Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 2/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażacym naruszeniem prawa
umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] października 2018 r., 2. stwierdza, że Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] na rzecz K. J. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 18 października 2018r. T. J. złożył, drogą elektroniczną, do Archiwum Państwowego w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci informacji czy w tutejszym archiwum (a także względnie – w Oddziale w I.) znajduje się akt notarialny z [...] marca 1939r. zawarty przed notariuszem Z. K. w S. w przedmiocie przeniesienia własności nieruchomości zapisanej we wskazanej księdze wieczystej. Jednocześnie wnioskodawca zwrócił się o informację czy istnieje rejestr (i jest w posiadaniu Archiwum) repertoriów notarialnych, czyli spisów sporządzonych umów (rejestr notarialny) wskazanego notariusza z 1939r. po [...] marca 1939r. Chciałby bowiem ustalić czy być może przed wskazanym notariuszem przed wybuchem II wojny światowej doszło jednak do powzdania (ale np. nie zdążono ze złożeniem wniosku wieczystoksięgowego)

T. J. wniósł pismem z dnia [...] grudnia 2018r. (uzup. [...] lutego 2019r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2018r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności oraz zobowiązanie organu do udzielenia wnioskodawcy odpowiedzi w terminie 14 dni oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając, że nie otrzymał do dnia wniesienia skargi odpowiedzi na wniosek.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] wskazał, że z uwagi na fakt, iż dokumenty z zasobu archiwów państwowych i informacje o nich są udostępniane zainteresowanym na podstawie przepisów ustawy z dnia [...] lipca 1983r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, żądana informacja nie była informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ przeprowadził rozszerzone poszukiwania dokumentu, także w aktach gruntowych sądów ze S., które zostały przejęte przez Oddział w I., a są przechowywane w magazynach przy ul. [...]. Organ przyznał, że skarżący nie został poinformowany o prowadzonych czynnościach, wynikało to z przekazywania sprawy z ul. [...] na Wiślaną w B. i Oddziału w I. oraz konieczności prowadzenia poszukiwań w różnych magazynach. Po wniesieniu skargi droga elektroniczną [...] grudnia 2018r. – w dniu [...] grudnia 2018r. udzielono skarżącemu odpowiedzi, wyjaśniając szczegółowe przyczyny opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi.

Organ wskazał, że skarżący nie podał adresu strony dla udzielania odpowiedzi i wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Przy piśmie z [...] lutego 2019r. na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, zgłosiła się jako pełnomocnik skarżącego adwokat K. N., wnosząc o umorzenie postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania wniosku z uwagi na udzielnie przez organ odpowiedzi po wniesieniu skargi, stwierdzenie że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Od razu należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także tej, której organ faktycznie nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie "zwykłym" pismem. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r. sygn. akt I OSK 3109/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"), albo gdy podlegają one udostępnieniu w innym, niż przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej, trybie.

W myśl art. 21 in principio u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por.wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, CBOSA).

W związku z powyższym dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest wstępne ustalenie, czy żądana przez wnioskodawcę informacja rzeczywiście stanowi informację publiczną, a także, czy Dyrektor Archiwum Państwowego w B. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej.

Prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn.zm.; dalej: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji).

Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Podstawowe zasady oraz tryby udostępniania informacji publicznych reguluje ustawa z dnia 6 września 2001r. o odstępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1330, "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako "informację publiczną" należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych oraz treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (zob. art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29).

Na tym tle normatywnym, żądane przez wnioskodawcę informacje dotyczące w szczególności rejestrów notarialnych należało uznać za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Wobec powyższego przedmiotowy wniosek skarżącego musiał zostać uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Inną kwestią jest to, czy wniosek ten podlega rozpoznaniu na zasadach określonych w u.d.i.p. – w tym zakresie nie ma bowiem automatyzmu.

Rozważając z kolei podmiotowy aspekt sprawy, należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. "podmioty reprezentujące inne (niż wymienione w pkt 1–4 tego przepisu) osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym".

W ocenie Sądu, Archiwum Państwowe w B. jest podmiotem, który realizuje cele i zadania o charakterze publicznym. Zwrócić należy uwagę, iż informacja publiczna może podlegać udostępnianiu nie tylko na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej – która normuje podstawowe tryby dostępu – ale także na zasadach i w trybach szczególnych, unormowanych w odrębnych ustawach. Takie sytuacje przewiduje wyraźnie art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1 u.d.i.p. – które to zastrzeżenie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie). Cytowany art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyraża normę kolizyjną, wyłączającą stosowanie unormowań u.d.i.p. w sytuacji, w której inna ustawa odmiennie reguluje ten sam zakres. Należy przy tym podkreślić, że wyłączenie stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy całej ustawy, a nie tylko jej rozdziałów 1 i 2, gdyż norma kolizyjna ujęta w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. – inaczej niż ta zawarta w art. 23a ust. 5 u.d.i.p. – ma charakter ogólny (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 175/13, CBOSA).

Szczególne unormowania, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zawiera m.in. ustawa z dnia 14 lipca 1983r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze, w zakresie, w jakim normują dostęp do informacji (dokumentów, innych materiałów) przechowywanych w archiwach państwowych lub tzw. archiwach wyodrębnionych (por.: wyrok NSA z 6 marca 2013r., sygn. akt I OSK 2984/12; wyrok WSA z 18 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1090/08 – orzeczenia dostępne w CBOSA).

Regulacja art. 1 ust. 2 u.d.i.p. uzasadnia więc de facto wyodrębnienie dwóch zbiorów informacji publicznych: (i) podlegających udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz (ii) udostępnianych w oparciu o przepisy ustaw szczególnych. Jeżeli adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może jej udostępnić na podstawie u.d.i.p. ze względu na konieczność zastosowania odrębnych zasad i trybu z ustawy szczególnej, to powinien o tym fakcie powiadomić wnioskodawcę "zwykłym" pismem, wskazując jednocześnie właściwe przepisy oraz, w niezbędnym zakresie, zasady i tryb dostępu do żądanych informacji wynikające z tych przepisów (por.: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, uw. 7 do art. 1, s. 28; M. Chmaj [w:] M. Bidziński i in., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, W. 2010, art. 1 Nb 11; M. Jabłoński, Udostępnienie informacji publicznej w trybie wnioskowym, W. 2009, s. 29; P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, W. 2011, uw. 3 do art. 1 ust. 2).

W niniejszej sprawie skarżący ubiegał się o udostępnienie przez Archiwum Państwowe w B. informacji publicznej w postaci informacji czy w tutejszym archiwum (a także względnie – w Oddziale w I.) znajduje się akt notarialny z [...] marca 1939r. zawarty przed notariuszem Z. K. w S. w przedmiocie przeniesienia własności nieruchomości zapisanej we wskazanej księdze wieczystej. Jednocześnie zwrócił się o informację czy istnieje rejestr (i jest w posiadaniu Archiwum) repertoriów notarialnych, czyli spisów sporządzonych umów (rejestr notarialny) wskazanego notariusza z 1939r. po [...] marca 1939r.

Wskazać należy, iż Archiwum Państwowe w B. wykonuje zadania w zakresie archiwizacji i udostępniania materiałów archiwalnych w trybie ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, a powyższy wniosek należy odnosić właśnie do żądania dostępu do materiałów archiwalnych, określonych w art. 1 ww. ustawy. Ustawa ta określa odrębny tryb dostępu do materiałów archiwalnych.

W odniesieniu do informacji publicznych znajdujących się w takich archiwach, wskazane unormowania szczególne mają pierwszeństwo przed ogólnymi regulacjami ustawy o dostępie do informacji publicznej – co wynika z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Przez cały czas aktualny pozostaje bowiem szczególny reżim prawny właściwy dla materiałów archiwalnych – o czym Dyrektor Archiwum Państwowego w B., dla uniknięcia zarzutu bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, powinno poinformować wnioskodawcę w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., czyli, co do zasady, w ciągu 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).

Dotyczy to również sytuacji, gdy żądane informacje nie znajdują się w zasobach archiwalnych, bądź niektóre z nich nie mają zdaniem organu charakteru informacji publicznej. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien poinformować wnioskodawcę o reżimie prawnym udostępniania materiałów będących w jego dyspozycji oraz o fakcie nieposiadania żadnych informacji.

Podmiot zobowiązany wykonał powyższe obowiązki, jednakże dopiero na etapie formułowania odpowiedzi na skargę. Podmiot zobowiązany uchybił zatem 14 dniowemu terminowi do załatwienia wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Oznacza to, że w dniu wniesienia skargi, organ pozostawał w bezczynności – rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w przepisanym terminie – w załatwieniu wniosku Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, ale przed dniem wydania wyroku przez Sąd ów stan bezczynności ustał.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); obowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postepowania (pkt 3).

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

Sąd uznał, że w tej sprawie zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie spostrzega się, że przy ocenie charakteru bezczynności lub przewlekłości kluczowa jest długość okresu tej bezczynności (przewlekłości) (zob. W. Chróścielewski, glosa do wyroku NSA z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1881/14, Orzecznictwo Sądów Polskich z 2015, nr 12, poz. 116). Podkreślenia nadto wymaga, że istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego, choć z uchybieniem ustawowych terminów, ale został załatwiony. Zwłoka organu nie była przy tym nadmierna.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku zostało oparte o przepis art. 149 § 1a P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. określając je na kwotę [...]zł obejmującą zwrot uiszczonego wpisu sądowego. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów w wyższym zakresie, uznając, że nie były one niezbędne do dochodzenia praw skarżącego w niniejszym postępowaniu.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarżący zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne działając osobiście poprzez skargę złożoną pocztą elektroniczną z podpisem elektronicznym. Na skutek jego skargi, mimo iż była dotknięta brakiem formalnym, organ udzielił odpowiedzi przy piśmie z [...] stycznia 2019r. [...] lutego 2019r. doręczono skarżącemu wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienie jej braku poprzez podpisanie. W tej sytuacji w ocenie Sądu, przystąpienie na takim etapie do postępowania sądowego w celu uzupełnienie tego braku przy piśmie z [...] lutego 2019r., adwokata K. N. nie było niezbędne dla celowego dochodzenia praw skarżącego. W skardze był zawarty wniosek o zwrot kosztów postępowania. Pismo adwokata zawiera jedynie ogólne treści i twierdzenia.

Tym samym sąd uznał, że udział profesjonalnego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie ograniczył się do dostosowania przygotowanego pisma procesowego do niniejszej sprawy. Przy podejmowaniu tego rozstrzygnięcia sąd miał również w polu widzenia nieskomplikowany charakter sprawy, niewymagający w istocie szczególnej wiedzy prawniczej, jak również fakt, że przekroczenie terminu było nieznaczne i po wniesieniu skargi organ podjął niezwłocznie czynności mające na celu zadośćuczynienie wnioskowi, w konsekwencji czego postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności musiało zostać umorzone.

Niezasądzenie wynagrodzenia adwokata ustanowionego w niniejszej sprawie sąd uzasadnia uprawnieniem nadanym przepisem art. 206 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Na podstawie tego przepisu wojewódzki sąd administracyjny działa w ramach uznania, dokonując oceny na tle konkretnych okoliczności, czy występują szczególnie uzasadnione względy przemawiające za odstąpieniem od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub w części. "Uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 P.p.s.a. nie jest ograniczony do przykładowego przypadku określonego drugą częścią cytowanego przepisu, po słowach "w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu", a zatem nie ogranicza się tylko do sytuacji częściowego uwzględnienia skargi. Możliwe jest zastosowanie tego przepisu nawet w sytuacji uwzględnienia skargi w całości, gdyż tak w kontrolowanej sprawie trzeba ocenić uwzględnienie skargi przez organ skutkujące umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Ponieważ art. 206 P.p.s.a. dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym mowa w art. 205 P.p.s.a., obejmuje swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego.

Ponadto wskazać należy, że sposób formułowania wniosku i skargi utrudniał organowi kontakt ze skarżącym. Wskazać należy, iż adres e-mail, którym posługiwał się wnioskodawca także w skardze janas_krzysztof@tlen.pl i numer telefonu jest tożsamy z tymi danymi wskazanymi na stronie Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. dla radcy prawnego K. J. Kancelaria radcy prawnego ul. [...].

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że okoliczności rozpoznawanej sprawy sprzeciwiają się przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kosztów wynagrodzenia adwokackiego.