Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 242/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 29, art.t 30, art. 31, art. 3 pkt 5, art. 48, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2012r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] znak: [...], nakazującą inwestorowi – W. K. dokonanie rozbiórki samowolnie zmontowanego namiotu o wymiarach ok. 18,4 x 10,03 m, zlokalizowanego na działce o nr ewid. 73/49 w S..

Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W związku z pismem Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia 16.06.2010r., sygn. akt: Pa 28/10 pracownicy organu I instancji dokonali w dniu 29.06.2010r. kontroli na działce nr ewid. 73/49, przy ul. K. w S., gmina K., w trakcie której ustalili, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się m.in. wiata (namiot) o wymiarach ok. 18,4 x 10.03m i wysokości ok. 4,0 m, będąca obiektem konstrukcji metalowej, posadowionym na podłożu utwardzonym kostką brukową, bez fundamentów. Namiot ten stanowi zadaszenie nad automatami do gier i stołami bilardowymi. Obecny podczas kontroli świadek C.Z. oświadczył, że inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego, który został wybudowany w 2009r. jest W. K., przy czym nie posiada wiedzy, czy na jego budowę uzyskano decyzję o pozwoleniu na budowę, bądź też dokonano zgłoszenia zamiaru budowy. Następnie organ I instancji dwukrotnie wyznaczał w niniejszej sprawie oględziny – które nie odbyły się z uwagi na niestawiennictwo inwestora – pomimo prawidłowego zawiadomienia o ich terminie.

Pismem z dnia 16.07.2010r. organ zwrócił się do Starosty K. o udzielenie informacji, czy w stosunku do przedmiotowego obiektu była wydawana decyzja o udzieleniu pozwalania na budowę lub przyjmowano zgłoszenie zamiaru jego budowy. W odpowiedzi Starosta K. wskazał, że w stosunku do przedmiotowego obiekt budowlanego nie była wydawana decyzja o pozwoleniu na budowę oraz nie było dokonane zgłoszenie zamiaru jego budowy.

Z informacji uzyskanej od Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. w S. oraz w świetle przekazanej dokumentacji związanej z przetargiem na dzierżawę przedmiotowej działki wynika, że dzierżawcą tej nieruchomości jest W. K., która nie dysponowała zgodą na prowadzenie jakichkolwiek inwestycji na tym gruncie.

Mając na uwadze powyższe postanowieniem z dnia [...], wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 nr 243, poz. 1623 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wstrzymał roboty budowlane realizowane przez W. K. przy montażu opisanego powyżej namiotu z uwagi na fakt, że inwestycja jest realizowana bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31.03.2011r.: zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W pouczeniu wskazano, że niedopełnienie nałożonych obowiązków w wyznaczonym terminie poskutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego.

Z uwagi na powzięcie informacji o uchwaleniu dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na najbliższym posiedzeniu Rady Miejskiej w K. organ I instancji ostatecznym postanowieniem z dnia [...] zawiesił prowadzone przez siebie postępowanie do dnia 30.09.2011r.

W związku z tym, że nie doszło do uchwalenia przedmiotowego planu - postanowieniem z dnia [...] organ I instancji podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpatrzeniu zażalenia Wioletty K., stwierdził niedopuszczalność tego zażalenia.

Następnie decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał inwestorowi – W. K. dokonanie rozbiórki samowolnie zmontowanego namiotu o wymiarach ok. 18,4 x 10,03m, zlokalizowanego na działce nr ewid. 73/49 w S. – na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu wskazano, że wobec braku wykonania obowiązków określonych w postanowieniu z dnia [...] rozstrzygnięcie to straciło moc, co obligowało organ do wydania nakazu rozbiórki obiektu powstałego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od ww. decyzji W. K. wyjaśniła, że nie występowała o wydanie decyzji o warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – z uwagi na bezcelowość takiego działania. Dla przedmiotowego terenu ma bowiem w najbliższym czasie zostać uchwalony miejscowy plan zagospodarowania terenu.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podzielił w całości ustalenia faktyczne i argumentację prawną organu I instancji podkreślając, że do chwili obecnej dla sołectwa S. nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto plan, który ma zostać uchwalony, nie będzie dopuszczał budowy tego typu obiektów (jak sporny namiot) na terenie, na którym obiekt ten jest obecnie usytuowany – co wynika z jego projektu. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany samowolnie, tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, o czym świadczy prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, to jest pisma: Starosty K. z dnia 22.07.2010r. oraz Prezesa Zarządu Ośrodka Sportu i Rekreacji Sp. z o.o. w S. z dnia 27.08.2010r. Faktu tego nie neguje również inwestor – W. K. W tym zakresie wskazano, że sporny namiot nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego oraz nie jest wymieniony w innym pkt art. 29 tej ustawy. Inwestor nie dokonał bowiem żadnego zgłoszenia budowy tego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego przewidzianego do rozbiórki w inne miejsce niż określone w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W tym stanie rzeczy organ wskazał, że na budowę przedmiotowego namiotu było wymagane pozwolenie na budowę, którym inwestor przez rozpoczęciem robót się nie legitymował. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że pomimo istnienia takiej możliwości, W. K. nie wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co należy interpretować w ten sposób, iż inwestor nie był zainteresowany zalegalizowaniem przedmiotowej samowoli budowlanej lecz przedłużeniem toczącego się postępowania w celu dalszego użytkowania obiektu. Oceny tej nie zmienia również fakt, iż w toku pozostają prace nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa S., na terenie Gminy K. Podkreślono przy tym, że organ I instancji umożliwił inwestorowi zalegalizowanie dokonanej samowoli budowlanej, jednakże wobec nieprzedstawienia żądanych dokumentów zobligowany był wydać nakaz rozbiórki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję organu odwoławczego W. K. ponownie wskazała, że nie występowała o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na fakt, że na przedmiotowym terenie w najbliższym czasie ma zostać uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wskazała, że krzywdzące jest dla niej stwierdzenie, jakoby jej działania miały na celu przedłużenie trwania postępowania i dalszego użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 4 lipca 2012r. skarżąca popierając skargę oświadczyła, że za legalizację przedmiotowego obiektu musiałaby zapłacić 150.000, 00 zł., a na to jej nie stać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 j.t.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 ustawy p.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję organu I – instancji nakazującą W. K. rozbiórkę namiotu o wymiarach ok. 18,4 x 10, 03 m zlokalizowanego na działce nr ewid. 73/49, przy ul. K. w S., gmina K.. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych, znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt o konstrukcji metalowej posadowiony jest na podłożu utwardzonym kostką brukową, bez fundamentów. Obiekt ten został wybudowany w 2009r.

Organy obu instancji przyjęły, że na budowę przedmiotowego obiektu - o konstrukcji wyżej opisanej - wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którym inwestor nie dysponował.

Stanowisko organów jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 29, zaś art. 30 określa roboty i obiekty wymagające zgłoszenia (art. 31 dotyczy zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na rozbiórkę).

Stosownie do art. 29 pkt 12 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Z kolei w przypadku określonym w art. 30 ust. 1 ustawy obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ustawodawca zastąpił obowiązkiem zgłoszenia.

Trafnie organ wskazuje, że inne obiekty budowlane, które również należy uznać za tymczasowe w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy, które nie są wymienione w art. 29 ustawy wymagają pozwolenia na budowę.

W świetle prawidłowych ustaleń organu należy uznać, że przedmiotowy obiekt nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy oraz nie jest wymieniony w pozostałych postanowieniach tego przepisu. Inwestor nie dokonał bowiem żadnego zgłoszenia budowy tego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego przewidzianego do rozbiórki w inne miejsce niż określone w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Mając na uwadze powyższe słusznie organy obu instancji przyjęły, że na budowę przedmiotowego obiektu było wymagane pozwolenie na budowę, którym inwestor przed rozpoczęciem robót się nie legitymował. W rezultacie wznosząc obiekt budowlany bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej, rodzącej skutki przewidziane w art. 48 ustawy. Doprowadziło to do wydania przez organ I instancji – na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy postanowienia z dnia [...] (K-I-13) o wstrzymaniu robót budowlanych realizowanych przez skarżącą i nałożeniu obowiązku przedłożenia w terminie do dnia 31.03.2011r.: zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Inwestor został przy tym pouczony, że niespełnienie nałożonych obowiązków w wyznaczonym terminie skutkować będzie wydaniem nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca nie przedstawiła żądanych dokumentów, niezbędnych do legalizacji tego obiektu tj.: zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy - w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (nakaz rozbiórki obiektu budowlanego).

Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że decyzja wydana w tym trybie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że stwierdzenie niewykonania w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy skutkuje wydaniem decyzji o rozbiórce samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.

Mając na uwadze powyższe organ prawidłowo orzekł o rozbiórce przedmiotowego obiektu.

Oceny tej nie mogły zmienić podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z trwającymi pracami planistycznymi, skoro do dnia wydania zaskarżonej decyzji plan nie został uchwalony, a z informacji uzyskanych przez organ wynika, że plan nie będzie dopuszczał budowy tego typu obiektów na terenie na którym obiekt ten jest usytuowany.

Skoro zatem brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.