Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 470/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. T. Spółki z o.o. w Ch. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3378/15 w sprawie ze skargi T. T.Spółki z o.o. w Ch. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3378/15 odmówił T. T. Sp. z o.o. w Ch. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 29 maja 2015 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.

Sąd pierwszej instancji podał, że T. T. Sp. z o.o. w Ch. (dalej: "skarżąca") wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wspomnianej decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Zdaniem skarżącej uiszczenie kary pieniężnej spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce szkody i nieodwracalne skutki. Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku, gdyż nie wykazano wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się wyłącznie na obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł i nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie twierdzeń odnoszących się do skutków wykonania decyzji. Spółka nie udokumentowała aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji uniemożliwiło Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje takich skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu kwoty nienależnie wyegzekwowanej. Jednocześnie, Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że nie jest dopuszczalne uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z powodu wadliwości decyzji objętej tym wnioskiem. Na etapie rozpoznania wniosku Sąd nie może bowiem oceniać zgodności decyzji z prawem.

Reasumując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie uprawdopodobniono ryzyka powstania znacznej szkody jak również nieodwracalnych skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji, wobec czego odmówił stronie wstrzymania wykonania decyzji.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania Sądowi pierwszej instancji wniosku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia spółka podniosła, że wciąż zatrudnia pracowników a dodatkowe obciążenie jej budżetu może skutkować redukcją pracowników i grozić realizacji innych świadczeń publicznoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności aktów administracyjnych w postępowaniu sądowym i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutki finansowe powstałe w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. podała jedynie, że zapłata kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł rodzi realne i uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże skarżąca nie sprecyzowała, jakiego rodzaju byłby to skutki oraz w jaki sposób zapłata wspomnianej kary pieniężnej wpłynęłaby na funkcjonowanie spółki tzn. czy groziłaby jej upadłość czy może konieczne byłoby przeprowadzenie likwidacji spółki. Ponadto skarżąca nie załączyła żadnych dokumentów, na podstawie których Sąd pierwszej instancji mógłby ocenić rzeczywistą sytuację finansową spółki i realny wpływ zapłaty kary pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji na dalszy byt spółki. W związku z tym, że Sąd pierwszej instancji nie dysponował żadnymi informacjami o stanie finansowym spółki, ilości zatrudnionych osób, wysokości ponoszonych zobowiązań publicznoprawnych nie mógł ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z kolei w zażaleniu skarżąca podkreśliła, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł negatywnie wpłynie na stan zatrudnienia w spółce oraz realizację zobowiązań publicznoprawnych, jednakże poza ogólnym stwierdzeniem nie podała żadnych precyzyjnych danych w tej kwestii. Informację tę należy również uznać zbyt ogólną i nie pozwalającą stwierdzić, czy wnioskodawca spełnił przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

Mają powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.