Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 481/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2250/19 o umorzeniu postępowania sądowego ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy w sprawie ze skarg Miasta Stołecznego Warszawy, R. N. i J. P. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 13 sierpnia 2019 r. nr KR III R32/19 w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z 19 września 2019 r. pełnomocnik skarżącego Miasta Stołecznego Warszawa – adw. E. B. wniosła skargę na uzasadnienie decyzji Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej: Komisja) z 13 sierpnia 2019 r. nr KR III R 32/19 w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], o pow. 1019 m2, ozn. hip. Nr [...].

Pismem z 3 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącego złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi.

Postanowieniem z 11 marca 2022 r., I SA/Wa 2250/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), umorzył postępowanie sądowe ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, co do swej treści, a cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i prawnie skuteczne. O zwrocie wpisu sądowego Sąd I instancji postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie R. N. wniósł o jego uchylenie. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 60 p.p.s.a. wskazując, że błędnie uznano, że cofnięcie skargi przez Miasto Stołeczne Warszawa jest dopuszczalne, gdyż całokształt sprawy wskazuje, że oświadczenie to prowadzi do obejścia prawa. Pomimo bowiem trwającego jeszcze postępowania sądowoadministracyjnego na rozstrzygnięcia Komisji (ze skarg zarówno R. N., J. P., jak też m. st. Warszawy), Prezydent m. st. Warszawy ponownie rozpoznał sprawę i decyzją z 23 lutego 2022 r. nr 62/SD/2022 odmówił przyznania odszkodowania za utraconą nieruchomość warszawską położoną przy ul. [...]. Organ ponownie zatem orzekł w sprawie, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną, pomimo że nie została ona prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Oznacza to, że decyzja ta jest obarczona przesłanką nieważności, o której mowa w art. 156 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na zażalenie Komisja wniosła o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W niniejszym postępowaniu, dotyczącym zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania ze skargi jednej ze stron skarżących, Sąd I instancji badał jedynie przesłanki dopuszczalności cofnięcia skargi tego konkretnego skarżącego. Nie zajmował się natomiast, jak podniesiono w zażaleniu, kwestią merytoryczną oraz zasadnością i zgodnością z prawem ponownie wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji z 23 lutego 2022 r., bowiem nie tej decyzji dotyczyła skarga Prezydenta m. st. Warszawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie (I SA/Wa 2250/19). Nadto, od nowo wydanej decyzji będzie przysługiwało stronom prawo złożenia odwołania, a następnie prawo wniesienia skargi na decyzję organu II instancji w przypadku nie zgadzania się z nią. Wszystko to jednak może mieć miejsce w odrębnym postępowaniu administracyjnym i sądowym.

Wyjaśnienia wymaga, że składając oświadczenie o cofnięciu skargi skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu. (zob. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wolters Kluwer LEX Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 60.). Cofnięcie skargi oznacza zatem rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący może dowolnie rozporządzać swoją skargą, również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu (zob. J.P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wolters Kluwer LEX Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 60.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że oświadczenie Prezydenta m. st. Warszawy o cofnięciu skargi na przedmiotową decyzję Komisji nie zmierzało do obejścia prawa. Co więcej, cofnięcie skargi przez Prezydenta m. st. Warszawy w żaden sposób nie wpływa na rozpoznanie skargi R. N. i J. P. na tę samą decyzję, co oznacza, że zaskarżona decyzja będzie poddana sądowej kontroli, a tego przecież oczekują skarżący.

W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do ziszczenia przesłanek z art. 60 p.p.s.a. dotyczących umorzenia postępowania sądowego wobec cofającego swoją skargę Prezydenta m. st. Warszawy, a zarzut naruszenia art. 60 p.p.s.a. należało uznać za nieusprawiedliwiony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.