Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 149/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 2  i  par. 3, art. 58  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 115 ust. 1 pkt 3, art. 223 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie mianowania na stopień służbowy postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że A. S. z dniem 30 listopada 2009 r. został mianowany na stopień młodszego aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. A. S. wezwał Dyrektora Izby Celnej do usunięcia naruszenia prawa w akcie mianowania na stopień służbowy zarzucając, że organ nie zastosował wobec niego art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy

o Służbie Celnej.

W odpowiedzi organ pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. poinformował funkcjonariusza, iż mianowanie na stopień młodszego aspiranta celnego było zgodne z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. S. wniósł o uchylenie aktu mianowania z dnia "[...]".

i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz wskazanie, że przy ponownym rozpoznaniu należy wziąć pod uwagę dyspozycję art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Dyrektor Izby Celnej przy wydawaniu aktu mianowania nie uwzględnił wobec skarżącego jego nieprzerwanego okresu służby od 1 lipca 1993r., wykształcenia wyższego magisterskiego, ukończenia wielu kursów, doświadczenia zawodowego oraz faktu zajmowania stanowisk kierowniczych. W skardze podniesiono, że art. 223 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej nie może być interpretowany w taki sposób, że wprowadza wymóg, aby funkcjonariusz celny pełnił służbę w określonym stopniu lub na określonym stanowisku w dniu wejścia w życie ustawy. Zdaniem skarżącego z dosłownego brzmienia wymienionego przepisu wynika, że dla spełnienia warunku wskazanego w tym przepisie wystarczającym jest, aby funkcjonariusz celny pełnił służbę w określonym stopniu, bądź zajmował stanowisko związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy w jakimkolwiek okresie przed dniem 31 października 2009r. Ponadto skarżący przywołał i opisał w skardze bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne w kontekście przedmiotowej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ podał, że mianowanie na stopień służbowy nie jest decyzją w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ zwrócił uwagę, że nie należy utożsamiać mianowania na stopień z mianowaniem do służby. Mianowanie do służby stanowi podstawę nawiązania stosunku służbowego, natomiast funkcjonariusza publicznego pozostającego w służbie awansuje się

w ramach jednego stosunku na kolejne stopnie służbowe. Organ wskazał, iż przepis art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej określa w jakich sprawach wydawane są decyzje administracyjne. W sprawach roszczeń ze stosunku służbowego nie wymienionych

w tym przepisie, zgodnie z art. 189 ustawy, właściwy jest sąd rozpoznający spory pracownicze.

Ponadto organ ustosunkował się merytorycznie do zarzutów skargi wywodząc, iż przepis art. 223 ust 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, na który powołuje się skarżący, ma zastosowanie tylko do tych funkcjonariuszy, którzy bezpośrednio przed dniem wejścia

w życie ustawy tj. w dniu 30 października 2009 r. zajmowali określone stanowisko lub pełnili określone obowiązki. Inne stanowisko, w ocenie organu, sprzeczne jest z ratio legis tego przepisu, bo w sposób nieuzasadniony doprowadziłoby do awansowania funkcjonariuszy, którzy kiedykolwiek przed wejściem w życie ustawy, niezależnie od okresu zajmowali stanowisko wskazane w ustawie. Organ podkreślił, iż mianowanie na stopień służbowy w trybie art. 223 ustawy o Służbie Celnej nie ma charakteru awansu. Przepis ten jest przepisem przejściowym, co oznacza, że reguluje sytuacje, które mogą pojawić się na tle wprowadzenia w życie nowych przepisów. Mianowanie na nowy stopień służbowy w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o Służbie Celnej nie było uzależnione od wniosku i opinii przełożonego mianowanego funkcjonariusza. Ustawa jednoznacznie wskazuje jaki korpus Służby Celnej należało określić dla poszczególnych funkcjonariuszy, gdyż jedynym warunkiem był stopień służbowy posiadany w dniu 30 października 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty.

Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych określona jest przepisami art. 3 § 2 pkt 1-8 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), dalej jako p.p.s.a.

Stosownie do art. 1 tej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę

i stosują środki określone w tych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie należało rozważyć, czy akt mianowania funkcjonariusza celnego na stopień służbowy podlega kontroli sądu administracyjnego. Spór w tej sprawie powstał w związku z wejściem w życie z dniem 1 listopada 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U Nr 168 poz.1323), dalej powoływanej też jako ustawa. Materialnoprawną podstawę aktu mianowania skarżącego na określony stopień służbowy stanowił art. 223 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. "b" tej ustawy. Przepis art. 223 ust. 1 ustawy obligował kierownika urzędu do dokonania mianowania funkcjonariuszy na stopnie służbowe w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy. W poddanej kontroli Sądu sprawie organ

z obowiązku tego się wywiązał. Jednakże funkcjonariusz z aktem tym się nie zgodził, bowiem w jego ocenie powinien być mianowany na wyższy stopień. W ocenie skarżącego akt mianowania na stopień służbowy ma charakter administracyjny

i podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zdaniem organu sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Dla rozstrzygnięcia kwestii kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie zważyć należy, że stosunek służbowy funkcjonariusza celnego nie jest stosunkiem pracy lecz stosunkiem administracyjnym, który zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy powstaje w drodze mianowania, na podstawie zgłoszenia się do służby. Nie oznacza to jednak, że wszystkie czynności podejmowane przez organ w ramach tegoż stosunku prawnego są decyzją administracyjną w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zmianami). Wszędzie tam, gdzie ustawodawca przewidział decyzyjną formę rozstrzygnięcia, dał temu wyraz wprost. Przykładowo w sprawach personalnych decyzję organ służby celnej wydaje w sprawie zawieszenia funkcjonariusza ( art. 103 ust. 6 ustawy), zwolnienia ze służby ( art. 107 ust. 1 i 2 ustawy), przeniesienia na inne stanowisko służbowe (art. 104 ust. 1 pkt 9 ustawy). Nie wyklucza to podejmowania przez uprawniony organ innych czynności w ramach stosunku służbowego, które nie są traktowane jako decyzja administracyjna. W zależności od tego, czy czynność taka przybiera formę decyzji, czy też jest innym aktem, ustawodawca przewidział różne tryby rozpatrywania sporów

o roszczenia funkcjonariuszy celnych ze stosunku służbowego. Niektóre roszczenia są rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i co za tym idzie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Inne, choć dotyczą stosunku służbowego, poddane są rozstrzyganiu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Zgodnie z art. 188 ust. 6 ustawy kognicji sądów administracyjnych zostały poddane tylko sprawy ze skarg na decyzje wydane w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydane w wyniku odwołania. W myśl art. 188 ust. 1 i 2 ustawy należą do nich sprawy, których przedmiotem jest przeniesienie, powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych bądź zwolnienie ze służby. Rozszerzenie katalogu spraw, które podlegają kontroli sądu administracyjnego jest niemożliwe, ponieważ ustawodawca przewidział kontrolę sądowo administracyjną tylko w określonych sprawach, dla których przewidziany jest tryb decyzyjny. Dla sporów dotyczących roszczeń w sprawach nie wymienionych w art. 188 ust.1 przewidziana została właściwość sądów powołanych do rozstrzygania sporów pracowniczych.

Skoro w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest akt, którego przedmiotem jest mianowanie na stopień służbowy, który nie jest decyzją administracyjną

z zakresu ustalonego w art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, to należało uznać, iż nie może on być poddany kontroli sądowoadministracyjnej, ponieważ nie mieści się

w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Przedmiot skargi nie jest bowiem wymieniony w art. 3 § 2 p.p.s.a. ani też żaden przepis ustawy szczególnej nie przewiduje właściwości sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie. Właściwości rzeczowej sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy nie można wywodzić

z samej okoliczności, iż działanie w przedmiotowej sprawie podejmuje organ administracji publicznej. To bowiem jeszcze nie przesądza o właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi.

Wobec powyższego skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia