Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1964/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabella Janson (spr.) Sędzia WSA Mirosława Pindelska Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia ... kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie: wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia (stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie uznania zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. K. jest postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) wyjaśniające wątpliwości co do treści postanowienia.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. odmówił uznania za zasadne zarzutów zgłoszonych przez W. K. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie to zainteresowany w dniu (...) maja 2013 r. wniósł zażalenie. Pismem z dnia (...) maja 2013 r. złożył natomiast do organu I instancji wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia.

Następnie postanowieniem z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w R. stwierdził, że żalenie strony było niedopuszczalne. W ocenie organu złożenie tego zażalenia było bowiem przedwczesne w związku ze złożeniem przez stronę wniosku o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia.

W dniu (...) lipca 2013 r. W. K. zwrócił się do organu II instancji o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia z dnia (...) czerwca 2013 r., tj. czy po rozpoznaniu przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. wniosku strony z dnia (...) maja 2013 r., zostanie merytorycznie rozpatrzone zażalenie z dnia (...) maja 2013 r.

W dniu (...) lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w R. wydał postanowienie nr (...), w którym wyjaśnił, że po wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie uzupełnienia postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia (...) kwietnia 2013 r., stronie będzie przysługiwać prawo do wniesienia nowego zażalenia na to postanowienie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia wydanego na skutek wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia.

W. K. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 31 lipca 2013 r.

Po rozpoznaniu tego zażalenia Minister Finansów postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2016 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W ocenie Ministra w postanowieniu tym zasadnie wyjaśniono, że po uzupełnieniu postanowienia z dnia (...) kwietnia 2013 r. stronie przysługuje prawo do wniesienia nowego zażalenia na ww. postanowienie z (...) kwietnia 2013 r. Zażalenie to powinno zaś obejmować swoim zakresem zarówno to postanowienie jak i postanowienie wydane w trybie uzupełnienia rozstrzygnięcia. Za równie prawidłowe uznał Minister wskazanie, że zażalenie strony z dnia (...) maja 2013 r. zostało już rozpatrzone postanowieniem z dnia (...) czerwca 2013 r.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

- art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 7-9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 113, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.,

- interesu prawnego skarżącego polegającego na tym, że powinien on otrzymywać od organów egzekucyjnych rzetelne i zgodne z przepisami prawa wyjaśnienia, a takich wyjaśnień nie otrzymał ani w postanowieniu z dnia 31 lipca 2013 r. ani w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2016 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał w szczególności, że po wydaniu przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. postanowienia w trybie art. 111 § 1b k.p.a., Dyrektor Izby Skarbowej w R. powinien integralnie oprócz ewentualnego nowego zażalenia rozpoznać także wcześniejsze zażalenie z dnia 9 maja 2013 r., ponieważ postanowienie Naczelnika wydane w trybie art. 111 §1b k.p.a. nie ma "samodzielnego bytu prawnego – byt prawny ma tylko z postanowieniem podstawowym, czyli postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r." Ponadto w ocenie skarżącego w nowym zażaleniu nie trzeba już powtarzać zarzutów, do których Naczelnik odniósł się w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2013 r., wystarczy tylko wskazać nowe zarzuty do nowego postanowienia Naczelnika wydanego w trybie art. 111 §1b k.p.a. uzupełniającego rozstrzygnięcie z (...) kwietnia 2013 r. Skarżący podkreślił również, że zażalenie z dnia (...) maja 2013 r. podlega rozpatrzeniu także w przypadku wniesienia nowego zażalenia z dnia (...) sierpnia 2013 r. na postanowienie z dnia (...) kwietnia 2013 r. uzupełnione postanowieniem wydanym w trybie art. 111 § 1b k.p.a. Zażalenie z dnia (...) maja 2013 r. nie zostało bowiem rozpatrzone merytorycznie. Zdaniem Skarżącego zażalenie z dnia (...) maja 2013 r. na postanowienie z dnia (...) kwietnia 2013 r. powinno być rozpatrzone samodzielnie albo wraz z nowym zażaleniem wniesionym na postanowienie wydane w trybie uzupełnienia postanowienia co do rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu podlega postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) kwietnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia (...) lipca 2013 r. wyjaśniające wątpliwości co do treści postanowienia tego organu z dnia (...) czerwca 2013 r. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia (...) kwietnia 2013 r.

W postanowieniu z dnia (...) lipca 2013 r. organ stwierdził, że po uzupełnieniu przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. postanowienia z dnia (...) kwietnia 2013 r. co do rozstrzygnięcia, stronie przysługuje prawo do wniesienia (nowego) zażalenia na postanowienie z dnia (...) kwietnia 2013 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia wydanego w trybie art. 111 § 1b k.p.a.

W ocenie Sądu powyższe postanowienie, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) kwietnia 2016 r. odpowiadają prawu.

Wskazać należy, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy skarżący wniósł w dniu (...) maja 2013 r. zażalenie na postanowienie z Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia (...) kwietnia 2013 r. Następnie zaś pismem z dnia (...) maja 2013 r. skarżący wniósł o uzupełnienie rozstrzygnięcia zawartego w tym postanowieniu w trybie art. 111 §1 i §1a k.p.a. W tej sytuacji należało uznać, że żądanie uzupełnienia postanowienia przesunęło początek biegu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia (...) kwietnia 2013 r. na dzień doręczenia odpowiedzi organu na to żądanie. Zażalenie z dnia (...) maja 2013 r. było w tej sytuacji przedwczesne, i jako takie zostało uznane za niedopuszczalne. Inaczej mówiąc postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia skonsumowało ten środek zaskarżenia. Wobec tego stanowisko skarżącego sprowadzające się do stwierdzenia, że zażalenie to powinno być ponownie rozpoznane nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach k.p.a.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. np. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 12 listopada 2000 r., II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, nr 1, poz. 23) orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 k.p.c.), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji (postanowienia) przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania (zażalenia) na dzień doręczenia stronie odpowiedzi orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia tego orzeczenia. Na takie orzeczenie wydane w przedmiocie wniosku o uzupełnienie decyzji (postanowienia) nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., I OSK 875/07, LEX nr 505244). Tym samym zażalenie przysługuje na postanowienie pierwotne, które było przedmiotem wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia. Zażalenie to można jednak wnieść dopiero po wydaniu orzeczenia co do wniosku o uzupełnienie w trybie art. 111 §1b k.p.a. Zaznaczyć należy, że skarżący dostrzega niesamodzielność orzeczenia wydanego na skutek wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia, jednak wyciąga z tej okoliczności błędne wnioski.

Podsumowując wskazać należy, że z faktu niesamodzielności prawnej postanowienia wydanego w trybie uzupełnienia rozstrzygnięcia wynika, że zażalenie nie przysługuje na to postanowienie, lecz – na co trafnie zwrócono uwagę w postanowieniu z dnia (...) lipca 2013 r. – na postanowienie pierwotne. Skutkiem procesowym złożenia wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia jest jednak przesunięcie początku biegu terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia z dnia doręczenia postanowienia pierwotnego na dzień doręczenia postanowienia o uzupełnieniu bądź odmowie uzupełnienia tego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym.