Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2053/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2754/13 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2754/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Lublinie pozwolenia na rozbudowę, wzmocnienie i podniesienie nośności odcinka drogi krajowej nr 12 Piaski–Dorohucza od km 635+586 do km 644+200 w zakresie rozbudowy odcinka drogi od km 635+586 do km 644+200, przebudowy wiaduktu drogowego nad torami kolejowymi w km 641+437,83 w Biskupicach, przebudowy mostu przez rzekę Giełczew w km 642+611,53 w Pełczynie wraz z budową drogi objazdowej oraz budowy przejazdu kolejowego kat. A w poziomie szyn, km 207, 417 linii kolejowej Warszawa–Dorohusk na działkach o nr ewid. [...] (obr. [...]),[...] (obr. [...]),[...] (obr. [...]),[...] (obr. [...]),[...] (obr. [...]),[...] (obr. [...]),[...] (obr. [...]).

Pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. B. M. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2005 r. z powodu likwidacji zjazdu z drogi krajowej nr 12 na działkę nr ewid. [...]oraz samowolnej zmiany kategorii zjazdu z tej drogi na działkę nr ewid. [...].

Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]w części dotyczącej drogi krajowej nr 12 na odcinku graniczącym bezpośrednio z działkami nr ewid. [...]i [...] obr. [...] gm. T.

W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor wskazał, że decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w części dotyczącej drogi krajowej nr 12 na odcinku graniczącym bezpośrednio z działkami nr ewid. [...] i [...], obr. [...], gm. T., nie narusza w sposób rażący ustaleń uchwały Gminnej Rady Narodowej w Trawnikach z dnia 5 października 1988 r. nr IV/12/88 [w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Trawniki], a tym samym nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor ponadto załączył raport oddziaływania spornej inwestycji na środowisko, z którego wynika, że rozbudowa, wzmocnienie i podniesienie nośności drogi krajowej nr 12 na odcinku Piaski–Dorohucza jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska i przyrody.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że Bogdan Maciejewski jest właścicielem działki nr ewid. [...] i współwłaścicielem części ułamkowej działki nr ewid. [...]. Na projekcie zagospodarowania terenu została uwidoczniona działka nr ewid. [...], która została w dniu 21 czerwca 2004 r. podzielona na działki nr ewid. [...] i [...], które przylegają do drogi krajowej nr 12 oraz do drogi powiatowej nr [...].

B. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zakwestionował ustalenia organu dotyczące istnienia na działkach nr ewid. [...] i [...] zjazdu przed przebudową drogi krajowej nr 12, twierdząc, że decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] nieruchomości te zostały pozbawione dostępu do drogi publicznej, oraz że zmieniono dotychczasową obsługę komunikacyjną; zarządca drogi wykonał zjazd z drogi krajowej nr 12 na działkę nr ewid. [...] nie informując, jakiej kategorii jest ten zjazd, a w odniesieniu do działki nr ewid. [...] odmówił wykonania jakiegokolwiek zjazdu pozbawiając właścicieli dostępu do drogi publicznej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż z pism Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 5 lutego 2007 r. oraz z dnia 11 lutego 2013 r. wynika, że obsługa komunikacyjna działki nr ewid. [...] przed dniem wydania pozwolenia na budowę spornej inwestycji odbywała się zjazdem indywidualnym z drogi krajowej nr 12, a projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] nie przewidywał likwidacji zjazdu, ale jego przebudowę. Inwestor może więc w dotychczasowy sposób korzystać z możliwości wjazdu na drogę krajową nr 12. Z projektu budowlanego wynika, że obecna działka nr ewid. [...] jest połączona komunikacyjnie w sposób pośredni z drogą krajową nr 12 poprzez zaprojektowany wzdłuż niej zjazd gruntowy, który jest połączony ze zjazdem publicznym usytuowanym bezpośrednio przy drodze nr 12. Ponadto z mapy zawierającej projekt podziału działki nr ewid. [...] wynika, że działka nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi oznaczonej nr 407, a działka nr ewid. [...] do drogi krajowej nr 12 (działka nr ewid. [...]).

Zdaniem organu, z akt sprawy nie wynika, aby w niniejszej sprawie doszło do bezprawnej zmiany kategorii zjazdu z drogi nr 12 na działkę nr ewid. [...] ze zjazdu publicznego na zjazd indywidualny – w aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających, iż przed dniem wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, działka nr ewid. [...] (po podziale działki nr ewid. [...] i [...]) posiadała zjazd publiczny z drogi krajowej nr 12.

Z akt sprawy nie wynika również, aby przed dniem wydania pozwolenia na budowę spornej inwestycji działka nr ewid. [...] posiadała jakikolwiek zjazd z drogi krajowej nr 12. Z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 5 lutego 2007 r. wynika zaś, że zarządca drogi nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających, że kiedykolwiek wydano zezwolenie lub uzgodniono warunki na wykonanie zjazdu z drogi krajowej nr 12 na działkę nr ewid. [...], oraz, że działka nr [...] ma zapewnioną obsługę komunikacyjną z drogi powiatowej poprzez istniejące dwa zjazdy. Wybudowanie dodatkowego zjazdu z drogi krajowej nr 12 na działkę nr ewid. [...] spowodowałoby zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym. Położenie działki nr [...] bezpośrednio przy działce [...]pozwala na skomunikowanie jej z drogą publiczną poprzez teren działki [...] mając na uwadze niezabudowaną jej powierzchnię oraz przebieg granic względem działek sąsiednich, a skarżący jest współwłaścicielem części ułamkowej działki nr ewid. [...] i właścicielem działki nr ewid. [...].

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza kontrolowanej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 25 kwietnia 2005 r. nr [...], w części dotyczącej drogi krajowej nr 12 na odcinku graniczącym bezpośrednio z działkami nr ewid. [...] i [...] obr. [...] , gm. [...] prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

B. M. wniósł skargę na powyższą decyzję z dnia [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2754/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 tej ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak również oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane.

Z akt sprawy wynika, że wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi na cele budowlane oraz projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz raport oddziaływania spornej inwestycji na środowisko, z którego wynika, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska i przyrody.

Bogdan Maciejewski jest właścicielem działki nr ewid. [...] i współwłaścicielem części ułamkowej działki nr ewid. [...], co wynika z aktu notarialnego z dnia 13 czerwca 2005 r., zawartego już po wydaniu przez Wojewodę Lubelskiego decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Lublinie pozwolenia na rozbudowę drogi. Z mapy zawierającej projekt podziału działki nr ewid. [...] wynika, że działka nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi oznaczonej nr [...], a działka nr ewid. [...] do drogi krajowej nr 12 (działka nr ewid. [...]). Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), według stanu obowiązującego w dniu 25 kwietnia 2005 r., budowa lub przebudowa zjazdu należy w przypadku budowy lub przebudowy drogi, jeżeli powoduje to zmianę dostępności drogi – do zarządcy drogi, w pozostałych przypadkach – do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, jednakże, z treści tego przepisu nie wynika obowiązek zmiany przez zarządcę drogi parametrów istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, ani też obowiązek budowy przez zarządcę drogi dodatkowych zjazdów.

Sąd podzielił pogląd organu, że z akt sprawy nie wynika, aby doszło do bezprawnej zmiany kategorii zjazdu z drogi nr 12 na działkę nr ewid. [...] ze zjazdu publicznego na zjazd indywidualny. W aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających, iż przed dniem wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, działka nr ewid. [...] (po podziale działki nr ewid. [...] i [...]) posiadała zjazd publiczny z drogi krajowej nr 12, a pomimo wezwania (pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 4 marca 2013 r.), wnioskodawca nie przedstawił stosownych dokumentów na poparcie swoich argumentów, ani nie załączył ich do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt sprawy nie wynika również, aby przed dniem wydania pozwolenia na budowę spornej inwestycji działka nr ewid. [...] posiadała jakikolwiek zjazd z drogi krajowej nr 12. Zarządca drogi nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających, że kiedykolwiek wydano zezwolenie lub uzgodniono warunki na wykonanie zjazdu z drogi krajowej nr 12 na działkę nr ewid. [...], oraz, że działka nr [...] ma zapewnioną obsługę komunikacyjną z drogi powiatowej poprzez istniejące dwa zjazdy. Wybudowanie dodatkowego zjazdu z drogi krajowej nr 12 na działkę nr ewid. [...] spowodowałoby, jak słusznie zauważył organ, zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym, natomiast położenie działki nr [...] bezpośrednio przy działce [...] pozwala na skomunikowanie jej z drogą publiczną poprzez teren działki [...], której skarżący jest współwłaścicielem, i właścicielem działki nr ewid. [...].

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł B. M. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

1) naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

• art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieprawidłową wykładnię oraz konsekwentnie przyjęcie, że inwestor nie miał obowiązku w dniu wydania zaskarżonej decyzji zapewnienia obsługi komunikacyjnej przylegających do drogi nieruchomości w przypadku przebudowy drogi;

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 Konstytucji RP poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów o naruszeniu zasad postępowania określonych w ustawie k.p.a. i ustawie o drogach i w sytuacji zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania, powodującego w konsekwencji naruszenie prawa do rzetelnego procesu;

• art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie przepisów art. 29 ust. 1 pkt i 2 o drogach publicznych i stwierdzenia, że przedstawione zarzuty nie są wystarczającą podstawą do uwzględnienia skargi. Zwłaszcza gdy, zarzuty te nie są na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść skargi nie powinien był on przechodzić nad nimi do porządku bez odniesienia się do nich, co w konsekwencji spowodowało przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnym, arbitralnym i odbiegającym od stanu faktycznego stanu sprawy;

2) naruszenie prawa procesowego w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

• art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wypełnianie obowiązku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji;

• art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – w sytuacji gdy treść dokumentacji jednoznacznie potwierdza, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa;

• art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, dlaczego pomimo zgłoszonych zarzutów i wyjaśnień Sąd nie odniósł się w przedmiocie ewidentnego pozbawienia dostępu do drogi działki nr [...] oraz bezpodstawnego przyjęcia, że działka o nr [...] posiada dwa zjazdy;

• art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania w związku z powołaniem się na wykonany zjazd przez GDDKiA na działkę o nr [...] wbrew dotychczasowemu jej wykorzystaniu;

• art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy w związku z brakiem odniesienia się przez Sąd do tego co było przedmiotem sprawy i błędnym przyjęciu, że działki przed budową nie posiadały zjazdu (dostępu do drogi), dlatego nie uwzględniono ich i nie wykonano zjazdów w trakcie przebudowy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzających do rozstrzygnięć oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia "art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt i 2 o drogach publicznych" jest całkowicie błędny i nie znajdujący zastosowania w tej sprawie, z uwagi na powołanie art. 153 p.p.s.a., bowiem z akt sprawy nie wynika aby Sąd rozpoznając sprawę był związany jakimkolwiek wcześniej wydanym orzeczeniem. Co do dalszej części tego zarzutu, najprawdopodobniej autorowi skargi kasacyjnej chodzi o naruszenie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Jednak przepis ten w tej sprawie nie został naruszony przez błędną jego wykładnię, jak to stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., gdyż obowiązek wynikający z ust. 2 art. 29 ustawy o drogach publicznych ciąży na zarządcy drogi tylko wtedy, gdy takie zjazdy, o takim charakterze legalnie istniały przed budową lub przebudową drogi. W niniejszej sprawie skarżący nie potrafił wykazać, przedstawiając wymagane dokumenty, że przed dokonaną przebudową drogi krajowej nr 12, z działek nr ewid. [...] i [...] istniały legalne ustanowione zjazdy na ww. drogę krajową. Zarządca przedmiotowej drogi również nie posiada stosownych zezwoleń w tym zakresie. Nie wykluczone, że faktycznie takie zjazdy były, jednak status ich nie wynikał ze stosownych zezwoleń zarządcy drogi. W takiej sytuacji brak odtworzenia spornych zjazdów przez zarządcę drogi o charakterze takim jak skarżący sądzi, że były przed przebudową drogi krajowej nr 12, po jej przebudowie nie może stanowić naruszenia przepisów art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, jak podnosi się w skardze kasacyjnej.

Bezpodstawnie zarzuca się też w skardze kasacyjnej naruszenie art. 134 poprzez błędne zastosowanie "art. 29 ust. 1 i pkt 2" ustawy o drogach publicznych, gdyż z akt sprawy ani z zarzutów skargi skierowanej do WSA w Warszawie nie wynika w żadnym zakresie – zasadność tego zarzutu. Skarga do WSA jest tak samo lakoniczna i mało precyzyjna jak skarga kasacyjna, zawierająca liczne błędy i omyłki w powołanych przepisach. Nie można więc w takiej sytuacji zarzucić naruszenia przepisów ustrojowych (art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie sądowej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika dlaczego jej autor zarzuca akurat naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a., co w tej sprawie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest raczej chybione, bądź omyłką.

Zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem "art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie" jest zarzutem wysoce nieprofesjonalnie sformułowanym, gdyż przepis ten zawiera siedem punktów i nie wiadomo, którego z nich dotyczy zarzut skargi kasacyjnej, podobnie lapidarnie został sformułowany wniosek skarżącego z dnia 28 stycznia 2013 r. o stwierdzenie nieprawidłowości decyzji o pozwoleniu na przebudowę drogi krajowej nr 12. W skardze kasacyjnej autor jej podniósł, że zaskarżona decyzja została "wydana z rażącym naruszeniem prawa", gdyż w istocie chyba stwierdzenie to ma się odnosić do decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2005 r., a nie do decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r.

Z akt sprawy nie wynika też, aby w jakimkolwiek zakresie zostały naruszone przepisy art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., jak to podnosi się w skardze kasacyjnej. Należy zauważyć, że dostęp do drogi publicznej został zdefiniowany w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zgodnie z tą definicją można oceniać dostęp do działek nr ewid. [...] i [...].

Zupełnie niezrozumiały jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia "art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez sąd zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania (...)". Po pierwsze, nie wiadomo kiedy i gdzie taki zarzut został postawiony, o nieważność jakiego postępowanie chodzi, dlaczego został naruszony pkt 2 art. 145 § 1 p.p.s.a., skoro we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Lubelskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., nie wskazano nawet przesłanek ustawowych stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Tak samo jak wyżej, niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nie wiadomo nieważności jakiego postępowania dotyczy ten zarzut. Trudno aby Naczelny Sąd Administracyjny domyślał się rozpoznając skargę kasacyjną, co miał na myśli profesjonalny w sensie zawodowym, uczestnik postępowania – skarżący. Przepisy art. 156 § 1 k.p.a. mówi o przesłankach nieważności decyzji administracyjnej. Natomiast przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. mówi o nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, a więc nieważności postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji (WSA).

Pozostaje również tajemnicą autora skargi kasacyjnej, dlaczego zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż wyjaśnienie tej kwestii nie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, która powinna spełniać wymagania określone w art. 176 p.p.s.a.

Jak wynika z powyższej analizy treści skargi kasacyjnej, żaden z zarzutów w niej podniesionych, nie miał jakiegokolwiek uzasadnienia w świetle przepisów art. 174 p.p.s.a. dla pozytywnego rozpoznania sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.