Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 301/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art.125 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: zawiesić postepowanie.


UZASADNIENIE

A. B. (dalej jako strona, skarżący) , działając poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie radcy prawnego A. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 maja 2017 r. w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, przed rozpoznaniem zgłoszonych zarzutów na prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu postępowanie egzekucyjne, wierzyciel, a to Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanowieniem ostatecznym z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...], zajął w stosunku do zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych negatywne stanowisko, uznając je za niezasadne.

Zarzuty te dotyczyły braku doręczenia decyzji Prezesa Zarządu PFRON o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i braku istnienia obowiązku, jak również przedawnienia zobowiązań objętych decyzją o odpowiedzialności osób trzecich z 13 września 2013 r. dotyczącej zobowiązania za grudzień 2007 r.; błędnego wskazania "osoby zobowiązanego" – A. B. poprzez błędne wskazanie nr NIP; niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka w związku z błędnym oznaczeniem wierzyciela; braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm.); dalej: "u.p.e.a.".

Powyższe wiążące stanowisko wierzyciela zostało następnie uwzględnione , w ramach rozpoznania zarzutów egzekucyjnych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu- działającego jako organ I instancji, a także w ramach wydanego w postępowaniu zażaleniowym zaskarżonego obecnie do tut Sądu postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 24 maja 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy, jak i treści samej skargi wynika, że wprawdzie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016r sygn. akt V SA/Wa 2756/15 została oddalona skarga A. B. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, to jednakże wyrok ten jest nieprawomocny gdyż został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Natomiast z informacji zawartych w Centralnej Bazie Orzeczeń I Informacji o Sprawach wynika, że sprawa ta została zarejestrowana w NSA pod sygn. akt II GSK 4348/16 i do tej pory nie została rozpoznana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Z przepisu tego wynika możliwość zawieszenia przez sąd postępowania z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o ww. przepis następuje z urzędu, co oznacza, że jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08), a zatem może ono nastąpić niezależnie od wniosku złożonego przez stronę.

Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) zachodzi wówczas, gdy uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Przy czym warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

W piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się ponadto, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II)., oraz że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego winno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej, przy czym w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, LEX nr 479145, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08, postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 września 2013 r. I SA/Op 631/13).

Rozważając zatem kwestię zawieszenia postępowania wskazać w pierwszej kolejności należy, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż wprawdzie w obrocie prawnym , co podkreślały organy egzekucyjne, pozostaje ostateczne , wiążące je, stanowisko wierzyciela wyrażone w postanowieniu Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...], to jednakże nadal otwarły jest katalog środków prawnych , przysługujących stronie do ewentualnego zwalczenia tego niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Świadczy o tym fakt zawiśnięcia sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w ramach toczącego się postępowania kasacyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016r sygn. akt V SA/Wa 2756/15 oddalającego skargę A. B. na ww postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 20 kwietnia 2015 r.

W ocenie Sądu z uwagi na charakter postępowania dotyczącego rozpoznania zarzutów egzekucyjnych i wiążącą dla organów egzekucyjnych moc stanowiska wierzyciela, nie budzi wątpliwości, że zakres toczącego się wyżej wskazanego postępowania kasacyjnego ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawania obecnej sprawy. Oceniając zatem powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone.

W związku z powyższym, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia