Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1667/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 57 § 1 pkt 3, art. 134 § 1, art. 133 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędziowie NSA Jerzy Solarski, Marek Stojanowski, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Po 670/06 w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Po 670/06, oddalił skargę D. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Starosta P. decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 73 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), art.128 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 130, art. 132 ust. 1a, 2 i 3 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) – ustalił na rzecz D. J. odszkodowanie w kwocie [...] zł za nieruchomość położoną w P., oznaczoną w ewidencji gruntów: obręb mapy P., ark. Mapy [...], działka nr [...] o pow. [...] ha, działka nr [...] o pow. [...] ha, działka nr [...] o pow. [...] ha, działka nr [...] o pow. [...] ha, działka nr [...] o pow. [...] ha, działka nr [...] o pow. [...]ha oraz ark. mapy [...], działka nr [...] o pow. [...] ha zapisaną w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w P. i stanowiącą w dniu [...] grudnia 1998 r. własność D. J., która z dniem [...] stycznia 1999 r. stała się z mocy prawa własnością Miasta P., jako grunt zajęty pod drogi publiczne, należące do kategorii dróg gminnych.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Wojewoda Wielkopolski decyzją nr [...]z dnia [...] listopada 2003 r. orzekł, że opisana wyżej nieruchomość stanowiąca w dniu 31 grudnia 1998 r. własność D. J. i pozostająca w tym dniu we władaniu Miasta P. z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się z mocy prawa za odszkodowaniem własnością miasta jako grunt zajęty pod drogi publiczne – drogi gminne.

W myśl art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o gospodarce nieruchomościami podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia [...] października 1998 r., przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną władania gruntem. Na podstawie art. 73 ust. 4 należało odpowiednio zastosować przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości, w tym jej art. 128, zgodnie z którym wywłaszczenie następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości nieruchomości. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu według stanu nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość rynkową nieruchomości. Wartość przedmiotowej nieruchomości ustalono w oparciu o operat sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego K. S.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i stanowisko prawne Starosty P. podkreślając m.in., że nie znalazł podstaw do uznania zarzutu D. J., że opinia rzeczoznawcy J. R. jest bardziej wszechstronna i uwzględniająca wszelkie aspekty sprawy. Również nie został uwzględniony zarzut, że opinia K. S. zaniżyła wartość przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji przeprowadził prawidłowo postępowanie w sprawie i właściwie zastosował art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie jej odszkodowania w wysokości [...] zł, podnosząc te same okoliczności i argumenty jak w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę stwierdził, że nie jest ona zasadna, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Starosty P. odpowiadają przepisom prawa. W szczególności nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa materialnego lub przepisów procesowych w toku postępowania dotyczącego odszkodowania za przedmiotową nieruchomość położoną w P., a w efekcie zaniżenia należnego skarżącej odszkodowania za grunty przejęte pod drogi publiczne (gminne). Wprawdzie różnica pomiędzy wysokością odszkodowania ustaloną w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę J. R. ustaloną w operacie szacunkowym sporządzonym przez K. S. jest znaczna ([...]) to jednak sama ta okoliczność nie świadczy jeszcze o zaniżeniu wysokości odszkodowania, a jedynie wskazuje na różnice w określeniu wartości tej nieruchomości.

Podważając wartość nieruchomości określoną w operacie szacunkowym K. S. skarżąca musiałaby wskazać, jakie nieprawidłowości i uchybienia popełniła ta biegła w wycenie nieruchomości skarżącej, co wiąże się z naruszeniem zasad wyceny określonych przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r., a następnie znowelizowanego rozporządzeniem z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Rozporządzenie to określa m.in. rodzaje metod i technik wyceny oraz sposoby określania wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny (§ 1 pkt. 1 rozporządzenia). Z operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego K. S., który został przyjęty przez Starostę P. jako podstawa określenia wartości przedmiotowej nieruchomości i ustalenia dla skarżącej odszkodowania, wynika, że operat ten został sporządzony z zachowaniem tych zasad.

Nie budzi wątpliwości przeprowadzona przez biegłą analiza charakterystyki rynku nieruchomości położonych w P., a zajętych pod drogi publiczne – łącznie z uzupełnieniem operatu w tym zakresie – jak również wnioski przedstawione na tej podstawie przez biegłą. Również Opinia Zespołu Opiniującego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych Województwa Wielkopolskiego wskazała na uchybienia w operatach szacunkowych obu biegłych, jednakże biegła S. odpowiednio do tej opinii uzupełniła swoją ocenę, wykazując jak na rynkach sąsiednich przedstawiały się proporcjonalnie ceny gruntów przejętych pod drogi gminne. Wartość ta mieściła się w przyjętym w operacie szacunkowym przedziale procentowym.

Starosta P. jako postawę do ustalenia odszkodowania na rzecz D. J. przyjął operat szacunkowy sporządzony przez biegłą K. S. uznając, że jest on sporządzony bezstronnie i rzetelnie, przy uwzględnieniu wszystkich zasad i okoliczności mających wpływ na ustalenie odszkodowania. Rzeczoznawca J. R. podtrzymał swoje stanowisko w odniesieniu do ustalonej wysokości należnego skarżącej odszkodowania.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było przez organ pierwszej instancji wnikliwie i wyczerpująco, zaś strona na każdym etapie tego postępowania miała możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń oraz stosownych wniosków. Skarżąca w toku postępowania nie podniosła merytorycznych zarzutów mogących podważyć prawidłowość ustalenia wysokości spornego odszkodowania, natomiast nie godząc się na wysokość ustalonego odszkodowaniu podnosiła jedynie ogólne zarzuty, że opinia J. R. jest bardziej wszechstronna i uwzględnia m.in. położenie nieruchomości oraz istniejący korzystny mikroklimat. Jednak operat szacunkowy sporządzony przez biegłą K. S. uwzględnia wszystkie konieczne zasady wynikające z przepisów prawnych i standardów zawodowych.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła D. J., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

a) naruszenie treści art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uwzględnienia z urzędu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszeń prawa występujących w toku postępowania przed organami administracyjnymi i mających wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy;

b) naruszenie treści art. 57 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezasadne przyjęcie, iż dla skutecznego podważenia wartości nieruchomości skarżąca zobowiązana była do wykazania w swojej skardze jakie nieprawidłowości i uchybienia popełniła biegła dokonująca wyceny nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca w sposób jednoznaczny wskazywała dlaczego uznaje, iż zaskarżone decyzje naruszają jej uprawnienia. W ocenie skarżącej sporządzony w sprawie operat szacunkowy przez biegłą K. S. nie odzwierciedlał rzeczywistej wartości nieruchomości, za którą przysługiwało skarżącej odszkodowanie, na potwierdzenie czego skarżąca złożyła do akt sprawy sporządzoną na jej zlecenie opinię biegłego J. R.. W związku z jednoznacznie postawionym zarzutem Sąd pierwszej instancji z urzędu zobowiązany był ustalić, czy sporządzony operat szacunkowy, który stanowił podstawę do ustalenia wysokości należnego skarżącej odszkodowania, został opracowany zgodnie z wymogami prawa.

Pisemna opinia Zespołu Opiniującego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych Województwa Wielkopolskiego wskazywała, iż żadna ze złożonych do akt opinii biegłych rzeczoznawców majątkowych nie może stanowić podstawy do ustalenia odszkodowania za przejęte grunty z uwagi na występujące w nich błędy, które miały realny wpływ na określenie i wyliczenie wartości nieruchomości. Jednocześnie opinia wskazuje, iż aktualne rozeznanie rynku, którego znajomość wykazała biegła, umożliwia ewentualne uzupełnienie i poprawienie sporządzonego operatu.

Zgodnie z obowiązującym aktualnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Natomiast dopiero w przypadku braku cen, o których mowa w ust. 1, wartość gruntów określa się w sposób wskazany w § 36 pkt 2 cytowanego rozporządzenia. Uregulowanie to jest tożsame z metodą przewidzianą w § 37 uprzednio obowiązującego rozporządzenia, na podstawie którego działała biegła. Biegła stosując metodę przyjętą w operacie działała w oparciu o założenie, iż na terenie P. brak jest dostatecznej ilości cen transakcyjnych sprzedaży gruntów pod drogi. Jednocześnie, na spotkaniu z Zespołem Opiniującym biegła przytoczyła aż [...] transakcji dotyczących zbycia gruntów pod drogi publiczne na omawianym rynku lokalnym, które miały miejsce po czasie wykonywania operatów. Tym samym uznać należy, iż uzupełniając swój operat już w 2005 r. biegła winna zastosować przyjętą w § 36 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. metodę porównawczą. Fakt sporządzenia przez biegłą uzupełnienia operatu, (pismo datowane na dzień [...] czerwca 2005 r.) nie może przesądzać o prawidłowości dokonanej wyceny. W szczególności stwierdzić należy, iż biegła w swym uzupełnieniu przedstawiła jedynie analizę rynku nieruchomości na rynkach sąsiednich, tj. w L., K. i S. L. Stwierdzić należy, iż analiza rynków sąsiednich winna być w niniejszej sprawie traktowana ze szczególną rezerwą, z uwagi na wielce specyficzne uwarunkowania klimatyczne P. Punktem wyjścia dla wykonania każdej wyceny jest rynkowa wartość nieruchomości, uwzględniająca, poza innymi atrybutami, jej położenie.

Zgodnie z treścią art. 156 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, natomiast po upływie tego okresu operat szacunkowy może być wykorzystywany po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie biegła K. S. sporządziła operat w dniu [...] kwietnia 2004 r., stosowna klauzula została przez biegłą sporządzona w dacie [...] października 2004 r. Pierwsza decyzja w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania, tj. decyzja Starosty P. pochodzi z dnia [...] września 2005 r., wydana została zatem prawie w rok po potwierdzeniu aktualności operatu. Natomiast decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2006 r. wydana została ponad dwa lata po sporządzeniu operatu i ponad rok po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę.

Zgodnie z opinią Zespołu Opiniującego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych Województwa Wielkopolskiego, sporządzone operaty szacunkowe zawierają uchybienia w zakresie oceny stanu rzeczy oraz doboru cech porównawczych. Dalej w sprostowaniu z dnia [...] sierpnia 2004 r. biegła nie wskazuje czy prawidłowa cena transakcyjna 1 m kw nieruchomości ma wpływ na treść wydanej opinii; wyjaśnienie tej istotnej okoliczności winno było być koniecznością, albowiem uprzednia błędna wartość przyjęta m.in. na str. 10 opinii stanowiła dane dla dokonywania dalszych obliczeń.

Zgodnie z twierdzeniami powódki opinia Zespołu Opiniującego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych Województwa Wielkopolskiego nie była jej doręczona, a zatem nie miała ona możliwości wypowiedzenia się i ustosunkowania do jej treści, co narusza zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym (art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Mając na uwadze powyższe uchybienia i nieprawidłowości towarzyszące sporządzaniu operatu szacunkowego będącego podstawą ustalenia wysokości odszkodowania należnego skarżącej, stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sposób nieprawidłowy skontrolował prawidłowość przebiegu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Nie będąc bowiem związanym granicami skargi winien, w granicach wyznaczonych przez zakres sprawy, zbadać zgodność z prawem wydanych decyzji. Zdaniem skarżącej decyzja Wojewody Wielkopolskiego była niezgodna z pominiętymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu: § 36 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, art. 134 i 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, art. 156 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesione względem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę wskazane naruszenia prawa, winien uwzględnić skargę i zaskarżoną decyzję uchylić.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, iż podważając wartość nieruchomości określoną w operacie szacunkowym, skarżąca zobowiązana była do wykazania jakie nieprawidłowości i uchybienia popełniła biegła rzeczoznawca w wycenie nieruchomości, co wiązać się winno ze wskazaniem określonych przepisów. Art. 57 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymaga żadnych szczegółowych wymagań odnośnie sformułowania skargi pod względem formalnym. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, iż skarga ma w sposób ogólny wskazywać na naruszenie prawa oraz wskazywać Sądowi w jakim kierunku skarżący oczekuje ochrony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), zgodnie z § 1 powołanego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać skargę w granicach wyznaczonych przez podniesione w niej zarzuty.

Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Reprezentujący skarżącą D. J. adwokat, wniesioną w sprawie niniejszej skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 57 i art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia miały mieć wpływ na wynik sprawy. Stanowiska takiego – w odniesieniu do obydwu zarzutów w świetle materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy, na podstawie którego zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, nie można podzielić.

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzucone uchybienie przez Sąd pierwszej instancji art. 57 P.p.s.a. dotyczy § 1 tego artykułu i polegać ono miało na niezasadnym przyjęciu, iż dla skutecznego podważenia wartości nieruchomości, skarżąca zobowiązana była do wykazania w swojej skardze jakie nieprawidłowości i uchybienia popełniła biegła dokonująca wyceny nieruchomości, gdy tymczasem przepis ten nie wymaga żadnych szczegółowych wymagań odnośnie sformułowania skargi pod względem formalnym. Art. 57 § 1 pkt 3 ustawy stanowi, że skarga winna zawierać "określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego" i jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, skarga winna w sposób ogólny wskazywać na naruszenie prawa oraz w jakim kierunku skarżący oczekuje sądowej ochrony. Wbrew jednak przekonaniu autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdzając w motywach zaskarżonego wyroku, że "podważając wartość nieruchomości określonej w operacie szacunkowym K. S., skarżąca musiałaby wskazać, jakie nieprawidłowości i uchybienia popełniła ta biegła w wycenie nieruchomości skarżącej, co wiążę się z naruszeniem zasad wyceny" określonych przepisami stosownego rozporządzenia nie naruszył powołanego wcześniej przepisu. Sąd bowiem w dalszej kolejności przystąpił do oceny prawidłowości sporządzenia operatu przez rzeczoznawcę K. S. i w konsekwencji uznał, że operat ten został sporządzony z zachowaniem zasad wynikających z rozporządzenia. Tak postawiony zarzut mógłby okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji w sytuacji, gdy strona skarżąca wskazała tylko ogólnie na czym polegało naruszenie prawa lub interesu prawnego odstąpił od przeprowadzenia kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uzasadniając swoje stanowisko brakiem wskazania przez stronę jakie konkretne przepisy prawa zostały przez organ naruszone. Taka zaś sytuacja w sprawie niniejszej nie wystąpiła.

Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Granice sprawy wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia wskazany w zaskarżonej decyzji, którym w sprawie niniejszej było ustalenie na rzecz D. J. odszkodowania za nieruchomość położoną w P., która z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się z mocy prawa własnością Miasta P. jako grunt zajęty pod drogę gminną. Obowiązek wynikający z powyższego przepisu polegający na ocenie zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem nie tylko w świetle zarzutów i wniosków skargi, ale również i w pozostałym zakresie, przy wykorzystaniu materiału dowodowego

gromadzonego w postępowaniu administracyjnym został przez Sąd pierwszej instancji właściwie wykonany. Dokonana przez ten Sąd ocena postępowania przeprowadzonego przez organy administracji publicznej, które poprzedziło wydanie kwestionowanej decyzji nie budzi wątpliwości co do jej słuszności. Sąd rozważył, czy operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego K. S., w oparciu o który ustalona została wysokość odszkodowania, odpowiadał zasadom wynikającym z przepisów prawa i standardów zawodowych i wnioski w tym względzie przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku są przekonujące w świetle dokumentacji aktowej sprawy.

Jak wspomniano z uzasadnieniu skargi kasacyjnej pisemna opinia Zespołu Opiniującego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2005 r. wskazywała, że żadna ze złożonych do akt opinii rzeczoznawców majątkowych nie może stanowić podstawy do ustalenie odszkodowania za przejęte grunty z uwagi na występujące w nich błędy, które miały realny wpływ na określenie i wyliczenie wartości nieruchomości. Jednocześnie opinia ta wskazuje, że aktualne rozeznanie rynku, którego znajomość wykazała biegła, umożliwia ewentualne uzupełnienie i poprawienie sporządzonego operatu. Zauważyć trzeba, że rzeczoznawca majątkowy K. S. dokonała w dniu [...] czerwca 2005 r. stosownego uzupełnienia operatu, a kwestionowany w skardze kasacyjnej zakres tego uzupełnienia jest wynikiem zaleceń Zespołu. Stąd analiza rynków sąsiednich w celu ustalenia procentowego, jak przedstawiają się na tych rynkach proporcjonalnie ceny gruntów przejętych pod drogi gminne do gruntów przyległych i porównanie wyników nie może być traktowane jako nieprawidłowość.

W świetle treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy za chybiony uznać również należało zarzut pominięcia przez Sąd okoliczności, że organ drugiej instancji opierał się na nieaktualnym operacie. Z akt tych bowiem wynika, że operat sporządzony przez K. S. w dniu [...] marca 2004 r. (k. 217) został sprostowany w dniu [...] sierpnia 2004 r. (K. 222) i uzupełniony w dniu [...] czerwca 2005 r. (k. 224). Klauzula potwierdzająca jego aktualność w tym kształcie nadana została w dniu [...] sierpnia 2005 r. (k. 223). Skoro decyzja pierwzszoinstancyjna wydana została w dniu [...] września 2005 r., a decyzja odwoławcza w dniu [...] maja 2006 r., to oczywistym jest, że nie nastąpiło przekroczenie terminu, w którym operat szacunkowy może być wykorzystywany jaki określony został w art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] czerwca 2005 r. (k. 166) wynika, że D. J. doręczono odpis opinii Zespołu Opiniującego i protokółu rozprawy z dnia [...] czerwca 2005 r., doręczenie to skarżąca pokwitowała. Ponadto zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2005 r. (doręczonym [...] lipca 2005 r.) poinformowano skarżącą o zebraniu materiału w sprawie (art. 10 § 1 K.p.a.), w odpowiedzi złożone zostało przez D. J. pismo z dnia [...] lipca 2005 r. W takim stanie sprawy za nieporozumienie uznany być musiał zarzut, że wymieniona opinia nie została skarżącej doręczona i nie miała ona możliwości ustosunkowania się do jej treści.

Rozpoznając sprawę w granicach zakreślonych przez zarzuty skargi kasacyjnej, z przedstawionych wyżej względów uznać należało, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw, co uzasadniało jej oddalenie na podstawie art.184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.