Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 286/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 182 § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 53
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...] Starosta, działając na podstawie art. 103 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 1212 ze zm., dalej jako u.k.p.), w związku z art. 182 § 2 i art 2 pkt 9 ustawy z dnia 06 czerwca 1997r. - Kodeks kamy wykonawczy (Dz. U. z 1997r. Nr 90, poz. 557 z późn. zm.) oraz § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016r., poz. 231 ze zm., dalej jako rozporządzenie) orzekł o cofnięciu M.M. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kat. "AM,B1,B,BE,C1,C,C1E,CE,T", do czasu ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Jednocześnie na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.)decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w dniu 8 grudnia 2021r. do urzędu wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2021r., sygn. [...], w którym orzeczono wobec M.M. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego.

Starosta wskazał, iż w świetle przepisów prawa przywołanych w podstawie prawnej oraz wydanego przez Sąd Rejonowy wyroku z [...] lutego 2021 r., spełnione zostały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o cofnięciu M.M. uprawnień do kierowania pojazdami. Po odbyciu orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, którego początek liczy się od dnia [...] października 2021r., a koniec upływa z dniem [...] października 2025r. strona może się ubiegać się o przywrócenie uprawnień.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając organowi wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o treść wyroku karnego z pominięciem materiału dowodowego zebranego w sprawie i brak wskazania w sentencji konkretnego okresu obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów.

Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie m.in. art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., art. 182 § 2 k.k.w. oraz art. 107 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości. 2. cofnęło M.M. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kat. AM, B1, B, BE, C1, C, C1E, CE, T na okres od 4 lat (po sprostowaniu na okres 4 lat)g, to jest od dnia [...] października 2021 r. do dnia [...] października 2025 r. włącznie.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, iż wyrokiem z dnia [...] lutego 2021 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy uznał M.M. winnym popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 1 kk oraz orzekł wobec niego środek kamy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. W dniu 18 grudnia 2021 r. Sąd Rejonowy przesłał prawomocny wyrok z dnia [...] lutego 2021 r. Starostwu Powiatowemu celem jego wykonania w części dotyczącej zakazu prowadzenia pojazdów, wskazując w piśmie, że zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych biegnie od daty uprawomocnienia się orzeczenia. Wyrok z dnia [...] lutego 2021 r. stał się prawomocny z dniem 18 października 2021 r. Zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 k.k.w., organ do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Jak wynika natomiast z treści art. 184 k.k.w., przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek kamy wymieniony w niniejszym oddziale lub 2 4 oddziale 1, albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. Organy administracji, będące związane treścią wyroku karnego, zobowiązane są jedynie do wyegzekwowania orzeczonego środka karnego i nie mają żadnej możliwości orzekania w sposób odmienny, niż wynika to z treści wyroku. Wyrażenie w "orzeczonym zakresie" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów (czyli kategorii pojazdów do których odnosi się zakaz). Pojęcie to obejmuje również okres na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. Oznacza to, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle oznaczony, określony datami: początkową i końcową, okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu. Tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji), nie w jej uzasadnieniu. Mając na względzie związany charakter decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w związku z prawomocnie orzeczonym środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, za bezprzedmiotowe uznano badanie przez starostę dalszych okoliczności sprawy pod kątem weryfikacji treści zakazu. Organ nie ma bowiem możliwości rozszerzania ani zwężania orzeczonego przez sąd zakazu, jednocześnie nie jest uprawniony do weryfikowania wyroku sądu karnego. Natomiast za zasadny uznało SKO zarzut odwołania dotyczący braku wskazania w sentencji decyzji okresu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2021 r. (II GSK 1227/21, LEX nr 3267438), w którym zwrócono uwagę na sprzeczność przepisu §17 rozporządzenia, odnoszącego się do elementów decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, z ustawą powodującą, że przepisy rozporządzenia nie mogą być stosowane, gdyż przepisy rozporządzenia nie mogą przewidywać rozwiązań sprzecznych z ustawą. W tej sytuacji za konieczne uznało SKO uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ponowne rozstrzygnięcie sprawy, uwzględniające również okres na jaki zostają cofnięte stronie uprawnienia do kierowania pojazdami. Okres ten uwzględnia termin początkowy obowiązywania środka karnego wskazany przez sąd karny.

Od powyższej decyzji M.M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając jej: 1. naruszenie art. 7 kpa w zw. z art 80 kpa mogącym mieć istotny wpływ na treść orzeczenia polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego zebranego w chwili wydania decyzji, 2. niezrozumiałą treść pkt. 2 decyzji w treści określającej okres cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami tj. ,,na okres od 4 lat". Wobec powyższego skarżący wniósł ouchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego zatrzymanie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych winno być liczone od dnia popełnienia przestępstwa tj. od dnia [...] sierpnia 2020 r., a nie od uprawomocnienia się wyroku bowiem po zmianie przepisów nie było konieczne zatrzymywanie dokumentu "prawa jazdy", a tylko adnotacja w systemie. Ponadto wskazał, iż wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bez wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przy nieuwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. Skarżący prowadził pojazd, do prowadzenia którego niezbędne jest posiadanie uprawnień kat. "B". Dodatkowo skarżący podniósł, iż zawiadomienie o wszczęciu decyzji i data, w której została ona wydana uniemożliwiły skarżącemu zapoznanie się z całokształtem dokumentacji sprawy. Wskazał przy tym, że o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, należy zawiadomić nie tylko pełnomocnika, ale również stronę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Do odpowiedzi na skargę organ załączył postanowienie SKO z dnia [...] maja 2022 r., nr [...], w którym sprostował błąd pisarski w decyzji własnej z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w ten sposób, że w pkt 2 decyzji wyrazy ,,na okres od 4 lat" zastąpiono wyrazami ,,na okres 4 lat".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a strona skarżąca nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w przedmiotowej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2022 r., uchylająca decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2021 r. (o cofnięciu M.M. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kat. AM, B1, B, BE, C1, C, C1E, CE, T do czasu ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie) i cofająca M.M. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kat. AM, B1, B, BE, C1, C, C1E, CE, T na okres 4 lat (po sprostowaniu), to jest od dnia [...] października 2021 r. do dnia [...] października 2025 r. włącznie.

Materialnoprawną podstawę podjęcia zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

Stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

W myśl natomiast art. 182 § 1zdanie pierwsze k.k.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (§ 2).

Na wstępie podkreślić należy, iż decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, tj. nie zależy od uznania organu. Oznacza to, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego. Zatem w następstwie otrzymania zawiadomienia o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, odpowiedni organ - w świetle dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. - jest zobowiązany cofnąć, w formie decyzji administracyjnej, wskazane uprawnienia do kierowania pojazdami i nie może wydawać osobie, względem której taki zakaz orzeczono tych uprawnień w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie orzekającym uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czyniąc przedmiotową skargę nieuzasadnioną.

W sprawie nie było kwestionowane, że wyrokiem z dnia [...] lutego 2021 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy orzekł w pkt 2 wobec M.M. środek kamy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Wyrok stał się prawomocny z dniem 18 października 2021 r., zgodnie z klauzulą prawomocności znajdująca się na odpisie wyroku (k. 1 akt administracyjnych). Odpis prawomocnego wyroku z klauzulą prawomocności oraz z informacją z dnia [...] listopada 2021 r., że zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych biegnie od daty uprawomocnienia się orzeczenia, przesłane przez Sąd Rejonowy celem wykonania środka karnego, doręczone zostały organowi I instancji w dniu 8 grudnia 2021 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść cytowanych wcześniej przepisów stwierdzić należało, iż organ prawidłowo wszczął i przeprowadził postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego, mające charakter reformatoryjny, nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia zgodności z prawem. SKO prawidłowo uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło co do istoty sprawy w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jako przyczynę uchylenia decyzji organu I instancji SKO wskazało brak określenia w sentencji tejże decyzji okresu na jaki orzeczono cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami. Określenie tego okresu tj. od [...] października 2021 r. do [...] października 2025 r. zamieszczone zostało w uzasadnieniu decyzji Starosty.

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu II instancji, iż konieczne jest określenie precyzyjniei to w treści samej sentencji decyzji, okresu na jaki orzeczone zostało cofnięcie uprawnień. Za niewystarczające uznając należy w tym względzie zamieszczenie tego elementu wyłącznie w treści uzasadnienia. Z cytowanego wcześniej przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Organ ma zatem nie tylko cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, ale musi także cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnieść także należy do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 698/09; wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1219/19 oraz z dnia 19 lutego 2020 r.; sygn. akt II SA/Gl 1396/19, a także w Gdańsku z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 348/09 oraz z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 1078/20).Tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zatem zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji). Decyzja musi ten obowiązek określać konkretnie, całościowo bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, gdyż w przeciwnym wypadku decyzja może być niewykonalna (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r., sygn. akt SA/Gd 1537/95, LEX nr 44086, zob. również np. wyr. NSA z 27 czerwca 2003 r., I SA 215/02, LEX 149489, wyr. WSA z 26 listopada 2014 r. II SA/Go 743/14, CBOSA). Przy czym nie powinno się rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu decyzji, które jest innym niż osnowa składnikiem decyzji administracyjnej. To z osnowy decyzji jej adresat ma czerpać wiedzę na temat treści uprawnień lub obowiązków zindywidualizowanych wobec niego poprzez wydanie danej decyzji administracyjnej. Rolą uzasadnienia jest z kolei transparentne wyjaśnienie adresatowi decyzji dlaczego (z jakich powodów) owa indywidualizacja uprawnień lub obowiązków nastąpiła.

Dodać należy, iż - na co słusznie zwróciło uwagę SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – powyższej oceny nie zmienia § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 ze zm.) Ustęp 1 tego przepisu stanowi, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie natomiast w ustępem 2 tego przepisu w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. W przypadku gdy sąd nakazał zwrot dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami, a w aktach sprawy stwierdzono brak tego dokumentu, w uzasadnieniu decyzji nie wskazuje się daty rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami, a jedynie pouczenie o obowiązku zwrócenia dokumentu i związanym z terminem jego zwrotu początkiem liczenia terminu orzeczonego zakazu. Odnośnie cyt. przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. (sygn. III SA/Lu 1080/16) stwierdził, iż ,,czym innym jest kwestia określenia terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innym, wynikający z art. 182 § 2 k.k.w., obowiązek oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. W konsekwencji też nałożony na organ obowiązek wydawania decyzji bez określenia terminu jej ważności, nie wyłącza obowiązku oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami." (podobnie wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1712/19). Poza tym, nawet gdyby przyjąć, że w treści § 17 ust. 1 rozporządzenia z 2016r. wyłączona została możliwość oznaczania w decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami okresu, na jaki cofnięto uprawnienie, to i tak powyższe nie powinno prowadzić do zaniechania wykonania przez organy administracji obowiązku wynikającego z art. 182 § 2 k.k.w. Zaistniałaby bowiem wówczas niezgodność dwóch regulacji: przepisu § 17 ust. 1 rozporządzenia z 2016r. i art. 182 § 2 k.k.w. W sytuacji, gdy ta sama kwestia (oznaczanie w decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami okresu, na jaki cofnięto uprawnienie) byłaby w sposób odmienny regulowana ustawą oraz przepisem niższej rangi – rozporządzeniem, należałoby pominąć treść rozporządzenia i stosować przepis rangi ustawowej (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 października 2018r. sygn. III SA/Kr 739/18 i wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 942/19). Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Na niezgodność § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2016 r. z powyższych względów zwrócił także uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1227/21, które to stanowisko Sąd w pełni podziela.

Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu orzeczenie organu I instancji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem (w przedstawionym wyżej rozumieniu) na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, było aktem wadliwym. Z powyższych względów Sąd za prawidłowe uznał uchylenie przez SKO decyzji organu I instancji.

W ocenie Sądu SKO prawidłowo uchylając decyzję organu I instancji, jednocześnie orzekło merytorycznie, cofając skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami na okres 4 lat (po sprostowaniu) tj. od [...] października 2021 r. do [...] października 2025 r.Zdaniem Sądu SKO prawidłowo zastosowało przepisy prawa materialnego, stwierdzając, iż w sprawie zostały spełnione określone w art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. przesłanki uzasadniające cofnięcie uprawnień skarżącemu. Prawomocnym wyrokiem sąd kary orzekł wobec skarżącego o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lati SKO stosownie do wymogu określonego w art. 182 § 2 k.k.w. orzekło o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami uwzględniając orzeczony zakaz co do zakresu zakazu i okresu na jaki został orzeczony, określając ten okres w sentencji decyzji (od [...] października 2021 r. do [...] października 2025 r.). Powyższa decyzja nie budzi także zastrzeżeń z punktu widzenia przepisów k.p.a., bowiem organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie, a uzasadnienie decyzji SKO zawiera wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. elementy.

Odnosząc się do stanowiska wyrażonego w skardze, niewątpliwie za nieuzasadniony uznać należy zarzut nr 2, wskazujący na niezrozumiałą treść pkt 2 zaskarżonej decyzji SKO w zakresie okresu na jaki orzeczono cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami tj. ,,na okres od 4 lat". Zarzut ten jest nieuzasadniony mając na uwadze wydaneprzez SKO postanowienie z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] o sprostowaniu błędu pisarskiego w zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] lutego 2022 r., właśnie w zakresie pkt 2 w ten sposób, że wyrazy ,,na okres od 4 lat" zastąpiono wyrazami ,,na okres 4 lat" (k. 14-15 akt sadowych). Na dopuszczenie się błędu pisarskiego wskazywała treść wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2021 r., gdzie orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów na okres 4 lat. Jak wskazano w komentarzu P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 113: "Sprostowanie takie może nastąpić również po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję wymagającą sprostowania – obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie oceny decyzji z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ administracji, niezależnie od tego, czy postanowienie o sprostowaniu było przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (wyrok NSA z 26 marca 1993 r., I SA 1429/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 39)."

Za nieuzasadniony uznał także Sąd zarzut nr 1 skargi dotyczący naruszenia art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. w związku z błędną oceną materiału dowodowego zebranego w chwili wydania decyzji. Przy czym zwrócić należy uwagę, iż pełnomocnik skarżącego nie sprecyzował jakich dowodów to dotyczyło i w jakim zakresie dokładnie materiał dowodowy został błędnie oceniony przez organy. Jeżeli dotyczyć miałoby to okoliczności w jakich wydany został wyrok karny z dnia [...] lutego 2021 r., w związku z którym wydana została decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, to ponownie wskazać należy, iż organ - a dalej także sąd kontrolujący decyzje organów administracji publicznej - nie są uprawnieni do analizowania i badania okoliczności, w wyniku których orzeczony został przez sąd karny środek karny zakazu w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.

Zdaniem Sądu nie znajduje także uzasadnienia podniesiony w treści uzasadnienia skargi zarzut doręczenia zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy tylko pełnomocnikowi skarżącego, z pominięciem samego skarżącego. W powyższym zakresie nie można uczynić organowi zarzutu, mając na uwadze, że zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego stawiennictwa. Z kolei w myśl art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

W przedmiotowej sprawie zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2021 r., z pouczeniem o treści art. 10 k.p.a., doręczone zostało stronie prawidłowo w dniu 15 grudnia 2021 r., a decyzja organu pierwszej instancji wydana została dopiero [...] grudnia 2021 r., zatem strona miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Natomiast pouczenie o treści art. 10 k.p.a. w postępowaniu odwoławczym, w którym skarżący od początku reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, nie było doręczane, organ bowiem nie uzupełniał materiału dowodowego w sprawie, a zatem materiał ten odpowiadał temu zebranemu przez organ I instancji.

Pełnomocnik skarżącego podniósł także w uzasadnieniu skargi, iżw związku z popełnieniem przestępstwa, którego dotyczy wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2021 r., prowadził on pojazd, do którego prowadzenia niezbędne jest posiadanie prawa jazdy kat. B. Domniemywać należy z powyższego, iż intencją pełnomocnika skarżącego było zakwestionowanie zakresu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami innych kategorii niż kategoria B. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż to w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego z [...] lutego 2021 r., którego treścią związany był organ wydając decyzję (o czym mowa była już wcześniej), Sąd Rejonowy orzekł o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, nie zawężając tego zakazu wyłącznie do uprawnień do prowadzenia pojazdów wg. kat. B. Wobec tak określonego środka karnego, organy będąc związane treścią w/w wyroku na podstawie art. 182 § 2 k.k.w., nie były uprawnione do zawężenia orzeczenia o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami tylko kat. B. Przy czym podkreślić należy, iż w sprawie nie był kwestionowany zakres posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii wymienionych w zaskarżonej decyzji, a jedynie zastrzeżenia strony skarżącej budziło, że cofnięcie uprawnień z uwagi na popełnienie przestępstwa w związku z prowadzeniem pojazdu wymagającego kat. B powinno z tego względu wpłynąć na ograniczenie cofnięcia uprawnienia.

Ponadto zdaniem skarżącego, jak wynika z treści skargi, błędnie określony został termin na jaki w zaskarżonej decyzji cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami. Po pierwsze skarżący zwrócił uwagę na brak określenia przez Sąd terminu początkowego obowiązywania środka karnego. W tym zakresie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 184 k.k.w. przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny wymieniony w niniejszym oddziale lub oddziale 1 (w tym zakaz prowadzenia pojazdów) albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy wypełnił w/w obowiązek przesyłając do Starostwa informację z dnia [...] listopada 2021 r. co do terminu początkowego, od którego biegnie zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (k. 2 akt administracyjnych). W piśmie tym Sąd Rejonowy wskazał, iż zakaz ten biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia. Z klauzuli prawomocności nadanej zaś w wyroku z [...] lutego 2021 r. wynika, iż wyrok jest prawomocny od 18 października 2021 r. Z uwagi na powyższe nie było, wbrew stanowisku skarżącego, zasadne wystąpienie przez organ o interpretację do sądu karnego w zakresie określenia terminu początkowego biegu zakazu.

Po drugie zdaniem skarżącego termin 4 lat, na jaki orzeczony został przez sąd karny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych powinien być liczony od dnia popełnienia przestępstwa przez skarżącego, czyli od [...] sierpnia 2020 r., a nie od [...] października 2021 r., zwracając uwagę, iż obecnie nie jest konieczne zatrzymywanie prawa jazdy.

W tym zakresie Sąd także uznał stanowisko skarżącego za nieuzasadnione. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 43 § 2 Kodeksu karnego pozbawienie praw publicznych, zakazy (w tym też zakaz prowadzenia pojazdów) i nakaz obowiązują od uprawomocnienia się orzeczenia. Z dniem 5 grudnia 2020 r. na mocy art. 3 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1517) uchylony został art. 43 § 3 Kodeksu karnego zgodnie z którym, orzekając zakaz określony w art. 42 (dotyczący zakazu prowadzenia pojazdów), sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu; do chwili wykonania obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. Jednocześnie z dniem 5 grudnia 2020 r. wszedł w życie art. 135b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450), zgodnie z którym zatrzymanie wydanego w kraju prawa jazdy następuje przez wprowadzenie informacji o zatrzymaniu do centralnej ewidencji kierowców niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia przesłanek określonych w art. 135 ust. 1. (powyższe związane było z równoległym zniesieniem ciążącego na kierujących pojazdami obowiązku posiadania przy sobie dokumentu prawa jazdy).W ustawie zmieniającej brak było przepisów przejściowych w w/w zakresie. Natomiast według uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (IX kadencja, druk sejm. Nr 388, s. 24) w odniesieniu do uchylenia art. 43 § 3 k.k. wskazano, że zakłada się ,że zakaz (prowadzenia pojazdów – przyp. sądu) będzie obowiązywał od uprawomocnienia się orzeczenia.

Zdaniem Sądu w świetle powyższego oraz wobec podanej przez sąd karny w piśmie z dnia [...] listopada 2021 r., informacji co do biegu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez skarżącego, mianowicie od uprawomocnienia się wyroku (tj. od 18 października 2021 r.), przy jednoczesnym braku orzeczenia przez Sąd Rejonowy w wyroku z dnia [...] lutego 2021 r. o jakimkolwiek zaliczeniu na poczet zakazu prowadzenia zatrzymania dokumentu w trybie art. 63 § 4 k.k., SKO prawidłowo określiło w zaskarżonej decyzji termin początkowy cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami tj. od [...] października 2021 r. Przyjęcie przez organ odmiennego terminu stanowiłoby naruszenie treści art. 182 § 2 i art. 184 k.k.w. Organy są związane orzeczeniem wyroku i w tym zakresie nie mogą dokonywać żadnych interpretacji i zmian, a orzec mogą o cofnięciu uprawnień zgodnie z wyrokiem i podaną przez sąd informacją o sposobie liczenia biegu terminu, czyli jak w przedmiotowej sprawie od uprawomocnienia się wyroku tj. od 18 października 2021r.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.