Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 99/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 67a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skarg A.N. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 grudnia 2014 r. Nr [...],[...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odmowy umorzenia odsetek od tych zaległości - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11.06.2013r. uzupełnionym w dniu 24.04.2014r. oraz w dniu 03.07.2014r. działając przez pełnomocnika A.N. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w kwocie 8.761,00 zł. oraz o rozłożenie na raty - płatne miesięcznie w kwocie po 150,00 zł - zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. wynikającej z decyzji Organu podatkowego I instancji z dnia 16.10.2012r. nr [...] od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze darowizny. Strona umotywowała prośbę trudną sytuacją finansową w związku z pozostawaniem bez pracy jako osoba bezrobotna od dnia 02.05.2014r. i nieuzyskiwaniem dochodów, co uniemożliwia mu zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej jednorazowo.

Naczelnik Urzędu Skarbowego nie znajdując podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku decyzjami z dnia 09.07.2014r. nr [...] i nr [...] odmówił umorzenia zaległości oraz rozłożenia na raty zapłaty przedmiotowej zaległości podatkowej w kwocie 12.302,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 8.761,00 zł naliczonymi na dzień złożenia wniosku o ulgę tj. na dzień 10.03.2014r.

Pismami z dnia 04.08.2014r. podatnik złożył odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie odsetek od zaległości podatkowej , rozłożenie na raty przedmiotowej zaległości podatkowej względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ podatkowy I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzjami z dnia 2 grudnia 2014 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji .

W uzasadnieniu rozstrzygnięć podniósł , że zalęgłość podatkowa wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16.10.2012r. nr [...] określającej wysokość podatku dochodowego od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w B.(zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...] z dnia 14.12.2007r.), otrzymanego od matki w drodze darowizny z dnia 22.08.2007r. Rep. [...]). W ww. decyzji Organ podatkowy określił podatnikowi przychód uzyskany ze sprzedaży mieszkania w kwocie 90.000,00 zł oraz należny podatek w kwocie 16.906,00 zł. Od decyzji wymiarowej podatnik złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, a następnie skargę do WSA w Krakowie. Ostatecznie Sąd wyrokiem z dnia 12.11.2013r. sygn. akt I SA/Kr 651/13 oddalił skargę na decyzję Organu Odwoławczego z dnia 19.02.2014r. Nr [...] Natomiast prośbę o ulgę podatnik umotywował brakiem możliwości uregulowania przedmiotowej zaległości podatkowej jednorazowo oraz pozostawaniem aktualnie bez pracy. Wyjaśnił ponadto , że środki finansowe uzyskane w 2007r. z tytułu zbycia nieruchomości przeznaczył na spłatę w dniu 23.11.2007r. zadłużenia wobec Spółdzielni Mieszkaniowej "Z" w B. wraz z kosztami obsługi tego zadłużenia w kwocie 32.273,06 zł (wg dowodu wpłaty przedłożonego do postępowania wymiarowego), pozostała zaś kwota została rozdysponowana pomiędzy dziadków, rodziców i siostrę w kwotach, które nie przekraczają kwoty 9.637,00 zł na każdą z osób.

Z akt sprawy wynika, że podatnik aktualnie pozostaje bez pracy i nie uzyskuje żadnego dochodu. Zgodnie z przedłożoną kserokopią zaświadczenia wystawionego przez Urząd Pracy jest zarejestrowany jako bezrobotny od dnia 02.05.2014r. do nadal. Od dnia 13.07.2009r. do utraty pracy był zatrudniony na umowę o pracę na czas nieokreślony i z tego tyt. uzyskiwał miesięczny dochód netto w kwocie 1.394.95zł. Zamieszkuje w mieszkaniu położonym w K. przy ul. K. wspólnie z rodzicami i dziadkami, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. W oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 17.03.2014r. podatnik oświadczył, że partycypuje w kosztach utrzymania gospodarstwa domowego ponosząc miesięczne wydatki w kwocie 200,00 zł, a bieżące wydatki wynoszą 200,00 zł. Ponadto posiada zobowiązania wobec banków z tyt. zaciągniętej pożyczki i kredytu, których łączne miesięczne raty wynoszą około 650,00 zł, przy czym z akt sprawy nie wynika, czy raty płaci w terminie. Posiada do spłaty pożyczkę gotówkową zaciągniętą w Banku PKO BP w dniu 17.02.2012r. w kwocie 14.320,00 zł z miesięczną ratą w kwocie 269,63 zł i terminem spłaty ostatniej raty do dnia 28.02.2020r. oraz kredyt konsumpcyjny zaciągnięty w Spółdzielczej kasie Oszczędnościowo-Kredytowej w dniu 26.04.2012r. w kwocie 15.000,00 zł z miesięczną ratą w kwocie 417,44 zł oraz terminem spłaty ostatniej raty do dnia 25.04.2017r.

Organ odwoławczy zauważył, że zaciąganie zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym, w tym kredytów i pożyczek jest suwerenną decyzją każdego podatnika, natomiast regulowanie tych zobowiązań w żadnym razie nie może mieć pierwszeństwa przed spłatą należności podatkowych.

Argumenty podatnika zawarte w piśmie z dnia 21.05.2014r. dotyczące konieczności spłaty ze środków uzyskanych z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zadłużenia wobec Spółdzielni Mieszkaniowej "Z " w B. oraz rozdysponowanie pozostałej kwoty między dziadków, rodziców i siostrę w sytuacji posiadania do uregulowania zaległości podatkowej w kwocie 12.302,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę wskazują na świadomy wybór priorytetów, które nie stanowią przesłanki ważnego interesu podatnika. Zawarte w odwołaniu przekonanie, że środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania stanowią wspólne dobro rodzinne, dlatego rozdysponował je na poszczególnych członków rodziny, w tym na matkę, od której otrzymał w drodze darowizny sprzedane mieszkanie, nie stanowi przesłanki do umorzenia przedmiotowych odsetek za zwłokę. Skoro podatnik twierdzi , że sprzedane mieszkanie było dobrem wspólnym całej rodziny mimo, że występuje jako jedyny obdarowany, w tej sytuacji obdarowani przez podatnika członkowie rodziny może będą mogli mu pomóc w spłacie przedmiotowych odsetek za zwłokę na zasadzie wzajemności.

Przy podejmowaniu niniejszej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił argumenty dotyczące pozostawania aktualnie bez pracy od dnia 02.05.2014r. i nieuzyskiwanie żadnego dochodu, jednakże ze względu na powyższe nie stanowią one przesłanki do udzielenia podatnikowi wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Ponadto młody wiek podatnika pozwala na poszukiwanie i podjęcie pracy, dającej możliwość uzyskania dochodów pozwalających uregulować posiadaną zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że podniesione w odwołaniu przekonanie, że sprawa sprzedaży lokalu mieszkalnego dokonana w 2007r. została prawidłowo rozliczona pod względem ciążących na nim obowiązków podatkowych, a Organ podatkowy I instancji ocenił sprawę jakby miała miejsce w 2012r., podczas gdy powziął wiedzę o powstaniu zobowiązania podatkowego w innej kwocie z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu postępowania tj. w dniu 08.06.2012r. nie znajduje uzasadnienia.

Dokonując transakcji sprzedaży nieruchomości podatnik winien zapoznać się z obowiązującymi przepisami prawa, aby zarówno należycie wywiązać się z nałożonych obowiązków, jak i skorzystać z przysługujących uprawnień. Błędne przekonanie na temat sposobu opodatkowania dochodu ze sprzedaży nieruchomości mógł podatnik zweryfikować zwracając się do właściwego organu w celu uzyskania informacji o zakresie stosowania dotyczących ją przepisów. Nieznajomość przepisów prawa podatkowego bądź opieranie się na błędnych przekonaniach, nie stanowią okoliczności nadzwyczajnej i nie można ich zakwalifikować jako uzasadnienia do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w formie rozłożenia na raty, gdyż przepisy prawa są ogólnodostępne.

Niezależnie od powyższego, organ podatkowy ma 5 lat na zweryfikowanie złożonego przez podatnika zeznania podatkowego licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Organ podatkowy I instancji wezwaniem z dnia 02.10.2008r. poprosił podatnika o udzielenie o udzielenie wyjaśnień w sprawie złożonego w dniu 11.01.2008r. oświadczenia, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży mieszkania przeznaczy na zakup mieszkania w K. w ciągu 2 lat oraz w sprawie złożonego w dniu 30.04.2008r. (data stempla pocztowego) zeznania podatkowego PIT-36 za 2007r. Stąd też wezwanie przez Organ podatkowy I instancji pismem z dnia 23.02.2012r. celem rozliczenia transakcji sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w B. oraz pismem z dnia 08.06.2012r. wszczęcie postępowania w sprawie prawidłowości i rzetelności rozliczania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z tyt. dochodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nie powinno być dla podatnika zaskoczeniem.

Regulowanie należnych podatków wynika z ciążących - zgodnie z Konstytucją i prawem podatkowym na wszystkich obywatelach i podmiotach gospodarczych - obowiązków podatkowych. Zasada równości i powszechności opodatkowania wyrażona w art. 84 Konstytucji RP nie pozwala na przerzucanie odpowiedzialności za podejmowane decyzje finansowe podatników na budżet państwa i tym samym na ogół społeczeństwa.

Za podjęciem takiego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przemawia również specyfika podatku dochodowego od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, ponieważ podatnik w momencie dokonania transakcji sprzedaży, dysponuje środkami pieniężnymi i mając świadomość konieczności zapłaty tego podatku winien zabezpieczyć odpowiednie środki finansowe na ten cel. W związku z powyższym Organ odwoławczy stwierdził, że świadomie podatnik dokonał wyboru pomiędzy zabezpieczeniem środków pieniężnych na zapłatę zobowiązania podatkowego, a przeznaczaniem ich na inne cele i dlatego okoliczność ta nie może przesądzać o przyznaniu wnioskowanej ulgi w spłacie w postaci rozłożenia na raty.

Przedstawione powyżej fakty obrazują zatem, że uregulowanie przedmiotowej zaległości podatkowej było możliwe bez zagrożenia egzystencji podatnika, a rozłożenie jej na raty byłoby sprzeczne z interesem publicznym i naruszałoby zasadę równości opodatkowania w stosunku do tych podatników, którzy terminowo i w pełnej wysokości płacą swoje zobowiązania podatkowe nie uciekając się do pomocy ze strony organów podatkowych.

Zarówno Organ I jak i II instancji nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Przedstawiona sytuacja, zdaniem Organu odwoławczego nie świadczy o wystąpieniu przesłanki ważnego interesu podatnika. W przedmiotowej sprawie nie zaszły żadne wyjątkowe i nadzwyczajne okoliczności losowe, powodujące trudności finansowe uniemożliwiające zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej bez zagrożenia egzystencji podatnika, w sytuacji uzyskania dochodu ze sprzedaży mieszkania w kwocie 90.00,00 zł.

Odnosząc się do decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty za ległości podatkowej podniesiono , że raty te powinny być dostosowane do możliwości finansowych wnioskodawcy, w przeciwnym razie bowiem zastosowana ulga będzie ulgą pozorną, gdyż ustalone raty od samego początku będą niemożliwe do zapłacenia przez podatnika.' Wnioskując o udzielenie ulgi podatkowej podatnik zaproponował spłatę zaległości podatkowej w miesięcznych ratach tj. w kwocie po 150,00 zł, co daje 140 rat spłacanych przez około 12 lat. Biorąc pod uwagę kwotę zadłużenia byłby to zbyt długi okres do jego spłaty, a ze względu na naliczaną dla każdej raty opłatę prolongacyjną, stanowiłby znaczną dolegliwość finansową. Ponadto zaproponowany układ ratalny jest ekonomicznie nieuzasadniony i nie do przyjęcia z punktu widzenia interesu budżetu Państwa, a tym samym interesu publicznego. Od dnia 02.05.2014r. podatnik jest osobą bezrobotną, która nie uzyskuje żadnych dochodów. Podatnik nie uprawdopodobnił z czego będzie spłacał ewentualne raty.

Na podatniku spoczywa ciężar przedłożenia dowodów mogących mieć znaczenie w sprawie zarówno w trakcie postępowania prowadzonego przez Organ I jak i II instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że akta sprawy nie potwierdzają aktualnie posiadania zdolności finansowej i możliwości terminowego regulowania przez podatnika ewentualnych rat w terminie, co nie przemawia za udzieleniem ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Dodatkowo zauważono, że mimo obietnicy złożonej przez podatnika w piśmie z dnia 11.06.2013r. o chęci dokonywania wpłat w miesięcznych ratach płatnych po 150,00 zł, do dnia wydania niniejszej decyzji podatnik nie dokonał żadnej dobrowolnej wpłaty na poczet przedmiotowej zaległości podatkowej.

Ponadto jak podkreślono w wyrokach sądów administracyjnych "nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających stanowisko strony, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczyła ona sama, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń tegoż podatnika" (vide: wyrok NSA z dnia 22.12.2009r. sygn. akt I FSK 1638/08).

Na te rozstrzygnięcia zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których skarżący zarzucił naruszenie art. 67a § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej .

W uzasadnieniu skargi podniesiono , że w latach 2007 do 2012 sytuacja rodzinna skarżącego uległa znacznemu pogorszeniu . Ojciec dwukrotnie był operowany i środki ze sprzedaży lokalu mieszkalnego rozdysponowano na wsparcie rodziny i leczenie ojca. Obecnie skarżący pozostaje bez pracy a dochody uzyskuje z prac interwencyjnych. Podana przez skarżącego kwota raty 150 zł. była podyktowana jego aktualnym stanem finansowym i emocjonalnym . Nie stanowi jednak przeszkody do ustanowienia standardowych 60 rat .

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach

Na podstawie art. 111§ 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 99/15 i sygn. akt I SA/Kr 100/15 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 99/15., albowiem sprawy pozostają w związku pozwalającym na wspólne wyrokowanie.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skarg decyzje ta nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może

• odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a,

• umorzyć lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

W myśl art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy na wniosek podatnika lub prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Z unormowania tego wynika, że przyznanie ulgi w spłacie należności podatkowych na rzecz Skarbu Państwa nie jest obligatoryjne i w każdym przypadku opiera się na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organy podatkowe na podstawie analizy całości zebranego materiału dowodowego oceniają, czy w konkretnym przypadku można zastosować tę ulgę. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1662/09). Uznanie administracyjne nie oznacza swobody decyzji dla organu administracji, lecz jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru, jakimi są użyte w treści przepisu zwroty ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Podstawowym obowiązkiem organów podatkowych w postępowaniach związanych z udzielaniem ulg jest wnikliwe badanie, czy w podlegającej rozpatrzeniu konkretnej sprawie podatkowej wystąpiły przesłanki do zastosowania wobec podatnika wnioskowanej ulgi w spłacie - spowodowane jego ważnym interesem bądź wynikające z interesu publicznego. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne sytuacje, gdy z powodu nieprzewidzianych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie należności podatkowych uregulować czy też sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie miał wpływu i są niezależne od sposobu jego postępowania. W tym zakresie ocena ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) uniemożliwiające mu wywiązanie się z ciążących na nim względem Skarbu Państwa obowiązków, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Natomiast przez interes publiczny rozumieć należy dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów.

Należy także zwrócić uwagę, że zarówno umorzenie należności podatkowych, jak też rozłożenie ich na raty, są instytucją nadzwyczajną, tym samym wypadki społeczne i gospodarcze warunkujące udzielenie tych ulg muszą posiadać tę samą cechę. Zatem za udzieleniem ulgi przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania wnioskodawcy bądź spowodowane działaniem czynników, na które nie mógł on mieć wpływu. Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, że nie można z przedmiotowych instytucji czynić środka stosowanego powszechnie i w tym zakresie przyznanie ulg należy traktować jako odstępstwo od zasady sprawiedliwości społecznej. W interesie społecznym leży bowiem przestrzeganie równości obywateli względem prawa, równe traktowanie i równe obciążenie ciężarami wynikającymi z obowiązujących ustaw.

Istotnym jest również, że w postępowaniach prowadzonych w trybie art. 67a Ordynacji podatkowej organ podatkowy powinien się kierować zasadą państwa prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także zasadą sprawiedliwości podatkowej (równości i powszechności opodatkowania). Terminowe płacenie podatków i innych danin publicznych wynikających z obowiązujących przepisów prawa jest bowiem obowiązkiem każdego obywatela. Organ podatkowy musi zatem brać pod uwagę to, że udzielenie ulgi w spłacie stanowi odstępstwo od obowiązujących zasad, gdyż stawia podatnika w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podatników terminowo i w odpowiedniej wysokości płacących podatki.

W ocenie Sądu, okoliczności wskazane przez skarżącego w rozpatrywanej sprawie, mające stanowić przesłankę do zastosowania instytucji umorzenia odsetek od zaległości podatkowej oraz rozłożenia zapłaty pozostałej zaległości na de facto 140 raty nie potwierdziły występowania ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego, przemawiających za przyznaniem wnioskowanych ulg w spłacie. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza obowiązującego prawa.

W przedmiotowej sprawie prośbę o udzielenie ulg podatkowych A. N. motywował jedynie enigmatycznym stwierdzeniem , że nie jest w stanie spłacić zobowiązania podatkowego.

Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe dokonały analizy tak motywów wniosku, jak i sytuacji majątkowej podatnika.

Ustaliły łączny koszt wszystkich wydatków miesięcznych wskazanych przez skarżącego w oświadczeniu majątkowym i wykazanych w dokumentach znajdujących się w aktach. Ponadto zwróciły uwagę , na młody wiek podatnika i brak nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających umorzenie zaległości podatkowej w świetle powszechności podatkowej i sprawiedliwości społecznej . Zwrócić należy uwagę , że skarżący jest osobą bardzo młodą mającą zaledwie 32 lata i zdrową ( nie przedstawiono w tym zakresie żadnych orzeczeń lekarskich ) a więc przejściowe trudności w znalezieniu pracy nie mogą stanowić uzasadnienia do skorzystania z ulgi podatkowej .

Dodatkowo organ zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania skarżący wskazywał, że w okresie powstania należności podatkowych pozyskane środki finansowe wydatkował między innymi na wsparcie dalszej rodziny. Biorąc pod uwagę sytuację materialną podatnika w latach 2007-2012 zasadne jest stanowisko, że uzyskując znaczny dochód ze sprzedaży nieruchomości (90.000,00 zł), skarżący nie zabezpieczył środków na zapłatę zobowiązania podatkowego i w konsekwencji nie uregulował należnego zobowiązania podatkowego. Okoliczność rozdysponowania uzyskanych środków pieniężnych budżetowi Państwa, a wynikających z obowiązujących przepisów prawa tj. ustawy o podatku dochodowym, na inne preferowane przez siebie cele nie mogła skutkować przyznaniem ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też rozłożeniem zaległości podatkowej na raty. Na podatniku spoczywa bowiem obowiązek przestrzegania przepisów prawa podatkowego, a ciężary podatkowe nie mogą być przeniesione na Skarb Państwa. Podatnik nie może świadomie nie płacić podatku. Obowiązek podatkowy określający ustawy, z treścią których każdy podatnik należycie dbający o własne interesy powinien się zapoznać, zwłaszcza rozpoczynając działalność gospodarczą. Argument nieznajomości przepisów prawa nie mógł być podstawą udzielenia ulgi w zapłacie zaległości podatkowej, albowiem podatnik dokonując transakcji sprzedaży winien zapoznać się obowiązującymi przepisami prawa . Tym bardziej , że podatnik składał w dniu 11.01.2008r. oświadczenia, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży mieszkania przeznaczy na zakup mieszkania w K. w ciągu 2 lat, i na tę okoliczność był wzywany przez Urząd Skarbowy do złożenia wyjaśnień . Oznacza to , że miał co najmniej ogólną wiedze na temat prawa podatkowego w tym zakresie .

We wnioskach o ulgę w spłacie A.N. wniósł między innymi o: rozłożenie zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007 proponując raty w wysokości 150 zł. Biorąc pod uwagę kwotę zaległości zaproponowany przez skarżącego układ ratalny oznaczałoby, że ilość rat wyniosłaby 140. Nie przedstawił jednak żadnego źródła pokrycia zaproponowanych rat , zatem uznać należy , że zasadna jest ocena Dyrektora Izby Skarbowej, iż w obecnej sytuacji majątkowej skarżący nie byłby w stanie realizować zaproponowanego układu ratalnego.

Reasumując, skarżący nie wskazywał na zaistnienie okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od jego woli, jak również nie przedstawił i nie udokumentował żadnych okoliczności wyjątkowych, które mogłyby przemawiać za uznaniem ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Z tej przyczyny ocenę dokonaną przez organy podatkowe uznać należy za prawidłową.

Przy rozstrzyganiu sprawy organ odniósł się do aktualnej - w chwili wydania decyzji - sytuacji skarżących i dokonał oceny czy istnieje przesłanka ważnego interesu podatnika. Organ dokonał również oceny pod kątem interesu publicznego. Tym samym badaniu podlegało wyłącznie to, czy istnieją ustawowe przesłanki umorzenia czy rozłożenia na raty . Organy jasno i przekonywująco uzasadniły odmowę umorzenia zaległości i rozłożenia na raty . Nie budzi wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały ocenione i rozważone, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Przy rozstrzyganiu nie zostały przekroczone granice uznania administracyjnego.

Odnosząc się do deklaracji skarżącego złożonej na etapie skargi , iż jest w stanie spłacać zaległości podatkowe przy rozłożeniu ich na 60 rat Sąd zauważa, że wydanie w niniejszej sprawie decyzji nie zamyka skarżącemu drogi do ponownego wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Podatnik może wielokrotnie występować o umorzenie zaległości czy odsetek jak i rozłożenie na raty . Odmowa rozłożenia na raty nie stwarza stanu res iudicata i można żądać rozłożenia na raty tak długo, jak długo zaległość istnieje. Podatnik może złożyć ponowny wniosek o rozłożenie na raty , gdy w jego sprawie wystąpią nowe okoliczności, tj. wykaże, że jest w stanie spłacić zaległość podatkową rozłożoną na 60 rat .

Z powyższych względów uznać należało, że zaskarżona decyzja nie uchybia prawu i podstawie art. 151 p.p.s.a skarga podlegała oddaleniu.