Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 534/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 pkt 8, art. 29, art.29 a
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty karnej za wykonanie bez zezwolenia zjazdu z drogi wojewódzkiej; oddala skargę. /-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska


UZASADNIENIE

0Sygn. akt II SA/Po 534/08

U z a s a d n i e n i e

W dniu [...] kwietnia 2006 r. J. P. został zawiadomiony o wszczęciu z dniem[...] kwietnia 2006 r. postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania zjazdu w pasie drogi wojewódzkiej nr 180 w miejscowości T. bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi (k. [...] ).

W dniu [...] 2006 r. przeprowadzono dowód z oględzin wybudowanego zjazdu (k. [...] – [...]).

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienia udzielonego przez Zarząd Województwa Kierownik Rejonu Dróg Wojewódzkich w Cz., na podstawie art. 29a ust. 1, art. 29a ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.U. z 2004 r. nr 204 poz. 2086 ze zm., dalej jako ustawa o drogach publicznych) w związku z Uchwałą nr XXII/326/04 Sejmiku Województwa z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich na terenie województwa (Dz.Urz. Woj. nr 135, poz. 2791) nałożył na J.P. karę pieniężną w kwocie [...] zł. za wybudowanie zjazdu z drogi wojewódzkiej w miejscowości T. ul. [...] na działkę nr [...] do budynku usługowego - hurtowni bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Zastrzegł, że w przypadku nieterminowego uiszczenia powyższej kary zostaną pobrane odsetki ustawowe. W uzasadnieniu napisano, że zgodnie z art. 29a ustawy o drogach publicznych za wybudowanie zjazdu bez zgody zarządcy drogi, zarządca wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego (15,75m2), stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego (1,00) i liczby dni jego zajęcia (34). Wybudowanie zjazdu bez zezwolenia stwierdzono podczas objazdu drogi. Strona została prawidłowo poinformowana o wszczętym postępowaniu, a w wyznaczonym terminie nie przedstawiła dokumentów potwierdzających uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację przedmiotowego zjazdu. Strona nie stawiła się również w trakcie przeprowadzania dowodu z oględzin opisanego zjazdu, chociaż została poinformowana o terminie przeprowadzenia wizji lokalnej. W rozdzielniku decyzji wskazano J.P., ul. [...], T., Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Zarząd Dróg Wojewódzkich w P. (k. [...] –[...]).

Od opisanej decyzji odwołanie wniósł J. P . Napisał, że nie wybudował jakiegokolwiek zjazdu z drogi wojewódzkiej na działkę [...] bowiem taki zjazd istniał już wcześniej. Pismem z dnia [...] października 2004 r. Kierownik Rejonu Dróg Publicznych w Cz. wyraził zgodę na "poszerzenie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr 180 K. W.-P. w miejscowości T. ul. [...] na działkę o nr ewidencyjnym [...]" i wyjaśnił, że wskutek zmiany numeracji działek, w następstwie wydzielenia między drogą a działką odwołującego się nowej działki [...] należącej do gminy i przeznaczonej w przyszłości na inwestycję drogową, działka odwołującego się obecnie oznaczona jest jako działka [...]. Skoro zezwolono na poszerzenie zjazdu, to jest oczywistym, że musiał on istnieć wcześniej, zatem odwołujący się nie mógł tego zjazdu wybudować, jak przyjmuje kwestionowana decyzja. Ponadto organ z urzędu posiada wiedzę o tym, że odwołujący się jest właścicielem sąsiedniej działki nr [...] a obecnie toczy się postępowanie administracyjne o wydanie zezwolenia na urządzenie zjazdu na tą działkę lub wspólnego nowego zjazdu na obie działki. Burmistrz wyraził zgodę na tymczasowe utwardzenie terenu na wydzielonych działkach nr [...] i [...] oraz na założenie tamże trawników, którym to czynnościom organ nadzoru budowlanego się nie sprzeciwił a które odwołujący się na własny koszt zrealizował. Również organowi z urzędu jest wiadomym, że pas drogowy jest nienależycie uporządkowany po miejskich pracach inwestycyjnych polegających na budowie kanalizacji, co dotyczy również istniejącego zjazdu uporządkowanego przez tymczasowe utwardzenie kostką brukową na powierzchni ok. 12 m2. Czynność ta w żaden sposób nie zmieniła ani nie wpływa na funkcjonalność i ukształtowanie pasa drogowego (k.[...] – [...] ).

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienia Zarządu Województwa Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w P., na podstawie art. 132 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) uchylił decyzję z dnia [...] r. celem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie. Wskazano, że w odwołujący się zarzucił niezapewnienie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Celem umożliwienia udziału w prowadzonych czynnościach administracyjnych oraz zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym orzeczono o uchyleniu decyzji. Wskazano, że czynności postępowania zostaną przeprowadzone ponownie w sposób zgodny z przepisami kpa (k. [...] ).

W dniu [...] 2006 r. przeprowadzono dowód z oględzin miejsca naruszenia pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr 180 k [...]-[...]).

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienia udzielonego przez Zarząd Województwa Kierownik Rejonu Dróg Wojewódzkich w Cz., na podstawie art. 29a ust. 1, art. 29a ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.U. z 2004 r. nr 204 poz. 2086 ze zm., dalej jako ustawa o drogach publicznych) w związku z Uchwałą nr XXII/326/04 Sejmiku Województwa z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich na terenie województwa (Dz.Urz. Woj. . nr 135, poz. 2791) nałożył karę pieniężną w kwocie [...] za wybudowanie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr 180 w miejscowości T. ul. [...], na działkę nr [...] do budynku usługowego - hurtowni bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Zastrzegł, że w przypadku nieterminowego uiszczenia powyższej kary zostaną pobrane odsetki ustawowe. W uzasadnieniu napisano, że w wyniku uchylenia decyzji z dnia [...] r. przeprowadzono wizję lokalną, a do prowadzonego postępowania strona nie wniosła żadnych nowych dokumentów. Strona, poinformowana o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami jak i wniesienia uwag, nie skorzystała z ww. uprawnienia. Zgodnie z art. 29a ustawy o drogach publicznych za wybudowanie zjazdu bez zgody zarządcy drogi, zarządca wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego (15,75m2), stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego (1 zł za każdy dzień zajęcia 1 m2) i liczby dni jego zajęcia (107) - (k. [...]-[...]).

W odwołaniu od opisanej decyzji strona, reprezentowana przez radcę prawnego Z. P. napisała, że wydana ponownie przez organ I instancji decyzja z dnia [...] r. jest nieważna bo pozbawiona podstawy prawnej, zaniechano zaś nadania prawem przewidzianego biegu odwołaniu strony od decyzji z dnia [...] r. Zawarte w art. 132 kpa uprawnienie organu I instancji do korekty własnej decyzji obejmuje wyłącznie możliwość uchylenia własnej decyzji bądź zmiany zaskarżonej decyzji, nie może zaś spowodować uchylenia decyzji w celu ponownego rozpatrzenia sprawy. Rejon Dróg Wojewódzkich w Cz. jest jednostką organizacyjną Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. - podmiotu uprawnionego do wykonywania w imieniu zarządcy dróg wojewódzkich czynności zarządu tymi drogami. Pomiędzy obu podmiotami nie zachodzi więc stosunek nadrzędności określony w art. 17 kpa. W konsekwencji pełnomocnik wniósł o nieważności decyzji z dnia [...] r. w części orzekającej o przekazaniu do ponownego rozpoznania, bądź o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w całości. Nadto pełnomocnik napisał, że strona nie wybudowała jakiegokolwiek zjazdu z drogi wojewódzkiej na działkę [...] albowiem zjazd taki istniał już wcześniej (k.[...]-[...]).

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako Kolegium) wszczęło postępowanie administracyjne w sprawie ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium, działając na podstawie art. 123, art. 127 § 2-3, art. 156 § 1 pkt 1-2, art. 157 i art. 158 kpa, art. 29a ustawy o drogach publicznych stwierdziło nieważność ww. decyzji. Jako podstawę wskazano rażące naruszenie prawa jakiego dopuścił się Zarząd Dróg Wojewódzkich w P. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. Częściowa zmiana przez organ I instancji decyzji, od której strona wniosła odwołanie jest sprzeczna z art. 132 § 1 kpa i narusza właściwość organu odwoławczego powodując nieważność decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Skoro nieważnością została dotknięta decyzja z dnia [...] r., która stanowiła podstawę do wydania decyzji z dnia [...] r. również i ta druga decyzja musiała zostać wycofana z obrotu prawnego. Kolegium zaleciło, aby po wyeliminowaniu z obrotu prawnego ww. decyzji zarządca drogi rozpatrzył odwołanie od decyzji "pierwotnej" z dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Kolegium rozpoznając odwołanie J. P. z dnia [...]maja 2006 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 40 ust. 1, art. 40 ust. 12-13 ustawy o drogach publicznych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że to Zarząd Dróg Miejskich w P. jako zarządca drogi jest upoważniony, zgodnie z ustawą o drogach publicznych, do wyrażania zgody na zajęcie pasa drogowego dla wykonania robót nie związanych z utrzymaniem drogi. Każdy, kto chce wykonać jakiekolwiek roboty w pasie drogowym, w tym także ulokowanie jakiegokolwiek obiektu w pasie drogi publicznej, musi dysponować zezwoleniem zarządcy drogi. Pismo Rejonu Dróg Wojewódzkich w Cz. z dnia[...] października 2004 r. nr [...] nie jest decyzją zarówno w rozumieniu kpa jak i ustawy o drogach publicznych. Strona pomija milczeniem ostatnie zdanie tego pisma, które nie budzi żadnych wątpliwości, a które wskazuje, że w przypadku zmiany przeznaczenia zjazdu na cele aktywizacji gospodarczej należy zwrócić się do WZDW w P. o uzyskanie w formie decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2006 r. strona wystąpiła o wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu na działkę nr [...] na której przewidziana jest hurtownia mięsa i wędlin. Do dzisiaj taka decyzja nie została wydana. Pismem z dnia [...] maja 2006 r. strona została uprzedzona przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w P. że wcześniejsza budowa bram bez uzgodnienia ich lokalizacji nie może stanowić podstawy do późniejszego uzgodnienia lokalizacji zjazdów, niezgodnej z interesem zarządzającego pasem drogowym. Jak pokazuje materiał fotograficzny roboty były wykonywane poza działkami strony, w pasie drogi aż do samej jezdni asfaltowej. Prowadzenie robót zostało udokumentowane w sposób bezsporny, zaś decyzja została wydana wyłącznie do obszaru, co do którego skarżący nie miał prawa dysponowania.

W skardze do Sądu pełnomocnik skarżącego zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie zarówno przepisów ustawy o drogach publicznych jak i przepisów kpa. Powtarzając argumenty wcześniej podnoszone w sprawie napisał, że skarżący nie wybudował zjazdu z drogi wojewódzkiej gdyż taki zjazd istniał już wcześniej, natomiast wykonywał na zjeździe roboty budowlane, polegające na położeniu kostki brukowej. Skoro skarżący nie wybudował zjazdu bez zezwolenia to nie może być podmiotem kary pieniężnej za takie uchybienie. Wykonywane prace były pracami jedynie remontowymi. Skarżący starał się o zezwolenie na wybudowanie zjazdu do drugiej, sąsiedniej działki i taki zjazd do chwili obecnej nie został wybudowany, wobec rozbieżności stanowiska organu I instancji i oczekiwań skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że skarga pomija milczeniem ostatnie zdanie pisma Rejonu Dróg Wojewódzkich w Cz. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] nakazujące, w przypadku zmiany przeznaczenia zjazdu na cele aktywizacji gospodarczej zwrócenie się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. o uzyskanie, w formie decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto należy zauważyć, iż na podstawie art. 134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

W toku podejmowania decyzji organy administracji nie przekroczyły granic swobodnego uznania, zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa, a więc w sposób przekonywujący.

Rozpoznana sprawa dotyczy zjazdu z drogi wojewódzkiej na działkę będącą własnością skarżącego do budynku usługowego - hurtowni. W myśl przepisu art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych zjazd jest to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarazem Sąd podziela i aprobuje pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 194/06 LEX 204986, zgodnie z którym pojęcie "zjazdu" zawarte w słowniczku rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) utraciło moc wiążącą, gdyż ustawodawca w akcie wyższego rzędu, jakim jest ustawa o drogach publicznych, określił definicję "zjazdu" i to ustawowe określenie pojęcia "zjazd" jest obowiązujące i to zarówno na gruncie ustawy o drogach publicznych, jak też w sprawach z zakresu Prawa budowlanego. Powyższe nie ma jednak wpływu na wydane w sprawie decyzje adminstracyjne.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:

1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu (art. 29 ust. 3).

Ustawodawca zastrzegł, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4), a nadto, że utrzymywanie zjazdów, łącznie ze znajdującymi się pod nimi przepustami, należy do właścicieli lub użytkowników gruntów przyległych do drogi (art. 30 ustawy o drogach publicznych).

Według Sądu brak jest podstaw prawnych do uznania, iż organ administracji błędnie zakwalifikował czynności wykonane przez skarżącego, a dotyczące zjazdu.

Jak stanowi przepis art. 29a ust. 1 ustawy o drogach publicznych za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4 ww. ustawy. Zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a zwłaszcza powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz wymagań ruchu pieszych, a ponadto winien być usytuowany zgodnie z określonymi wymaganiami. Przebudowa drogi, zdefiniowana została w art. 4 pkt 18 jako wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Skład orzekający podziela pogląd, zgodnie z którym przebudowę drogi w ustawie o drogach publicznych odnosi się odpowiednio do przebudowy zjazdu. Z kolei ustawowa definicja "utrzymania drogi" (odpowiednio "utrzymania zjazdu") zawarta jest w art. 4 pkt 20 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym przez utrzymanie drogi rozumie się - wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej (prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 943/06, zaakceptowany przez wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 46/08, oba orzeczenia dostępne na stronie internetowej NSA).

Sąd akceptuje również pogląd wyrażony w ww. wyroku WSA w Warszawie, zgodnie z którym przy interpretacji pojęcia "przebudowa" drogi (zjazdu) należy sięgnąć również do definicji zawartej w przepisie art. 3 pkt 7a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zgodnie z którym to unormowaniem przez "przebudowę" należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W świetle powyższych przepisów pojęcie "przebudowy" zjazdu należy odnieść do ingerencji szerszej, niż utrzymywanie zjazdu - ingerencji w substancję budowlaną (substancję drogi/zjazdu), polegającej na zmianie układu funkcjonalnego istniejącego obiektu budowlanego, jakim jest np. zjazd, mogącą dotyczyć zarówno elementów konstrukcyjnych, w tym charakterystycznych parametrów, takich jak nawierzchnia. Ingerencja ta - zdaniem Sądu - związana jest m.in. ze zmianą sposobu użytkowania obiektu. Zatem utwardzenie nawierzchni na zjeździe poprzez położenie kostki brukowej, a więc wykonanie niewątpliwie nowego elementu obiektu, nie może być traktowane jako przeprowadzenie robót związanych wyłącznie z utrzymaniem zjazdu, o których mowa w art. 30 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Sądu utrzymanie zjazdu może polegać wyłącznie na dokonaniu pewnych czynności porządkowych i konserwacyjnych, a więc nie ingerujących w istotę obiektu i służących wyłącznie poprawie wygody i bezpieczeństwa ruchu. Do takich czynności z całą pewnością nie należy podwyższanie parametrów technicznych, czy też eksploatacyjnych (użytkowych), wynikających z cech funkcjonalnych danej drogi (zjazdu), które w niniejszej sprawie polegało na utwardzeniu nawierzchni istniejącego zjazdu. Wykroczenie zaś poza określoną kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość i szerokość istniejącego zjazdu jest niczym innym jak budową nowego zjazdu.

Sąd z całą mocą podkreśla, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się kserokopie korespondencji wymienianej pomiędzy skarżącym, a stosownymi urzędnikami Urzędu Miasta, Starostwa Powiatowego oraz Zarządu Dróg Wojewódzkich w P . W piśmie z dnia [...] września 2004 r. skarżący zwraca się do organu o wydanie zezwolenia na przesunięcie wjazdu na swoją posesję przy ul. [...]o około 2 m. W piśmie z dnia [...] października 2005 r. o wyrażenie zgody na utwardzenie gruntu na wjazdach w związku z planowaną hurtownią mięsno-wędliniarską. W piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. o zgodę na remont istniejącego zjazdu. Pismo z dnia [...] listopada 2005 r. dotyczy "zagospodarowania terenu stanowiącego własność Gminy w oparciu o istniejący układ komunikacyjny (...), przez wjazd z kostki, pozostałe tereny zagospodarować zielenią /trawnik/". Analiza treści udzielanych odpowiedzi w pismach z dnia [...] października 2004 r., [...] października 2005 r., [...] stycznia 2006 r., [...] lutego 2006 r. i [...] lutego 2006 r. wskazuje, iż skarżącego poinformowano o czynnościach administracyjnych, które strona, w związku z przebudową istniejącego lub wybudowaniem nowego zjazdu musi wykonać. W szczególności w pismach Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. zaznaczono, jakie dokumenty należy przesłać do tego organu, aby uzyskać zezwolenie na przebudowę lub lokalizację zjazdu w drodze decyzji administracyjnej i że zezwolenie zostaje udzielone w formie decyzji administracyjnej. Na marginesie należy wskazać i co wynika z załączonych pism, skarżący nigdy nie uzyskał zgody: na przesunięcie wjazdu, na remont, na utwardzenie gruntu na wjazdach, odnośnie działki nr [...]. Jedynie w piśmie Rejonu Dróg Wojewódzkich w Cz. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] wyrażono skarżącemu zgodę ale na poszerzenie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr 180 na działkę [...] (dawny nr działki [...]) nakazując jednocześnie w przypadku zmiany przeznaczenia zjazdu na cele aktywizacji gospodarczej zwrócenie się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. o uzyskanie, w formie decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Pozostałe pisma wyrażające zgodę na utwardzenie, remont czy przebudowę zjazdu i nie odwołujące się do formy decyzji administracyjnej dotyczą działek o nr [...], [...] i [...].

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym m.in. protokołu z dokonanych oględzin, materiału fotograficznego oraz dołączonych do akt pism, wynika jednoznacznie, iż skarżący wykonał bez wymaganego zezwolenia utwardzony kostką zjazd, co daje pełną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 29a ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Wskazać także należy, że zaskarżona decyzja co jednoznacznie wynika z decyzji organu II instancji nie obejmuje działek nr [...] i [...] będących własnością Gminy T .

W konsekwencji należy uznać, iż wydając sporne decyzje w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej organy obu instancji działały w granicach obowiązującego prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji orzeczenia.

/-/ I.Kucznerowicz /-/ P.Miładowski /-/ E.Kręcichwost-Durchowska

MK