Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 593/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1; art. 69
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie WSA Robert Hałabis, WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2018 r. Wojewoda (dalej Wojewoda, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania H. T. (dalej skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej organ I instancji) z dnia [...] r. w przedmiocie anulowania czynności zameldowania.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

H. T. w dniu [...] 2011 r. dokonał zameldowania na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w P.. Na formularzu meldunkowym, w miejscu potwierdzenia faktu pobytu osoby meldującej się pod wskazanym adresem podpis złożył mąż skarżącej T. R.. Na dowód posiadanych uprawnień do przedmiotowego lokalu okazane zostało zaświadczenie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. stwierdzające, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt I Ns [...] z dnia 10 września 2007r. T. R. jest spadkobiercą w Ľ części po zmarłym A. R..

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i uzupełnieniu materiału dowodowego, z uwagi na uchylenie przez Wojewodę decyzją z dnia [...] r. wcześniejszej decyzji organu I instancji, Prezydent ustalił, że H. T. w dniu zameldowania i po tym dniu nie zamieszkiwała w mieszkaniu przy ul. [...] w P.. Ponadto organ I instancji ustalił, że właścicielem lokalu mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w P. jest L. R. (postanowienie Sądu Okręgowego w L. sygn. akt II Ca [...] z dnia 23 listopada 2016 r.). Organ I instancji ustalił również, że H. T. od wielu lat związana jest z lokalem mieszkalnym przy ul. [...] w P., tam właśnie koncentruje się jej życie osobiste. Wskazał, że w roku 2011 była stroną umowy zawartej z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji "Wodociągi P." spółka z o.o. w P. na dostawę wody i odprowadzenie ścieków. W ocenie organu I instancji H. T. nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o jej zamieszkiwaniu kiedykolwiek pod adresem ul. [...] w P..

W tych okolicznościach decyzją z dnia [...] 2018 r. organ I instancji orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu H. T.- R. na pobyt stały w przedmiotowym lokalu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła, że ani organ, ani też wnioskodawca (L. R.) w sposób jednoznaczny oraz przekonujący nie wykazali, iż w dacie dokonywania czynności materialno-technicznej zameldowania zostały naruszone przepisy prawa.

Po zapoznaniu się z treścią odwołania i zgromadzonym materiałem dowodowym Wojewoda ocenił, że decyzja organu I instancji zgodna jest z prawem. Wojewoda odwołał się do przepisów, obowiązującej w dacie dokonania czynności, ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), do jej art. 6 ust. 1 i art. 47 ust. 2 (obecnie art. 25 ust. 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, Dz.U z 2017 r. poz. 657 ze zm.) i uzasadniał, że warunkiem bezwzględnym do zameldowania jest fizyczne zamieszkiwanie w lokalu i koncentracja życia osobistego w tym lokalu.

W sytuacji zatem, gdy dane zostały zarejestrowane, tj. organ dokonał czynności materialno-technicznej zameldowania, a następnie ujawnione zostały sprzeczności między danymi zgłoszonymi a stanem faktycznym istniejącym w dniu rejestracji zameldowania, organ w każdym czasie powinien rozstrzygnąć wątpliwości – w postępowaniu w przedmiocie uchylenia dokonanej czynności materialno-technicznej zameldowania.

Wojewoda wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż ani w dniu zameldowania, ani też później skarżąca w lokalu przy ul. [...] w P. nie zamieszkiwała. Przedmiotową okoliczność potwierdzają stanowcze wyjaśnienia złożone przez wnioskodawcę wymeldowania oraz zeznania zamieszkujących w przedmiotowym lokalu świadków. Fakt, że odwołująca się pod adresem stałego zameldowania nie zamieszkiwała potwierdza także przesłuchiwany dwukrotnie świadek zamieszkujący w sąsiedztwie spornego lokalu od 1976 r. (protokoły z dnia [...] 2017 r. i [...] 2017 r.).

W ocenie organu odwoławczego, zeznania te są wiarygodne, spójne ze sobą i logiczne. O tym, że H. T. nigdy nie zamieszkiwała pod adresem stałego zameldowania świadczy również, w ocenie organu odwoławczego, pismo Prokuratury Rejonowej w P., w którym to wskazano, że w okresie od lutego 2009 r. do [...] września 2017 r. odwołująca się jako adres zamieszkania podawała ul. [...] w P., a nie adres stałego zameldowania (pismo z dnia [...] września 2017 r). Wojewoda wskazał również, że skarżąca była prawidłowo powiadomiona o przeprowadzaniu dowodu z zeznań świadków, a zatem stosownie do art. 79 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz.1257 ze zm.– dalej k.p.a.) miała możliwość uczestniczenia przy tej czynności, z czego jednak nie skorzystała.

Ponadto, jak zauważył, organ odwoławczy, postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku nie określa co wchodzi w skład masy spadkowej. Określa tylko i wyłącznie krąg osób uprawnionych do spadkobrania i w jakiej części osoby te dziedziczą masę spadkową. Z postanowienia Sądu Rejonowego w P. o sygn. I Ns [...] z dnia [...] września 2007 r. wynikało tylko i wyłącznie, że mąż skarżącej jest spadkobiercą Ľ masy spadkowej po zmarłym A. R..W związku z powyższym zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. - o zgłoszeniu do opodatkowania majątku spadkowego nie stanowiło tytułu prawnego do lokalu dającego podstawę mężowi skarżącej do potwierdzenia pobytu na druku meldunkowym. Na podstawie tego zaświadczenia organ ewidencyjny nie powinien dokonać zameldowania w drodze czynności materialno-technicznej, lecz w drodze decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Wojewoda odwołał się tu do regulacji art. 9 ust. 2 ówcześnie obowiązującej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (obecnie art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności). Zwrócił również uwagę, że skarżąca była wezwana przez organ ewidencyjny do przedłożenia wszelkich dowodów, dokumentów, czy zgłoszenia świadków w sprawie toczącego się postępowania, jednakże do tego wezwania się nie zastosowała.

W skardze na ostateczną decyzję Wojewody H. T. wniosła o uchylenie decyzji obu organów. W ocenie skarżącej organy ewidencyjne rażąco naruszyły zarówno przepisy kodeksu postępowania administracyjnego jak i ustawy o ewidencji ludności. Skarżąca odwołała się do dokumentów przedłożonych przy dokonaniu czynności zameldowania i podnosiła, że kluczowym dla organu dowodem w tej sprawie będzie rozstrzygniecie Prokuratury Rejonowej w P. w sprawie z wniosku L. R. o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 233 § 6 k.k. przez skarżącą i jej męża, na co wskazał organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. Skarżąca wskazała, że postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. odmówiono wszczęcia śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k, które nie zostało przez wnioskodawcę zaskarżone.

Skarżąca zarzuciła, ż organy oparły się na zeznaniach świadków – członków rodziny zainteresowanych rozstrzygnięciem sprawy na korzyść wnioskodawcy wymeldowania. Skarżąca zarzuciła, że kwestia konfliktów rodzinnych nie może być przedmiotem postępowania o uchylenie czynności zameldowania dokonanej zgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest ustalenie organów obydwu instancji, że zameldowanie skarżącej w dniu [...] 2011 r. na pobyt stały w trybie czynności materialno-technicznej nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa tj. obowiązującej wówczas ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych została uchylona z dniem 1 marca 2015 r., zgodnie z przepisem art. 92 i art. 93 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U. z 2010 r. Nr 167, poz. 1131 ze zm.).

W myśl zaś art. 69 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. poz. 993, ze zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w sprawach indywidualnych o:

1) zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych - prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy;

2) udostępnienie danych z wojewódzkich zbiorów meldunkowych - umarza się.

Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności weszła w życie z dniem 1 marca 2015 r., z wyjątkiem art. 62, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. (art. 80 ustawy).

W niniejszej sprawie czynności zameldowania dokonano w 2011 r., a postępowanie administracyjne dotyczące anulowania tej czynności materialno- technicznej zostało wszczęte i przeprowadzone pod rządami już nowej ustawy o ewidencji ludności. Trafnie zatem Wojewoda uznał, że oceny zgodności z prawem czynności zameldowania należy dokonać w oparciu o przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie jej podjęcia, które zresztą, jak wykazał, są zasadniczo zbieżne w swojej treści z postanowieniami ustawy nowej.

W myśl art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.

Zameldowanie to następuje przez dokonanie czynności materialno–technicznej, ale jedynie wówczas kiedy w postępowaniu rejestracyjnym organ prowadzący ewidencję nie musi niczego rozstrzygać za wyjątkiem stwierdzenia, czy zostały złożone oraz przedstawione do wglądu wymagane przepisami prawa kompletne i wiarygodne dokumenty potwierdzające przebywanie meldującego się w miejscu pobytu. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania - zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - rozstrzyga właściwy organ gminy (obecnie art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności). Rozstrzygnięcie takie następuje w formie decyzji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, iż ani postanowienie o stwierdzenia nabycia spadku, ani zaświadczenie właściwego urzędu skarbowego dotyczące zgłoszenia do opodatkowania majątku spadkowego opartego na takim postanowieniu, nie stanowią dokumentów uzasadniających potwierdzenie pobytu stałego. Zauważyć w tym miejscu należy, iż organy nie kwestionowały, że przedłożone przy meldunku dokumenty, w tym zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o zgłoszeniu do opodatkowania majątku spadkowego opartego na postanowieniu Sądu Rejonowego w P. sygn. akt I NS [...] z dnia 10 września 2007 r., stanowią dokumenty urzędowe, a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z postanowienia, o którym mowa w tym zaświadczeniu wynikało zaś, jak trafnie zauważył Wojewoda, tylko i wyłącznie, że mąż skarżącej jest spadkobiercą Ľ masy spadkowej po zmarłym A. R.. Dokument ten, podobnie jak zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nie mogły potwierdzać stanu faktycznego – pobytu stałego skarżącej pod adresem [...] w P..

Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności o dowodach osobistych (art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności) pobytem stałym jest zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Jak wskazano czynność zameldowania, polegająca na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji, jest czynnością materialno - techniczną, przez którą rozumie się prawnie regulowaną formę działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Załatwianie spraw administracyjnych w formie czynności materialno - technicznej następuje w przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze jego wykładni. Tym samym czynność materialno-techniczna polegająca na zameldowaniu wówczas będzie prawidłowa i niebudząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w określonym miejscu zameldowania z zamiarem pobytu w dacie rejestracji lub ewentualnie w czasie bezpośrednio ją poprzedzającym, bądź też następującym zaraz po jej dokonaniu. Z kolei eliminacja czynności materialno-technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej anulującej taką czynność. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, czynność materialno–techniczna, jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani prawomocności, co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Stwierdzenie nieważności (anulowanie) czynności materialno-technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (obecnie jest art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności) ujawniły się już po dokonaniu tej czynności (por. wyroki w sprawach sygn. akt: II OSK 1189/07, III SA/Lu 565/09, III SA/Kr 445/19, II SA/Gl 1507/19 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Za pobyt stały uważa się natomiast zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu, tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję.

Celem ewidencji ludności jest odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych, w tym do własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. Dlatego też podstawę do zameldowania stanowi tylko i wyłącznie ustalenie, czy osoba zgłaszająca przebywa pod danym adresem. Dla dokonania zaś czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu, ale faktyczne przebywanie - zamieszkanie w lokalu. Anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania jest więc możliwe i konieczne wówczas, gdy okaże się, że w dacie tej czynności osoba nie przebywała z zamiarem stałego pobytu w tym lokalu.

W przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia ocenę organów, że skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu przy ul. [...] w P. ani w dacie dokonania przez nią zameldowania, ani przed tą datą, ani w późniejszym okresie. Organ ustalił, iż inny wskazywany przez skarżącą adres to ul. [...] w P.. Wbrew zarzutom skargi dowody potwierdzające stanowisko organów, to nie tylko dowody ze zeznań świadków członków rodziny wnioskodawcy (brata skarżącego, jego córki i żony oraz matki skarżącego), ale także odpowiedzi instytucji i organów państwowych, gdzie wskazano, że skarżąca i jej mąż posługiwali się innym adresem niż [...] (np. pismo Prezesa Sądu Rejonowego w P. z dnia 7 lutego 2018 r. – k. 166 akt adm., pismo Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 19 września 2017 r. – k.101 akt adm., pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji "Wodociągi P." spółka z o.o. w P. z dnia 14 marca 2018 r. – k. 1197 akt adm.). To także dowody z zeznań osób obcych dla stron. Wskazać tu chociażby należy na zeznania świadka M. B. – sąsiadki, która dwukrotnie potwierdziła, że jest sąsiadką L. R. od 1976 r. i że zna osobiście skarżącą i jej męża, i że małżonkowie R. nie mieszkali pod nr [...] od czasu, gdy ona mieszka w swoim domu (protokołu przesłuchania z dnia [...] 2017 r. i [...] 2017 r. – k. 32 i 88). Zauważyć przy tym należy, że przedmiotowe zeznawania składane były pod rygorem odpowiedzialności karnej. Także z zeznań [...] (k. 35 akt. adm.) nie wynika aby skarżąca i jej mąż zamieszkiwali (przebywali) pod adresem [...] w P. w okresie zameldowania, czy później. Wskazany świadek zamieszkały przy ul. [...] zeznał jedynie, że wie, że obok jej miejsca zamieszkania znajduje się posesja, na której widuje czasami [...] ale nie utrzymuje z tymi sąsiadami kontaktów od 15 lat i w istocie nie wie kto mieszka w tym domu obok.

Zauważyć należy również, że w skardze skarżąca nie akcentowała faktu stałego przebywania pod adresem zameldowania a fakt, że dokumenty które przedstawiono przy zameldowaniu stanowiły dokumenty urzędowe, "które to organ ewidencyjny uznał za niewystarczające do udowodnienia posiadanego tytułu współwłasności a więc tytułu prawnego do nieruchomości, które stanowiło podstawę prawną czynności wymienionej w drukach meldunkowych". Tymczasem jeszcze raz podkreślić należy, że zameldowanie związane jest ze stanem faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Dokonując zameldowania (na pobyt stały lub czasowy), obywatel polski tym samym potwierdza fakt swojego pobytu w określonym miejscu, a więc zamieszkiwania w określonej miejscowości pod określonym adresem. Zgłaszając swój pobyt w określonym miejscu celem zameldowania obywatel dostarcza organom władzy publicznej informacji w kwestii adresu, pod którym stale lub czasowo przebywa, a więc miejsca, gdzie można go zastać. Jeśli zaś obywatel, dokonując zgłoszenia pobytu celem zameldowania, wskazuje adres, pod którym faktycznie nie przebywa (ani stale ani czasowo), to taka czynność sprzeczna jest z celem obowiązku meldunkowego i nie może zostać objęta prawną ochroną. Czynność zameldowania nie stanowi w najmniejszym stopniu instrumentu dochodzenia czy potwierdzenia praw do lokalu. Można być na stałe zameldowanym w lokalu, do którego nie ma się praw, jak i nie zostać zameldowanym w lokalu, do którego ma się wyłączne prawo. Jedynym bowiem wyznacznikiem zameldowania jest, jak już wyżej wskazano, fakt przebywania pod określonym adresem. Towarzyszyć mu może zamiar stałego pobytu (zamieszkiwanie). Kwestia zamiaru ma jednak charakter uzupełniający, bowiem pozwala jedynie na kwalifikację pobytu jako stałego lub czasowego. Zasadnicze znaczenie ma sam pobyt pod oznaczonym adresem, a więc element faktyczny, który w przypadku skarżącej nie wystąpił. Nie wystarczy twierdzenie, że zamiarem skarżącej jest zamieszkiwanie w spornym lokalu, skoro nie towarzyszyło mu faktyczne przebywanie w lokalu ani w dacie dokonania czynności, ani po tej dacie. Nawet okoliczność, iż w danym mieszaniu znajdowały się rzeczy skarżącej w sytuacji, gdy nie przedstawiła ona w toku postępowania administracyjnego przekonującego dowodu, z którego wynikałoby, że faktycznie w tym mieszkaniu w dacie zameldowania, czy przed albo po tej czynności, przebywała i mieszkała, nie może stanowić uzasadnienia dla dokonania przez organ czynności zameldowania zgodnej z prawem (zob. też wyrok w sprawie II SA/Wr 684/18, CBOSA).

W tym stanie faktycznym i prawnym, spełnione zostały – w ocenie Sądu - przesłanki anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania. Decyzje organów administracji publicznej, są więc zasadne.

Trafna jest również ocena organu I instancji, że postępowanie toczące się w przedmiocie możliwości popełnia przez skarżącą i jej męża przestępstwa polegającego na złożeniu fałszywego oświadczania przed organem administracji, co do miejsca faktycznego zamieszkania, nie ma wpływu na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.

W kontekście argumentacji skargi co do twierdzeń zawartych w pierwotnej decyzji kasacyjnej organu odwoławczego z dnia [...] 2017 r. odnośnie znaczenia tego postępowania dla wyniku sprawy, to wskazać należy, że po pierwsze zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm. – dalej: jako "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym w sprawie zastosowania). Granice sprawy wyznaczyła decyzja Wojewody z dnia 11 czerwca 2018 r. Po drugie organ odwoławczy wskazał w swojej pierwotnej decyzji kasacyjnej na możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale ze sformułowaniem, "chyba, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę uzyska nowe dowody na podstawie których ustali prawidłowy stan faktyczny". Istotne jest to, że organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające i takie dowody pozyskał, o czym wskazano wyżej m.in. występując do Sądu Rejonowego w P., Sądu Okręgowego w L., czy Prokuratury Rejonowej w P. o wskazanie adresu kierowanej przez skarżącą i jej męża korespondencji. Organ ponownie też w dniu [...] 2018 r. przesłuchał świadków, (matkę skarżącego J. R., jego brata L. R., bratową J. R. i O. R. córkę L. R.).

Wbrew zarzutom skargi organ przeprowadził postępowanie z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej, zapewnił stronie czynny udział w tym postepowaniu, niejednokrotnie wzywał skarżącą do przedłożenia dowodów istotnych dla wyniku sprawy (k. 38, k.115, 153, 171, 200 akt. adm.) z czego jednak skarżąca nie skorzystała. Zawiadamiał również skarżącą o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków (k.28, k. 91, k.175). Skarżąca nie uczestniczyła w przeprowadzeniu przez organ tych dowodów.

Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do art. 7 k.p.a. strona posiada własną inicjatywę dowodową i jeżeli z jakiejś okoliczności wywodzi skutki prawne dla siebie korzystne, to powinna z inicjatywy tej skorzystać i przedstawić organowi dowody na ich potwierdzenie, a tego skarżąca nie uczyniła.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowody był zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia przy prawidłowej wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.