Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 899/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 31zq  ust. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Joanna Pasiecznik-Sól, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia [...]. znak [...] 2) zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., znak [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) (dalej k.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.) po rozpoznaniu wniosku "A" sp. z o.o.– dalej strona, skarżący- o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z [...]r., znak: [...], odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. utrzymał w mocy tę decyzję.

Stan sprawy jest następujący;

Wnioskiem z dnia 08.01.2021, Rdz-B6 "A" sp. z o.o. zwróciła się do ZUS z wnioskiem z o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników określonych w branżach .

Decyzją z dnia [...]r. znak: [...], Zus odmówił stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r.

Organ po przywołaniu art. 31zo ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.)- dalej ustawa Covid -19 – stwierdził, iż w trakcie weryfikacji wniosku stwierdzono, że strona rozpoczęła działalność w dniu 2.12.2019r., a zatem nie prowadziła działalności w listopadzie 2019r. i brak jest możliwości porównania spadku przychodów. W związku z powyższym organ stwierdził, iż stronie nie przysługuje prawo zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wskazała, że "A" została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 02.12.2019r. w wyniku przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej A. K. (NIP [...]) w spółkę prawa handlowego tj. w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 551 § 5 kodeksu spółek handlowych.

Zaznaczono, że ta informacja została wspomniana w przedłożonym wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek oraz, że działalność jest dalszą kontynuacją wcześniej prowadzonej działalności. Podniesiono, że działalność spółki jest kontynuacją jednoosobowej działalności, na co wskazywać może m.in. identyczne PKD, przejęcie przez spółkę pracowników, wprowadzenie do spółki wszystkich dotychczasowych środków trwałych, przejęcie przez spółkę wiążących A. K. umów i zobowiązań. Potwierdza to również art. 553 § 1 kodeksu spółek handlowych, zgodnie z którym Spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. W związku z powyższym strona zakwestionowała stanowisko iż "nie prowadziła działalności w listopadzie 2019r. i brak jest możliwości porównania spadku obrotów". Zdaniem strony przychody powinny być porównane następująco tj. przychody za listopad 2020r. osiągnięte przez "A" Sp. z o.o. NIP [...] wynosiły 0,00 zł, natomiast przychody za listopad 2019r. osiągnięte przez "A" NIP [...] wynosiły [...] zł, co stanowi 100% spadku obrotów.

Prezes Zakładu po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy sporną decyzję.

Organ stwierdził, iż rozpatrując sprawę oparł się na analizie danych z Krajowego Rejestru Sądowego na dzień złożenia wniosku. W ocenie organu po analizie zapisów danych z KRS nie można określić spadku przychodów z listopada 2019 r. względem przychodów z prowadzonej spółki z listopada 2020r., gdyż wpis do KRS został wprowadzony z dniem 2.12.2019r. Oznacza to, że na dzień 30.09.2020r. strona nie prowadziła działalności gospodarczej tym samym nie spełnia warunku wynikającego z art. 31zo ust. 10, gdyż spółka w listopadzie 2019r. nie widniała w rejestrze KRS, co nie uprawnia do zwolnienia ze składek za okres od dnia 1 listopada 2020r. do dnia 30 listopada 2020r.

Prezes wskazał, iż zgodnie z art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19, płatnikowi składek prowadzącemu na dzień 30 września 2020 r. działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.32.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A,93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od 1 listopada 2020 r. do 30 listopada 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

Natomiast zgodnie z art. 31zp ust. 1 punkt 4 wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ust. 10, należnych za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r., płatnik składek przekazuje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie później niż do dnia 31 stycznia 2021 roku.

Z treści powyższych przepisów organ wywiódł, że zwolnienie będzie przysługiwało, jeśli płatnik spełni następujące warunki: był zgłoszony do ZUS jako płatnik składek do 30 czerwca 2020r., przychód z tej działalności uzyskany w listopadzie 2020r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego z tej) działalności w listopadzie 2019r., deklaracja rozliczeniowa i imienne raporty miesięczne za listopad 2020r. zostaną złożone najpóźniej do 31 grudnia 2020r. (chyba że płatnik jest zwolniony z obowiązku jej składania), złożył wniosek RDZ-B6 o zwolnienie z opłacania należnych składek nie później niż do 31.01.2021 r.

Na podstawie przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że: strona była zgłoszona do ZUS jako płatnik składek do 30 czerwca 2020r., nie prowadziła wskazanej działalność w listopadzie 2019 r., o czym świadczy wpis do KRS, co oznacza, że strona nie spełniła warunku spadku przychodu uzyskanego w listopadzie 2020r. w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019r., a wniosek o zwolnienie złożono 8.01.2021 r.

W konsekwencji organ uznał, iż uwzględniając brak spełnienia warunku z zakresu przychodu z tej samej działalności prowadzonej w ramach przeważającego kodu 56.10.A zasadnym jest utrzymanie w mocy spornej decyzji z [...]r.

Z tą decyzją nie zgodziła się skarżąca i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach stawiając organowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 551 § 5 w zw. z art. 553 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1526 ze zm., dalej: ksh), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie będące skutkiem uchybień procesowych w tym wadliwej oceny materiału dowodowego i uznania, że skoro Skarżący został wpisany do rejestru KRS w dniu 02.12.2019r. to nie prowadził działalności gospodarczej w listopadzie 2019r., przy czym organ w decyzji nie odniósł się do argumentu strony z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, że doszło do przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej, prowadzonej pod nazwą "A’’ w R. (NIP: [...]) w stronę skarżącą. Przedmiotowe ustalenie powinno zaś prowadzić do uznania, że stronie skarżącej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, która prowadziła działalność w listopadzie 2019r., a zatem organ był zobowiązany do wydania decyzji, na mocy której stronie przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 01 listopada 2020r. do dnia 30 listopada 2020r. b) art. 31 zo ust. 10 ustawy COVID-19, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące wynikiem naruszenia przepisów prawa procesowego ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, jak i zlekceważenia zasad wykładni funkcjonalnej przepisów ustawy antycovidowej, co skutkowało niewydaniem przez organ decyzji o zwolnieniu strony z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 01 listopada 2020 r, do dnia 30 listopada 2020r. pomimo, iż strona skarżąca spełniała wszelkie warunki do uzyskania ww. zwolnienia, 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 755 ze zm. dalej: kpa), polegające na niewyczerpującym zebraniu/rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym:

- niewyjaśnienie przez organ czy ustalał, że w niniejszej sprawie doszło do przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej, prowadzonej pod nazwą "A" w R. (NIP: [...]) w stronę skarżąca,

- błędne ustalenie, że brak jest możliwości porównania spadku przychodów skarżącego za listopad 2019r. z przychodami za listopad 2020 r. pomimo, iż skarżący w odwołaniu z dnia 03 lutego 2021 r. wyjaśnił, iż doszło do przekształcenia "A" w skarżącego, zaś "A" prowadziła działalność gospodarczą w listopadzie 2019 r., zaś spadek obrotów wyniósł 100%.

W ocenie strony prawidłowe ustalenia faktyczne odnośnie ww. faktów powinny z kolei prowadzić organ do uznania, że stronie skarżącej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, która prowadziła działalność w listopadzie 2019 r., a zatem strona skarżąca spełniała wszystkie przesłanki do wydania decyzji wobec niej o zwolnieniu z obowiązku opłacania należnych składek za okres od dnia 01 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r., co jednak nie nastąpiło.

Postawiono także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie podczas, gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu powinno polegać na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 kpa i w rezultacie uchylenie ww. decyzji, orzeczenie co do istoty sprawy i uwzględnieniu wniosku strony.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszego stopnia oraz rozstrzygnięcie merytoryczne w ten sposób, że strona skarżąca zostanie zwolniona z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi nie zmienił swojego stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Postępowanie organu przy rozpoznawaniu sprawy administracyjnej – a taką jest postępowanie w sprawie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek – regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a).

Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że wiążąco elementy decyzji administracyjnej określone zostały w art. 107 § 1 K.p.a. Stosownie zatem decyzja zawiera: oznaczenie organu administracji publicznej; datę wydania; oznaczenie strony lub stron; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne; pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.

Szczególne znaczenie ustawodawca przypisuje uzasadnieniu faktycznemu i prawnemu decyzji, o czym świadczy fakt, że w art. 107 § 3 K.p.a. formułuje wymagania co do sposobu jego sporządzania. I tak, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania (art. 107 § 4 K.p.a.).

Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna pozwolić - zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi kontrolującemu następnie tę decyzję - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść.

Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo-administracyjnym (wyrok WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2021 r., I SA/Kr 773/21, LEX nr 3210194). W szczególności decyzje niekorzystne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok WSA w Poznaniu z 26 sierpnia 2021 r., II SA/Po 916/20, LEX nr 3216205).

Zauważyć tutaj należy, że także spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 § 1 K.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji.

Z uzasadnienia decyzji powinno zatem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Niedopuszczalne jest przy tym uchylanie się od oceny zarzutów podnoszonych przez stronę, natomiast organ w przypadku rozstrzygnięcia negatywnego dla strony powinien wykazać, że nie mógł inaczej orzec z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne.

Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów prawa, a organ podejmując rozstrzygnięcie w sprawie nie zadośćuczynił obowiązkom wynikającym z treści art. 127 k.p.a. Co istotne, organ w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów i argumentów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślić zaś należy, że w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tak jak w postępowaniu odwoławczym, organ administracji zobowiązany jest do ponownego, wyczerpującego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, a w szczególności do ustosunkowania się do zarzutów i argumentów zawartych w ww. środku zaskarżenia. Niedopełnienie przez organ tych obowiązków stanowi naruszenie art. 127 § 3 w związku z art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, iż strona jednoznacznie podnosiła w treści wniosku, iż w formie spółki prawa handlowego kontynuuje działalność prowadzoną poprzednio jednoosobowo i z tym samym rodzajem działalności wg PKD. Podniosła także, iż nastąpiło przejęcie przez spółkę pracowników zatrudnionych poprzednio przez A. K. (NIP [...]), wprowadzono do spółki wszystkie dotychczasowe środki trwałe, przejęto przez spółkę wiążące A. K. umowy i zobowiązania. W związku z powyższym podniesiono, iż w oparciu o art. 553 § 1 kodeksu spółek handlowych, spółce przysługują wszystkie prawa i obowiązki podmiotu przekształcanego. Stąd nieuzasadnionym dla strony jest ocena organu, iż strona nie prowadziła działalności w listopadzie 2019r. i brak jest możliwości porównania spadku obrotów". Organ tych okoliczności nie analizował i nie oceniał w świetle obowiązujących regulacji. Nie zawarł oceny prawnej, czy i jak sytuacja faktyczna opisywana przez stronę ma przełożenie na obowiązujące przepisy prawa i w jaki sposób wpływa to na sposób załatwienia wniosku o zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 r. Organ w wydanej decyzji w sposób lakoniczny stwierdził jedynie, iż strona nie prowadziła w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wskazanej działalności w listopadzie 2019 r., (tak wpis z KRS wskazuje) co oznacza, że nie został spełniony warunek spadku przychodu uzyskanego w listopadzie 2020 r. w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019r.

W konsekwencji powyższych uchybień Sad uznał iż organ niedopełniając w/w obowiązków naruszył art. 127 § 3 w związku z art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia uchylenie spornej decyzji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Podda indywidualnej ocenie okoliczności tej, konkretnej sprawy administracyjnej a wydając rozstrzygnięcie w sprawie ustosunkuje się do argumentów podnoszonych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymienionych powyżej przepisów prawa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.