Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 754/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 48, art. 28 ust. 1, art. 5 pkt 1 lit. c, art. 41 ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Protokolant Katarzyna Gross, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i R. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 11 września 2002 r., na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 48, art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy nakazał B. i R. D. rozbiórkę zakładu fryzjerskiego z pomieszczeniem gospodarczym położonego w P. przy ul. B. [...] na działce nr [...].

W toku postępowania ustalono, że B. i R. D. w grudniu 2001 r. wykonali samowolnie roboty budowlane dotyczące części usługowej obiektu – zakładu fryzjerskiego na działce nr [...] w P. bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zakład fryzjerski posiada konstrukcję stalową szkieletową, strop z płyt warstwowych styropianowych o grubości 8 cm. Ściany zewnętrzne wykonano z płyt warstwowych styropianowych o grubości 8 cm, a ściany działowe z płyt warstwowych styropianowych o grubości 6 cm. Jest to obiekt o wymiarach w rzucie 6 m x 7,5 m, wysokość około 2,80 m składający się z trzech połączonych kontenerów posadowionych na betonowej wylewce o grubości 20 cm. Obiekt posiada przyłącza wodno - kanalizacyjne oraz energetyczne.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 27 grudnia 2001 r. Wójt gminy wydał B. i R. D. pozwolenie na budowę domu mieszkalnego z częścią usługową wraz z przyłączem wodno-kanalizacyjnym na działce nr [...] w P. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody wnieśli Państwo R. Decyzją z dnia 25 lutego 2002 r. organ drugiej instancji uchylił przedmiotową decyzję.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji mając na względzie art. 28 i art. 48 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę obiektu wybudowanego bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. i R. D. żądając jej uchylenia. Odwołujący wskazali, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było zbyt restrykcyjne.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 28 kwietnia 2003 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. oraz art. 48 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nakazał B. i R. D. rozbiórkę zlokalizowanego w P. przy ul. B. [...] na działce nr [...] obiektu budowlanego o wymiarach w rzucie 6,0 m x 7,5 m użytkowanego jako zakład fryzjerski wraz pomieszczeniem gospodarczym.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozstrzygnięcie podjęte w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu jest merytorycznie słuszne, jednakże orzeczenie decyzji zostało niewłaściwie sformułowane, bowiem rozbiórka winna dotyczyć obiektu budowlanego a nie zakładu fryzjerskiego.

Organ drugiej instancji ponadto podzielił argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skargę do Naczelnego sądu Administracyjnego wnieśli B. i R. D. żądając jej uchylenia z powodu wydania jej niezgodnie z prawem.

W uzasadnieniu wskazali, iż w trakcie całego procesu inwestycyjnego ściśle współpracowali z organami administracyjnymi stosując się do ich wskazań i zaleceń. Zgłosili również zamiar "wyprzedzającego wykonania tymczasowego obiektu zaplecza przyszłej budowy", a następnie obiekt ten wykonali, oczekując na wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w ocenie skarżących w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 9 k.p.a.

W związku z odwołaniem się właścicieli sąsiedniej działki od wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, przedłużył się okres oczekiwania na zakończenie procesu inwestycyjnego, co spowodowało podjęcie decyzji przez odwołujących się o rozpoczęciu działalności gospodarczej w przedmiotowym obiekcie, mającym w przyszłości stanowić zaplecze planowanej budowy. Zgodę na prowadzenie działalności w niniejszym obiekcie uzyskali pismem Wójta Gminy.

B. i R. D. nie zgodzili się ponadto z argumentacją organu drugiej instancji, że naruszyli art. 28 Praw budowlanego, bowiem ich zdaniem obiekt, który wznieśli kwalifikuje się jako obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, który położony jest na terenie budowy i zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 Praw budowlanego, nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz podzielił argumentację faktyczną i prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ drugiej instancji wskazał, iż obiekt wymieniony w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę, jednakże należy pamiętać, że może on być zrealizowany dopiero wówczas gdy inwestor posiada ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę konkretnego zamierzenia inwestycyjnego.

Organ wyjaśnił, że zanim inwestor podejmie prace przygotowawcze, w tym zbuduje obiekty tymczasowe na potrzeby zaplecza budowy, jest obowiązany najpierw uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę stosownie do art. 41 ust. 1 i ust 2 pkt 3 Prawa budowlanego.

Ponadto WINB stwierdził, ze Prawo budowlane nie przewiduje ustnego zgłoszenia zabudowy do Urzędu Gminy, a zaistniałe szkody wynikłe z błędnych informacji udzielonych przez organ mogą być przedmiotem dochodzenia odszkodowania w drodze cywilno prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

W niniejszej sprawie skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Stosownie do przepisów art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.

W myśl natomiast art. 48 obowiązującej w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j. t. z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Z ustaleń dokonanych przez organy administracji wynika bezspornie, iż małżonkowie D. w grudniu 2001 r., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, wykonali obiekt składający się z trzech połączonych kontenerów posadowionych na betonowej wylewce o grubości 20 cm.

Obowiązujące wówczas przepisy art. 28 ust. 1 w zw. z art. 5 pkt 1 lit. c wymagały uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania każdej budowli z wyłączeniem obiektów i robót budowlanych wymienionych enumeratywnie w art. 29 ustawy.

Zwolnienie to dotyczyło między innymi obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy oraz ustawiania barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych (por. art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego).

Jednakże budowa tymczasowego obiektu na terenie realizacji inwestycji, stosownie do przepisów art. 41 ust. 1 i 2, 3 Prawa budowlanego, wchodzi w zakres prac przygotowawczych, a podjęcie takich prac możliwe jest tylko wtedy, gdy inwestor posiada ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, iż obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych oraz używane przy wykonywaniu robót budowlanych mają taki charakter najwcześniej z dniem uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wcześniej usytuowane na nieruchomości gruntowej obiekty o tymczasowym charakterze, jak barakowozy czy obiekty kontenerowe, zaliczają się do wyszczególnionych w art. 3 pkt 5 tej ustawy tymczasowych obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku

z dnia 17 marca 1999 r., SA/Bk 1672/97).

Brak zatem decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje, iż jeśli organ administracji stwierdzi istnienie opisanego wyżej obiektu na terenie realizacji przyszłej inwestycji, zobowiązany jest do wydania decyzji o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu.

Należy także wskazać, iż przeznaczeniem tego typu obiektów jest umożliwienie wykonywania określonych robót budowlanych, czyli wspieranie konkretnego procesu inwestycyjnego przez okres jego trwania. Są one ściśle związane z realizacją konkretnego przedsięwzięcia.

Z tych względów budowa obiektów kontenerowych, które służą realizacji innych celów, w tym prowadzeniu w tych obiektach działalności gospodarczej bez pozwolenia na budowę, stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 104/2004).

Reasumując należy wskazać, iż przedmiotowy obiekt został wzniesiony bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i podlega rozbiórce.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu budowlanego i to niezależnie od subiektywnego przekonania skarżącego o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej i powodów wybudowania obiektu budowlanego.

Niedopełnienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru budowy i zrealizowanie obiektu bez dopełnienia tych warunków skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu na podstawie art. 48 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane.

Pozwolenie na budowę w rozumieniu tego przepisu, to ostateczna decyzja administracyjna zawierająca takie pozwolenie (art. 28 Prawa budowlanego).

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) oddalił skargę.