Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1572/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz lp. 1.1. i 2.11 załącznika nr 3 do ustawy
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2022 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] września 2021 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 roku, nr [...] II. zasądza od Inspektor Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę [...]-([...] [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, wskazując na art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm., dalej jako u.t.d.) nałożył karę pieniężną w wysokości: [...] zł na spółkę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także jako spółka, skarżąca). Organ stwierdził dwa naruszenia:

1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. i załącznika nr 3, Ip. 1.1 do u.t.d.);

2) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. i załącznika nr 3, lp. 2.11 do ww. u.t.d.).

W odwołaniu od opisanej decyzji spółka, zastępowana przez zawodową pełnomocnik, wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Pełnomocnik zarzuciła rażące naruszenie:

a) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy w skutek zaniedbania weryfikacji przez organ I instancji, czy skarżąca posiadała [...] lutego 2020 r. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie osób i zaniechania rozstrzygnięcia w sposób niebudzący wątpliwości czy skarżąca faktycznie wykonywała [...] lutego 2020 r. przewóz na podstawie ww. licencji;

b) przepisów postępowania, poprzez niezastosowanie art. 81a § 1 K.p.a. i przesądzenie niedających się usunąć wątpliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego na niekorzyść skarżącej;

c) przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 K.p.a. oraz art. 13b § 4 u.t.d. i pominięcie wydanych na podstawie tej delegacji ustawowej przepisów rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczenia opłaty za przewóz osób i bezzasadne uznanie, iż nie można uznać użytej podczas przewozu osób aplikacji [...] za zgodną z przepisami, bowiem ta aplikacja nie została na dzień kontroli określona w drodze rozporządzenia, w sytuacji, gdy organ I instancji miał obowiązek uwzględnić stan prawny obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji;

d) przepisów postępowania, w postaci niezastosowania art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 i art. 11 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niezapewniający czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności poprzez brak udostępnienia akt sprawy w formie elektronicznej;

e) przepisów prawa materialnego w postaci zastosowania art. 18 ust. 4a u.t.d. i uznanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób za przewóz okazjonalny wykonywany pojazdem samochodowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, w sytuacji, gdy organ I instancji uznał, że wykonywany przewóz wymaga licencji na krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym lub taksówką,

f) przepisów prawa materialnego w postaci niezastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i brak uwzględnienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącej za stwierdzone naruszenia: (i.) na podstawie umowy zlecenia skarżącej z kierowcą, B. T. był zobowiązany do wykonywania czynności jako taksówkarz, (ii.) w trakcie kontroli poinformowano organ I instancji o złożonym przez skarżącą wniosku o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, (iii.) trzeciego dnia po kontroli skarżącej udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką

oraz bezpodstawne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy organ I instancji powinien umorzyć wszczęte w tej sprawie postępowanie.

Uzasadniając odwołanie pełnomocnik napisała między innymi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż Urząd Miasta [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. poinformował, że spółka na dzień [...] lutego 2020 r. nie miał udzielonej licencji, zaś licencję dla przedsiębiorcy jak i wypis dla pojazdu o nr rej. [...] udzielono dnia [...] lutego 2020 r. Pełnomocnik podkreśliła, że w uzasadnieniu decyzji organ stwierdził jakoby ww. pismo z [...] kwietnia 2020 r. (stanowiące odpowiedź na wystąpienie organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2020 r.) wpłynęło do organu w dniu [...] lutego 2020 r., a nie jest możliwe, by odpowiedź na wystąpienie organu pierwszej instancji poprzedzała to wystąpienie oraz datę kontroli (04 luty 2020 r.). Zdaniem pełnomocnik, wskazana rozbieżność budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie tego, czy materiał dowodowy został zgromadzony prawidłowo i wszechstronnie. Wskazane okoliczności sprawiają wrażenie, jakby organ pierwszej instancji posłużył się informacjami pozyskanymi wcześniej (przed dniem kontroli [...] lutego 2020 r.) na inne potrzeby. Fakt, że te informacje muszą dotyczyć (bo zostały doręczone organowi pierwszej instancji [...] lutego 2020 r.) okresu sprzed przeprowadzonej kontroli (4 lutego 2020 r.) zdaniem pełnomocnik dyskwalifikują ten materiał dowodowy jako zupełnie nieprzydatny dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Dalej pełnomocnik napisała, że wedle powyższej informacji nie jest możliwe stwierdzenie jakiej licencji skarżąca w dniu kontroli (04 lutego 2020 r.) nie posiadała i jakiego rodzaju licencji udzielono skarżącej po dniu kontroli (07 lutego 2020 r.). Wystąpienie organu skierowane do Urzędu Miasta [...] zawierało pytanie zarówno o licencję na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób samochodem osobowym jak i taksówką. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że spółka nie miała udzielonej licencji. Zdaniem pełnomocnik z tego stwierdzenia nie sposób stwierdzić, której ze wskazanych wyżej licencji skarżąca miała nie posiadać w dniu kontroli. Gdyby skarżąca faktycznie w dniu kontroli nie posiadała żadnej licencji do wykonywania krajowego transportu drogowego to organ z pewnością stwierdziłby, iż skarżąca w dniu kontroli nie posiadała żadnej licencji. Wątpliwości jest tym więcej, gdy pod uwagę weźmie się fakt, iż już w dwa dni po przeprowadzonej kontroli skarżąca posiadła (bliżej niesprecyzowaną) licencję i spełniała wymogi do wykonywania krajowego transportu drogowego osób.

Decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] Inspektor Transportu Drogowego, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako K.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr [...] do u.t.d. – utrzymał w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Uzasadniając napisał, że [...] lutego 2020 r. w [...] na ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki C. o nr rej. [...], którym kierował B. T. (obywatel [...]), uprzednio zatrzymany przez patrol Policji. Kierowca przewoził jednego pasażera, który potwierdził wykonywanie usługi transportowej z ul. [...] na Dworzec Główny w [...]. Pasażer zamówił usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji [...], za kurs uiścił [...] zł poprzez aplikację. Kierujący okazał podczas kontroli m.in. prawo jazdy, paszport, badania lekarskie i psychologiczne potwierdzające brak przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Jednocześnie nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób.

Podczas kontroli uzyskano następujące dokumenty: policyjną notatkę służbową z [...] lutego 2020 r. z danymi pasażera, oświadczenie pasażera przewozu, umowę zlecenie nr [...]/2020 z [...] grudnia 2019 r. zawartą pomiędzy spółką a B. T., potwierdzenie złożenia wniosku o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką przez spółkę z [...] stycznia 2020 r., oświadczenie o powierzeniu pracy cudzoziemcowi z [...] grudnia 2019 r., druk ZUS P ZUA z [...] stycznia 2020 r. Dokonano oględzin telefonu komórkowego kierowcy na okoliczność czego sporządzono protokół oględzin [...] lutego 2020 r. a także przeprowadzono oględziny pojazdu, z czego sporządzono protokół oględzin pojazdu z dnia [...] lutego 2020 r.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie pisma z [...] kwietnia 2020 r. z Urzędu Miasta [...] - Wydziału Działalności Gospodarczej i Rolnictwa, oddziału Licencji na Transport Drogowy i Kontroli, że na dzień kontroli spółka nie posiadała licencji ani wypisu dla pojazdu o marki C. o nr rej. [...], natomiast w dniu [...] lutego 2020 r. uzyskała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego, w zakresie przewozu osób taksówką.

Następnie organ napisał, że stosownie do art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Według art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Według art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. W związku z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych.

Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ,

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Stosownie do treści lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. Z kolei w myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] zł.

Organ wyższego stopnia stwierdził, że na podstawie dokumentów okazanych podczas kontroli, organ I instancji prawidłowo ustalił stronę postępowania. Kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz ani na rzecz innego podmiotu. W toku postępowania spółka nie przestawiła żadnego dowodu świadczącego o posiadaniu przez nią uprawnień w transporcie drogowym. Na dzień kontroli spółka nie posiadała licencji ani wypisu dla przedmiotowego pojazdu. Licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nr [...] uzyskała w dniu [...] lutego 2020 r. Zdaniem organu z powyższego wynika, że spółka [...] lutego 2020 r. wykonywała przewóz drogowy osób bez stosownych uprawnień.

Dalej organ napisał, że na podstawie protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy ustalił, że pojazd marki C. o nr rej. [...] jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Pasażer zamówił przewóz za pomocą aplikacji [...] i zapłacił za niego za pomocą aplikacji. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr [...] do tej ustawy. Celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi przewozu, aby przemieścić się z ul. [...] na ul. [...] w P.. Jak wynika z zeznań pasażera, opłata za przewóz w wysokości [...] zł została pobrana bezgotówkowo z jego konta pasażera. Nie można więc w tym przypadku mówić o przewozie grzecznościowym, czy koleżeńskim. Odpłatny charakter usługi potwierdzają również informacje z aplikacji [...]. Spółka wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., bez licencji. Fakt uiszczenia zapłaty za przewóz przez pasażera jest niewątpliwy. Jednocześnie podnoszona okoliczność dokonania zapłaty za przewóz w formie bezgotówkowej, za pomocą aplikacji [...], nie wyłącza ustalenia co do zarobkowego charakteru przewozu wykonywanego przez skarżącego, jak również ustalenia, że spółka wykonywała usługę we własnym imieniu i na swoją rzecz.

Dalej organ napisał, że przewóz nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Przedmiotowy pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co wynika z protokołu kontroli drogowej oraz informacji z bazy CEPiK. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Nadto przewóz nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., tj. samochodem osobowym na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78(1) Kodeksu cywilnego, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Organ podkreślił, że przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji [...], opłata została pobrana bezgotówkowo za pomocą aplikacji [...], zatem organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr [...] do tej ustawy.

Organ odwoławczy ocenił, że spółka wykonywała zarobkowo przewóz osób bez posiadania ważnych uprawnień, a zarazem wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zastępowana przez tą samą zawodową pełnomocnik, domagając się uchylenia obu decyzji wydanych w sprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzuciła organowi wyższego stopnia rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i bezpodstawne niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. pomimo, że zdaniem pełnomocnik organ I instancji wydał decyzję z naruszeniami wskazanymi w odwołaniu, co spowodowało, że organy obu instancji przy wydaniu decyzji:

1. niewłaściwie zastosowały art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 K.p.a., a także nie zastosowały art. 81a § 1 K.p.a., ponieważ pomimo treści umowy zlecenia między skarżącą spółką i kierowcą, która określa zakres obowiązków kierowcy, GITD bezpodstawnie uznał, że spółka nie wskazała dowodów na potwierdzenie, że kierowca wykonywał przewóz osób, w imieniu i na rzecz innego podmiotu, co powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie tejże usługi, choć zgodnie z umową zlecenia, kierowca miał prawo świadczyć usługę przewozu na rzecz skarżącej wyłącznie:

a. na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej na rzecz kierowcy, albo

b. po tym, gdy skarżąca uzyska licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką,

co zdaniem pełnomocnik skutkowało bezpodstawnym niezastosowaniem wobec spółki art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., pomimo, iż spółka zobowiązała kierowcę do świadczenia usług przewozu wyłącznie jako taksówkarz (tylko na podstawie licencji taxi kierowcy, albo po uzyskaniu przez spółkę licencji taxi) i spółka nie mogła przewidzieć, że kierowca przystąpi do świadczenia tych usług bez uzyskania wcześniej licencji taxi kierowcy albo przed uzyskaniem przez spółkę licencji taxi,

2. błędnie zastosowały pkt 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji) i bezpodstawnie wymierzyły spółce karę [...] zł, w sytuacji, gdy równocześnie obydwa organy uznały kontrolowany przewóz za przewóz okazjonalny, wykonywany pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga zezwolenia lub licencji, a tym bardziej Skarżąca nie miała prawnej możliwości uzyskania zezwolenia lub licencji na przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, ponieważ ustawodawca nie przewidział zezwolenia lub licencji pozwalającej na świadczenie usług przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu mniej niż 7 osób,

3. nie zastosowały art. 8 § 1 i 2 K.p.a. oraz niewłaściwie zastosowały art. 5b ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d., błędne uznając, iż skarżąca wykonywała [...] lutego 2020 r. przewóz okazjonalny w sytuacji, gdy ten przewóz został wykonany jako krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką z uwagi na:

i. złożenie przez spółkę już [...] stycznia 2020 r. wniosku o udzielenie licencji taxi (tj. przed kontrolą w dniu [...] lutego 2020 r.), oraz

ii. udzielenie spółce licencji taxi [...] lutego 2020 r.,

co powodowało, iż skarżąca w świetle obowiązującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w sposób prawnie usprawiedliwiony mogła oczekiwać, iż organy administracji potraktują przewozy spółki jako wykonywane na podstawie licencji,

4. błędne przyjęły, iż art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a) i 4b) w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącej, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. U. L 204 z 21 lipca 1998 r., s. 37, dalej jako Dyrektywa z 1998 r.), a więc zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 121 P.p.s.a została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. (wniosek skarżącego k. 15v i brak wniosku organu o rozpoznanie sprawy na rozprawie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Inspektor Transportu Drogowego z [...] września 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919, dalej: u.t.d.). Zgodnie z treścią art. 92a ust.1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92 a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych. Zgodnie z art. 92 a ust. 7 pkt 1 u.t.d. . wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 - załącznika nr 3 do ustawy.

W toku kontroli dokonanej w dniu [...] lutego 2020r. w [...] na ul. [...] zatrzymano pojazd marki C. ( nr rej. [...]) kierowany przez B. T., którym dokonywany był przewóz jednego pasażera z ul. [...] na Dworzec PKP w [...]. Pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji [...]", za kurs uiścił opłatę w wysokości [...] zł przez aplikację. Pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Nie był w żaden sposób oznaczony jako taksówka, nie posiadał taksometru ani zgodnej z wymogami prawa aplikacji mobilnej. Kierujący nie posiadał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób. Właścicielem pojazdu była skarżąca spółka. Kierowca posiadał zainstalowaną i uruchomioną aplikację [...] o profilu "B. ". W historii profilu stwierdzono wykonywanie przewozów m.in. w dniach: [...], [...], [...] stycznia, [...], [...], [...], [...] lutego 2020r. Do profilu kierowcy przypisany był przedmiotowy pojazd. Kierowca okazał ważne na dzień kontroli badania lekarskie i psychologiczne potwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Okazał również umowę zlecenia współpracy ze skarżącą spółką na wykonywanie czynności jako taksówkarz od [...].01.2020r.do [...].06.2020r. Spółka zgłosiła kierowcę B. T. do ubezpieczeń społecznych od [...].01.2020r. (k. 45 akt adm.) i złożyła oświadczenie o powierzenie mu pracy jako cudzoziemcowi w charakterze taksówkarza od [...].01.2020r. do [...].06.2020r.

W toku postępowania ustalono, że spółka w dniu [...].02.2020r. otrzymała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta [...] dla pojazdu o nr rej [...] Wniosek o udzielenie licencji spółka złożyła [...].01.2020r. (potwierdzenie k. 48 akt adm.)

Organ uwzględniając powyższe stwierdził dwa naruszenia:

1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. i załącznika nr 3, Ip. 1.1 do u.t.d.);

2) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. i załącznika nr 3, lp. 2.11 do ww. u.t.d.).

Zgodnie z l.p. 1/1 załacznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportru drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych).

W myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] zł.

Organ na podstawie art. 92 a ust. 3 u.t.d. wysokość nałozonej kary ograniczył do [...] zł.

Zdaniem organu wykonywany w dniu kontroli przejazd był krajowym transportem drogowym w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, który wymagał uzyskania licencji w myśl art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., której skarżąca spółka nie miała. Zdaniem organu wykonywany przewóz nie mógł być uznany za przewóz taksówką (art. 5 b ust. 1 pkt 3 u.t.d., gdyż pojazd nie miał oznaczeń wymaganych dla taksówek, zgodnie z § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbednego wyposażenia (Dz.U. 2016, poz. 2022). Przewóz nie mógł byc uznany za grzecznościowy czy koleżeński, gdyż od pasażera została pobrana opłata w wysokości [...] zł poprzez aplikację [...]. Przejazd ten był, zdaniem organu przewozem okazjonalnym. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przejazd okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego lub przewozu wahadłowego. Organ podał, że na przewóz okazjonalny wymagane było uzyskanie zezwolenia, gdyż nie zostały spełnione warunki do zwolnienia z uzyskania zezwolenia okreslone w art. 18 ust. 3 u.t.d., tj.

1/ tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo

2. polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróznych) albo

3. polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2.

Warunków tych spółka w ramach przewozu w dniu kontroli nie spełniła.

Organ podał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione warunki określone w art. 18 ust. 4 b u.t.d. dopuszczające przewóz okazjonalny samochodem zatrzymanym w dniu kontroli. Nie był on bowiem pojazdem zabytkowym. Nie był również pojazdem prowadzonym przed przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę. Nie był wykonywany na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Nie był również przewozem wykonywanym po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu. Tym samym jako przewóz okazjonalny mógł być wykonywany jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.) a w niniejszej sprawie z naruszeniem tego przepisu był wykonywany samochodem konstrukcyjnie przeznaczonym do przwozu 5 osób łącznie z kierowcą.

W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, słusznie skarżący zarzucił, że dwa wskazane przez organ naruszenia są sprzeczne. Skarżąca spółka z uwagi na konstrukcję samochodu (poniżej 7 osób łacznie z kierowcą) nie mogła bowiem uzyskać zezwolenia na wykonywanie transportu w zakresie przewozu osób samochodem osobowym do przewozów okazjonalnych samochodem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu powyżej 7 osób.

Organ zarzucając skarżącej wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. jednocześnie nałożył karę za brak licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., co nie było prawidłowe.

Ustawodawca unormował w art. 5b ust. 1 u.t.d., możliwość uzyskania trzech rodzajów licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) licencji na wykonywanie tego przewozu samochodem osobowym, na podstawie której możliwe jest dokonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., przy spełnieniu wymogów wynikających z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., 2) licencji na wykonywanie tego przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, na podstawie której możliwe jest dokonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym spełniającym kryterium konstrukcyjne określone w art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz 3) licencji na wykonywanie tego przewozu taksówką.

Zdaniem Sądu przepisy u.t.d., nie przewidują takiego zezwolenia, czy też licencji, która uprawniałaby spółkę do dokonania przewozu okazjonalnego w warunkach jakie miały miejsce w niniejszej sprawie, a więc bez spełnienia wymogów technicznych, o których mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz bez spełniania wymogów, o których mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Licencja taka pozwalałaby bowiem na prowadzenie zarobkowej działalności w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, odpowiadającej przewozom osób taksówką, bez konieczności spełnienia wymogów przewidzianych dla uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, co przez ustawodawcę zostało wykluczone.

W okolicznościach faktycznych stwierdzonego w niniejszej sprawie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., i bez zawarcia umowy przez pasażera i skarżącą w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, a więc bez spełnienia łącznie wymogów, o których mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., żadna z licencji przewidzianych w art. 5b ust. 1 u.t.d., nie uprawniałaby skarżącej do dokonania przedmiotowego przewozu okazjonalnego. Tym samym nałożenie kary za naruszenie określone w l.p. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4 a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 b u.t.d. wyklucza nałożenie kary za naruszenie określone w l.p. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d polegające wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wymaganej licencji. Na przewóz, za który nałożono karę w wysokości [...] zł spółka nie mogła uzyskać licencji, za brak której nałożona na nią karę w wysokości [...] zł.

Kara za brak licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., którą wymierzyły organy w niniejszej sprawie byłaby zasadna gdyby skarżąca, dokonywała przewozu okazjonalnego w warunkach, o których mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., gdzie nie obowiązują wymogi konstrukcyjne z art. 18 ust. 4a u.t.d. Taka sytuacja w niniejszej sprawie została jednak przez organy wykluczona.

Gdyby organ uznał, że w niniejszej sprawie miał miejsce przewóz taksówką bez wymaganej licencji, wówczas zasadnym byłoby nałożenie kary za brak licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. ale już nie za naruszenie opisane w l.p. 2.1. załącznika nr 3 u.t.d. W niniejszej sprawie organy wykluczyły jednak uznanie wykonanego przewozu za przewóz taksówką, z uwagi na brak wymaganego oznakowania pojazdu.

Sumując Sąd uznał, że organ I instancji bezpodstawnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł, za brak licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. a organ II instancji bezpodstawnie to zaakceptował, poprzez co organy obu instancji naruszyły w tym zakresie w/w przepis oraz art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na łączną wysokość nałożonej w niniejszej sprawie na skarżącą kary pieniężnej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią wyżej przedstawione stanowisko.

Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Twierdzenie, skarżącej, że kierowca wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innych osób było nieuzasadnione. W trakcie kontroli kierowca okazał umowę zlecenia zawartą ze spółką, mocą której miał wykonywać czynności taksówkarza, umowa ta została zawarta miesiąc wcześniej niż złożono wniosek o uzyskanie licencji, spółka zgłosiła kierowcę do ubezpieczeń społecznych i powierzyła wykonywanie pracy cudzoziemcowi już od [...].01.2020r. spółka na ten konkretny pojazd wystąpiła o wydanie licencji na przewóz osób taksówką i ją otrzymała [...].02.2020r., kierowca poruszał się pojazdem należącym do spółki. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na fakt użytkowania przez kierowcę pojazdu na innej podstawie niż okazana przez niego umowa zlecenia. Nadto w skardze spółka zarzuciła brak uznania, że wykonywała przewóz osób taksówką, co stało w sprzeczności z wyjaśnieniem, że kierowca nie wykonywał przewozu na jej rzecz i w jej imieniu. Ustalenia dokonane przez organ, uznające spółkę za podmiot dokonujący naruszenia, były więc prawidłowe i nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów proceduralnych.

Za niezasadny, w ocenie Sądu, należy uznać również zarzut dotyczący błędnego przyjęcia przez organy, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d., może być zastosowany wobec skarżącej, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37), a więc zdaniem TSUE na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.

Jak wynika z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/ WE, "usługa" to każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Jak dalej stanowi przepis dyrektywy "na odległość" oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. Taką samą definicje usługi zawiera obecnie obowiązująca dyrektywy (UE) nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz.U.UE.L.2015.241.1), w art. 1 ust. 1 lit b.

Usługa przewozu nie jest usługą świadczoną na odległość drogą elektroniczną. O świadczeniu usługi drogą elektroniczną nie świadczy fakt, że wolę skorzystania z niej konsument ujawnił przy użyciu aplikacji w smartfonie, gdyż świadczenie usługi polega na wykonaniu przewozu przy wykorzystaniu odpowiedniego pojazdu. Nadto zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b ppkt (i) dyrektywy, świadczenie usługi "na odległość" wskazuje, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności jej stron, co z oczywistych względów nie może się ziścić w przypadku usługi przewozu.

Z powyższego wynika, że do usług przewozu osób, w tym usług przewozów okazjonalnych, nie znajdowała zastosowania dyrektywa nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., co oznacza również, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d., nie są przepisami technicznymi w rozumieniu tej dyrektywy i nie podlegały notyfikacji Komisji Europejskiej.

Nadto dla zastosowania dyrektywy nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji [...]. Wyrokiem z [...] grudnia 2017 r. (sygn. akt C [...]) Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w postępowaniu przed TSUE, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą dyrektywie usługę transportową (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17., wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19 czy również wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 668/19, publ. jak wyżej).

Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135 p.,p.s.a uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji. O kosztach Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a i art. § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800 z późn. zm.).obejmujących wpis w kwocie [...]zł, opłatę [...] zł oraz kwotę [...]zł, stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem.

1.