Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 585/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi PPHU M. s.c. W. R., E. R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz PPHU M. s.c. W. R., E. R. kwotę 200,00 (dwieście słownie) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

w indywidualnej sprawie spółka podała, że na indywidualne zamówienie klienta dokonuje trwałej zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów (płyt meblowych, blatów, luster, szyb, elementów metalowych tzw. okuć, prowadnic oraz elementów elektrycznych tzw. elementów oświetlenia), tj. montuje szafy wnękowe, meble do zabudowy (kuchennej, łazienkowej) trwale związane z budynkiem, poprzez ich mocowanie do ścian, podłóg i sufitów. Spółka dokonuje obmiarów, projektuje daną zabudowę, wycenia całość transakcji. Dopiero po instalacji poszczególne elementy meblowe zyskują pełną funkcjonalność. Montowane przez spółkę meble są mocowane do ścian, łączone na stałe między sobą, a także unieruchamiane na listwach montażowych, które przytwierdzone są na stałe do ściany. Tak zamontowane meble stanowią jednolitą całość. Często elementem takiej zabudowy są również różne panele ścienne stosowane zamiast tradycyjnych płytek, np. grafika na szkle zamawiana

w potrzebnej wielkości, montowana między zabudowę i przytwierdzona do ściany na klej montażowy. Jeżeli blaty kuchenne tworzą jednocześnie parapety okienne, to wsuwane są we wnęki okienne aż pod okno. Szafy wnękowe montowane są w podobny sposób z tą różnicą, że tory prowadzące drzwi umocowane są w sposób trwały do podłogi i sufitu, natomiast elementy wnętrza umocowane są w sposób trwały do ściany. Jak wynika z treści wniosku demontaż takiej zabudowy spowodowałby uszkodzenie zarówno jej elementów, jak również pewne uszkodzenie elementów konstrukcji budynku/lokalu, do których były zamocowane, jak choćby pozostawienie otworów, czy ubytków w tynku itp., choć oczywiście uszkodzenia te nie wpływałyby na stabilność całej konstrukcji budynku/lokalu. Usługi wykonywane są w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżąca zadała pytanie czy wykonywana przez nią kompleksowa usługa opisana we wniosku na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług po 1 stycznia 2011 podlega opodatkowaniu stawką 8% ?

Spółka uznała, że czynności, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] lutego 2015 r.. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Zdaniem organu na postawie art. 41 ust. 1, 2 i 12 ustawy o VAT, a także § 7

ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 247 ze zm.) opodatkowaniu stawką w wysokości 8% podlega dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, z wyłączeniem lokali użytkowych, a więc m.in. do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy oraz do lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12.

Minister Finansów wskazał także, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, zatem winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie i w przepisach wykonawczych do ustawy. Preferencyjna stawka podatku ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy konieczne było wyjaśnienie pojęć wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy VAT. Z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o VAT nie definiują tych pojęć, odwołał się do ich rozumienia przyjętego w języku potocznym i na tej podstawie dokonywał analizy opisanych we wniosku czynności dokonywanych przez spółkę. Ponadto wskazał, że w uchwale NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13, Sąd uznał, iż montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych

z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Zatem, zgodnie z powyższą uchwałą należało przyjąć, że zaprojektowanie, przygotowanie i montaż polegający na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków) nie jest objęte stawką obniżoną.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że świadczonych czynności

w zakresie wykonywania stałej zabudowy meblowej, nie można uznać za dostawę, budowę, przebudowę, remont, modernizację łub termomodernizację, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Wykonywane przez skarżącą czynności nie stanowią w szczególności remontu oraz modernizacji, gdyż w istocie służą jedynie zaopatrywaniu lokalu/budynku mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące ich elementów konstrukcyjnych. Przedstawiony przez spółkę sposób montażu elementów mebli, sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami, obiektu budowlanego lub jego częściami. Nie są to również zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. Jak wynika

z treści wniosku, demontaż takiej zabudowy spowodowałby uszkodzenie zarówno jej elementów, jak również pewne uszkodzenie elementów konstrukcji budynku/lokalu, do których były zamocowane, jak choćby pozostawienie otworów, czy ubytków w tynku itp., choć oczywiście uszkodzenia te nie wpływałyby na stabilność całej konstrukcji budynku/lokalu. W ocenie organu nie dochodzi w tym przypadku do uszkodzenia elementów konstrukcyjnych lokalu (budynku). Dlatego też usług świadczonych przez wnioskodawcę polegających na montażu stałej zabudowy wnękowej, kuchennej, łazienkowej oraz innej nie można traktować jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy. Usług tych nie można również zdaniem organu uznać za żadną inną czynność wskazaną w ww. przepisie. W związku z tym nie jest ona opodatkowana stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy, stawką podatku w wysokości 23%.

W wyniku wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

W skardze złożonej na przedmiotową interpretację wniosła o jej uchylenie

i zarzuciła organowi naruszenie art. 41 ust. 2, 12, 12a, 12b i 12c ustawy o VAT poprzez uznanie, że wykonywane przez spółkę usługi zaprojektowania, wykonania i montażu zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkaniowego powinny być opodatkowane stawką podatku VAT w wysokości 23 %. Strona wskazała, że jej zdaniem usługi te winny być opodatkowane stawką obniżoną w wysokości 8 % i w tym zakresie podtrzymała argumentację przedstawioną we wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. Podtrzymując swoją argumentację zawartą w interpretacji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd uznał, iż narusza ona prawo.

Spór pomiędzy stronami sprowadza się do tego, czy skarżąca może korzystać

z obniżonego opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. w odniesieniu do prac polegających na zaprojektowaniu, wykonaniu i montażu zabudowy meblowej (szaf wnękowych, zabudowy kuchennej i łazienkowej)

w budynkach (lokalach) objętych społecznym programem mieszkaniowym. Kwestia kwalifikacji lokali i budynków nie była przedmiotem kontrowersji, gdyż spełnienie przez nie odpowiednich wymogów, niezbędnych dla objęcia rzeczonym programem, stanowiło założenie sformułowanego we wniosku pytania.

Z przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. wynika, że obniżoną stawkę VAT stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub lich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Spółka wskazywała na nieprawidłowość stanowiska organu podatkowego co do uznania, że usługi montażu trwałej zabudowy meblowej objęte są stawką podatku

w wysokości 23 %. Według skarżącej uzasadnione jest zastosowanie preferencyjnej stawki tego podatku w wysokości 8%, ponieważ wykonuje ona kompleksową usługę, która spełnia warunki modernizacji, o której mowa w art. 41 ust 12 u.p.t.u. Organ interpretujący zaś zajął stanowisko, że opisane przez wnioskodawczynię czynności opodatkowane są stawką podstawową podatku, tj. w wysokości 23%, wskazując, że montaż zabudowy meblowej w taki sposób jak to opisała skarżąca we wniosku

o insterpretację, nie mieści się w wymienionym w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. pojęciu modernizacji.

Dla rozstrzygnięcia sporu w kwestii właściwej stawki podatku przy opodatkowaniu usług wykonywanych przez skarżącą, zasadnicze znaczenie ma stanowisko NSA przedstawione w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. I FPS 2/13. Przypomnieć w związku z tym należy, że w ww. uchwale NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u.

W uzasadnieniu tej uchwały NSA uznał, iż od 1 stycznia 2011 r. jedynym przepisem, który może dawać podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, do czynności polegających na trwałej zabudowie meblowej

z uprzednio nabytych komponentów, wykonywanej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest

art. 41 ust. 12 u.p.t.u. NSA zauważył, że w ustawie nie zostały zdefiniowane rodzaje usług wymienionych w ww. przepisie, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku.

W związku z tym, czynności wymienione w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim zaś znaczeniu, modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części.

W ocenie NSA, elementem dominującym w przypadku powyższego świadczenia kompleksowego jest ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego); zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe, nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu dla celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Zdaniem NSA nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w ww. zakresie można – według NSA – mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Odnosząc przedstawione wyżej stanowisko NSA do rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że jeśli czynności polegają na zaprojektowaniu, wykonaniu oraz montażu komponentów zabudowy w sposób wykazujący na trwały związek z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego, to mają one charakter usługi. W świetle bowiem cyt. wyżej uchwały NSA, ocena możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku,

a zatem możliwości sklasyfikowania wyżej wymienionych czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., została uzależniona od tego, czy w wyniku świadczonych przez stronę usług, nastąpiło konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu). Ze stawki tej nie może natomiast korzystać montaż elementów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w istotny sposób elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu). Taka czynność nie przynosi bowiem skutku w postaci ulepszenia lub unowocześnienia samego obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego) i, jako taka, nie jest objęta hipotezą art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Rozpoznając niniejszą sprawę, organ podatkowy przyjął odmienną niż NSA wykładnię przepisów dotyczących opodatkowania tego rodzaju czynności. Uzasadniając swe stanowisko w zakresie odmowy uznania montażu zabudowy meblowej za czynność mieszczącą się w pojęciu modernizacji, wskazał na brak związku tej zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku. Według organu przykładem trwałej zabudowy może być zabudowa kuchenna wykonana z cegły klinkierowej zespolona zaprawa murarską ze ścianą i podłogą lokalu, gdzie demontaż powodowałby uszkodzenie samej zabudowy, jak i pomieszczenia, w którym została zamontowana.

W opinii organu w taką sytuacją mamy do czynienia także wówczas, gdy wykorzystuje się dodatkowe materiały budowlane, takie jak cegły czy płyty kartonowo-gipsowe, gdzie demontaż zabudowy powodowałby zarówno uszkodzenie pomieszczenia

i komponentów meblowych, jak i trwałe uszkodzenie tych dodatkowych materiałów budowlanych.

Zdaniem Sądu, z zabudową meblową o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych, natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, ściany, nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazała, że zabudowa meblowa jest mocowana do konstrukcji budynku (ścian lub podłóg), natomiast demontaż zabudowy spowodowałby uszkodzenie jej elementów, jak również konstrukcji budynku (lokalu), choć uszkodzenie te nie wpływałyby na stabilność samej konstrukcji. Skarżąca podkreśliła także, że jakikolwiek element zabudowy po odłączeniu od całości nie może być przedmiotem obrotu, gdyż trzeba brać pod uwagę, że następuje jego uszkodzenie oraz w istotny sposób traci on na wartości użytkowej.

Z powyższego wynika, że zabudowa może być - inaczej niż w przypadku mebli wolnostojących - zamontowana jedynie w konkretnym pomieszczeniu i w ściśle określonej konfiguracji. Po zespoleniu z elementami konstrukcyjnymi budynku (ścianami, podłogami), zabudowa ta nie może być w łatwy sposób przeniesiona do innego budynku (lokalu). Te okoliczności zasadniczo powodują, że zabudowa ma cechę trwałości.

Uwzględniając, że decydujące znaczenie dla oceny kwestii spornej ma trwały związek zabudowy meblowej z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części) lub lokalu mieszkalnego, Sąd podzielił stanowisko skarżącej wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji, że opisany przez nią sposób montażu elementów zabudowy kuchennej ma charakter trwały. Nie można wymagać wykonania zabudowy, np. z cegły klinkierowej zespolonej z zaprawą murarską, aby podatnik mógł skorzystać z preferencyjnej stawki podatkowej. W konsekwencji, czynności wykonywane przez spółkę, polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej

i następnie ich montażu przy wykorzystaniu elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a u.p.t.u., stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według stawki podatku określonej w art. 41 ust. 12 w zw. art. 41 ust. 2 u.p.t.u.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ interpretujący naruszył art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez jego wadliwą wykładnię. Podobne stanowisko - jak w przedmiotowej sprawie - zostało zaprezentowane w wyrokach sądów administracyjnych, np. w wyrokach NSA: z dnia 10 września 2013r. sygn. akt I FSK 614/12; z dnia 3 czerwca 2014 r., I FSK 843/13; z dnia 22 listopada 2013r. sygn. akt

I FSK 733/12; z dnia 23 października 2013r. sygn. akt I FSK 1558/12, czy w wyrokach WSA, np: WSA w Olsztynie z dnia 11 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Ol 451/14; WSA

w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2014r. sygn. akt I SA/Kr 181/14; WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2014r. sygn. akt I SA/Gd 246/14; WSA w Gorzowie z dnia 2 kwietnia 2014r. sygn. akt I SA/Go 78/14 i WSA w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2014r. sygn. akt III SA/Gl 3/14; WSA w Bydgoszczy z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 679/14; WSA

w Szczecinie z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 63/15; WSA w Gdańsku z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 637/15; WSA we Wrocławiu z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 314/15.

Stwierdzić jednak należy, że opodatkowaniu obniżoną stawką podatku, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. nie podlega dokonywana jednocześnie z montażem trwałej zabudowy meblowej, dostawa i montaż sprzętu AGD. Choć problem ten nie był objęty zagadnieniem prawnym przedstawionym do rozpoznania powiększonemu składowi NSA, w związku z czym na próżno doszukiwać się w powoływanej uchwale

z dnia 24 czerwca 2013 r. jakichkolwiek ocen odnoszących się wprost do tej kwestii, to niewątpliwie zasadnicze znaczenie w tym kontekście, ma sformułowane w tej uchwale, ogólne stanowisko NSA o związku elementów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), od którego w istocie uzależniona została możliwość zakwalifikowania czynności wykonywanych przez podatnika, jako korzystających z obniżonej stawki podatku zgodnie z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. W tym zaś względzie należy zauważyć, że sprzęt AGD, nawet przeznaczony do zabudowy, po jego zamontowaniu w przygotowanych w tym celu specjalnie otworach

i podłączeniu do instancji elektrycznej i wodno – kanalizacyjnej, nie stanowi trwałego elementu konstrukcyjnego obiektu budowlanego. Brak trwałości powiązania z obiektem budowlanym, jest tym czynnikiem, który sprawia, że dostawa i montaż sprzętu AGD nie mogą być traktowane jako element modernizacji. Niewykluczone jest bowiem jego usunięcie czy wymiana uszkodzonego lub przestarzałego sprzętu, które może nastąpić w każdej chwili, a ponadto bez wpływu na konstrukcję obiektu budowlanego

i powiązanej z nią zabudowy meblowej. Powiązanie sprzętu AGD z zabudową meblową, a w konsekwencji również z obiektem budowlanym, nie jest trwałe, w związku z czym nie sposób uznać, by montaż wymienionego sprzętu mieścił się w pojęciu modernizacji, definiowanej w potocznym znaczeniu jako unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części.

Zauważyć przy tym należy, że powyższe stanowisko, wykluczające możliwość objęcia dostawy i montażu sprzętu AGD obniżoną stawką podatku, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych wydanym już po podjęciu przez NSA ww. uchwały z dnia 24 czerwca 2013 r. (por. wyroki: NSA z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1358/12, WSA w Warszawie z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1771/13, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt

I SA/Ol 719/13, wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 843/13).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, zaś na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 1 orzekł o kosztach postępowania.