Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1525/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 13 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie: NSA Irena Krzemieniewska, WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2004 roku na rozprawie przy udziale - - - - sprawy ze skargi B. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...]


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] nr [...] nie uznającą za chorobę zawodową rozpoznanych u B. G. schorzeń skóry.

B. G. urodzona w dniu 15 września 1952 r.; w okresie od 1970 r. do 2000 r. pracowała na stanowisku aparatowego urządzeń dozowania, początkowo w Spółdzielni Inwalidów "A", a po reorganizacji w spółce "B" w T. Wykonywała czynności kontrolne związane z obsługą myjni butelek: sprawdzanie czystości i prawidłowości etykietowania. Proces mycia był zautomatyzowany. Od 2000 r. była na zasiłku przedemerytalym.

Organ inspekcji sanitarnej pierwszej instancji wydał swą decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Poradni Chorób Zawodowych w Ł. z dnia 18 września 2002 r. oraz orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 7 maja 2003 r. – obydwa o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej skóry, a także w oparciu o dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone w dniu 21 marca 2003 r. w spółce "B" w T. Stwierdził, że zawodowe podłoże grzybicy skóry można rozpatrywać tylko u osób stykających się z materiałem pochodzącym od zakażonych zwierząt, a uwzględniając charakter pracy B. G. nie znaleziono podstaw do orzeczenia zawodowej etiologii choroby skóry.

Występując ze skargą do sądu B. G. podała, że chorobę skóry leczy od 15 lat, a od 5 lat ma rozpoznaną grzybicę stóp i paznokci, ale nigdy nie pracowała ze zwierzętami i nie posiada żadnych zwierząt domowych. Przedstawiła warunki pracy zaprzeczając by myjnia była zmechanizowana. Podała, że przed włożeniem butelek do myjni musiała wcześniej usunąć i pozdejmować korki plastikowe i termokurczliwe, a czynności te wykonywała ręcznie. Podkreśliła, że z myjni wychodziła mokra, a jeżeli na butelkach były jakieś zarazki to mogły przedostać się do każdej części ciała.

Wykonała we własnym zakresie badania skóry dłoni w dniu 24 czerwca 2003 r. w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Pracowni Diagnostyczno-Mikrobiologicznej "C" w T., gdzie jako wynik hodowli podano "Candida albicans" / kserokopia załączona do skargi /.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że nie jest możliwe stwierdzenie choroby zawodowej, jeżeli dwie placówki uprawnione do rozpoznawania chorób nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w zaistniałych schorzeniach skórnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) – sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to , że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy- co wynika z art. 7 kpa –oraz zgodnie z art. 77 § 1 kpa - muszą w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Strona ma więc prawo do żądania przeprowadzenia dowodu, a organy administracji państwowej obowiązane są ustosunkować się do żądania strony dokonując oceny, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, czy żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami / art. 78 § 1 i 2 kpa /.

Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych ocenia materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ I instancji jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu I instancji a wydaniem decyzji w instancji odwoławczej.

B. G. w odwołaniu od decyzji organu I instancji

kwestionowała wynik badania lekarskiego, w którym "nie stwierdzono zmian chorobowych w obrębie skóry i płytek paznokciowych rąk". Podnosiła że nie miała przeprowadzanych badań rąk i złożyła wynik wykonanego we własnym zakresie badania skóry dłoni w dniu 24 czerwca 2003 r. w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Pracowni Diagnostyczno-Mikrobiologicznej "C" w T., gdzie jako wynik hodowli podano "Candida albicans".

Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do tego dowodu i nie dokonał jego oceny ani w toku postępowania odwoławczego, ani w uzasadnieniu swojej decyzji, czym naruszył przepis ust. 3 art. 107 kpa, który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (...).

Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. nie odniósł się do treści odwołania oraz nie ustosunkował się do zarzutów i dowodów w nim zawartych. W rozważaniach uzasadnienia przytoczył treść dwóch orzeczeń lekarskich wydanych przez specjalne jednostki uprawnione do orzekania o chorobach zawodowych wymienione w § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych / Dz. U. nr 65 poz. 294 z późn. zm. /, które stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Nie wyjaśnił natomiast dlaczego przyjął, podobnie jak organ pierwszej instancji, opierając się na orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy z dnia 7 maja 2003 r., że zawodowe podłoże grzybicy skóry można rozpatrywać tylko u osób stykających się z materiałem pochodzącym od zakażonych zwierząt. Wykaz Chorób Zawodowych stanowiący załącznik do wyżej cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych stanowiącego podstawę prawną rozpatrzenia niniejszej sprawy zgodnie z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach / Dz. U. nr 132 poz. 1115 / wymienia w punkcie 10 choroby skóry nie precyzując ich, ani nie odnosząc do osób stykających się z materiałem biologicznym pochodzącym od zwierząt.

Natomiast grzybica skóry u osób stykających się z materiałem biologicznym pochodzącym od zwierząt została wymieniona wśród chorób skóry w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., którego przepisy nie mają zastosowania w sprawie B. G., gdyż postępowanie rozpoczęto przed dniem wejścia tego rozporządzenia w życie i zgodnie z w/w przepisem

§ 10 jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r..

Organ nie wyjaśnił dlaczego powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., uzasadniając swoją decyzję, opiera się na orzeczeniu lekarskim rozpoznającym grzybicę stóp i wyjaśniającym, że brak podstaw do orzekania o zawodowej etiologii choroby skóry wynika z braku zawodowego narażenia, bowiem narażenie występuje tylko u osób stykających się z materiałem pochodzącym od zwierząt.

Wobec stwierdzenia, że organ administracyjny jak się wydaje zastosował w niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. naruszając w ten sposób przepisy prawa materialnego oraz art. 7, 77, 78 i 107 § 3 kpa, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji .

Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.