Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1740/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie przez spółkę "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 czerwca 2011 r. nr [...] odmawiające na podstawie art. 59 §2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej "k.p.a.") skarżącej spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] o nałożeniu na Spółkę z o.o. "A." kary pieniężnej w wysokości 114 950,00 zł za zajęcie pasa drogowego przy ul. R. w rejonie [...][...] bez zezwolenia zarządcy drogi od 1 grudnia 2006 r. do 31 marca 2007 r.

Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Prezydent W. orzekł o nałożeniu na spółkę "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwaną dalej także "Skarżącą") kary pieniężnej w wysokości 114 950,00 zł za zajęcie pasa drogowego na ul. R. w rejonie [...][...] bez zezwolenia zarządcy drogi od 1 grudnia 2006 r. do 31 marca 2007 r.

Wymieniona decyzja została doręczona Skarżącej w dniu 7 maja 2007 r., natomiast jej pełnomocnikowi w dniu 2 maja 2007 r. Od decyzji tej pełnomocnik Spółki wniósł odwołanie, które zostało nadane listem poleconym w dniu 18 maja 2007 r. (co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie).

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej także "Kolegium") stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 2 maja 2007 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 16 maja 2007 r.

O uchybieniu terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik strony dowiedział się z wymienionego wyżej postanowienia Kolegium, które otrzymał w dniu 27 lipca 2007 r.

Spółka pismem z dnia 2 sierpnia 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – 3 sierpnia 2007 r.) wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jako przyczynę uchybienia terminowi wskazano nieprawidłowe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, które polegało na tym, że decyzję doręczono w dniu 7 maja 2007 r. skarżącej spółce, (tj. stronie postępowania), a pełnomocnikowi w dniu 2 maja 2007 r. jedynie "do wiadomości" - poprzez tzw. "rozdzielnik decyzji". Odwołanie zostało zatem wniesione w terminie przysługującym stronie - od daty otrzymania decyzji przez stronę.

Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Kolegium odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w szczególności wskazał, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy i tym samym, zgodnie z art. 58 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Na obydwa postanowienia, tj. z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Spółka wniosła skargę do sądu administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., w sprawie o sygn akt VI SA/Wa 1573/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obydwa postanowienia Kolegium. Od wyroku tego Kolegium wniosło skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r., w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1573/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną od zaskarżonego wyroku w części uchylającej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2007 r., nr [...].

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 r., w sprawie o sygn akt II GSK 549/08, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007 r., (sygn akt VI SA/Wa 1573/07) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 24 marca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił wątpliwości co do treści własnego wyroku z dnia 3 grudnia 2008 r. (sygn akt II GSK 549/08) w ten sposób, iż wyrokiem tym uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007 r., (sygn akt VI SA/Wa 1573/07) w części uwzględniającej skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...].

Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r. w sprawie o sygn. akt 598/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki na postanowienie Kolegium z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Od wyroku tego Spółka wniosła skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 października 2010 r., w sprawie o sygn akt II GSK 884/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki.

W dniu 4 stycznia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VI SA/Wa 1573/07) na podstawie art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") stwierdził, że orzeczenie z dnia 11 grudnia2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1573/07 w części uchylającej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r., nr [...] i stwierdzającej jego niewykonanie jest prawomocne od dnia 11 kwietnia 2008 r.

W dniu 14 marca 2011 r. Kolegium powiadomiło Zarząd Dróg Miejskich w [...], że w związku z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. pozostaje do rozpatrzenia wniosek "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 58 i art. 17 pkt 1 k.p.a., w związku z wnioskiem "[...]" Sp. z o.o. z dnia 2 sierpnia 2007 r. (data wpływu do organu: 06.08.2007 r.) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania orzekło na podstawie art. 59 §2 k.p.a. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Rozpoznając wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ podniósł, że zgodnie z przepisem art. 58 k.p.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że wydając zaskarżone postanowienie był związany zapadłymi w sprawie wyrokami sądów administracyjnych, z których bezspornie wynika, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. została doręczona Skarżącej w sposób prawidłowy. Strona była w sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i dlatego nie można podzielić stanowiska Skarżącej, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, skoro pełnomocnik uważał, iż może wnieść decyzję w terminie, w którym decyzja została doręczona stronie. Powyższe nie wypełnia warunku uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, co uzasadnia odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. naruszenie art. 58 k.p.a. poprzez uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło z winy zainteresowanego, podczas gdy przyjęta forma doręczenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. uzasadnia brak tej winy zarówno przez pełnomocnika, jak i stronę postępowania oraz niewłaściwy skład orzekający zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że "nawet przy przyjęciu prawidłowości doręczenia decyzji nie może mieć miejsca automatyczna konsekwencja, że przekroczenie terminu nastąpiło z winy wnoszącego odwołanie". W przedmiotowej sprawie brak winy strony i jej pełnomocnika wynika z "zastosowanego przez ZDM specyficznego i niejasnego sposobu doręczenia mogącego wywołać takie zachowanie strony i jej pełnomocnika, jakie w istocie nastąpiło" . Zdaniem Skarżącej, "w takiej sytuacji organy i sądy winny przychylać się do praw stron aby można było merytorycznie skontrolować wartość odwołania od decyzji organu administracji". Pełnomocnik podkreślił, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został wniesiony przez stronę postępowania "A. sp. z o.o." i jako taki powinien zostać uwzględniony również dlatego, że strona nie może ponosić winy za ewentualne uchybienia swojego pełnomocnika" w takich sytuacjach, jak w przedmiotowej sprawie.

Jednocześnie pełnomocnik Skarżącej zaznaczył, że "w przedmiotowej sprawie miało miejsce ponowne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (...) a zatem skład orzekający SKO przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezależnie od motywów uchylenia poprzedniego postanowienia SKO winien być inny od poprzedniego".

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, przywołując w zakresie motywów rozstrzygnięcia argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego orzekania przez Kolegium w niewłaściwym składzie wskazało, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2007 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zostało uchylone przez Sąd administracyjny i dlatego brak jest obrocie prawnym decyzji, która uzasadniałaby wyłączenie członków składu orzekającego Kolegium, orzekających w roku 2007. Powoływany przepis odnosi się do obowiązku wyłączenia pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji w niższej instancji oraz przez ten sam organ, który ma ponownie rozpatrzyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, natomiast nie dotyczy spraw rozpatrywanych w wyniku uchylenia decyzji czy postanowienia przez sąd administracyjny, ponieważ strona nie składa wówczas środka odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Badając legalność zaskarżonego postanowienia, po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze ocenę prawną, zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 549/08, która jest wiążąca w myśl art. 190 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga złożona przez spółkę jest niezasadna albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi jest odmowa przywrócenia przez organ terminu do wniesienia odwołania.

Na wstępie należy stwierdzić, że instytucję przywrócenia terminu reguluje przepis art. 58 § 1 k.p.a., który stwarza dla strony postępowania administracyjnego ochronę przed negatywnymi skutkami uchybienia terminowi procesowemu przewidzianemu dla podjęcia określonej czynności. Zasadniczą przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Za prawidłowe i znajdujące oparcie zarówno w doktrynie, jak i dotychczasowym i wciąż aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać stanowisko organu, iż oceniając brak winy zainteresowanego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można oczekiwać od osoby należycie dbającej o własne interesy, zaś o braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy dopełnieniu obowiązku stanęła na przeszkodzie okoliczność nie do przezwyciężenia, mimo dołożenia największego choćby wysiłku. Uniemożliwia przyjęcie braku winy w niedopełnieniu dokonania czynności procesowej w terminie nawet lekka postać niedbalstwa, co z kolei stoi na przeszkodzie przywróceniu terminu do jej dokonania. ( vide: B. Adamiak [w] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C. H. Beck 11 wyd. str. 281 – 282, M. Jaśkowska, A. Wróbel; Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, wyd. II str. 398-399 ).

Dodać można, że w teorii prawa administracyjnego podnosi się, że przeszkodę nie do przezwyciężenia w kontekście braku winy przy niedochowaniu terminu procesowego należy wręcz identyfikować poprzez stan siły wyższej ( vide: E. Iserzon [w] Komentarz IV, 1970, str. 138 - przywołane przez M. Jaśkowską i A. Wróbla op.cit. str. 399). Mimo pewnych rozbieżności w doktrynalnym pojęciu braku winy, z pewnością należy przyjąć, iż do okoliczności uzasadniających przyjęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie należą obłożna choroba zainteresowanego czy też dotyczące strony postępowania nadzwyczajne zjawiska wywołane działaniem sił przyrody eliminujące nie tylko możliwość złożenia przez nią pisma procesowego w terminie, ale wykluczające w ogóle normalne działanie.

W rozpatrywanej sprawie Skarżący wywodzi, że "brak winy strony i jej pełnomocnika wynika z zastosowanego przez ZDM specyficznego i niejasnego sposobu doręczenia, mogącego wywołać takie zachowanie strony i jej pełnomocnika, jakie nastąpiło".

Z poglądem tym Sąd nie może zgodzić się z następujących powodów.

Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 2 maja 2007 r. i od tej daty rozpoczął swój bieg 14 dniowy termin do złożenia odwołania od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. bez względu na to, czy i kiedy decyzję tę doręczono stronie. Zgodnie bowiem z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Oznacza to, że od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony czynny udział w postępowaniu. Dodać należy, że doręczenie pełnomocnikowi przedmiotowej decyzji było prawidłowe, gdyż potwierdził on własnoręcznym podpisem czynność doręczenia. W sprawie bezspornym jest także, że pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie w dniu 18 maja 2007 r., zaś koniec 14-dniowego terminu upływał w dniu 16 maja 2007 r. Zachowując zatem zwykłą staranność oraz ostrożność w prowadzeniu procesu przyjąć należy, że mógł w przypisanym terminie złożyć środek odwoławczy od niekorzystnej dla swego mandanta decyzji organu.

Jako nie zasługujący na uwzględnienie Sąd uznał także pogląd Skarżącej, że "wniosek o przywrócenie terminu (...) powinien zostać uwzględniony także dlatego, że strona nie może ponosić winy za ewentualne uchybienia swojego pełnomocnika (...)".

Odnosząc się do powyższego, przypomnieć należy, że istota pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym wyraża się w działaniu za stronę i podejmowaniu za nią i w jej interesie wszystkich czynności, jakie zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego strona ta zobowiązana byłaby lub mogłaby podjąć. Dodatkowo należy zauważyć, że udzielenie przez stronę postępowania pełnomocnictwa radcy prawnemu lub adwokatowi ma na celu uchronienie się przed negatywnymi skutkami nieznajomości przez nią przepisów tak w sferze prawa materialnego, jak też prawa procesowego. Jak wynika z przepisu art. 32 k.p.a. pełnomocnictwo co do zasady wyłącza obowiązek osobistego działania strony w postępowaniu administracyjnym, poza pojedynczymi, wynikającymi z przepisów prawa i podyktowanymi specyfiką konkretnej czynności przypadkami, gdzie bezpośredni udział strony jest niezbędny. Gdy zakres udzielonego pełnomocnictwa wskazuje na to, iż pełnomocnik zastępuje stronę w postępowaniu w danej sprawie w pełnym zakresie to oznacza, że podejmuje on w imieniu mocodawcy wszelkie kolejne i pozostające ze sobą w związku czynności procesowe (w szczególności złożenie wniosku wszczynającego postępowanie, składanie wniosków dowodowych, wnoszenie ewentualnych zażaleń na wydawane w toku postępowania postanowienia i odwołania od decyzji czy pisemne wyrażanie stanowiska w sprawie w toku postępowania). Jemu też, zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń (art. 40 § 2 k.p.a.), organ administracji zobowiązany jest doręczać wszystkie kierowane do strony w prowadzonym przez ten organ postępowaniu pisma, a doręczenie równoległe pisma stronie będzie miało tylko efekt informacyjny. Takie procesowe usytuowanie pełnomocnika strony jako bezpośredniego partnera organu w sprawie administracyjnej tej strony dotyczącej skutkuje, że jest on na równi ze stroną adresatem dyspozycji norm procesowych znajdujących zastosowanie w danym postępowaniu. Jak przyjmuje się w doktrynie, pełnomocnik z chwilą ustanowienia staje się, odpowiednio do zakresu udzielonego pełnomocnictwa, podmiotem praw i obowiązków procesowych strony (por: A. Matan [w] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, wyd. C.H.Beck, W-wa 2003 str. 369 ).

Przy tak zakreślonych kompetencjach, pełnomocnik jest zobowiązany między innymi do informowania organu o zmianie adresu ( art. 41 k.p.a. ), ma prawo żądać wglądu do akt sprawy ( art. 73 k.p.a.) oraz żądać przeprowadzenia dowodu ( art. 78 § 1 k.p.a. ) lub też będzie składał wniosek o przywrócenie terminu ( art. 58 § 1 k.p.a.). Negatywne skutki uchybienia przez pełnomocnika terminu do dokonania określonych czynności procesowych będą obciążały stronę, chyba że zostanie wykazany brak winy pełnomocnika w niedotrzymaniu terminu.

Jak już stwierdzono wcześniej, a czemu dał wyraz Naczelny Sąd Administracyjny także w uzasadnieniu wyroku w sprawie II GSK 884/09, to "pełnomocnik, własnym działaniem wywołał zamęt (tj. poprzez wskazanie na papierze firmowym jako adres prowadzenia kancelarii ul. Seledynową, na który to adres organ dokonywał doręczeń), zaś organy jedynie reagowały na jego wskazania".

Organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Z przedstawionych ustaleń wynika, że Skarżąca - w szczególności - nie wykazała, aby uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanej oraz nie uprawdopodobniła braku winy. W tym stanie rzeczy badanie dalszych przesłanek, o których mowa w art. art. 58 § 1 k.p.a., staje się zbędne, a zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w ocenie Sądu, odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącej, że "skład orzekający SKO przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezależnie od motywów uchylenia poprzedniego postanowienia SKO winien być inny od poprzedniego" Sąd stwierdza, że jest on na tyle ogólnikowy, że nie pozwala precyzyjnie ustalić i ustosunkować się o jakie uchybienia może chodzić autorowi skargi, gdyż nie wskazał jaki przepis lub przepisy zostały, jego zdaniem, naruszone.

Jeśli Skarżąca ma na myśli art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym "pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" to przypomnieć należy, że celem wyłączenia pracownika i członka organu kolegialnego jest zapewnienie bezstronności w postępowaniu odwoławczym i jest bez znaczenia czy osoba ta brała udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, czy w tej samej instancji na mocy art. 127 § 3 k.p.a. Przepis ten został znowelizowany z dniem 11 kwietnia 2011 r. na mocy art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2011r. Nr 6, poz.18), w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07). Skoro prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania odwoławczego, to zgodnie z zasadą exceptiones non sum extentendae, wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco, a tym bardziej nie można go przenosić na inne instytucje postępowania, jak np. wyłączenie pracownika lub członka organu kolegialnego. Zawsze więc tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 k.p.a.), trzeba oceniać, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika lub członka organu kolegialnego przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu. Reasumując, celem nowelizacji art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jest wyłączenie pracowników, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, zarówno pracowników organu I instancji, jak również pracowników ministerstw i urzędów centralnych oraz na podstawie art. 27 k.p.a. § 1a członków samorządowego kolegium odwoławczego, którzy przygotowują i podpisują decyzje na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przenosząc powyższe na grunt rozstrzyganej sprawy stwierdzić należy, że instytucja wyłączenia nie ma zastosowania albowiem sprawa nie dotyczy ponownego rozpatrzenia wniosku w rozumieniu wskazanych przepisów i dlatego zarzut Skarżącej, przy założeniu, że o tę właśnie instytucję chodziło pełnomocnikowi Skarżącej, jest błędny.

Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi za niezasadne, Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.