Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 161/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 187, art. 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lipca 2007 r. sprawy ze skargi V. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2002r 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej – V. kwotę 4409 zł ( cztery tysiące czterysta dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego 4. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

I SA/Bd 161/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] 2006r., [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za maj, czerwiec, lipiec 2002r. i określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2002r. i określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc: za miesiąc maj 2002r. w kwocie [...] zł,za miesiąc czerwiec 2002r. w kwocie [...] zł,za miesiąc lipiec 2002r. w kwocie [...] zł, za miesiąc sierpień 2002r. w kwocie [...]zł, za miesiąc listopad 2002r. w kwocie [...] zł, zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług: za miesiąc wrzesień 2002r. w wysokości [...]zł, za miesiąc grudzień 2002r. w wysokości [...] zł, w zakresie zobowiązania za miesiąc październik 2002r. utrzymał decyzję w mocy oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług: za miesiące sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002r. i ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień 2002r. w kwocie [...] zł listopad 2002r. w kwocie [...] zł za pozostałe miesiące umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie.

W uzasadnieniu stwierdził, że w badanym okresie spółka zajmowała się przede wszystkim pośrednictwem w zakresie handlu tworzywami sztucznymi i ich odpadami.

Postępowanie kontrolne wykazało nieprawidłowości polegające na zawyżeniu podatku naliczonego w miesiącach od maja do grudnia 2002r. i zawyżeniu podatku należnego w miesiącach maj i czerwiec 2002r.

W zakresie podatku naliczonego nieprawidłowości polegały na odliczeniu podatku VAT z faktur wystawionych przez podmiot nieuprawniony do ich wystawienia ( Pośrednictwo Handlowe i Usługi J. M., - zarejestrowany jako podatnik podatku

od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym w R. do 01 marca 2002r. i Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L." M. T., - zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym w R. do 25 lipca 2002r.). Ponadto ustalono, że faktury wystawione przez Pośrednictwo Handlowe i Usługi J. M. nie potwierdzają faktycznego przebiegu operacji gospodarczych. Z uwagi na powyższe ustalenia, organ pierwszej instancji stwierdził, że spółka naruszyła przepisy art. 19 ust. l i 2 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a i pkt 5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym .

W miesiącach maju i czerwcu 2002r., ustalenia powyższe dotyczyły faktur VAT

wystawionych przez Pośrednictwo Handlowe i Usługi J. M., w miesiącach od sierpnia do grudnia 2002r - faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L.".

Ponadto zakwestionowano za miesiąc listopad 2002r. odliczenie podatku VAT z faktur zarejestrowanych w rejestrze zakupu za ten miesiąc w poz. 17 i 18, jako faktur wystawionych przez podmiot nieuprawniony do ich wystawiania - "L." .

W zakresie podatku naliczonego za miesiąc maj 2002r., stwierdzono także naruszenie przepisu § 48 ust. 3 cyt. Rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002r. i pozbawiono spółkę w tym miesiącu prawa do odliczenia podatku VAT w kwocie [...]zl poz. 12 rejestru zakupu, z zapisu którego wynikało, że jest to faktura od firmy L., przy czym w przedłożonych do kontroli fakturach zakupu nie było takiej faktury.

W zakresie podatku należnego ustalono, że wymienione faktury nie

dokumentowały rzeczywistej sprzedaży, a jedynie pozorowały istnienie takiej czynności,

zatem nie powstał w spółce obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 6 ust. 1,2,4 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Takie ustalenia stanowiły podstawę decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. z dnia [...] 2006r. nr [...]

Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał, że zgromadzony do tej pory materiał dowodowy wymaga uzupełnienia. W toku prowadzonego postępowania uzupełniono materiał dowodowy o dowody i materiały zgromadzone w ramach przeprowadzonych postępowań kontrolnych u dostawcy i odbiorców spółki. Z adnotacji sporządzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej przyjęto, że T. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą PPHU "S." z dniem [...] 2002r. z urzędu zamknięto obowiązek podatkowy jako podatnika podatku od towarów i usług z powodu nieskładania przez podatnika w Trzecim Urzędzie Skarbowym w B. deklaracji VAT-7 po dniu 31 października 2002r.

Likwidator spółki – B. B. w dniu 17 sierpnia 2006r. wniosła o przesłuchanie strony t.j likwidatora spółki i świadka byłego prezesa A. B., uzasadniając, że dowody dotyczące pochodzenia towarów i usług zostaną przedstawione w trakcie przesłuchania. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał do dostarczenia dowodów dotyczących pochodzenia towarów i usług, na które powołała się spółka a w odpowiedzi likwidator wystąpił z żądaniem o przesłuchanie siebie i ponownego przesłuchania byłego prezesa . Dyrektor Izby Skarbowej ponownie zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów B. B., po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym wystąpiła z wnioskiem o kolejne przesłuchanie byłego prezesa A. B.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił przeprowadzenia na żądanie strony dowodu z zeznań świadka A. B.

Na podstawie dokumentów z Urzędu Skarbowego w R., zeznań J. M., A. B. oraz H. B. uznano, że transakcje nie miały miejsca i wskazano na § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W konsekwencji również skorygowano sprzedaż pomiędzy spółką a "M." L. K., "S.". J. B., G. H., "M." udokumentowanych określonymi fakturami. Potwierdzono to kontrolami przeprowadzonymi u tych podmiotów.

W zakresie faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L." stwierdzono, że firma ta była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług jedynie do dnia 25 lipca 2002r, co potwierdza pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. i wskazano na przepis § 48 ust. 4 pkt l a cyt. rozporządzenia Ministra Finansów .

Spółka w odwołaniu przyznała, że omyłkowo zaksięgowała na koncie P. W. L. fakturę wystawioną przez inny podmiot, mianowicie przez P.H.U. "D." nr [...] z [...] 2002r. za formę na bok szafki 3M. W prowadzonym postępowaniu odwoławczym materiał dowodowy został uzupełniony o dowody zgromadzone w ramach przeprowadzonego postępowania kontrolnego u dostawcy P.H.U. "D." . Przeprowadzone w tej firmie w czasie kontroli czynności potwierdziły zdaniem organu transakcję udokumentowaną faktura VAT nr [...] z dnia [...] 2002r. za wykonanie formy na bok szafki 3M.

W postępowaniu w P.H.U "D." ustalono, że faktycznym odbiorcą towarów i usług była Spółka "V." i faktury dokumentujące tę sprzedaż stanowiły w spółce podstawę do odliczenia zawartego w nich podatku naliczonego na podstawie art. 19 ust. l i 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zatem skorygowano stanowisko organu pierwszej instancji, że spółka nie skorzystała z odliczenia, bowiem pomyłkowo w rejestrze zakupu za listopad 2002r. faktury te zostały ujęte w poz. 17 i18 pod nazwą P. W. "L." oraz w maju 2002r. w poz. 12.

Natomiast w zakresie faktury nr [...] z [...] 2002r. wystawionej przez PPHU "S." za usługi marketingowe, ustalono, że T. P. od października 2002 do maja 2005r. przebywał w zakładzie karnym na terenie S., a od maja 2005r. w Zakładzie Karnym B. Na podstawie przesłuchań świadków i informacji uzyskanych z urzędu skarbowego co do tego, że z dniem 31 października 2002r. zamknięto T. P. obowiązek podatkowy jako podatnika podatku od towarów i usług oraz braku jakichkolwiek informacji na temat dokumentów i ewidencji tego kontrahenta. Jego zeznania przesłuchania A. B. w ocenie organu, wskazywały na to, że spółka nie nabyła prawa na podstawie art. 19 ust. l i 2 ustawy o VAT do odliczenia podatku VAT.

W odniesieniu do argumentów strony opartych na wadze zeznań złożonych w postępowaniu karnym, organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał

dowodowy jest wystarczający i kierując się zasadą ekonomiki postępowania nie zajął się ta kwestią.

W skardze zarzucono na podstawie art. 180 i 240 § 1 ordynacji podatkowej to, że została ona wydana w oparciu o nie wszystkie informacje i dowody w sprawie. Stwierdzono, że D. G. oraz T. P. przed Sądem Okręgowym zmienili swoje zeznania w ten sposób, że zeznali iż tylko wypisywali faktury, o czym strona zawiadomiła w oświadczeniu z 14 grudnia 2006r. W ocenie skarżącej istnieje ścisły związek pomiędzy prowadzonym postępowanie w sprawie podatkowej i w sprawie karnej. Uważa, że konieczną jest konfrontacja zeznań świadków, które przemawiają zarówno na korzyść jak i niekorzyść spółki.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Na rozprawie skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z akt karnych o wskazanych sygnaturach.

Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Skarga podlegała uwzględnieniu, gdyż organ naruszył art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i decyzję należało uchylić ( art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Art. 187 § 1 op zapewnia gwarancje zasadzie prawdy materialnej (art. 122 op). Przepis zobowiązuje organ do poszukiwania okoliczności faktycznych w sposób zapewniający rozstrzygnięcie oparte na prawdziwych elementach stanu faktycznego. Doczekał się bogatego komentarza zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie. Znaczy tyle, że aby ocena materiału dowodowego nie przekroczyła granic swobody, materiał musi być zgromadzony w sposób zupełny, muszą być uwzględnione wszystkie dowody, a ustalenia powinny być dokonywane w świetle pełnego kontekstu sprawy. To, z kolei, zobowiązuje organ, by z własnej inicjatywy uzupełnił materiał dowodowy, również wtedy, gdy jego zdaniem, strona przedstawi go w sposób niepełny.

W przypadku natomiast gdy strona zgłasza wniosek dowodowy, to stosownie do art. 188 op, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Zatem nie należy uwzględniać żądania strony, jeśli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, co należy rozumieć tak, że jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 o.p. organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002 r., I SA/Ka 2164/00, ONSA 2003, nr 1, poz. 33). Dowód należy odrzucić, gdy jest fałszywy lub nie pozostaje w związku z badanym faktem. Natomiast inne działania procesowe noszą cechy dowolności i nie mają wiele wspólnego z zasadą swobodnej oceny dowodów (v.: Pietrasz P., Komentarz do art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006.)

W sprawie skontrolowano rozliczenie podatnika oparte na kilkudziesięciu fakturach. Ze względu na specyfikę podatku VAT, każda z tych transakcji wymagała dokonania odrębnej oceny i swoistego rozstrzygnięcia, których wynikiem była zaskarżona decyzja. Istotne przy tym jest również to, że okresem rozliczeniowym w sprawie był miesiąc, a orzeczenie obejmuje kilka miesięcy.

W piśmie z 14 grudnia 2006r., skarżąca zasygnalizowała istnienie zeznań wystawców kilkunastu faktur wystawionych na przestrzeni okresu objętego całą zaskarżoną decyzją. Wskazała na to, że są one odmienne w swej treści jaka była istotna z punktu widzenia wyniku sprawy – rozliczenia podatku VAT za maj – grudzień 2002r.

Nie może budzić wątpliwości, że w świetle art. 187 op, oświadczenie strony zawarte w piśmie złożonym w trakcie postępowania podatkowego (przed wydaniem decyzji) o istnieniu odmiennych niż złożone w postępowaniu podatkowym, zeznaniach, wywołało skutek w postaci zachowania się organu zgodnie z art. 188. Bezspornie organ nie dochował warunków jakie nakłada ten przepis. Nie wystarczy w takim wypadku wskazać w uzasadnieniu na odrębność postępowania podatkowego i karnego, gdyż bez zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w postępowaniu karnym przedwczesne jest uznanie, któremu dał wyraz organ w uzasadnieniu decyzji, że treści z nich wypływające nie mają znaczenia w świetle materialnego prawa podatkowego. Nie można również tłumaczyć braku reakcji na wniosek dowodowy zasadą ekonomiki postępowania. Niedopuszczalną jest interpretacja zasady ogólnej prawa w sprzeczności z przepisem szczególnym.

W takim wypadku brak oceny wniosku dowodowego dokonanej przez organ, brak odmowy z zachowaniem warunków nałożonych przez ustawodawcę, uniemożliwia Sądowi ocenę czy samo nie przeprowadzenie dowodu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziłoby do tego, ze to Sąd podejmowałby decyzję w sprawie podatkowej, czego mu czynić nie wolno. Niewątpliwie naruszenie art. 188 op w przypadku zgłoszenia istnienia odmiennych zeznań niż te stanowiące podstawowe ustalenia w sprawie może mieć istotne znaczenie dla sprawy i zastosowanie art. 145 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było konieczne. Uchylenie decyzji w całości Sąd zważył czasoprzestrzenią wystawionych przez D. G. i T. P. faktur oraz specyfiką rozliczenia podatku VAT, wpływu jaki ma rozliczenie poprzedniego miesiąca na miesiąc kolejny. W sprawie skargą objęto całą decyzję, a braki proceduralne uniemożliwiają kontrolę rozliczeń pod kątem zastosowania prawa materialnego. Nie jest możliwą również na tym etapie ocena czy zawarte w wyroku oceny i zalecenia mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącego w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu.

Stosownie do art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Ustalenie, czy przyjęte w wyroku rozstrzygnięcie nie narusza zakazu reformationis in peius wymaga wnikliwego rozważenia w każdej sprawie. Uwaga ta dotyczy w szczególności tych wyroków, które zawierają rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego aktu lub czynności. W takich bowiem wypadkach wyrok sądu administracyjnego powinien zawierać ocenę prawną i zalecenia co do dalszego postępowania, wiążące ten sąd i organ administracji publicznej, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia i w związku z tym mające wpływ na przebieg dalszego postępowania administracyjnego w sprawie oraz na treść wydanych w nim aktów lub podjętych czynności. Stwierdzenie, że zawarte w wyroku oceny i zalecenia mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącego w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu, uzasadni przyjęcie, że wydanie tej treści wyroku naruszałoby zakaz reformationis in peius (v.: Kabat A., Komentarz do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.)

Zawsze, gdy w wyroku sądu administracyjnego znajdzie się wyrażenie łamiące zakaz reformationis in peius, organ ma obowiązek wnikliwie rozważyć, czy stanowi ono ocenę, o jakiej mowa w art. 153, czy przeciwnie, składa się na ocenę, wyartykułowaną tak, że zakaz ten jest wzięty pod uwagę.

Sąd wskazuje, że organ ponownie przeprowadzi ocenę wniosku dowodowego co do konfrontacji odmiennych zeznań, tak by jedynym determinantem były warunki o jakich mowa w art. 188. Dalsze czynności organu będą uzależnione od wyniku tego postępowania. Jednakże ponownie wydana decyzja nie może łamać zakazu o jakim mowa w art. 134 § 2 cyt. Prawa.

Sąd zważył, że w sprawie istnieje możliwość, iż wynik postępowania podatkowego po niniejszym wyroku będzie gorszy dla strony niż ten zaskarżony przez nią. W przypadku, gdy w wyniku zastosowania się do wskazań Sądu, organ zbierze materiał dowodowy, którego rozpatrzenie przemówi na niekorzyść strony, będzie miał zakaz, poprzez art. 153 cyt. Prawa, takiego orzekania.

Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu skarga była zasadna, co oznaczało konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, jednakże nie wszystkie wnioski organu były błędne w świetle wymogów prawa. Przy czym wskazać należy na art. 134 § 1cyt. Prawa, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W sprawie zakwestionowania faktur, na których wystawcę określono jako PHU J. M., organ prawidłowo przywołał i zastosował § 48 ust. 4 pkt 5) lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), a rozstrzygnięcie oparł na ustaleniach nie przekraczających zasady swobody oceny dowodów.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że z dowodów jakie znalazły się w materiale sprawy – zeznania świadków, kontrola u kontrahentów - nie wynika by faktury odzwierciedlały te transakcje, które miały miejsce w rzeczywistości, co więcej potwierdza to sama strona. W przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem - m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W takim wypadku Sąd stwierdził, że organ prawidłowo zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, gdzie wystawcą wskazano J. M. Takiej samej, prawidłowej, oceny dokonano w przypadku faktur wystawionych przez PW "L.", gdzie wystawienie nastąpiło po wyrejestrowaniu podatnika, skoro stosownie do § 48 ust. 4 pkt 1) lit. a) cyt. rozporządzenia w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Sąd nie stwierdził również naruszenia prawa przy rozliczeniu przez organ podatku należnego. Brak czynności oznaczał w sprawie brak obowiązku podatkowego (art. 6 ust. 1, 2 i 4 ustawy). Prawidłowo zinterpretowano art. 109 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z akt spraw karnych, gdyż stosownie do art. 106 § 3 cyt. prawa, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W orzecznictwie został wyrażony pogląd, iż celem postępowania dowodowego przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II GSK 164/05, publ. ONSAiWSA 2006/2/45). Zatem dokumenty przedstawione przez skarżącą jako dowody w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogły stanowić ze swej istoty dowodu na to czy organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe.

Mając na względzie powyższe, oraz art. 152 cyt. Prawa, Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. Prawa oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).

.