Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1151/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II inst
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107, art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na rozprawie przy udziale Prokuratora Rejonowego Kraków [...] w Krakowie G. M. sprawy ze skarg D. U., Spółki Mieszkaniowej [...] sp. z o. o. z siedzibą w K., Fundacji [...] z siedzibą w K. oraz J. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 26 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. U. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki Mieszkaniowej [...] sp. z o. o. z siedzibą w K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; V. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2012r., znak [...] wydanym na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. Nr 243 póz. 1623 z 2010 r. ze zm.) oraz art. 61a § 1 k.p.a. Wojewoda [...] i utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., znak [...] o wstrzymaniu z urzędu wykonania decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], zatwierdzającej projektu budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] K. w K. wraz z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., gaz, enn), studnią kopalną, przydomowa oczyszczalnią ścieków o wydajności do 5m3 na dobę, dojściami pieszymi oraz drogą dojazdową, przy ul. [...] w K., na działkach nr [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]". Postanowienie organu drugiej instancji zostało wydane po rozpatrzeniu zażaleń D. U., Spółki Mieszkaniowej ["..."] Sp. z o.o. w K. oraz Fundacji [...] w K.

Orzekając w ten sposób Wojewoda [...] podał, że w sprawie zakończonej decyzją nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], zostało wznowione postępowanie, oraz iż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia przedmiotowej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, co stanowi przesłankę wstrzymania jej wykonania. Postępowanie zostało wznowione postanowieniem organu pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., znak [...]. Wznowienie nastąpiło z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., o pozwoleniu na budowę wynika, że została ona wydana w oparciu o decyzję nr [...]Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...] vo ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Do akt sprawy organu pierwszej instancji załączono kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], o uchyleniu decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...], ustalającej warunki zabudowy, oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zakończyło postępowanie prowadzone na skutek odwołania od uchylonej decyzji.

W aktach sprawy znajduje się również kopia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r., znak [...], o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że teren inwestycji częściowo znajduje się w obszarze obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Wzgórza Św. Bronisławy II" zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/234/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Decyzja Kolegium z dnia [...] 2011 r., oraz decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r. zostały przywołane w postanowieniu z dnia [...] września 2012 r., jako przesłanka do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Wojewoda [...] wskazał dalej, że zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Oznacza to, że wykonanie decyzji wstrzymuje się, gdy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo zaistnienia którejś przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a. W przypadku niniejszej sprawy zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 17 grudnia 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, ponieważ decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która stanowiła jej podstawę, nie była decyzją ostateczną i została wycofana z obiegu prawnego w wyniku rozpatrzenia odwołania. Zatem organ pierwszej instancji jest zobowiązany wstrzymać wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga meritum sprawy, jak również organ pierwszej instancji nie zakończył wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, co uzasadnia odstąpienie od odpowiedzi na argumenty zażaleń. Kopie zażaleń zostaną przesłane do organu pierwszej instancji, który odniesie się do nich w prowadzonym postępowaniu.

Wojewoda [...] pouczył w postanowieniu, że przysługuje od niego zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie.

Na powyższe postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: D. U., J. S., Spółka Mieszkaniowa ["...]" sp. z o.o. w K. oraz Fundacja [...] w K.

W związku z pouczeniem, zawartym w zaskarżonym postanowieniu, sposób wniesienia skarg przedstawiał się następująco.

W dniu [...] listopada 2012r. Fundacja ["..."] w K. wniosła za pośrednictwem Wojewody [...] zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po uprzednim zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2012r., uznając zażalenie za skargę, Wojewoda [...] przekazał je w dniu [...] grudnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Tak wniesiona skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 1682/12.

W dniu 7 listopada 2012r. D. U. wniósł za pośrednictwem Wojewody [...] zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po uprzednim zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2012r, uznając zażalenie za skargę, Wojewoda [...] przekazał je w dniu [...] grudnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Tak wniesiona skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 1680/12.

Również w [...] listopada 2012r. Spółka Mieszkaniowa [...] sp. z o.o. w K. wniosła za pośrednictwem Wojewody [...] zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po uprzednim zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2012r, uznając zażalenie za skargę, Wojewoda [...] przekazał je w dniu [...] grudnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Tak wniesiona skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 1681/12.

Niezależnie od powyższego, w dniu [...] listopada 2012r. Fundacja [... w K. wniosła – za pośrednictwem Wojewody [...] – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie organu drugiej instancji z dnia [...] października 2012r., [...] Tak wniesiona skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 31/13.

W dniu [...] listopada 2012r. skargę na postanowienie organu drugiej instancji - za pośrednictwem Wojewody [...] - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S. Tak wniesiona skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 31/13.

Ponadto w dniu [...] grudnia 2012r. Spółka Mieszkaniowa [...] sp. z o.o. w K. wniosła – za pośrednictwem Wojewody [...] – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie organu drugiej instancji z dnia [...] października 2012r., [...], wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tak wniesiona skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 89/13.

W związku z zarządzeniami z dat 8 lutego 2013r. i 22 marca 2013r. sprawy zarejestrowane pod sygnaturami akt II SA/Kr 1681/12, II SA/Kr 1682/12, II SA/Kr 31/13, II SA/Kr 32/13 połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą sygn. akt II SA/Kr 1680/12, natomiast sprawa sygn. akt II SA/ Kr 89/13 została wykreślona z repertorium i dołączona do sprawy II SA/Kr 1681/12 (połączonej do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcie ze sprawa sygn. akt II SA/Kr 1680/12).

Po zawieszeniu postępowania sądowego (postanowienie z dnia 20 września 2013r.) i jego podjęciu (postanowienie z dnia 4 sierpnia 2014r.) sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 1151/14.

Wnosząc skargę D. U. domagał się uchylenia postanowień organów obu instancji i umorzenia postępowania.

Analogiczne żądanie sformułowała Spółka Mieszkaniowa [...] sp. z o.o. w K. w tym egzemplarzu skargi, który jako zażalenie został skierowany do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Natomiast w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka Mieszkaniowa [...] sp. z o.o. w K., a także Fundacja [...] oraz J. S. wnosili o stwierdzenie nieważności obu postanowień, a w wypadku gdyby Sąd nie dopatrzył się nieważności, o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

We wszystkich skargach zarzucono:

- naruszenie art. 7, art. 9, art. 11 oraz art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, a tym samym nierozpatrzenie sprawy oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji,

- naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, które zostało wydane bez oznaczenia strony,

- naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania strony (adresata),

- naruszenie art. 152 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, które wstrzymuje wykonanie decyzji pomimo braku skutecznego wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania oraz braku prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia,

- naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych,

- naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności koniecznych do wyjaśnienia sprawy,

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 126 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, na jakich dowodach organ oparł swoje ustalenia,

- naruszenie art. 138 §1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy wadliwe postanowienie organu pierwszej instancji pomimo, że z ogółu okoliczności sprawy wynika, iż należało orzec o nieważności postanowienia na podstawie art. 156 k.p.a. lub ewentualnie wydać postanowienie uchylające postanowienie organu pierwszej instancji i umarzające postępowanie w sprawie.

Spółka Mieszkaniowa [...] sp. z o.o. oraz Fundacja [...] zarzuciły ponadto:

- naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez zamieszczenie w postanowieniu błędnego pouczenia co do przysługujących skarżącym środków odwoławczych,

- naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez nieustalenie aktualnego kręgu stron postępowania i nieuwzględnienia jako strony spółki [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., która jako właściciel działki przyległej do działki, której dotyczy postanowienie, na dzień wydania postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji była zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania,

- naruszenie art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nieważności postanowienia organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego wynika, iż zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (brak ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania oraz brak ustalenia aktualnych adresów stron).

J. S. zarzucił dodatkowo naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak ustalenia przez organ, że nie doszło do skutecznego doręczenia mu postanowienia, z uwagi na fakt, iż nie zamieszkuje pod adresem, na który organy obu instancji doręczały pisma.

W uzasadnieniach wszystkich skarg podniesiono, że organ odwoławczy, wydając postanowienie w sposób istotny naruszył zasady postępowania administracyjnego, nie odnosząc się w żadnym zakresie do zarzutów stron. Organ nie zawarł żadnych argumentów ani nie dokonał oceny zarzutów, ograniczając się wyłącznie do zdawkowego uzasadnienia, które jedynie powtarza twierdzenia zawarte w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji . Tym samym uznać należy, iż w ogóle nie rozpatrzył sprawy. W szczególności nie odniósł się do zarzutów dotyczących nieistnienia postanowienia w sprawie wznowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji z uwagi na naruszenie wymogów formalnych dotyczących procedury i treści wydawania postanowień.

Oba postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji zawierają wady formalne w postaci braku określenia strony (adresata). Postanowienia te ani w komparycji pisma, ani w jego dalszej treści nie wskazują ich adresata ani stron postępownia a tym samym nie jest możliwe określenie do kogo zostały skierowane, co dotyczy też postanowienia o wznowieniu postępowania. Pomimo iż art. 152 § 1 k.p.a. wśród przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji nie wymienia wprost uprzedniego wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia potępowania, jednakże samo umiejscowienie przepisu w rozdziale regulującym instytucje wznowienia postępowania przesądza o konieczności wydania przez organ postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a., jako przesłanki wydania postanowienia, o którym mowa w art. 152 § 1 k.p.a. Postanowienie w sprawie wznowienia w sensie prawnym nie istnieje z uwagi na braki formalne, jakimi zostało ono obarczone. Tym samym wskazać należy, iż postanowienie w sprawie wznowienia wydane zostało z naruszeniem art. 124 § 1 k.p.a., nie spełnia konstytutywnych wymogów w zakresie struktury prawnej i jako takie uznane musi zostać za nieistniejące.

Zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a., przesłanką wstrzymania wykonalności decyzji jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, o czym decydować winno rzeczywiste występowanie okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. lub 145a § 1 k.p.a. (tzw. przyczyny wznowieniewe). Jeżeli nie istnieją uzasadnione wątpliwości co do występowania przesłanek wznowienia postępowania (które to przesłanki zostaną szczegółowo zbadane na dalszym etapie wznowionego postępowania), a także nie występują przesłanki negatywne uchylenia decyzji na skutek wznowienia postępowania, określone w art. 146 § 1 oraz § 2 k.p.a. można mówić o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji. Ocena stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania należy do organu administracji. Zgodnie jednak z orzecznictwem zbyt szybkie i nie poparte żadnymi dostatecznymi udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Zdaniem Wojewody prawdopodobieństwo uchylenia decyzji wynika z faktu uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Nie wskazano jednak jakichkolwiek okoliczności, w których miało dojść do rzeczonego uchylenia decyzji o warunkach zabudowy. Co więcej w aktach przedmiotowej sprawy, brak było przed dniem wydania postanowienia organu pierwszej instancji orzeczenia rzekomo uchylającego decyzję o warunkach zabudowy. Okoliczność ta została zbadana i potwierdzona przez stronę niniejszego postępowania, a to: Fundację [...] w dniu [...] września 2012 r. Z powyższego w sposób oczywisty wynika, iż powołane kserokopie decyzji (kopia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak [...] oraz kopia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego) zostały dołączone do akt przedmiotowego postępowania już po wydaniu postanowienia organu pierwszej instancji, niejako "w odpowiedzi" na zarzuty zawarte w zażaleniach stron. Organ nie podjął przy tym żadnych czynności wyjaśniających we własnym zakresie. Zasadą jest zatem, iż organ dokonuje rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie zebranego materiału dowodowego. Wyjątek od powyższej zasady przewiduje wyłącznie § 4 powyższego artykułu, zgodnie z którym nie wymagają dowodu fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu. Zastosowanie powyższego wyjątku wymaga jednak uprzedniego zakomunikowania o tym fakcie stronie. Nawet jeżeli fakt uchylenia decyzji o warunkach zabudowy stanowił fakt znany organowi pierwszej instancji z urzędu, to organ pierwszej instancji zobowiązany był do zakomunikowania o jego istnieniu stronie przed wydaniem postanowienia organu pierwszej instancji. Winno to nastąpić najpóźniej w takim terminie, aby strona mogła ustosunkować się do niego przed rozstrzygnięciem sprawy.

Zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. uchylenie ostatecznej decyzji na skutek wznowienia postępowania nie jest dopuszczalne, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dopiero wyeliminowanie w mniejszej sprawie powyższej negatywnej przesłanki uchylenia decyzji na skutek wznowienia postępowania, umożliwiałoby zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 152 § 1 k.p.a. i wstrzymanie wykonalności decyzji. W niniejszej sprawie, nawet gdyby przyjąć, iż decyzja o warunkach zabudowy została uchylona to z uwagi na naruszenie przez art. 7 k.p.a. i nie zebranie przez żaden z tych organów materiału koniecznego do rozpoznania sprawy, nie sposób ocenić czy w miejsce decyzji o warunkach zabudowy nie została wydana inna ostateczna i niezaskarżona do sądu administracyjnego decyzja ustalająca warunki zabudowy i niejako "zastępująca" decyzję o warunkach zabudowy. Istnienie takiej decyzji stanowiłoby podstawę do funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji, a tym samym uchylenie

W niniejszej sprawie nie sposób mówić o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na występujące wady postępowania zmierzającego do wydania postanowienia w sprawie wznowienia oraz samego postanowienia w sprawie wznowienia. Wady powyższe, z uwagi na ich rażący charakter skutkują nieważnością postanowienia w sprawie wznowienia. Wady postanowienia w sprawie wznowienia, o których mowa powyżej to:

- nieokreślenie strony (adresata) postanowienia w sprawie wznowienia,

- wydanie postanowienia w sprawie wznowienia na skutek postępowania prowadzonego przez pracownika organu administracji publicznej (tj. p. M. L.), który podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a.,

- dokonanie rozstrzygnięcia w sprawie w oparciu o fakt uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, przy czym fakt ten nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- brak ustalenia przez organ w toku postępowania, czy w miejsce rzekomo uchylonej decyzji o warunkach zabudowy nie została wydana inna decyzja ustalająca warunki zabudowy i niejako "zastępująca" decyzję o warunkach zabudowy,

- brak prawidłowego określenia kręgu stron postępowania ,

-brak skutecznego doręczenia postanowienia w sprawie wznowienia stronom postępowania.

J. S., Spółka Mieszkaniowa [...] oraz Fundacja [...] podniosły nadto, że organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek, co winien czynić na każdym etapie postępowania. Ponadto organ zobowiązany jest ustalić aktualne adresy stron. Kwestia właściwego ustalenia kręgu stron postępowania ma istotne znaczenie w toku postępowania administracyjnego, o czym świadczą konsekwencje prawne ewentualnych uchybień organu dokonane w tym zakresie. Obecnym właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...], składającej się z działek nr [...],[...],[...],[...], obr. [...][...], które to działki objęte są księgą wieczysta nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...] w K., Wydział [...] Ksiąg Wieczystych, jest spółka [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. Spółka Nabyła przedmiotową nieruchomość w dniu [...] grudnia 2010 r. na podstawie umowy sprzedaży zawartej z poprzednim jej właścicielem, tj. już po wydaniu decyzji, ale przed wydaniem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym status strony w postępowaniu w przedmiotowej sprawie zawieszenia wykonalności decyzji przysługuje właścicielowi tej nieruchomości. Zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych w razie zbycia prawa w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Sprawa administracyjna o udzielnie pozwolenia na budowę obiektu na nieruchomości jest sprawą dotycząca prawa zbywalnego, jakim jest własność nieruchomości. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 30 § 4 k.p.a. Tym samym zbycie prawa własności przedmiotowej nieruchomości, na której planowana była część zamierzenia inwestycyjnego, spowodowało, iż stroną postępowania stał się także [...]. W rozdzielniku obydwu postanowień nie wskazano jako strony tej Spółki i nie doręczono jej orzeczeń. Organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania, nie ustalając prawidłowego kręgu uczestników postępowania.

J. S. wskazał również, że nie doręczono mu obu postanowień w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, a więc został pozbawiony możliwości obrony swych praw. Stanowi to naruszenie art. 10 §1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wnosił o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2014r. skarżący J. S. wskazał, że w dniu [...] listopada 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją znak [...] stwierdziło nieważność decyzji własnej z dnia [...] maja 2011r., znak [...], która uchylała decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Zdaniem skarżącego tym samym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy odzyskała moc. Wskutek decyzji o stwierdzeniu nieważności doszło do zniesienia skutków, jakie wywołała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011r., znak [...]. W konsekwencji należy przyjąć, że wszystkie inne akty administracyjne – w tym zaskarżone postanowienie – podjęte przez organy administracji publicznej w następstwie wydania decyzji uchylającej są aktami wadliwymi od chwili ich wydania. J. S. wskazał też, że budowa spornego obiektu została zakończona, a właściwy organ nadzoru budowlanego nie zgłosił sprzeciwu po zawiadomieniu o zakończeniu budowy.

Powyższe twierdzenia wykazał przedkładając stosowne dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skargi zasługują na uwzględnienie.

W szczególności skarżący J. S. wskazuje zasadnie, że stwierdzenie nieważności kasatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011r., znak [...], pociąga za sobą wadliwość aktów administracyjnych wydanych w związku i w oparciu o powyższą decyzję. Jednym z tych aktów administracyjnych jest zaskarżone postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie organu pierwszej instancji.

Istotnym jest w stanie faktycznym sprawy, że Prezydent Miasta [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2010r. decyzję nr [...], znak [...], ustalając na rzecz J. S. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze studnią kopaną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...][...] przy ul. [...]. w K. z budową wjazdu na dz. nr [...] obr. [...] oraz drogi dojazdowej na dz. nr [...][...][...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] i infrastrukturą techniczną na działkach [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] i [...] obr. [...] odmówił jednocześnie ustalenia warunków zabudowy dla pozostałej części zamierzenia inwestycyjnego.

W oparciu o powyższą decyzję Prezydent Miasta [...] w dniu [...] grudnia 2010r. wydał decyzję nr [...], znak [...], w której zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. S. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] w K. wraz z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., gaz, enn), studnią kopaną, przydomową oczyszczalnią ścieków o wydajności do 5m3 na dobę, dojściami dla pieszych oraz drogą dojazdową, przy ul. [...] w K., na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...] obr. [...]

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2011r., znak [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] znak [...], o ustaleniu warunków zabudowy i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W sprawie niniejszej Prezydent Miasta [...] doszedł do zasadnego wniosku, że pomiędzy decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. (ustalenie warunków zabudowy) oraz decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. (zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę) zachodzi związek tego rodzaju, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest oparta na decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W tym stanie rzeczy uchylenie decyzji o warunkach zabudowy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze powodowało wystąpienie jednej z przesłanek wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] września 2012r., znak [...] Prezydent Miasta [...] z urzędu wznowił postępowanie, w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...], znak [...] . Następnie, dnia [...] września 2012r. Prezydent Miasta [...] wydał postanowienie, w którym na podstawie art. 152 § 1 w zw. z art. 123 k.p.a. wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2010r., nr [...]. Po rozpatrzeniu wniesionych zażaleń od powyższego rozstrzygnięcia, Wojewoda Małopolski w dniu [...] października 2012r. wydał zaskarżone postanowienie, będące przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie.

W tym kontekście zasadnicze znaczenie ma fakt, że niezaskarżona decyzją z dnia [...] listopada 2013r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność własnej decyzji kasatoryjnej z dnia [...] maja 2011r., znak [...]. W orzecznictwie akcentuje się trafnie, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej znosi jej skutki od dnia jej wydania, albowiem stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym działającym z mocą wsteczną - ex tunc (tak m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 7 września 2012r., sygn. akt II OSK 908/11, Lex Omega nr 1218700; z dnia 23 lutego 2011r., sygn. akt II OSK 362/10, Lex Omega nr 1071275; z dnia 31 stycznia 2001r., sygn. akt I SA 2399/00, Lex Omega nr 54525). W niniejszej sprawie stan taki oznacza, że decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2011r., znak [...], winna być traktowana w taki sposób, jakby nigdy nie została wydana. Tym samym przyjąć należy, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. znak [...], ustalająca na rzecz J. S. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze studnią kopaną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. 1[...] przy ul. [...]. w K. z budową wjazdu na dz. nr [...] obr. [...] oraz drogi dojazdowej na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] i infrastrukturą techniczną na działkach [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] i [...] obr. [...] znajduje się w obrocie prawnym. W ślad za tym nie istnieje obecnie podstawa do wznowienia postępowania zakończonego decyzją opartą na rozstrzygnięciu w przedmiocie warunków zabudowy, czy orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skutek ex tunc stwierdzenia nieważności decyzji kasatoryjnej nakazuje nadto przyjąć, że takie podstawy nie istniały także w dacie wydania postanowień o wznowieniu postepowania oraz wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...]. Samo postanowienie o wznowieniu postępowania, jak i kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej są zatem wadliwe, aczkolwiek jest to wadliwość powstała bez związku z działaniem organów, które te akty wydawały. Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego poprzez ich uchylenie.

Bez znaczenia dla powyższego pozostaje fakt wydania przez Prezydenta Miasta [...] (już po decyzji kasatoryjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego) decyzji nr [...] z dnia [...] września 2011r., znak [...], o umorzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zapadła ona w wykonaniu decyzji nieważnej z mocy prawa, zaś nadto decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego wydana została w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy, która pozostaje w obrocie prawnym.

Niezależnie od tego za zasadne należy uznać te zarzuty skarg, które dotyczy rozpatrzenia przez Wojewodę [...] wniesionych zażaleń z naruszeniem prawa.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Przepis ten koresponduje z regulacjami zawartymi w regulacja zawarta w art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., znajdującymi na mocy art. 140 k.p.a odpowiednie zastosowanie przed organem drugiej instancji. Postępowanie administracyjne cechuje bowiem dwuinstancyjność (art. 15 k.p.a.), oznaczająca kompetencję do rozpatrzenia sprawy ponownie w całości oraz do jej rozstrzygnięcia co do istoty również w kwestii incydentalnej. Z dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. wynika ciążący na organie obowiązek nie tylko zebrania, ale i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Uzasadnienie postanowienia nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie niż organ administracji publicznej. W sytuacji, gdy przyjęte przez organ przesłanki faktyczne lub prawne, jak również ocena dowodów, budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu winno zostać zawarte wyjaśnienie odnośnie tych wątpliwości. Organ drugiej instancji winien także odnieść się do wniosków dowodowych podniesionych zażaleniu, bądź do dokumentów, które wraz z odwołaniem przedstawia strona. Na obowiązek ustosunkowania się organu administracji publicznej do twierdzeń i wniosków stron wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, ewentualne uchybienia w tym zakresie wiążąc z istotnym wpływem na treść rozstrzygnięcia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 roku, sygn. akt III SA/Wa 180/05, Lex Omega nr 166546) Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, obowiązek odniesienia się do twierdzeń strony ciąży w szczególności na organie drugiej instancji, który winien w swojej decyzji rozstrzygnąć zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 21/98, Lex Omega nr 34147 oraz z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, Lex Omega nr 48234, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 lipca 2010r., sygn. akt III SA/Wr 68/10, Lex Omega nr 694486 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 1185/05, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 roku, nr 9, str. 109). Rozpoznający niniejszą sprawę skład Sądu w całej rozciągłości powyższe poglądy podziela, zaś pozostają one aktualne także co do postanowień.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy naruszył wynikające z powyższych przepisów zasady, albowiem nie odpowiedział w istocie na zarzuty zażaleń. Treść uzasadnienia postanowienia z dnia [...] października 2012r. sprowadza się w zasadzie do opisu przebiegu postępowania w sprawie (w tym wskazaniu podmiotów, które wniosły zażalenia), przytoczeniu treści art. 145 § 1 pkt 8 oraz 152 § 1 i § 2 k.p.a., a nadto powiązania treści tych przepisów ze stanem faktycznym sprawy. Na szczegółowe zarzuty sformułowane w zażaleniach Wojewoda [...] nie odpowiedział, co stanowi naruszenie wyżej powołanych przepisów prawa.

Analogiczna uwaga dotyczy braku ustaleń dotyczących kręgu stron, które zostały pominięte również w postanowieniu organu pierwszej instancji, z naruszeniem zasad przewidzianych w art. 7, 77 § 11,80 k.p.a., jak również wyżej już wskazanych przepisów dotyczących wymogów uzasadnienia orzeczenia.

Istotnym uchybieniem, które w konkretnym stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miało wpływu na wynik postępowania było błędne pouczenie przez organ drugiej instancji co do sposobu zaskarżenia wydanego postanowienia.

Zasadny jest zarzut J. S., że w postępowaniu przed organami obu instancji został pozbawiony możliwości czynnego w nim udziału, albowiem w przedstawionych aktach brak dowodu doręczenia wyżej wymienionemu postanowień wydawanych w pierwszej instancji, natomiast w myśl twierdzeń skarżącego nie mieszka on pod adresem , na który skierowano zaskarżona decyzję. Stwierdzone uchybienie nie stanowi jednakże przesłanki nieważności postanowień, lecz podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z zarzutami stron pozostają w związku także uchybienia, które mogą przekładać się na wynik sprawy, w tym sensie, że utrudniają stronom realizację ich praw przewidzianych w art. 10 § 1 k.p.a. Analiza akt postępowania wznowieniowego prowadzi bowiem do wniosku, że zostały one ułożone w sposób dowolny, co ma również negatywny wpływ na sprawność dokonywania kontroli wydanych postanowień.

Trzeba wskazać, że zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych (Dz. U. nr 14, poz. 67 ze sprostowaniem), przez akta sprawy należy rozumieć dokumentację, w szczególności tekstową, fotograficzną, rysunkową, dźwiękową, filmową, multimedialną, zawierającą informacje potrzebne przy rozpatrywaniu danej sprawy oraz odzwierciedlającą przebieg jej załatwiania i rozstrzygania. Stosownie zaś do § 5 ust. 1 – Instrukcji kancelaryjnej, stanowiącej załącznik do wymienionego rozporządzenia - dokumentacja tworząca akta spraw to dokumentacja, która została przyporządkowana do sprawy i otrzymała znak sprawy.

Uporządkowanie akt, przekazanych przez Wojewodę [...], nie spełnia wymogu odzwierciedlania przebiegu załatwiania sprawy, o którym mowa w § 2 pkt 1 wskazanego rozporządzenia.

Jak wynika z pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2012r., wraz z zażaleniami Wojewodzie [...] przekazana została teczka z aktami sprawy znak [...], zawierająca [...] ponumerowanych kart. Numeracja osobnej teczki z aktami organu pierwszej instancji kończy się egzemplarzem decyzji nr [...], oznaczonym w tych aktach numerem karty [...] Akta, wytworzone przez Wojewodę [...] [...] w osobnej teczce, od jej początku posiadając karty oznaczone numerami: 1 – [...],[...],[...] – [...],[...]-[...] karta bez numeru, [...] – [...][...] – [...] (numeracja podwójna różnych kart), karta przeglądowa bez numeru, [...]–[...] , po czym akta kończą się dwoma postanowieniami z dnia [...] października 2012r., nie ponumerowanymi. Karty nr [...] – [...] pochodzą w oczywisty sposób z akt organu pierwszej instancji, o czym świadczy nie tylko ciągłość numeracji, ale też treść większości tych dokumentów. Taki sposób prowadzenia akt przez Wojewodę [...] ocenić należy jako zdecydowanie nieprawidłowy. Nie odzwierciedla on we właściwy sposób przebiegu załatwiania sprawy – gdyby organ pierwszej instancji nie oznaczył wszystkich kart w swoich aktach numerami, niemożliwe byłoby ustalenie, który dokument na jakim etapie postępowania znalazł się w materiale sprawy. Nadto takie prowadzenie akt, uzupełnianie ich przez organ odwoławczy w drodze selektywnego wyłączania dokumentów z akt organu pierwszej instancji i dokonywanie w ten sposób ich dekompletacji może prowadzić do sytuacji, gdzie organ odwoławczy po załatwieniu sprawy zwróci organowi pierwszej instancji tylko część akt. Jeżeli Wojewoda Małopolski uznał, że do jego akt postępowania odwoławczego należy dołączyć dokumenty, znajdujące się w aktach organu pierwszej instancji, winien był sporządzić ich odpisy czy kopie.

Powracając do zarzutów wprost wskazanych w skardze za bezzasadne należy uznać wskazanie na braki mające wiązać się z nieoznaczeniem adresatów postanowień. W doktrynie i orzecznictwie spornym jest w jakiej części decyzji( postanowienia) winno nastąpić oznaczenie stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko, zgodnie z którym wskazanie stron postępowania w decyzji ( postanowieniu ) może nastąpić w dowolnym jej fragmencie – np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma. Tak wydany akt nie narusza art. 107 § 1 k.p.a. albo art. 124 § 1 k.p.a. ,albowiem przepisy nie określają konkretnie, w jakim miejscu decyzji, czy postanowienia powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakładają na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji ( postanowienia) jest zaś obojętne, w którym miejscu strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 lutego 2009r., II OSK 1418/07, Lex Omega nr 515144 oraz z dnia 14 czerwca 2011r. I OSK 325/11, Lex Omega nr 990245 oraz w doktrynie C.Martysz, komentarz, LEX 2010). Podkreślanie wymaga jednakże, że rozdzielnik musi jednak zostać zamieszczony w akcie – nawet po podpisie wydającego go organu, tak, że stanowi z nim jeden dokument. Postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2012r. o wstrzymaniu wykonania decyzji warunek ten spełnia – druga strona tego postanowienia zawiera wskazanie jego adresatów. W taki sam sposób zostali oznaczeni adresaci postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2012r. Oznaczenie adresatów w formie rozdzielnika zawiera także postanowienie o wznowieniu postępowania.

W niniejszej sprawie zarzucano też, że doszło do wydania postanowienia w sprawie wznowienia na skutek postępowania prowadzonego przez pracownika organu administracji publicznej (tj. p. M. L.), który podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. Analiza zarówno postanowienia o wznowieniu, jak i postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji nie wskazuje, by insp. M. L. brał udział w postępowaniu wznowieniowym. Co prawda wznowione postępowanie nadal prowadzone było pod znakiem sprawy, zawierającym symbol identyfikujący, co do zasady prowadzącego sprawę (MLE), jednakże żaden dokument w aktach nie potwierdza, by tenże uczestniczył w rozpatrywaniu sprawy wznowienia i wstrzymania wykonania decyzji.

Wobec stwierdzenia nieważności decyzji kasatoryjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pozostawania w obrocie prawnym rozstrzygnięcia ustalającego warunki zabudowy – a tym samym braku przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. – bezprzedmiotowe jest obecnie odnoszenie się do tej grupy zarzutów, która dotyczy oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej w trakcie wznowionego postępowania.

Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji publicznej wezmą pod uwagę akty administracyjne, które weszły do obrotu prawnego po wydaniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., znak [...], w szczególności zaś decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013r., znak [...], stosując się do powyższych wskazań. Przekazując akta Prezydentowi Miasta [...], Wojewoda [...] uporządkuje je w taki sposób, aby było czytelne, która część materiału sprawy została zgromadzona w pierwszej instancji, a która w instancji odwoławczej. W przypadku wystąpienie przesłanek do umorzenia postepowania wznowieniowego takie orzeczenie winno zostać wydane po ustaleniu aktualnego kręgu stron.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i " c" p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. (w punkcie IV wyroku), i art. 205 § 2 p.p.s.a. (w punktach II, III i V wyroku).