Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 95/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA Janusza Furmanka po rozpoznaniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji R.A.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 95/17

Uzasadnienie

A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Skarżąca w treści skargi wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w przedmiotowej sprawie istnieje ryzyko utraty płynności finansowej przez nią i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącej. Wskazała w związku z tym, że za okres od stycznia do grudnia 2016 r. w ogóle nie uzyskała dochodu, gdyż prowadzona przez nią działalność gospodarcza za ten okres przyniosła jedynie straty w wysokości: -25.838,81 zł. W roku 2015 r. również odniosła straty (-10.083,33 zł). Natomiast za 2014 r. uzyskała dochód w wysokości 9.788,15 zł. Na dowód powyższego, skarżąca przedłożyła zeznania podatkowe PIT za 2015 r. i 2014 r., a także zestawienie obrotów za okres od stycznia do grudnia 2016 r. Dalej wskazała, że ponosi dodatkowe koszty z tytułu zaciągniętych dwóch kredytów, których miesięczne raty wynoszą 1.072,54 zł oraz 337,12 zł. Na dowód tego przedłożyła kopie umowy kredytowej oraz harmonogram spłaty rat otrzymany w ramach zaciągniętego kredytu, a także oświadczenie potwierdzające zaciągnięcie przedmiotowych kredytów bankowych. Podniosła również, że ponosi kolejne koszty, z uwagi na zatrudnionego pracownika, któremu wypłaca miesięcznie wynagrodzenie w wysokości 925,00 zł brutto. Natomiast, drugi zatrudniony pracownik przebywa obecnie, tj. od 12 grudnia 2016 r. na urlopie macierzyńskim.

Powyższe, zdaniem skarżącej, wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji odbije się znacznie na kondycji finansowej skarżącej i ostatecznie może nawet skutkować zamknięciem działalności gospodarczej przez skarżącą bądź także utratą lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z wymienionego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek, wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Katalog przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że art. 61 § 3 powołanej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426).

Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05). Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Należy również podkreślić, że Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 896/08, postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z 29 wrzesień 2009 r., sygn. akt I OSK 1333/09).

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika z akt sprawy skarżącej Spółce wymierzono karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem w wysokości 12.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Zdaniem Sądu nie uprawdopodobniono w szczególności, że uiszczenie tej kwoty przekracza możliwości finansowe skarżącej i wywoływałoby jej niewypłacalność. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o aktualnym stanie majątkowym skarżącej. Tymczasem wskazała ona tylko na wysokość uzyskiwanych dochodów wraz z przysługującymi kwotami do zwrotu (dot. 2014) oraz wykazaniem straty (dot. 2015), jak również na fakt opłacania rat kredytowych. Fakt spłaty kredytów zobrazowała jednakże nieaktualnymi wydrukami. Formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego w [...] SA nie zawiera danych identyfikujących kredytobiorcę, a ponadto jego ważność wygasła we wrześniu 2015. Natomiast z drugiego załączonego wydruku wynika, iż kredytobiorcą jest co prawda skarżąca, jednakże nie wiadomo, czy nadal w takiej wysokości uiszcza raty kredytowe. W obu bowiem przypadkach, poza oświadczeniem skarżącej, brak jest dokumentu potwierdzającego aktualne zadłużenie. Nie sposób też określić faktyczną, obecną sytuację majątkową strony skarżącej. We wniosku bowiem skupiła się na podaniu informacji o dochodach oraz ratach kredytowych nie potwierdzając tego aktualnymi dokumentami. Istotne dla oceny sytuacji majątkowej i faktycznych możliwości płatniczych strony, w szczególność w kontekście możliwości zapłaty kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł byłyby informacje o składnikach majątku ruchomego i nieruchomego pozostających w dyspozycji skarżącej. Niezwykle istotne byłyby zestawienia wyciągów z rachunków bankowych, ze wskazaniem wykonywanych operacji z tych rachunków oraz informacją o zgromadzonych na nich środkach pieniężnych, w szczególności informacja o ewentualnych lokatach bankowych i kwotach na tych lokatach ewentualnie zgromadzonych.

Reasumując, brakujące dokumenty oraz dane nie pozwoliły ustalić i ocenić, czy faktycznie uiszczenie kwoty z zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zaprzestania płacenia przez skarżącą rat kredytów, a w konsekwencji do możliwości utraty lokalu, na co strona się powołała. Dlatego też nie można uznać, iż istnieją podstawy do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji działalności przez skarżącą.

Powoływanie się na takie okoliczności bez wskazania konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej.

Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 259/09 należy podkreślić, że skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą, na co wskazuje chociażby przedmiot jej działalności powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych kosztów, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W orzecznictwie jest jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04).

Skutku w postaci uwzględnienia skargi nie może również wywołać formułowana przez skarżącą opinia o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania prowadzone w trybie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie dotyczy bowiem legalności zaskarżonego aktu i niedopuszczalne jest, przy rozpoznawaniu wniosku w tym trybie, odwoływanie się do merytorycznych argumentów o legalności tego aktu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji.

R.A.