Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2386/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Powołane przepisy: article: art. 74 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Włoch (spr.) Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant st. sek. sąd. Małgorzata Kramarz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2004 r. na rozprawie - sprawy ze skargi W. T. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] października 2002 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2002r. [...] Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania W. T. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2002r. znak [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 107.956,40zł utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Izba Skarbowa podniosła, że w dniu 13 czerwca 2002r. do Urzędu Skarbowego w Sandomierzu wpłynął wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 107.956,40zł, potrąconym przez płatnika "A." S.A. w G. od odszkodowania wypłaconego w 2002r. z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę.

Przedmiotowe odszkodowanie według podatnika podlegało zwolnieniu z opodatkowania w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt.3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 80, poz. 350 z późn. zm.) - zwanej dalej u. p. d. f.

Na podstawie § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 stycznia 1999r. w sprawie właściwości miejscowej organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych oraz w sprawach nadpłaty podatków pobieranych przez płatników (Dz.U. Nr 6, poz. 38 z późn. zm.) Urząd Skarbowy w Sandomierzu przekazał przedmiotowy wniosek Urzędowi Skarbowemu celem załatwienia zgodnie z właściwością.

Urząd Skarbowy ustalił, że w dniu 12 grudnia 2001r. podatnik zawarł z pracodawcą porozumienie o wcześniejszym rozwiązaniu umowy o pracę, na podstawie, którego zostało mu przyznane odszkodowanie w kwocie 300.000zł płatne w dwóch ratach. Pierwszą ratę odszkodowania w wysokości 15.000zł, wypłacono podatnikowi w dniu 15 stycznia 2002 r., a drugą w kwocie 42.043,60zł w dniu 11 lutego 2002r.

Od wypłaconego podatnikowi odszkodowania, jego pracodawca pobrał zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 107.956,40 zł.

Odmowę stwierdzenia nadpłaty organ I instancji uzasadnił faktem, że otrzymane przez podatnika odszkodowanie nie wynikało z przepisów rangi ustawowej, ale zostało wypłacone na podstawie porozumienia, wobec czego nie podlegało zwolnieniu od podatku w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt. 3 u.p.d.f.

Zdaniem organu I instancji przedmiotowe odszkodowanie stanowiło podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.f. przychód ze stosunku pracy.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji W. T. domagał się jej uchylenia i podniósł, iż wbrew stanowisku organu podatkowego otrzymane przez niego odszkodowanie nie stanowi wynagrodzenia ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.f., a wynika z ugody cywilno-prawnej i podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt. 3 tej ustawy.

W ocenie Izby Skarbowej odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) - określanej dalej jako Ordynacja podatkowa za nadpłatę uważa się kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, przy czym stosownie do art. 74 § 2 pkt. 1 tej ustawy, jeżeli zaliczki na podatek pobierane są przez płatnika nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego.

Ostatecznie nadpłacony lub nienależnie zapłacony podatek staje się nadpłatą dopiero w dniu złożenia przez podatnika zeznania rocznego i dopiero w tej chwili powstaje dla podatnika uprawnienie do żądania jej stwierdzenia.

Za takim stanowiskiem przemawia również treść art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej według którego nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu za który rozlicza się podatek.

Z tych względów zasadność żądania stwierdzenia nadpłaty może być dokonana dopiero po złożeniu przez podatnika zeznania podatkowego za 2002r.

Na przedmiotową decyzję Izby Skarbowej W. T. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w której zarzucił naruszenie art. 79 § 1, 72 § 1 pkt 1 i 2, 76 § 1 pkt.1e i art. 74 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej i domagał się jej uchylenia.

Podniósł, iż odszkodowanie otrzymał na podstawie ugody cywilno-prawnej, które nie stanowiło wynagrodzenia ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.f. i nie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt. 3 u.p.d.f.

W odpowiedzi na skargę Izbą Skarbowa wnosiła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - określanej dalej jako p.s.a.

Skarga jest bezzasadna.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny.

Odszkodowanie określone w porozumieniu z dnia [...] grudnia 2001r. zawartym pomiędzy podatnikiem a jego pracodawcą na kwotę 300.000zł, zostało mu wypłacone w dwóch ratach: w dniu 15 stycznia 2002r. w wysokości 150.000zł i w dniu 11 lutego 2002r. w kwocie 42.043,60zł, od którego płatnik potrącił zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 107.956,40 zł.

"A." S.A. w G. wywiązał się przez to ze swych obowiązków nałożonych na niego w art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 80, poz. 350 z późn. zm.) - określanej dalej jako u.p.d.f.

W dniu 13 czerwca 2002 r. podatnik złożył w organie I instancji wniosek o stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 107 956,40 zł i do tego czasu nie złożył rocznego zeznania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.

Zgodnie z art. 74 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w sytuacji gdy podatnik jest zobowiązany do wpłacania zaliczek na podatek, a także gdy zaliczki są pobierane przez podatnika, nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego.

Tym samym w chwili złożenia wniosku nie powstała nadpłata w sensie prawnym, ponieważ do jej stwierdzenia nie było wystarczające pobranie zaliczki.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie ewentualnej nadpłaty nastąpić mogło dopiero po złożeniu przez podatnika rocznego zeznania podatkowego za 2002r.

Z uwagi na powyższe skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.s.a.