Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 61/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2006 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty w dniu 30.11.2005r. w sprawie utraty przez A.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14.11.2005r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją organu I instancji pozbawiono skarżącą z dniem 14.11.2005r. statusu osoby bezrobotnej, albowiem nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Od powyższej decyzji A.K. wniosła odwołanie, podnosząc, że w okresie od 9.11.2005r. do 29.11.2005r. przebywała w sanatorium poszpitalnym. Jest po zabiegu operacyjnym i stan jej zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu. W związku z powyższym wniosła o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej.

Organ odwoławczy nie uwzględnił podnoszonych przez skarżącą okoliczności i decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przywołując treść art. 33 ust. 3 ustawy z 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podniósł, że niestawienie się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie jest usprawiedliwione, jeżeli jednocześnie zostaną spełnione dwa warunki. Po pierwsze - przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona, po drugie - powiadomienie o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa musi nastąpić w ciągu 7 dni od daty niezgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy. Z akt sprawy wynika, że A.K. wyznaczono termin zgłoszenia się do PUP na dzień 14.11.2005r. Datę tę potwierdziła podpisem na karcie stawiennictwa w urzędzie w dniu 18.08.2005r. W wyznaczonym terminie nie zgłosiła się do urzędu i nie potwierdziła gotowości do pojęcia pracy. Nie powiadomiła także w ciągu 7 dni Powiatowego Urzędu Pracy o braku możliwości zgłoszenia się w wyznaczonym dniu. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy złożyła oświadczenie, że została pouczona o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonym terminie. Została również poinformowana, iż bezrobotny, który pozostaje w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia ma obowiązek uprzedniego powiadomienia o tym fakcie Powiatowego Urzędu Pracy pod rygorem pozbawienia statusu bezrobotnego. Skarżąca` potwierdziła podpisem otrzymanie 1 egzemplarza "informacji" i zapoznanie się z jej treścią oraz zobowiązała się do przestrzegania zawartych w nim postanowień. Powołując treść art. 75 ust.3 ustawy organ stwierdził, że A.K. nie powiadomiła PUP o wyjeździe do sanatorium w terminie wcześniejszym, jak również nie przedstawiła dowodu usprawiedliwiającego niestawiennictwo w okresie 7 dni. Karta informacyjna leczenia szpitalnego wydana przez Zespół Uzdrowisk Kłodzkich, potwierdzająca pobyt skarżącej w sanatorium, została załączona do odwołania w dniu 8.12.2005r., a zatem 23 dni od daty stawiennictwa. A.K. nie wypełniła obowiązków bezrobotnego, o których została pouczona, zatem pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy jest uzasadnione.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach wniosła A.K., zarzucając, że od 9.11.2005r. do 29.11.2005r. przebywała w sanatorium poszpitalnym. Podniosła, że stan jej zdrowia po zabiegu operacyjnym uległ znacznemu pogorszeniu. W konsekwencji wniosła o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej.

Na rozprawie w dniu 20.10.2006r. oświadczyła, że po pobycie w sanatorium poszpitalnym stawiła się w organie I instancji, ale poinformowano ją ustnie, że została już wyrejestrowana i może w związku z tym składać odwołanie od decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddaleni, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w

skrócie ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja / lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Zgodnie z art. 135 tej ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego to jest przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z póź. zm.), którego naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. .

Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy jest ocena, czy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego prawidłowe są ustalenia organów obu instancji, że skarżąca nie powiadomiła Powiatowego Urzędu Pracy w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w dniu 14.11.2005r., a w konsekwencji czy zostały spełnione przesłanki do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zwanej dalej ustawą, bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z uwagi na ustanowiony w art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy wymóg pozostawania przez osobę bezrobotną w gotowości do pracy jest ona - w myśl postanowień art. 33 ust. 3 tej ustawy - obowiązana do zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Negatywne następstwa niezrealizowania tego obowiązku przewiduje przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, zgodnie, z którym starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Jak wynika z akt sprawy, organy obu instancji uznały, że 7- dniowy termin o jakim mowa w w/w przepisie rozpoczyna bieg od dnia następnego po upływie terminu ustalonego dla bezrobotnego w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia.

Stanowisko takie należy uznać za błędne. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 , pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Takie brzmienie art. 33 ust. 4 pkt. 4 ustawy oznacza, że 7 dniowy termin o którym w nim mowa rozpoczyna bieg od dnia następnego po dniu ustania przyczyny powodującej niemożność usprawiedliwienia nieobecności bezrobotnego w urzędzie pracy w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia. Przyjęcie odmiennej wykładni tego przepisu skutkowałoby w każdym przypadku, niezależnie od powodów niestawiennictwa bezrobotnego, utratą przez niego statusu osoby bezrobotnej i to bez względu na to kiedy ustała przyczyna powodująca niemożność stawienia się w urzędzie pracy.

Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skoro skarżąca, wraz z odwołaniem dołączyła kartę informacyjną leczenia szpitalnego, z której wynika, że w dniach od 09.11.2005 r. - 29.11.2005 r. przebywała w Zespole Uzdrowisk Kłodzkich S.A. w Polanicy Zdroju, to 7 dniowy termin, o jakim mowa w art. 33 ust. 4 pkt. 4 ustawy należy liczyć od dnia następnego po dniu ustania przyczyny powodującej niemożność stawienia się skarżącej w urzędzie, w terminie uprzednio jej wyznaczonym. W tych okolicznościach faktycznych należy stwierdzić, że wydanie decyzji przez organ I instancji w dniu 30.11.2005r.w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 14.11,2005r. było przedwczesne i podjęte bez należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji dysponował wiedzą co do faktu, iż skarżąca do 29.11.2005r. przebywała w sanatorium poszpitalnym i pomimo tej okoliczności utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, czym naruszył przepisy postępowania art. 7 i 77 k.p.a. W toku postępowania organy nie wyjaśniły również kiedy skarżąca dowiedziała się o zamierzonym wyjeździe do sanatorium poszpitalnego, a w związku z tym czy miała możliwość powiadomienia PUP o tym fakcie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy wezmą pod uwagę przedstawioną ocenę prawną oraz poczynią ustalenia kiedy ustała uzasadniona przyczyna niestawiennictwa skarżącej od której należy liczyć 7 - dniowy termin, o jakim mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Ponadto wyjaśnią czy w okresie od dnia 30.11.2005 r. do dnia 6.12.2005r. A.K. była w Powiatowym i usprawiedliwiała swoja nieobecność oraz jakich udzielono jej informacji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz 134 , 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.