Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 234/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2016 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art.138 § 1 pkt.1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] [...] w przedmiocie zatrzymania J. K. prawa jazdy kategorii B, B+E, C, C +E, nr [...] wydanego w dniu 12 września 2012 r. ze względu na przekroczenie 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. K. zarzucił przekroczenie upoważnienia zawartego w ustawie Prawo o ruchu drogowym, a co za tym idzie niezgodność z ustawą przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1998 ze zm.), naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w zw. z art. 130 ust. 4 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy ww. § 8 ust. 6 rozporządzenia został wydany z przekroczeniem ustawowej delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym i jest w związku z tym niezgodny z tą ustawą, wobec czego nie powinien mieć zastosowania.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, iż materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015, poz. 541 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem do dnia 31 grudnia 2016 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4, tj. w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.). Wykładnia literalna tego przepisu wskazuje, iż starosta obligatoryjnie wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego niezależnie od tego, kiedy kierujący przekroczył tę liczbę punktów (przed, czy też po wejściu w życie cyt. wyżej ustawy).

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika jednoznacznie, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter związany. Oznacza to, że w przypadku zaistnienia okoliczności opisanych w danym przepisie prawa organ administracyjny jest zobligowany nałożyć na obywatela, w drodze decyzji administracyjnej, określony w przepisie obowiązek. Zarówno treść tegoż obowiązku, jak i jego zakres oraz sposób jego wykonania nie podlegają uznaniu organu orzekającego w sprawie, albowiem elementy te również wynikają z treści danej normy prawnej. Zatem istota związanego charakteru decyzji administracyjnej polega na tym, że norma prawna określa sytuację faktyczną i prawną, w której powinna zapaść decyzja oraz determinuje treść takiej decyzji.

Stan prawny w powyższym zakresie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wątpliwości nie budzą też ustalone w postępowaniu okoliczności faktyczne sprawy. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w związku z informacją wynikającą Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] [...] o skierowanie J. K. na badania psychologiczne i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, z których wynika, iż w okresie od dnia 6 stycznia 2015 r. do dnia 15 września 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 25 punktów, tj.: 6 stycznia 2015 r. - [...], przekroczenie prędkości od 31 km do 40 km/h - 6 punktów; 19 lutego 2015 r. - [...], przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h - 4 punkty; 22 lipca 2015 r. - [...], naruszenie zakazu korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu - 5 punktów, 28 sierpnia 2015 r. - [...], naruszenie zakazu korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu - 5 punktów, 15 września 2015 r. - [...], naruszenie zakazu korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu - 5 punktów. Skoro Starosta [...] miał wiedzę o przekroczeniu przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów prawa ruchu drogowego, to zobligowany był do wydania - na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks kamy i niektórych innych ustaw - decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

W świetle powyższego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów w nim wskazanych podkreślić należy, że zgodnie zaś z art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Zasady prowadzenia wymienionej ewidencji i punktowania oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r. poz. 488), które uchyliło powołane w odwołaniu poprzednio obowiązujące rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2002r. Według § 8 ust. 6 powołanego wyżej rozporządzenia odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24. Szkolenie, które pozwoli zmniejszyć liczbę posiadanych punktów przez danego kierowcę można więc odbyć w chwili, kiedy na swym koncie kierowca nie posiada jeszcze przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Akta wskazują, że szkolenie, o którym mowa w tym przepisie skarżący odbył w dniu 26 września 2015r., a więc już po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Dlatego też nie mógł skorzystać z dobrodziejstwa pomniejszenia stanu posiadanych punktów o 6. Zebranie przez kierowcę określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie konsekwencje, które zostały określone w ustawie. Należy do nich m.in. właśnie zatrzymanie prawa jazdy. Norma ta ustanawia limit punktów, po uzyskaniu których podjęta przez kierowcę samodzielnie reedukacja, o której mowa wart. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, nie będzie już miała wpływu na zachowania organów administracji, a kierowcy, który uzyskał w ciągu roku 24 punktów zatrzymuje się posiadane przez niego prawo jazdy.

Poza tym, jak to wynika z przeważającej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przepis § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia nie wkracza w materię zastrzeżoną dla ustawy i nie wykracza poza granice upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, wobec tego nie narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 października 2011r., II SA/Ke 561/11, LEX nr 966380; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011r., III SA/Łd 175/11, LEX nr 1101829; wyrok NSA z dnia 22 marca 2011r., I OSK 723/10, LEX nr 990279; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010r., I OSK 275/10, LEX nr 745196; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 lutego 2010r., II SA/Ol 1083/09, LEX nr 634640; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2015r. sygn. akt I OSK 616/14 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Interpretowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w sposób wskazany przez skarżącego, a więc że kierowca w drodze szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24 niweczyłoby możliwość stosowania przez organy środków dyscyplinujących do przestrzegania przepisów ruchu drogowego stawałoby się bezskuteczne. W istocie oznaczałoby to niemożność wykonania funkcji prewencyjnej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, które powinny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego (por. wyroki NSA z dnia 22 marca 2011r. sygn. akt I OSK 723/10 i z dnia 1 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 225/12). Dodać należy, że ustawowa delegacja do wydania stosownego rozporządzenia jest skierowana do ministra właściwego do spraw wewnętrznych, a nie do organów administracji publicznej. Zatem nie można w żaden sposób zarzucać tym organom przekroczenia upoważnienia zawartego w przepisie art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym.

Co do kwestii nieświadomości skarżącego przekroczenia dopuszczalnej liczby punktów to organ odwoławczy wskazał, że osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez nią naruszeniom; informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne (§ 9 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r.).

Reasumując nie jest więc wątpliwe, że skarżący w okresie od dnia 6 stycznia 2015 r. do dnia 15 września 2015 r. posiadał na swym koncie przekroczenie dopuszczalnych 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Punkty te są przy tym punktami ostatecznymi, bowiem informacja o przekroczeniu 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a taki wniosek sporządza się - zgodnie z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych. Skoro tak to zaskarżona decyzja jest uzasadniona.

Na wymienioną decyzję organu odwoławczego J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając decyzji:

1. naruszenie prawa materialnego, a to:

- art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015, poz. 541, z późno zm.) w zw. z art. 130 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późno zm.) przez błędną wykładnię,

- § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r.

w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego

(Dz. U. 2012 poz. 488) przez jego niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia upoważnienia zawartego w ustawie Prawo o ruchu drogowym, a co za tym idzie niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z wyżej wymienioną ustawą, a co szczególnie istotne - niezgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż ustawa Prawo o ruchu drogowym nie upoważniła Ministra Spraw Wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia przypadków, gdy odbycie szkolenia nie skutkuje zmniejszeniem liczby punktów karnych, a tego rodzaju regulacja ingeruje w sferę praw i wolności obywatelskich, która podlega wyłącznie unormowaniom ustawowym,

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to:

- art. 9 k.p.a. przez nienależyte poinformowanie odwołującego się o ilości posiadanych

przez niego punktów karnych, co uniemożliwiło mu skorzystanie z prawa do kursu

doszkalającego w odpowiednim czasie,

- art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przez niezałatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, które to naruszenie miało wpływ na treść wydanej decyzji,

- przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania

i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej

jego oceny, które to naruszenie miało wpływ na treść wydanej decyzji,

- przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, na

których oparł się organ ustalając, że wobec odwołującego nie zachodzą podstawy do

obniżenia zaewidencjonowanych punktów karnych, które to naruszenie miało wpływ na treść wydanej decyzji.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...],

Nadto, w razie powzięcia przez sąd uzasadnionych wątpliwości co do zgodności wskazanych powyżej naruszonych przepisów z Konstytucją, biorąc również pod uwagę

niejednolite orzecznictwo w tym zakresie, skarżący wniósł o zwrócenie się przez sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o konstytucyjność § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 poz. 488), przewidującego ograniczenia temporalne w zakresie zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego przez kierowcę, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r. poz.541 ze zm.), ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), zwanej p.r.d. oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r., poz. 488).

Zgodnie z treścią art. 7 ust.1 pkt.5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. do dnia 31 grudnia 2016r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art.130 usty.1 ustawy wymienionej w art.4.

W myśl art. 130 ust.1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Zgodnie z treścią art.130 ust.3 p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Zgodnie z treścią § 8 ust.6 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012r. odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Z wymienionych przepisów wynika, że w przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że dwoma pismami z dnia [...] skierowanymi do Starosty [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o skierowanie J. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz o skierowanie na badanie psychologiczne, z uwagi na otrzymanie przez niego 25 punktów za różne naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od 6 stycznia 2015r. do 15 września 2015r. Naruszenia te miały miejsce w dniach 6 stycznia 2015r., 19 lutego 2015r., 22 lipca 2015r., 22 sierpnia 2015r. i 15 września 2015r. Fakt naruszenia przepisów ruchu drogowego przez skarżącego i przyznania za nie punktów nie jest kwestionowany przez J. K. Należy zaznaczyć, że Starosta [...] nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów karnych. Jest on związany w tym zakresie wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W sytuacji zatem gdy skarżący przekroczył 24 punkty za różne naruszenia przepisów ruchu drogowego to Starosta [...] był zobowiązany zatrzymać mu prawo jazdy w trybie art.7 ust.1 pkt.5 ustawy z dnia 20 marca 2015r.

W dniu 26 września 2015r. skarżący odbył natomiast szkolenie w WORD w [...] i, w jego ocenie, winno się odjąć 6 punktów od łącznej ilości przyznanych mu punktów. Kwestią sporną jest zatem to czy łączna suma punktów (25) winna być pomniejszona o 6 punktów za szkolenie.

W ocenie sądu organy administracji trafnie uznały, że nie można odjąć 6 punktów za szkolenie od łącznej ilości punktów otrzymanych przez skarżącego. J. K. przyznano bowiem 25 punktów w okresie od 6 stycznia 2015r. do 15 września 2015r. zaś szkolenie odbył on w dniu 26 września 2015r. a więc po okresie w którym przekroczył on 24 punkty. Odbycie szkolenia po przekroczeniu 24 punktów nie powoduje zmniejszenia liczby punktów. Wynika to wprost z treści § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. Innymi słowy odbycie szkolenia skutkuje zmniejszeniem ilości punktów tylko wówczas gdy zostanie odbyte przez kierowcę przed przekroczeniem przez niego 24 punktów. W sytuacji gdy kierowca przekroczy 24 punkty to późniejsze odbycie szkolenia nie redukuje ilości przyznanych punktów. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 16 grudnia 2010r. w spr. I OSK 275/10, z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1306/11, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1203/11, WSA w Warszawie w wyroku z 3 kwietnia 2012r. w spr. VII SA/Wa 2798/11 i WSA w Łodzi w wyroku z 14 marca 2007r. w spr. III SA/Łd 483/06. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach.

W niniejszej sprawie skarżący odbył szkolenie po przyznaniu mu 25 punktów karnych za różne naruszenia przepisów ruchu drogowego. Z uwagi na treść § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. brak było zatem podstaw do pomniejszenia mu łącznej ilości punktów o 6. Organy administracji trafnie odmówiły uwzględnienia wniosku J. K. o zmniejszenie mu łącznej ilości przyznanych punktów za szkolenie odbyte w dniu 26 września 2015r.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż przepis § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. został wydany z naruszeniem delegacji ustawowej określonej w art.130 ust.4 p.r.d.

Kwestia czy przepis § 8 ust.6 wymienionej rozporządzenia został wydany z naruszeniem upoważnienia ustawowego, o którym mowa w art.130 ust.4 p.r.d. była już wielokrotnie rozpatrywana przez sądy administracyjne. Obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że przepis § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. odpowiada treści upoważnienia ustawowego zawartego w art.130 ust.4 p.r.d.

W orzecznictwie podnosi się fakt, że regulacja zawarta w § 8 ust.6 rozporządzenia mieści się w delegacji określonej w punkcie 2 artykułu 130 ust.4 p.r.d. "warunki i sposób prowadzenia ewidencji". Niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów w ewidencji i ich usuwania mieści się w pojęciu "sposób prowadzenia ewidencji". Nadto podkreśla się, że rozporządzenie z 25 kwietnia 2012r. wydane zostało w celu zdyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów p.r.d. oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. Przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu. Ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel (tzn. dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy) osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego, określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), natomiast drugi cel (tzn. zapobieganie naruszaniu przez kierowców przepisów ruchu drogowego) jest osiągany poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Przyjęcie odmiennego poglądu a mianowicie, że kierowca w drodze odbycia szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24, niweczyłby możliwość kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Każdorazowo po przekroczeniu limitu 24 punktów kierowca odbywając na własny koszt szkolenie uzyskiwałby zmniejszenie liczby punktów o 6, a zatem stosowanie przez organy środków służących dyscyplinowaniu kierowców i wdrażaniu ich do przestrzegania zasad ruchu drogowego stałoby się bezprzedmiotowe. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna przepisów, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Pogląd, że regulacja zawarta w § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 16 grudnia 2010r. w spr. I OSK 275/10, 16 kwietnia 2013r. w spr. I OSK 2038/11, z 9 sierpnia 2013r. w spr. I OSK 855/12, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1306/11, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1203/11, z 1 czerwca 2012r. w spr. I OSK 225/12, z 15 marca 2012r. w spr. I OSK 413/11, z 20 października 2011r. w spr. 1812/10, z 13 czerwca 2013r. w spr. I OSK 15/12, z 16 grudnia 2015r. w spr. I OSK 616/14, z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 6 marca 2013r. w spr. I OSK 1991/11, z 8 sierpnia 2013r. w spr. I OSK 763/12, z 12 lutego 2014r. w spr. I OSK 1690/12, z 27 marca 2014r. w spr. I OSK 2057/12, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1552/11 i z 31 marca 2011r. w spr., I OSK 1013/10. Podobny pogląd wyraziły również wojewódzkie sądy administracyjne w kilkudziesięciu orzeczeniach (m.in. wyrok WSA w Łodzi z 11 czerwca 2015r. w spr. III SA/Łd 389/15, wyrok WSA w Szczecinie z 15 października 2015r. w spr. II SA/Sz 319/15, wyrok WSA w Gliwicach z 3 lutego 2016r. w spr. II SA/Gl 951/15, wyrok WSA w Olsztynie z 4 czerwca 2013r. w spr. II SA/Ol 359/13 i wiele innych). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. W związku z czym niezasadny jest zarzut skargi, że przepis § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. został wydany z przekroczeniem ustawowego upoważnienia.

W skardze powołano trzy orzeczenia sądów administracyjnych w których wyrażono odmienny pogląd a mianowicie, że przepis § 8 ust.6 rozporządzenia wydano z przekroczeniem ustawowego upoważnienia. (wyrok NSA z 15 lipca 2010r. w spr. I OSK 885/09, wyrok WSA w Olsztynie z 7 października 2010r. w spr. II SA/Ol 786/10 i wyrok WSA w Gdańsku z 19 marca 2009r. w spr. III SA/Gd 475/08). Pogląd wyrażony w tych orzeczeniach stracił aktualność. Wymienione wyroki zostały wydane wiele lat temu, kiedy były pewne wątpliwości co do przekroczenia delegacji ustawowej z art.130 ust.4 p.r.d. Orzeczenia te są odosobnione i nie przyjęły się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Od wielu lat orzecznictwo sądowe jest jednolite co do kwestii, że § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. nie został wydany z naruszeniem delegacji ustawowej określonej w art.130 ust.4 p.r.d. Sąd w obecnym składzie nie podzielił poglądu wyrażonego w orzeczeniach powołanych w skardze lecz oparł się na poglądzie wyrażonym w orzeczeniach cytowanych we wcześniejszej części rozważań.

Sądowi z urzędu znany jest fakt, że prawie we wszystkich sprawach, których przedmiot jest identyczny lub bardzo zbliżony z niniejszą sprawą a które toczyły się i nadal toczą się w tutejszym sądzie, skarżący podnoszą fakt odbycia przez nich szkolenia po przekroczeniu przez nich 24 punktów i zarzucają, że § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. W sprawach tych skarżący cytują te same orzeczenia sądów administracyjnych, które wskazano w skardze w niniejszej sprawie. Rozpoznawana sprawa jest zatem kolejną ze spraw, w których kierowcy początkowo bagatelizują ilość uzyskiwanych punktów karnych a decydują się odbyć szkolenie aby zmniejszyć ich ilość dopiero po przekroczeniu 24 pkt.

Niezasadny jest zarzut skargi, ze w czasie kontroli drogowej J. K. pytał się policjantów ile ma punktów karnych lecz nie otrzymał wiążącej odpowiedzi.

Należy zaznaczyć, że rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012r. w § 9 przyznaje możliwość osobie zainteresowanej uzyskania od Policji ustnej informacji lub zaświadczenia o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Zatem skarżący mając świadomość wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego mógł z własnej inicjatywy wystąpić do właściwej jednostki organizacyjnej Policji o udzielenie informacji o posiadanych punktach i w odpowiednim czasie odbyć szkolenie.

Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o konstytucyjność przepisu § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r., przewidującego ograniczenie temporalne w zakresie zmniejszenia liczby punktów otrzymanych przez kierowcę, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24.

Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach, w ocenie sądu, nie doszło do przekroczenia delegacji ustawowej o której mowa w art.130 ust.4 p.r.d. zaś przepis § 8 ust.6 rozporządzenia ma logiczne i racjonalne uzasadnienie. W związku z czym, w przekonaniu sądu, nie było potrzeby występowania z pytaniem prawnym do Trybunału. W sytuacji gdy, zdaniem skarżącego przepis § 8 ust.6 rozporządzenia jest niekonstytucyjny może on sam wystąpić do Trybunału ze stosowny pytaniem prawnym. Sąd w obecnym składzie nie widział potrzeby występowania z takim pytaniem.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. J. K. w ciągu roku przekroczył 24 punkty karne i istniały podstawy do zatrzymania mu prawa jazdy. Odbyte przez niego szkolenie w dniu 26 września 2015r. miało miejsce już po przekroczeniu 24 punktów i nie może ono skutkować zmniejszeniem ilości punktów o 6. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę J. K.

R.T.