Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 335/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi B . J. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. Uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie, w którym utrzymuje w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...], II. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...] zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2020 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium) działając art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3, w związku z art. 127 § 3,art. 137, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej kpa), art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.- dalej: ustawa o u.i.oś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. M., B. J. oraz M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], orzekało o:

- utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...], [...];

- umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku M. W. o ponowne rozparzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.

Decyzja wydana została w ustalonym przez organ stanie faktycznym i prawnym, który został obszernie przedstawiony w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przytoczyć należy istotne okoliczności faktyczne i prawne, o czym poniżej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r,. Nr [...], Wójt [...], po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...].03.2013r. [...] Sp. z o.o. Oddział - Zakład Gazowniczy w [...] i po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 200, MOP 6,3 MPa, śluzy do czyszczenia gazociągu tłokiem na terenie gminy [...], na wskazanych w tej decyzji działkach w obrębach [...] i [...].

Wnioskiem z [...] września 2019 r. M. M., B. J. oraz M. W., zwrócili się do SKO w [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta [...] z dnia [...].12.2014r. lub o wznowienie tego postępowania (jeżeli nie będzie możliwości stwierdzenia nieważności tej decyzji). Wnioskodawcy wskazali, że wniosek złożony został w terminie krótszym niż 30 dni od dnia w którym wnioskodawcy mogli zapoznać się z dokumentami postępowania. Wnioskodawcy podnieśli, że doszło do nieprawidłowości zarówno w toku przedmiotowego postępowania, jak i w toku postępowań dotyczących zmian zakwestionowanej decyzji środowiskowej. Wniesiono o uznanie za dowód wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz odwołania, które złożyli w związku z wydaniem w 2017 r. decyzji zmieniającej decyzję z [...].12.2014 r. Zdaniem wnioskodawców naruszony został wymóg zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...].07.2008r.) dalej: [...], w zakresie działki nr [...] obr. [...], działek nr nr [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] Wnioskodawcy podnieśli, że uchwalony dla tego terenu [...] nie przewiduje wprost możliwości budowy gazociągu wysokiego ciśnienia. Jeżeli natomiast przyjąć za organem, że pod pewnymi warunkami inwestycja taka może być zrealizowana, to warunki te nie zostały w żaden sposób dotrzymane. Wyznaczona trasa gazociągu nie spełnia wymogu § 10 ust. 1 pkt 3) i pkt 5) [...] - nie będzie mogła być poprowadzona równolegle ani do linii zabudowy ani równolegle do granic działek, co narusza ustalenia [...] dla tego terenu.

SKO w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., Nr [...], 205, [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z dnia [...].12.2014 r., Nr [...] Za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia przez Wójta przepisów postępowania oraz przepisów ustawy o u.i.oś. Kolegium uznało, że decyzja Wójta nie narusza również przepisu art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o u.i.oś., a decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydano po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego [...]. Kolegium podniosło, że sprzeczność z postanowieniami planu nie może budzić najmniejszych wątpliwości, czego w tym przypadku nie ma.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO w [...] złożyli M. M., B. J. oraz M. W.. Wnioskodawcy ponownie zarzucili brak zgodności wydanej decyzji środowiskowej z ustaleniami [...] wywodząc, że tym samym zaistniała przesłanka świadcząca o istotnym/rażącym naruszeniu prawa. Zarzucili równeiż, że decyzja środowiskowa dopuszcza realizację gazociągu na terenie obowiązywania [...] i nie wskazuje na żadne ograniczenia - które wynikają z tego planu. Jeżeli faktycznie [...] przewidywałby możliwość budowy gazociągu wysokiego ciśnienia, to z samej treści wydanej decyzji środowiskowej powinno wynikać, że gazociąg powinien być prowadzony wzdłuż linii zabudowy lub linii rozgraniczających poszczególne działki. Przy kolejnych postępowaniach organy wydające m.in. pozwolenie na budowę będą opierać się wyłącznie na treści decyzji środowiskowej, a nie na zawartości wniosku o jej wydanie. Kwestionowana decyzja nie określa jakichkolwiek ram dotyczących realizacji przedsięwzięcia i zezwala na jego realizację w dowolny sposób. Nie wystarczy, aby decyzja środowiskowa nie była sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego - musi bezwzględnie być z nim zgodna, zatem w pełni odzwierciedlać uwarunkowania wynikające z planu, czego w tym przypadku zabrakło.

M. M. pismem z dnia [...].02.2020 r. wniósł ponadto o uznanie za dowód dokumentów, ogólnie dostępnie na stronie BIP Urzędu Gminy w [...]: uchwał Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].05.2007r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie miejscowości: [...], [...] z dnia [...].11.2017r. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji inwestycji pn.: "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN200 MOP 6,3 MPa oraz śluzy do czyszczenia gazociągu tłokiem" na obszarze gminy [...], w części obrębów: [...], [...], [...], [...]", projektu tej uchwały wraz z analizą dotyczącą zasadności przystąpienia do sporządzania planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium.

Zarzutów tych SKO w [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie uwzględniło, wydając zaskarżoną obecnie decyzję z dnia [...] marca 2020 r., Nr [...].

Uzasadniając to rozstrzygnięcie SKO w [...] w pierwszej kolejności wyjaśniło istotę postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym. W tym zakresie Kolegium podniosło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z punktu widzenia wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 kpa, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. W postępowaniu dowodowym organ zasadniczo dokonuje oceny weryfikowanej decyzji przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby podważyć dokonane ustalenia faktyczne. Wątpliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego, mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym odwoławczym, a nie w trybie nadzwyczajnym. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1kpa. Z charakteru tych przesłanek wynika, że wady tkwią w samej decyzji i mają w przeważającej mierze charakter materialnoprawny. Nie są to wady ze swej istoty o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest w innym trybie. Ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie może być tylko elementem prowadzącym do tej oceny.

Odnosząc się kolejno do zarzutów stron Kolegium podniosło, że dokonało ponownej analizy przeznaczania nieruchomości, których wnioskodawcy są właścicielami. Zgodnie z zapisami [...] działka nr [...], obręb [...] nie jest objęta planem; działki nr [...], [...], [...], obręb [...], objęte są ustaleniami [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...]; przeznaczenie terenu 2P/U - tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, uzupełniające usług, parkingi, zieleń urządzona; nr ewid. [...], obręb [...] - objęta ustaleniami [...] - przeznaczenie terenu [...] – podstawowe: ulica klasy lokalnej, uzupełniające infrastruktura techniczna.

Kolegium wskazało, że mając na uwadze zarzuty wnioskodawców musiało pracować na materiałach zgromadzonych w postępowaniu nieważnościowym, w tym złożonych przez Inwestora. Organ podniósł, że zapisy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie dają zbyt dużej swobody w przyszłym kształtowaniu decyzji następczych. Przykładowo organy wydające pozwolenie na budowę będą opierać się na zawartości wniosku o jej wydanie, do czego zobowiązuje np. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Dalej wyjaśniono, że gazociąg jest infrastrukturą techniczną w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sporny gazociąg z uwagi na brak możliwości poprowadzenia go w obrębie linii rozgraniczających dróg, został poprowadzony w taki sposób, by jego przebieg był równoległy do granic działek lub linii zabudowy, a tym samym spełnia zapisy § 10 ust. 1 pkt. 3-5 [...] dla Gminy [...].

Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 8 [...] plan określa zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji oraz infrastruktury technicznej. § 10 ust. 1 ustala ogólne zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z kolei § 10 ust. 5 stanowi, że w zakresie zaopatrzenia w gaz dopuszcza się dostawę gazu z sieci gazowej średniego lub niskiego ciśnienia oraz zbiorników na gaz. Dopuszcza się w trakcie realizacji planu możliwość lokalizowania stacji redukcyjno - pomiarowych i wydzielenia terenu dla potrzeb ich budowy bez konieczności opracowania zmiany planu.mKolegium podniosło, że planowany gazociąg umożliwi doprowadzenie gazu do dotychczas niezgazyfikowanych obszarów powiatów konińskiego i tureckiego. Gazociągi wysokiego ciśnienia to główne magistrale sieci gazowej, a celem zmniejszenia ciśnienia gazu w sieci stosuje się stacje redukcyjno-pomiarowe. Powstała w wyniku tego sieć średniociśnieniowa dostarcza gaz dalej. Do końcowego odbiorcy dociera zazwyczaj gaz niskociśnieniowy. Skoro § 10 ust. 5 [...] dotyczy wyłącznie zaopatrzenia w gaz, nie można z jego zapisów wnioskować, że plan zakazuje budowy gazociągu wysokiego ciśnienia. Użyte w definicji "uzbrojenia terenu" sformułowanie "wszelkiego rodzaju" potwierdza, że sformułowanie to odnosi się do wszelkiego rodzaju przewodów gazowych, czyli gazociągów - niskiego, średniego, jak i wysokiego ciśnienia.

Kolegium podniosło, że zapis § 1 ust. 2 pkt 8 [...] określa zasady modernizacji rozbudowy i budowy systemów komunikacji oraz infrastruktury technicznej. Skoro więc plan określa te zasady, to zasady te określają również możliwość budowy gazociągu wysokiego ciśnienia. A skoro zakaz budowy gazociągu wysokiego ciśnienia nie wynika wprost z zapisów § 10 ust. 5, to należy posiłkować się wyłącznie ustaleniami ogólnym zawartymi w § 10 ust. 1, których spełnienie dopuszcza budowę takiego gazociągu.

W § 11 Uchwały wskazano: "Ustala się teren oznaczony na rysunku planu symbolem KD-L dla lokalizacji inwestycji celu publicznego". Zapis ten nie wprowadza zatem żadnych szczegółowych ograniczeń - przeciwnie wskazuje ogólnie na lokalizację inwestycji celu publicznego - w tym i gazowych.

W ocenie Kolegium, w ramach rozpatrywanej sprawy wystarczające jest, aby planowana inwestycja nie była sprzeczna z planem miejscowym, tj. nie była wprost zakazana w planie miejscowym i dała się pogodzić z przeznaczeniem terenu. Analiza całości [...] wykazała, iż z żadnego zapisu planu nie wynika wprost, aby budowa gazociągu wysokiego ciśnienia oraz śluzy do czyszczenia tłokiem była zakazana. Ponadto niezrozumiałym by było, by plan dopuszczał zaopatrzenie w gaz, bez wcześniejszej realizacji gazociągu wysokiego ciśnienia, przesyłającego gaz do niezgazyfikowanych jeszcze obszarów.

Kolegium podniosło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, w świetle którego z rażącym naruszeniem prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Nie stanowi rażącego naruszenia prawa błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną, jeżeli jest to jedna z możliwych interpretacji przepisu (por. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 2/08, publ. w ONSAiWSA z 2008 r., nr 5, poz. 76). W orzecznictwie stwierdza się, że nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy brzmienie przepisu nasuwa jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne lub też przepis nie rozstrzyga wprost spornej kwestii, a jego wykładnia jest kształtowana przez orzecznictwo sądów. Skoro z żadnego zapisu planu nie wynika wprost by budowa gazociągu wysokiego ciśnienia oraz śluzy do czyszczenia tłokiem była niezgodna z planem, a interpretacje planu nasuwają wątpliwości interpretacyjne, nie można stwierdzić nieważności takiej decyzji.

Zdaniem Kolegium w sytuacji, gdy ustalenia z § 10 ust. 5 [...] nie odnoszą się do gazociągu wysokiego ciśnienia służącego do przysyłu gazu (§ 10 ust. 5 planu odnosi się do zaopatrzenia w gaz), intepretując zgodność planowanej inwestycji z zapisami planu należy sięgnąć do zapisów § 10 ust. 1 planu, których spełnienie z kolei dopuszcza budowę takiego gazociągu.

Planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, więc możliwość jej realizacji na ww. terenie potwierdza zapis § 10 ust. 6 pkt. 4) [...], zgodnie z którym: "Zezwala się w trakcie realizacji planu na całym obszarze opracowania na lokalizację zadań dla realizacji inwestycji celu publicznego i wydzielenie terenu dla ich potrzeb w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Zapis ten mieści się w § 10 ust. 6 [...] zatytułowanym: "W zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną przyjmuje się następujące ustalenia", co może budzić wątpliwości w zakresie obowiązywania zapisu w stosunku do innych niż związanych z energią eklektyczną inwestycji celu publicznego. Treść zapisu nie wskazuje jednak, iż odnosi się on wyłącznie do inwestycji związanych z energią elektryczną. Sposób sformułowania zapisu ma charakter uniwersalny i dotyczy całego obszaru opracowania oraz realizacji inwestycji celu publicznego i wydzielenia terenu dla ich potrzeb w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i mieści się w tej definicji. Trudno uznać aby uchwałodawca tak ogólny zapis § 10 ust. 6 pkt 4) [...] zastosował wyłącznie do inwestycji celu publicznego związanych z energią elektryczną. Zdaniem Kolegium tym samym za nieusprawiedliwioną należało uznać argumentację co do braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami [...]

Odnosząc się do wniosku M. M. Kolegium wyjaśniło, że celem postępowania nieważnościowego nie jest gromadzenie nowych dokumentów i ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego, ale jedynie ocena materiału dowodowego zgromadzonego przed wydaniem kwestionowanej decyzji. Rozstrzygający jest stan faktyczny i stan prawny w dniu wydania tej decyzji. Zdaniem Kolegium wymienione we wniosku dokumenty nie mogą stanowić dowodów poświadczających o braku zgodności decyzji środowiskowej z dnia [...].12.2014 r. z zapisami [...]. Przywołana uchwała z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] nie dotyczy bowiem terenów objętych planowaną inwestycją. Natomiast wraz ze zmianami lokalnych realiów i potrzeb inwestycyjnych czasem może się pojawić potrzeba aktualizacji miejscowego planu. W związku z powyższym uchwała Rady Gminy [...] [...] z dnia [...].11.2017r. oraz projekt tej uchwały wraz z analizą dotyczącą zasadności przystąpienia do sporządzania planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, nie wpływają na interpretację [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] Ponadto przedstawiona obecnie przez inwestora projektowana trasa gazociągu nie przechodzi przez tereny obowiązujących m.p.z.p. gminy [...]. Na obecnym etapie nie można jednoznacznie określić, jakie odległości związane z wyznaczeniem obszaru oddziaływania inwestycji zostaną wskazane w projekcie miejscowego planu i czy będą one związane z koniecznością wprowadzenia zmian w obowiązujących już planach. Uchwała Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. sporządzona została pod konkretną inwestycję, czyli gazociąg wysokiego ciśnienia, co dowodzi, że "nowy" plan ma na celu doprecyzowanie tego, czego nie zawarto w planie przyjętym uchwałą [...].07.2008 r. nr [...] Nadto Zainteresowani będą mogli składać uwagi i wnioski do projektu uchwały w okresie jego wyłożenia do wglądu.

Kolegium podniosło, że merytoryczna ocena treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie ma miejsca w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż przekracza ona ramy kontroli nadzorczej wyznaczonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 80 k.p.a. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego, do czego sprowadza się argumentacja wnioskodawców.

Kolegium wskazało, że rażące naruszenie art. 80 k.p.a. może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanym przypadku z treści raportu wynikała jednak jednoznacznie dopuszczalność realizacji na wskazanym terenie inwestycji w wariancie zaproponowanym przez inwestora. Także od strony formalnej nie budzi on zastrzeżeń. Elementy treściowe raportu wyznaczone zostały ostatecznym postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nakładającym na inwestora obowiązek sporządzenia raportu i wszystkie te elementy raport zawiera.

Odnosząc się do zarzutów kumulacji oddziaływań oraz oddziaływania wzajemnego dwóch inwestycji – gazociągu i obszaru górniczego dla którego wydana została koncesja na wydobywanie piasku, Kolegium podniosło, że inną rzeczą jest merytoryczna ocena treści raportu dokonywana z pozycji fachowej, co czyni Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej RDOŚ). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest opracowaniem specjalistycznym. Zdecydowaną większość wymienionych w art. 66 u.u.i.oś. elementów raportu formułować można różnorodnie w zależności od metodyki przyjętej przez autora raportu. W ocenie Kolegium niedopuszczalne byłoby jednak oparcie ewentualnego rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania na kryteriach stricte ocennych, stanowiących w istocie polemikę z ustaleniami raportu. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego.

Kolegium wyjaśniło, że planowany gazociąg fizycznie nie przebiega przez obszar górniczy i teren wydobycia piasków kwarcowych. Jedynie na stosunkowo krótkim odcinku sąsiaduje z obszarem górniczym na działce nr ewid. [...] obręb [...]. Przedsięwzięcia polegające na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia i działalność kopalni [...] nie są przedsięwzięciami podobnymi. Ewentualnie na etapie budowy może zwiększyć się zanieczyszczenie spalinami od pracujących maszyn i hałas, ale są to czynniki krótkotrwałe, nie występujące na etapie eksploatacji gazociągu. Zgodnie z raportem planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało w fazie eksploatacji ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska, a akustyczne standardy jakości środowiska będą zachowane.

Planowany gazociąg zlokalizowany zostanie poza strefami ochronnymi ujęć wód. Przebiegać będzie natomiast przez Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr [...] Zbiornik [...] W Raporcie opisano budowę geologiczną, hydrogeologiczną oraz warunki glebowe. Trasa projektowanego gazociągu przebiega głównie przez grunty orne niskich klas bonitacyjnych oraz pastwiska i łąki. Na nielicznych odcinkach trasy gazociągu występują łąki i pastwiska IV klasy bonitacyjnej oraz gleby orne średniej klasy RIVa i RIVb. Ponadto gazociąg zostanie wykonany przy użyciu nowoczesnych technologii, a sąsiedztwo obszaru górniczego nie będzie wpływało na jego realizowanie i późniejsze funkcjonowanie.

Zdaniem Kolegium postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało przeprowadzone w sposób zgodny z kpa oraz ustawą o u.i.oś., przy zachowaniu terminów wynikających z jej przepisów, jak również przy przeprowadzeniu wymaganych ww. przepisami procedur.

W odniesieniu do zarzutu o zignorowanie art. 81 ust. 1 u.i.oś. wskazano, że z przeprowadzonej w toku postępowania oceny oddziaływania na środowisko nie wyniknął brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, tym samym Wójt słusznie nie skorzystał z tego przepisu.

Odnośnie zarzutu o naruszeniu art. 68 u.i.oś. Kolegium podniosło, że Wójt postanowieniem z dnia [...].07.2013 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zgodny z art. 66 ustawy, a ponadto dodatkowo określił wymagania dla raportu z zakresu gospodarki wodnej i hydrogeologii oraz z zakresu ochrony przyrody, uwzględniając w tym wymagania nałożone w opinii RDOŚ w [...]. Tym samym zarzuty uchybienia art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i 4, art. 8, art. 9, art. 12, art. 75, art. 76 § 1, art. 80, art. 81 w związku z art. 81 ust. 1 i art.68 u.i.os. nie są zasadne. Uzasadnienie kwestionowanej decyzji w pełni koresponduje z wymogami przepisu art. 85 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 107 § 3 kpa. Organ dał w uzasadnieniu wyraz dokonanej analizie informacji zawartych w raporcie, jego uzupełnieniu, uwzględnieniu stanowiska RDOŚ oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Na etapie prowadzonego postępowania nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...].12.2014 r., Nr [...], została wydana po przeprowadzonym zgodnie z wymogami kpa postępowaniu, przy niebudzącej wątpliwości ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko , nie wynika możliwość znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2), nie wynika możliwość spowodowania nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami (art. 81 ust. 3), nie zachodzi niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2) i sama decyzja środowiskowa spełnia wymogi art. 82 ust. 1 u..u.i.oś. - to nie zachodzą podstawy do uznania jej za wydaną z naruszeniem prawa.

Odnosząc się do powołanej przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 7 kpa, zgodnie z która decyzja jest dotknięta wadą nieważności z tego powodu, że zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa Kolegium wyjaśniło, że przepis ten stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Analiza stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jednoznacznie wskazuje, że w tym czasie żaden z przepisów, dotyczących szeroko rozumianego prawa ochrony środowiska, nie dawał takiej możliwości. Decyzja ta nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.

Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z prośbami stron wstrzymało się z rozpatrzeniem wniosków o wznowienie postępowania do czasu wpłynięcia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej z dnia [...].12.2014 r. Kolegium wyjaśniło, że pismem z dnia [...] marca 2020 r. wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wójtem Gminy [...] a SKO w [...], przez wskazanie Wójta [...] jako organu właściwego do załatwienia sprawy wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].12.2014 r. Nr [...]

Kończąc Kolegium podniosło, że wobec cofnięcia przez M. W. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosek ten należało uwzględnić. Cofnięty wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wobec stwierdzenia przez organ, że nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 137 k.p.a., spowodował, że Kolegium w II instancji zobligowane było umorzyć postępowanie z wniosku M. W. o ponowne rozparzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], [...]. Kolegium wyjaśniło, że orzekając w II instancji uczyniło przedmiotem rozważań wnioski M. M. i B. J. i po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymało w mocy decyzję tut. Kolegium orzekającego w I instancji.

W skardze na wyżej opisaną decyzję SKO w [...], którą B. J. oraz M. M. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wniesiono w pierwszej kolejności o stwierdzenie przez sąd nieważności decyzji Wójta [...] M. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], natomiast w przypadku braku takiej możliwości z uwagi na niewystarczający materiał dowodowy, o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania: art. 156, 157 §2, 138 §2 kpa poprzez utrzymanie w mocy pierwszej z decyzji wydanych przez Kolegium i pozostawienie w mocy decyzji Wójta [...]; art. 107 § 3 kpa poprzez pominiecie faktów i okoliczności wskazanych w odwołaniu; art. 156 §1 kpa poprzez odmowe stwierdzenia nieważności z urzędu, art. 6, 7, 8, 9, 11 oraz 156 kpa poprzez błędne ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, nieprawidłowe jego uzasadnienie oraz całkowity brak obiektywizmu. Doszło do naruszenia zasad praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiana zaufania obywateli do organu; art. 12 kpa poprzez jego niezastosowanie; art. 35, 36 kpa poprzez niezałatwienie sprawy w terminie; art. 77 §1 i §4 kpa poprzez ich niezastosowanie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; art. 80 kpa poprzez brak oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (w zakresie treści [...] jak i sąsiedztwa kopaniny); art. 7 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie. Skarżący podtrzymali dotychczasową argumentację podnosząc, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...], którą ustalono środowiskowe uwarunkowania dla kwestionowanej przez nich inwestycji.

SKO w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia [...] października 2020 r. skarżący podnieśli zarzut naruszenia przez SKO w [...] przepisów prawa materialnego:

- art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art, 87 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że moc wiążąca [...] dotyczy wybiórczych przepisów, nie zaś całej jego treści,

- rozdziału 1 § 10 ust 1, 5 i 6 w zw. z rozdziałem 1 § 1 ust. 2 pkt 8 w zw. z rozdziałem 1 § 2 pkt 14-16 z zw. z rozdziałem 3 § 15 pkt 1 w zw. z § 24 ust. 2 w zw. z § 143 w zw. z § 145-149 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (dalej: ZTP) - poprzez ich niezastosowanie skutkujące wadliwym przyjęciem, że prawidłowym pozostaje wybiórcze stosowanie ogólnych zapisów m.p.z.p. przy całkowitym pominięciu przepisów szczególnych w obrębie jednego aktu normatywnego oraz prawidłowa pozostaje wykładnia skutkująca wnioskiem, że przepis ogólny wyklucza przepis szczególny w obrębie jednego aktu normatywnego, a jeden akt normatywny nie stanowi jednolitego i spójnego tworu legislacyjnego.

- oparcie się na dokumentach potwierdzających nieprawdziwe okoliczności sprawy i/lub błędne dokonane ustalenia faktyczne, których prawidłowe ustalenie mogłoby doprowadzić do wydania właściwej decyzji - wśród których należy odpowiedź na interpelację radnego gminy z dnia [...].04.2019 - gdzie SKO w treści wydanej decyzji (str 59) zacytowało jej fragment zgodnie z którym przedstawiona trasa gazociągu nie przechodzi przez tereny obowiązujących [...], a jedynie na kilku z nich została wyznaczona strefa oddziaływania. Tymczasem trasa gazociągu zaplanowana została na terenie [...] przyjętego uchwałą [...] Uchwała z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia [...] dla tego samego terenu, co uchwała [...] potwierdza, że w poprzedniej wersji [...] dla tego terenu sposób zagospodarowania dla lokalizacji infrastruktury technicznej dotyczącej gazu był znacznie zawężony. Z tego względu w uchwale [...] ustalenia tego [...] zostały rozszerzone - jednak rozszerzenie to nie objęło możliwości lokalizacji na tym terenie infrastruktury technicznej w postaci gazociągu wysokiego ciśnienia.

- sprzeczną i wzajemnie wykluczającą się interpretację dotyczącą ustalania interpretacji treści [...]

Zdaniem skarżących stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowi nieuprawnione rozszerzenie interpretacji zapisów [...] (uchwała nr [...]), a argumentacja, że nowy plan ma na celu doprecyzowanie tego, czego nie zawarto w MPZP przyjętym uchwałą [...], jest wadliwa i sprzeczna z zasadami logiki. Skarżący odwołali się do wyroków WSA w Poznaniu: - z dnia [...].07.2017r sygn. IV SA/Po [...], zgodnie z którym jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie lub też wprost zakazuje jego realizacji, to organ administracji ma obowiązek wobec braku zgodności przedsięwzięcia z m.p.z.p. wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko;

- z dnia [...].02.2013r sygn. akt IV SA/Po [...], zgodnie z którym przy wykładni postanowień m.p.z.p. należy mieć na względzie maksymalną ochronę uprawnień właścicielskich. Plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej. Wszelka rozszerzająca wykładnia planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu;

- wyrok NSA z [...].02.2011, sygn. akt: II OSK [...]), z [...].07.2016 sygn. akt: II OSK [...], z dnia [...].02.2006r sygn. II OSK [...], zgodnie z którymi do interpretacji postanowień planu stosuje się więc metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, a postanowienia m.p.z.p., nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności. Przyjmuje się, że w pierwszej kolejności przy interpretacji zapisów planów miejscowych zastosowanie znajdzie wykładnia językowa. Dopiero, gdy uzyskane na jej podstawie rezultaty będą niewystarczające do kwalifikacji faktów oraz ustalenia normatywnych konsekwencji tej kwalifikacji, dopuszczalnym jest stosowanie innych reguł wykładni prawa. Okolicznością uzasadniającą odejście od sensu językowego przepisu jest przede wszystkim taki przypadek, gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięć, które w świetle powszechnie obowiązujących wartości mogą być uznane za rażąco niesłuszne lub niesprawiedliwe lub gdy sens językowy jest ewidentnie sprzeczny z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi (tak: WSA w Lublinie w wyroku z [...].06.2011 roku, sygn. akt: II SA/Lu [...]).

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] października 2020 r. skarżący M. M. podtrzymał skargę i jej zarzuty. Dodatkowo wyjaśnił, że zarówno on jak i skarżąca B. J. są właścicielami nieruchomości przez które planowany jest przebieg spornego gazociągu. Wyjaśnił, że lokalizacja gazociągu ograniczy możliwości zagospodarowania ich nieruchomości, z których część przeznaczona jest pod zabudowę. Wyjaśnił, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale inwestor wycofał się i w 2017 roku przystąpiono do prac nad nowym planem dla tego terenu. Prace planistyczne nadal trwają.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie z podniesionych w niej zarzutów Sąd podzielił.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję SKO w K. z dnia [...] marca 2020 r., Nr [...] - w zakresie w jakim utrzymano w mocy decyzję tego organu (podjętą w innym składzie osobowym) z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...]. Wymienioną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. SKO w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], którą ustalono środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 200, MOP 6,3 MPa, śluzy do czyszczenia gazociągu tłokiem na terenie gminy [...], na wskazanych w tej decyzji działkach w obrębach [...] i [...]. Oceniane obecnie decyzje SKO w [...] wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym - o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta, które wszczęte zostało w związku z wnioskiem M. M., B. J. oraz M. W..

W przedmiotowej sprawie zachodziła konieczność oceny, czy zarzuty podnoszone przez tych wnioskodawców były uzasadnione oraz czy SKO w [...] prawidłowo uznało, że żaden z tych zarzutów nie mógł skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...]

Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja stwierdzająca nieważność może mieć jedynie charakter wyjątkowy, co oznacza, że stwierdzenie nieważności może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, zachodzi więc przesłanka pozytywna, a jednocześnie w sprawie nie występuje przesłanka negatywna. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 kpa (por. wyrok NSA w Warszawie z 5.02.1988 r., IV SA 948/87, LEX nr 1687480). Istota nadzwyczajnego postępowania nieważnościowego polega przy tym na tym, że rozstrzygnięcie w takiej sprawie i jego uzasadnienie mają się odnosić do oceny kwestionowanej w tym postępowaniu decyzji z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego z czasu wydawania tej decyzji, a więc wymaga zajęcia przez organ jednoznacznego stanowiska co do tego, czy i jakie przepisy zostały naruszone, a jeżeli są podstawy do przyjęcia, iż decyzja została wydana z naruszeniem określonych przepisów, czy naruszenie to jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 (por. wyrok NSA z 22.12.2010 r., II OSK 1968/09, LEX nr 746858).

Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa stanowiącymi jej podstawę i gdy charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i jednoznaczny. Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2323/16 "O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną. Musi to być więc wada jednoznacznie ujmowana przez wszystkich. Przy czym w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania szerokiej wykładni prawa, wielu metod i sposobów interpretacji. Chodzi więc o przepis niewywołujący rozbieżności w praktyce. Wreszcie skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

W opinii Sądu rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach SKO w [...] wadliwie oceniło, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja Wójta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], rażąco narusza prawo. Sąd uznał, że SKO w [...] nie dopełniło obowiązku przeprowadzenia prawidłowej oceny zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o u.i.oś., co jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 829/11, CBOSA). Naruszenie tego podstawowego warunku wydania decyzji środowiskowej prowadzić musi do wniosku, że taka decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W przedmiotowej sprawie [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...].07.2008r., regulował konkretne ograniczenia w zakresie lokowania infrastruktury technicznej na obszarze nim objętym, co przesądzało także o charakterze spornej inwestycji (gazociągu wysokiego ciśnienia). [...] przewiduje bowiem, że na obszarze, na którym miała być zlokalizowana planowana inwestycja, możliwa jest jedynie realizacja sieci gazowych niskiego i średniego ciśnienia. Skoro [...] nie przewidywał budowy infrastruktury technicznej w postaci gazociągu wysokiego ciśnienia, to istniały podstawy do zastosowania art. 80 ust. 2 ustawy o u.i.oś. i odmowy wydania decyzji o ustaleniu uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia. Ustalenia obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są bowiem wiążące dla organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle wymienionego przepisu podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. wyrok NSA z 10 października 2017 r., sygn. II OSK 2460/16, LEX nr 2409692).

W opinii Sądu w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z oczywistą sprzecznością zamierzenia inwestora z zapisami [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], zatem nie można podzielić stanowiska SKO w [...] i przyjąć w tym przypadku, że skoro [...] wprost nie zakazuje lokalizowania gazociągów wysokiego ciśnienia i wymaga intepretacji, to nie można uznać, że wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach Wójt w sposób rażący naruszył w ten sposób przepisy prawa materialnego. Sąd w tym miejscu podnosi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ nadzoru dokonał wykładni celowościowej zapisów [...] podczas gdy w tym przypadku należało dać prymat wykładni językowej. Podnieść należy, że o ile faktycznie zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 8 Rozdziału 1 [...] (uchwały z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]) plan określa zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej (a bezspornie gazociągi to infrastruktura techniczna), to zgodnie z § 10 ust. 5 w zakresie zaopatrzenia w gaz plan dopuszcza dostawę gazu z sieci gazowej średniego lub niskiego ciśnienia oraz zbiorników na gaz oraz dopuszcza możliwość lokalizowania stacji redukcyjno-pomiarowych i wydzielenia terenu dla potrzeb ich budowy bez konieczności opracowania zmiany planu. W opinii Sądu na tej podstawie nie sposób wywodzić możliwości budowy gazociągów wysokiego ciśnienia. Należy mieć na uwadze, że budowa takich gazociągów wiąże się z wprowadzeniem stref ochronnych, w granicach których, zgodnie z § 10 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. 2013 poz. 640) uprawnienia właścicieli nieruchomości są znacznie ograniczone, przy czym ograniczenia te, jak i szerokość strefy ochronnej ustanawianej dla gazociągów, są uzależnione od ciśnienia gazu nimi przesyłanego/dostarczanego. W strefie ochronnej (kontrolowanej) m.in. nie można wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenie gazociągu podczas jego użytkowania. Mając zatem na uwadze, że własność stanowi dobro konstytucyjnie chronione, a m.p.z.p. jest jednym z aktów określających sposób korzystania z tego prawa, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że możliwość budowy gazociągów wysokiego ciśnienia można wyprowadzić w drodze wykładni planu miejscowego. Ten rodzaj infrastruktury technicznej ze swej istoty jest na tyle uciążliwy dla mieszkańców, że powinni mieć oni zagwarantowane prawo wypowiedzenia się co do jej lokalizacji i budowy. Gwarantem takiego prawa jest etap prac nad m.p.z.p., w którym właściciele nieruchomości, na których planowana jest budowa takiej infrastruktury technicznej, mają prawo składać wnioski oraz uwagi do projektu planu, jak i uczestniczyć w publicznej dyskusji nad wyłożonym projektem planu wraz z opracowaną na jego potrzeby prognozą odziaływania na środowisko. Skarżący zasadnie zatem odwołują się do orzecznictwa sądów administracyjnych (wyżej przytoczonego), które daje prymat uprawnieniom właścicieli nieruchomości i wskazuje na konieczność ustalenia w planie miejscowym jednoznacznych zapisów w odniesieniu do praw i ograniczeń w wykonywaniu ich prawa własności. W opinii Sądu z tej perspektywy nie można również przyjąć, iż cel publiczny, jakim jest zapewnienie dostawy gazu do obszarów pozbawionych dotąd infrastruktury gazowej, uniemożliwia przyjęcie stanowiska, że doszło w tym przypadku do rażącego naruszenia przepisów [...]

Wychodząc z takiego założenia nie można również podzielić stanowiska Kolegium, że możliwość budowy gazociągu wysokiego ciśnienia wynika z tych zapisów [...] które stanowią o budowie infrastruktury technicznej oraz urządzeń towarzyszących (§1 ust, 2 pkt 8, § 10 ust. 1 pkt 3, pkt 6, ust. 6 pkt 4). W opinii Sądu zapis § 10 ust. 6 pkt 4 [...] nie może być interpretowany szerzej, jak to wywodzi Kolegium. Po pierwsze, cały ust. 6 § 10 stanowi o ustaleniach w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną i stanowi zupełną regulację – w odniesieniu do tej infrastruktury technicznej. Po drugie, w [...] brak jest zapisów odnośnie ustaleń dla stref ochronnych gazociągu wysokiego ciśnienia, podczas gdy takie ustalenia zostały określone w Rozdziale 2, w § 13 – w odniesieniu do linii elektroenergetycznych.

Należy w tym miejscu podkreślić, że plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej. Wszelka rozszerzająca wykładnia planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22.02.2011, sygn. akt: II OSK 353/10). Stanowisko to Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela.

Mając to na uwadze należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa i jako taka nie może się ostać w obrocie prawnym.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów, podnoszonych w skardze i jej rozwinięciu oraz w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Sąd uznał, że są one chybione, lecz stwierdzenie to nie ma wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Podstawowe znaczenie ma bowiem uznanie przez Sąd, że SKO w [...] wadliwie przyjęło, iż wydając decyzję o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań Wójt [...] nie naruszył rażąco art. 80 ust. 2 ustawy o u.i.oś. w związku z zapisami obowiązującego [...]. Powyższe skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, co wyżej omówiono.

Sąd uznał, że SKO w [...] w zaskarżonej decyzji odniosło się do tych zarzutów wyczerpująco i prawidłowo oceniło ich charakter. Sąd podziela stanowisko organu, że merytoryczna ocena treści raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko nie ma miejsca w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem przekracza ona ramy kontroli nadzorczej wyznaczonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 k.p.a. Zastosowania sankcji nieważności nie można bowiem wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Tym samym nie można kwestionować w tym trybie sporządzonego na potrzeby postępowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei przebieg gazociągu, o ile można byłoby przyjąć zgodność jego lokalizacji z [...], nie naruszałby również zapisów § 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 4. Wobec wykazanej niemożności poprowadzenia gazociągu w obrębie linii rozgraniczających dróg, jego przebieg wrysowano równolegle do granic działek, co jest zgodne z pkt 5 § 10 ust. 1 [...].

Z map załączonych do akt sprawy wynika również, że planowany gazociąg nie przebiega przez obszar górniczy i teren wydobycia piasków kwarcowych, a jedynie na krótkim odcinku sąsiaduje z obszarem górniczym. Przedsięwzięcia polegające na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia i działalność kopalni [...] nie są również przedsięwzięciami podobnymi, a przez oddziaływanie skumulowane rozumie się nasilenie zmian w środowisku spowodowanych przez nałożenie się tego samego rodzaju oddziaływania planowanej inwestycji z oddziaływaniem innych, podobnych przedsięwzięć istniejących, jak i planowanych. W rozpatrywanym przypadku brak było podstaw, aby w ogóle rozważać możliwość wystąpienia kumulacji oddziaływań obu tych inwestycji.

W konsekwencji w wyżej wskazanym zakresie Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że brak było podstaw do przyjęcia, iż doszło do rażącego naruszenia prawa przez Wójta [...]. Powyższe stwierdzenie nie zmienia jednakże ogólnej oceny zaskarżonej decyzji bowiem, jak wyżej wykazano, rażącym naruszeniem prawa było ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, której plan miejscowy nie dopuszcza, czego Kolegium w sposób prawidłowy nie oceniło, naruszając tym samym przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję SKO w [...] w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2020 r., Nr [...] [...] (pkt I wyroku).

Rozpoznając ponownie sprawę w granicach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez skarżących B. J. i M. M. (w zakresie wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy Kolegium prawidłowo umorzyło, SKO w [...] uwzględniając treść niniejszego wyroku oraz jego argumentację uchyli decyzję własną z dnia [...] stycznia 2020 r., Nr [...] i po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdzi nieważność decyzji Wójta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...],

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że po stronie skarżących nie występuje współuczestnictwo materialne, zatem każdego ze skarżących obciążał obowiązek uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w wysokości [...] zł, co łącznie daje kwotę [...]zł (pkt II wyroku).