Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 510/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5.01.2018 r., nr [...] Prezydent Miasta K. wydanym do sprawy nr [...] – stanowiącym stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez Zobowiązanego zarzutu uznał wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.

W uzasadnieniu organ I instancji streścił stan sprawy w szczególności wskazał, że przedmiotowa sprawa obejmuje należność z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu samochodowego o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania, które miało miejsce w dniu 4 kwietnia 2012 roku przy ulicy [...] w K.. Organ I instancji wskazał, że podstawą normatywną do ponoszenia opłat za postój na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta K. jest art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440) oraz wydana na podstawie upoważnienia zawartego w art. 13b ust. 3 tej ustawy uchwała Rady Miasta Krakowa nr XXI/229/ll z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat z późn. zm., gdzie m.in. określono obszar strefy płatnego parkowania znakami D-44. Zatem obowiązek ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych w tej strefie jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. art 13 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz cyt. uchwały Rady Miasta Krakowa. Obowiązująca w dacie zdarzenia uchwała Rady Miasta Krakowa nr XXI/229/ll z dnia 6 lipca 2011 r. określała wysokość i rodzaj opłat za postój w strefie płatnego parkowania dla poszczególnych grup użytkowników pojazdów. Zaś każdorazowy postój bez wniesionej wymaganej opłaty lub ważnego abonamentu postojowego obliguje użytkownika (właściciela) pojazdu do uiszczenia opłaty dodatkowej, o czym mówi art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych, która zgodnie z powołanymi wyżej uchwałami Rady Miasta Krakowa wynosi każdorazowo [...] zł.

W toku postępowania zostało stwierdzone i udokumentowane, że w dniu 4 kwietnia 2012 roku w strefie płatnego parkowania, przy ulicy [...] w K. zaparkowany był samochód o numerze rejestracyjnym [...] Udokumentowano także, że za szybą pojazdu brak było jakiegokolwiek ważnego dowodu wniesienia opłaty za postój. W tym stanie rzeczy kontroler pozostawił za wycieraczką pojazdu zawiadomienie o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie [...]zł w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania wyznaczonej znakiem drogowym "D-44", zawierającym pouczenie, gdzie i w jakim terminie należy powyższą opłatę uiścić.

Wskazano także, iż zdaniem organu I instancji oświadczenie P. K., o tym iż to On był kierowcą samochodu o numerze rejestracyjnym [...], zaparkowanego w dniu 4 kwietnia 2012 roku w strefie płatnego parkowania, przy ulicy [...] w K. zostało złożone dla pozoru. W przedmiotowej sprawie Zobowiązany oświadczył bowiem na piśmie , że nie był kierowcą pojazdu o nr rej. [...] , odpowiedzialnym za jego nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w dniu 04.04.2012 . Wskazał , że kierowcą w tym czasie był jego syn P. K. , na dowód czego dołączył kopię oświadczenia P. K. , z którego wynika , że to syn kierował i zaparkował samochód przy ul. [...] w K..

Tymczasem do sprawy prowadzonej pod sygn. [...] , gdzie zobowiązanym był D. K., , E. K. złożył oświadczenie z dnia 25.08.2016 r. , że " w dniu 04.04. 2012 r. samochód o nr rej . [...] za zgodą właściciela ( syna D. ) był w mojej dyspozycji . Jako kierowca tego samochodu korzystałem z uprawnień osoby niepełnosprawnej zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w D." dalej zeznał "nie przypominam sobie abym w dniu 4.04.2012 r. naruszył zasady parkowania lub zasady ruchu drogowego"

Organ I instancji wyjaśnił także, iż przywileje wynikające z posiadania karty parkingowej osób niepełnosprawnych nie zwalniają z opłat za parkowanie. Karta parkingowa osoby niepełnosprawnej uprawnia do bezpłatnego postoju na tzw. kopertach. Natomiast w innych miejscach, w strefie płatnego parkowania osoby niepełnosprawne obowiązane są do uiszczania opłat na zasadach ogólnych.

W dniu 29 stycznia 2018 roku, w ustawowym terminie, E. K. złożył zażalenie na wyżej opisane postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 5.01.2018 r. nr [...] wydane do sprawy nr [...] - stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez Zobowiązanego zarzutu i uznaniu wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony wskazując, że po upływie tak długiego okresu czasu od zdarzenia którego dotyczy przedmiotowa sprawa, ma prawo jako osoba w podeszłym wieku nie pamiętać wszystkich okoliczności sprawy. Wskazał, że po opierając się na informacjach żony i syna uważa iż w prawidłowy sposób udokumentował, że to nie On był kierowcą, który zaparkował samochód przy ulicy [...] w K. w dniu 4.04.2012 roku. Tym samym zdaniem Żalącego, pobieranie opłat za parkowanie jaki i nałożenie na Niego obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie [...]zł w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania nie jest zasadne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia K., 16 marca 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono , że zarzut nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji (art. 33 pkt 1 ustawy) nie jest zasadny.

Analizując obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie, wskazano że podstawą normatywną do ponoszenia opłat za postój na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta K. jest art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz wydana na podstawie upoważnienia zawartego w art 13b ust. 3 tej ustawy uchwała Rady Miasta Krakowa nr XXI/229/ll z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (Dz.Urzęd. Woj. Małop. Z 2011 r., poz. 3099 z późn. zm.), gdzie m.in. określono obszar strefy płatnego parkowania oraz szereg innych aktów prawnych. Nie ulega wątpliwości, że w strefie płatnego parkowania znajduje się także ulica [...] w K.. Zatem obowiązek ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na ulicy [...], czyli w tej strefie jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. art. 13 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz cyt. uchwały Rady Miasta Krakowa. Cytowany przepis ustawy przewiduje, że "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania".

Z kolei art. 13b ust. 1 cyt. ustawy o drogach publicznych przewiduje, że "Opłatę, o której mowa w art 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo". Z kolei § 3 ust. 1-4 cyt. wyżej uchwały przewiduje, że: "Opłata pobierana jest w dni robocze od poniedziałku do piątku, w godz. 10.00 - 20.00 za pomocą środków pieniężnych uiszczanych w parkomacie o nominałach: 5 zł, 2 zł, 1 zł, 50 gr, 20 gr, 10 gr, poprzez wykupienie abonamentu postojowego oraz za pomocą innych elektronicznych form płatności.

Ponadto, istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma treść punktu 2.4 załącznika nr 2 do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXI/229/ll z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (Dz.Urzęd. Woj. Małop. Z 2011 r., poz. 3099 z późn. zm.) zgodnie z którym ustala się zerową stawkę opłat dla niepełnosprawnych posiadających ważną kartę parkingową wydana przez właściwy organ wyłącznie za parkowanie w miejscach specjalnie wyznaczonych i wydzielonych dla tych osób.

Postój samochodu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 4.04.2012 przy ulicy [...] w K. miał miejsce poza miejscach specjalnie wyznaczonych i wydzielonych dla osób niepełnosprawnych.

Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanej. Nie potwierdza tego w szczególności oświadczenie złożone przez P. K. dołączone do odwołania.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium podało, że sprzeczność w treści oświadczeń składanych w przedmiotowym postępowaniu z oświadczeniami składanymi w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą akt [...] przemawia za przyjęciem, że celem złożenia przez P. K. oświadczenia o że to On zaparkował samochód numerze rejestracyjnym [...] w dniu 4.04.2012 przy ulicy [...] było jedynie przedłużenie postępowania oraz że jest ono złożone dla pozoru.

Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący zarzucił :

1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

-naruszenie art. 7, 77§1, 80 kpa polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

-rażące naruszenie art.124 §2 kpa polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie przeprowadzenia ustaleń, rozpoznania, ocenienia i wskazania dowodów uzasadniających uznanie skarżącego za osobę korzystającą z miejsca postojowego przy ul K. w K. w strefie płatnego parkowania w dniu 4 kwietnia 2012 r. oraz braku wskazania dlaczego dowody przeciwne nie zostały uznane.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez;

- rażące naruszenie art.13 ust.1 pkt.1 ustawy o drogach publicznych poprzez nieustalenie osoby faktycznie korzystającej z dróg publicznych zobowiązanej do ponoszenia opłat za postój pojazdu samochodowego nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania przy ul K. w dniu 4 kwietnia 2012 r. skutkiem czego uznano Skarżącego za taką osobę pomimo istotnych dowodów przeczących takiej tezie, w tym pisemnego oświadczenia P. K. z dnia 29.11.2017 r. jako faktycznego użytkownika drogi, wskazania Skarżącego i jego żony jako świadków zdarzenia, co wynika wprost z akt sprawy oraz pośrednio z niedomówień w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień.

W uzasadnieniu skargi dodatkowo podniesiono , że domaganie się uregulowania opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu miale miejsce po czterech latach od zaistniałego zdarzenia a pisemny wniosek skarżącego z dnia 25.08.2016 r. nie doczekał się jakiejkolwiek odpowiedzi. Bezsprzecznie wystąpiła, niczym nie uzasadniona wieloletnia przewlekłość w rozpoznaniu całej sprawy omawianego zdarzenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji .

W myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. spraw może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi postanowienie to nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Sąd, w wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia uznał skargę za niezasadną, zaskarżone bowiem postanowienie jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela, którym uznano zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione .

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że przepis art. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W szczególności podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1), jak również niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6). Mając na uwadze treść zarzutów sformułowanych przez Skarżącą stwierdzić należy, iż obejmują one sytuacje przewidziane w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Wskazać przy tym również należy, że art. 34 § 4 u.p.e.a. traktuje o dwóch rodzajach postanowień w sprawie zarzutów wniesionych m.in. na tej podstawie - postanowieniu organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów oraz postanowieniu wierzyciela zawierającego stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów, przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (§ 2 i 5 art. 34).

Mając na uwadze charakter obowiązku, jaki wskazany został w wystawionych przez wierzyciela tytułach wykonawczych, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania – podkreślić należy, że obowiązek poniesienia takich opłat powstaje z mocy przepisu prawa, określony bowiem został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), obowiązujących w dacie powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, tj. w momencie postawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się - jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy - za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 cyt. ustawy wskazał również cel ustalania stref płatnego parkowania. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość i sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych).

Z przytoczonych wyżej regulacji wprost zatem wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania (s.p.p.) jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji.

Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje, że będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna stanowi konsekwencję stwierdzenia przez powołanych i upoważnionych do tego inspektorów braku uiszczenia opłaty za parkowanie samochodu o nr rejestr. [...] w strefie płatnego parkowania. Niesporne jest również, że wierzyciel wzywał Skarżącego do uiszczenia ww. kwoty, a wobec niedokonania zapłaty, wystawił wobec Zobowiązanego tytuł wykonawczy i skutecznie go doręczył, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne.

Istota sporu sprowadza się natomiast do ustalenia, czy fakt parkowania pojazdu przez Skarżącego w strefie płatnego parkowania w dniach i godzinach ustalonych przez organ został należycie udowodniony - co wiąże się z zarzutem nieistnienia obowiązku.

Postój samochodu objęty niniejszym postępowaniem odbywał się poza miejscami specjalnie wydzielonymi dla posiadaczy karty parkingowej osoby niepełnosprawnej. Zatem w świetle ww. przepisów osoba niepełnosprawna zobowiązana była uiścić opłatę za postój.

Główny jednak zarzut Skarżącego sprowadza się do tego , iż organy nie udowodniły , iż Skarżący parkował samochodu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 4.4.2012 przy ulicy [...] w K. .

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela jednak tego zarzutu uznając , że nie są zasadne również zarzuty naruszenia art. 7,art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego.

W tym miejscu należy powtórzyć , że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy samego prawa, a tym samym jest niezależny od działań zarówno wierzyciela, jak też organu egzekucyjnego. W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1513/08, LEX nr 532606). Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa (brak w tym zakresie postępowania administracyjnego) przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, poprzez postawienie zarzutu. W tym wypadku, pomimo ogólnej zasady wynikającej z treści art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a., zgodnie z którą organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym przyjąć należy, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem, kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika.

W niniejszej sprawie postępowanie takie zostało przeprowadzone . W sprawie został zgromadzony materiał zdjęciowy, z którego bezsprzecznie wynika , że samochód o nr. Rej. [...] parkował w 4.04. 2012 r. w strefie płatnego parkingu bez stosownej opłaty. Z tego tytułu za wycieraczką zostało umieszczone zawiadomienie o konieczności uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości [...] zł. . Jest to okoliczność bezsporna, nie negowana przez Skarżącego .

Zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwały Rady Miasta nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, że dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju.

Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się pismo E. K. z 25.08.2016 r. w którym informuje Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu , że w dniu 04.04. 2012 r. samochód o nr rej . [...] był w jego dyspozycji za zgodą właściciela syna D. . Skarżący był jego kierowcą , który korzystał z uprawnień osoby niepełnosprawnej . Informacja ta była precyzyjna i nie budząca żadnych wątpliwości - złożona w kontekście nieopłaconego postoju samochodu o nr rej [...] w dniu 4.04. 2012 r.

Dodatkowo w odpowiedzi na upomnienie z dnia 8.08. 2017 r. nr [...] Skarżący potwierdził swoje stanowisko informując , że sprawa parkowania została już wyjaśniona przez Niego w cytowanym wyżej piśmie z dnia 15.08. 2016 r. Nie zaprzeczył zatem , że to nie on kierował samochodem i go zaparkował bez uiszczenia stosownej opłaty. (pismo z dnia 24 sierpnia 2017r.)

Informacja o tym , że kierowcą samochodu był jednak P. K. została natomiast ujawniona w piśmie P. K. złożonym w dniu 29.11.2017 r. już po otrzymaniu przez Skarżącego pisma z dnia 28. 09. 2017 r. nr [...] , w którym organ poinformował go , że posiadane przywileje w wynikające z posiadania karty parkingowej nie zwalniają go z ponoszenia opłat za parkowanie w miejscach do tego nieuprawnionych.

Zasadnie zatem Organy odmówiły wiary oświadczeniu złożonemu przez P. K. albowiem jest ono sprzeczne z kategorycznym , jasnym i nie budzącym żadnych wątpliwości oświadczeniem Skarżącego z 25.08.2016 r. i potwierdzonym dodatkowo oświadczeniem z 24.08.2017 r. Oświadczenie z 25.08.2016 r. było złożone rok wcześniej niż oświadczenie P. K. a zatem było lepiej zapamiętane. Z uwagi na upływ czasu , charakterystykę pamięci ludzkiej , w której zapamiętane szczegóły zacierają się wraz z upływem czasu ,uznać je należy za wiarygodne. Ponadto oświadczenie P. K. jest nielogiczne albowiem nie wyjaśnia dlaczego E. K. przekazał kierowanie samochodem synowi podczas , gdy to on miał prowadzić samochód do K. i to jemu przysługiwało prawo do korzystania z uprawnień osoby niepełnosprawnej podczas parkowania co dla P. i E. K. było istotne, albowiem byli przekonani , że z tego tytułu mogą parkować w dowolnych miejscach.

W kontekście powyższych rozważań za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. A ponieważ z akt sprawy wynika, że Skarżący w dniu 4.04.2012 r. parkował samochód o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia stosownej opłaty, której to okoliczności skarżący nie zdołał podważyć w toku postępowania, przeto organy nie naruszyły art. 33 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na odmowę uwzględnienia zarzutu Skarżącej opartego na nieistnieniu egzekwowanego obowiązku.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że organy w pełni zasadnie uznały zarzut Skarżącego w zakresie art. 33 § 1 pkt 1) u.p.e.a. za nieuzasadniony.

Organy rzetelnie zebrały wystarczający (pełny) materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej oceny (rozpatrzenia) i wykazały przesłanki zastosowania stosownych przepisów, zawierając stosowne rozważania wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniu postanowień. W szczególności organy obu instancji wskazały w uzasadnieniach postanowień dlaczego uznały skarżącego za osobę, na której ciąży obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu.

Sąd jednocześnie podziela zarzut Skarżącego , że sprawa egzekucji dodatkowej płatności była przeprowadzona w sposób przewlekły , niemniej jednak nie ma to wpływu na wynik sprawy. Organy egzekucyjne są bowiem uprawnione do prowadzenia stosownego postepowania do czasu przedawnienia należności .

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd skargę oddalił w całości.