Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1270/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 5, 8 ust. 1, art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1 lit. d1, art. 87 ust. 1 pkt 1 i 2a, art. 18b ust. 1 pkt 1, art. 18b ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 41
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi N. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 2952 (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złotych, w tym kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 552 (pięćset pięćdziesiąt dwa) złotych stanowiącą 23% podatku VAT.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r. [...] nakładającą na N. L. (zwanego dalej "skarżącym") karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W czasie kontroli drogowej w dniu [...] listopada 2010 r. w N. na przystanku autobusowym przy ul. [...] skontrolowano pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Samochodem kierował skarżący, który wykonywał przewóz osób na linii Z. – N. - P. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. W związku z jej wynikiem po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oraz wykonywanie transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus.

Od niniejszej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wyjaśnił, że kontrolowany przewóz drogowy wykonywał na zlecenie swojego ojca R. L., który to posiada wszystkie wymagane zezwolenia, w związku z czym nie może zgodzić się z nałożoną karą pieniężną. Skarżący poinformował, iż swoją działalność zarejestrował, aby mając odpowiedni staż jaki jest wymagany na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 z późn. zm.) wystąpić o stosowne zezwolenie.

W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ wskazał na obowiązujące przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). W ocenie organu, nałożona przez organ pierwszej instancji kara pieniężna jest w pełni uzasadniona i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz wypełnia przepisy prawa.

W oparciu o te ustalenia organ stwierdził, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, czyli innym niż autobus, czego potwierdzeniem jest zgromadzony podczas kontroli materiał dowodowy m.in. w postaci kserokopii dowodu rejestracyjnego pojazdu. Podczas kontroli ustalono również, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą na własny rachunek wykonywał transport drogowy osób w ramach linii regularnej Z. – N. – P. na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób należących do przedsiębiorcy R. L.- ojca [...] N. L.

Dochód uzyskany w dniu kontroli należał do przedsiębiorstwa prowadzonego przez kontrolowanego, czego potwierdzeniem jest również kopia paragonu fiskalnego z numerem NIP [...] zawarta w atakach postępowania. Organ podkreślił, że przewóz drogowy na datę kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz skarżącego. Oznacza to, że w sprawie niniejszej doszło do wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji oraz bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób.

Organ odniósł się również do argumentacji zawartej w odwołaniu i popartej kopią umowy zlecenia, rachunku oraz oświadczenia podatkowego. Zdaniem organu II instancji argumenty te są sprzeczne z zeznaniami złożonymi do protokołu przesłuchania w dniu kontroli, w których to skarżący przyznaje, iż realizował przewóz osób na linii regularnej na podstawie zezwolenia oraz licencji należących do przedsiębiorcy R. L., lecz dochód w dniu kontroli należał do przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego. Treść zeznań strony pozostaje spójna z danymi zawartymi na paragonach fiskalnych okazanych podczas kontroli drogowej. Organ podkreślił, że na okazanych paragonach widnieje Numer Identyfikacji Podatkowej [...], który zgodnie z decyzją w sprawie nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej z dnia 5 listopada 1998 r. należy do skarżącego.

Według oceny organu II instancji organ I instancji w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa, podjął wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy nie naruszając zasady Państwa prawego zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając niniejszą skargę wskazał na ustalenia organu dokonane w czasie kontroli oraz na fakt prowadzenia na własny rachunek działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał skargę za niezasadną albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i zastosowały do niego właściwe przepisy prawa materialnego.

Z protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2010 r. oraz z wyjaśnień strony złożonych w dacie zatrzymania bezspornie wynika, że skarżący wykonując regularny przewóz osób działali we własnym imieniu i na własny rachunek w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, posługując się licencją i stosownym zezwoleniem na przewozy regularne wystawionymi na nazwisko swojego ojca R. L. Nie budzi również wątpliwości fakt, iż przewóz na linii regularnej wykonywany był samochodem osobowym, co potwierdził wpis w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu.

W tym stanie rzeczy decyzja organu I instancji nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15000 złotych jest zgodna z prawem.

Główny Inspektor Transportu Drogowego kontrolując zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego prawidłowo nie uznał za wiarygodne wyjaśnień skarżącego oraz przedłożonego przez niego dokumentu, z którego wynika, iż działał on na zlecenie ojca, wykonując przewóz drogowy osób w dniu kontroli.

Te działania skarżącego podjęte zostały przez niego jedynie w celu obrony swoich praw i pozostawały w sprzeczności z materiałem dowodowym, zebranym bezpośrednio po kontroli.

Organy administracji publicznej, zgodnie z art. 6 kc działają zgodnie z prawem i nie mogą przy orzekaniu kierować się względami słusznościowymi.

Analogicznie sąd administracyjny, kontrolując zaskarżone decyzje bierze pod uwagę jedynie kryterium legalności tzn. zgodności badanych aktów lub czynności z prawem.

W świetle ustaleń poczynionych przez organy obu instancji skarżący swoim działaniem naruszył przepisy art. 5, 8 ust. 1, art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1 lit. d1, art. 87 ust. 1 pkt 1 i 2a, art. 18b ust. 1 pkt 1, art. 18b ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym a także art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy prawidłowo została na niego nałożona kara pieniężna w wysokości 15000 złotych na podstawie art. 92 ust. 1, ust. 2 lp. 2.4, lp. 1.1, lp. 2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd na mocy art. 151 ppsa orzekł o jej oddaleniu. O wynagrodzeniu adwokata z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ppsa.