Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1627/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, ar. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr BP. [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie przepisów art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 13 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm. – dalej jako u.d.p.) oraz pkt 11 lit. c załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez ww. organ decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., nakładającej na T. P. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł, utrzymał w mocy ww. decyzję.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] lipca 2011 r. o godz. 04:29:22 samochód ciężarowy marki [...] o nr. rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej równej 11.300 kg, poruszał się po drodze krajowej nr [...] na odcinku [...] na odcinku [...] (z obwodnicą [...]) – [...] bez uiszczenia wymaganej opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Powyższe naruszenie zostało ustalone w oparciu o zapis ewidencyjny [...] nr [...] zarejestrowany przez bramownicę kontrolną nr [...] zainstalowaną w pasie drogowym wyżej wymienionego płatnego odcinka drogi krajowej. Odcinek drogi krajowej, po którym poruszał się ww. pojazd jest wyszczególniony w pkt 11 lit. c załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. W oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów organ ustalił, że właścicielem ww. pojazdu jest B. P. Pismem z dnia 18 sierpnia 2011 r. na podstawie art. 78 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) wezwano właściciela pojazdu do wskazania osoby kierującej pojazdem w czasie stwierdzenia ww. naruszenia. W oświadczeniu, które wpłynęło do organu w dniu 8 września 2012 r. właściciel wskazał, że w dniu [...] lipca 2011 r. pojazdem kierował T. P.

Pismem z dnia 4 listopada 2011 r. T. P., zwany dalej skarżącym, został prawidłowo poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie ww. naruszenia. Jednocześnie organ pouczył skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Nadto wezwał stronę do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych naruszeń zawartych w protokole kontroli.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 18 listopada 2011 r. potwierdził, że kierował ww. pojazdem. Ponadto skarżący wskazał, że nie posiadał wiedzy odnośnie obowiązujących opłat drogowych. Wniósł o umorzenie postępowania motywując to nieznajomością prawa oraz trudną sytuacją finansową.

Pismem z dnia 11 stycznia 2012 r. organ wezwał K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat – do złożenia wyjaśnień związanych z ww. przejazdem, m.in. do wskazania, czy opłata elektroniczna za ww. przejazd została uiszczona. W odpowiedzi ww. spółka wskazała, że za ww. przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Umowę z operatorem systemu elektronicznego poboru opłat użytkownik kontrolowanego pojazdu zawarł w dniu 20 lipca 2011 r. Umowa ta nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty po dokonaniu przejazdu (umowa do konta w trybie przedpłaconym).

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż omawiany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej załączniku nr 1 pkt 3 lit c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektroniczne. Za przejazd ten nie została uiszczona opłata o której mowa art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Ustawa o drogach publicznych nie sankcjonuje naruszenia w postaci braku urządzenia pokładowego viaBox, jednakże art. 13k ust. 1 ww. ustawy przewiduje wymierzenie kierującemu pojazdem kary administracyjnej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych i autostrad bez uiszczenia opłaty elektronicznej, zaś naliczenie i pobranie takiej opłaty jest możliwe jedynie przy pomocy zainstalowanego w pojeździe urządzenia viaBox. Brak urządzenia pokładowego w pojeździe skutkuje więc obowiązkiem nałożenia na kierującego pojazdem sankcji z tytułu nieziszczenia wymaganej opłaty za wykonywany po drodze krajowej przejazd.

W piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. skarżący zawarł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji z dnia 30 marca 2012 r. Skarżący ponownie podniósł że nie jest w stanie zapłacić tak wysokiej kary. Jego działanie nie było celowe i zamierzone. Pojazd nie był własnością skarżącego, który nie miał żadnego wpływu na zamontowanie urządzenia w pojeździe.

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].czerwca 2012 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługują na uwzględnienie. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że elektroniczny system poboru opłat z dniem 1 lipca 2011 r. zastąpił system "winietowy". Obowiązek ponoszenia powyższej opłaty spoczywa na korzystającym z dróg krajowych lub ich odcinków, natomiast sankcja za naruszenie tego obowiązku nakładana jest na kierującego pojazdem, na co wskazuje wykładnia normy prawnej zawartej w przepisie art. 13k ustawy o drogach publicznych. Organ podkreślił, że w świetle art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Organ powołał się na przepis art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., który stanowi, iż za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., za który pobiera się opłatę elektroniczną wymierza się karę administracyjną w wysokości 3.000 złotych w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ wskazał, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 u.d.p.. Z tych względów przyczyny z powodu których opłata nie została wniesiona nie są istotne dla sprawy. Odpowiedzialność kierującego pojazdem nie jest uzależniona od tego w czyjej prawnej dyspozycji znajduje się pojazd, za przejazd którym nie uiszczono opłaty elektronicznej. Okoliczność w postaci przekazania przez inną osobę skarżącemu pojazdu niewyposażonego w urządzenie viaBox nie jest istotne dla rozpoznania sprawy. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Obowiązek posiadania poprawnie zainstalowanego w pojeździe urządzenia służącego do poboru opłaty elektronicznej jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym. W przypadku braku ww. urządzenia w pojeździe kierujący nie powinien poruszać się pod rogach krajowych, za które pobierana jest opłata elektroniczna. Kierujący pojazdami mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak wiedzy czy tez świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych czy tez obowiązku ponoszenia opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów. Organ podkreślił, że ustawodawca przewidział trzyletni okres vacatio legis dotyczący obowiązku ponoszenia opłat elektronicznych.

W podsumowaniu decyzji organ jednoznacznie stwierdził, że skarżący, wykonując przejazd na drodze krajowej nr [...] na odcinku [...] (z obwodnicą [...]) – [...] wyżej omówionym pojazdem, był obowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Tego obowiązku kierujący pojazdem nie dopełnił, dlatego też organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy oraz słusznie i zgodnie z prawem wymierzył karę pieniężną za naruszenie przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Pismem z dnia 17 lipca 2012 r. T. P., działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. Skarżący wskazał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego winien przekazać wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Ponadto podkreślił, że uczestnikami postępowania winni być także właściciel pojazdu oraz K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Ponowił wniosek o zwolnienie go z płatności omawianej kary ze względu na trudną sytuację materialno-finansową. Ponadto ponownie wskazał, że nie neguje, iż prowadził w dniu [...] lipca 2011 r. kontrolowany pojazd bez wymaganej opłaty. Wskazał także, że nie uzyskał żadnej informacji odnośnie odpowiedzi od firmy K. Sp. z o.o. siedzibą w [...] w przedmiocie opłaty elektronicznej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nstępuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga T. P. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] marca 2012 r. nie naruszają prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] marca 2012 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w szczególności art. 13 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 tej ustawy, a także w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego,

Na wstępie podnieść należy, iż w ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało bez żadnej wątpliwości, iż skarżący dokonał przejazdu po odcinku drogi krajowej objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za który uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Z akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, że pojazd, którym poruszał się skarżący, nie posiadał urządzenia viaBOX, służącego do pobierania opłaty elektronicznej za poruszanie się po odcinkach płatnych dróg publicznych.

Zdaniem Sądu, obowiązek posiadania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym. Stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Zatem ustawodawca jednoznacznie wskazał, iż karę pieniężną za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej nakłada się na kierującego pojazdem niezależnie od tego, kto jest właścicielem pojazdu. Tym bezprzedmiotowy jest zarzut skarżącego, że za uczestnika postępowania nie uznano właściciela pojazdu.

W ocenie Sądu, należy uznać, iż organy obu instancji słusznie stwierdziły, że kierujący pojazdami samochodowymi mają bezwzględny obowiązek znajomości podstawowego zakresu przepisów dotyczących korzystania z dróg publicznych. Brak wiedzy czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych, czy też ponoszenia opłat elektronicznych, nie może niewątpliwie być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów. Należy ponadto wyraźnie podkreślić, że skoro obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony już w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 9 grudnia 2008 r.), to organy słusznie przyjęły, mając na względzie ponad trzyletni okres vacatio legis, że strona skarżąca miała wystarczająco dużo czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnymi.

Sąd przychylił się ponadto do stanowiska organów obu instancji, iż ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p., w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

Zaznaczyć należy, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna co do zasady ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (tak m.in.: D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94, czy też wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należy w tej sytuacji uznać, iż argumentacja skarżącego dotycząca kwestii braku zawinienia po jej stronie, nie ma w niniejszej sprawie jakiegokolwiek istotnego znaczenia, albowiem unormowania ustawy o drogach publicznych, powołane w spornych decyzjach organu, nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązujących w przewozach drogowym regulacji (w tym dotyczących opłat elektronicznych) od ustalenia winy podmiotu wykonującego dany przewóz.

Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przewóz po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. W ocenie Sądu, obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji. Taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w tego typu sytuacjach zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Podstawową przesłanką odpowiedzialności jest w takim układzie odniesienia bezprawność czynu rozumiana, jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa.

Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa wynika bezspornie, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa - mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których skarżący dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Z tych względów przyjąć trzeba, że przyczyny, z powodu których opłata elektroniczna nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania niniejszej sprawy administracyjnej. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły, że przesłanką odpowiedzialności skarżącego jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez niego określonego prawem obowiązku uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drodze publicznej. Niewątpliwie obowiązek posiadania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym, stąd też organ stwierdzając brak urządzenia do poboru opłat, zobligowany był do nałożenia kary pieniężnej. Nie budzi również jakichkolwiek wątpliwości, iż w niniejszej sprawie podmiotem odpowiedzialnym za przejazd pojazdem bez uiszczenia opłaty elektronicznej był kierujący pojazdem – skarżący T.P.

Zdaniem Sądu, skarżący nie może skutecznie uwolnić się od powyższej odpowiedzialności poprzez wskazanie, iż nie wiedział o konieczności posiadania urządzenia viaBOX służącego do elektronicznego poboru opłat i obowiązku ponoszenia opłat z tytułu korzystania z drogi krajowej. Skarżący, korzystając bowiem z dróg krajowych lub ich odcinków, miał bezwzględny obowiązek zapoznania się m.in. ze stosownymi unormowaniami prawnymi w zakresie uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych. Jak słusznie wskazał organ, skarżący mając świadomość, iż w pojeździe nie jest zainstalowane urządzenia viaBOX, nie powinien wykonywać tym pojazdem przejazdu po drogach krajowych.

Należy zgodzić się także ze stanowiskiem organu, że trudna sytuacja ognista i finansowa skarżącego nie jest istotna dla rozpoznania sprawy. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kar pieniężnych od możliwości finansowych strony. Strona może wystąpić z wnioskiem do właściwego organu o umorzenie lub rozłożenie kary pieniężnej na raty. Jest to jednak odrębne postępowanie administracyjne.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że uczestnikiem postępowania administracyjnego winna być także K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wskazać należy, iż w świetle art. 13 k u.d.p. jedynie kierujący pojazdem jest stroną postępowania administracyjnego.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, że nie uzyskał żadnej informacji odnośnie odpowiedzi od firmy K. Sp. z o.o. siedzibą w [...] w przedmiocie opłaty elektronicznej, wskazać należy, że przedmiotowe pismo ww. spółki wpłynęło do organu w dniu 20 stycznia 2012 r., a Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 17 lutego 2012 r. poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się do zebranych dowodów, czego skarżący nie uczynił. Podkreślić należy, że skarżący zarówno w trakcie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego nie zanegował ustaleń ww. spółki.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego powinien przekazać wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, podkreślić należy, że w myśl art. 51 ust. 6 lit. b ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem właściwym w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych.

W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.