Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 204/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2016 r. sprawy ze skargi W. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2014 r. podczas patrolowania pasa drogowego ul. W. przez pracowników Pogotowia Drogowego ZDM stwierdzono nielegalne zajęcie pasa drogowego przez W. Sp. J. reklamą umieszczona na przyczepie. Z powyższego sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną. Podczas kolejnej kontroli pasa drogowego w dniu [...] lipca 2014 r. dokonano obmiaru powierzchni reklamowej oraz wykonano dokumentację fotograficzną potwierdzającą zaistniały fakt. W trakcie dokonywania czynności został sporządzony protokół nr [...] oraz dokumentacja fotograficzna. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach [...] 2014 r. potwierdziły zaistniały i opisany powyżej fakt, czego dowodem są adnotacje urzędowe pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich oraz dokumentacja fotograficzna.

Pismem z dnia 01 września 2014 r. W. sp. j. została poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie umieszczenia w pasie drogowym reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi, terminie oględzin miejsca umieszczenia reklamy oraz prawie wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.

W dniu [...] września 2014 r., jak wynika z notatki służbowej, zostały przeprowadzone oględziny, w toku których nie potwierdzono nielegalnego zajęcia pasa drogowego reklamą. Na oględziny nie stawiła się strona. Ostatnim dniem,

w którym stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez reklamę zamontowaną na przyczepce był [...] września 2014 r. (adnotacja urzędowa z [...] września 2014 r., dokumentacja fotograficzna). Pierwszym dniem, w którym stwierdzono obecność ww. reklamy był zaś [...] lipca 2014 r. (adnotacja urzędowa z [...] września 2014 r., dokumentacja fotograficzna).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Zarząd Dróg Miejskich w [...] działający w imieniu Prezydenta [...] wymierzył

i ustalił karę pieniężną w kwocie 3 011,04 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowe] ul. W. w rejonie Al. N. w dniach od [...] lipca do [...] września 2014 r. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim reklamy na przyczepie o łącznej powierzchni 1,44 m2.

Organ wskazał, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w sprawie. Organ zauważył również, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. Zarząd Dróg Miejskich

w [...] wymierzył stronie karę pieniężną (decyzja nr [...]) za zajęcie pasa drogi krajowej ul. W. w dniach [...] sierpnia 2014 r. bez zgody zarządcy drogi poprzez umieszczeniu w nim reklamy na przyczepie o łącznej powierzchni 2,88 m2. Od decyzji strona odwołała się, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją

nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymało decyzję Zarządu Dróg Miejskich w mocy.

Organ I instancji ustalił karę pieniężną na kwotę 3 011,04 zł (iloczyn 1,44 m2 x 41 zł x 51 dni) w sposób następujący:

- powierzchnia reklamy 1,44 m2

- stawka kary, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych stanowi 10-krotność opłaty ustalonej na podstawie § 1 i § 4 uchwały Rady m.st. Warszawy

z dn. 27.05.2004 r. nr XXXI/666/2004: 10x4,10 zł = 41 zł

- ilość dni zajęcia pasa drogowego: 22.07.2014 r. -10.09.2014 r. - 51 dni.

Od decyzji, W. Sp. J. złożyła odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej stanu faktycznego istotnych ustaleń co do ewentualnego zamocowania reklamy umieszczonej na przyczepie pod kątem spełniania przez nią definicji reklamy, oraz zmian w jej lokalizacjach

w poszczególnych dniach. Odwołująca zarzuciła również naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie sprawności technicznej spornej przyczepy oraz możliwości wykorzystywania jej jako ruchomego nośnika treści reklamowych, oraz naruszenie art. 4 pkt 23 ustawy

o drogach publicznych poprzez przyjęcie, iż kwestionowana reklama umieszczona na przyczepie stanowi reklamę w rozumieniu ww. przepisu, w sytuacji gdy nie posiada zamocowań.

W związku z powyższym, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i umorzenie postępowania w sprawie w całości jako bezprzedmiotowego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając w oparciu podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. Sp. J. od decyzji Zarządu Dróg Miejskich w [...] działającego w imieniu Prezydenta [...] z dnia [...].01.2015 r. nr [...] dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. W. w rej. Al. N. w dniach [...] 2014 r. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie

w nim reklamy na przyczepie o powierzchni 1,44 m2 i ustalenia wysokości tej kary na kwotę 3 011,04 zł, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazano, że materialnoprawną podstawę nałożenia na odwołującego kary stanowi art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotu dopuszczającego się zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Organ podkreślił, że odwołujący kwestionuje uznanie reklamy, która umiejscowiona była w pasie drogowym drogi krajowej ul. W. w rejonie

Al. N., za reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem organu skoro przedstawiona na tablicy reklamowej (usytuowanej na przyczepie samochodowej) informacja stanowi dla jej odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej i miejscu jej wykonywania, nie ma wątpliwości, że tablica ta stanowi reklamę. Wyżej cytowany przepis nie wymaga, aby reklama posiadała zamocowania o charakterze stałym. Kolegium wskazało, że reklama posadowiona w pasie drogowym ul. W. w rej. Al. N. zawierała informację o nazwie sklepu/serwisu "W.", godzinach otwarcia ww. punktu, adresie strony internetowej. Strzałki i obrazki znajdujące się ma reklamie, informowały, iż do ww. punktu należy kierować się schodami w dół. Zważywszy, że znajdująca się na przedstawionej tablicy reklamowej informacja stanowiła dla jej odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej

1 miejscu jej wykonywania, nie ma wątpliwości, że tablica ta stanowi reklamę

w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Ponadto, jej umiejscowienie przy schodach prowadzących do przejścia podziemnego, w którym znajduje się W. oraz strzałki z obrazkiem wskazującym na drogę do sklepu oraz schody (zejście w dół), znajdujące się na reklamie, potwierdzają bezsprzecznie stały charakter reklamy, której zadaniem jest informowanie klientów o lokalizacji sklepu i dojściu do tego sklepu. Organ nie uznał więc za prawdziwe twierdzenia strony, iż reklama przemieszczała się.

Kolegium zauważyło, że zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze REGON, odwołująca Spółka ma siedzibę w przejściu podziemnym, w pawilonie nr [...] przy

Al. A., która przechodzi w ul. W.. Okoliczność zaś, że odwołująca prowadzi działalność polegającą na wynajmowaniu powierzchni w przejściu podziemnym na cele handlowe, a we wskazanym miejscu ma tylko biuro pozostaje bez wpływu na ustalenia poczynione w niniejszej sprawie oraz ocenę zajęcia pasa drogowego przez sporną reklamę. Przedmiotowa reklama była zatem umiejscowiona przy miejscu prowadzenia działalności odwołującej Spółki.

Kolegium podkreśliło, że w toku kontroli sporządzane były protokoły kontroli pasa drogowego, obszerna dokumentacja zdjęciowa oraz notatki służbowe potwierdzające ustalony stan faktyczny sprawy. Nie ulega też wątpliwości, że przyczepka została usunięta po odebraniu przez stronę zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie w dniu [...].09.2014 r., ponieważ po raz pierwszy nie stwierdzono zajęcia pasa dopiero w dniu [...].09.2014 r. po piśmie strony z dnia [...].09.2014 r. wskazującym, że od dnia [...].09.2014 r. przyczepka będzie pozostawiana w innym miejscu.

Powyższe zdaniem organu prowadzi do uznania, że odwołująca Spółka zajmowała pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi w celu umieszczenia w tym pasie reklamy. Reklama taka nie musi posiadać stałych zamocowań, na co powołuje się odwołujący, nie mniej jednak posadowienie reklamy na przyczepce przypiętej łańcuchem wykazuje cechy stałego przymocowania, nawet jeśli przyczepka jest sprawna technicznie.

Organ wyjaśnił, że ustalona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego pod tablicę reklamową, wyliczana jest w oparciu o art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych w związku z Uchwałą Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 roku w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg Publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Przy czym wysokość dziennej stawki, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wynosi 10-krotność opłaty ustalonej na podstawie ww. uchwały. Wysokość kary w kwocie 3011,04 zł została obliczona jako iloczyn powierzchni reklamy (1,44 m2), stawki kary 4,10 zł powiększonej 10- krotnie oraz ilości dni zajęcia pasa drogowego (51 dni).

Pismem z dnia 29 grudnia 2015r. W. sp. j, z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnik adwokata P. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny, skutkującej poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych co do tego, w jakim charakterze i ria jakich zasadach sporna przyczepa z rzekomą reklamą była zaparkowana z pasie drogowym, co z kolei skutkowało błędnym zastosowaniem prawa materialnego i uznaniem za trafną decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi.

Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazano, że zgromadzony w sprawie materiał zdjęciowy nie może stanowić miarodajnej podstawy do stwierdzenia, iż sporne urządzenie było ustawione na stałe. Zdjęcia były wykonywane pod różnym kątem, w zmieniających się warunkach pogodowych, różny jest stopień ich czytelności, nadto nie na wszystkich oznaczona jest godzina wykonania, co uniemożliwia miarodajną ocenę kwestii czasokresu ekspozycji przyczepki a także poczynienie kategorycznego ustalenia, jakoby nie była ona przemieszczana. Materiał zdjęciowy pozwala jednak na ustalenie dwóch okoliczności, które nie zostały zauważone przez organy obu instancji, a których dostrzeżenie nakazywałoby bardziej wnikliwą ocenę materiału dowodowego. Otóż na zdjęciach wykonanych w okresie [...] 2014 r. widać, że dyszel przyczepy jest oparty o barierkę przy murku osłaniającym wejście do przejścia podziemnego w miejscu między trzecim a czwartym blaszanym słupkiem (patrząc od prawej). Począwszy od dnia 27 sierpnia 2014 r. widać, że dyszel przyczepki jest oparty o barierkę między drugim a trzecim słupkiem (również patrząc od prawej). Uprawniona jest zatem teza, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją przy czepka zmieniała swoją lokalizację, co po pierwsze - nie pozwala uznać, że była posadowiona na stałe, po drugie zaś - nakazuje uznać, że zgodnie

z twierdzeniami skarżącego, powołanymi w piśmie z dnia 10 września 2014 r. była używana jako ruchomy nośnik reklamowy, ciągnięty przez inny pojazd.

Kolejną kwestią, która w ocenie strony skarżącej uszła uwadze organu wyższego stopnia, jest fakt, że informacje na temat skarżącego były na spornej przy czepce umieszczone tylko z jednej strony tj. z prawego boku, patrząc od tyłu. Nadto zgromadzona dokumentacja zdjęciowa w zestawieniu ze szkicami sytuacyjnymi pozwala przyjąć, że przyczepka była ustawiona w ten sposób, iż jej prawy bok (patrząc od tyłu), był skierowany w stronę skrzyżowania AL. N., Al. A.i ul. W. w ten sposób, że informacje na temat skarżącego były niedostrzegalne dla kierowców pojazdów poruszających się w ciągu ul. W.

w kierunku wschodnim oraz dla przechodzących w tym miejscu pieszych. W ocenie skarżącego zasady logiki i wskazania doświadczenia życiowego nakazują przyjąć,

że gdyby rzeczywiście przyczepka miała być nośnikiem umieszczonej na stałe reklamy, wówczas byłaby usytuowana w sposób widoczny dla pieszych albo dla kierowców pojazdów poruszających się w ciągu ul. W. W przeciwnym razie bowiem miałaby możliwości jakiegokolwiek oddziaływania na potencjalnych odbiorców, a nie taki jest przecież cel reklamy. Wyjaśnienia wymaga również fakt umieszczenia informacji na temat skarżącego tylko z jednej strony przyczepki.

Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że organ wyższego stopnia

w sposób całkowicie pobieżny odniósł się do podnoszonych w uzasadnieniu odwołania kwestii związanych z faktem, że sporna przyczepka była pojazdem w pełni sprawnym technicznie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd

w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać,

że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie narusza prawa.

Zgodnie z regułą przyjętą w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (Dz.U.2016, poz.1440), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten nakłada zatem obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, przed jego rzeczywistym zajęciem.

Oznacza to, że zajęcie pasa drogowego może nastąpić tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy w tym względzie organ, które może wywierać skutki jedynie na przyszłość. Zezwolenia takiego wymaga m.in zajęcie pasa drogowego na umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 wskazanej ustawy).

Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem

i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 cyt. ustawy o drogach publicznych). Reklamę zaś stanowi nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi (art. 4 pkt 23

cyt. ustawy).

Zgodnie z art. 40 ust. 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, którym mowa w ust. 2 pkt 3 (m.in. umieszczenia w pasie drogowym reklam) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego (ust. 6).

Z powyższego wynika zatem, że przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym została umieszczona reklama i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi.

W niniejszej sprawie w dniu [...] lipca 2014 r. podczas patrolowania pasa drogowego ul. W. przez pracowników Pogotowia Drogowego ZDM stwierdzono nielegalne zajęcie pasa drogowego przez W. Sp. J., reklamą umieszczona na przyczepie.

Z powyższego sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną. Podczas kolejnej kontroli pasa drogowego w dniu [...] lipca 2014 r. dokonano obmiaru powierzchni reklamowej oraz wykonano dokumentację fotograficzną potwierdzającą zaistniały fakt. W trakcie dokonywania czynności został sporządzony protokół nr [...] oraz dokumentacja fotograficzna. Kolejne kontrole przeprowadzone

w dniach [...] 2014 r. potwierdziły zaistniały i opisany powyżej fakt, czego dowodem są adnotacje urzędowe pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich oraz dokumentacja fotograficzna.

Pomimo powyższych ustaleń skarżący kwestionuje uznanie reklamy, która umiejscowiona była w pasie drogowym drogi krajowej ul. W. w rej.

Al. N., za reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. W świetle ww. art. 4 pkt 23, reklamą jest nośnik informacji wizualnej

w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi

i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym

o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę.

Podzielić należy stanowisko organu, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych na pojęcie reklamy składa się nie tylko sam nośnik informacji (plakat, tablica jedno bądź dwustronna), ale i konstrukcja lub laweta (stanowiąca swoistą konstrukcję posadowionej na niej reklamy), na której jest umieszczony. W świetle art. 4 pkt 23 ww. ustawy, umieszczenie przyczepy-lawety

w pasie drogowym wraz z zainstalowaną na niej tablicą informacyjną spełnia przesłanki do uznania ją za reklamę.

Mając na uwadze, że znajdująca się na przedstawionej tablicy reklamowej informacja stanowiła dla jej odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej i miejscu jej wykonywania, nie ma wątpliwości, że tablica ta stanowi reklamę

w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Ponadto, jej umiejscowienie przy schodach prowadzących do przejścia podziemnego, w którym znajduje się biuro W. oraz strzałki z obrazkiem wskazującym na drogę do biura oraz schody (zejście w dół), znajdujące się na reklamie, potwierdzają bezsprzecznie stały charakter reklamy, której zadaniem jest informowanie klientów o lokalizacji miejsca prowadzonej działalności. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej spółki potwierdził, że prowadzi ona działalność polegającą na wynajmowaniu powierzchni w przejściu podziemnym na cele handlowe i tam też znajduje się biuro. Przedmiotowa reklama była zatem umiejscowiona przy miejscu prowadzenia działalności przez stronę skarżącą.

Stanowisko, że reklama przemieszczała się, nie znajduje potwierdzenia

w zebranym materiale dowodowym albowiem przeprowadzane w sprawie kontrole,

w różnych datach i o różnych porach dnia zawsze potwierdzały obecność reklamy

w tym samym miejscu.

W ocenie Sądu bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że przyczepa jest w dobrym stanie technicznym, stoi na prawidłowo ogumionych kołach, ma sprawną instalację świetlną, gdyż bez wątpienia przyczepa musiała w jakiś sposób dojechać do wskazanej lokalizacji. Jednak jak słusznie zauważyło Kolegium nie była ona umieszczona w miejscu przeznaczonym do parkowania, tylko za słupkami przy przejściu podziemnym, co również wskazuje, że nie została chwilowo zaparkowana, a była posadowiona tam w konkretnym informacyjnym (reklamowym) celu.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w ocenie Sądu pozostaje również okoliczność, że informacje na temat skarżącej spółki były na spornej przyczepce umieszczone tylko z jednej strony oraz że dyszel przyczepy oparty

o barierkę przy murku osłaniającym wejście do przejścia podziemnego raz znajdował się w miejscu między trzecim a czwartym blaszanym słupkiem (patrząc od prawej),

a innym razem między drugim a trzecim słupkiem (również patrząc od prawej).

Wyjaśnienie tych okoliczności nie zmienia faktu, że we wskazanym powyższej terminie, co potwierdziły wielokrotne kontrole przyczepka zajmowała pas drogowy

a jej właściciel nie posiadał na to zajęcie zezwolenia.

Ostatecznie w ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że sporna reklama była umieszczona przez stronę bez zgody zarządcy w pasie drogowym, co uzasadniało nałożenie odpowiedniej kary pieniężnej, w prawidłowo wyliczonej wysokości.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.