Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 42/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 21 par. 1 pkt 1, art. 21 par. 3a, art. 75 par. 1, art. 76 par. 1, art. 81 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: St. sekretarz sądowy Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Zakładu Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. w O., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 rok.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W dniu 22 czerwca 2012 r. do Urzędu Skarbowego w O. wpłynęła deklaracja VAT-7 za maj 2012 r. złożona przez Zakład Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. w O., w której wykazany został podatek do zapłaty w wysokości 5.739 zł. W dniach 18 kwietnia -16 maja 2016 r. w Spółce przeprowadzona została kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług m.in. za miesiąc maj 2012 roku. W wyniku kontroli Zakład w dniu 19 maja 2016 r. złożył korektę deklaracji, wykazując w niej podatek do zapłaty w wysokości 169.398 zł. W deklaracji tej pomniejszony został podatek naliczony o kwotę 163.659 zł wynikającą z faktury z dnia [...] r., wystawionej przez Spółdzielnię Mieszkaniową Lokatorsko-Własnościową A w O.. W dniu 17 sierpnia 2016 r. złożona została kolejna korekta deklaracji VAT-7 za maj 2012 r., w której wykazany został podatek do zapłaty w kwocie 5.739 zł. Ponadto ponownie uwzględniony został podatek naliczony zawarty w fakturze z dnia [...] r. W dniu 29 sierpnia 2016 r. Zakład Energetyki Cieplnej złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 r. w wysokości 163.659 zł.

Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 r. w kwocie 163.659 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując m.in. treść art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm. – dalej jako: ustawa o VAT) uznał, że nabycie udokumentowane fakturą z dnia 30 maja 2012 r. nie służyło czynnościom opodatkowanym, albowiem obejmowało koszty poniesione przez SM Lokatorsko-Własnościową A. W konsekwencji organ podatkowy uznał, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z omawianej faktury, a więc nie wystąpi również nadpłata w podatku od towarów i usług za maj 2012 r. Jednocześnie organ I instancji odwołując się do treści przepisu art. 81b § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej jako: O.p.) stwierdził, że wobec odmowy stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty korekta deklaracji VAT-7 za ten miesiąc złożona w dniu 17 sierpnia 2016 r. nie wywołuje skutków prawnych, a obowiązującym rozliczeniem jest korekta deklaracji złożona w dniu 19 maja 2016 r.

Zakład Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. w O. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Spółka wskazała, że argumentacja zawarta w skarżonej decyzji nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

W wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz treści zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., że korekta deklaracji VAT-7 za maj 2012 r. złożona w dniu 17 sierpnia 2016 r. jest prawnie nieskuteczna. Powołując się na brzmienie art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 1 O.p. organ odwoławczy podkreślił, iż istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci wówczas, gdy nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa to, czego wymaga od niego przepis prawa.

Dalej organ wyjaśnił, iż prawidłowo złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku, którego celem jest ustalenie, czy nadpłata rzeczywiście powstała i w jakiej wysokości. Postępowanie to toczy się w oparciu o wniosek podatnika, a jego treść i korekta deklaracji podatkowej wyznaczają zakres tego postępowania. Zakład Energetyki Cieplnej w pierwotnej deklaracji VAT-7 za maj 2012 r. wykazał podatek do zapłaty w wysokości 5.739 zł. Następnie Spółka złożyła korektę ww. deklaracji, w której pomniejszyła podatek naliczony o kwotę 163.659 zł wynikającą z faktury z dnia [...] r., wystawionej przez SM Lokatorsko-Własnościową A w O., czego wynikiem była wykazana kwota zobowiązania podatkowego podlegająca wpłacie w wysokości 169.398 zł. W kolejnej zaś korekcie deklaracji VAT-7 za maj 2012 r. Spółka ponownie wykazała takie same kwoty jak w deklaracji pierwotnej, w tym podatek do wpłaty w wysokości 5.739 zł.

W ocenie organu II instancji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. zasadnie uznał - na podstawie przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT - że wykazana transakcja udokumentowana ww. fakturą nie miała związku z czynnościami opodatkowanymi Zakładu, albowiem obejmowała ona koszty poniesione przez SM Lokatorsko-Własnościową A. Jak wynika z załączonej do materiału dowodowego faktury z dnia [...] r. dotyczy kosztów ciepła za miesiąc październik 2011 r. Spółka do dnia 2 listopada 2011 r. nie posiadała tytułu prawnego do obiektów i urządzeń wykorzystywanych do wytwarzania energii cieplnej, jak i do obiektów za korzystanie, z których wystawiła faktury VAT, tj. za energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne. Faktyczne przekazanie środków trwałych wyposażenia i pozostałego majątku nastąpiło w dniu 2 listopada 2011 r., co zostało potwierdzone sporządzonym w tym dniu protokołem zdawczo-odbiorczym części zorganizowanego przedsiębiorstwa Zakład Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. z siedzibą w O.. Dopiero wówczas Spółka przejęła składniki majątku i dokumenty Ciepłowni. Nadto, dopiero w dniu 2 listopada 2011 r. Spółka przejęła koncesję na wytwarzanie ciepła, na okres do dnia 31 grudnia 2020 r. Z dniem 2 listopada 2011 r. Spółka przejęty majątek zarejestrowała w prowadzonych urządzeniach księgowych. Środki trwałe zostały oddane do użytkowania w dniu ich przejęcia, tj. w dniu 2 listopada 2011 r. i od miesiąca grudnia 2011 r. były amortyzowane. Nadto, wszystkie koszty związane z funkcjonowaniem ciepłowni w październiku 2011 r. ponosiła SM, w tym koszty związane z zatrudnieniem pracowników przy wytwarzaniu ciepła. Stroną umów na transport miału węglowego, a także koncesji i zezwoleń Zakład Energetyki Cieplnej został dopiero od dnia 2 listopada 2011 r.

Organ podsumował, iż do końca października 2011 r. Spółka nie mogła świadczyć usług dostawy energii cieplnej, bo na podstawie zawartych umów, dostawy te realizowała SM, zatem skoro Zakład nie dokonywał czynności opodatkowanych w postaci dostaw energii cieplnej, to faktura z dnia [...] r. dotycząca kosztów tej energii cieplnej w październiku 2011 r. nie ma związku z wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych, a co za tym idzie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku zawartego w tej fakturze. Na podstawie cesji wierzytelności należności za dostawę ciepła w październiku 2011 r. SM przekazała na rzecz Zakładu stąd wynikła potrzeba zawarcia porozumienia z dnia 30 maja 2012 r., ponieważ Spółka czerpała korzyści w postaci uzyskania przychodów ze sprzedaży ciepła, a nie ponosiła kosztów wytworzenia i dostawy energii cieplnej, które faktycznie poniosła Spółdzielnia.

Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w dniu [...] r. wydał na rzecz Zakładu Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. decyzję uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] r. w przedmiocie orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT z tytułu wystawionych w miesiącu październiku 2011 r. faktur VAT - i umarzającą postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ uznał, że do dnia 2 listopada 2011 r. Spółka nie posiadała tytułu prawnego do obiektów i urządzeń do produkcji ciepła, jak i do obiektów za korzystanie z których wystawiła faktury VAT, tj. za energię elektryczną i usługi telekomunikacyjne.

Odpowiadając na zarzuty odwołania Dyrektor wyjaśnił, iż przekazanie zorganizowanej części przedsiębiorstwa jednego dnia, w formie aktu notarialnego nie jest tezą wysuniętą przez organ podatkowy – jak zarzuca strona, ale stwierdzeniem faktu wynikającego z aktu notarialnego z dnia 2 listopada 2011 r., który potwierdza przekazanie zorganizowanej części przedsiębiorstwa na rzecz Zakładu Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. Również protokół przekazania zorganizowanej części przedsiębiorstwa nosi datę 2 listopada 2011 r. W toku prowadzonego postępowania Strona nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, z których wynikałby inny przebieg procesu przekazania - jak wskazano w odwołaniu - zorganizowanej części przedsiębiorstwa o wartości kilkudziesięciu milionów i ilości przekazywanych dokumentów oraz składników majątku sięgających setek pozycji.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazał przepis art. 81 § 2a O.p., który nie istnieje zamiast art. 81b § 2a O.p., nie ma to jednak wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, gdyż organ podatkowy w sposób prawidłowy zacytował przepis art. 81b § 2a O.p. oraz zastosował jego postanowienia w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Zakład Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpatrzenie sprawy z wykorzystaniem akt sprawy I SA/Łd 881/17.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 2 w związku z art. 86 § 1 ustawy o VAT poprzez ich niestosowanie, w wyniku czego błędnie oceniono elementy stanu faktycznego, których zgromadzenie konieczne było do subsumcji wskazanych w decyzjach obu instancji norm prawnych. Nadto naruszenie przepisów postępowania, w szczególności:

- art. 210 § 1 pkt 4, pkt 6 w związku z art. 210 § 4 w związku z art. 5 § 3, § 4a oraz art. 81b § 2a w związku z art. 191 O.p. poprzez błędną interpretację, w wyniku czego zastosowano do rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia nieprzydatne dla stanu faktycznego normy prawne;

- art. 21 § 1 pkt. 1 w związku z art. 21 § 3a oraz art. 81 § 1 w związku z art. 75 § 1 i art. 76 § 1 O.p. poprzez ich niestosowanie, w wyniku czego pominięto normy prawne, na podstawie których powinno nastąpić rozstrzygnięcie w sprawie;

- art. 187 § 1, § 3 w związku z art. 127 i art. 122 O.p. poprzez ich niezastosowaniem, w wyniku czego zaskarżona decyzja wydana została bez zgromadzenia i uwzględnienia koniecznego materiału dowodowego, co więcej pominęła istotną część znana organowi z urzędu;

- art. 200 § 12 w związku z art. 122 O.p. przez ich niezastosowanie, przez co nie umożliwiono stronie udziału w postępowaniu, w wyniku czego pominięto zebranie istotnych dla sprawy dowodów;

- art. 122 w związku art. 200a § 4 w związku z art. 200a § 1 punkt 2 i art. 200a § 3 oraz art. 188 O.p. poprzez ich niestosowanie co skutkowało niewłaściwym odrzuceniem wniosków dowodowych i w konsekwencji oparcia decyzji na nieprzydatnym dla rozstrzygnięcia oraz niepełnym materiale dowodowym;

- art. 191 w związku z art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 188 i art. 192 O.p. poprzez błędną ich interpretację, co spowodowało błędną ocenę kompletności materiału dowodowego i tym samym jego przydatności do sformułowania rozstrzygnięcia, przy jednoczesnym niezastosowaniu do wymienionych zarzutów przepisów art. 120 i art. 123 §1 O.p.

Uzasadniając strona skarżąca opisała przebieg postępowania i zarzuciła organom podejmowanie działa pozornych i bezczynność w długich okresach czasu, nadto pominięcie materiału dowodowego do sprawy o sygn.akt I SA/Łd 881/17.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ramach wszczętego na wniosek strony skarżącej postępowania podatkowego, organ prawidłowo ustalił, że nadpłata w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 roku rzeczywiście nie powstała. W następstwie, czy zasadnie przyjął organ, iż korekta deklaracji VAT-7 za ten miesiąc złożona w dniu 17 sierpnia 2016 r. nie wywołuje skutków prawnych.

Zdaniem sądu, lektura rzetelnie i wyczerpująco zgromadzonego dla potrzeb postępowania materiału dowodowego i jego analiza w pełni uzasadnia zaskarżoną przez stronę ocenę organu, iż strona skarżąca nie miała podstaw do pomniejszenia podatku naliczonego o kwotę wynikającą z faktury z dnia [...] r. wystawionej przez SM Lokatorsko-Własnościową A w O.. Nie budzi wątpliwości sądu ocena wywiedziona szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż do dnia 2 listopada 2011 r. strona skarżąca nie posiadała tytułu prawnego do obiektów i urządzeń do produkcji ciepła, jak i do obiektów za korzystanie z których wystawiła faktury tj. za energię elektryczną i usługi telekomunikacyjne. Zatem wskazana transakcja udokumentowana sporną fakturą z dnia [...] r. nie miała związku z czynnościami opodatkowanymi Zakładu Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. w O. gdyż obejmowała koszty poniesione przez SM Lokatorsko-Własnościową A.

W ocenie sądu zasadnie organy podatkowe uznały, że materiał dowodowy potwierdza, iż do dnia 2 listopada 2011 r. strona skarżąca nie mogła świadczyć usług dostawy energii cieplnej, gdyż na podstawie zawartych umów dostawy realizowała je Spółdzielnia. W konsekwencji przedmiotowa faktura, dotycząca kosztów energii cieplnej w październiku 2011 roku, nie ma związku z wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych. Zasadnie organy obu instancji wskazały na akt notarialny z dnia 2 listopada 2011 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Zakładu Energetyki Cieplnej Sp. z o.o., protokół zdawczo - odbiorczy z dnia 2 listopada 2011 r. dokumentujący przekazanie składników majątkowych i dokumentów dotyczących Ciepłowni SM Lokatorsko-Własnościowej A. Z tym dniem bowiem strona skarżąca przejęty majątek zarejestrowała w prowadzonych urządzeniach księgowych, środki trwałe zostały oddane do użytkowania w dniu ich przejęcia tj. w dniu 2 listopada 2011 r. i od miesiąca grudnia 2011 r. były amortyzowane. Trafnie organ zwrócił uwagę, iż wszystkie koszty związane z funkcjonowaniem Ciepłowni w październiku 2011 roku ponosiła Spółdzielnia, w tym koszty związane z zatrudnieniem pracowników przy wytwarzaniu ciepła, to Spółdzielnia była stroną umów na transport miału węglowego, a także koncesji i zezwoleń, powyższe uległo zmianie dopiero od dnia 2 listopada 2011 r. Ustalenia te znajdują potwierdzenie również w porozumieniu z dnia 30 maja 2012 r. zawartym pomiędzy stroną skarżącą a Spółdzielnią, z którego to dokumentu wynika, iż w związku z wniesieniem zorganizowanej części przedsiębiorstwa koszty funkcjonowania Ciepłowni w okresie poprzedzającym czynności mające na celu przeniesienie majątku zostaną pokryte na podstawie faktury VAT przez Zakład, który w tym okresie czerpał korzyści w postaci przychodów ze sprzedaży ciepła przy braku ponoszonych kosztów, które faktycznie poniosła Spółdzielnia. Do kosztów tych należały m.in. opał, energia elektryczna, osobowy fundusz płac wynagrodzeń, świadczenia na rzecz pracowników, składki ZUS, amortyzacja. Odnotować także należy, iż w piśmie z dnia 4 maja 2016 r. strona skarżąca wskazała, że począwszy od dnia 2 listopada 2011 r. w którym to dniu przekazane zostały składniki majątkowe i dokumenty, strona produkowała na przekazanym majątku trwałym ciepło dostarczane dla obiorców.

Mając na uwadze powyżej wskazane argumenty, zdaniem sądu trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że faktura z dnia [...] r. nie miała związku z czynnościami opodatkowanymi Zakładu Energetyki Cieplnej Spółka z o.o., co za tym idzie - nie było podstawy do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2012 roku. Argumentacja organu szczegółowo wywiedziona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a mająca odzwierciedlenie w materiale dowodnym, czyni niezasadnym zarzuty strony skarżącej, co do naruszenia przepisów prawa materialnego. Strona skarżąca wskazuje na cesję, jednak podkreślić należy, iż na podstawie cesji wierzytelności należności za dostawę ciepła w październiku 2011 r. Spółdzielnia przekazała na rzecz Zakładu, stąd porozumienie z dnia 30 maja 2012 r., w którym stwierdzono, iż Zakład czerpał korzyści w postaci uzyskania przychodów ze sprzedaży ciepła, a nie ponosił kosztów wytworzenia i dostawy energii cieplnej które faktycznie poniosła Spółdzielnia.

W ocenie sądu nie sposób również podzielić stanowiska strony skarżącej, przedstawionego w skardze, iż organy naruszyły przepisy postępowania, przede wszystkim poprzez brak zebrania pełnego materiału dowodowego, a w konsekwencji brak jego analizy. Treść zaskarżonej decyzji czyni niezasadnymi zarzuty strony w tym zakresie. Organ zawarł bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne oraz wyczerpująco rozważył argumenty strony skarżącej mając na uwadze zasady postępowania, umożliwił również stronie udział w czynnościach postępowania. Okoliczność, iż organ nie uwzględnił wniosków dowodowych strony nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności, że zgromadzony materiał dowodowy jest pełny i wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia determinanty faktycznej decyzji.

Bez wpływu na ocenę sprawy pozostają zarzuty strony dotyczące podejmowania przez organy czynności pozornych czy pozostawania w określonych odstępach czasu w bezczynności, tym bardziej, iż zarzuty te opierają się na argumentach natury ogólnej i podobnie jak zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, na poparcie których strona skarżąca nie podniosła żadnych konkretnych argumentów obalających wnioski wywiedzione przez organ.

Na marginesie należy podnieść, iż w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 881/17, tutejszy sąd, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r., po rozpoznaniu skargi Zakładu Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. z/s w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej kwotę podatku od towarów i usług należnego do zapłaty z tytułu faktur wystawionych w dniu [...] r. i umorzenia postępowania w sprawie - oddalił skargę. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku wskazał, iż badając zgodność z prawem zakwestionowanej decyzji, nie stwierdził uchybień uzasadniających uchylenie tego orzeczenia. Oznacza to tym samym, iż sąd zgodził się z oceną organu, iż dopiero w dniu 2 listopada 2011 r. decyzją dotychczasowego właściciela i jednocześnie udziałowca Zakładu Energetyki Cieplnej - Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej, zdecydowano o przekazaniu zorganizowanej części przedsiębiorstwa w ramach aportu. Również do dnia 2 listopada 2011 r. strona nie dysponowała faktycznie środkami pozwalającymi na wykonywanie świadczeń opisanych w wystawionych przez siebie fakturach. W tym dniu bowiem nastąpiło faktyczne przekazanie środków trwałych wyposażenia i pozostałego majątku, co potwierdzono sporządzonym protokołem zdawczo-odbiorczym. Podatnik nie posiadał także zawartych za październik 2011 r. umów na dostawę ciepła, czy też dzierżawę miejsca na kominie ciepłowni.

Mając na uwadze powyższe sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej jako "p.p.s.a."), orzekł jak w sentencji.

db