Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 684/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 1,  88 ust. 3a  pkt 4  lit. a,  108 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Protokolant starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi M.Cz. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów usług za wrzesień 2013 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M.Cz. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W (dalej: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W - F (dalej: NUS, organ I instancji) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia za wrzesień 2013 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na okres następny w wysokości 2.082 zł, oraz podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: uVAT, ustawa o VAT, u.p.t.u.) w kwocie 253.936 zł.

Z akt sprawy wynika, że strona zarejestrowała działalność gospodarczą w marcu 2013 r. pod nazwą A; jako przedmiot działalności wskazano handel detaliczny, gastronomię w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. W kontrolowanym okresie strona nie zatrudniała pracowników. We wrześniu 2013 r. skarżący zaewidencjonował i wykazał w deklaracji VAT-7 zakup oleju rzepakowego od firmy B i C (na łączną kwotę netto 1.095.895,04 zł, VAT 252.055,87 zł) oraz zakup usług transportowych oleju rzepakowego od firmy D i od firmy E (na łączną kwotę netto 7.252,36 zł VAT 1.668,04 zł). Ponadto skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego związanego z przygotowaniem prowadzenia sprzedaży detalicznej w sklepie ogólnospożywczym w Ż i lokalu gastronomicznego w J.L. Skarżący wykazał także dostawę - sprzedaż oleju rzepakowego na rzecz: - F, - G - H, - I (łączny VAT z tytułu sprzedaży wyniósł 253.926 zł).

Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej i postępowania podatkowego organ I instancji zakwestionował rozliczenie strony za wrzesień 2013 r. zarówno w zakresie nabycia towarów i usług i podatku naliczonego, jak i dostawy towarów i podatku należnego związanych z obrotem olejem rzepakowym. Organ I instancji stwierdził, że skarżący nie dokonał faktycznego nabycia oleju rzepakowego od ww. firm i faktury dokumentujące nabycie oleju, jak i faktury dokumentujące nabycie usług transportowych – nie były związane z czynnościami opodatkowanymi i zgodnie z art. 86 ust. 1 uVAT nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego. W ocenie organu faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i zastosowanie w sprawie ma art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a uVAT. Jako nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych ocenił także NUS transakcje dostawy oleju dokonane przez stronę i uznał, że do faktur zastosowanie ma art. 108 ust. 1 UVAT.

W toku postępowania organ I instancji poczynił ustalenia o kontrahentach strony, sposobie nawiązania współpracy, sposobie realizacji transakcji, zwrócił się przy tym o informacje do organów podatkowych właściwych dla kontrahentów, przesłuchał stronę. Ustalił organ I instancji, że skarżący nie miał zaplecza do prowadzenia działalności związanej z obrotem olejem rzepakowym, nie miał magazynów, zbiorników, środków transportu, skarżący nie posiadał żadnej wiedzy na temat obrotu olejem rzepakowym, transakcje zawarł z podmiotami, o których nic nie wiedział (zgłosili się do strony drogą internetową), dokonywał zakupu i sprzedaży pod z góry wskazanych odbiorców, o których nic nie wiedział. Skarżący nie posiadał żadnych środków finansowych na prowadzenie działalności hurtowej olejem rzepakowym, w transakcjach otrzymywał środki od odbiorcy i następnie płacił dostawcy. W oświadczeniu z marca 2015 r. skarżący wskazywał, że nie ma żadnych dokumentów (umów), korespondencja mailowa z kontrahentami też się nie zachowała. Natomiast we wrześniu 2016 r. skarżący dostarczył odnalezione dokumenty.

Odnośnie kontrahentów strony NUS ustalił, że z firmą B nie ma kontaktu, w siedzibie stanowiącej lokal mieszkalny nie ma oznak prowadzenia działalności, firma wykazała w deklaracji VAT-7 sprzedaż w wysokości odpowiadającej fakturom sprzedaży dla strony (przy czym wykazano kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc), jako przedmiot działalności firma miały wskazane roboty budowalne, obrót nieruchomościami. Kontakt nie był również możliwy z drugim kontrahentem strony – C, spółka nie wykazała sprzedaży za wrzesień w kwocie odpowiadającej fakturom dla strony, lokal (17m2) wskazany jako siedziba został przejęty z uwagi na brak opłacania czynszu, z dniem 9 października 2014 r. spółka została wykreślona z KRS. Przedmiot działalności spółki nie obejmował obrotu olejem rzepakowym.

W zakresie usług transportu ustalił organ I instancji, że faktura z dnia [...] nr [...] na kwotę netto 2.752,36 zł VAT 633,04 zł (transport w relacji PL Ch.-PL J.), jaką dysponował skarżący wystawiona przez D, nie pochodzi od tej firmy, co potwierdziła właścicielka (inna szata graficzna, inny podpis). Jednocześnie ww. firma miała w swoich dokumentach (i ujętą w jej rozliczeniu) fakturę wystawioną dla strony, z tej samej daty nr [...] na kwotę netto 1.126,35 zł VAT 259,06 zł transport w relacji PL Ch.-PL J. Firma D miała w transakcji uczestniczyć jako pośrednik spedycji, zlecenie zostało przyjęte do realizacji przez przewoźnika J, która zleciła dalej transport firmie K. Dokument CMR jaki posiadała E.P. otrzymany od J wskazywał, że miejscem załadunku były Czechy O, a miejscem przeznaczenia J; nadawcą była firma skarżącego, a odbiorcą G. Z kolei z dokumentów do posiadanej przez ww. faktury wynikało, że przewoźnikiem jest J, miejscem załadunku Baza transportowa Ch, rozładunku J. E.P. rozbieżności w dokumentach nie potrafiła wyjaśnić, natomiast skarżący nie wiedział ani na jakiej trasie miał być przewożony towar, ani nigdy nie widział dokumentu przewozowego, nie wie co to jest CMR, nie potrafił wyjaśnić rozbieżności w dokumentach.

Ustalenia dotyczące E wykazały, że firma ta nie wykonuje bezpośrednio usług transportu, nie posiada środków transportu, cystern, korzysta z usług podwykonawcy K. Firma jest w posiadaniu (i rozliczyła) fakturę z dnia [...] nr [...] na kwotę netto 4.500 zł, VAT 1.035 zł tytułem "wewnątrzwspólnotowa usługa tr." dotyczącą sprzedaży usługi transportowej w relacji PL Ch – PL J, przekierowanie do T.G., wystawioną na rzecz strony. A.R. posiada dokument CMR z dnia 11 września 2013 r. wystawiony przez skarżącego na transport oleju rzepakowego przez przewoźnika K, w dokumencie (w polu 24CMR) jest potwierdzenie otrzymania przez firmę L, T.G. z dnia [...]. Na dowodzie CMR jest adnotacja, że towaru nie podjęto w J (przyjazd 11 września 2016 r.), w dniu 16 września 2013 r. przekierowano na T.G. Zgodnie z danymi CMR nadawcą była firma strony, odbiorcą G, miejscem przeznaczenia J, miejscem załadowania Ch, przesyłkę przekierowano na T.G., przesyłkę "otrzymano" przez L. Ustalono również, że pojazd przewoźnika nie wykonywał kursów poza krajem, kierowca (z firmy A.M.) z uwagi na upływ czasu nie może podać osób z firm docelowych. Wskazał NUS, że skarżący "nie ma pojęcia" pod jaki adres dowożono olej, wyjaśniał, że prawdopodobnie transport dotyczył oleju nabytego od C, nie potrafił wyjaśnić dlaczego na dokumentach jest firma A.M. (nie zna tej firmy).

Odnośnie nabywców oleju od strony ustalił organ I instancji, że firma F odsprzedawała olej do firmy M. Dostawcą oleju do K była również firma G (dostawca strony). Dalej M dokonywała dostawy wewnątrzwspólnotowej na rzecz kontrahentów z Czech i Słowacji. We wrześniu były to firmy N oraz O. Według informacji od administracji czeskiej z firmą N nie ma kontaktu, ostatnia deklaracja jest za czerwiec 2013 r., nabycia od M nie zostały rozliczone. Natomiast O dokonuje dalszej sprzedaży oleju do polskich firm P, R i S. Olej zakupiony przez O miał być dostarczany do czeskiego C, gdzie miał być przepompowywany do zbiorników i następnie sprzedawany, przy czym ustalono, że podmiot ten kupuje znaczne ilości oleju i technicznie nie jest możliwe dokonywanie zakupu i sprzedaży w ww. sposób (zbiornik 55 m3). Według czeskiej administracji istnieje podejrzenie, że O jest zaangażowany w transakcje karuzelowe. Podmiot P został wykreślony z bazy podatników VAT w dniu 5 listopada 2014 r. z powodu nieskładania deklaracji VAT. O, to spółka która ma zamknięty obowiązek VAT z dniem 30 kwietnia 2014 r. i w stosunku do tego podmiotu za III i IV kwartał 2013 r. wydano decyzję z zastosowaniem art. 108 ust. 1 uVAT.

Skarżący nie potrafił podać żadnych informacji o firmie F, stwierdził, że nie kojarzy, nie pamięta, umowa pewnie jest, nie ma pojęcia gdzie był rozładunek oleju.

Kolejny nabywca firma G, to podmiot, który rozpoczął działalność 5 września 2013 r., przedmiotem działalności była sprzedaż hurtowa cukru, wyrobów cukierniczych i piekarskich. Siedzibą firmy jest wirtualne biuro, z firmą nie ma kontaktu i nie ma dostępu do dokumentów. Ustalono, że G dokonywała sprzedaży oleju do

M, który dokonywał wewnątrzwspólnotowej dostawy (jak w transakcjach F). Skarżący sam nie nawiązywał kontaktu z G, nie znał przedstawicieli tej firmy, "namiar" otrzymał od kolegi, nie pamięta czy miał umowę, nie wiedział gdzie był rozładunek.

H, jak ustalił NUS dokonywała sprzedaży oleju do T. O.P. nie potrafiła w trakcie przesłuchania opisać sposobu prowadzonej działalności, nie wiedziała nic o przeładunku oleju, nie pamiętała kontrahentów, nie rozróżniała beczek od zbiorników, z odbiorcami i dostawcami kontaktowała się w kawiarniach lub restauracjach w K i W. Ś., nie zatrudniała pracowników, nie prowadziła dokumentacji magazynowej, dostawą i odbiorem zajmowali się kierowcy firm od których kupowała i którym sprzedawała olej. Skarżący z ww. firmą kontaktował się internetowo, nie pamięta przez jaką stronę internetową, kontakt był z jakimś panem, wskazywała strona, że umowa na pewno, nie znał miejsca rozładunku.

Firma I, to jak wskazał NUS podmiot, z którym nie ma kontaktu, nie stwierdzono prowadzenia działalności, ustalono, że D.J. posiada status bezdomnego, przebywał w Zakładzie Karnym w D, adres w G wskazywany po wyjściu z Zakładu jako miejsce zamieszkania, nie został potwierdzony przez właścicielkę lokalu, która z ww. żadnej umowy nie zawierała. Skarżący zeznał, że nie pamięta z kim nawiązał kontakt z ramienia firmy I, wskazał że umowa i zamówienia na pewno są, nie znał miejsca rozładunku oleju.

W rezultacie poczynionych ustaleń stwierdził NUS, że skarżący uczestniczył w fikcyjnym obrocie fakturami i czynił to w sposób świadomy. Zdaniem NUS skarżący nie był ani rzeczywistym nabywcą ani sprzedawcą oleju, nie posiadał żadnej wiedzy o transakcjach, jego rola sprowadzała się do otrzymywania i wystawiania faktur.

W wyniku wniesionego odwołania, organ II instancji utrzymał decyzję NUS w mocy. W uzasadnieniu decyzji DIAS podzielił wszystkie ustalenia faktyczne podjęte przez organ I instancji, jak również podzielił ocenę organu I instancji, że faktury dokumentujące nabycie oleju i faktury dokumentujące nabycie usług transportowych nie były związane z czynnościami opodatkowanymi i zgodnie z art. 86 ust. 1 uVAT nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego i zastosowanie ma art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a uVAT, a odnośnie faktur sprzedaży zastosowanie ma art. 108 ust. 1 uVAT.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Strona zarzuciła, że nie rozpatrzono wszystkich zarzutów odwołania. Wskazała strona, że transakcje były rzeczywiste i spełniały wszystkie warunki. Powołała strona wyroki sądów administracyjnych dotyczące transakcji łańcuchowych, a takie miały miejsce w sprawie. Zdaniem strony bez znaczenia dla dostaw jest to kto, gdzie i jakim transportem dokonywał dostaw, skoro skarżący uczestniczył w dostawach. Argumentacja organu o braku możliwości technicznych i przygotowania do handlu olejem nie podważa tego, że transakcje były. Odnośnie zastosowania art. 108 ust. 1 uVAT, strona zarzuciła, że skoro organ stwierdził że czynności były pozorne, to zastosowanie powinien mieć art. 6 ust. 2 uVAT, a nie art. 108 ust. 1.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Na rozprawie przed WSA strona rozszerzyła wniosek skargi o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadnione.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że stanowisko organów podatkowych odnośnie zakwestionowania prawa strony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie oleju rzepakowego oraz faktur dotyczących transportu oleju zasługuje na aprobatę, jak również jako uzasadnione ocenia Sąd stanowisko organu o zastosowaniu w stosunku do faktur dotyczących sprzedaży oleju rzepakowego art. 108 ust. 1 uVAT.

W zakresie ustaleń związanych z prawem do odliczenia podatku naliczonego, tj. dotyczących zakupu oleju rzepakowego, w ocenie Sądu, organ podatkowy przeprowadził prawidłowe postepowanie, z zachowaniem reguł wynikających z ustawy Ordynacja podatkowa. Z akt wynika, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe w ramach, którego poczyniły niezbędne ustalenia dotyczące okoliczności transakcji pomiędzy stroną a firmami B oraz C, ustalono również okoliczności zakupu usług transportowych oleju rzepakowego od firmy D i E. Podobnie wyczerpujące postępowanie przeprowadzono w odniesieniu do sprzedaży oleju rzepakowego i okoliczności tych transakcji z firmami F, G, H i I.

Wbrew zarzutom skargi ocena zarówno prawa do odliczenia podatku naliczonego, jak i dokonywania transakcji sprzedaży i ujęcia w rozliczeniu faktur z tego tytułu wymagała wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych z transakcjami. Zaznacza Sąd, że właściwe i nienaruszające prawa było przy tym pozyskanie niezbędnych informacji od innych organów podatkowych.

Odnosząc się do problemu pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur, to słusznie organ wskazał, że dla prawa do odliczenia podatku nie wystarczy samo posiadanie faktury.

Jak stanowi art. 86 uVAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1). Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 – 7 (zastrzeżenia, o których mowa w ust. 3 – 7 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (ust. 2 pkt 1 lit. a). Z treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT wynika zaś, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Co do zasady podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wynika to z art. art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) - jednak - nie jest to prawo nieograniczone. Ograniczenie tego prawa wynika m.in. z ww. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) uVAT. A zatem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług nie jest prawem samoistnym, lecz jest to prawo warunkowe tzn. prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Tym samym faktura nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego, któremu nie można by przeciwstawić innych dowodów. W przypadku powzięcia wątpliwości, co do tego, czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zgodności faktury z tym zdarzeniem.

Zdaniem Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe dawało organom podatkowym uzasadnione podstawy do przyjęcia, że skarżący nie prowadził rzeczywistej działalności w zakresie obrotu olejem rzepakowym. Analiza materiału dowodowego, jaki został zebrany w sprawie jednoznacznie wykazuje, że funkcjonowanie strony na rynku obrotu olejem rzepakowym miało charakter fikcyjnej, sprowadzającej się otrzymywania i wystawiania faktur działalności gospodarczej, która z rzeczywistą nie miała nic wspólnego. Skarżący rozpoczął działalność w marcu 2013 r., przedmiot jego działalności nie obejmował obrotu olejem rzepakowym, a dotyczył handlu detalicznego oraz gastronomii w niewyspecjalizowanych sklepach (żywność, napoje, tytoń), skarżący nie zatrudniał pracowników, nie posiadał żadnego zaplecza technicznego, ani środków finansowych. Rozszerzenie działalności we wrześniu 2013 r. na obrót olejem rzepakowym, co potwierdzają zeznania strony, nastąpiło bez żadnego przygotowania, a wręcz bez zamiaru strony, ponieważ to kontrahenci sami zgłosili się do strony, oferując zarówno towar, transport oraz wskazując dostawców i zapewniając przepływ środków finansowych. Skarżący z kontrahentami, z którymi dokonać miał transakcji, nie miał żadnego realnego kontaktu, wszystkie "relacje" handlowe zostały zawiązane drogą internetową (z inicjatywy dostawców), strona nie potrafi przy tym podać adresów stron internetowych, nie zna osób reprezentujących firmy, nic nie wie o okolicznościach na jakich realizowane były transakcje. Z zeznań strony wynika, że strona nie ma wiedzy ani o podmiotach, z którymi realizować miała transakcje, jak również nie wie, jakim towarem handlowała (nie odróżnia oleju przeznaczonego do celów spożywczych od przeznaczonego do produkcji biopaliw), nie ma żadnej wiedzy o cenach towarów, nie wie nic o organizacji transportu, miejscach załadunku, rozładunku, nie odróżnia dokumentów przewozowych, nie wie co to jest CMR.

Całkowity brak wiedzy skarżącego, a wręcz zupełna ignorancja w zakresie podejmowanych czynności w prowadzonej działalności gospodarczej dotyczącej obrotu olejem rzepakowym w połączeniu z brakiem zaplecza technicznego i środków finansowych, wykluczają zarówno prowadzenie rzeczywistej działalności w charakterze bezpośredniego handlowca olejem rzepakowym, jak i pośrednika w obrocie tym towarem. Akcentowana przez stronę w skardze i na rozprawie, rola pośrednika w obrocie olejem rzepakowym, co nie wymagałoby od strony posiadania pracowników i zaplecza technicznego, jak również nie wiązałoby się z koniecznością dysponowania środkami finansowymi, w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajduje żadnego uzasadnienia. Skarżący obok braku wiedzy o towarze, nieznajomości cen i braku orientacji co do samego rynku – przede wszystkim nie podjął samodzielnie żadnej czynności. Z założenia pośrednik jest to osoba, która doprowadza do zawarcia transakcji pomiędzy danymi podmiotami, niejako "kojarzy" kontrahentów, z czym niewątpliwie wiąże się konieczność znajomości branży w jakiej się pośredniczy. W sprawie natomiast, jak już Sąd wskazywał, strona otrzymała od obcych, nieidentyfikowalnych dla strony osób (poza fakturą) "pełną" ofertę obejmującą dostawcę, nabywcę, transport i finansowanie. Wniosku, że skarżący nie prowadził realnej działalności, nie mogą również zmienić odnalezione przez stronę umowy. W kontekście poczynionych ustaleń są to wyłącznie "papierowe zapisy", które nie mają żadnego odzwierciedlenia w realnej działalności.

Zgromadzony w prowadzonym postępowaniu materiał dotyczący kontrahentów strony, oraz dotyczący usług transportowych potwierdza stanowisko organów podatkowych, że strona nie dokonywała rzeczywistych transakcji. Dostawcy strony, to pomioty, z którymi nie ma kontaktu, przedmiot ich działalności nie obejmuje obrotu olejem rzepakowym (B to branża budowlana i nieruchomości, C branża nieruchomości, działalność rekreacyjna, turystyka, handel detaliczny). W zakresie zakupionych usług transportowych są niezgodności w dokumentacji strony i kontrahentów, których nikt nie potrafi wyjaśnić (D). Trasy transportu, miejsca załadunku i rozładunku są różne, przy czym, co dla sprawy znamienne, skarżący nie posiada żadnej wiedzy, jak sam zeznaje nie miał "zielonego pojęcia" pod jaki adres dowożony był olej; nie wie dlaczego, mimo że na dokumentach widnieje jako nadawca, w transporcie bierze udział firma K.

Podobnie, jako dokonywana poza udziałem strony, przedstawia działalność dotycząca transakcji sprzedaży oleju rzepakowego. Skarżący nic nie wie o kontrahentachnie zna ich reprezentantów, nie wie jak nawiązał kontakt, nie wie jak realizowane były transakcje.

A jak ustalono firma F odsprzedawała olej do firmy M, a dokonuje dalej dostaw wewnątrzwspólnotowych do Czech i na Słowację. Według informacji od administracji czeskiej nabywcy oleju firmy N (brak jest kontaktu z firmą) i O (rozlicza nabycia, ale ilość zakupów jest nieadekwatna do jej możliwości technicznych i istnieje podejrzenie, że uczestniczy w transakcjach karuzelowych) odsprzedają olej do polskich firm P (wykreślony z bazy podatników VAT), R i S (zamknięty obowiązek VAT, za III i IV kwartał 2013 r. ma wydaną decyzję z zastosowaniem art. 108 ust. 1 uVAT). Z kolei firma T działalność rozpoczęła 5 września 2013 r., działa w branży cukierniczej, z firmą nie ma kontaktu i nie ma dostępu do dokumentów. Ustalono, że firma ta dokonywała sprzedaży oleju do M, który dokonywał wewnątrzwspólnotowej dostawy takiej jak w transakcjach F.

Kolejny kontrahent strony firma H, to jak ustalono firma, której właścicielka O.P. także nie potrafiła opisać sposobu prowadzonej działalności, nie wiedziała nic o przeładunku oleju, nie pamiętała kontrahentów, nie zatrudniała pracowników, nie prowadziła dokumentacji magazynowej, dostawą i odbiorem zajmowali się kierowcy firm od których kupowała i którym sprzedawała olej.

Okoliczności dokonywanych transakcji nie udało się również ustalić w odniesieniu do sprzedaży dla I, z podmiotem nie ma kontaktu, nie stwierdzono prowadzenia działalności, jak ustalono D.J. posiada status bezdomnego.

Przyjęte w sprawie ustalenia organów podatkowych odnośnie braku faktycznego prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie kupna i sprzedaży oleju rzepakowego znajdują pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zebrany materiał uzasadnia zakwestionowanie faktur mających dokumentować nabycie i sprzedaż przez stronę oleju rzepakowego. Okoliczności dowodzą, że skarżący w sposób świadomy (wyrażający się poprzez zupełną niewiedzę o transakcjach, co do których otrzymywał i wystawiał faktury) w obrocie gospodarczym uczestniczył tylko fakturowo. Powyższe wypełnia przesłankę z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) uVAT, jak również uzasadnia zastosowanie wobec wystawionych przez stronę faktur art. 108 ust. 1 uVAT.

Nie znajduje również żadnych podstaw zarzut strony, że w sprawie miały miejsce transakcje łańcuchowe, o jakich stanowi art. 7 ust. 8 u VAT. Przede wszystkim, co wykazano, w sprawie nie ma żadnych dowodów na to, że skarżący dokonywał rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) złożoną w sprawie skargę w całości oddalił.