Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 1452/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Y.F. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego Z.F. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Z.F. w imieniu małoletniej Y. F., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Następnie, w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. oświadczyła, ze cofa skargę.

W dniu 23 sierpnia 2021 r. doręczono Stronie skarżącej reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego, wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego aktu urodzenia małoletniego - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie przesyłki nastąpiło w trybie fikcji doręczenia.

Z akt sprawy wynika, że wymieniony brak formalny skargi nie został uzupełniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu z powodu niewykazania umocowania do reprezentowania małoletniej strony skarżącej.

W myśl art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przedstawiciel ustawowy ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem.

W sprawie ze skargi dziecka reprezentowanego przez rodzica takim dokumentem jest akt urodzenia dziecka. Nieprzedłożenie tego rodzaju dokumentu wraz ze skargą stanowi jej brak formalny, który podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W rozpoznawanej sprawie, przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi przez przedłożenie przysięgłego tłumaczenia na język polski aktu urodzenia małoletniej Strony, została skierowana pod adres wskazany w skardze. Rzeczona przesyłka była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy 9 sierpnia 2021 r. i powtórnie 17 sierpnia 2021 r. Strona nie odebrała przesyłki w placówce operatora pocztowego, w związku z tym należało przyjąć tzw. fikcję doręczenia uregulowaną w art. 73 p.p.s.a. Za dzień doręczenia przesyłki w tym trybie, ze względu na treść art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a., należało uznać 23 sierpnia 2021 r., który wyznaczał początek biegu siedmiodniowego terminu do uzupełnienia wymienionego braku formalnego skargi. Z akt sprawy wynika, że wskazany termin upłynął bezskutecznie, bowiem brak formalny skargi nie został uzupełniony.

Odnosząc się do oświadczenia o cofnięciu skargi wskazać należy, że dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje rozważaniem możliwości umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania jest jednak dopuszczalne wówczas, gdy nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Jeśli zatem strona cofnie skargę w warunkach gdy skarga obarczona jest brakami, których strona na wezwanie nie uzupełni, Sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi, lecz odrzuca ją w przypadku bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków skargi.

W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji.