Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 284/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 151a, art. 64e, art. 134 par. 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 par. 2, art. 107 par. 1 i 3, art. 11, art. 10, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpatrzeniu w dniu 15 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. R. od decyzji Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 35 w związku z art. 33 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 t.j.), dalej zwaną "u.e.l." oraz art. 104 § 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 t.j.), dalej zwanej "K.p.a.", Burmistrz D., dalej zwany "burmistrzem" lub "organem gminy" bądź "organem I instancji", odmówił wymeldowania J. R., zwanego dalej "wnoszącym sprzeciw" z pobytu stałego w M. nr [...]. Powyższa decyzja została wydana wskutek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, zainicjowanego wnioskiem M. R. z dnia [...] marca 2018 r., zwanej dalej "wnioskodawczynią".

W rozpoznawanej sprawie administracyjny tok instancji kształtował się następująco. W dniu [...] burmistrz orzekł o wymeldowaniu J. R. z pobytu stałego, z lokalu położonego w miejscowości M. pod nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że ww. opuścił opisywany lokal, korespondencję odbiera i do opłat za odpady komunalne został zgłoszony pod adresem w S., a w M. znajdują się jedynie jego maszyny i urządzenia rolnicze. Od wspomnianej decyzji odwołał się wnoszący sprzeciw.

W dniu [...] r. Wojewoda, zwany dalej "wojewodą" lub "organem wojewódzkim" bądź "organem II instancji", uchylił w całości decyzję pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Burmistrz, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania, stwierdził, że nie ma podstaw do wydania decyzji o wymeldowaniu J. R., dlatego

w dniu [...] r. orzekł o odmowie wymeldowania wnoszącego sprzeciw

z pobytu stałego z lokalu w M.. Od decyzji organu I instancji odwołała się wnioskodawczyni.

Wojewoda po rozpoznaniu sprawy uznał, że organ gminy nie naprawił błędów, które popełnił w postępowaniu administracyjnym, dlatego toteż w dniu [...]. wydał decyzję o uchyleniu w całości decyzji organu gminy i po raz kolejny przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] r. burmistrz wydał decyzję, w której orzekł

o wymeldowaniu wnoszącego sprzeciw z pobytu stałego z lokalu w M..

Decyzję organu gminy zaskarżył do organu wojewódzkiego J. R.,

a wojewoda w dniu [...] uchylił decyzję organu gminy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Powracając do wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] w jej uzasadnieniu burmistrz przedstawił skrótowo opisany wyżej przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, skupiając się na chronologicznym przywołaniu zeznań stron i świadków złożonych do protokołów:

- z dnia [...] maja 2018 r., w którym wnoszący sprzeciw oświadczył, iż przebywa codziennie w M. pod nr [...], ponieważ mieszkają tam jego rodzice M.

i K. R., którzy mieli zapewnione prawo dożywocia związane z tym budynkiem. Ponadto ww. wskazał, że ma tam swoje maszyny i urządzenia rolnicze. Posiada klucze do mieszkania. Dokłada się do opłat za opał, a w związku z zaistniałą sytuacją nie było prowadzone postępowanie sądowe o utrudnianie zamieszkiwania;

- z dnia [...] czerwca 2018 r., w którym wnioskodawczyni wskazała, że jest wdową z dwójką dzieci. Jej mężem był J. R., który zmarł [...] lipca 2013 r. Po mężu odziedziczyła wraz z małoletnimi dziećmi ziemię i dom wraz z zabudowaniami gospodarczymi – M. nr [...]. Wnoszący sprzeciw jest bratem zmarłego męża. Po zawarciu związku małżeńskiego wyprowadził się około 18 lat temu i mieszka w S. z żoną i dziećmi. J. R. nie chce się dobrowolnie wymeldować, lecz nie podaje z jakiego powodu. Nie posiada kluczy od domu, również na ww. nieruchomości nie znajdują się jego rzeczy. Ponadto, wnioskodawczyni oświadczyła, że podatki od nieruchomości płaci sama, nikt z rodziny jej nie pomaga. Teściowie również nie uiszczają żadnych opłat dotyczących nieruchomości, płacą tylko za zużytą przez siebie wodę i energię elektryczną. Jednocześnie strona oświadczyła, że nie była prowadzona żadna sprawa w przedmiocie utrudniania zamieszkiwania. Wnoszący sprzeciw odwiedza jedynie rodziców i obecnie nie nawiązuje kontaktu z wnioskodawczynią. Do czasu wniesienia sprawy ich wzajemne relacje były poprawne;

- z dnia [...] października 2018 r. podczas przeprowadzonej kontroli meldunkowej,

w którym oświadczenie złożył M. R.. Wynika z niego, że jego syn J. R. mieszka cały czas w M. pod nr [...]. Nocuje w tym mieszkaniu. Stąd wyjeżdża codziennie do pracy w [...]. Ma tu swoje rzeczy osobiste. Pomaga w gospodarstwie i posiada klucze do mieszkania;

- z dnia [...] października 2018 r., w którym wnoszący sprzeciw oświadczył,

że mieszkania w M. nr [...] nie opuścił całkowicie. W miejscu tym ma swoje rzeczy oraz klucze do mieszkania posiada. Kiedy tylko może nocuje w tym mieszkaniu, ma tu swoje miejsce do spania (tapczan). Przebywa w tym mieszkaniu, ponieważ opiekuje się swoimi starszymi rodzicami. Pracuje za granicą, dlatego nie może być cały czas w M. pod nr [...]. Poza tym ma żonę i dzieci w S. i tam też przebywa. Dzieli swój czas na dwa domy;

- z dnia [...] maja 2019 r., w którym oświadczenie złożył G. R. - współwłaściciel nieruchomości. Z zeznań wynika, że od czasu do czasu widuje samochód J. R. na posesji w M.. Kilka razy w roku na pewno wnoszący sprzeciw tam nocuje, jednak świadek nie posiada wiedzy czy

w mieszkaniu znajdują się jakieś rzeczy ww. osoby;

- z dnia [...] maja 2019 r., w którym K. R. oświadczyła, że syn J. R. nie opuścił całkowicie mieszkania w M. pod nr [...]. Klucze do mieszkania posiada. Nie nocuje codziennie w tym mieszkaniu. Nocuje wtedy gdy jest taka potrzeba, ze względu na stan zdrowia rodziców. Syn ma swój tapczan i część swoich rzeczy. Cały czas pomaga w domu, zaopatruje w opał oraz opala mieszkanie. W ocenie składającej zeznania istnieje obawa, że gdy syn zostanie wymeldowany to nie będzie miał prawa wstępu do domu i na podwórze;

- z dnia [...] maja 2019 r., w którym oświadczenie złożył J. R., podtrzymując swoje wcześniejsze zeznania w kwestii zamieszkiwania w M. pod nr [...]. Wnoszący sprzeciw oznajmił, że obawia się, że gdy zostanie wymeldowany nie będzie miał prawa wstępu do tej nieruchomości i nie będzie miał możliwości pomagania rodzicom. Jego praca za granicą ma charakter sezonowy, bez określonych norm czasowych;

- z dnia [...] lipca 2019 r. w którym M. R. oświadczyła, że J. R. nie mieszka w M. pod nr [...] od czasu swojego ożenku. Odwiedza tylko swoich rodziców i im pomaga.

- z dnia [...] września 2019 r., w którym wnoszący sprzeciw powtórzył do protokołu wcześniejsze zeznania oraz dodał, że większość swoich interesów życiowych koncentruje tam gdzie żona i dzieci, czyli w S. pod nr [...]. Resztę swojego czasu poświęca rodzicom przebywając w M.. Pracuje u rolnika w [...] w dużym gospodarstwie rolnym, gdzie czas pracy jest nieokreślony. Jest tam praktycznie co tydzień, bo tego wymaga praca w rolnictwie. Jedynie w okresach mrozu ma wolny czas.

- z dnia [...] grudnia 2019 r., w którym M. C. sołtys wsi S. oświadczyła, że mieszka w innej części wsi niż Państwo R. i nie może potwierdzić, czy wnoszący sprzeciw przebywa cały czas w S.. Będąc czasami u swoich rodziców w M. widuje jego samochód pod domem w tej miejscowości, jednak nie może potwierdzić charakteru takiego pobytu.

- z dnia [...] grudnia 2019 r, w którym M. S. sołtys wsi M. oświadczyła do protokołu, że widuje często J. R. w M. pod nr [...] lub [...] Nie jest w stanie określić czy ww. tam nocuje, czy tylko sprawuje opiekę nad chorymi, starszymi rodzicami.

Organ I instancji na podstawie wyżej zebranych, w jego ocenie, faktów uznał,

że wnoszący sprzeciw nie opuścił trwale mieszkania w M. nr [...] oraz nie stwierdził podstaw do wymeldowania z pobytu stałego.

Działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, od powyższej decyzji odwołanie wniosła wnioskodawczyni, zarzucając rozstrzygnięciu wydanie go

z naruszeniem przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 28 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 i art. 79 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, a tym samym uniemożliwienie wszystkim posiadającym interes prawny w sprawie możliwości czynnego udziału w toku całego postępowania administracyjnego o wymeldowanie;

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 75 § 1 K.p.a. poprzez ograniczoną inicjatywę dowodową, w sytuacji otrzymania wyraźnych zaleceń od organu II instancji co do możliwych do podjęcia czynności postępowania, a następnie poczynienie pobieżnych

i niepełnych ustaleń faktycznych w przedmiocie wystąpienia przesłanek do orzeczenia w sprawie wymeldowania wnoszącego sprzeciw z nieruchomości w M.;

- art. 79a § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy organ I instancji skłaniał się do wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony;

- art. 72 § 1 K.p.a. poprzez brak poczynienia adnotacji z czynności organu, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, co uniemożliwia odtworzenie procesu myślowego, jaki składał się na wydanie zaskarżonej decyzji;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej

i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w sposób rzeczowy i wyczerpujący.

Mając na uwadze wskazane powyżej zarzuty, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I Instancji.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję burmistrza z dnia [...] [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wciąż nie naprawił wszystkich błędów procesowych, jakie popełnił w toku postępowania administracyjnego. Tym samym organ gminy nadal nie wyjaśnił kwestii zamieszkiwania J. R. w przedmiotowym lokalu. Nadto, zdaniem organu II instancji, w postępowaniu uzupełniającym organ gminy popełnił kolejne błędy procesowe, które spowodowały, że zaskarżoną decyzję należy wyeliminować z obrotu prawnego.

Przede wszystkim, zdaniem wojewody, organ gminy przeprowadził postępowanie administracyjne bez udziału G. R.. Bezsporne jest, w ocenie organu wojewódzkiego, że ww. ma przymiot strony w sprawie, ponieważ jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Dlatego organ gminy zobowiązany był prowadzić postępowanie z jego udziałem i doręczyć mu decyzję kończącą to postępowanie. Zdaniem wojewody, naruszenie przez organ gminy dyspozycji art. 10 § 1 K.p.a. uzasadnia stwierdzenie, że dowody zebrane przez ten organ nie mają wartości "ocennej", a zatem nie można było na ich podstawie rozstrzygnąć kwestii prawidłowości poczynionych ustaleń w sprawie wymeldowania J. R. z pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości M..

Ponadto organ II instancji wskazał, że decyzja burmistrza jest także wadliwa na gruncie art. 107 § 1 K.p.a. albowiem nie ma uzasadnienia prawnego. W art. 107 § 1 K.p.a. określone zostały składniki jakie powinna zawierać decyzja administracyjna. Jednym z takich elementów jest uzasadnienie prawne. Zdaniem wojewody uzasadnienie decyzji Burmistrza D. nie zawiera ani treści stosowanego przepisu ustawy o ewidencji ludności, ani jego wykładni dlatego organ wojewódzki stwierdził,

że badana decyzja jest pozbawiona uzasadnienia prawnego. Zatem w ocenie organu

II instancji organ gminy ponownie naruszył przepisy ustawy z dnia 14 czerwca

1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego zawarte w rozdziale IV, zatytułowanym "Dowody", gdyż nie wyjaśnił w sposób rzetelny wszystkich, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

W ocenie organu odwoławczego za dokonaniem takiego stwierdzenia przemawiają następujące okoliczności:

1. Organ gminy tylko bardzo pobieżnie wyjaśnił kwestię wykonywania przez J. R. pracy zarobkowej poza granicami kraju. W dniu [...] września 2019 r. wnoszący sprzeciw oświadczył, że pracuje w [...] u rolnika i jest tam praktycznie co tydzień, a tylko w czasie mrozów ma wolny czas. Organ gminy nie ustalił jednak jaki charakter ma praca wykonywana przez J. R. tzn. czy jest ona stała, czy tylko sezonowa. Organ gminy nie ustalił także, kiedy ww. ostatni raz był za granicą i jak długo tam pracuje. Skoro J. R. jest tam co tydzień, to po jakim czasie wraca on do kraju i gdzie wówczas przyjeżdża, do przedmiotowego lokalu, czy do lokalu, w którym mieszka jego żona i dzieci.

2. W celu potwierdzenia wykonywania pracy w [...] J. R. złożył do akt sprawy dokumenty od pracodawcy. Te dokumenty sporządzone są jednak w języku [...] i brak jest ich urzędowego tłumaczenia. Wojewoda zauważył, że językiem urzędowym jest język polski, co oznacza, że zagraniczne dokumenty muszą być składane do akt wraz z ich urzędowym tłumaczeniem. Błędem organu gminy było zatem to, że nie wezwał ww. do złożenia do akt sprawy przetłumaczonych na język polski [...] dokumentów.

3. Organ I instancji nadal tylko w wąskim zakresie dostawał się do zaleceń dowodowych organu II instancji. Organ gminy nie przesłuchał do protokołu osób, które mieszkają w najbliższym sąsiedztwie lokalu nr [...] w S., a przesłuchał jedynie M. C.. Świadek oświadczyła jednak, że nie może wypowiedzieć się co do charakteru pobytu J. R. ww. miejscowości, ponieważ mieszka w innej jej części niż Państwo R.. Organ I instancji, w ocenie wojewody, winien był zatem przesłuchać do protokołu osoby, które mieszkają w tej samej części wsi, czyli sąsiadów.

4. Z akt sprawy wynika, że organ gminy podjął próbę przeprowadzenia kontroli meldunkowej w lokalu nr [...] w miejscowości S., lecz uczynił to tylko jeden raz. Zdaniem organu odwoławczego, skoro pracownik organu gminy w trakcie tej czynności nie zastał nikogo w tym lokalu, to powinien tę czynność powtórzyć w innym terminie. Tego organ gminy jednak nie dokonał.

Ponadto, w ocenie wojewody, organ gminy nie podjął skutecznych działań, łącznie z zastosowaniem środków przymusu wskazanych w art. 88 K.p.a., aby przesłuchać do protokołu J. R. – małżonkę wnoszącego sprzeciw.

W takim stanie rzeczy, ponieważ organ I instancji, zdaniem organu II instancji, po raz kolejny nie wyjaśnił kwestii charakteru pobytu J. R.

w przedmiotowym lokalu i podczas postępowania uzupełniającego naruszył przepisy postępowania, to należało w całości uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji zawarł również zalecenie dla organu gminy, by ten przy ponownym rozpoznawaniu sprawy bez zbędnej zwłoki przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami K.p.a. i zaleceniami organu II instancji zawartymi w wydanych w sprawie decyzjach.

Wojewoda zwrócił również uwagę, że fakt przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia nie oznacza, że organ gminy powinien zastosować się jedynie do zaleceń mu wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, bowiem podczas wykonywania czynności zleconych przez organ odwoławczy mogą pojawić się nowe fakty lub okoliczności zmieniające stan faktyczny sprawy. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien mieć na uwadze to, że zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. obowiązany jest z własnej inicjatywy przeprowadzić postępowanie dowodowe w taki sposób, aby ustalić wszystkie okoliczności sprawy, które potrzebne mu będą do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

J. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

ze sprzeciwem od decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. wskazując,

że decyzja organu I instancji "jest w pełni obiektywna i została przeprowadzona zgodnie z przepisami i zasadami, które obowiązują w tego typu sprawach". Wnoszący sprzeciw zgodził się również ze stanowiskiem organu gminy wyrażonym w poprzednio uchylonej decyzji z dnia [...] r., iż nie ma podstaw do wydania decyzji o wymeldowaniu.

W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana przez Wojewodę na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej określanej skrótem "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Obie zdefiniowane w art. 138 § 2 K.p.a. przesłanki muszą wystąpić łącznie. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym przyjęcie, że wystąpiła pierwsza przesłanka, zachodzi również wtedy, gdy organ I instancji nie ustalił istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.

Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt

II OSK 3001/17, dostępny w Internecie);

Sąd nie ma podstaw prawnych, aby – kontrolując decyzję kasacyjną w tak ustalonym zakresie - odnosić się do zarzutów merytorycznych podnoszonych

w skardze. Nie może również zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji.

Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Przepis art. 64e P.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 P.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3517/18 dostępny w Internecie).

W zawisłej przed Sądem sprawie ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona

w zakresie określonym przez art. 64e ustawy P.p.s.a. doprowadziła do uznania,

że sprzeciw jest niezasadny, bowiem istniały przyczyny uzasadniające wydanie przez organ odwoławczy decyzji o charakterze kasacyjnym, a wojewoda użył odpowiedniej dla nich argumentacji wymaganej dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. i art. 11 K.p.a.,

w którym sformułowana jest zasada przekonywania.

W ocenie Sądu, zastosowanie normy art. 138 § 2 K.p.a. uznać należy za prawidłowe. Trafna jest bowiem konkluzja wojewody, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana bez wyczerpującego wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, dotyczących przebywania wnoszącego sprzeciw w miejscu zameldowania stałego, przebywania w miejscu zamieszkania małżonki i dzieci oraz łączenia tego z pracą na roli za granicą.

Sąd podziela również ocenę organu odwoławczego stwierdzającą braki

w materiale dowodowym organu gminy, w zakresie dokonania przesłuchań małżonki wnoszącego sprzeciw i najbliższych sąsiadów w S. i M.. Trudno bowiem wymagać od przesłuchanych sołtysów, by mieli wiedzę o każdej osobie przebywającej na terenie wspomnianych miejscowości oraz jaki charakter ma taki pobyt.

Ponadto, już tylko pobieżna analiza nieprzetłumaczonych dokumentów w języku [...], co podniósł organ II instancji, mających zdaniem wnoszącego sprzeciw wskazywać na pracę w [...], budzi zastrzeżenia co do ich aktualności, skoro są datowane na rok 2015.

Również podnoszona przez wojewodę okoliczność, iż postępowanie było prowadzone bez udziału wszystkich stron postępowania, w tym wypadku bez G. R., będącego współwłaścicielem gospodarstwa rolnego położonego

w M. pod nr [...], co potwierdza wpis w dziale II księgi wieczystej

nr [...], dołączony do akt sprawy i przesądzenie o naruszeniu przez organ gminy dyspozycji zawartej w art. 10 K.p.a. zostało wywiedzione słusznie.

Odnośnie stwierdzenia przez organ II instancji, że wyżej opisane naruszenie uzasadnia stwierdzenie, że dowody zebrane przez ten organ nie mają wartości "ocennej", a zatem nie można na ich podstawie rozstrzygnąć kwestii prawidłowości poczynionych ustaleń w sprawie wymeldowania wnoszącego sprzeciw z pobytu stałego, jest ono słuszne, bowiem należy podkreślić, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych "okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzenia dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione (art. 81 K.p.a.)" (por. wyr. NSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 1996 r., SA/Wr 2294/95, Legalis).

Zgodzić się należy również z organem odwoławczym, że w decyzji organu gminy nie umieszczono uzasadnienia prawnego, w którym to organ dopełniłby obowiązku wykazania, że wydane rozstrzygnięcie jest wynikiem stosowania normy prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej, a zatem decyzja organu gminy została wydana z obrazą art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

Za bezwzględnie uzasadnione Sąd uznaje również stanowisko organu odwoławczego, wskazujące na potrzebę przeprowadzenia przez burmistrza, zgodnie

z przepisami postępowania administracyjnego, a w szczególności z art. 77 § 1 K.p.a. oraz z zaleceniami tegoż organu, a także z własnej inicjatywy, postępowania dowodowego w taki sposób, aby ustalić wszystkie okoliczności sprawy, które potrzebne mu będą do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

Podsumowując, w ocenie Sądu, zakres i ramy wymaganych czynności dowodowych zostały szczegółowo określone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zaskarżonej sprzeciwem. W ocenie Sądu, decyzja ta jest prawidłowa

i nie narusza prawa.

Ponadto, w warunkach rozpoznawanej sprawy, której istotą jest dokonanie kontroli decyzji zaskarżonej sprzeciwem według kryteriów określonych w art. 64e P.p.s.a., należy też podkreślić, że organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym ma kompetencję do przeprowadzenia wyłącznie uzupełniającego postępowania dowodowego i tylko w takim zakresie, w jakim nie naruszy to zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a prawidłowe wyjaśnienie wskazanych wcześniej okoliczności i wydanie na tej podstawie rozstrzygnięcia w sprawie przez organ II instancji, działającego jako właściwy organ drugiej instancji stanowiłoby – zdaniem Sądu – naruszenie tej zasady.

Z powyższych powodów nie można zgodzić się ze stanowiskiem wnoszącego sprzeciw, iż korzystna dla strony decyzja organu I instancji została wydana zgodnie

z obowiązującymi przepisami.

Z tego względu uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151a P.p.s.a., orzekł o oddaleniu sprzeciwu.