Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2466/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 9, art. 11
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 97/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 97/18 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 15 maja 2012 r. [...] złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lesku wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r., w którym zadeklarował w pierwszym roku pięcioletniego zobowiązania realizację pakietu 4- Ochrona zagrożonych ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, a w jego ramach realizację wariantu 4.1- Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 4,50 ha – obejmującej działkę rolną A poł. na działce ewidencyjnej nr 486.

Kierownik Biura Powiatowego ARMiR w Lesku decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. przyznał beneficjentowi płatność rolnośrodowiskową na 2012 r. w wysokości [...] zł (w tym 1000 zł koszty transakcyjne). Decyzja ta stała się ostateczna, a środki pieniężne zostały przelane na rachunek beneficjenta.

W dniu 11 lutego 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lesku zawiadomił beneficjenta, że wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych na mocy decyzji z dnia 17 grudnia 2012 r., a następnie decyzją z dnia 14 marca 2016 r. ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego w wysokości 5400 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wydając decyzję w dniu 17 grudnia 2012 r. opierał się na dostępnych w kampanii 2012 r. zdjęciach lotniczych, które zostały wykonane w dniu 29 kwietnia 2009 r. Natomiast aktualizacja systemu informacji geograficznej o zdjęcia lotnicze wykonane w dniu 1 maja 2012 r. była dostępna dopiero na kampanię w 2013 r., a zatem po dniu wydania ww. decyzji. Organ I instancji stwierdził, że deklaracje zawarte we wniosku beneficjenta oraz wyrysy na materiale graficznym, stanowiącym załącznik do wniosku, zawierają dane niezgodne ze stanem faktycznym użytkowania działki rolnej A, poł. na działce ewid. nr [...]. Z analizy zaktualizowanej ortofotomapy wynikało bowiem, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności rolnośrodowiskowych w 2012 r. na działce ewidencyjnej nr [...] wynosi 3,54 ha. Oznacza to, że beneficjent nie był uprawniony do otrzymania płatności rolnośrodowiskowych w kwocie przyznanej decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r.

W wyniku wniesionego przez beneficjenta odwołania Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lesku decyzją z dnia 21 lipca 2016 r. ustalił beneficjentowi kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego w wysokości [...] zł.

Następnie Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie decyzją z dnia 16 września 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 173 dalej: ustawa o wspieraniu obszarów wiejskich) pomoc i pomoc techniczna, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami określonymi dla zaległości podatkowych, chyba, że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub przepisy ustawy stanowią inaczej(...), a właściwość i tryb ustalania kwot pomocy i pomocy technicznej pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, określają przepisy o utworzeniu ARiMR. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 - dalej: ustawa o Agencji) ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowych, przeznaczonych na finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej, następuje w drodze decyzji administracyjnej, a takimi były środki przyznane [...], gdyż pochodziły z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych przeznaczonych na współfinansowanie.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji stwierdzając, że analiza ortofotomapy z dnia 1 maja 2012 r. wykazała, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) działki rolnej A, położonej na działce ewidencyjnej nr [...] 54 ha, a nie jak wskazywał beneficjent 4,50 ha. Powierzchnia 0,96 ha stanowiąca różnicę między powierzchnią zadeklarowaną przez wnioskodawcę, a powierzchnią stwierdzoną, stanowi obszar niekwalifikujący się do przyznania płatności ze względu na znajdujące się na niej zadrzewienia i zakrzaczenia. W związku z powyższym Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie uznał, że powierzchnia użytkowana rolniczo w 2012 r. na działce ewidencyjnej nr [...] ha mniejsza niż zadeklarowana we wniosku. Różnica między płatnością wypłaconą na podstawie decyzji z dnia 17 grudnia 2012 r., a płatnością faktycznie przysługującą na podstawie powierzchni zakwalifikowanej w oparciu o zaktualizowane ortofotomapy, stanowi płatność nienależną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 901/16 uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że organ II instancji naruszył przepisy prawa procesowego, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów art. 7, art.11 i art.77 k.p.a., gdyż organy Agencji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły całości materiału dowodowego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu administracyjnym, nie została również zrealizowana zasada przekonywania określona w art. 11 k.p.a, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnianiu swoich rozstrzygnięć. Sąd zaznaczył, że z uzasadnienia decyzji nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że wypłacone skarżącemu świadczenie było faktycznie świadczeniem nienależnym.

Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie decyzją z dnia 25 maja 2017 r., nr 12/09/2017 uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lesku z dnia 21 lipca 2016 r. o ustaleniu [...] kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności rolnośrodowiskowych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lesku decyzją z dnia 10 października 2017 r., nr [...] ustalił [...] kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości [...] zł.

Po rozpoznaniu odwołania beneficjenta, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie decyzją z dnia 13 grudnia 2017 r., nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu l instancji, a odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że zwrot nienależnie pobranej płatności rolnośrodowiskowej wynikał z tego, że składając wniosek o przyznanie płatności beneficjent nie uwzględnił zmian w użytkowaniu gruntów tzn. nie skorygował deklaracji do stanu faktycznego i powierzchni uprawnionej do płatności na rok 2012, zawyżając powierzchnię deklarowaną na działce rolnej A przez wskazanie powierzchni 4,50 ha, podczas gdy powierzchnia uprawniona do płatności w roku 2012 wynosiła jedynie 3,54 ha. Organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia stanowiąca różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią uprawnioną do płatności - jak wynika z ortofotomapy wykonanej w dniu 1 maja 2012 r. - stanowiła obszar zadrzewiony, a tym samym nieuprawniony do płatności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, podejmując wskazane na wstępie rozstrzygnięcie wskazał, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność uznania przyznanej beneficjentowi płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r. za nienależną.

Zgodnie z art. 29 ustawy o Agencji, właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej ustala kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, a także krajowych, przeznaczonych na: współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej oraz finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej.

Zdaniem Sądu, niekwestionowaną okolicznością w sprawie jest, że wypłacone skarżącemu środki z tytułu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 pochodzą z funduszy, o których mowa w wyżej wymienionym przepisie. Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków z wymienionych funduszy.

W rozpoznawanej sprawie decyzja, na podstawie której przyznano skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości [...] zł została wydana w dniu 17 grudnia 2012 r. Organ wydając decyzję opierał się na ortofotomapach z dnia 29 kwietnia 2009 r., na podstawie których ustalił, że powierzchnia działki uprawniona do otrzymania płatności i zadeklarowana przez beneficjenta wynosiła 4,50 ha. Tylko te zdjęcia dostępne były w kampanii 2012 r. Dokonana aktualizacja systemu informacji geograficznej ARiMR o zdjęcia lotnicze wykonane w dniu 1 maja 2012 r. ujawniła, że uprawniona do płatności powierzchnia działki rolnej A faktycznie wynosi 3,54 ha i jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej przez beneficjenta o 0,96 ha. Na przedeklarowanym obszarze znajdowały się zadrzewienia i zakrzaczenia. Obiektywnie zatem deklaracja zawarta we wniosku beneficjenta oraz wyrysy na materiale graficznym stanowiącym załącznik do wniosku, zawierają dane niezgodne ze stanem faktycznym użytkowania działki rolnej wg stanu na dzień składania wniosku tj. 15 maja 2012 r. Ponieważ różnica pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią, a powierzchnią stwierdzoną w oparciu o ortofotomapy z 1 maja 2012 r. wyniosła 0,96 ha, co stanowi 27,12% powierzchni stwierdzonej, płatność nie powinna być przyznana beneficjentowi, stosownie do treści art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zw. z art. 43 Rozporządzenia nr 640/2014. Powyższe oznacza, że beneficjent nie był uprawniony do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej w kwocie przyznanej decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r., dlatego zasadnie płatność rolnośrodowiskowa w kwocie 5400 zł została uznana za pobraną nienależnie.

W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia, że z udostępnionych beneficjentowi w 2012 r. zdjęć – ortofotomap, na których zaznaczył on powierzchnię deklarowaną do płatności, wynikała większa powierzchnia działki uprawniona do płatności tj. 4,50 ha. Udostępnione w 2012 r. beneficjentom zdjęcia wykonane były w 2009 r., a zatem uwzględniały stan użytkowania w 2009 r. Wynikająca z ortofotomap powierzchnia zagospodarowania działek ma charakter orientacyjny, a obowiązkiem beneficjenta jest upewnienie się czy stan faktyczny na gruncie nie uległ zmianie i czy w związku z tym deklarowana powierzchnia (zaznaczona na zdjęciach) jest w całości powierzchnią uprawnioną do płatności – stosownie do przepisów mających zastosowanie do danego programu rolnośrodowiskowego. Z treści § 13 ust. 2a rozporządzenia rolnośrodowiskowego wynika, że przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych.

Jak wynika z dowodów zgromadzonych w aktach powierzchnia zakrzaczeń i zadrzewień na działce rolnej A w 2012 r. zwiększyła się w porównaniu do stanu z 2009 r., co spowodowało zmniejszenie powierzchni uprawnionej do płatności.

Organ przyznając płatność rolnośrodowiskową na podstawie nieaktualnych ortofotomap nie wiedział, że stan faktyczny na przedmiotowej działce uległ zmianie, wykazały to dopiero aktualne zdjęcia wykonane w dniu 1 maja 2012 r., które jednak zostały udostępnione organom ARiMR w 2013 r. Jak wyżej wskazano, dla oceny prawidłowości przyznania płatności znaczenie ma faktyczny stan użytkowania działki rolnej w momencie składania wniosku, a wykazany on może być wszelkimi dostępnymi dowodami. Słusznie wskazał Dyrektor ARiMR, że stosownie do treści art. 12 ust.4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (WE) nr 640/2014, jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany (...) lub jeśli jakakolwiek informacja podana we wcześniej ustalonym formularzu, o którym mowa w ust. 2 i 3 jest błędna, przy składaniu wniosku rolnik wprowadza poprawki w formularzu, a jeśli poprawki dotyczą powierzchni działki referencyjnej, rolnik podaje zaktualizowaną powierzchnię każdej z działek rolnych, a w stosownych przypadkach wskazuje nowe granice działki referencyjnej.

Konkludując Sąd wskazał, że nie są zasadne zarzuty niezastosowania się przez organy do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 901/16. Zdaniem Sądu organy uzupełniły materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami Sądu, a dokonane ustalenia uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie.

[...] wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji przez WSA w Rzeszowie i zaakceptowanie przez ten Sąd uchybień popełnionych przez organy administracji, w sytuacji, gdy postępowanie kontrolowane przez WSA w Rzeszowie zawierało uchybienia wskazanym przepisom postępowania administracyjnego uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji w postaci:

- braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zebrania dowodów, w tym braku podjęcia dostatecznych czynności w celu ustalenia rzeczywistej powierzchni uprawnionej do płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego na 2012 r. działki rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr 486,

- błędnej oceny materiału dowodowego i dokonania ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym sprawy skutkującej niezasadnym przyjęciem, że kwota 5400 zł stanowiąca płatność rolnośrodowiskową za 2012 r. stanowi kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego i w związku z tym podlega zwrotowi.

II. na podstawie art. 174 § 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (WE) nr 640/2014 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący miał obowiązek podać zaktualizowaną powierzchnię działki rolnej, w sytuacji, gdy w dacie składania wniosku (15.05.2012r.) powierzchnia działki rolnej uprawniona do płatności była tożsama z powierzchnią wskazana we wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania sądowego prowadzonego przez WSA.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zebrania dowodów oraz błędnej oceny materiału dowodowego i dokonania ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym. Na marginesie nadmienić należy, że skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żadnym jej miejscu nie odwołał się do treści przepisów, które ujął w omawianym zarzucie. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny pomimo tej wadliwości środka zaskarżenia postanowił jednak ustosunkować się do postawionego zarzutu.

Wskazać należy, że organy obu instancji uznały, że powierzchnia stanowiąca różnicę między powierzchnią deklarowaną a uprawnioną do płatności - co potwierdziła ortofotomapa wykonana w dniu 1 maja 2012 r. - stanowiła obszar zadrzewiony, a tym samym nieuprawniony do płatności. Organy wskazały, że miejsca wykluczone z płatności znajdowały się w południowym oraz w północno-zachodnim krańcu działki ewidencyjnej nr 486 - co szczegółowo obrazowała mapa (przedstawiająca powierzchnię uprawnioną do płatności na rok 2012 na działce ewidencyjnej nr 486), którą organy włączyły do materiału dowodowego sprawy. Na przedmiotowej mapie przedstawiającej działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr 486 - dnia 1 maja 2012 r. powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza, zgodnie z pomiarem widocznym na mapie wynosiła 35 359,04 m2 (suma dwóch niespójnych obszarów: 27 169,73 m2 oraz 8 189,31 m2), tj. 3,54 ha. Jednakże, w dniu wydania decyzji nr [...] o przyznaniu Panu [...] płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012, tj. w dniu 17 grudnia 2012 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lesku nie dysponował zaktualizowanymi danymi dotyczącymi powierzchni uprawnionej do płatności. W bazie referencyjnej systemu identyfikacji i rejestracji działek rolnych, o której mowa w przepisie art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, z której organy Agencji korzystają w ramach tzw. kontroli administracyjnej - na dzień 17 grudnia 2012 r. organ dysponował danymi działki ewidencyjnej nr 486 sporządzonymi na podstawie zdjęć lotniczych wykonanych w dniu 29 kwietnia 2009 r. Aktualizacja systemu informacji geograficznej ARiMR o zdjęcia lotnicze wykonane w dniu 1 maja 2012 r. nastąpiła w 2013 r., czyli po wydaniu Panu [...] decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r., uwzględniającej do płatności powierzchnię 4,50 ha i przyznającej płatność rolno środowiskową w wysokości [...] zł.

Zauważyć należy, że [...] w 2012 r. złożył również wniosek o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego oraz o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Postępowania te zakończone zostały decyzjami, które przyznawały płatności do tej samej działki rolnej A (deklarowanej w ramach płatności rolnośrodowiskowej) do powierzchni 4,50 ha, lecz w związku z pojawieniem się nowych istotnych dla sprawy, okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lesku wznowił z urzędu te postępowania i uchylił decyzje. Nowymi okolicznościami były nowe ortofotomapy obrazujące zadeklarowaną działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr 486. Decyzje zostały utrzymane w mocy przez organ II instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 września 2015 r., sygn. Akt I SA/Rz 656/15 prawomocnie oddalił skargi na te decyzje.

Organy orzekając w niniejszej sprawie włączyły do materiału sprawy dowody zgromadzone w wyżej wymienionych postępowaniach i posiłkowały się tymi decyzjami, w szczególności dokonanymi ustaleniami powierzchni uprawnionej do płatności na działce rolnej nr 486.

Biorąc powyższe pod uwagę powyższe ustalenia dotyczące stanu faktycznego, powierzchnia siedliska w wariancie 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków uprawniona do płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok wynosi 3,54 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią do której przyznano płatność na mocy decyzji z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...] a stwierdzoną w oparciu o aktualne ortofotomapy wynosiła 0,96 ha (tj,:4,50 ha - 3,54 ha), co stanowi 27,12 % w stosunku do powierzchni stwierdzonej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie organ wywiązał się prawidłowo ze swoich obowiązków, gdyż prowadził postępowanie dowodowe uwzględniając całokształt przepisów k.p.a., zebrał wszystkie niezbędne dowody i dokonał ich oceny, co prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji. Cały zebrany materiał dowodowy został przez organ poddany wszechstronnej ocenie uwzględniającej zasady wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Z tych przyczyn uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż organy nie naruszyły przepisów postępowania. Tym samym niezasadny okazał się zarzut. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (WE) nr 640/2014 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskazać należy, że w zarzucie tym skarżący kasacyjnie wywodzi, że doszło do naruszenia powołanych przepisów poprzez uznanie, że to na podmiocie ubiegającym się o płatności spoczywa obowiązek zweryfikowania poprawności danych przekazanych mu przez ARMiR.

W ocenie NSA dla prawidłowej wykładni powołanych przepisów ma istotne znaczenie ma art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Powołany przepis stanowi, że w celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d), wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiały geograficzne przekazane rolnikowi zgodnie z tym przepisem określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej.

Z przepisu tego wynika zatem, że formularze przekazane rolnikowi zawierają informacje na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiały geograficzne przekazane rolnikowi określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej.

Bazując wyłącznie na tym przepisie można byłoby dojść do wniosku, że to na organie spoczywa obowiązek przedstawienia rolnikowi odpowiedniego materiału graficznego zawierającego informacje na temat maksymalnego obszaru kwalifikowanego, a jedynym zadaniem rolnika jest wskazanie położenia każdej działki rolnej. Jednak powołanego art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 nie można odczytywać samodzielnie. W zakresie obowiązków rolnika należy odnieść się do treści art. 12 ust. 4 tego rozporządzenia (powołanego w zarzucie), z którego to przepisu wynika, że jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany, szczególnie odnośnie do przeniesień uprawnień do płatności zgodnie z art. 43 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 lub jeśli jakakolwiek informacja podana we wcześniej ustalonym formularzu, o którym mowa w ust. 2 i 3, jest błędna, przy składaniu wniosku rolnik wprowadza poprawki w formularzu.

Natomiast powołany w zarzucie art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (WE) nr 640/2014 stanowi o stosowaniu do okresu objętego wnioskiem skarżącego przepisów Rozporządzenia (WE) nr 1122/2009.

Stwierdzić zatem należy, że jeżeli nastąpiły jakiekolwiek zmiany w stanie faktycznym związanym z przekazanym materiałem graficznym lub w przypadku, gdy jakakolwiek informacja podana w formularzu jest błędna, przy składaniu wniosku rolnik wprowadza poprawki w formularzu. Zatem do obowiązków rolnika należy wprowadzenie zmian w sytuacji, gdy jakakolwiek informacja jest błędna.

Podkreślić w tym miejscu należy, że to rolnik ubiegający się o płatność do gruntu posiada największą wiedzę na temat swoich działek, ich powierzchni i granic w terenie. Dlatego też, jeśli przekazany materiał graficzny zawiera błędy, to rolnik winien je wskazać i wprowadzić prawidłowe dane dotyczące działek, co do których ubiega się o płatności.

Tym samym, w ocenie NSA, Sąd I instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organów wyrażone w zapadłych w sprawie decyzjach, co do wykładni i zastosowania w sprawie przepisów wskazanych w zarzucie naruszenia prawa materialnego.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.