Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 372/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2008 r. sprawy ze skarg I. S. na postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], [...] w przedmiocie oddalenia skarg na czynności egzekucyjne oddala skargi


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Celnej w L., działając jako organ egzekucyjny wszczął, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w K., postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego I.S. Podstawę prawną należności stanowi decyzja z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] nakładająca karę pieniężną w łącznej wysokości 11.000,00 zł.

W toku postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w K. S.A. Oddział w P. Odpis powyższego zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczony został Skarżącemu w dniu [...] lutego 2007 r., co wynika z pokwitowania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Następnie zawiadomieniem z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty podatku w Urzędzie Skarbowym w P. Odpis zawiadomienia doręczono Skarżącemu w dniu 9 marca 2007 r.

Pismami z dnia 5 marca 2007 r. oraz z dnia 9 marca 2007 r. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego E.K. złożył skargi na powyższe czynności egzekucyjne, w których zakwestionował zajęcie rachunku bankowego oraz wierzytelności pieniężnej, ponieważ zostały dokonane przed rozpatrzeniem odwołania od decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Zdaniem Skarżącego takie działanie organu egzekucyjnego pozbawiło go "prawa do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wniosku do tegoż Sądu o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu wydania wyroku przez Sąd".

W związku z charakterem podnoszonych zarzutów organ nadzoru pismem z dnia 4 września 2007 r. wezwał pełnomocnika zobowiązanego do sprecyzowania żądania i wyjaśnienia charakteru złożonych środków zaskarżenia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 14 września 2007 r. pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, iż złożone pisma należy traktować jako skargi na czynności egzekucyjne wniesione na podstawie w art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.; powoływanej dalej jako "u.p.e.a.").

Dokonując oceny prawidłowości i zgodności z prawem zakwestionowanych czynności egzekucyjnych Dyrektor Izby Skarbowej w L. dwoma postanowieniami z dnia [...] września 2007 r., nr [...] oraz nr [...] oddalił skargi jako nieuzasadnione.

Na powyższe postanowienia zobowiązany wniósł zażalenia zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 54 § 1 u.p.e.a. oraz nie zachodzą uzasadnione okoliczności przemawiające za wstrzymaniem postępowania egzekucyjnego. Wskazał iż "wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Skarbowej w L. Skarżącemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego". Ponownie podniósł, iż tytuł wykonawczy został wystawiony na podstawie decyzji, od której zostało wniesione odwołanie. Wskazał na brzmienie art. 130 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej "kpa"), zgodnie z którym przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesione odwołanie w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. W związku ze złożonym w terminie odwołaniem brak było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...], wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a co za tym idzie dokonania zakwestionowanych czynności. Ponadto wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Minister Finansów postanowieniami z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] oraz nr [...] utrzymał w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2007 r.

W uzasadnieniach wskazał, że skarga na czynności egzekucyjne przewidziana w art. 54 u.p.e.a. jest środkiem prawnym ochrony przed naruszeniami przepisów postępowania. Zobowiązany, zaskarżając czynność egzekucyjną, może spowodować skontrolowanie prawidłowości jej dokonania. W ramach tego środka zaskarżenia można jednak podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W trybie skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego nie można podnosić zarzutów materialnoprawnych. W trybie art. 54 powołanej ustawy, kontrolą objęta jest zaskarżona czynność egzekucyjna, przez którą rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

W rozpoznawanych sprawach w skargach na czynności egzekucyjne Skarżący kwestionuje natomiast istnienie dochodzonego obowiązku oraz jego wymagalność, wskazując iż wniósł odwołanie od decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Argumentuje swoje stanowisko brzmieniem art. 130 § 1 i § 2 kpa oraz wskazuje, iż decyzja nakładająca karę pieniężną, jak i decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Zdaniem Ministra Finansów w związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w L. słusznie wskazał, iż kwestia nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym podnoszona w skargach nie może być rozstrzygana w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. W postępowaniu tym ocenie podlega bowiem prawidłowość dokonanych czynności przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę ich dokonywania. Natomiast podnoszona kwestia nieistnienia dochodzonego obowiązku oraz brak jego wymagalności zgodnie z art. 33 u.p.e.a. stanowi podstawę zarzutu oraz zgodnie z przepisem 59 § 1 pkt 2 tej ustawy stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, w związku z czym w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną nie może być rozstrzygana.

Minister Finansów podkreślił, iż organ nadzoru wezwał pełnomocnika zobowiązanego do sprecyzowania żądania zawartego w pismach z dnia 5 marca 2007 r. oraz z dnia 9 marca 2007 r. i wskazania charakteru prawnego wniesionych środków zaskarżenia. Pismem z dnia 14 września 2007 r. pełnomocnik zobowiązanego wskazał, iż pisma te stanowią skargę na czynność egzekucyjną przewidzianą w art. 54 u.p.e.a. W związku z powyższym Minister Finansów nie podzielił również stanowiska Skarżącego zawartego w zażaleniu, że Dyrektor Izby Skarbowej w L. błędnie ustalił stan faktyczny "poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji".

Ponadto Minister Finansów stwierdził, że w postępowaniach w sprawach skarg na czynności egzekucyjne organ nadzoru dokonał ich oceny kierując się wyżej wskazanymi kryteriami i zgodnie z przepisem art. 54 § 5 ww. ustawy organ nadzoru oddalił skargi jako bezzasadne.

Podniósł też, iż zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W dalszej części uzasadnień wskazał, że stosownie do treści art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym stosuje środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a) tej ustawy. W przedmiotowej sprawie podjęte zostały czynności egzekucyjne mające na celu zastosowanie środków egzekucyjnych wymienionych w tych przepisach - egzekucji z rachunku bankowego oraz egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych. Czynności tych dokonano na podstawie art. 80 oraz art. 89 powołanej ustawy.

W myśl art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności pieniężnej, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do dłużnika zajętej wierzytelności o zakazie wypłaty zajętej kwoty bez zgody organu egzekucyjnego.

Zdaniem Ministra Finansów w przedmiotowej sprawie możliwe było przeprowadzenie czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego oraz prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną, nie stwierdzono też uchybień formalnych w dokonanych czynnościach egzekucyjnych. Jak wynika z akt sprawy druki zajęć odpowiadają wzorom określonym dla tego rodzajów druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), podpisane zostały przez upoważnionego pracownika organu egzekucyjnego, a ponadto doręczone zostały za potwierdzeniem odbioru zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i zobowiązanemu.

W kwestii żądania zasądzenia na rzecz Skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, wyjaśnił, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, mające zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie przewidują zwrotu ww. kosztów.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie powyższych postanowień Ministra Finansów oraz poprzedzających je postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2007 r., zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że w przedmiotowych sprawach nie znajduje zastosowania przepis art. 54 § 1 u.p.e.a. oraz obrazę przepisu art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie.

Uzasadniając skargi pełnomocnik podtrzymał zarzuty zgłoszone w toku postępowania. Powołując się na art. 54 § 1 u.p.e.a. oraz pouczenia zawarte w zawiadomieniach o zajęciach stwierdził, iż wbrew twierdzeniu organów Skarżącemu przysługiwała skarga na czynności egzekucyjne dokonane przez organ egzekucyjny.

Ponadto wskazując na treść art. 7 kpa podniósł, że zarzuty zawarte w skargach na czynności egzekucyjne winny zostać wnikliwie i dogłębnie rozpoznane, nawet w sytuacji, w której organ uznał, iż skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje. Tym czasem organy obu instancji nie dopełniły ciążącego na nich obowiązku, ograniczając się jedynie do oparcia swoich rozstrzygnięć na przyjęciu, że zarzuty podnoszone w skardze na czynności egzekucyjne nie mogą być przedmiotem rozpatrywania w trybie art. 54 u.p.e.a.

Zdaniem pełnomocnika z uwagi na fakt, że Skarżący złożył w terminie odwołanie od decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego brak było jakichkolwiek podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a co za tym idzie brak było jakichkolwiek podstaw do dokonania zajęć wierzytelności będących przedmiotem skarg na czynności egzekucyjne.

W odpowiedziach na skargi Minister Finansów wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonych postanowieniach.

W pismach procesowych z dnia 28 kwietnia 2008 r. pełnomocnik Skarżącego poinformował iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 40/08 stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2007 r., nr [...]. Powyższe decyzje, a zwłaszcza decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2006 r. stanowiły podstawę do wydania tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") – postanowił sprawy opatrzone sygn. akt III SA/Wa 372/08 i III SA/Wa 373/08, połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a następnie prowadzić dalej pod sygn. akt III SA/Wa 372/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia.

Kontroli Sądu w rozpoznawanych sprawach poddane zostały postanowienia Ministra Finansów wydane w związku z wniesieniem przez Skarżącego skarg na czynności egzekucyjne dokonane przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...].

Na wstępie wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumienie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a) powołanej ustawy. Wśród tych środków egzekucyjnych jest między innymi egzekucja z rachunków bankowych oraz egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych. W świetle powyższego wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania i zrealizowania egzekucji z rachunków bankowych oraz egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych stanowią czynności egzekucyjne.

Stosownie do treści art. 54 u.p.e.a. w ramach skarg na czynności egzekucyjne, których zasadność była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992 r. s. 84.; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20).

Skarga ta nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W postępowaniach wszczętych skargami z 5 i 9 marca 2007 r. na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogły więc wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych na podstawie art. 80 oraz art. 89 u.p.e.a.

Z tego też względu organy nadzoru związane przedmiotowym zakresem sprawy nie mogły wypowiedzieć się co do zarzutów dotyczących istnienia i wymagalności egzekwowanego obowiązku. Argumentacja w tym zakresie mogła być przedmiotem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.) lub postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.). Z tych samych względów również Sąd nie mógł wypowiedzieć się co do argumentacji Skarżącego zawartych w skargach w tym zakresie.

W rozpoznanych sprawach organy zatem w sposób trafny wskazywały na opisaną specyfikę skargi, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. podkreślając, że skarga ta nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia w stosunku do innych środków zaskarżenia przewidzianych w u.p.e.a., w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a.

Zważyć trzeba, że organy nadzoru nie kwestionowały prawa Skarżącego do wniesienia skarg na dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne. W związku z jednoznacznym wskazaniem w piśmie z dnia 14 września 2007 r., iż wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika Skarżącego pisma stanowią środek zaskarżenia przewidziany w art. 54 § 1 u.p.e.a. organ nadzoru rozpoznał je zgodnie z żądaniem strony jako skargi na czynności egzekucyjne. Jak wynika z akt sprawy organy dokonały oceny prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz zajęcia innej wierzytelności pieniężnej. Organy obydwu instancji w wydanych w sprawie postanowieniach wykazały, że w sprawie zastosowano środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, oraz że podjęto prawidłowe czynności w celu zastosowania tych środków. Rozstrzygnięcia organów w tym zakresie prawa nie naruszały, gdyż w sprawie zastosowano środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 lit a. u.p.e.a. Przy stosowaniu tych środków organ egzekucyjny nie naruszył przepisów art. 80-89 u.p.e.a.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo ograniczyły rozpoznanie wniesionych przez stronę skarżącą skarg do zbadania czy dokonane przez organ zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oraz zajęcie innej wierzytelności pieniężnej nie naruszały prawa. Prawidłowo też stwierdziły, że wniesione przez Skarżącego skargi na czynności egzekucyjne są niezasadne. W związku z powyższym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 54 § 1 u.p.e.a.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 kpa, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy działały na podstawie przepisów prawa. Podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zwrócić należy uwagę, że w związku z charakterem podnoszonych zarzutów w pismach z dnia 5 i 9 marca 2007 r. oraz zatytułowanie ich jako "Skarga na czynność egzekucyjną", jak również fakt, że zostały one wniesione po upływie siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. – organ nadzoru pismem z dnia 4 września 2007 r. wezwał pełnomocnika Skarżącego do sprecyzowania żądania i wyjaśnienia charakteru złożonych środków zaskarżenia. W wezwaniu tym powołując się na przepisy art. 54, art. 33 i art. 59 u.p.e.a. wystąpił o wyjaśnienie, czy złożone pisma należy traktować jako skargę na czynność egzekucyjną wniesioną na podstawie art. 54 u.p.e.a., czy jako zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 u.p.e.a., czy jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do regulacji zawartej w art. 59 tej ustawy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 14 września 2007 r. pełnomocnik Skarżącego jednoznacznie wyjaśnił, iż złożone pisma należy traktować jako skargi na czynności egzekucyjne wniesione na podstawie w art. 54 u.p.e.a. Organ podjął zatem wszelkie kroki, aby wnioski strony zostały rozpoznane zgodnie z jej wolą, udzielając przy tym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W szczególności organ wskazał, że skarga z art. 54 § 1 u.p.e.a. stanowi środek zaskarżenia służący kwestionowaniu prawidłowości czynności o charakterze wykonawczym, które są podejmowane przez organ egzekucyjny w celu zastosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się natomiast do informacji zawartej w pismach procesowym z dnia z dnia 28 kwietnia 2008 r., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 40/08 stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] stanowiącej podstawę do wydania tytułu wykonawczego z dnia 12 stycznia 2007 r., nr [...] zważyć należy, że okoliczność ta ze względu na wyżej wskazane powody nie mogła mieć wpływu na wynik rozpoznawanych spraw. Okoliczność ta może być natomiast podnoszona przez Skarżącego we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.).

W związku z zawartym w skargach wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Postanowienia organów w sprawie uznania skarg na czynności egzekucyjne za niezasadne nie są aktami nadającymi się do wykonania. Podkreślenia wymaga ponadto, że stosownie do treści art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia nie naruszają przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy nadzoru prawidłowo uznały, że wniesione przez Skarżącego skargi na czynności egzekucyjne podlegały oddaleniu.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.