Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 126/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie NSA Rafał Batorowicz (spr.) Urszula Raczkiewicz Protokolant Grażyna Zboralska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 13/07 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 13/07 oddalił skargę M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Powyższą decyzją utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], którą nałożono na M. W. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Od powyższego wyroku M. W. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części wymierzającej skarżącemu karę w kwocie 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji przy uwzględnieniu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. niewyjaśnienie istotnej dla sprawy okoliczności a to charakteru zatrudnienia kierowcy,

2. w związku z tym sprzeczność dokonanych ustaleń zebranych z prawem materiałem.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż skarżący od początku twierdził i twierdzi, że kierowca M. B. był pracownikiem skarżącego. Wnoszący skargę kasacyjną przedłożył zaświadczenie o ubezpieczeniu pracowniczym M. B. Z zaświadczenia tego wynika, że M. B. na podstawie stosunku pracy od [...].02.2006 był ubezpieczony jako pracownik. Wobec powyższego, zdaniem strony skarżącej, wymierzona kara jest nieproporcjonalnie surowa i aczkolwiek formalnie zgodna z obowiązującymi przepisami, jest rażąco niesprawiedliwa w stopniu uzasadniającym uchylenie tej części wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymienione w pierwszej kolejności wymogi przewidziane dla pisma procesowego mają tę cechę, że ich niezachowanie stanowi brak formalny, który może być usunięty w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Braki kasacji w zakresie przytoczenia podstaw kasacyjnych, ich uzasadnienia oraz wniosków o uchylenie lub zmianę postanowienia, nie podlegają naprawieniu w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych pisma procesowego. Skarga kasacyjna powinna bowiem być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. NSA nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi, gdyż ich sprecyzowanie należy do obowiązków wnoszącego kasację. Brak przytoczenia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 p.p.s.a. oraz jej uzasadnienia - jest wadą, która uniemożliwia traktowanie takiego pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 173 § 1 powołanej ustawy i czyni ją niedopuszczalną (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2004 r., sygn. akt GSK 20/04, Przegląd Podatkowy z 2004 r. nr 5, str. 53).

Dopuszczalne podstawy kasacyjne określa art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi ma wskazać, jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez orzekający sąd i na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o naruszenie prawa procesowego. Zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego skarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie wykazywać ma istotny wpływ uchybienia procesowego na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na nieznanych ustawie procesowej podstawach: "niewyjaśnienia istotnej dla sprawy okoliczności" oraz "sprzeczności dokonanych ustaleń zebranych z prawem materiałem". Autor skargi kasacyjnej nie wymienia przy tym jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego ani procesowego, jaki miałby być jego zdaniem naruszony. W tych warunkach nie można uznać by przytoczone zostały podstawy kasacyjne. Dlatego też skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych o jakich mowa w art. 176 p.p.s.a. Jak to już wyjaśniono, braki we wskazanym zakresie są nieusuwalne, co wyłącza dopuszczalność wzywania o ich uzupełnienie przez przewodniczącego.

Z wymienionych przyczyn skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a.