Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1086/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art. 88, art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w sprawie ze skarg S. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 maja 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odrzucić wniosek o przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tegoż Sądu z 21 września 2010r.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi S.L. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 maja 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Jak wynika z treści protokołu rozprawy (k. 114 akt sądowych) za stronę skarżącą nie stawił się nikt. Pełnomocnik Skarżącego- doradca podatkowy J. K. nie był obecny na rozprawie. Zawiadomienie o terminie rozprawy dla pełnomocnika, odebrał w dniu 20 sierpnia 2010r. S. K. a na odwrocie zawiadomienia zamieszczono adnotację, że zawiadomienie pozostawiono osobie, która jest dorosłym domownikiem adresata oraz podjęła się oddania pisma adresatowi.

W dniu 22 października 2010r. powyższy wyrok stał się prawomocny co potwierdza postanowienie o stwierdzeniu prawomocności z dnia 27 października 2010r.

W dniu 15 listopada 2010r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (data nadania w urzędzie pocztowym 12 listopad 2010r.) wniosek pełnomocnika Skarżącego-doradcy podatkowego J.K. o ponowne wyznaczenie rozprawy i o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w trybie art. 141 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.).

W uzasadnieniu wniosku , jego autor podniósł, że o wyznaczonej na dzień 21 września 2010r. rozprawie nie był skutecznie powiadomiony. Pełnomocnikowi bardzo zależało na uczestnictwie ponieważ wiele wysiłku włożył w tę sprawę i nie miał wątpliwości, iż ponowny wyrok będzie taki sam jak ten z dnia 26 września 2007r. sygn. akt: I SA/Kr 776/06. Nadal bowiem uważa, iż był to wyrok zgodny z prawem zaś kasacja dotyczyła wyłącznie sporu doktrynalnego i nie miała żadnego znaczenia dla sposobu naliczania akcyzy a więc zagadnienia merytorycznego. O zapadłym wyroku, pełnomocnik dowiedział się pośrednio, tj. na skutek postanowienia Dyrektora Izby Celnej z 21 października 2010r., które dostarczył mu S.L.. Pełnomocnik podniósł, że niezwłocznie zadzwonił do Sądu, i otrzymał ustna informację o zapadłym wyroku. Był bardzo zdziwiony i zdruzgotany. Następnego dnia udał się do K. celem zapoznał się z aktami stwierdził, że zawiadomienie o terminie rozprawy podpisał teść K.S.. Teść złożył oświadczenie na okoliczność zaginięcia zawiadomienia. Jednocześnie zaznaczył, że teść nie jest domownikiem w rozumieniu art. 72 ustawy. Wskazał także opierając się na opinii naukowego autorytetu, że nieprawidłowe zawiadomienie o rozprawie jest wadliwością procesową orzeczenia. W załączeniu przedłożył oświadczenie sporządzone przez teścia, pełnomocnictwo udzielone przez S. L. dniu 30 października 2010r. wraz z opłatą od pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 dalej-p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna z tym, że strona, która nie dochowała terminu, dysponuje ustawowym prawem do złożenia wniosku o jego przywrócenie.

Warunkiem pozytywnego rozpoznania żądania w tym przedmiocie jest spełnienie łącznie zarówno przesłanek formalnych:

- skierowanie wniosku do sądu, w którym czynność miała być dokonana,

- zachowanie siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia,

- wskazanie okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy (uzasadnienie wniosku) i jednoczesne dokonanie czynności, której termin upłynął, jak i przesłanki materialnej polegającej na uprawdopodobnieniu braku winy w niedochowaniu terminu (art. 87 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a.).

Natomiast spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 88 p.p.s.a.

Z brzmienia wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu, jest złożenie go w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W związku z powyższym, w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia.

Z treści wniosku (złożonego przez profesjonalnego pełnomocnika) nie wynika, kiedy konkretnie powziął on wiadomość o wydaniu wyroku przez Sąd. Twierdzenie pełnomocnika, iż dowiedział się pośrednio od strony, którą reprezentował i to bez wskazania konkretnej daty czyni to twierdzenie gołosłownym i niewiarygodnym. Nadto podniósł, że ,,następnego dnia udał się do K." zatem i to twierdzenie nie wskazuje na żadną konkretna datę. Warunkiem bowiem pozytywnego rozpoznania żądania w tym przedmiocie jest spełnienie przesłanki formalnej tj. zachowanie siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia a nie od czasu dowiedzenia się o tym.

Jednakże w rozpatrywanej sprawie nie można ustalić chwili, w której ustała przyczyna uchybienia terminu. Z tej przyczyny Sąd przeszedł do oceny okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Jak wynika z akt sprawy przyczyną uchybienia temu terminowi była nieobecność na rozprawie albowiem zawiadomienie o terminie rozprawy odebrał teść, który mieszka gdzie indziej a nie pod adresem pod którym odebrał korespondencję kierowaną do dorady podatkowego J. K. Z treści złożonego przez niego oświadczenia wynika, że zawiadomienie o terminie rozprawy zawieruszyło się i do dnia dzisiejszego nie wie co się z nim stało a być może robotnicy ,,zgarnęli i wyrzucili z odpadami".

Godzi się zauważyć, że zawiadomienie o terminie rozprawy zostało prawidłowo skierowane na adres wskazany przez pełnomocnika doradcę podatkowego- tj. L. ul. M., zostało odebrane przez dorosłego domownika, który podjął się oddania pisma adresatowi czyli pełnomocnikowi J.K. co doręczyciel odnotował na zawiadomieniu. Okoliczność, iż odbiorca przesyłki ma inny adres zamieszkania pozostaje bez wpływu na skuteczność doręczenia albowiem w dniu 20 sierpnia 2010r. to on był w lokalu wskazanym jako miejsce doręczenia korespondencji dla doradcy podatkowego J.K.. Wadliwy obieg korespondencji kierowanej do pełnomocnika w tym nieprzekazanie jej przez osobę która faktycznie odebrała przesyłkę nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminu. Może świadczyć o źle funkcjonującym obiegu dokumentów w kancelarii doradcy podatkowego.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że pełnomocnik-doradca podatkowy nie wskazał okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Z uwagi na wydanie w dniu 27 października 2010r. postanowienia stwierdzającego z dniem 22 października 2010r. prawomocność wyroku z 21 września 2010r., wniosek o wyznaczenie rozprawy uznać należało za bezprzedmiotowy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 88 w zw. z art. 87§1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.