Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 105/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 92a ust. 1, 6, 7
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 13 ust. 1 lit.h
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 grudnia 2021 r., nr BP.501.759.2021.0993.RZ9.149406 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. W. (dalej: Skarżący), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. (dalej WITD) z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., opisaną powyżej WITD działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej w skrócie: "u.t.d.") nałożył na Skarżącego łączną karę pieniężną w kwocie 3.050 zł w związku ze stwierdzonymi naruszeniami:

- art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. l.p. 6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. – używanie wykresówki lub karty kierowcy przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona, skutkujące utratą danych zapisanych na wykresówce lub na karcie kierowcy, bądź uniemożliwiające odczyt aktywności zapisanych na wykresówce, za które wymierzył karę 3.000 zł.

- art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. oraz l.p. 6.3.14. załącznika nr 3 do u.t.d. – nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych, za które wymierzył karę 50.00 zł.

W uzasadnieniu decyzji WITD podał, że w dniu 4 grudnia 2020 r. w miejscowości W. pracownicy inspektoratu przeprowadzili kontrolę samochodu ciężarowego marki IVECO o numerze rej. [...], którym kierował D. W.. Kontrolowanym pojazdem przedsiębiorcy S. W. i D. W. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A" S. W., D. W. w S. wykonywali przewóz drogowy tłucznia.

W trakcie kontroli stwierdzono, że znajdująca się na tachografie wykresówka była używana przez kierowcę przez okres dłuższy niż wskazany w przepisach, co skutkowało zapisem na wykresówce uniemożliwiającym odczyt czasu pracy, przebytej drogi i aktywności kierowcy. Na wykresówce brakowało imienia kierowcy.

W toku postępowania, skarżący w piśmie z dnia 23 grudnia 2020 r. złożył wyjaśnienia, w których podniósł, że wykonując przedmiotowy przewóz nie miał obowiązku stosować się do przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, ponieważ przewóz był związany bezpośrednio z ochroną przeciwpowodziową oraz kontrolą i utrzymaniem dróg.

WITD stwierdził jednak, że dokument przewozowy podpisany przez nadawcę ładunku nie zawiera żadnych informacji mogących świadczyć o tym, że przewożony materiał miał być przeznaczony do innych celów niż składowanie na miejscu prowadzenia działalności gospodarczej.

WITD nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 92b bądź art. 92c u.t.d. Organ podkreślił, że art. 92c u.t.d. dotyczy tylko sytuacji wyjątkowych, trudnych do przewidzenia, tj. sytuacji, których nie można przewidzieć podczas planowania zadania transportowego nawet pomimo zachowania należytej staranności. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby takie okoliczności zaistniały w sprawie. Zastosowania nie może mieć również art. 92b u.t.d., ponieważ Skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu wskazującego na zapewnienie właściwej organizacji pracy.

WITD podkreślił, że konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec przedsiębiorców wykonujących transport drogowy bez dopełnienia stosownych obowiązków, które nakładają na nich przepisy wspólnotowe oraz przepisy u.t.d., jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Organy inspekcji transportu drogowego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, określonych w załączniku nr 3 do u.t.d.

Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego od powyższej decyzji, GITD decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji GITD streścił przebieg postępowania, przytoczył treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie oraz dokonał omówienia stwierdzonych naruszeń lp. 6.3.6 i lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD uznał za zasadne utrzymanie w mocy kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD uznał za bezzasadne twierdzenia Skarżącego, że przewóz zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłączony był z zakresu stosowania tego rozporządzenia. Skarżący nie przedłożył bowiem żadnych dowodów, z których wynikałoby, że wykonuje jakiekolwiek prace w zakresie usuwania skutków powodzi oraz ochrony przeciwpożarowej. GITD podkreślił przy tym, że samodzielna decyzja przedsiębiorcy o konieczności utrzymania czy też remontu drogi, nie stanowi podstawy do wyłączenia wykonywanego przez stronę przewozu spod przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

GITD nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2021 r. poz. 735 – dalej w skrócie: "k.p.a."), jak również stwierdził, że WITD prawidłowo nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d.

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję GITD, zaskarżając ją w całości.

Podniósł, że przedmiotowa decyzja nie zawiera wszystkich elementów składowych określonych w art. 107 § 1 pkt 2, gdyż organ II instancji nie określił daty wydania decyzji. Jako dowód załączył kopię pierwszej strony decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń;

2) art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., umowy międzynarodowej AETR, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia (UE) nr 165/2014 przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych, firma wykonywała bowiem przewozy drogowe, które zostały przez ustawodawcę wyłączone z obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy przy pomocy tachografu;

3) art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Wnioski wysnute przez organ nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie swobodną ich interpretacją. Ponadto zaskarżona decyzja nie powołuje podstawy prawnej – materialnej;

4) art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji WITD, pomimo, że przewozy drogowe były realizowane na zasadach wyłączenia, organy obu instancji pominęły istotne fakty i informacje przekazane przez stronę w wyjaśnieniach potwierdzające wykonywanie przewozów wyłączonych z zakresu rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (UE) nr 165/2014. Organ I instancji nie uwzględnił przesłanych w wyjaśnieniach dokumentów związanych z organizacją pracy oraz nadzorem nad pracą kierowców;

5) zignorowanie przez organy obu instancji wniosku o przeprowadzenie przesłuchania właściciela firmy oraz kierowcy w zakresie stwierdzonego naruszenia oraz ustalenia faktycznych okoliczności wykonywania przewozów wyłączonych z zakresu stosowania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (UE) nr 165/2014, pominięcie zastrzeżeń strony określonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

6) art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku odpowiedzialności skarżącego za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli, oraz oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na domysłach i poszlakach, a nie na udowodnionych okolicznościach (brak dowodów z przesłuchania właściciela oraz kierowców);

7) art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w zaskarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego;

8) art. 32, art. 35 § 1, 2, 3 oraz art. 40 § 1 i 2 k.p.a.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organy pomimo przedstawienia szeregu dokumentów potwierdzających fakt wykonywania przewozu na zasadach wyłączenia, nie przeprowadziły dodatkowych czynności w postaci przesłuchania właściciela na w/w okoliczności. Skarżący zwrócił uwagę, że jego firma w większości wykonuje przewozy wyłączone z zakresu obowiązywania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (UE) nr 165/2014. Skarżący jest bowiem właścicielem składowiska odpadów komunalnych, na którego terenie w wyniku powodzi i nagłych gwałtownych opadów deszczu doszło do obsunięcia korony wału niecki do składowania. Z tego powodu skarżący podjął działania w zakresie usuwania skutków powodzi oraz ochrony przeciwpowodziowej terenu składowiska odpadów, czego dowodem są zgłoszenia do Starosty S. z dnia 5 grudnia 2014 r., z dnia 8 stycznia 2015 r. oraz z dnia 28 maja 2015 r.

W odpowiedzi na skargę, GITD podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej: P.p.s.a.

Organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Również w warstwie materialnoprawnej kwestionowana skargą decyzja nie wykazuje uchybień. Podstawa prawna decyzji, tak w ujęciu walidacyjnym - prawidłowości zastosowania przepisów – jak i w ujęciu derywacyjnym – prawidłowości wykładni stosowanych przepisów, nie budzi zastrzeżeń.

W sprawie jest bezsporne, że w toku kontroli w dniu 4 grudnia 2020 r. pracownicy inspektoratu ustalili, iż S. W. i D. W. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A" w S. wykonywali przewóz drogowy na trasie G. - S. Przewóz realizowano samochodem ciężarowym marki IVECO o numerze rej. [...], którym kierował D. W. Stwierdzono, że znajdująca się na tachografie wykresówka była używana przez kierowcę przez okres dłuższy niż wskazany w przepisach, co skutkowało zapisem na wykresówce uniemożliwiającym odczyt czasu pracy, przebytej drogi i aktywności kierowcy. Na wykresówce brakowało imienia kierowcy.

Organy prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowe działanie jako naruszenie:

- art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. oraz l.p. 6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d. - używanie wykresówki lub karty kierowcy przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona, skutkujące utratą danych zapisanych na wykresówce lub na karcie kierowcy, bądź uniemożliwiające odczyt aktywności zapisanych na wykresówce, za które wymierzył karę 3.000 zł.

- art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. oraz l.p. 6.3.14. załącznika nr 3 do u.t.d. – nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych, za które wymierzył karę 50.00 zł.

W toku postępowania Skarżący właściwie nie zakwestionował ustalonych przez organy okoliczności, dotyczących wytkniętych uchybień. Konsekwentnie wskazywał natomiast, że nie miał obowiązku używania tachografu oraz wykresówek, albowiem był z niego zwolniony na mocy art. 13 ust. 1 lit. h Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1 z dnia 2006.04.11).

Na mocy powołanego art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 561/2006, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde państwo członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi państwami, na terytorium innego państwa członkowskiego, mające zastosowanie między innymi do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych. Korzystając z tej możliwości polski ustawodawca w art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców przyjął, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia, jak również z zakresu stosowania rozporządzenia nr 3821/85. Wykładnia art. 13 rozporządzenia musi uwzględniać ogólny cel rozporządzenia. Niedopuszczalne jest doprowadzenie do sytuacji, w której zniweczone zostałoby osiągnięcie zakładanych przez ustawodawcę unijnego celów regulacji socjalnej w transporcie drogowym. Te zaś zmierzają do osiągnięcia optymalnej skuteczności nadzorowania i egzekwowania przepisów socjalnych w transporcie drogowym (pkt 36 preambuły i art. 1 rozporządzenia nr 561/2006); poprawy warunków socjalnych pracowników objętych jego zakresem i bezpieczeństwa drogowego oraz wspierania postępu społecznego (pkt 17 i pkt 22 preambuły rozporządzenia nr 561/2006); oraz ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego (art. 1 rozporządzenia nr 561/2006). Realizacji tych celów służą przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób (pkt 17 preambuły i art. 1 rozporządzenia nr 561/2006), uprawnienia państw do przyjęcia stosownych środków (pkt 22), stanowienia przepisów dotyczących kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia oraz ich wykonania, które to kary muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (pkt 26). Zważywszy na powyższe, przepis art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 561/2006 należy interpretować w sposób ścisły. Na wymóg ścisłej wykładni wskazuje również zawarty w tym przepisie zwrot "o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, nakazujący uwzględnić przy stosowaniu tego odstępstwa cele rozporządzenia, jakimi są zapewnienie bezpieczeństwa drogowego, poprawy warunków pracy kierowców oraz konkurencyjności różnych rodzajów transportu lądowego. Wszelkie odstępstwa od reguł zmierzających do realizacji tych wartości są zatem dopuszczalne, o ile nie niweczą tych nadrzędnych celów ustawodawcy unijnego. Z treści art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 561/2006 wynika nadto, iż wykonywany danym pojazdem przewóz, aby mógł być zaliczony do wykonywanego w warunkach analizowanego wyłączenia, powinien realizować konkretną wskazaną w przepisie funkcję, w związku z którą przewóz ten jest dokonywany. Związek ten musi być przy tym bezpośredni i wiązać się ze szczególnymi cechami przejazdu, usprawiedliwiającymi stosowanie mniej korzystnych zasad pracy dla kierowców oraz obniżenie wymagań mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego - por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r., II GSK 1363/10 oraz z dnia 2 grudnia 2016 r., II GSK 1276/15.

Należy odnotować, iż to na przewoźniku ciąży obowiązek wykazania okoliczności, że w sprawie miał zastosowanie art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia, czego na gruncie niniejszej sprawy nie uczyniono.

Skarżący powoływał się na konieczność naprawy wałów, co miało stanowić element wykonywania prac związanych z ochroną przeciwpowodziową. Organy jednak słusznie przyjęły, ze cel przewozu wyłączający stosowanie wymogów Rozporządzenia nie został przez ukaranego wykazany. W tym zakresie organy słusznie powołały się na informacje z Gminy N., a także z tożsamego informacyjnie pisma z "B", że teren na którym położone jest składowisko będące własnością skarżącego nie leży na terenach szczególnie zagrożonych powodzią ( prawdopodobieństwo powodzi nie jest nawet niskie, czyli wynosi poniżej 0,2 % ). Jednocześnie stwierdzono, że na terenie Gminy nie podejmowano w roku 2020 prac związanych z ochroną przeciwpowodziową.

W aktach sprawy znajdują się także dokumenty w postaci zgłoszenia do Starostwa Powiatowego prac budowlanych w postaci remontu drogi dojazdowej do zbiornika odcieków, naprawy wału ziemnego poprzez uzupełnienie ubytków ziemią na długości 20 metrów, a także wyrównanie terenu niekorzystnie przekształconego na działkach przy składowisku odpadów. W szczególności trudno znaleźć związek taki z ochroną przeciwpowodziową. W zgłoszeniach tych nie ma informacji, aby były to prace związane z ochroną przeciwpowodziową. Skarżący był też w posiadaniu zgody Powiatowego Zarządu Dróg na korzystanie z dróg powiatowych celem dowozu materiałów budowlanych i sprzętu. W tym pozwoleniu również nie powoływał się na prace związane z ochroną przeciwpowodziową zagrożonych powodzią terenów.

Powołane dokumenty nie wskazują jednoznacznie, że materiał przewożony kontrolowanym pojazdem służył realizowaniu celów ochrony przeciwpowodziowej.

Rację ma organ twierdząc, że wyłączenie od odpowiedzialności regulowane powołanym przepisem ma charakter wyjątkowy i nie może obejmować okresu od 2014 roku. Skarżący, aby móc skorzystać ze zwolnienia z art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia musiałby wykazać, że ten konkretny transport, jaki wykonywał w dniu kontroli – 4 grudnia 2020 roku - odbywał się "w związku z ochroną przeciwpowodziową" lub "w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg". Skarżący tego nie zrobił. Ogólne twierdzenia Skarżącego, iż od 2014 roku realizuje przewozy objęte zakresem stosowania art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia jest niewystarczające. Pomiędzy wykonywanym transportem a kategoriami działalności wymienionymi w tym przepisie musi istnieć bezpośredni i jednoznacznie wykazany związek. Trudno zgodzić się z zupełnie niewykazanym twierdzeniem, że Skarżący od 8 lat usuwa skutki powodzi w prowadzonym przez siebie składowisku odpadów i w dniu kontroli wykonywał transport na te właśnie potrzeby. Zasadnie organy zauważyły, że transport tłucznia odbywał się do siedziby firmy w "A", która znajduje się S., a składowisko odpadów komunalnych, na którym miało dojść do zniszczenia korony wału niecki do składowania, znajduje się w J. gmina N. Skarżący więc nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia.

W tym stanie rzeczy kwestionowaną skargą decyzję Sąd ocenia jako zgodną z prawem.

Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania regulujących zakres i tryb gromadzenia i oceny dowodów. Organy ustaliły okoliczności istotne z perspektywy hipotez norm kształtujących podstawę skarżonej decyzji. To na Skarżącym spoczywał ciężar wykazania okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia, czego nie uczynił. Skarżący zarzuca, że organy nie dopuściły wnioskowanych przez niego dowodów, jednakże przesłuchania wnioskowanych osób nie mogą w tym przypadku zastąpić posiadania dokumentów wskazujących jednoznacznie na cel przewozu.

Skarżący posiadał dostęp do akt postępowania i mógł się z nimi zapoznać. Brak jest informacji o odmowie udostepnienia mu akt.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji jest kompletne i tym samym realizuje rygory kodeksowe. Organy przedstawiły pełną argumentacje odnośnie do braku podstaw zastosowania art. 92b i art. 92c u.t.d., stąd brak uzasadnienia do jej kwestionowania.

Z powyższego Skarżący wywiódł, że decyzja organu II instancji nie zawiera daty jej wydania (nie została opatrzona dniem i miesiącem wydania), a to oznacza, że zawiera wadę istotną, dyskwalifikującą ją z obrotu prawnego.

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że organy nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.