Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 946/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 796/08 o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 796/08 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę w komparycji wyroku tego Sądu z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 796/08 wpisując w miejsce "Z. S." – "A. T.", a w miejsce "z dnia [...] nr [...]" – wpisano "z dnia [...] nr [...]" oraz skreślono słowo "myśliwską".

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w wyniku nieskorygowanego błędu w systemie komputerowym doszło do błędnego wprowadzenia w komparycji wyroku części danych dotyczących imienia i nazwiska skarżącego oraz oznaczenia zaskarżonej decyzji. Z kolei na fakt rozpoznania niniejszej sprawy i wydania w niej rozstrzygnięcia wskazuje protokół rozprawy, a także aktywny udział skarżącego w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji zaszła konieczność sprostowania stwierdzonych niedokładności stosownie do brzmienia art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji powołał się przy tym na orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym sprostowanie niedokładności może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. T. zarzucając mu naruszenie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego Sąd dokonując sprostowania nadużył wskazanej normy prawnej, bowiem działanie Sądu budzi wątpliwości co do faktycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności, iż przedmiotem sprawy Z. S., której rozpoznanie poprzedzało rozprawę z udziałem skarżącego, było również cofnięcie pozwolenia na broń. Z tych względów tak szerokie sprostowanie wyroku jest nie do zaakceptowania, ponieważ brak jest pewności co do tego, czy zamiar oddalenia skargi dotyczył sprawy skarżącego czy sprawy Z. S.. Skarżący podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sprostowanie wyroku nie może nigdy prowadzić do zmiany samego rozstrzygnięcia sporu a on sam "...ma prawo do tego, aby jego sprawa została rozpoznana rzetelnie i sprawiedliwie".

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia należy wskazać, iż stosownie do art.156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku i uzasadnienia wyroku może nastąpić z urzędu, a także na wniosek strony postępowania.

Sprostowaniu na podstawie ww przepisu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, iż niedokładność lub omyłka może dotyczyć m. in. oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt I OZ 1705/06 – niepubl.).

Niewątpliwie zatem za oczywistą omyłkę należy uznać błędne wskazania w komparycji wyroku Sądu I instancji z dnia 20 czerwca 2008 r., które obligowały Sąd pierwszej instancji do wydania skarżonego postanowienia.

W związku z powyższym nie można podzielić wątpliwości skarżącego co do faktu, iż sprawa z jego skargi została rozpoznana. Wskazane bowiem omyłki bezspornie wynikają z akt sprawy a w szczególności z sygnatury akt sądowych, protokołu z rozprawy oraz z uzasadnienia wyroku sądowego z dnia 20 czerwca 2008 r., w którym powołane jest zarówno nazwisko i imię skarżącego jak i data oraz numer zaskarżonej przez niego decyzji. Bez wpływu na zasadność sprostowania pozostaje także wskazana w zażaleniu zbieżność przedmiotu jego sprawy z przedmiotem sprawy objętej innym postępowaniem sądowym, której rozpoznanie zostało wyznaczone bezpośrednio przed sprawą skarżącego.

Z powyższych względów zarzut naruszenia przepisu art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. nie mógł być uznany za zasadny, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.