Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 235/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1, art. 35, art. 36 ust. 1, art. 42 ust. 2 - 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę wraz z rozbudową 1. oddala skargę w całości, 2. oddala wniosek uczestniczki postępowania Z. G. o zwrot kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Po 235/16

Uzasadnienie

Starosta Gostyński decyzją z dnia [...].10.2015r. nr [...], znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i W.G. (dalej inwestorzy) pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę z rozbudową budynku dawnej łaźni miejskiej na budynek usługowo - mieszkalny wraz z instalacjami wewnętrznymi: sanitarną i elektryczną na nieruchomości położonej w Gostyniu przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...], obręb Gostyń; kategoria obiektu: I i XVII, z zachowaniem wskazanych warunków, zgodnie z art. 36 ust.1 oraz art.42 ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013r.poz. 1409 ze zm., dalej p.b.).

W decyzji wskazano, że obszar oddziaływania obiektu(ów), o którym mowa w art. 28 ust. 2 p.b., obejmuje nieruchomość D. S. - S. i W. S. w postaci działki nr [...].

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że inwestorzy wystąpili o wydanie w/w pozwolenia na budowę wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011r. Do wniosku dołączono dokumenty określone przepisami art. 33 ust. 2 p.b. Budynek podlegający przebudowie oraz rozbudowie przylega od strony północnej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio do granicy z działką budowlaną nr ew. [...], która jest własnością D. S. - S. i W. S.

Wojewoda Wielkopolski wcześniejszą decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. uchylił w całości decyzję Starosty Gostyńskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę wnioskowanej inwestycji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Inwestorzy na wezwanie organu w dniu [...] sierpnia 2015r. przedłożyli uaktualniony projekt budowlany. D. S. - S. i W. S. po zapoznaniu się z projektem budowlanym wnieśli z dniu [...] września 2015r. zastrzeżenia dotyczące możliwości dalszego prowadzenia postępowania, gdyż na działkach inwestorów w dniu [...] lipca 2015r. zostało wznowione postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gostyniu w sprawie samowoli budowlanej w istniejącym budynku gospodarczo – garażowym. Ponadto zakwestionowali pisemne poświadczenie projektanta, że możliwy jest swobodny dojazd do i wyjazd ze wszystkich miejsc parkingowych w konfiguracjach, gdy część miejsc parkingowych będzie zajęta. Wskazano także na rozbieżności zaistniałe pomiędzy stronami [...] a [...] w zakresie inwentaryzacji obiektu. Organ I instancji skierował w dniu [...] września 2015r. pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gostyniu, z prośbą o udzielenie informacji, czy zostało zakończone postępowanie dotyczące ww. samowoli budowlanej oraz czy budynek gospodarczo - garażowy zmienił przeznaczenie. W dniu [...] września 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gostyniu przekazał ostateczną decyzję z dnia [...] sierpnia 2015r. o odmowie uchylenia decyzji [...] z dnia [...] października 2013r. Pismem z dnia [...] września 2015r. Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w Gostyniu poinformował, że decyzja [...] z dnia [...] stycznia 2014r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku gospodarczo - garażowego jest decyzją ostateczną.

Inwestorzy wyjaśnili, iż ilość miejsc parkingowych zlokalizowanych na przedmiotowych działkach określona jest w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji. Zarówno ta decyzja o warunkach zabudowy, jak również przepisy techniczne określające lokalizację miejsc postojowych, nie określają zasad i sposobu korzystania z miejsc postojowych. Ponadto planowana inwestycja nie wymaga korzystania ze wszystkich miejsc postojowych jednocześnie, ponieważ przyszli pacjenci będą umawiani na określone godziny wizyt z ustaleniem czasu ich trwania.

Starosta wyjaśnił, że aktualna inwentaryzacja została opracowana w sierpniu 2015r., co zostało wskazane przez projektanta w metryczkach rysunków - str. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w ustawowym terminie W. S., a także - z naruszeniem tego terminu - D. S. – S.

Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnili, iż właściwa wersja rysunków znajduje się na str. [...] projektu a rysunki na str. [...] stały się nieaktualne. Ponieważ opis projektu stanowi integralną część rysunków zawartych na str. [...] należy usunąć z dokumentacji projektowej część nieaktualną.

Ich zdaniem na podstawie zgromadzonej dotychczas dokumentacji nie można jednoznacznie ustalić jakie zamierzenia budowlane mają być ostatecznie przez inwestorów wdrożone. Schody, jako istotna rozbudowa poza obrys budynku, winny być opisane na wstępie projektu oraz potwierdzone w części rysunkowej. Tymczasem w opisie dotyczącym zakresu planowanych prac, nie podano żadnej informacji na ten temat. Schody wrysowano na mapce sytuacyjnej, rzucie piwnic, rzucie parteru oraz rzucie dachu. Nie ma ich natomiast na rysunkach rzutu piętra, rzutu poddasza i elewacji frontowej budynku. Niemożliwe jest więc ustalenie, czy zamiar budowy schodów jest aktualny, czy wygasł w czasie wielokrotnie przeprowadzanego postępowania administracyjnego.

Ponadto zarzucili, iż organ I instancji nie zwrócił się do projektanta celem ustalenia dostępności miejsc parkingowych w zależności od ich obłożenia. Poprzestał jedynie na zapewnieniu inwestora, iż planowana inwestycja nie wymaga korzystania ze wszystkich miejsc jednocześnie. Zdaniem odwołujących kolizyjne położenie lub wyznaczenie miejsc parkingowych w miejscach w których dojazd jest niemożliwy lub ograniczony nie spełnia ustaleń decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy, gdzie w pkt.2.i) Burmistrz Gostynia ustalił ilość miejsc parkingowych w stosunku do powierzchni związanej z usługami, a możliwość dojazdu do każdego z nich jest dorozumiana i określona przepisami prawa budowlanego (§ 14.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki) z których wynika, że do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania. W tym przypadku nie wszystkie miejsca parkingowe będą miały zapewniony dostęp do drogi publicznej z uwagi na wadliwie zaprojektowane położenie miejsc parkingowych i dojazdów manewrowych. W związku z powyższym rzeczywista ilość miejsc postojowych na wyznaczonym obszarze jest mniejsza od zakładanej i wynosi [...].

Burmistrz Gostynia w decyzji nr [...] z dnia [...].05.2010r. uznał w pkt l.b) za dopuszczalne w zakresie rozbudowy budynku poza istniejącym obrysem dwa rodzaje inwestycji:

- budowę balkoników od strony południowej, co inwestor już zrealizował,

- budowę podjazdu dla osób niepełnosprawnych od strony zachodniej.

Podjazd dla niepełnosprawnych został jednak zaplanowany od strony zachodniej, północno-zachodniej i północnej, czyli w obszarze niewyznaczonym w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta nie przewiduje także rozbudowy poza obrys istniejącego budynku budowy schodów od strony południowej.

Nadto zarzucili, że wcześniej dla działek nr [...] i [...] na wniosek inwestorów została wydana decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...].02.2006r dla:

- budynku dawnej łaźni miejskiej celem zmiany sposobu użytkowania i adaptacji na budynek usługowo-mieszkalny z gabinetami stomatologicznymi,

- budynku gospodarczo-garażowego, celem jego rozbudowy.

Równocześnie decyzja ta określiła ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego dla omawianego obszaru. W pkt 2)a, 2)d, 2)e oraz 2)f ustalenia zostały rozdzielone osobno dla budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego. W punktach 2)b oraz 2)c zostały podane ograniczenia dotyczące powierzchni działki przy założeniu zrealizowania inwestycji dla budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego łącznie.

Inwestorzy uzyskali kolejną decyzję Burmistrza Gostynia o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...].05.2010r. dotyczącą przebudowy oraz rozbudowy budynku dawnej łaźni miejskiej w ściśle określonym zakresie i miejscu (pkt l.b)). Decyzja ta nie uwzględniała jednak rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego.

Tak więc dla obszaru działek [...] i [...] wydano dwie decyzje o warunkach zabudowy. Pierwsza z dnia [...].02.2006r. obejmująca swą treścią wszystkie inwestycje w postaci budynku garażowego oraz dawnej łaźni miejskiej. Druga z dnia [...].05.2010r. rozszerzająca zmianę sposobu użytkowania budynku dawnej łaźni miejskiej o jej przebudowę i ściśle określoną rozbudowę.

Z treści postępowania legalizacyjnego oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].08.2015r. wynika, że decyzja o warunkach zabudowy [...] z [...].02.2006r. jest aktualna oraz nie zaszły do [...].08.2015r żadne okoliczności, które mogłyby wpłynąć na jej wygaśnięcie lub zmianę. Istnieje więc konieczność uwzględnienia w czasie postępowania administracyjnego ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z [...].02.2006r, określającej łączną powierzchnię zabudowy oraz proporcję powierzchni działki biologicznie czynnej (punkt 2 b) oraz 2 c)) dla sumy inwestycji na obszarze działek [...] oraz [...].

Rozpatrując odwołanie W. S. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...].01.2016r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Wskazano, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy wcześniej wydał już decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., znak[...], decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...] oraz decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...].

Dalej Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno - budowlanej odmawiając bądź wydając pozwolenie na budowę określonej inwestycji winien kierować się ściśle określonymi w przepisach prawa wytycznymi. To przepisy prawa materialnego stanowią podstawę wydania konkretnej decyzji. Organ administracji architektoniczno- budowlanej nie działa na zasadzie uznania i dowolności.

Z analizy załączonej aktualnej inwentaryzacji oraz rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie dotyczy zamierzenia przyszłego, a nie już zrealizowanego.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 p.b. organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy (względnie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy Prawo budowlane) uprawnienia budowlane, a także sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.).

Inwestorzy posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w stosunku do działek o nr ewid, [...] i [...]z tytułu umowy użyczenia zawartej z jej właścicielem Z. G. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został opracowany oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b., dołączyły do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Wskazano, iż dla przedmiotowej inwestycji inwestorzy uzyskali decyzję Burmistrza Gostynia ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] właściwy organ wskazał wnioskodawcom konkretne wytyczne dotyczące funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, które inwestorzy powinni wypełnić przy sporządzaniu projektu budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu W. S., iż inwestor nie wywiązał się z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2006 r. w zakresie dotyczącym m.in. powierzchni biologicznie czynnej, wyjaśniono, iż dla obszaru działek o nr ew. [...] i [...] zostały ustalone nowe warunki zabudowy w ww. decyzji z dnia [...] maja 2010 r., stąd zapisy decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania. Można uzyskać wiele decyzji o warunkach zabudowy obejmujących dany teren i to od inwestora zależy, którą załączy jako podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Burmistrz Gostynia ustalił w punkcie 1 następujące warunki zabudowy: zabudowa mieszkaniowa i zabudowa usługowa, zmiana sposobu użytkowania i przebudowa budynku dawnej łaźni na budynek usługowo - mieszkalny, rozbudowa budynku w zakresie robót poza obrysem istniejącego budynku, wykonanie: podjazdu dla osób niepełnosprawnych - od strony zachodniej budynku, balkoników od strony południowej budynku. Następnie w punkcie 2.b ustalono, że powierzchnia zabudowy działki: bez zmian w obrysie istniejącej powierzchni zabudowy, z dopuszczeniem realizacji dodatkowych powierzchni zabudowanych pod podjazdem do budynku.

Zdaniem organu odwoławczego planowane schody w elewacji południowej są zgodne z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy. Poprzez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię rzutu poziomego budynku w stanie wykończonym, wyznaczonego przez rzutowanie na powierzchnię terenu wszystkich jego krawędzi zewnętrznych (podstawa - Norma [...] - Tytuł: Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych Grupa ICS: 91.010.01). Zgodnie z powyższą normą do powierzchni zabudowy nie wlicza się zewnętrznych części budynku, takich jak: podziemne części budynku, studzienki piwniczne, pochylnie i schody zewnętrzne, tarasy naziemne, powierzchnie pod daszkami ochronnymi. Schody od strony południowej należy uznać jako element podziemny bowiem nie będą wystawać poza poziom terenu. Z tego też względu nie zostały one uwidocznione na rysunkach rzutu piętra czy rzutu poddasza. Ponadto w opisie dotyczącym zakresu robót nie trzeba wypisywać wszystkich planowanych robót budowlanych dokładnie i skrupulatnie, bowiem to właśnie rysunki budowlane stanowią uszczegółowienie opisu technicznego, czy projektu zagospodarowania terenu.

Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. mówi o możliwości wykonania podjazdu dla osób niepełnosprawnych od strony zachodniej budynku. Zdaniem organu odwoławczego przedłużenie tejże pochylni także przy części elewacji północnej jest uprawnione i uzasadnione koniecznością spełnienia warunków technicznych dotyczących maksymalnego nachylenia pochylni dla niepełnosprawnych wynikających z §70 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U nr. 75. poz. 690 ze zm.- dalej warunki techniczne). Zrealizowanie podjazdu jedynie w części zachodniej budynku spowoduje, że zostaną naruszone normy powyższego przepisu.

Odnośnie lokalizacji miejsc parkingowych wskazano, iż z projektu budowlanego wynika, że wschodnia cześć przebudowywanego budynku została przeznaczona na cele mieszkalne i w jej wschodniej elewacji znajduje się otwór okienny, wobec czego zaplanowane miejsca postojowe po tej stronie budynku winny być zgodnie z ww. przepisem § 19 ust. 1 rozporządzenia oddalone od okien 7 metrów - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Warunek ten nie został wcześniej spełniony. W wyniku naniesienia poprawek do projektu budowlanego, zapis § 19 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia nie będzie miał już zastosowania w omawianej sprawie. Z treści przywołanego przepisu wynika, iż odległości w nim wskazane odnoszą się do sytuacji, gdy lokalizacja miejsc parkingowych następuje w odniesieniu do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Zgodnie z § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia za pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi należy przyjmować pomieszczenia, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny. W przedłożonym przez inwestorów projekcie budowlanym wskazano (na rzucie parteru), iż we wschodniej części przebudowywanego budynku zostały ulokowane pomieszczenia gospodarcze, które ze względu na swoje przeznaczenie nie mogą być uznane za pomieszczenia na stały pobyt ludzi. Stąd. lokalizacja miejsc parkingowych w przedstawiony w projekcie zagospodarowania działki sposób, pozostaje w zgodzie zarówno z przepisami wynikającymi z ww. rozporządzenia jak i z zapisami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...].

W przedmiotowej sprawie inwestorzy wydzielili łącznie [...] miejsc postojowych, zgodnie z decyzją Burmistrza Gostyniu o warunkach zabudowy, która ustaliła wymagania dotyczące wygospodarowania miejsc postojowych dla klientów w ilości min. 1 stanowisko na 10m2 powierzchni związanej z usługami, ale nie mniej niż 2 stanowiska (pkt 2 ppkt 1). Powierzchnia użytkowa usług w przedmiotowej inwestycji wynosi [...]m2 (str. [...] projektu budowlanego), co oznacza, że dla przedmiotowego terenu projekt budowlany przewiduje [...] miejsc postojowych. Za bezkolizyjne zaplanowanie miejsc postojowych wraz z zachowaniem norm odpowiada projektant. Organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikuje jedynie: czy zaprojektowano miejsca postojowe, ich wymiary, odległości pomiędzy miejscami parkingowymi a granicą działki sąsiedniej oraz pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. W tym zakresie spełnione zostały wymogi zawarte w §18-21 warunków technicznych. Zdaniem organu odwoławczego tak zaplanowane miejsca postojowe będą dostępne dla osób z nich korzystających.

Omawiana inwestycja jako obiekt wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta i Gminy Gostyń została uzgodniona z Wielkopolskim Urzędem Ochrony Zabytków w Poznaniu, Delegatura w Lesznie. Inwestorzy posiadają także pozostałe wymagane prawem opinie i uzgodnienia.

Prawidłowość rozwiązań technicznych przyjętych przez projektantów można zbadać dopiero na etapie wykonawstwa, a w ich zastosowanie organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają prawa ingerencji. To projektant decydując się na określone rozwiązania, w oparciu o posiadana wiedzę techniczną i praktyczną, ponosi odpowiedzialność za ich funkcjonowanie oraz zgodność z obowiązującymi przepisami prawa.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. inwestorzy oświadczyli, że rysunki na stronach nr [...] projektu budowlanego stanowią zawartość poprzedniego opracowania, a rysunki nr [...] stanowią aktualną inwentaryzację i zamierzenie. Zawarcie poprzedniej inwentaryzacji i rysunków dotyczących projektowanych robót budowlanych nie narusza przepisów prawa budowlanego, czy postępowania administracyjnego. Rysunki te posiadają datę w której je sporządzono i to data najbardziej aktualna świadczy o zamierzeniu i przeprowadzonej inwentaryzacji. Rysunki z datą późniejszą stanowią dowód jakie zmiany w danym przypadku nastąpiły.

Odnosząc się do kwestii wód opadowych wskazano, że stosownie do treści § 29 warunków technicznych nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Przedmiotowa inwestycja ze względu na swój zakres (jedynie przebudowa i rozbudowa budynku w niewielkim zakresie - podjazd i balkoniki) nie doprowadzi do zmiany stosunków wodnych na działkach inwestycyjnych, czy sąsiednich. Ponadto działka W. S. i D. S.-S. jest oddzielona od działek inwestycyjnych murem uniemożliwiającym przedostanie się wody na ich posesje. Na działkach, na których planowane jest dane przedsięwzięcie, znajdują się także studzienki kanalizacji deszczowej, które umożliwiają odpowiednie odprowadzenie wód opadowych.

Zgodnie art. 4 p.b., każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gdy wnioskodawca w swojej dokumentacji spełnia wymagania zawarte w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b. Organ odwoławczy nie odnalazł przepisów na podstawie których mógłby odmówić wydania pozwolenia na budowę lub które powodowałby konieczność ponownego uzupełnienia materiału dowodowego przez Starostę Gostyńskiego.

Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W. S. wnosząc o jej uchylenie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie normy wyrażonej w art. 35 ust. 3 p.b. w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. w związku z § 8 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości polegającej na wskazaniu w projekcie budowlanym powierzchni zabudowy działki jako [...]%, co nie odpowiada prawdzie, gdyż projektant nie uwzględnił powierzchni istniejącego garażu (ok. [...] m2);

2) naruszenie normy wyrażonej w art. 35 ust. 3 p.b. w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. w związku z § 8 ust. 3 pkt 6 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak nałożenia obowiązku do wskazania w projekcie sposobu odprowadzania wód opadowych w związku z pojawieniem się w projekcie planowanej powierzchni utwardzonej, co prowadzi do naruszenia wymagania ustalonego w pkt 6 b decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] wydanej przez Burmistrza Gostynia;

3) naruszenie normy wyrażonej w art. 35 ust. 3 p.b. w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. w związku z § 18 ust. 2 oraz § 21 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak nałożenia obowiązku do wyznaczenia na miejscach postojowych spadku zapewniającego odpowiedni spływ wody deszczowej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ administracji architektoniczno-

budowlanej sprawdzając poprawność projektu budowlanego, w tym projektu

zagospodarowania działki, nie zwrócił uwagi na oczywisty błąd projektanta, który na str.2 b projektu określił powierzchnię zabudowy działki jako [...]%, pomimo że rzeczywista powierzchnia zabudowy wyniesie ok. [...] %.

Z rachunku arytmetycznego wynika, że budynek zajmuje powierzchnię [...] m2 w stosunku do powierzchni działki [...] m2, co daje [...]%, które wykazuje projektant w swoim projekcie. Oczywistym jest zatem, że projekt nie uwzględnia w wyliczeniu powierzchni garażu ok. (ok. [...]m2).

W drugiej kolejności podniesiono, że projekt budowlany zakłada pojawienie się

powierzchni utwardzonej w związku z wytyczeniem i budową miejsc postojowych. Opisane zamierzenie Inwestora już samo w sobie stanowi potencjalne naruszenie pkt 6 b decyzji o warunkach zabudowy z dnia 2010 r., która przewiduje, że "realizacja inwestycji nie może zmienić stosunków wodnych na działkach sąsiednich.".

Tym samym w projekcie zagospodarowania działki winien być wskazany sposób odprowadzania wody opadowej. Stwierdzono, że na skutek realizacji zamierzenia budowlanego przez inwestorów powstanie prawie [...] m2 powierzchni utwardzonej, co obejmie łącznie około [...] % działki, co jest wielkością niestandardową.

Zgodnie z dyspozycją § 8 ust. 3 pkt 6 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego część rysunkowa projektu sporządzona na mapie powinna określać m.in. sposób odprowadzania wód opadowych. Brak ten jest istotny, gdyż na skutek wytyczenia i budowy miejsc postojowych teren podniesie się jeszcze o [...]cm. Projektant nie wykazał, w jaki sposób taka powierzchnia utwardzona rzutuje na warunki gruntowo-wodne działki oraz sąsiednich działek oraz nie wskazał sposobu odprowadzenia wód opadowych z takiej powierzchni utwardzonej.

W korelacji z wyżej przedstawionym zarzutem pozostaje zarzut dotyczący braku oznaczenia w wyznaczonych miejscach postojowych spadku zapewniającego spływ wody, o czym stanowi § 21 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Dodatkowo zarzucono, że w ocenie skarżącego decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2010 r., która obarczona jest nieważnością, gdyż nieuprawnionym jest wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji, co do której decyzja o warunkach zabudowy została już wydana i jest prawomocna, tj. wcześniejsza decyzja z dnia [...].02.2006 r.

W realiach niniejszej sprawy wniosek o wydanie warunków zabudowy z 2010 r. dotyczy analogicznego zamierzenia budowlanego jak wniosek o wydanie warunków zabudowy z 2006 roku. Pierwsza z opisywanych decyzji dotyczyła "zmiany sposobu użytkowania i adaptacji budynku dawnej łaźni miejskiej na budynek usługowo-mieszkalny z gabinetami stomatologicznymi, rozbudowa budynku gospodarczo-garażowego". Natomiast druga z tych decyzji dotyczy warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania i przebudowy budynku dawnej łaźni na budynek usługowo-mieszkalny połączony z rozbudową budynku w zakresie robót poza obrysem istniejącego budynku, tj. wykonanie: podjazdu dla osób niepełnosprawnych - od strony zachodniej budynku oraz balkoników od strony południowej budynku.

W dacie wydania pozwolenia na budowę przez organ pierwszej i drugiej instancji w obrocie prawnym funkcjonowały zatem dwie decyzje o warunkach zabudowy (tj. z 2006 i 2010 r.), które różnią się swoją treścią, choć dotyczą tego samego zamierzenia inwestycyjnego.

Podkreślono, że obie decyzje dotyczą tej samej inwestycji budowlanej. W jednym i drugim wariancie, w związku ze zmianą sposobu użytkowania na usługowo-mieszkalny istnieje konieczność wytyczenia miejsc parkingowych na działce inwestora. Zachodzi zatem konieczność utwardzenia terenu. Przy czym w decyzji z 2006 roku Burmistrz Gostynia wskazał w pkt I 2) lit. c), że "należy pozostawić min. 40 % powierzchni działki biologicznie czynnej", natomiast w decyzji z 2010 r. to ograniczenie sposobu zagospodarowania działki już nie występuje. Na skutek realizacji inwestycji powstanie około [...] m2 powierzchni utwardzonej, co spowoduje, że pozostanie jedynie 29 % powierzchni biologicznie czynnej. Skarżący nie zgodził się z poglądem Wojewody Wielkopolskiego, że inwestor może wybrać dla siebie decyzję o warunkach zabudowy korzystniejszą z punktu widzenia jego interesu.

W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ zarówno I i II instancji nie zbadał należycie zaprojektowanego sposobu odprowadzania wód opadowych w związku z pojawieniem się w projekcie planowanej powierzchni utwardzonej, co doprowadziło do naruszenia wymagania ustalonego w pkt 6 b decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] wydanej przez Burmistrza Gostynia.

Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Dodatkowo wyjaśniono, że przedmiotowe postępowanie trwa od [...] sierpnia 2011 r., a w jego trakcie Wojewoda Wielkopolski wydawał kilkukrotnie decyzje.

Wyjaśniono też, że projektant podał procent powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego w stosunku do powierzchni działki, który wynosi właśnie [...]%. Nie był on zobowiązany do podania powierzchni zabudowy wszystkich budynków w stosunku do całej powierzchni działki, gdyż załączona decyzja o warunkach zabudowy nie wskazywała maksymalnej łącznej dla wszystkich budynków powierzchni zabudowy. W konsekwencji nieuprawniony jest zarzut naruszenia 35 ust. 3 p.b.

Stosownie do treści § 29 warunków technicznych nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Przedmiotowa inwestycja ze względu na swój zakres (jedynie przebudowa i rozbudowa budynku w niewielkim zakresie - podjazd i balkoniki) nie doprowadzi do zmiany stosunków wodnych na działkach inwestycyjnych czy sąsiednich. Ponadto działka W. S. i D. S. S. jest oddzielona od działek inwestycyjnych murem uniemożliwiającym przedostanie się wody na ich posesje. Na działkach, na których planowane jest dane przedsięwzięcie, znajdują się także studzienki kanalizacji deszczowej, które umożliwiają odpowiednie odprowadzenie wód opadowych. Kwestia odprowadzenia wód opadowych nie musi zostać przedstawiona w przedmiotowym projekcie budowlanym, a organ administracji architektoniczno budowlanej musi zbadać jedynie, czy poprzez realizację inwestycji dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Organ odwoławczy wyjaśnił i sprawdził, czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z pkt 6 decyzji o warunkach zabudowy, który to warunek praktycznie jest powtórzeniem §29 warunków technicznych. Przedmiotowa decyzja dotyczy obiektu, który będzie rozbudowywany w małym zakresie, a powierzchnia utwardzona jest oddzielona od działki skarżących także powierzchnią biologicznie czynną, która jest wstanie "przyjąć" także część wód opadowych. Wszystko to spowoduje, że nie dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód opadowych.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia §8 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, bowiem dane przedsięwzięcie dotyczy robót budowlanych przy istniejącym budynku, który już posiada odpowiednie przyłącza i nowego systemu odprowadzania wód opadowych się nie planuje. Zdaniem organu odwoławczego nie jest konieczne pokazanie już istniejących sieci i przyłączy ze względu na treść §7 ust.1 Rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, który to przepis nakazuje wymagania dotyczące projektu budowlanego stosownie do takich cech danego obiektu jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych, oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. W badanym przypadku inwestycja dotyczy już istniejącego budynku mieszkalnego, która nie będzie zwiększała oddziaływania obiektu na otoczenie, a wody opadowe będą zagospodarowane lub odbierane na działkach inwestycyjnych.

Skarżący pismem z dnia [...].05.2016r. podtrzymał i uszczegółowił zarzuty skargi. Dodatkowo podniósł, że powierzchnia działki inwestorów w świetle obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz sztuki budowlanej jest zbyt mała w stosunku do zamierzonej przez inwestora powierzchni usługowej. Zgodnie z warunkami zabudowy z 2010 roku, inwestor powinien przewidzieć [...] miejsc parkingowych, a niemożliwym w rzeczywistości jest wytyczenie [...] miejsc parkingowych na działce inwestora tak, by pojazdy mogły na nich zaparkować. Stanowi to naruszenie przez Wojewodę normy wywiedzionej z art. 35 ust. pkt 1) p.b. nakazującej mu zbadanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Projektant w istocie wytyczył [...] miejsc parkingowych, bo tyle w rzeczywistości jest w stanie zaparkować aut na działce inwestora.

Wojewoda nie ustosunkował się w ogóle do tej kwestii podniesionej już w odwołaniu w sprawie niezgodności wymiarowania miejsc parkowania w części wschodniej działki, które to miejsca zostały wkreślone na mapce jako węższe (niedoskalowane), mimo iż podano liczbowo wymiary większe aniżeli na rysunku. Parkingi we wschodniej części działki są węższe. Zdaniem skarżącego w tej sytuacji zachowanie odległości od granicy działki sąsiedniej nie może być zachowane. Takie działanie stanowi naruszenie art. 35 ust. pkt 2) p.b. w zw. z § 21 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżący wskazał, że sposób wytyczenia pochylni w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 roku jednoznacznie przewiduje możliwość wykonania podjazdu dla osób niepełnosprawnych jedynie od strony zachodniej budynku. Wojewoda Wielkopolski, dopuszczając wytyczenie pochylni po stronie północnej budynku, w sposób jaskrawy naruszył postanowienia decyzji o warunkach zabudowy, poprzez jej nieuprawnione uzupełnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Starosty Gostyńskiego z dnia [...].10.2015r. nr [...], znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i W.G. pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę z rozbudową budynku dawnej łaźni miejskiej na budynek usługowo - mieszkalny wraz z instalacjami wewnętrznymi: sanitarną i elektryczną na nieruchomości położonej w Gostyniu przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...]i [...], obręb [...]; kategoria obiektu: I i XVII, z zachowaniem wskazanych warunków, zgodnie z art. 36 ust.1 oraz art.42 ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013r.poz. 1409 ze zm., dalej p.b.).

Sąd orzekający zasadniczo aprobuje stanowisko i argumentację organu odwoławczego zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Sąd z urzędu zobligowany był do zbadania w pierwszej kolejności tego, czy skarżący posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Badając tę kwestię organy zasadnie uznały, iż to przepis art. 28 ust. 2 p.b. wskazuje krąg podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu orzekającego W. S. posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W postępowaniu o pozwoleniu na budowę definicję strony normuje art. 28 ust. 2 p.b., który to przepis zawęża krąg stron w stosunku do treści art. 28 k.p.a. Tymczasem przepis art. 28 ust. 2 p.b. nawiązując do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 p.b., nakazuje wyznaczenie tego terenu w otoczeniu projektowanego obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zatem regulacja ta nawiązuje do ograniczeń w zagospodarowaniu, a nie – w użytkowaniu terenu wokół projektowanego obiektu (zob: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 385/11, Lex nr 1153095).

Innymi słowy, krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę winien być określony na podstawie tych dziedzin prawa administracyjnego, które stosuje organ administracji architektoniczno-budowlanej, oceniając projekt budowlany przed wydaniem decyzji na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. O ile zaś z tych przepisów wynika ograniczenie w zagospodarowaniu działek sąsiadujących z terenem inwestycji z uwagi na wymóg zachowania konkretnych odległości od projektowanego obiektu, wówczas właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) działki sąsiedniej legitymuje się przymiotem strony w pozwoleniu na budowę. Wniosek taki należy też wyprowadzić z treści art. 5 ust. 1 p.b.

Definiując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, ustawodawca odsyła do przepisów odrębnych wskazując, iż jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia zagospodarowania tego terenu (art. 3 pkt 20 p.b.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia zagospodarowania tego terenu (vide: wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010r., II OSK 1872/09, Lex nr 746836; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010r., II OSK 666/09, Palestra 2010, nr 5–6, s. 246–248). Przy czym wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania tego terenu, a w szczególności: przepisy techniczno – budowlane, w tym przeciwpożarowe, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, przepisy prawa miejscowego (vide: wyrok NSA z dnia 16 marca 2011r., II OSK 472/10, Lex nr 1080305), czy też przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach (vide: wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009r., II OSK 626/08, Lex nr 556248).

Przepis art. 28 ust. 2 p.b. stanowi lex specialis wobec art. 28 k.p.a. Przyjęcie, że art. 28 ust. 2 p.b. jest przepisem szczególnym prowadzi do nadania mu wykładni zawężającej. Nie ulega wątpliwości, że wprowadzenie powyższej szczególnej regulacji do Prawa budowlanego miało na celu zawężenie kręgu podmiotów, które mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne do tych, które mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (vide: J. Dessoulavy – Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz. pod red. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H.Beck 2006r. str. 325 – 332, a także wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 637/15 i wyrok WSA w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 871/15, publ. CBOSA)

Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 338/10).

W okolicznościach niniejszej sprawy niesporne jest, że nieruchomość współnależąca do skarżącego bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji. Projektowana zabudowa będzie oddziaływała na tą nieruchomość, wprowadzając ograniczenia w możliwości jej zagospodarowania, w szczególności w jej zabudowie. Przypomnieć trzeba, że zabudowa objęta zaskarżonymi decyzjami o pozwoleniu na budowę leży wprost na granicy działki nr [...], której współwłaścicielem jest skarżący. Tym samym wprowadza ona ograniczenie w zagospodarowaniu sąsiedniej działki stanowiącej współwłasność skarżącego już choćby z uwagi na wymóg zachowania określonych stosownymi przepisami prawa odległości od przedmiotowego obiektu. Dlatego skarżący jako współwłaściciel działki sąsiedniej legitymuje się przymiotem strony w pozwoleniu na budowę.

Mając na uwadze powyższe skarżący uprawniony był do wniesienia niniejszej skargi.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b. stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 p.b., ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy.

Podkreślić należy, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 35 ust. 4 p.b. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 p.b. uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestorów spełnione.

Wnioskodawcy do wniosku załączyli wszelkie wymagane dokumenty takie jak cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego uprawnione. Również przedłożony projekt budowlany nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 p.b. W tym miejscy wskazać należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 p.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b. projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Inwestorzy spełnili także wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno - budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, w szczególności określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia regulującym odległości sytuowania obiektu względem granic działki.

W tej sytuacji złożony przez inwestorów wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy wyjaśnić, że zasada poszanowania interesów osób trzecich wymaga, aby ich interesy były brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję – pozwolenie na budowę. Nie oznacza ona jednakże, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 02 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1517/97, LEX 43323). Konsekwentnie, pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie (wyrok WSA w Warszawie z 04 listopada 2009, sygn. akt VIII SA/Wa 1476/09, LEX 589537). Innymi słowy organ, przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, winien dokonać oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawnych, zrealizowanie inwestycji mogłoby spowodować naruszenie interesu prawnego osób trzecich.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, wskazać należy, że możliwość zlokalizowania spornej inwestycji na działce inwestorów oceniana była na etapie ustalania warunków zabudowy. Lokalizacja planowanej inwestycji stanowi zatem następstwo decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, która dla obszaru nie objętego m.p.z.p. stanowi źródło praw i obowiązków dotyczących właścicieli nieruchomości nią objętych. Decyzja taka zarazem precyzuje wymogi, jakie spełniać ma zabudowa działek wskazanych jako teren inwestycji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zatwierdzony projekt budowlany naruszał wymogi określone decyzją Burmistrza Gostynia nr [...]z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestorzy złożyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku zostały załączone oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Ustosunkowując się do pierwszoplanowego zarzutu, że dla obszaru działek [...] i [...] wydano dwie decyzje o warunkach zabudowy, tj. z dnia [...].02.2006r. obejmującą swą treścią wszystkie inwestycje w postaci budynku garażowego oraz dawnej łaźni miejskiej i drugą z dnia [...].05.2010r. rozszerzająca zmianę sposobu użytkowania budynku dawnej łaźni miejskiej o jej przebudowę i ściśle określoną rozbudowę należy wskazać, iż jest on niezasadny.

W myśl art. 63 ust.1 ustawy z dnia [...].03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015r., poz.199, dalej u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (ust.2).

Tak więc decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Przyjmuje się, że decyzje o warunkach zabudowy można wydać na rzecz nieograniczonej liczby wnioskodawców. Decyzje te mogą dotyczyć różnych rodzajów inwestycji, ale ich przedmiotem może być również ten sam typ inwestycji (zob. wyrok NSA z 25 stycznia 2012 r., II OSK 2114/2010, Lexis.pl nr 3891234). Możliwość wydania wielu decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że podmiot, któremu wydano już decyzję o warunkach zabudowy danego terenu, jest uprawniony do ponownego ubiegania się o wydanie decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, ale w sprawie innej zabudowy (zob. wyrok NSA z 5 lutego 1998 r., II SA/Po 873/97, LexisNexis nr 332702, ONSA 1998, nr 4, poz. 141). Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i żeby dotyczyły one tego samego terenu, z tym że nie tych samych inwestycji (wyrok NSA z 10 grudnia 2008 r., II OSK 1566/2007, Lexis.pl nr 2321335 oraz Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Komentarz do art.63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w programie Lex)

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 lutego 2010 r., II OSK 225/2009 (LexisNexis nr 2237809), zwrócił uwagę, że nie można ponownie wydać decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji tożsamości podmiotowej i przedmiotowej ani prowadzić równolegle dwóch postępowań w tej sprawie. Ponadto sąd zwrócił uwagę, że przesądzający jest aspekt przedmiotowy sprawy, która jest rozpoznawana i rozstrzygana w toku postępowania administracyjnego. Wystarczy jednak zmienić choćby jeden element wnioskowanych warunków zabudowy, aby zarzutu tożsamości przedmiotowej uniknąć.

Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest to, iż wcześniej dla danej działki wydana była inna decyzja o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji nie obliguje jej adresata do przystąpienia do realizacji wskazanego w niej zamierzenia inwestycyjnego, ani nie wymaga wyeliminowania w przypadku wydawania kolejnej decyzji o innej treści. Ostatecznie w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. o inwestycji i jej kształcie decyduje inwestor, legitymujący się prawem do tego terenu na cele budowlane. (tak WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 07.10.2009r., sygn. II SA/Sz 260/09, publ. CBOSA)

Aby można było mówić o tożsamości spraw musi wystąpić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. O tożsamości przedmiotowej sprawy wywołanej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie decyduje wyłącznie tożsamość terenu, dla którego warunki te mają być ustalone. Przeciwnie, z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że dla jednego terenu inwestycyjnego mogą być wydane dwie i więcej decyzje administracyjne ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania. Wielość decyzji ustalających te warunki może wystąpić po rozpatrzeniu wniosków jednego inwestora jak i kilku różnych inwestorów, ponieważ ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje na etapie wydawania tej decyzji badania prawa wnioskodawcy do dysponowania terenem wskazanym we wniosku. Co więcej, prawo determinuje treść decyzji o warunkach zabudowy, która w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada stan faktyczny wynikający z przedłożonego wniosku pod kątem zgodności z przepisami prawa. W przypadku stwierdzenia niezgodności - ma obowiązek wydać decyzję odmowną. Natomiast, gdy wniosek inwestora jest zgodny z prawem, nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji. Dlatego dla jednego obszaru inwestycyjnego wydane mogą być decyzje odmiennie kształtujące warunki zabudowy i zagospodarowania, o ile planowana zabudowa i zagospodarowanie terenu pozostaje w zgodzie z przepisami prawa (tak WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 08.10.2015r., sygn. II SA/Sz 178/15, publ. CBOSA)

Za utrwalony w orzecznictwie NSA więc można uznać pogląd, który Sąd orzekający w pełni podziela, iż podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Po 873/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 141).Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i żeby dotyczyły one tego samego terenu, z tym że nie tych samych inwestycji. (tak NSA w wyroku z dnia 10.12.2008r. o sygn. II OSK 1566/07, publ. CBOSA).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Pomimo, że w przypadku obydwóch istotnych dla sprawy decyzji o warunkach zabudowy, tj. z 2006r. i z 2010r. – niewątpliwie występuje tożsamość podmiotowa, to jednak nie występuje tożsamość przedmiotowa. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...].02.2006r. obejmuje swą treścią wszystkie inwestycje na przedmiotowych działkach inwestycyjnych w postaci budynku garażowego oraz dawnej łaźni miejskiej. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2010r. określa jedynie zmianę sposobu użytkowania budynku dawnej łaźni miejskiej o jej przebudowę i ściśle określoną rozbudowę. Nie obejmuje ona jednak w ogóle budynku garażowego. W tej sytuacji nie występuje więc tożsamość przedmiotowa.

Niezasadny jest także podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia normy wyrażonej w § 12 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zawarcie rysunków z poprzedniego opracowania projektu budowlanego i niemożliwości jednoznacznego odczytania projektu budowlanego. Już choćby z tego względu, że w myśl § 14 tego rozporządzenia do wniosku o pozwolenie na budowę złożonego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowy wniosek w sprawie został złożony w 2011r., a więc przed wejściem w życie w/w rozporządzenia.

Przede wszystkim jednak, jak słusznie wskazał Wojewoda, inwestorzy w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. oświadczyli, że rysunki na stronach nr [...] projektu budowlanego stanowią zawartość poprzedniego opracowania, a rysunki nr [...] stanowią aktualną inwentaryzację i zamierzenie. Powtórzyć jedynie można za organem odwoławczym, że zawarcie poprzedniej inwentaryzacji i rysunków dotyczących projektowanych robót budowlanych nie narusza przepisów prawa budowlanego, czy postępowania administracyjnego. Rysunki te posiadają datę w której je sporządzono i to data najbardziej aktualna świadczy o zakresie zamierzenia i planowanej inwestycji. Rysunki z datą późniejszą stanowią dowód jakie zmiany w danym przypadku nastąpiły. Tym samym nie ma wątpliwości co do tego jakie dokumenty są aktualne. Ponadto rozwiązanie takie ma dodatkowy walor, gdyż pozwala ocenić, czy i w jaki sposób inwestorzy zaktualizowali projekt budowlany.

Nie doszło do naruszenia normy wyrażonej w § 18 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak podjęcia przez organ decyzji, co do urządzenia - stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy - inwestycji miejsc parkingowych. Wprawdzie w sentencji i uzasadnieniu decyzji organu I Instancji wprost nie wskazano ilości miejsc parkingowych, lecz wskazano w niej, że roboty należy realizować zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, który jednoznacznie określał ilość miejsc postojowych na [...] (k. [...] projektu budowlanego). Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że ilość miejsc postojowych wynika z warunków określonych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdzie jednoznacznie określono ilość miejsc postojowych na [...]. Tym samym decyzja organu I instancji w istocie rzeczy określa ilość miejsc parkingowych.

Kwestię tę jednoznacznie wyjaśnił także organ odwoławczy wskazując, że w przedmiotowej sprawie inwestorzy wydzielili łącznie [...] miejsc postojowych, zgodnie z decyzją Burmistrza Gostyniu o warunkach zabudowy, która ustaliła wymagania dotyczące wygospodarowania miejsc postojowych dla klientów w ilości min. [...] stanowisko na [...]m2 powierzchni związanej z usługami, ale nie mniej niż [...] stanowiska (pkt 2 ppkt 1). Powierzchnia użytkowa usług w przedmiotowej inwestycji wynosi [...]m2 (str. [...] projektu budowlanego), co oznacza, że dla przedmiotowego terenu projekt budowlany przewiduje [...] miejsc postojowych.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez zagospodarowanie przestrzenne terenu podjazdem dla niepełnosprawnych wbrew decyzji o warunkach zabudowy od strony północno-zachodniej i północnej, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy dała uprawnienie do zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie jedynie od strony zachodniej.

Badając zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ powinien mieć na uwadze, że celem tej decyzji jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami Prawa budowlanego przez m.in. zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich, wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki przez inwestorów i wpływu planowanej przez nich inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich (por. wyrok SN z 3 września 1997 r., III RN 35/97, OSNAPiUS 1998, nr 4, poz. 107; wyrok NSA z 18 marca 2008 r., II OSK 251/2007, Lexis.pl nr 2476919).

Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzający zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy powinien mieć na uwadze charakter tej decyzji, wydawanej na podstawie przepisów służących zachowaniu ładu przestrzennego, i nie powinien zapominać, że art. 4 p.b. statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą zapewnić inwestorowi realizację jego inwestycji i zapobiegać poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., II OSK 1719/07, LEX nr 530046). Celem tej decyzji jest bowiem jedynie wytyczenie podstawowych kierunków (ram) projektowanej inwestycji budowlanej, których uszczegółowienie (np. co do konkretnego posadowienia na działce) następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. (tak Artur Kosicki w Komentarz do art.35 ustawy - Prawo budowlane w programie LEX).

W wyroku z 29 maja 2009 r., II SA/Kr 565/2009 (Lexis.pl nr 2441498) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraził pogląd, że zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, o której mowa w art. 35 ust. 1, oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność, polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. (tak Anna Ostrowska w Komentarz do art.35 ustawy - Prawo budowlane w programie LEX)

Decyzja o warunkach zabudowy jest jedynie promesą lokalizacji inwestycji na danej działce, a szczegółowe ustalenia następują w decyzji o pozwoleniu na budowę (tak WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 17.12.2014r. o sygn. II SA/Bd 1005/14)

W świetle powyższego organ architektoniczno – budowlany co do zasady jest uprawniony doprecyzować normy określone przez organ planistyczny w decyzji o warunkach zabudowy. Organ planistyczny określa bowiem ogólne ramy planowanej inwestycji bez analizy przepisów i norm techniczno – budowlanych. Dlatego też Starosta Gostyński - w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. stanowi o możliwości wykonania podjazdu dla osób niepełnosprawnych od strony zachodniej budynku, lecz bez przedłużenia tej pochylni od strony północnej naruszone zostałyby warunki technicznych dotyczące maksymalnego nachylenia pochylni dla niepełnosprawnych wynikające z §70 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75. poz. 690 ze zm.) – uprawniony był do wydłużenia pochylni także od strony północnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia normy wyrażonej w art. 35 ust. 3 p.b. w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. w związku z § 8 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia nieprawidłowości polegającej na wskazaniu w projekcie budowlanym wadliwej powierzchni zabudowy działki jako [...]%, z uwagi na nieuwzględnienie powierzchni istniejącego garażu (ok. [...] m2) Sąd w całości podzielił w tym zakresie stanowisko Wojewody. Słusznie podkreślił organ II instancji, że istotna dla sprawy decyzja o warunkach zabudowy nie wskazywała maksymalnej powierzchni zabudowy łącznej dla wszystkich budynków. Ograniczała się ona jedynie do budynku mieszkalnego (dawnej łaźni miejskiej). Prawidłowo więc projektant podał procent powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego w stosunku do powierzchni działki, który wynosi właśnie [...]%. Nie był on zobowiązany do podania powierzchni zabudowy wszystkich budynków w stosunku do całej powierzchni działki w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie dotyczy wszystkich budynków. Niesłuszny więc jest zarzut naruszenia 35 ust. 3 p.b.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia normy wyrażonej w art. 35 ust. 3 p.b. w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. w związku z § 8 ust. 3 pkt 6 Rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak nałożenia obowiązku do wskazania w projekcie sposobu odprowadzania wód opadowych w związku z pojawieniem się w projekcie planowanej powierzchni utwardzonej, co prowadzi do naruszenia wymagania ustalonego w pkt 6 b decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] wydanej przez Burmistrza Gostynia, Sąd go nie podzielił. Jak słusznie wskazał Wojewoda przedmiotowa inwestycja ze względu na swój zakres (jedynie przebudowa i rozbudowa budynku w niewielkim zakresie - podjazd i balkoniki) nie doprowadzi do zmiany stosunków wodnych na działkach inwestycyjnych czy sąsiednich. Ponadto działka W. S. i D. S. - S. jest oddzielona od działek inwestycyjnych murem uniemożliwiającym przedostanie się wody na ich posesję. Co ważne, na działkach, na których planowane jest dane przedsięwzięcie, znajdują się już studzienki kanalizacji deszczowej, które umożliwiają odpowiednie odprowadzenie wód opadowych. Kwestia odprowadzenia wód opadowych nie musi zostać przedstawiona w przedmiotowym projekcie budowlanym, a organ administracji architektoniczno budowlanej musi zbadać jedynie, czy poprzez realizację inwestycji dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił i sprawdził, że w myśl treści § 29 warunków technicznych nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest także zgodna z pkt 6 decyzji o warunkach zabudowy, będącym w zasadzie powtórzeniem §29 warunków technicznych. Przedmiotowa decyzja dotyczy obiektu, który będzie rozbudowywany w małym zakresie, a powierzchnia utwardzona jest oddzielona od działki skarżących także powierzchnią biologicznie czynną, która jest wstanie "przyjąć" także część wód opadowych. Uwzględniając ponadto istnienie wspomnianego muru i studzienek kanalizacyjnych Sąd podziela pogląd organów administracji, że nie dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód opadowych.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia normy wyrażonej w art. 35 ust. 3 p.b. w związku z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. w związku z § 18 ust. 2 oraz § 21 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak nałożenia obowiązku do wyznaczenia na miejscach postojowych spadku zapewniającego odpowiedni spływ wody deszczowej Sąd orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 kwietnia 2011 r., II SA/Gl 1387/2010 (Lexis.pl nr 2575453) Zgodnie z nim skoro z pkt 2 art. 35 ust. 1 p.b. wynika, że kontroli przed wydaniem pozwolenia na budowę podlega jedynie zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, a nie podlega natomiast projekt architektoniczno-budowlany, to w tym zakresie odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań i dokonanych obliczeń ponosi projektant. Organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę nie posiada zatem kompetencji do weryfikacji przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych służących odprowadzaniu wód opadowych w tym także wyznaczenia na miejscach postojowych spadku zapewniającego odpowiedni spływ wody deszczowej. Rozwiązanie to projektant powinien przyjąć w formie i rodzaju odpowiednim do charakteru obiektu i wiedzy technicznej. Jeżeli rozwiązanie to okaże się nieskuteczne i powodujące szkodę na działkach sąsiednich, zaistnieją podstawy do interwencji, brak jest jednak podstaw do negowania i weryfikowania przyjętych rozwiązań w tym zakresie na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.) ust. 2 komentowanego przepisu, który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 p.b. Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b powołanej ustawy z 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 p.b.).

Jak już wyjaśniono organy administracji w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji określiły liczbę miejsc postojowych i sposób ich urządzenia. W sprawie nie występują naruszenia prawa, w tym naruszenia procesowe w zakresie art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły w sprawie stan faktyczny z uwzględnieniem interesu skarżącego i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a skarżąca miała możliwość na każdym jego etapie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z czego zresztą skorzystała.

Reasumując, powyższe okoliczności nakazują uznać, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza słusznego interesu osób trzecich, w tym skarżącego.

Wobec powyższego na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalono.