Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1132/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Izabela Ostrowska Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...] Minister Skarbu Państwa, na podstawie art. 62 i art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133 poz. 872 ze zm.), w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) – dalej k.p.a., po rozpoznaniu odwołania Zarządu Województwa [...] reprezentowanego przez H. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak [...], odmawiającej potwierdzenia nabycia przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności nieruchomości leśnej Skarbu Państwa, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] ha, położoną w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] znak [...] odmówił potwierdzenia nabycia przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności nieruchomości leśnej Skarbu Państwa, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] ha, położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]. Wojewoda [...] wskazał, że grunty oznaczone jako działka nr [...] stanowiły w całości lasy i grunty leśne we władaniu Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] (obecnie [...] Centrum Leczenia [...] w [...]). Leśny charakter ww. działki nie zmienił się do chwili obecnej. Wojewoda wskazał, że wobec leśnego charakteru gruntów przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną są przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, a prawo zarządu powstaje z mocy samego prawa (art. 74 ustawy o lasach).

Wojewoda [...] uznał, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ponieważ działka nr [...] (stanowiąca grunt leśny) znajdowała się jedynie w faktycznym władaniu Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] (obecnie [...] Centrum Leczenia [...]) – bez tytułu prawnego. Tytuł prawny, a mianowicie prawo zarządu nieruchomością, obejmująca m.in. działkę ew. nr [...], przysługuje Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] i zostało ujawnione w księdze wieczystej dla ww. nieruchomości.

Województwo [...] wniosło od powyższej decyzji odwołanie, po którego rozpoznaniu zapadła opisana na wstępie zaskarżona decyzja.

W jej uzasadnieniu Minister wskazał, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, jednostki samorządu terytorialnego, z dniem 1 stycznia 1999 roku, przejęły uprawnienia organu administracji rządowej, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej. Stosownie do art. 47 ust. 2a ww. ustawy, na podstawie Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2001 roku — w sprawie wykazu samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, które zostały przejęte przez gminy, powiaty i samorządy województw (Dz. U Nr 65, poz. 659) Województwo [...] z dniem 1 stycznia 1999 roku przejęło uprawnienia organu, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pod nazwą Samodzielny Wojewódzki Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] (obecnie [...] Centrum Leczenia [...]). Przejęcie ww. uprawnień przez Województwo [...] zostało potwierdzone decyzją Wojewody [...][...] - Nr [...] z dnia [...].

Następnie organ odwołał się do treści art. 60 ust. 1 ww. ustawy i stwierdził, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że sporna nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa. Nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 roku była własnością Skarbu Państwa. Tytuł własności do działki nr [...] położonej przy ul. [...] (obręb [...]) w [...] Skarb Państwa uzyskał z dniem [...] w drodze zasiedzenia (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...]) i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...]– KW nr [...].

Minister ustalił, że prawo zarządu nieruchomością, obejmującą m.in. działkę nr [...] w obrębie [...] w [...] przysługuje Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...]. Prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...] nr [...].

Minister stwierdził, że brak formalnego władania nieruchomością oznacza, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała w nieformalnym posiadaniu Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...], a tym samym nie została spełniona podstawowa przesłanka z art. 60 ww. ustawy.

Minister ocenił, że władanie rzeczą zostało ściśle połączone z prawem dającym określone władztwo nad rzeczą i uznał, że pojęcia "władania" występującego w art. 60 ww. ustawy nie można, zatem oderwać od tytułu prawnego będącego źródłem jego powstania i wypełniającego go konkretną treścią, która określa zakres uprawnień władającego nad rzeczą. Faktyczne dysponowanie mieniem bez żadnego formalnego tytułu prawnego, nie może być podstawą do zastosowania art. 60 ww. ustawy, albowiem nie mieści się w pojęciu władania.

Reasumując, Minister podzielił pogląd wyrażony w decyzji Wojewody [...] i utrzymał ją w mocy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Województwo [...], domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 60 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu, że pojęcie "władania" wymienione w powyższym przepisie odnosi się wyłącznie do władania na podstawie określonego tytułu prawnego i w konsekwencji powyższego przyjęcie przez organ drugiej instancji za prawidłowe ustalenia organu pierwszej instancji, że brak formalnego władania nieruchomością stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] w [...] przez Samodzielny Wojewódzki Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] nie może być podstawą do zastosowania art. 60 ww. ustawy i bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...];

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie zasad ogólnych postępowania dowodowego wyrażonych w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez nieustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nierozpatrzenie w sposób wszechstronny i wyczerpujący całego materiału dowodowego, co spowodowało brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ drugiej instancji dokonał błędnych ustaleń, przyjmując, że faktyczne władanie nieruchomością zajętą pod działalność statutową Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...], przejętego z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...], bez tytułu prawnego, nie może być podstawą do zastosowania art. 60 ww. ustawy; naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo naruszenia przez ten organ ww. przepisów, co miało wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Skarbu jest zgodna z prawem.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Art. 60 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że nabycie mienia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza wojewoda w drodze decyzji.

Z akt sprawy wynika, że Marszałek Województwa [...] zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie deklaratoryjnej decyzji potwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 roku z mocy prawa przez Województwo [...], w trybie przepisów art. 60 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną własności gruntów stanowiących m.in. działkę nr [...] w obrębie [...] będącą we władaniu Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] przy ul. [...]. Zarządzeniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] przy ul. [...] został przekształcony w samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej o nazwie "Samodzielny Wojewódzki Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...]". Nowo utworzona jednostka została wyposażona w mienie nieruchome określone w załączniku nr 1 do ww. zarządzenia.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ww. ustawy, jednostki samorządu terytorialnego, z dniem 1 stycznia 1999 roku, przejęły uprawnienia organu administracji rządowej, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej.

Należy wskazać, że stosownie do art. 47 ust. 2a ww. ustawy, na podstawie Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2001 roku - w sprawie wykazu samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, które zostały przejęte przez gminy, powiaty i samorządy województw (Dz. U. Nr 65, poz. 659) Województwo [...] z dniem 1 stycznia 1999 roku przejęło uprawnienia organu, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pod nazwą Samodzielny Wojewódzki Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] (obecnie [...] Centrum [...]). Przejęcie ww. uprawnień przez Województwo [...] zostało potwierdzone decyzją Wojewody [...][...] – Nr [...] z dnia [...].

Niewątpliwie działka o nr ew. [...] w dniu 31 grudnia 1998 roku była własnością Skarbu Państwa. Tytuł własności do działki nr [...] położonej przy ul. [...] (obręb [...]) w [...] Skarb Państwa uzyskał z dniem [...] w drodze zasiedzenia (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...]) i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...]– KW nr [...].

Jak wynika z ewidencji gruntów na dzień 31 grudnia 1998 roku grunty oznaczone jako działka nr [...] stanowiły w całości lasy i grunty leśne we władaniu Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] (obecnie [...] Centrum Leczenia [...] w [...]. Leśny charakter nieruchomości nie zmienił się do chwili obecnej i został on potwierdzony również przez wnioskodawcę m.in. w sporządzonej karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości przedłożonej jako materiał dowodowy w sprawie. Zgodnie natomiast z pismem Nadleśnictwa [...] przesłanym w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego "działki [...] w obrębie [...] w [...] sąsiadują bezpośrednio z działkami leśnymi o numerach (...) należącymi do Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. Działki te tworzą zwarte kompleksy leśne, na których w sposób racjonalny można prowadzić gospodarką leśną."

Ze względu na leśny charakter gruntów zastosowanie znajduje ustawa z dnia 28 września 1991 roku o lasach regulująca zasady gospodarki leśnej. Zgodnie z art. 4 ust.1 lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, zwane dalej "Lasami Państwowymi". Jak wynika z dokumentów zebranych w sprawie przysługujące, na podstawie przepisów art. 74 ustawy o lasach, prawo zarządu nieruchomością obejmującą m.in. działkę nr [...] w obrębie [...] w [...], Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...]– KW nr [...]. Należy podkreślić, że lasy państwowe stanowiące własność Skarbu Państwa, niebędące w zarządzie "Lasów Państwowych" lasy państwowe stanowiące własność Skarbu Państwa : pozostające pod zarządem innych ministrów i nieprzekazane z państwowego gospodarstwa leśnego w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63, poz. 494, z późn. zm.), czy wyłączone z państwowego gospodarstwa leśnego w trybie art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1, i przekazane pod zarząd innych ministrów, w okresie jednego roku od wejścia w życie ustawy przechodzą, z zastrzeżeniem ust. 2, w zarząd Lasów Państwowych. Nabycie to następuje z mocy samego prawa. Jedyny wyjątek – wskazany w art. 74 ust. 2 ustawy o lasach, dotyczy gruntów leśnych, które na podstawie umowy, zawartej zgodnie z zasadami określonymi w art. 40 ust. 1 ustawy o lasach, pozostają w użytkowaniu jednostek sprawujących zarząd tymi gruntami. Innymi słowy "przejście w zarząd" lasów stanowiących własność Skarbu Państwa na rzecz Lasów Państwowych nastąpiło z mocy samego prawa w okresie jednego roku od dnia 1 stycznia 1992 r., tj. od dnia wejścia ustawy w życie.

Jak wynika z wniosku, działka nr [...] pozostawała we władaniu Samodzielnego Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] z siedzibą przy ul. [...]. W wyniku analizy zebranego materiału Sąd podziela pogląd organu, że nie została spełniona przesłanka wskazana w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, albowiem skarżący nie władał działką nr [...] w rozumieniu ww. przepisu.

Należy wskazać, że pojęcie "władanie" powodowało rozbieżności interpretacyjne zarówno w praktyce organów administracji publicznej jak i orzecznictwie sądowym. Wykładni tego pojęcia dokonał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 206/01. Wprawdzie wyrok ten odnosi się do art. 68 powołanej wyżej ustawy, lecz dotyczy pojęcia identycznego z tym, którym ustawodawca posłużył się w art. 60. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, iż użyte w art. 68 ust. 1 ustawy (a zatem i w art. 60 ust. 1) - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną pojęcie "władanie" nie może być identyfikowane z pojęciem "faktyczne władanie", jakim posługuje się Kodeks cywilny i może podlegać wykładni co do jego prawnego (normatywnego) znaczenia odmiennej od tej, która stosowana jest w przypadku przepisów Kodeksu cywilnego (art. 222, art. 336, art. 338, art. 339 k.c.). Jeżeli bowiem spojrzeć na przepisy ustawy nie jako na przepisy regulujące jedynie stosunki cywilnoprawne (prywatnoprawne, własnościowe), lecz przepisy o charakterze ustrojowym (publicznoprawnym), regulujące kwestię wyposażenia nowo tworzonych jednostek samorządu terytorialnego w mienie mające służyć wykonywaniu przez nie ich publicznych zadań, to wówczas "władanie mieniem", o jakim stanowi przepis art. 68 ust. 1 ustawy (a także art. 60 ust. 1), nie powinno być utożsamiane z pojęciem posiadania w ujęciu cywilnoprawnym.

Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż nabycie ex lege prawa własności nieruchomości będącej we władaniu określonego w ustawie podmiotu mogło dotyczyć tylko takiego władztwa nad mieniem państwowym, które dawało władającemu możliwość samodzielnego korzystania z państwowej nieruchomości zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki, czyli takich form władztwa nad mieniem Skarbu Państwa, które zawierało w sobie wiele cech właściwych dla wykonywania władztwa przez właściciela. Posiadanie zależne nie stanowi zatem "władania" w rozumieniu art. 68 ust. 1 czy art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i tym samym nie stanowi przesłanki nabycia przez jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności mienia Skarbu Państwa w trybie powołanych przepisów (por. OSNP 2003/24/584). Powyższy pogląd zyskał aprobatę w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2005 r., I OSK 1064/04 niepubl., wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 września 2003 r., I SA 1345/03 niepubl., z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA/00, LEX nr 81993).

Jak wynika z akt sprawy w zarządzeniu Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] w sprawie przekształcenia Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej [...] w [...] ul. [...] w Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej, wydanym na podstawie art. 50 i art. 53 - 62 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), Wojewoda [...] wydzielił nowo utworzonemu Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej część mienia państwowego do nieodpłatnego użytkowania (nieruchomości określone w załączniku nr 1 i ruchomości określone w załączniku nr 2). Takie wyodrębnienie mienia odpowiada regulacji zawartej w art. 53 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, który stanowi, że samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej gospodaruje samodzielnie przekazanymi w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa lub komunalnym oraz majątkiem własnym.

Ww. władanie nieruchomością polegające na nieodpłatnym użytkowaniu różni się znacząco od uprawnień przysługujących właścicielowi, który w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą (art. 140 k.c.).

Uprawnienie skarżącego do władania działką nr 17 nie stanowi władania w rozumieniu art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W ocenie Sądu nie stanowi ono takiej formy korzystania z nieruchomości państwowej, które zawierałoby w sobie wiele cech właściwych dla wykonywania władztwa przez właściciela. Władanie skarżącego oznacza de facto używanie nieruchomości (jej posiadanie), co stanowi faktyczne władztwo nad rzeczą, które ma charakter posiadania zależnego. Odnosząc się w tym miejscu ponownie do poglądów sformułowanych w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r. III RN 206/01 należy wskazać, że intencją ustawodawcy nie było uwłaszczanie posiadaczy zależnych mienia Skarbu Państwa.

Jeszcze raz należy podkreślić, że ww. działka, na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy o lasach znajdowała się w dniu 31 grudnia 1998 r. w zarządzie Lasów Państwowych, a skarżący włada nią w oparciu o nieodpłatne użytkowanie. Prawo zarządu na ww. działką przez Lasy Państwowe, które powstało z mocy prawa, jest "prawem mocniejszym", zatem zarządcę (Lasy Państwowe) należy traktować jako władającego gruntem w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

Podsumowując powyższe, Sąd podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, a decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury administracyjnej.

W ocenie Sądu organy obu instancji, w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, stosownie do reguł określonych w 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., szczegółowo zbadały i rozważyły argumenty przedstawione przez stronę, jak również podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.