warunków użytkowych dla otoczenia oraz który zgodnie z przepisami o planowaniu

przestrzennym usytuowany jest na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju

zabudowę, orzeczenie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz wykluczenie przez organy nadzoru budowlanego

zastosowania w sprawie art. 40 tej ustawy, było zdaniem Sądu uzasadnione.

Sąd zauważa, że organy obu instancji orzekając w sprawie szczegółowo

rozważyły, czy w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 37

ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obligujące do orzeczenia rozbiórki obiektu

budowlanego, czy też istnieje możliwość tzw. legalizacji samowoli budowlanej.

Rację mają organy nadzoru budowlanego obu instancji, iż w przedmiotowej

sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane, albowiem

kanał samochodowy niewątpliwie został wybudowany niezgodnie z przepisami

obowiązującymi w okresie jego budowy (brak pozwolenia na budowę), został

usytuowany na terenie, który zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami o

planowaniu przestrzennym figuruje jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej

z dopuszczeniem do funkcji podstawowej możliwości prowadzenia usług nieuciążliwych,

do których działalność firmy [...]. wykonywana przy pomocy ww. kanału

samochodowego nie należy, jak też powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków

użytkowych dla otoczenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w

wyroku w trybie art. 151 p.p.s.a.