Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 437/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie – stanowisko wierzyciela Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z [...] o uznaniu za niezasadne zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym przez zobowiązaną S. M.

Na powyższe postanowienie S. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu.

W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że przepis ten wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych kontrolę legalności postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, dotyczy zatem sprawy nie objętej właściwością sądu administracyjnego i na mocy powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.

Należy przy tym wyjaśnić, że wykluczenie możliwości sądowej kontroli postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia jednak strony skutecznej ochrony swoich praw, lecz możliwość uzyskania tej ochrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. postanowienia NSA: z 8 sierpnia 2017 r., II OSK 1897/17; z 8 grudnia 2017 r., II OSK 3098/17; z 8 lutego 2018 r., II OSK 141/18; z 12 lipca 2018 r., II OSK 1979/18; z 29 sierpnia 2018 r., II OSK 2128/18).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.

a.k.