Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 1/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: zobowiązano do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej
Powołane przepisy: article: art. 6  ust. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2014r. sprawy ze skargi M.J. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2013r. w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 4. zwrócić ze Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] skarżący M. J. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego w B. o:

1. wydanie kopii wszystkich dotychczasowych decyzji administracyjnych wydanych w [....], na podstawie których G. B. za czasów swojej kadencji na stanowisku Dyrektora Aresztu Śledczego w B. zawieszał w czynnościach służbowych podległych jemu funkcjonariuszy Służby Więziennej w związku ze wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przeciwko danemu funkcjonariuszowi Służby Więziennej,

2. podanie ile tego typu decyzji administracyjnych w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Więziennej w związku z wszczęciem przeciw funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego zostało wydanych i podpisanych w [...] przez G. B., a potem uchylonych w [...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. jako decyzji wydane nielegalnie, czyli z naruszeniem przepisów prawa,

3. udzielenie informacji czy ww. decyzje administracyjne, które zostały następnie uchylone w [...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. były decyzjami, które Dyrektora Aresztu Śledczego osobiście sporządzał i potem podpisywał czy też były to decyzje, które ww. jedynie otrzymał do podpisu od podległych funkcjonariuszy Służby Więziennej w Areszcie Śledczym w B.

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek z dnia [...], Dyrektor Aresztu Śledczego w B. pismem z dnia [...] poinformował skarżącego, że brak jest podstaw prawnych do udostępnia żądanych decyzji i udzielenia informacji dotyczących treści ewentualnych wyroków WSA w W.

Pismem z dnia [....] skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Stwierdzając, że organ bezpodstawnie nie udzielił żądanej informacji publicznej, skarżący wniósł o:

- zobowiązanie Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,

- stwierdzenie, że bezczynność organu - Dyrektora Aresztu Śledczego w B. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2 , art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2 zdanie drugie, art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezpodstawne uchylenie się organu od udzielenia żądanej informacji, która jego zdaniem jest informacją publiczną dotyczą funkcjonariuszy Służby Więziennej podległych służbowo Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B., a także art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nie wydanie w sprawie decyzji administracyjnej, i tym samym uniemożliwienie skarżącemu wniesienia odwołania w sprawie i przeprowadzenia kontroli instancyjnej działań bezprawnych działań organu.

Skarżący uzasadniając swoje stanowisko powołał się na gwarancje szerokiego dostępu do informacji wynikające z art. 61 i 54 ust. 1 Konstytucji RP. Podkreślił przy tym, że do sfery informacji publicznej należą dane dotyczące funkcjonariuszy publicznych Służby Więziennej i, że w związku z tym ma on prawa znać wyniki postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej. Ponadto odnośnie prawidłowości złożenia skargi, skarżący obszernie przytoczył poglądy doktryny i orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi w przedmiocie bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależnione od wcześniejszego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w B. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezpodstawnej, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz Dyrektora Aresztu Śledczego w B. kosztów procesowych według norm przepisanych. Zaznaczając, że skarga na nieudzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w przypadku, gdy żądane dane nie należą do kategorii informacji publicznej, organ stwierdził, że wnioskowana przez skarżącego informacje nie leży w definicji informacji publicznej. W tym kontekście organ wskazał, że Dyrektor Aresztu Śledczego posiada dwa typy kompetencji, wedle których należy zweryfikować wniosek skarżącego, tj. wykonuje on zadania władzy publicznej jako organu postępowania wykonawczego (art. 2 kkw) oraz wykonuje zadania osoby stanowiącej organ powołany do reprezentowania Aresztu Śledczego w B. (w rozumieniu art. 38 kc). Odnośnie pierwszej ze wskazanym kompetencji, organ podkreślił, że żądane przez skarżącego informacje nie dotyczą sfery wykonywania kary pozbawienia wolności wobec osadzonych. Również co do drugiego zakresu działalności Dyrektora Aresztu Śledczego, organ uznał, że wskazanie Dyrektora Aresztu Śledczego w B. jako organu władzy publicznej jest wadliwe. Jednocześnie organ stwierdził, że przedmiot wniosku skarżącego nie dotyczy żadnego z wymienionego w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej katalog spraw, które podlegają udostępnieniu oraz, że brak jest logicznego powiązania żądania skarżącego z interesem publicznym. Zaznaczył, że dyscyplinowanie pracownika w celu zagwarantowania sprawności i prawidłowości wykonywania przez niego zadań, stanowi działanie dyrektora związane z bieżącym funkcjonowaniem jednostki, i nie wypełnia zakresu pojęcia informacji publicznej. Wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że przy kwalifikacji danej informacji jako informacji publicznej nie wystarczy kierować się jedynie tym, kto wytworzył daną informację i jaką ma formę, czy postać, istotne jest bowiem przede wszystkim to, co dana informacja zawiera, a więc czy dotyczy sprawy publicznej. Zawieszenie zaś funkcjonariusza w związku z podjętym postępowaniem dyscyplinarnym jest jedynie narzędziem pracodawcy w zakresie kierownictwa przy wykonywaniu określonych zadań przez dyrektora jednostki i dotyczy indywidualnej sprawy tego funkcjonariusza. Organ podkreślił, że charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące podstawą do wszczęcia postępowania w innej sprawie i wnioski dotyczące przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Zaznaczył także, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, pomimo szerokiego, choć mało precyzyjnego rozumienia pojęcia informacji publicznej, należy mieć na uwadze, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje bowiem dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. W sprawie nie było więc, jak stwierdził, możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego, gdyż żądne decyzje administracyjne o zawieszeniu w czynnościach funkcjonariuszy w związku z podjęciem wobec nich postępowania dyscyplinarnego, nie są związane z organem, ani nie dotyczą w jakikolwiek sposób organu, jako że są one kierowane do osoby indywidualnie i nie są związana z przedmiotem działalności organu, a jedynie z formą usprawnienia działalności jednostki, a zawłaszcz że są w nich zawarte dane osobowe podlegające ochronie (bo funkcjonariusz nie sprawuje w tym momencie funkcji publicznej). Ponadto organ wskazał, że przepis art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie tylko wówczas, gdy zachodzą ustawowe przesłanki do odmowy udzielenia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania, a nadto gdy informacja ma charakter publiczny, a adresat wniosku jest zobowiązany do jej udzielenia oraz gdy informacja taka istnieje. Skoro więc forma decyzji administracyjnej przewidziana jest wyłącznie dla informacji publicznej, zatem jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem. Zarzucił on także brak wyczerpania, przed wniesieniem skargi, trybu opisanego w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poza tym stwierdził, że wskazane w pkt 2 i 3 wniosku skarżącego dane nie istnieją, gdyż wydawane przez Dyrektora Aresztu Śledczego decyzje podlegają kontroli instancyjnej organu wyższego stopnia, a nie rewizji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w świetle obowiązujących przepisów prawa możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona, wbrew twierdzeniom organu, ani od wcześniejszego złożenia środka zaskarżania, ani też od wezwania do usunięcia naruszenia prawa Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Środki zwalczania bezczynności organów administracji wskazuje art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej powoływanej jak "k.p.a."), który przyznaje stronie prawo złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, bądź wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdy nie ma organu wyższego stopnia. Tak więc w zasadzie tam gdzie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego skarga na bezczynność powinna być poprzedzona, środkiem o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jednakże ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa o dostępie do informacji publicznej"), jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy gdy przepisy ww. ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła zaś do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 16 ust. 2, odnosząc stosownie przepisów tego kodeksu jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. W konsekwencji więc przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do innych przypadków aktywności organów podejmowanych w trybie i na zasadach ww. ustawy, w tym więc i do mającej charakter czynności materialno-technicznej - czynności udostępnienia informacji publicznej. Tym samym w przypadku bezczynności organu w zakresie podjęcia tej czynności (udzielenia informacji publicznej), przepis art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na brak środków zaskarżania, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej wyłączony jest obowiązek, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Przewidziany natomiast w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, mający zastosowanie w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżana, jak wynika z literalnego brzmienia tych przepisów, dotyczy wyłącznie aktów i czynności, a nie bezczynności podmiotu zobowiązanego. Zatem także i wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., nie ma zastosowania do sytuacji bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca mogła wnieść skargę do Sądu bez podjęcia jakiegokolwiek aktywności, określonej w przepisach art. 52 p.p.s.a.

W związku z tym, iż istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii zgodności z prawem reakcji organu na wniosek skarżącego z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej, wskazać należy, że niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy Dyrektor Aresztu Śledczego w B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz czy żądane przez skarżącego dokumenty (decyzje) i dane stanowią informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a następnie - w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia powyższych kwestii – czy podjęte przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B. działania w związku wnioskiem strony o udzielenie informacji publicznej odpowiadały przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też organ dopuścił się w tym zakresie bezczynności, która na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ będąc zobowiązanym do udzielenia (podjęcia czynności materialno-technicznej) informacji publicznej, jej nie udziela, oraz nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 22/13).

Nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że Dyrektor Aresztu Śledczego jako kierujący Aresztem Śledczym – art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 173) o takim zakresie działania jak określone to zostało w art. 13 ust. 2 tej ustawy, mieści się w pojęciu organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy, a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (podobnie WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 174/13; dostępne na str. nsa.gov.pl).

Natomiast w zakresie przedmiotowym wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Krąg informacji, które ustawa w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został w art. 6 tej ustawy. Z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika, że informacją publiczną jest m. in. informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy, podlegającym udostępnieniu, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że decyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy stanowi bowiem wprost, że udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne, do których to zalicza się decyzja administracyjna. Decyzja administracyjna jest również niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt. I OSK 609/12, publ. lex nr 1247188). Choć decyzja administracyjna odnosi się do konkretnej, indywidualnej sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną, to jednak dotyczy ona, wbrew stanowisku organu, sprawy publicznej. Potwierdza to brzmienie art. 6 ust. 4 lit. a omawianej ustawy, a ponadto należy mieć na uwadze, że decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 83/10, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

W świetle powyższego, analizując wniosek skarżącego z dnia [...], stwierdzić należy, że zawarte w punkcie pierwszym i drugim wniosku żądanie strony dotyczące wydania kopii decyzji administracyjnych Dyrektora Aresztu Śledczego G. B. z [...] o zawieszeniu w czynnościach służbowych podległych mu funkcjonariuszy Służby Więziennej w związku ze wszczęciem przeciw nim postępowania dyscyplinarnego oraz podania ilości takich decyzji, które zostały następnie uchylone przez WSA w W. z powodu naruszenia przepisów prawa stanowi informację publiczną we wskazanym wyżej rozumieniu. Treść dokumentu urzędowego w postaci decyzji administracyjnej organu władzy publicznej oraz informacje o ilości wydanych przez organ decyzji administracyjnych, a także dane czy zostały one wyeliminowane z obrotu prawnego przez sąd administracyjny czy też nie, stanowią informację o sprawach publicznych tj. o sposobie działania organu władzy w zakresie podejmowanych przez organ rozstrzygnięć tj. ich treści, ilości, i zgodności z prawem. Nie ma więc racji organ, że tego typu informacje nie stanowią informacji publicznej. Są one bowiem wprost wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy (treść aktu administracyjnego) oraz dotyczą sposobu funkcjonowania podmiotu organu władzy publicznej (ilość i zgodność z prawem podjętych przez organ decyzji), a jako takie wyczerpują informacje wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy.

Trzecie natomiast z wymienionych w wniosku skarżącego żądań, tj. żądnie udzielenia informacji czy osobą, która sporządziła w [....] decyzje administracyjne o zawieszeniu w czynnościach służbowych funkcjonariuszy Służby Więziennej w związku ze wszczęciem przeciw nim postępowania dyscyplinarnego, które zostały następnie uchylone przez sąd administracyjny, był Dyrektor Aresztu Śledczego G. B., czy też podmiot ten jedynie ww. decyzje podpisał, a sporządziła jej inna osoba, nie stanowi zdaniem Sądu informacji publicznej we wskazanym powyżej rozumieniu. Sposób tworzenia decyzji nie dotyczy bowiem treści decyzji, która podlega z woli ustawodawcy udostępnieniu, lecz spraw technicznych związanych z kwestią konstruowania aktu administracyjnego. Należy wyraźnie podkreślić, że z mocy art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy udostępnieniu podlega dokument urzędowy w postaci w tym wypadku decyzji administracyjnej (jej treść), a nie projekt decyzji administracyjnej. Decyzją administracją jest zaś jednostronne i władcze oświadczenie woli organu, oparte na obowiązującym przepisie prawa, skierowane do konkretnego adresata, rozstrzygające sprawę indywidualną tego adresata, sporządzone w trybie i formie określonej przez prawo oraz podpisane przez upoważniony organ. Taki zatem dokument urzędowy stanowiący decyzję administracyjną podlega udostępnieniu, jako informacja publiczna. Projekt zaś dokumentu i informacje dotyczące sposobu jego konstruowania, w tym podmiotu go przygotowującego, nie stanowią danych publicznych.

Wobec poczynionych ustaleń co do charakteru żądnych przez skarżącego informacji, stwierdzając jednocześnie, że Dyrektor Aresztu Śledczego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, należało ocenić czy działania podjęte w przedmiotowej sprawie przez organ odpowiadały przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W przypadku gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, a z taką – jak wykazano wyżej - mamy do czynienia w przypadku żądania zawartego w punkcie pierwszym i drugim wniosku strony, zaś podmiot do którego zostało skierowane żądanie jest właściwy i kompetentny w sprawie udzielenia informacji publicznej i posiada żądaną informację, powinien on albo udostępnić informację publiczną w drodze czynności materialno-technicznej, z zastosowaniem ewentualnie trybu określonego w art. 14 ust. 2 ustawy, albo też odmówić w drodze decyzji jej udostępnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 ustawy. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji publicznej, ani też nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, mimo że stanowiła ona informację publiczną, lecz poinformował skarżącego na piśmie, że nie udzieli mu wnioskowanej informacji, nieprawidłowo przyjmując, że nie stanowi ona informacji publicznej, to tym samym przedmiotową skargę w sprawie bezczynności organu należało w zakresie żądań skarżącego zawartych w punkcie pierwszym i drugim wniosku, uznać za uzasadnioną, albowiem organ, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, nie podjął w sprawie wniosku skarżącego działań przewidzianych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. ani nie udostępnił skarżącemu żądnej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji odmownej.

Również w kwestii żądania skarżącego zawartego w punkcie trzecim wniosku stwierdzić należało bezczynność organu, z tym że w tym wypadku, ze względu na okoliczność, że organ całkowicie zignorował wniosek skarżącego w tym zakresie, nie wypowiadając się w ogóle co do niego, w tym co do charakteru żądnej w nim informacji.

Z powyższych względów Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, z tym wszakże ustaleniem, że niniejsza bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynika ona raczej z nieznajomości powyższej problematyki i w tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania go w błąd. Podkreślić przy tym należy, że organ w przypadku informacji stanowiących informację publiczną, może na podstawie przepisów ustawy, udostępnić tą informację, odmówić jej uwzględnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 ustawy lub też umorzyć postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono, na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w pkt 3 sentencji wyroku. O zwrocie nadpłaconego wpisu (pkt 4 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.