Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 356/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art. 166 i art. 167
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących E. Ś. i S. Ś. o uzupełnienie postanowienia z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Op 356/17 i sprostowanie druku doręczenia postanowienia w sprawie ze skargi E. Ś., S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu zaliczek wraz z odsetkami w sprawie podatku od nieruchomości postanawia: 1. odmówić uzupełnienia postanowienia, 2. odmówić sprostowania druku doręczenia postanowienia.


UZASADNIENIE

Skargą nadaną w dniu 29 sierpnia 2017 r. skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w Opolu oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Namysłowa z dnia 4 maja 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu zaliczek wraz z odsetkami w sprawie podatku od nieruchomości.

Zarządzeniem z dnia 11 września 2017 r., doręczonym każdemu ze skarżących w dniu 2 października 2017 r., zostali oni wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 500,00 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę. W uzasadnieniu wyjaśnił, że jak stanowi przepis art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm. – dalej określana jako "P.p.s.a."), Sąd nie może podjąć w sprawie żadnej czynności od pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Jak wynika z § 3 tego przepisu, jeżeli od skargi pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega ona odrzuceniu przez sąd. Sąd wskazał, że odpisy zarządzenia o wezwaniu skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu należnego od skargi w kwocie 500 zł zostały prawidłowo doręczone skarżącym w dniu 2.10.2017 r. W konsekwencji termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 9.10.2017 r. (poniedziałek). Skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, należnej opłaty sądowej nie uiścili. Dlatego na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.

Postanowienie z dnia 23 listopada 2017 r. zostało każdemu ze skarżących doręczone w dniu 18 grudnia 2017 r.

Przesyłką poleconą nadaną w dniu 27 grudnia 2017 r. (k.31 akt sądowych) skarżący wnieśli do tut. Sądu wniosek o sprostowanie pouczenia zawartego w piśmie pt. "doręczenia odpisu postanowienia" i uzupełnienie ww. postanowienia.

W uzasadnieniu wskazali, że na podstawie art. 157 § 1 i art. 166 P.p.s.a. wnoszą o uzupełnienie sentencji ww. postanowienia, ponieważ z sentencji nie wynika, że odrzucenie skargi nastąpiło z powodu nieopłacenia należnej opłaty. Sąd nie wskazał, dlaczego nie zostało wydane zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Równocześnie zażądali sprostowania pouczenia do ww. postanowienia, gdyż w pkt 4 pouczenie to wskazuje na konieczność uiszczenia wpisu od zażalenia, podczas gdy z art. 220 § 4 P.p.s.a. wynika, że od zażalenia na postanowienie wydane w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. nie pobiera się wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Wniosek skarżących został sformułowany dwukierunkowo, tj. jako żądanie uzupełnienia postanowienia z dnia 23 listopada 2017 r. o odrzuceniu skargi i też jako sprostowanie pouczenia zawartego w druku doręczenia tego postanowienia. Jako podstawę prawną tego pierwszego wniosku skarżący wskazali przepis art. 157 P.p.s.a. Z treści tej regulacji prawnej wynika, że dotyczy on uzupełnienia wyroku, jednak z mocy art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. W rozpoznawanym przypadku takich odmiennych postanowień ustawy brak, a zatem znajdzie on zastosowanie, jako dotyczący postanowienia.

Stosownie do brzmienia § 1 art. 157 P.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeśli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu, przy czym wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 1a, 2 i 3 art. 157 P.p.s.a.).

Akta sprawy wskazują, że wniosek został złożony w terminie.

Jednakże, pomimo spełnienia wymogów formalnych, wniosek o uzupełnienie postanowienia nie jest uzasadniony merytorycznie.

Otóż, jak wynika z treści art. 157 P.p.s.a., strona może domagać się uzupełnienia wyroku (tu: postanowienia) w dwóch przypadkach: 1) jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi, i 2) jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Żaden z tych przypadków w analizowanej sprawie nie miał miejsca. Pierwszy z nich nie mógł być spełniony, skoro postanowienie Sądu objęte wnioskiem o uzupełnienie nie rozstrzygało sprawy co do istoty, było postanowieniem formalnym polegającym na odrzuceniu skargi. Mianowicie Sąd uznał, że wobec nieuiszczenia przez skarżących wpisu od skargi, skargę należało odrzucić stosowanie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że brak było podstaw do pozostawienia pisma bez rozpoznania, skoro zgodnie z treścią art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga (...) od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (a zatem w takiej sytuacji nie wydaje się zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, tylko postanowienie o odrzuceniu skargi). Jeśli jednak skarżący z postanowieniem tym się nie zgadzali, mogli je zaskarżyć poprzez złożenie zażalenia. Ponadto Sąd, co wprost wynika z treści postanowienia z dnia 23 listopada 2017 r., orzekł o odrzuceniu skargi w całości.

W sprawie nie wystąpił też przypadek braku zamieszczenia w opisywanym postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy Sąd powinien był zamieścić z urzędu.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że w realiach tej sprawy ocena zasadności wniosku o uzupełnienie postanowienia musi być też dokonana z uwzględnieniem treści żądania formułowanego przez skarżących, skoro uzupełnienie następuje na wniosek strony. Zatem to treść wniosku wytycza ocenę jego zasadności.

Biorąc to pod uwagę Sąd stwierdza, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uzupełnienia sentencji postanowienia w kierunku wskazywanym przez skarżących, a zatem w ten sposób, że odrzucenie skargi następuje z powodu nieuiszczenia przez nich wpisu od skargi. Przyczyna (motywy) każdego rozstrzygnięcia Sądu wskazywana jest bowiem w treści jego uzasadnienia, a nie w sentencji, która obejmuje samo rozstrzygnięcie.

Całkowicie nieuzasadnione jest również żądanie dokonania sprostowania treści pouczenia do postanowienia z dnia 23 listopada 2017 r. Jak bowiem wynika z art. 156 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a., Sąd może z urzędu (i także na wniosek) sprostować w wyroku (tu: postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki. Z uzasadnienia wniosku skarżących o sprostowanie wynika, że domagają się oni sprostowania treści pouczeń zawartych w druku doręczenia ww. postanowienia. Jak wynika z ww. przepisów ustawa P.p.s.a. przewiduje możliwość sprostowania wyroków, postanowień jak i zarządzeń (zob. art. 167 P.p.s.a.). Brak zatem podstaw do stosowania tych przepisów w odniesieniu do druku doręczenia postanowienia. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że w pouczeniach zawartych w druku doręczenia postanowienia z dnia 23 listopada 2017 r. w kwestionowanym przez skarżących pkt 4 zawarta jest informacja, że "zażalenie na postanowienie dotyczące kosztów sądowych, prawa pomocy, oraz w przypadkach o których mowa w art. 220 § 4 P.p.s.a. wolne jest od wpisu". Z druku tego wynika zatem, że nie pobiera się wpisu od zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na brak uiszczenia wpisu.

Z przedstawionych powyżej przyczyn należało postanowić jak w sentencji.