Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 869/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 7, art. 90 ust. 3d
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty
article: art. 126
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Referent stażysta Michał Fiut po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu sprawy z odwołania R. S., dalej: "strona", "skarżąca", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta, dalej: "Burmistrz", "organ I instancji" z dnia [...] lutego 2015 r. określającą wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez Niepubliczne Przedszkole "A" w R. w kwocie 18.026,36 zł, wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta R. do dnia zapłaty oraz nakazującej zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami, w terminie od dnia doręczenia decyzji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, iż strona w 2013r. prowadziła na terenie Miasta R. Niepubliczne Przedszkole "A" i otrzymała z budżetu Miasta dotację na działalność oświatową w kwocie 321.983,48 zł, zgodnie z art. 90 ust. 2a ustawy o systemie oświaty. W dniach 22-26 września 2014 r. została przeprowadzona kontrola wykorzystania tej dotacji, zakończona protokołem z dnia 20 października 2014 r. Strona, pismem z dnia 3 listopada 2014r., zgłosiła zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli. Organ I instancji 18 grudnia 2014r. sporządził protokół z ustaleń pokontrolnych, w których stwierdził, iż dotacja w 2013r. została zaniżona o kwotę 934,64 zł, natomiast wydatki związane z ubezpieczeniem od ognia i innych źródeł oraz ubezpieczenie szyb i innych przedmiotów od stłuczenia w kwocie 361,00 zł, wydatki związane z badaniami kontrolnymi pracownika w kwocie 50,00 zł i wydatki na obsługę biurową podmiotu prowadzącego przedszkole w kwocie 18.550,00 zł, wynikające z umowy z P.W. "B", są wydatkami wykorzystanymi niezgodnie z przeznaczenie i podlegają zwrotowi do budżetu Miasta.

Ponieważ skarżąca nie uznała ustaleń zawartych we wskazanym protokole, organ I instancji zawiadomieniem z dnia 14 stycznia 2015r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nienależnie pobranej i wypłaconej dotacji za 2013r., zakończone decyzją określającą wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 18.026,36 zł, wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu Miasta do dnia zapłaty oraz nakazującej zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, iż przyznana skarżącej dotacja mogła być wykorzystana, zgodnie z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących związanych z kształceniem, wychowaniem i opieką, w tym profilaktyką społeczną. Łączna wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wyniosła 18.961,00 zł. Jednocześnie ustalono, iż strona winna otrzymać dotację wyższą o 934,64 zł. Uwzględniając powyższe kwota dotacji przypadającej do zwrotu wynosi 18.026,36 zł.

W odwołaniu od decyzji Burmistrza strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty "poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż sfera zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę niepubliczną oraz zadań tej szkoły lub placówki, która jako ‘prowadzona’ przez osobę fizyczną nie jest podmiotem prawa, stanowią całkowicie rozłączne kategorie prawne, a w konsekwencji zadania wskazane w art. 5 ust. 7 u.s.o., w szczególności zaś wskazane w pkt 3 tego przepisu, nie dotyczą w ogóle szkoły publicznej, lecz wyłącznie jej osoby prowadzącej, skutkiem czego nie podlegają finansowaniu z dotacji podmiotowej przysługującej temu przedszkolu; art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez błędną wykładnię polegającą na mylnym odniesieniu pojęcia działalności szkoły (przedszkola) w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, do poszczególnych rodzajów wydatków bieżących dokonywanych z funduszy szkoły, które mogą być finansowane z dotacji". Strona zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego oraz podejmowania działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych; uzasadnienie nie zawiera faktycznych i prawnych podstaw wydania decyzji, a organ nie odniósł się do istotnych zarzutów strony wniesionych w odpowiedzi na protokół pokontrolny. Zarzucono w końcu również naruszenie art. 8 ust. 2 i art. 178 ust. 1 Konstytucji "w związku z zasadami zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz prawidłowej legislacji, wynikającymi z zasady demokratycznego państwa prawa zawartymi w art. 2 Konstytucji RP –poprzez niezastosowanie i dokonanie rażąco arbitralnej wykładni art. 90 ust. 3 u.s.o." W uzasadnieniu odwołania podkreślono, iż niepubliczna placówka oświatowa (przedszkole) nie posiada podmiotowości prawnej, a taka podmiotowość przysługuje wyłącznie osobie fizycznej prowadzącej tę placówkę. Na organie prowadzącym spoczywają zatem wszystkie zadania, a także zapewnienie wszystkich środków finansowych na jej funkcjonowanie, a nie tylko wymienionych w art. 5 ust. 7 u.s.o. Nie do zaakceptowania jest więc teza o rozdzieleniu, w oparciu o powołany przepis, zadań podlegających finansowaniu z dotacji (własnych zadań przedszkola) oraz takich, które nie podlegają (zadań organu prowadzącego, związanych działalnością przedszkola). Obecnie dotacja oświatowa ma wyłącznie charakter podmiotowy, a nie podmiotowo-celowy. W uzasadnieniu przywołano również stanowiska Regionalnych Izb Obrachunkowych w K., W. i B.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzielając zarzutów odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przywołało treść przepisów art. 90 ust. 3d oraz art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty. Wskazało, iż z tego ostatniego przepisu wynika, iż do zadań obciążających organ założycielski i nie należących do zadań realizowanych przez przedszkole niepubliczne należy zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej przedszkola. Obsługa ta zatem stanowi obowiązek organu prowadzącego przedszkole niepubliczne i nie można wydatków z nią związanych uznać za wydatki poniesione na realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy stwierdził, iż wydatkowanie dotacji oświatowej jest ograniczone do celów, którym ma służyć. Odwołując się z kolei do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 19 marca 2009r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie innych ustaw wskazał, iż wprowadzone zmiany służą m.in. eliminowaniu nadużyć. Po tejże zmianie dotacja oświatowa uzyskała charakter podmiotowo-celowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uznając, iż zebrany materiał dowodowy i jego ocena dawały podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 252 ustawy o finansach publicznych, podzieliło pogląd organu I instancji, iż wydatki zakwestionowane w decyzji Burmistrza stanowią wydatki organu prowadzącego przedszkole, a nie wydatki związane z celami wymienionymi w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca zarzuciła obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 7 oraz art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Prowadziło to w jej ocenie do błędnego wniosku, iż sfera zadań placówki i osoby fizycznej ją prowadzącej stanowią całkowicie rozłączne kategorie prawne, a w efekcie, że zadania określone w art. 5 ust. 7 pkt 3 nie dotyczą placówki lecz wyłącznie osoby ją prowadzącej oraz, że zadania placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, należy odnosić do poszczególnych rodzajów wydatków bieżących placówki wydatkowanych przez osobę prowadzącą. Zarzuciła również naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, brak w uzasadnieniu faktycznych i prawnych podstaw decyzji, brak odniesienia się do istotnych zarzutów dotyczących zakwestionowanych wydatków pokrytych z dotacji i przypisanych do zwrotu. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 8 ust. 2 i art. 178 Konstytucji RP w związku z zasadami zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz prawidłowej legislacji, wynikającymi z zasady demokratycznego państwa prawa zawartymi w art. 2 Konstytucji RP –poprzez niezastosowanie i dokonanie rażąco arbitralnej wykładni art. 90 ust. 3 u.s.o.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sprawa poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczy prawidłowości wykorzystania dotacji udzielonej z budżetu Miasta R. w 2013r. zgodnie z art. 90 ust. 2a ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 2156 ze zm., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie). Dotacja, o której mowa, na podstawie art. 90 ust. 3d tej ustawy mogła być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących związanych z kształceniem, wychowaniem i opieką, w tym profilaktyką społeczną ponoszonych przez prowadzone przez skarżącą Niepubliczne Przedszkole "A".

W związku z tym należy zauważyć, iż art. 90 ust. 3d w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, czyli nadanym przez art. 1 pkt 38 lit. e) ustawy z dnia 19 marca 2009 r. (Dz.U. Nr 56, poz. 458) zmieniającej ustawę o systemie oświaty z dniem 22 kwietnia 2009 r. stanowił, iż dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje, o których mowa mogą być przy tym wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Z kolei art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty (także w brzmieniu nadanym wskazaną wyżej ustawą zmieniającą) stanowił, iż za działalność szkoły lub placówki odpowiada organ prowadzący szkołę lub placówkę. Do jego zadań należy zaś w szczególności:

1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki;

2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie;

3) zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm.), i organizacyjnej szkoły lub placówki;

4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych.

Analiza przytoczonych przepisów, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, nie pozwala na zaakceptowanie poglądu wyrażonego w uzasadnieniu skargi, iż błędne jest rozdzielanie zadań podlegających finansowaniu z omawianej dotacji oraz zadań, które takiemu finansowaniu nie podlegają, a w ramach dofinansowania realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, wskazanych w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, mieści się cała podstawowa działalność statutowa placówki. Przeciwnie, omawiane dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki lub szkoły. W świetle takiego brzmienia art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty nie sposób przyjąć, że dotacja może być wydatkowana na każdy cel związany z działalnością placówki oświatowej. W stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie dotacje są przeznaczone na dofinansowanie zadań szkoły (placówki) w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Chodzi przy tym o wydatki bieżące, nie wszystkie jednak ale wyłącznie mieszczące się w zakresie zadań kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Z tego względu w piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że jest to dotacja o charakterze mieszanym, podmiotowo–celowa, gdyż udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności statutowej, ale również na konkretny cel, tj. realizację dofinansowania konkretnych zadań szkoły, czyli w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014r., sygn. akt II GSK 916/13). Wskazuje się również, że rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez palcówkę oświatową, bądź jednostkę prowadzącą, czy też pokrywaniu wszelkich ich wydatków (wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt I SA/Kr 1304/12, wyrok NSA z dnia 8 maja 2014r., sygn. akt II GSK 229/13 oraz z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1858/12, a w piśmiennictwie M. Pilich, Komentarz do art. 80 i 90 ustawy o systemie oświaty, ABC Warszawa 2012). O istotnej zmianie treści art. 90 ustawy o systemie oświaty wspomniał również Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2008r., sygn. akt K 19/07, zauważając, że rządowy projekt zmian ustawy o systemie oświaty (zrealizowany powołaną wyżej ustawą zmieniającą z 2009r.) dąży do "określenia przeznaczenia otrzymywanych dotacji na dofinansowanie realizacji zadań placówek oświatowych w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej oraz ograniczenie możliwości wykorzystania tych dotacji wyłącznie do pokrywania wydatków bieżących."

Art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, dodany w 2009r., nie tylko zatem przewidział zakaz wykorzystywania dotacji na wydatki inne niż bieżące, ale dodatkowo zezwolił na finansowanie z dotacji wyłącznie takich wydatków bieżących, które związane są z realizacją zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Rola omawianej dotacji udzielanej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, nie polega więc na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę (placówkę oświatową) czy też pokrywania wszelkich jej wydatków. Ponieważ celem dotacji jest dofinansowywanie zadań placówki jedynie w zakresie wyszczególnionym w art. 90 ust. 3d u.s.o., wydatki na obsługę administracyjną, finansową i organizacyjną nie mogą być finansowane z dotacji. Z powyższego wynika, że finansowanie obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej stanowi obowiązek organu prowadzącego szkołę i nie można wydatków z nią związanych uznać za wydatki poniesione na realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 lutego 2013r., sygn. akt I SA/Bk 6/13). Innymi słowy, dotacja, zgodnie z treścią art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, nie jest przeznaczona na ogólne sfinansowanie zadań placówki oświatowej.

Tym samym nie można podzielić zarzutu skarżącej, iż błędne jest założenie organów, zgodnie z którym zadania wskazane w art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty obciążają podmiot prowadzący placówkę oświatową i nie mogą, w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie, być finansowane z dotacji. W związku z tym należy zauważyć, iż art. 5 ust. 2 ustawy o systemie oświaty określa bliżej, jakie podmioty mogą być organami prowadzącymi szkoły i placówki, wymieniając wśród nich nie tylko jednostki samorządu terytorialnego, ale również osoby prawne i osoby fizyczne, oraz jakie prawa i obowiązki są im z tego tytułu przypisane. Treść art. 5 ust. 7 tej ustawy wskazuje z kolei, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność, a do zadań tego organu należy w szczególności (pkt 3) zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2 – 6 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości. Zatem ustęp 7 zobowiązuje organ prowadzący placówkę do zapewnienia szkole lub placówce warunków działalności, a "na cele wymienione w przepisie organy prowadzące są zobowiązane zapewnić odpowiednie środki finansowe". (por. M Pilich, komentarz do art. 5 ustawy o systemie oświaty, op.cit.). W zestawieniu z treścią art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, w brzmieniu obowiązującym do końca 2013 r., należy więc wykluczyć możliwość finansowania z dotacji oświatowej wydatków na zadania organu prowadzącego placówkę, o których to zadaniach jest mowa w treści art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty.

Zauważyć jednocześnie trzeba, iż zarówno treść art. 5 ust. 7, jak również art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty zmieniała się. Pierwszy z powołanych przepisów, określający zadania organu prowadzącego, uzupełniony został, począwszy od 31 marca 2015r., o pkt 1a przewidujący obowiązek organu prowadzącego placówkę zapewnienia warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym. Treść drugiego natomiast, począwszy o dnia 1 stycznia 2014r., w miejsce ogólnego sformułowania, iż dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących, zmieniona została w ten sposób, że wskazywała na zasadzie katalogu zamkniętego wydatki bieżące i majątkowe możliwe do sfinansowania dotacją. Dopiero jednak od dnia 31 marca 2015r. w tym katalogu umieszczone zostały wydatki bieżące związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7. Biorąc zaś pod uwagę charakter dotacji, wynikający z treści art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 885 ze zm.), zgodnie z którym dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych, należy przyjąć, iż podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2014r., sygn. akt II GSK 159/13). Nie można zatem rozszerzająco wykładać przepisów normujących dotacje, zwłaszcza dla podmiotów spoza sektora finansów publicznych. Przeciwnie, należy je wykładać ściśle. Z tego względu nie można podzielić zapatrywania skarżącej, iż właściwe jest szerokie rozumienie, wynikającego z treści art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, zakresu zadań szkoły finansowanych dotacją w 2013r. ze względu na dokonaną w 2015r. zmianę tego przepisu.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy w stanie prawnym obowiązującym do końca 2013r. należy wykluczyć możliwość sfinansowania z dotacji oświatowej kosztów obsługi przedszkola, wynikających z umowy zawartej z P.W. "B", wydatków związanych z ubezpieczeniem od ognia i innych źródeł oraz ubezpieczeniem szyb i innych przedmiotów od stłuczenia oraz wydatków związanych z badaniami kontrolnymi pracownika. Zgodzić się należy ze skarżącą, iż niektóre z tych wydatków wynikają z obowiązków określonych przepisami prawa i muszą być poniesione (obsługa organizacyjna i finansowa, badania lekarskie pracowników) lub służą zabezpieczeniu majątku związanego z realizacją zadań przedszkola. Podkreślić jednak należy, iż dotacja oświatowa w stanie prawnym odnoszącym się do rozpoznawanej sprawy nie jest nakierowana na finansowanie całokształtu wydatków ponoszonych przez organ prowadzący placówkę oświatową. Zakłada ona natomiast sfinansowanie tylko niektórych wydatków bieżących, bezpośrednio związanych z realizacją zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Inne wydatki, czy to bieżące, czy to majątkowe, wynikające z obowiązków prowadzącego placówkę niepubliczną, obciążają podmiot prowadzący. Założeniem, które legło u podstaw konstrukcji omawianej dotacji jest bowiem finansowanie działalności niepublicznych placówek oświatowych z wielu źródeł. Dotacja jest tylko jednym z nich, kolejnym – o charakterze prywatnoprawnym- są wpłaty wnoszone przez korzystających z usług placówki. Założenie, o którym mowa znajduje swój wyraz w przepisach ust. 2a-3 w artykule 90 ustawy o systemie oświaty, normujących mechanizm obliczania dotacji, zakładający tylko częściowe finansowanie wydatków bieżących placówek niepublicznych.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 23), dalej: k.p.a. Pierwszy z powołanych przepisów nakłada na organy administracji publicznej obowiązek, aby w toku postępowania stały na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 8 wymaga, aby organy administracji publicznej prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zasada prawdy obiektywnej, statuowana art. 7, została dopełniona w art. 77 §1, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz art. 80, zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany: ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności; przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy; dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Realizacja przez organ administracji publicznej powyższych obowiązków nie pozbawia przy tym strony prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego, związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Postępowanie administracyjne jest zaś zgodne z zasadą budzenia zaufania do władzy publicznych, zawartą w art. 8, jeżeli respektuje wymóg spójności poglądów wyrażanych w decyzjach organów administracji, zwłaszcza w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, wymóg zapewnienia bezstronności postępowania administracyjnego, wymóg rozstrzygania wątpliwości na korzyść obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes społeczny, wreszcie prowadzone jest z poszanowaniem reguł kultury administrowania. W ocenie Sądu postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji nie narusza przytoczonych wyżej wymagań w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Należy podkreślić, iż skarżąca nie podważa dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. Formułuje natomiast istotnie odmienną od przyjętej przez nie oceny prawnej. Rozbieżność tych ocen, biorąc pod uwagę prawidłowość dokonanej przez organy wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o systemie oświaty oraz ustawy o finansach publicznych, nie może uzasadnia wniosku zawartego w skardze uchylenie decyzji.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 i art. 178 ust. 1 Konstytucji, w związku z zasadami zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz prawidłowej legislacji, wynikającymi z zasad demokratycznego państwa prawa zawartymi w art. 2 Konstytucji –poprzez ich niezastosowanie i dokonanie rażąco arbitralnej wykładki art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Po pierwsze, należy bowiem zauważyć, iż dokonana przez organy administracji publicznej wykładnia powołanego przepisu ustawy o systemie oświaty mieści się w zasadniczym nurcie wykładni tego przepisu dokonywanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, co wynika z przytoczonych wyżej orzeczeń. Po drugie, tak sformułowany zarzut mógłby dotyczyć orzeczenia sądu administracyjnego. Nie odnosząc się bowiem w tym miejscu do kwestii bezpośredniego stosowania Konstytucji przez organy administracji publicznej, należy zwrócić uwagę, iż powołanie –jako naruszonego- przepisu art. 8 ust 2 ustawy zasadniczej państwa, stanowiącego, iż przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej, nastąpiło w powiązaniu z przepisem art. 178 ust. 1, zgodnie z którym sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom.

Prawidłowo zatem, w zgodzie przepisami art. 252 ustawy o finansach publicznych określono wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji do dnia zapłaty. Powołany art. 252 w ust. 1 stanowi bowiem, iż dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Na podstawie zaś na podstawie ust. 6 odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.