Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 923/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 października 2001 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał M. P. rozbiórkę domku letniskowego samowolnie usytuowanego na działce nr [...] w N. D.. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowy domek został ustawiony w styczniu 1994 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, dlatego też podstawą decyzji uczynił przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Organ podał nadto, iż teren, na którym ustawiono domek letniskowy zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy, stanowi las.

Od wskazanej decyzji M.P. wniosła odwołanie.

Decyzją z dnia 7 marca 2002 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany, pełniący funkcję domku letniskowego , został wybudowany w 1994 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do obiektów , których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, a zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane , obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdził, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. Powstały obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy stanowi las.

Organ wskazał też, że domek letniskowy nietrwale połączony z gruntem w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane stanowi tymczasowy obiekt budowlany, którego budowę można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia za budowę. W tej sytuacji argumenty strony dotyczące opłacania podatku nie mogą stanowić podstawy do "zalegalizowania" budowy domku.

Skargę na powyższą decyzję wniosła M. P.przyznając, że domek letniskowy został postawiony bez pozwolenia na budowę, ale była przekonana, że skoro jest to domek bez fundamentów, nie związany na stałe z gruntem, to takie pozwolenie nie jest konieczne. Skarżąca wskazała, iż domek ten jest jedynym miejscem, gdzie może odpoczywać cała rodzina, zaś w jego wykończenie włożyli dużo czasu, serca i pieniędzy. Podała też , iż obecnie w Urzędzie Gminy trwają prace związane z opracowywaniem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu, na którym znajduje się działka skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że okoliczności wykorzystywania przedmiotowego obiektu budowlanego przez rodzinę skarżącej oraz działania podjęte przez Urząd Gminy nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, albowiem nie zmieniają faktu, że budynek powstał bez prawem wymaganego pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy na to, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły za bezsporny fakt posadowienia wskazanego obiektu budowlanego w 1994 r. Ustalenie to miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem przesądziło o zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38. poz. 229 ze zm.). Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), przepisu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. dotyczącego rozbiórki nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, czyli przed dniem 1 stycznia 1995 r. r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli Prawa budowlanego z 1974 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane , przez ..obiekty budowlane" rozumie się m.in. stałe i tymczasowe budynki i inne stałe i tymczasowe budowle ( ...) stanowiące całość techniczno - użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji.

Art. 2 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że przez "roboty budowlane" rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części oraz urządzeń reklamowych, dziel plastycznych i innych urządzeń wpływających na wygląd obiektu budowlanego.

Art. 28 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

W myśl art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Na gruncie przepisów obowiązujących w okresie posadowienia spornego obiektu budowlanego przez skarżącą ciążył na niej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Jego brak zatem kwalifikował realizowaną przez skarżącą budowę jako samowolę i uzasadniał wydanie nakazu rozbiórki. Organy prawidłowo ustaliły również przeznaczenie nieruchomości objętej działką nr [...] na której żadne z postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidywało jakiegokolwiek rodzaju zabudowy - w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy (zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 11 maja 1992 r.) przedmiotowa działka leży w obszarze, który stanowi las. Nie może zatem budzić wątpliwości ocena obiektu budowlanego posadowionego przez skarżącą jako efektu samowoli budowlanej znajdującej się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę. W tej sytuacji zastosowanie sankcji określonej trybem art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. było prawidłowe.

W świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy w ocenie Sądu zaistniały przesłanki do tego, ażeby organ administracji I instancji orzekł o rozbiórce domku letniskowego położonego na działce nr [...] w N. D., a organ II instancji utrzymał to orzeczenie w mocy. Okoliczności sprawy bowiem wypełniły dyspozycję przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Rozpatrując sprawę samowoli budowlanej organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania.

Okoliczności podnoszone przez skarżącą w skardze, a dotyczące jej niewiedzy co do obowiązujących przepisów, sposobu korzystania z obiektu, wielkości środków przeznaczonych na budowę czy też prowadzonych obecnie prac związanych z planem zagospodarowania przestrzennego nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.