Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SAB/Kr 22/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na bezczynność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanawia: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 października 2016r. skarżący M.J. wniosła

skargę na bezczynność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

w sprawie I SO/Kr 9/16. W uzasadnieniu skargi domagała się, aby Sąd zwrócił się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczenie radcy prawnego, który sporządzi opinię w sprawie. Zażądała również, aby Sąd stwierdził, że wyznaczony do zastępstwa skarżącej radca prawny P.G. naruszył prawo, wydając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2015r., sygn. akt I SA/Kr 1778/14. Skarżąca domagała się również stwierdzenia naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny szeregu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie I SO/Kr 9/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,

na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela

o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika zatem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie:

1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a.); 2) postanowienia wydanego

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a.), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a.), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.).

Z treści art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. wynika z kolei, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmująca orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność organów jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie w formie innych niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) aktów lub czynności

z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sądy administracyjne nie są organami administracyjnymi, lecz organami, które sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2016r. poz. 33). W związku

z powyższym nie mają do nich zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące bezczynności organów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest również uprawniony do orzekania w przedmiocie naruszenia przez ustanowionego pełnomocnika przepisów prawnych, skutkujących wydaniem opinii o niezasadności wnoszenia określonych środków prawnych (w niniejszej sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego). Wprawdzie z art. 177 § 5 p.p.s.a. wynika, że jeżeli sąd stwierdzi, że opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, zawiadamia o tym właściwą okręgową radę adwokacką, radę okręgowej izby radców prawnych, Krajową Radę Doradców Podatkowych lub Krajową Radę Rzeczników Patentowych, która wyznacza innego pełnomocnika. Przepis ten znajduje jednak zastosowanie jedynie w przypadku w nim określonym. Jeżeli natomiast Sąd stwierdzi, że opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, nie podejmuje żadnych działań, z wyjątkiem doręczenia opinii stronie. Dokonanie takiego doręczenia oznacza, że Sąd nie znalazł podstaw do stosowanie dyspozycji § 5 wyżej wskazanego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma przy tym kompetencji do stwierdzania w odrębnym postępowaniu, że uprzednio podjęta decyzja została dokonana z naruszeniem przepisów prawa.

Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na zasadzie

art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a., uznając, że wniesiona skarga nie mieści się w zakresie przyznanych Sądowi kompetencji, odrzucił przedmiotową skargę.