Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 749/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 18 ust. 4a
journal: Dz.U. 2001 nr 6 poz 56
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - t.j.
article: art. 139 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ NSA Jerzy Solarski Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. Z. i G. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 4 kwietnia 2007 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) art. 138 § 1 pkt 1 KPA po rozpatrzeniu odwołania G. Z. i A. Z. od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...].04.2006 r., Nr [...] w sprawie odmowy umorzenia należnej do zapłaty kwoty 11.539,29 zł z tytułu wypowiedzenia umowy pożyczki z dnia 27.05.2002 r. udzielonej na utworzenie dodatkowych miejsc pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu podano, że organ I instancji rozpatrując wniosek G. Z. i A. Z. odmówił umorzenia kwoty 11.539,27 zł należnej do zapłaty z tytułu wypowiedzenia umowy pożyczki. W uzasadnieniu decyzji podano m.in., że zobowiązany do zapłaty należności pożyczkobiorca G. Z. posiada wykazany w podaniu o udzielenie pożyczki majątek, z którego można dochodzić zaspokojenia należności, a ponadto spłata należności pożyczkodawcy wynikających z zawartej w dniu 27.05.2002 r. umowy pożyczki została zabezpieczona na podstawie umowy przewłaszczenia urządzenia, którego wartość w dniu zawarcia umowy wynosiła 133.760.06 zł.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. Z. i G. Z. podnosząc, że przesłankami umożliwiającymi umorzenie pożyczki są m.in. szczególne względy gospodarcze i społeczne, które organ jest zobowiązany zbadać po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego. Przesłanki warunkujące umorzenie pożyczki nie zostały przez organ zbadane. Ponadto przy rozpoznawaniu wniosku doszło do naruszenia przepisów prawa administracyjnego.

Organ II instancji uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W dniu 27.05.2002 r. została zawarta umowa pożyczki kwoty 80.000 zł pomiędzy G. Z., B. W. wspólnikami spółki cywilnej A. s.c. w K. a Starostą na utworzenie pięciu dodatkowych miejsc pracy dla osób bezrobotnych w spółce cywilnej A. s.c. B. W., G. Z. w K. W związku z naruszeniem warunków umowy pożyczkodawca wypowiedział w dniu 27.10.2005 r. umowę pożyczki i wezwał wspólników spółki A. do zwrotu pożyczki do dnia zapłaty w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia. W wypowiedzeniu wskazano, że na dzień wypowiedzenia umowy zadłużenie wynosiło 26.739,27 zł w tym 15. 200,00 zł - kapitał i 11.539,27 zł - odsetki wg 120% kredytu lombardowego od dnia otrzymania pożyczki do dnia 27.10.2005 r.

G. Z. wniósł o "cofnięcie wypowiedzenia umowy pożyczki" lub umorzenie naliczonych odsetek. Wyjaśnił, że dochodzenie tak wysokiej kwoty odsetek spowoduje, że sytuacja finansowa stanie się bardzo trudna ponieważ nie dysponuje prywatnie tak wysokimi środkami i będzie musiał obciążyć nimi prowadzoną spółkę, co z kolei spowoduje braki w środkach na zakup surowca i utratę części rynku zbytu. Jeżeli zaś spadną obroty spółki, to prowadzona firma zmuszona będzie sięgnąć po redukcję w zatrudnieniu, a tego chciałby uniknąć, zwłaszcza, że wielu pracowników samodzielnie utrzymuje rodziny.

Dyrektor PUP działając z upoważnienia Starosty Powiatu poinformowała wnioskodawcę, że nie znajduje uzasadnienia do zmiany decyzji o wypowiedzeniu umowy pożyczki ponadto stwierdziła, że wniosek o umorzenie kwoty odsetek wymaga udokumentowania przesłanek i opinii powiatowej rady zatrudnienia. Wskazano, że zdaniem pożyczkodawcy przesłanki do umorzenia nie zachodzą. Pożyczkodawca posiada - zgodnie z umową - zabezpieczenie spłaty pożyczki w formie weksla in blanco wystawionego przez firmę A. s.c., cesję praw z polisy ubezpieczeniowej oraz umowę przewłaszczenia na automat zgrzewający folię.

Po zażądaniu przez wnioskodawcę wydania formalnej decyzji w sprawie organ I instancji wezwał A. Z. i G. Z.- wspólników spółki i cywilnej do udokumentowania przesłanek uzasadniających umorzenie odsetek. Decyzją z dnia [...].04.2006 r. Starosta Powiatu odmówił umorzenia kwoty 11.539,27 zł z uwagi na nieprzedłożenie przez zobowiązanych żadnych dokumentów, z których wynikałyby okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie należności.

Organ II instancji wskazał, że art. 139 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia (...) stanowi, że pożyczki z Funduszu Pracy otrzymane na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 1.06.2004 r.) podlegają umorzeniu, rozłożeniu na raty, odroczeniu terminu spłaty na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych. Zasady te wynikają z przepisów ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu (...) starosta może po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć w części lub w całości pożyczkę, o której mowa w ust. 1, jeżeli: w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności, w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania, pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności, wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne. Wskazane okoliczności uzasadniające udzielenie ulgi w spłacie pożyczki mają charakter nadzwyczajny. Zasadą jest spłata należności wynikającej z cywilnoprawnej umowy pożyczki w całości. Odstąpienie od zasady wykonania zobowiązania w całości jest uzasadnione zatem zaistnieniem wyjątkowych, o nadzwyczajnym charakterze okoliczności, które muszą zostać wykazane przez osoby ubiegające się o takie odstąpienie. Nie można z instytucji umorzenia zobowiązania czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia dłużnika od obowiązku wywiązania się z warunków zawartej umowy.

Pożyczkobiorcy w osobach G. Z. i B. W., której zobowiązania wynikające z umowy pożyczki przejęła A. Z. zobowiązali się wywiązać z określonych w tejże umowie warunków, a w razie ich niedopełnienia zobowiązali się do zwrotu pożyczki wraz z odsetkami naliczonymi w wysokości określonej umową. Zawarte w przepisie art. 18 ust. 4a ustawy sformułowanie "starosta może (...) umorzyć" oznacza, że organ może a nie musi udzielić wnioskowanej ulgi. Decyzja w sprawie udzielenia ulgi jest uznaniowa, co oznacza, że organ może spośród możliwych rozwiązań (tj. umorzenia w całości, umorzenia w części, czy też odmowy umorzenia) wybrać to, które w okolicznościach danej sprawy uzna za najbardziej słuszne. Starosta odmówił umorzenia odsetek z uwagi na niewykazanie przesłanek z art. 18a ustawy.

Po wszczęciu postępowania odwoławczego organ II instancji zwrócił się na podstawie przepisu art. 52 KPA o udzielenie pomocy prawnej przez Starostę Powiatu jako właściwy miejscowo organ samorządu terytorialnego tj. o przeprowadzenie czynności związanych z toczącym się postępowaniem wyjaśniającym, a w szczególności o wezwanie stron postępowania do złożenia szczegółowych wyjaśnień na temat swojej sytuacji majątkowej. Organ dwukrotnie wzywał zobowiązanych do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy celem złożenia oświadczenia na temat posiadanego majątku, aktualnej sytuacji finansowej (wezwanie z dnia 29.05.2006 r. oraz wezwanie z dnia 6.06.2006 r.). W odpowiedzi na pierwsze wezwanie zobowiązani złożyli pismo z dnia 5.06.2006 r., w którym stwierdzili, że żadne czynności postępowania wyjaśniającego nie mogą być prowadzone w PUP na etapie postępowania odwoławczego wobec czego stawią się celem złożenia ewentualnych wyjaśnień dopiero po wydaniu decyzji przez organ II instancji. Zobowiązani stawili się w PUP dopiero po otrzymaniu drugiego wezwania. W wyjaśnieniach udzielonych organowi strony opisywały swoją sytuację materialną i wysokość osiąganych dochodów bardzo ogólnikowo, np. na pytanie o aktualną sytuację materialną pożyczkobiorca odpowiedział, że wystarcza mu pieniędzy "od pierwszego do pierwszego". Zobowiązany nie podał wysokości dochodów osiąganych średnio miesięcznie. Brak możliwości podania szczegółowych danych został uzasadniony niemożnością przygotowania odpowiednich dokumentów pozwalających na udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniu z dnia 6.06.2006 r. G. Z. oświadczył dalej, że nie posiada prywatnego samochodu lecz używa służbowego, należącego do firmy B. Sp. z o.o., której jest współwłaścicielem. Jest ponadto współwłaścicielem dwóch innych spółek "C." i "D.". Jak wynika z treści protokołu sporządzonego w dniu 8.06.2006 r. G. Z. nie udzielił odpowiedzi na pytanie, czy stan majątku wykazywany przy składaniu wniosku o udzielenie pożyczki uległ zmianie. Oświadczył, że nie miał czasu na przygotowanie się do rozmowy na ten temat z uwagi na krótki termin przygotowania się do sprawy. Natomiast na zapytanie o przedmiot umowy przewłaszczenia zawartej celem zabezpieczenia roszczeń pożyczkodawcy odpowiedział, że w każdej chwili może wskazać miejsce w którym się znajduje. Druga z osób zobowiązanych do spłaty zadłużenia – A. Z. oświadczyła, że przelewa sobie na konto ok. 720 zł miesięcznie. Jest wspólnikiem spółek B., "C." i "D." . Nie udzieliła odpowiedzi na pytania o majątek odrębny, o to czyją własność stanowi mieszkanie w którym obecnie mieszka. Zobowiązani oświadczyli, że mają na utrzymaniu dwoje dzieci.

We wskazanej wyżej sytuacji organ II instancji stwierdził, że zobowiązani nie wykazali w postępowaniu wyjaśniającym, że po ich stronie od czasu udzielenia pożyczki zaszły jakieś trudne do przewidzenia, niezależne od tych stron okoliczności uzasadniające odstąpienie od żądania spełnienia świadczenia do którego zobowiązali się przy zawarciu umowy. Obowiązujące przepisy przewidują ochronę bieżących dochodów dłużników w sposób umożliwiający pozostawienie im środków niezbędnych do utrzymania ( art. 87 i 871 K.p.) Ponadto wyegzekwowanie należności wynikającej z umowy zostało zabezpieczone umową przewłaszczenia urządzenia o znacznej wartości. Brak jest zatem podstaw do uznania, że spłata całej należności będzie skutkowała dla zobowiązanych uszczerbkiem w zaspokojeniu przez nich podstawowych potrzeb życiowych.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyli A. i G. Z. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów procesu.

W uzasadnieniu podano, że decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, zwłaszcza art. 10, 86 w zw. z art. 79 § 1 KPA.

Rozstrzygnięcie w sprawie zostało wydane bez przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego. W uzasadnieniu decyzji Urząd powołał się m.in. na fakt "ponownego" wezwania strony do udokumentowania przesłanek warunkujących umorzenie pożyczki a także o "ponownym" zwróceniu się przez firmę (wspólników) "A." o umorzenie kwoty 11.539,27 zł. Wezwanie z 3.04.2006 r. nie można w żadnym wypadku nazywać ponownym, ponieważ nie było nigdy wezwania "poprzedniego" (pismo z dnia 28.11.2005 r. stanowiło rozstrzygnięcie merytoryczne wniosku przedstawione błędnie bez formy decyzji administracyjnej). Wezwanie z dnia 3.04.2006 r. o udokumentowanie przesłanek zostało stronie przesłane w okresie kiedy zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku. Treść i forma pisma nie dawała możliwości ustalenia o jakie dokumenty chodziło organowi i które z dokumentów mogłyby pozwolić na uwzględnienie wniosku strony.

Wojewoda i korzystając z uprawnień jakie daje mu art. 52 KPA zwrócił się do Starosty Powiatu o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Podczas tego postępowania organ I instancji naruszył przepisy proceduralne w zakresie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 10 KPA). Najpierw organ przesłał stronom lakoniczne wezwanie, w którym nie poinformował ich czego ono dotyczy ani na jakiej podstawie działa organ. Później zamiast przesunąć wyznaczony uprzednio termin o kilka dni, przesłał kolejne wezwanie do stawienia się celem złożenia stosownych wyjaśnień, doręczając je stronom w przeddzień wyznaczonego terminu w godzinach popołudniowych. Skarżący stawili się na wskazany termin, jednak podczas składania wyjaśnień zaprotestowali nad sposobem ich słuchania wskazując, że nie byli w stanie do wyjaśnień przygotować się i zgromadzić odpowiedniej dokumentacji, z pomocą której chcieli wykazać zasadność swojego wniosku. Odwołali się do treści Komentarza do art. 79 KPA G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Tom I i II, Zakamycze, 2005. Celem zawiadomienia, o którym mowa w art. 79 § 1 Kpa. jest zapewnienie stronie możliwości wzięcia udziału w czynnościach, a obowiązek zawiadomienia przynajmniej na siedem dni przed terminem przeprowadzenia dowodu ma umożliwić stronie przygotowanie się do tych czynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarżący A. Z. i G. Z. domagali się umorzenia kwoty 11.539,27 zł, jaką mają uiścić tytułem odsetek należnych od nich w związku z zawarciem umowy pożyczki z Funduszu Pracy. Uzasadniając swój wniosek podali, że uiszczenie tak wysokiej kwoty spowoduje dla nich trudną sytuację finansową. Obciąży ona należącą do nich Spółkę, co spowoduje brak środków na zakup surowca i utratę części rynku zbytu. To z kolei spowoduje konieczność redukcji zatrudnienia.

Organ I instancji rozpatrując wniosek decyzją z dnia [...].04.2006 r., odmówił jego uwzględnienia uznając, że wnioskodawcy dysponują majątkiem umożliwiającym im spłatę zadłużenia.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Wojewoda uznał, że odwołujący się nie udowodnili, by zachodziły po ich stronie okoliczności uzasadniające odstąpienie od żądania zaspokojenia świadczenia wynikającego z zawartej umowy pożyczki.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. Z. i G. Z. zarzucili organom obu instancji wydanie decyzji z naruszeniem przepisów art. 10 i 86 w zw. z art. 79 § 1 KPA.

Dokonując kontroli aktu we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżone decyzje prawa nie naruszają w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną wniosku skarżących stanowi przepis art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) w zw. z art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.). Przepis ten przewiduje dla starosty między innymi możliwość po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzenia w części lub w całości pożyczki z Funduszu Pracy, jeżeli:

1) w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności,

2) w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania,

3) pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności,

4) wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności,

5) przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne.

Przeprowadzone postępowanie nie wykazało, by w stosunku do skarżących zachodziły przesłanki określone we wskazanym wyżej przepisie.

Rada zatrudnienia w dniu 24.04.2006 r. wydała negatywną opinię w sprawie umorzenia pożyczki objętej niniejszym postępowaniem.

W aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na to, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności, że w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania, że wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności oraz że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne.

Argumenty podniesione we wniosku o umorzenie odsetek, jak również w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazują na to, że skarżący podstawy swojego wniosku dopatrują się w szczególnych względach gospodarczych lub społecznych przemawiających za umorzeniem postępowania.

Oczywistym jest, że obowiązkiem organów wynikającym z art. 7 i 77 § 1 KPA jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Organy wskazanych przepisów nie naruszyły. Wskazana regulacja prawna nie zwalniała wnioskodawców w niniejszej sprawie od obowiązku współdziałania z organami i wskazywania dowodów potwierdzających zasadność ich żądania.

Zasadą jest realizacja obowiązku wynikającego z zawartej umowy pożyczki. Odstąpienie od tej zasady i umorzenie części zobowiązań wynikających z umowy ma charakter nadzwyczajny i pożyczkobiorca musi w kierunku wskazania okoliczności uzasad-niąjących jego wniosek. Jego aktywność w postępowaniu umożliwia organom realizację obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 KPA. To wnioskodawca musi wskazać, jakie to względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za umorzeniem postępowania. Z uwagi na uznaniowość decyzji wydawanej w tej materii i na nadzwyczajny charakter odstąpienia od obowiązków wynikających z umowy pożyczki organy muszą w sposób bardzo rozważny oceniać zebrany materiał dowodowy.

W kontrolowanej sprawie postawa zaprezentowana przez skarżących nie pozwoliła organom na zebranie innego materiału dowodowego niż ten, który w aktach sprawy się znajduje. Przecież organ I instancji zwrócił się do wnioskodawców z pismem z dnia 3.04.2006 r. ([...]) o udokumentowanie przesłanek z art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Pismo to zostało doręczone skarżącym w dniu 5.04.2006 r. Bez znaczenia jest tutaj fakt, że w piśmie tym było napisane, że jest to kolejne wezwanie, a zdaniem skarżących wezwań wcześniej nie było. Do dnia wydania decyzji przez Starostę w dniu 25.04.2006 r. stosownych dowodów nie wskazali. W dalszej kolejności organ I instancji działając na zlecenie Wojewody w trybie art. 52 KPA pismem z dnia 29.05.2006 r. wezwał skarżących do stawienia się w PUP celem złożenia wyjaśnień mających na celu ustalenie ich aktualnej sytuacji finansowej, majątkowej i materialnej. Z pisma tego w sposób jednoznaczny wynikało, że wezwanie następuje "w związku z toczącym się postępowaniem odwoławczym". Skarżący w siedzibie PUP nie stawili się, a jedynie złożyli pismo z dnia 5.06.2006 r. w którym nie wyjaśnili jednak swojej aktualnej sytuacji finansowej, majątkowej i materialnej. Po kolejnym wezwaniu z dnia 6.06.2006 r. skarżący stawili się w siedzibie organu I instancji w dniu 8.06.2006 r., jednak złożone przez nich oświadczenia nie wyjaśniły ich sytuacji finansowej, majątkowej i materialnej. Skarżący zasłaniając się zbyt krótkim terminem jaki upłynął między wezwaniem z dnia 6.06.2006 r., a dniem odbierania oświadczeń (8.06.2006 r.) praktycznie nie wskazali argumentów, które uzasadniałyby ich wniosek. Nie podali, jakie zyski przynosi firma B., nie podali czy firma ta prowadzi salon O., gdzie ma siedzibę, nie podali czy posiadają jeszcze składniki majątkowe określone we wniosku o pożyczkę z dnia 6.03.2002 r., nie podali, czy zamieszkują w wynajętym mieszkaniu oraz czy mają jakiś majątek odrębny. Od doręczenia skarżącym wezwania organu I instancji z dnia 3.04.2006 r. oraz wezwania z dnia 29.05.2006 r. do dnia odbierania od nich oświadczeń na temat aktualnej sytuacji finansowej, majątkowej i materialnej minął wystarczająco długi czas aby mogli się oni do tego przygotować. Ponadto, jak uczy doświadczenie życiowe na znakomitą większość stawianych im pytań mogli odpowiedzieć bez żadnego przygotowania. Przecież trudno sobie wyobrazić by skarżący potrzebowali kilkudniowego namysłu, żeby wskazać swój majątek odrębny, określić w przybliżeniu dochody czy zakres działania firmy, której są współwłaścicielami, określić tytuł prawny do zajmowanego mieszkania, odpowiedzieć czy posiadają składniki majątkowe określone w okazanej umowie pożyczki. Te wszystkie okoliczności wskazują nie na naruszenie przez organy przepisów art. 7 i 77 § 1 KPA, lecz o niechęci skarżących do współpracy z organami i utrudnianiu zbierania materiału dowodowego. Na podkreślenie zasługuje okoliczność,, że skarżący są dorosłymi ludźmi prowadzącymi działalność gospodarczą więc trudno sobie jest wyobrazić, że w drodze własnej inicjatywy, czy korzystając z pomocy prawnika przez okres trwającego postępowania administracyjnego nie byli w stanie wskazać dokumentów uzasadniających żądanie ich wniosku.

Prawdą jest, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by organy dokonały zawiadomienia skarżących w trybie art. 10 KPA. Zauważyć jednak należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 KPA poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący brali udział w toczącym się postępowaniu, przez cały czas jego trwania, mogli składać wnioski dowodowe i wszelki dokumenty na poparcie swojego wniosku. To że ich nie złożyli było ich wolą i trudno z tej przyczyny czynić zarzuty organom. Tak na marginesie stwierdzić należy, ze dowodów uzasadniających żądanie wniosku skarżący nie wskazali nie tylko w postępowaniu przed organami administracji ale nawet nie wskazali dowodów, których złożenie uniemożliwiły im organy i miałyby wpływ na wynik sprawy w skardze do Sądu Administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.