Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1091/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M.Z. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M.Z. kwotę 200 (słownie dwieście) złotych tytułem wpisu sądowego uiszczonego od skargi.


UZASADNIENIE

M.Z. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 1993 r., nr [...], zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi [...] w części dotyczącej gruntów wskazanych po scaleniu pod pozycją rejestrową nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 1994 r., nr [...], zmieniających pierwotną decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów wsi [...], gm. [...].

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie pouczono skarżącą, że odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. W wykonaniu wezwania M.Z. nadesłała do tut. Sądu dwa egzemplarze kserokopii skargi z dnia 7 czerwca 2017 r. oraz trzy egzemplarze pisma datowanego na dzień 7 czerwca 2017 r., stanowiące uzupełnienie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.

Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

W myśl zaś art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich innym stronom. Tym samym niedołączenie przez stronę skarżącą odpowiedniej liczby odpisów skargi należy – zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. – uznać za brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że brak taki nie może zostać usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13).

Mając na uwadze powyższe, wezwano M.Z. do nadesłania dwóch odpisów skargi z dnia 7 czerwca 2017 r. W odpowiedzi na powyższe, strona skarżąca nadesłał dwie kserokopie skargi.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że istotą uwierzytelnienia jest własnoręczny podpis osoby, która przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. W orzecznictwie i doktrynie sądów administracyjnych przyjął się pogląd, że odpisy pism, również odpisy skargi nie muszą być podpisane przez stronę, wymagają jednak bezwzględnego poświadczenia ich zgodności z oryginałem. Wymóg ten powoduje, bowiem, że osoba poświadczająca odpis przyjmuje odpowiedzialność za jego zgodność z oryginałem (por. postanowienia NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2351/11, z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 677/10). Jak wskazuje się zarazem w orzecznictwie - uwierzytelnienia takiego dokonuje strona, która jest autorem danego pisma procesowego lub jej pełnomocnik (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2351/11). Innymi słowy, przyjąć zatem należy, że nie tylko opisane w § 2 art. 47 p.p.s.a. fotokopie pisma czy wydruki poczty elektronicznej powinny być poświadczone za zgodność, lecz również wszelkie odpisy (oraz odpisy załączników) lub innego rodzaju kopie wymagają ich uwierzytelnienia pozwalającego na stwierdzenie, że są zgodne (tożsame w swej treści) z oryginałem pisma, od którego pochodzą (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 627/15).

Złożenie przez stronę skarżącą – na wezwanie Przewodniczącej poczynione na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. – dwóch egzemplarzy kopii skargi, które nie zawierają własnoręcznego poświadczenia strony za zgodność z oryginałem (względnie przez notariusza czy pełnomocnika procesowego) lub własnoręcznego podpisu, nie stanowiło prawidłowego uzupełnienia braku formalnego skargi. Samo bowiem złożenie kopii skargi, nawet w liczbie wymaganej wezwaniem, ale bez ich jednoczesnego uwierzytelnienia czy podpisania – nie może być uznane za przedłożenie takich dokumentów, których zgodność z wniesioną skargą została przez stronę potwierdzona. Oznaczało to również brak przyjęcia przez stronę odpowiedzialności za zgodność odpisu z oryginałem.

W niniejszej sprawie, pomimo wezwania oraz komunikatywnego pouczenia o sposobie usunięcia braków formalnych skargi w nadesłanych przez skarżącą kserokopiach skargi zabrakło poświadczenia ich za zgodność z oryginałem lub własnoręcznego podpisania, w konsekwencji Sąd miał podstawę uznać, że w otwartym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a zatem konieczne okazało się jej odrzucenie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.