Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 541/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43 i art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z dnia [...] roku nałożył, na obecnie skarżącego A. M., obowiązek zapłaty kwoty [...] zł, tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia i przechowywania pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w terminie 30 dni od daty, w której niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Decyzja ta została skierowana do A. M. pod adres ul. [...], [...] C. i odebrana w dniu 25 stycznia 2012 roku przez jego ojca B. M. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych).

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. M. Odwołanie zostało sporządzone "7 lutego 2011 roku" (chyba powinno być prawidłowo 7 lutego 2012 roku), a do organu odwoławczego wpłynęło 15 lutego 2012 roku. W odwołaniu tym skarżący kwestionował merytoryczne podstawy wydania decyzji przez organ pierwszej instancji i twierdził, że decyzja tego organu została mu doręczona w dniu 26 stycznia 2012 roku. Nadto podniósł, że organ pierwszej instancji nie wykazał, by został on prawidłowo powiadomiony o usunięciu pojazdu, jego przemieszczeniu i skutkach nieodebrania pojazdu w terminie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia [...] roku – na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin ten ma charakter zawity, a czynność dokonana po jego upływie jest bezskuteczna.

Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona adresatowi w dniu 25 stycznia 2012 roku, oznacza to, że 14 dniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 8 lutego 2012 roku. W związku z tym wniesione odwołanie w dniu 9 lutego 2012 roku, zostało wniesione po upływie ustawowego terminu z art. 129 § 2 k.p.a., co obligowało organ do stwierdzenia w oparciu o art. 134 k.p.a. uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożonej przez A. M., działającego przez pełnomocnika radcę prawnego J. P., wniósł on o uchylenie postanowienia ostatecznego z dnia [...] roku. W ocenie skarżącego postanowienie oparto na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, iż decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] roku została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 25 stycznia 2012 roku, podczas gdy decyzja ta nie została mu skutecznie nigdy doręczona. Zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 43, art. 134, art. 7 i art. 77 k.p.a.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z argumentacją zbieżną z zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawę przed Sądem w dniu 22 sierpnia 2012 roku żadna ze stron nie stawiła się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania przez A. M. od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] roku. Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona A. M. w dniu 25 stycznia 2012 roku, a w związku z treścią art. 129 § 2 k.p.a. ostatnim dniem terminu był 8 luty 2012 roku. W związku z tym odwołanie nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 9 lutego 2012 roku zostało wniesione po upływie ustawowego terminu.

Spór w sprawie dotyczy tego, czy w dniu 25 stycznia 2012 roku doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji skarżącemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że jedynie od daty skutecznego doręczenia tej decyzji mógł rozpocząć bieg termin do wniesienia odwołania.

Z akt sprawy wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona w dniu 25 stycznia 2012 roku na adres "A. M., ul. [...], [...] C." i odebrana przez jego ojca B. M. Wcześniej na ten sam adres było kierowane zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] roku (odebrane przez matkę skarżącego). Adres ten wynika z dowodu doręczenia zawiadomienia o usunięciu pojazdu z drogi (k. 40), został także wskazany w notatce urzędowej dotyczącej holowania pojazdu (k.2). Taki też adres został podany przez skarżącego w odwołaniu z dnia 7 lutego 2011 roku (powinno być 7 lutego 2012 roku). Wskazanie innego adresu, a w związku z tym kwestionowanie skuteczności doręczenia w dniu 25 stycznia 2012 roku nastąpiło dopiero w skardze.

Należy podkreślić, że w trakcie postępowania, a w szczególności po doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 14 lutego 2011 roku, a także decyzji organu pierwszej instancji, skarżący nigdy nie zawiadomił organu administracji o zmianie swojego adresu. (art. 41 § 1 k.p.a.). Biorąc pod uwagę ten fakt oraz okoliczność, że adres nie był nigdy przez skarżącego kwestionowany (aż do skargi), w tym w postępowaniu związanym z usunięciem samochodu z drogi, należy uznać zdaniem Sądu, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło pod właściwy adres w trybie art. 43 k.p.a.

Artykuł 43 k.p.a. statuuje instytucję doręczenia zastępczego pisma kierowanego do adresata będącego osobą fizyczną. Instytucja doręczenia zastępczego z art. 43 k.p.a. ma subsydiarny charakter w relacji do doręczenia właściwego z art. 42 k.p.a. W przypadku niemożności doręczenia właściwego, podmiot doręczający, doręcza pismo za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, dorosłemu sąsiadowi lub dozorcy domu. Forma pokwitowania nie została w omawianym przypadku określona. Oznacza to, że spełnienie tej przesłanki (pokwitowanie) polega na takim zachowaniu osoby odbierającej pismo, które wskazuje na wolę oddania pisma adresatowi. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 1 lutego 2011 roku, sygn. akt III OSK 1098/10, a pogląd ten skład orzekający podziela, "jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się doręczenia przesyłki adresatowi". W niniejszej sprawie decyzję organu pierwszej instancji doręczono ojcu adresata, który nie odmówił jej przyjęcia. Z kolei okoliczność, ze dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania (I SA/Lu 1731/98).

Skoro zatem doręczenie nastąpiło w sposób skuteczny w dniu 25 stycznia 2012 roku, to termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 8 lutego 2012 roku. Zasadnie zatem w stosunku do odwołania wniesionego po tej dacie zaskarżonym postanowieniem stwierdzono uchybienie terminu do jego wniesienia.

W związku z tym skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012. 270) podlegała oddaleniu.