Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 63/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 627/10 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

M. C. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że niewstrzymanie jej wykonania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla środowiska i ludzi zamieszkałych w okolicy działki. Wskazał, że zaskarżona decyzja umożliwia podjecie dalszego procesu inwestycyjnego i posadowienie na tym terenie betonowego zbiornika wodnego, a w konsekwencji wprowadzenie na tym terenie ciężkiego sprzętu budowlanego oraz w konsekwencji wybudowanie betonowego zbiornika. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z poważnym ryzykiem katastrofy ekologicznej na wielką skalę.

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 627/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że skarżący nie wskazał przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, podnosząc merytoryczne kwestie dotyczące decyzji o podziale nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy.

Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślić przy tym należy, ze na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi.

Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż to strona jest obowiązana do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko.

Jednak możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej.

Przesłanką wstrzymania postanowienia jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju.

Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że każda decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej, ponieważ ich wywołanie nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków.

Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W związku z tym uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2010 r., nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Naczelny Sad Administracyjny pragnie w tym miejscu wskazać, że przedmiotem jego rozpoznania była tylko i wyłącznie kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2010 r., zatem pozostałe kwestie podniesione w zażaleniu nie mogły być przez Sąd brane pod uwagę przy wydaniu niniejszego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji