Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 583/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 75 ust. 1 pkt 5, ust. 4, art. 77-79, art. 81 ust. 1,
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: par. 9 ust.1, par. 10 ust. 1 i 2, par. 11, par. 12, par. 13 ust. 1, par. 3, par. 4, par. 17 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami
article: art. 76 par. 2, 3, art. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania M. T. (dalej zwana "skarżącą"), od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. ([...]) cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, z uwagi na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji przytoczył, że skarżąca decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. (Nr [...]), skierowana została na badania lekarskie w D Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W z uwagi na zastrzeżenia co do stanu zdrowia, które pojawiły się w związku z informacjami otrzymanymi od B Sp. z o.o. we W.., wskazującymi na konieczność weryfikacji stanu zdrowia skarżącej.

Po wykonaniu badań lekarskich przez DWOMP we W. wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...], w którym lekarz uprawniony do badań kierowców stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, wyznaczając jednocześnie termin badań kontrolnych na dzień [...] r. Skarżąca, nie godząc się z treścią orzeczenia, wniosła o dodatkowe badanie w trybie odwoławczym. Badanie takie przeprowadzono w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...] r. W jego wyniku wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...], w którym lekarz uprawniony do badań kierowców stwierdził również istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kat, B przez skarżącą, z jednoczesnym zakreśleniem terminu badań kontrolnych w na dzień [...] r. W tym stanie faktycznym i prawnym organ pierwszej instancji, wydający uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, zmierzające do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, które zakończył zaskarżoną decyzją z dnia [...] r.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30 poz. 151 z póżn. zm.) w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w jej przypadku zaistniały przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, w sytuacji, gdy z dokumentacji medycznej, pomimo rozpoznanej u niej epilepsji, na skutek terapii, od dłuższego już czasu, tj. od 2009 r., nie występują ataki ani żadne inne objawy, które mogłyby stanowić przeciwwskazanie do kierowania pojazdami. ponadto zdaniem skarżącej zasada wynikająca z art. 103 ustawy o kierujących pojazdami o związaniu organu administracyjnego orzeczeniem lekarskim nie oznacza, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ewentualnej kwestii cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie można w ogóle kwestionować zasadności takiego orzeczenia. W toku zaś postępowania skarżąca przedstawiła dokumentację lekarską przeczącą w jej przekonaniu treści tych orzeczeń.

Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym nie następuje automatycznie z mocy prawa, ale jest następstwem stwierdzenia przez ten organ zaistnienia przesłanek przewidzianych prawem. W szczególności art. 75 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami zawieraja dyspozycję z której wynika, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, m.in. (z zastrzeżeniem ust. 4) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia;

W świetle tego oczywiste jest, w ocenie Kolegium, że każdy przypadek czy sygnał nasuwający zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy zweryfikowany musi być w trybie stosownego postępowania, co w takim przypadku oznacza konieczność skierowania takiej osoby na stosowne badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ich negatywny wynik prowadzić przy tym musi do cofnięcia udzielonych uprawnień, co wprost wynika z art. 103 ust 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, który w ustalonym stanie faktycznym znajduje zastosowanie. Według tego przepisu starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Orzeczenie będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji zostało wystawione przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, a zasadności takiego orzeczenia nie może kwestionować organ uprawniony do cofania uprawnień. Decyzja podejmowana na podstawie wskazanej normy prawnej jest decyzją związaną co oznacza, że jeśli ustalony w toku postępowania wyjaśniającego stan sprawy odpowiada warunkom opisanym w hipotezie przytoczonej normy, to uprawniony do orzekania organ musi orzec zgodnie z jej dyspozycją.

Jak dalej przeformułowało Kolegium - na gruncie rozpatrywanej sprawy, skoro na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. jednoznacznie stwierdzono u skarżącej istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii A,A1,B,B1,T,B+E a także, C,C1,D,D1,C+E,D+E,C1+E oraz D1+E, to organ pierwszej instancji obowiązany był orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, a Kolegium decyzję tę musiało utrzymać w mocy. Przesłanką ustawową przyznania i korzystania z tego rodzaju uprawnienia jak prawo jazdy jest bowiem odpowiedni stan zdrowia kierowcy (por. art. 3 i art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami). Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga zaś uniemożliwienia kierowania pojazdami przez kierowców, co do których stwierdzono stan zdrowia wykluczający bezpieczne kierowanie pojazdami. Stąd zmiana w tym zakresie in minus stanowi również przesłankę obligującą do cofnięcia przedmiotowego uprawnienia. Z tego także względu zasadne było nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że nie mają one żadnego znaczenia w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazane w odwołaniu argumenty o nieprawidłowości prowadzonych badań przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy, czy o braku w orzeczeniach lekarskich uzasadnienia co dokładnie powoduje niezdolność skarżącej do prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie mają znaczenia na tym etapie postępowania. Ewentualne zastrzeżenia co do treści wydawanych przez odpowiednie jednostki badawcze orzeczeń lekarskich można było bowiem zgłaszać na etapie postępowania prowadzonego na podstawie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., kierującej na badania lekarskie, z której to możliwości skarżąca skorzystała, z negatywnym jednak dla niej skutkiem. Istotne jest to, że zasadniczą przyczyną wydania zaskarżonej decyzji było ostateczne, wydane w trybie odwoławczym, orzeczenie lekarskie. Stwierdzono w nim jednoznacznie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zaś skarżąca nie przedstawiła innego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w tym zakresie - wydanego przez uprawnionego lekarza. Argumentem przemawiającym za zmianą dokonanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia nie może być stwierdzenie skarżącej o zdecydowanej poprawie zdrowia, albowiem w świetle wskazanych wyżej orzeczeń lekarskich, nie jest to przesłanka uprawniająca organ do weryfikacji decyzji zgodnie z oczekiwaniami strony. Organ prowadzący postępowanie nie jest uprawniony do rozstrzygania o stanie zdrowia na podstawie innych orzeczeń niż orzeczeń wydanych przez lekarzy uprawnionych do badania kierowców, albowiem tylko tego rodzaju orzeczenia wiążą organ. Trzeba też uwzględnić, że zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U z 2013 r., poz. 33 t.j.) - orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. jest orzeczeniem ostatecznym, co obliguje organ prowadzący postępowanie administracyjne do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, z uwagi na stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W skardze – domagając się uchylenia decyzji obu instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w przypadku skarżącej zaistniały przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, podczas gdy z przedstawionej przez skarżącą dokumentacji medycznej wynika, iż pomimo rozpoznanej u niej epilepsji, na skutek terapii, od dłuższego już czasu nie występują u niej ataki ani żadne inne objawy, które mogłyby stanowić przeciwwskazanie do kierowania pojazdami. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisu § 8b i pkt 1 Załącznika Nr 4b rozporządzenia Ministra Zdrowia z 07.01.2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienido kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) poprzez bezpodstawne stwierdzenie u skarżącej padaczki podczas gdy w toku postępowania nie wykazano, aby u skarżącej wystąpiły co najmniej dwa napady padaczkowe w okresie 5 lat poprzedzających badanie w odstępie dłuższym niż 24 godziny.

Na poparcie wniosków i zarzutów skargi skarżąca argumentowała, że zasada wynikająca z art. 103 ustawy o kierujących pojazdami o związaniu organu administracyjnego orzeczeniem lekarskim nie oznacza, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ewentualnej kwestii cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie można w ogóle kwestionować zasadności takiego orzeczenia. Orzeczenie takie stanowi dowód w sprawie w postaci dokumentu urzędowego, który jednak może być kwestionowany. Znajduje to potwierdzenie np. w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 07.03.2012r. (III SA/Po 60/12), z którego wynika, że w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami organy administracji nie są uprawnione do weryfikacji treści orzeczeń wydanych przez właściwe ośrodki medycyny pracy i ewentualnego kwestionowania okoliczności stwierdzonych w treści tych orzeczeń. Nie wyklucza to możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu względem orzeczeń lekarskich wydanych przez właściwe ośrodki medycyny pracy jako dokumentów urzędowych, jednak znacznie ogranicza zakres postępowania dowodowego w tych sprawach.

Skarżąca w toku postępowania zaprezentowała dowody przeciwne w postaci zaświadczeń lekarskich, które potwierdzają, że pomimo stwierdzonej co do zasady epilepsji, nie występują u niej już od 2009 r. ataki, a tylko fakt występowania ataków mógłby uzasadniać ewentualną decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Z przedłożonych dokumentów wynika też, że skarżąca nie musi w chwili obecnej zażywać leków, co także świadczy o zdecydowanej poprawie jej stanu zdrowia.

Argumentowano, że przepisy wykonawcze regulujące zasady prowadzenia badań sprawdzających istnienie lub brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami nakazują lekarzom jedynie przeprowadzenie badania na obecność chorób układu nerwowego (w tym padaczki), nie przewidują jednak, że już samo stwierdzenie tej choroby eliminuje daną osobę jako kierowcę. W przypadku padaczki decydujące znaczenie powinno mieć występowanie ataków padaczkowych, ich częstotliwość i przebieg. Przepisy przytoczonego rozporządzenia w Załączniku Nr 4b wyraźnie wskazują, kiedy na potrzeby badania osoby kierującej pojazdami należy przyjąć, iż cierpi ona na padaczkę. Pkt 1 zd. 2 przywołanego załącznika stwierdza wyraźnie, że padaczkę rozpoznaje się w przypadku wystąpienia co najmniej dwóch napadów padaczkowych w okresie 5 lat, w odstępie dłuższym niż 24 godziny. W przypadku skarżącej zebrana w sprawie dokumentacja medyczna wykorzystana przed organami orzeczniczymi nie potwierdziła powyżej okoliczności, niezbędnej do przyjęcia, iż skarżąca cierpi na padaczkę. Skoro nie wystąpiły u niej dwa ataki w przeciągu ostatnich 5 lat, to w myśl cytowanych przepisów nie można u niej zdiagnozować tego schorzenia.

W świetle tego, kwestionowanych orzeczeń nie można uznać za wiarygodne dowody, znacznie przesadzające o konieczności pozbawienia skarżącej uprawnień. Ponadto zachodzą rozbieżności pomiędzy orzeczeniami organów orzeczniczych obu instancji. Podczas gdy w pierwszej instancji uznano, że termin kolejnego badania może przypadać za rok, to już w Instytucie Medycyny Pracy wskazano, że niezdolność do prowadzenia pojazdów będzie się utrzymywać co najmniej przez dwa lata. Nie uzasadniono tak znacznego zaostrzenia nałożonego na stronę rygoru, nie wskazano jakie okoliczności o tym zadecydowały i dlaczego nie wziął ich pod uwagę organ orzeczniczy I instancji. Ta sprzeczność pomiędzy orzeczeniami także obniża ich wiarygodność.

Na tle tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ze wskazaniem konieczności ponownego skierowania skarżącej na badania lekarskie z zaleceniem, aby przeprowadzający je lekarze szczegółowo wykazali, czy i ile ataków padaczkowych skarżąca przeszła w okresie ostatnich 5 lat, co stanowi warunek konieczny do zdiagnozowania u niej padaczki.

W odpowiedzi, wnosząc o oddalenie skargi, Kolegium wskazywało, że podejmując zaskarżoną decyzję obowiązane było kierować się przepisami prawa mającymi zastosowanie przy rozpatrywaniu tego rodzaju spraw, a nie podnoszonymi przez skarżącą argumentami, które w swej istocie nie mogą mieć istotnego wpływu na treść podejmowanego przez Kolegium rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona albowiem Sąd nie stwierdził naruszeń prawa procesowego lub materialnego.

Przedmiotem sporu jest zasadność cofnięcia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B na mocy art. 103 ust.1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2011.30.151 ze zm.; dalej przywoływana w skrócie jako "ustawa"), w świetle którego starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Jak stanowi ust. 4 tego artykułu, badania lekarskie przeprowadza uprawniony lekarz. W przepisach art.77 - art. 79 określono tryb przeprowadzania badań oraz orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Szczegółowe jednak warunki, tryb oraz zakres, na mocy delegacji ustawowej z art. 81 ust. 1 ustawy, określa (w stanie prawnym sprawy) rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 z późn. zm.).

Zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia, badania lekarskie przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy (§ 9 ust. 1). Uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego, które przeprowadza się dla dwóch grup kategorii prawa jazdy: - wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (§ 10 ust. 1 i 2), według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia, z którego wynika, że zawiera ono stwierdzenie co do braku albo istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy danej kategorii, wskazuje, czy występuje ograniczenie w korzystaniu z uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia oraz datę ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego. Stosownie do postanowień ujętych w § 12 osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa w § 11, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania badanego. Uprawniony lekarz, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je w terminie 14 dni do właściwego podmiotu odwoławczego wraz z dokumentacją medyczną badania stanowiącego podstawę wydania orzeczenia. Po myśli § 13 ust. 1 uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, o którym mowa w § 12 ust. 2 i 3, wydaje orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania na podstawie:

1) wyników przeprowadzonego przez siebie badania lekarskiego, o którym mowa w § 3 i § 4 ust. 1 i 2;

2) wyników badań specjalistycznych i pomocniczych, których wykonanie lekarz ten uzna za niezbędne;

3) dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 4.

Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest ostateczne (§ 13 ust.4).

Na tle tak ukształtowanego stanu prawnego należy stwierdzić, że procedura przed jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich i wydawania orzeczeń lekarskich w sprawie badań lekarskich kierujących pojazdami jest swoista, odrębna od procedury administracyjnej regulowanej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i do niej nie stosuje się przepisów tego kodeksu, co wynika wprost z brzmienia art. 1 k.p.a. oraz faktu braku odesłania w rozporządzeniu do odpowiedniego stosowania norm kodeksowych. Pełnej akceptacji Składu orzekającego w niniejszej sprawie podlega argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że organ administracji publicznej w sprawach kontroli uprawnień do kierowania pojazdami jest związany treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych, a procedura ich wydawania, określona rozporządzeniem, mieści się w granicach ustawowego upoważnienia. Przepisy rozporządzenia nie przewidują uzasadniania tego orzeczenia i ma ono charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone.

W konsekwencji, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wyroku z dnia 17 marca 2005 r., (sygn. OSK 1273/04, publ. Lex nr 189224) - regulacja przewidziana w wymienionym rozporządzeniu, a dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposób ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Organy nie mają prawnych możliwości weryfikacji treści takiego orzeczenia lekarskiego tak pod względem ich treści, jak i procedowania. Są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń.

Przedstawione poglądy znajdują odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych i są ugruntowane (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2011 r. I OSK 1859/10, z 8 lutego 2011 r. I OSK 547/10, 3 lipca 2009r., I OSK 973/08, 22 czerwca 2009, sygn. I OSK 840/08, z 11 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 251/06).

Jakkolwiek możliwe jest przeprowadzenie dowodu w postępowaniu administracyjnym przeciwko treści dokumentu urzędowego zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a., lecz do obalenia mocy tego dowodu przez stronę skarżącą nie doszło.

Nie wystąpiły bowiem w sprawie żadne podstawy natury faktycznej bądź prawnej do skutecznego zakwestionowania przez skarżącą rodzaju badań lekarskich, jakim został poddana przez uprawnionych lekarzy oraz podważania wydanych orzeczeń. Znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie lekarskie z dnia [...]r., sporządzone przez lekarza zatrudnionego w Poradni Neurologicznej SZPL [...] nie zawiera takich treści, które mogłyby być uznane za mogące obalić moc dowodową komentowanych dokumentów urzędowych.

Prawidłowo zatem organy orzekające w toku obu instancji uznały, i trafnie uzasadniły, że dokumenty urzędowe w postaci wydanych w przepisanym trybie orzeczeń lekarskich są dla nich wiążące, co obligowało do cofnięcia uprawnień skarżącej do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B .

Abstrahując od powyższego, nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi, że uprawnione jednostki nie dysponowały dokumentacją medyczną skarżącej albowiem z akt wynika, że orzekający jako jednostka pierwszego stopnia D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy otrzymał dokumentację medyczną Poradni Neurologicznej SZPL [...], pod pieczą której skarżąca pozostawała w czasie kilkuletniego leczenia. Następnie przesłał ją - w związku z odwołaniem się skarżącej - do Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

Na tym tle nie zachodzą żadne przesłanki do stwierdzenia naruszenia punktu 1 załącznika 4B w związku z § 8b rozporządzenia, w świetle którego sposób oceny stanu zdrowia osoby chorej na padaczkę w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określa załącznik nr 4B do rozporządzenia. Z postanowień punktu 1 (in fine) wynika, że dla potrzeb orzeczniczych o rozpoznaniu padaczki decyduje lekarz neurolog, a orzeczenie przez uprawnionego lekarza o stwierdzeniu przeciwskazań lub ich braku wydawane jest po przeprowadzeniu badań. Po myśli § 17 ust.1 pkt 1) rozporządzenia, uprawniony lekarz jest obowiązany prowadzić dokumentację medyczną osób badanych w formie karty badania lekarskiego, której wzór określa załącznik nr 9 do rozporządzenia. Diagnostykę, dane co rodzaju badań i przebiegu leczenia, etc. zawiera się w karcie konsultacyjnej neurologicznej, według ustalonego wzoru. Punkt 1 załącznika 4B dotyczy rozpoznania padaczki, a rozpoznanie tego schorzenia u strony skarżącej bezsprzecznie nastąpiło już w 2002 r., co nie jest przez nią kwestionowane. Idąc jednak tokiem rozumowania strony skarżącej wypada zauważyć, że skoro ostatni napad padaczkowy - jak wynika z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. - wystąpił w sierpniu 2009 r. a ostateczne orzeczenie lekarskie w przedmiocie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi zostało wydane [...] r., to okres pięciu lat od ostatniego napadu tej choroby jeszcze nie upłynął.

Ochrona praw strony w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym następuje poprzez zapewnienie możliwości osobie badanej wniesienia odwołania od treści orzeczenia do podmiotu odwoławczego (§ 12 ust. 1 rozporządzenia), z której to sposobności skarżąca skorzystała. Ponadto osoba badana ma prawo wglądu do prowadzonej przez uprawnionego lekarza dokumentacji medycznej, może też domagać się wydania jej kopii, odpisów lub wyciągów z tej dokumentacji oraz ma zagwarantowane prawo do informacji o swoim stanie zdrowia. W razie zaś zastrzeżeń co do przeprowadzanych badań lekarskich i wydanych orzeczeń przez właściwe ośrodki medycyny pracy skarżąca mogła skorzystać także z możliwości zawiadomienia o tym marszałka województwa, który na podstawie art. 80 ustawy sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organy administracji publicznej orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie mają, z woli ustawodawcy, uprawnień kontrolnych lub prawa do podważania sposobu postępowania, rodzaju i trybu wykonywania badań przez uprawnionych lekarzy.

Twierdzenia strony skarżącej stanowiące jedynie polemikę z ostatecznym orzeczeniem o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie mogą podważyć jego wiarygodności. Rozbieżność terminów kolejnego badania między wydanym przez uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego orzeczeniem ostatecznym a pierwszym orzeczeniem, nie ma znaczenia prawnego dla oceny prawidłowości stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych w omawianej materii.

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę - skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.