Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 927/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.) Ewa Pisula-Dąbrowska Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją nr [...] z [...] grudnia 2009 r., na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. K. z dnia [...] października 2009 r., odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci wykazu umów zlecenia i umów o dzieło zawartych przez Gabinet Prezydenta W. od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. z wyszczególnieniem daty podpisania umowy, wartości umowy, opisu przedmiotu umowy oraz informacji z kim została zawarta.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że J. K. - Radny W. pismem z dnia [...] października 2009 r. zwrócił się do Prezydenta W. o przekazanie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wykazu umów zlecenia i umów o dzieło, zawartych przez Gabinet Prezydenta W. od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] października 2009 r., z wyszczególnieniem daty podpisania umowy, wartości umowy, opisu przedmiotu umowy oraz informacji z kim została zawarta.

Dalej organ podał, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego, pismem z dnia [...] listopada 2009 r. ww. został wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma, poprzez uzasadnienie, że żądanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawcę poinformowano, iż w przypadku gdy uzyskanie informacji publicznej przetworzonej nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, organ zmuszony jest wydać decyzję odmawiającą udostępnienia takiej informacji.

W odpowiedzi wnioskodawca podał, iż w szczególnie istotnym interesie publicznym jest to, aby społeczność lokalna, w tym przypadku mieszkańcy W. mieli świadomość, na jakie cele są przeznaczone środki finansowe pochodzące z szeroko pojętych danin publicznych, istotny interes publiczny wynika z jawności finansów publicznych.

Następnie organ podkreślił, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa. W niniejszej sprawie wnioskodawca, zdaniem organu, nie spełnił przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Wiedzę o funkcjonowaniu W. obywatele mogą czerpać z innych źródeł, np. z Biuletynu Informacji Publicznej, strony internetowej miasta czy publikacji. Sposób wydatkowania środków finansowych przez jednostkę samorządu terytorialnego jest kontrolowany zarówno w ramach jej wewnętrznej struktury jak i przez zewnętrzne organy nadzoru.

W konkluzji uzasadnienia organ podał, że J. K. w żaden sposób nie wykazał szczególnego, istotnego interesu publicznego w żądaniu przedmiotowej informacji.

Od powyższej decyzji J. K. złożył odwołanie, podkreślając, że informacje zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej stanowią prawo społeczności lokalnej do wiedzy, na jakie cele są przeznaczane środki finansowe pochodzące z danin publicznych, oraz na czyją rzecz środki te są wydatkowane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskodawca wezwany do wykazania istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji interesu takiego nie wykazał. Nie wykazał w istocie, w jaki sposób zamierza wykorzystać żądane informacje publiczne zgodnie z wymaganym do ich udostępnienia szczególnym interesem publicznym. Podkreślił, że nie jest istotne kto się ubiega o informację, ale w jakim celu. Sam fakt występowania w charakterze radnego w żaden sposób nie powinien wpływać na zakres stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1. Żaden bowiem przepis powszechnie obowiązującego prawa wprost nie legitymuje do modyfikowania zakresu stosowania ww. przepisu w przypadku realizowania prawa do informacji publicznej przez radnego.

W podsumowaniu organ podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności świadczące o tym, że wystąpienie radnego skierowane do prezydenta ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów, powołując się na art. 64 Konstytucji RP, art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

W uzasadnieniu skargi podkreślił naruszenie art. 61 Konstytucji RP, art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Podkreślił ponadto, że radnemu przysługuje uprawnienie do kontroli Prezydenta W., jego Urzędu oraz innych podległych mu jednostek administracji samorządowej, przysługuje również uprawnienie do przetwarzania danych osobowych podmiotów będących przedmiotem kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 i 2 określa materialne prawo do informacji oraz jego zakres. Daje każdemu obywatelowi prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przepis ten jest komentowany jako określający w sposób jednoznaczny formę dostępu do informacji, jedynie poprzez wgląd w dokumenty oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów zobowiązanych do udzielenia informacji, co oznaczałoby, że ustanawiając konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustrojodawca przyjął rozwiązanie podobne do już istniejących w innych państwach, oparte na koncepcji wglądu obywateli w dokumenty publiczne.

W sprawie niniejszej poza sporem jest, że żądane przez J. K. informacje są informacjami publicznymi.

Nie ulega również wątpliwości, że informacja publiczna, o którą ubiega się skarżący, jest informacją publiczną przetworzoną, biorąc pod uwagę zakres informacji.

W sprawie niniejszej kluczowe znaczenie ma kwestia, czy w przypadku żądania udzielenia tej informacji mamy do czynienia z wystąpieniem szczególnie istotnego interesu publicznego. Ustalenie, czy występuje szczególny interes publiczny, następuje w kontekście różnego rodzaju zdarzeń społecznych, politycznych, gospodarczych. Za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy zatem uznać taką, która – ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji – w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. W zakresie prawa dostępu do informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów.

W odniesieniu do informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził szczególną przesłankę jej udostępnienia. Przed udostępnieniem informacji podmiot zobowiązany powinien sprawdzić, czy udostępnienie informacji w zakresie określonym we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ocena szczególnej istotności dla interesu publicznego należy do podmiotu dysponującego informacją i to on musi wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej decyzji odmownej. Poprzez użycie słów szczególnie istotne ustawodawca wprowadził kwalifikowaną formę interesu publicznego. Nie wystarczy, aby udzielenie informacji było istotne z punktu widzenia interesu publicznego, musi być one szczególnie istotne.

Podstawowym elementem pozwalającym na właściwe uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest więc wykazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływało skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów. Wnioskodawca musi więc wykazać, zgodnie z regułą koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie określonej sprawy w określony sposób, że informacje które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, jak również nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające dla przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie.

W niniejszej sprawie wnioskodawca wezwany do wykazania istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienia żądanych informacji, zdaniem organu, interesu takiego nie wykazał, nie wykazał w istocie, w jaki sposób zamierza wykorzystać żądane informacje publiczne.

Ponadto wskazać należy, że J. K., sprawując funkcję publiczną radnego, łatwo może powoływać się na interes publiczny. Jednakże na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, nie jest istotne, kto się o nią ubiega, ale w jakim celu.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił, że sam fakt występowania w charakterze radnego w żaden sposób nie powinien wpływać na zakres stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Żaden bowiem przepis powszechnie obowiązującego prawa wprost nie legitymuje do modyfikowania zakresu stosowania ww. przepisu w przypadku realizowania prawa do informacji publicznej przez radnego. Należy zauważyć, że ustawodawca wyznacza zakres podmiotowy przedmiotowego uprawnienia przy użyciu słowa "każdy". Ratio legis ustawy o dostępie do informacji publicznej jest równy dostęp do informacji publicznej. Nie można zatem wypowiedzieć się za wyłączaniem stosowania normy zawartej przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 w stosunku do radnych ubiegających się o udostępnienie przetworzonej informacji publicznej. Szczególny wymóg obowiązuje bowiem w sposób generalny, bez żadnych ograniczeń podmiotowych. Status radnego z punktu widzenia przesłanki "szczególnej istotności" jest zatem prawnie obojętny.

Podkreślić należy, że żaden z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie traktuje prawa dostępu do informacji publicznej jako instytucji "wchodzącej w zakres" sprawowania mandatu radnego. Taki stan prawny przesądza w istocie o braku podstaw powoływania się na prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej z pozycji radnego. Oczywiście nie przeszkadza to osobie fizycznej, będącej radnym, w korzystaniu z możliwości stworzonych przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Podsumowując, jeszcze raz należy podkreślić, że dla dokonania oceny, czy istnieje "ważny interes społeczny", ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 chodzi bowiem o to, czy uzyskanie – udostępnienie określonej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, tj. może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. W rozpoznawanej sprawie taka właśnie sytuacja nie występuje.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.