Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 857/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

I SA/Bd 857/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w S. na zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodów i czynności przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie czynności dowodowych postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 857/12

UZASADNIENIE

Zaskarżonymi zawiadomieniami z dnia 11 maja 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. poinformował stronę o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków. Pismami z dnia 8 czerwca 2012 r. pełnomocnik wniósł o wskazanie, jakie osoby mają być przesłuchane w charakterze świadków oraz na jakie okoliczności związane z prowadzonym postępowaniem. Podniósł, że zawiadomienia nie zawierają danych osób, które mają uczestniczyć w czynnościach dowodowych. W odpowiedzi na powyższe, organ pismami z dnia 15 czerwca 2012 r. podniósł, że brak jest podstaw, aby w zawiadomieniach o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków podawać dane personalne świadków oraz na jakie okoliczności świadkowie mają być przesłuchiwani.

Pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. pełnomocnik strony wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności przesłuchania oraz ponowne przesłuchanie świadków. Ustosunkowując się do wezwania strony, organ w piśmie z dnia 31 lipca 2012 r. poinformował, że strona jest prawidłowo zawiadamiana o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, stronie zapewniony jest czynny udział w postępowaniu podatkowym, ponadto brak jest podstaw do ponownego przesłuchania J. G. w charakterze świadka.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawiadomienia Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]. o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków. Jako podstawę wniesienia skargi strona podała art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako p.p.s.a.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Odpowiednio do § 3 powołanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W podstawie prawnej skargi skarżąca powołała się na art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu, czynności podejmowane przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie mogą zostać uznane za "inny akt lub czynność" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Analiza tego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są przy tym w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. O akcie lub czynności w rozumieniu tego przepisu można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (zob. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r. sygn. akt OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30 Lex nr 125767). Ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (zob. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 265/07). Powyższe wskazuje, że czynność z zakresu administracji publicznej może podlegać kognicji sądu administracyjnego, jedynie gdy z jej treści wynika przyznanie stronie uprawnień lub nałożenie na nią określonych obowiązków, a czynności te wynikają z władczego działania organu.

Tym samym, skarżone przez stronę czynności nie posiadają wszystkich elementów niezbędnych do uznania ich za akty, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Przykładowo w trybie art. 3 § 2 pkt 4 mogą być zaskarżane przede wszystkim określone czynności materialno - techniczne np. czynność zameldowania, ustalenie opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, czynność udostępnienia lub odmowy udostępnienia dokumentacji medycznej zbiorczej pacjentowi publicznego zakładu opieki zdrowotnej (zob. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 19 maja 2003 r., OSA 1/2003, ONSA 2003, nr 4, poz. 114 oraz aprobującą glosę B. Adamiak do tego wyroku w OSP 2003, nr 11, poz. 136).

Po analizie art. 3 § 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zaskarżone zawiadomienia Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]. Nr [...] do [...] informujące skarżącego o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków oraz przeprowadzanie tych czynności, nie są żadnym z rozstrzygnięć i aktów, o których mowa w przywołanych przepisach. W ocenie Sądu, nie mieszczą się również w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dotyczącego innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ponieważ nie rozstrzygają o obowiązkach lub uprawnieniach skarżącej, nie wpływają też na jej sytuację prawną. Doręczone stronie zawiadomienia wydane w toku postępowania podatkowego zawierają jedynie informację odnośnie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Zawiadomienia te, jako nie nakładające na stronę żadnych obowiązków i nie potwierdzające żadnych uprawnień, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W świetle powyższego nie mogą być one uznane za władcze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, mieszczące się w granicach innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków, które wynikałyby z przepisów powszechnie obowiązującego prawa.

Niezależnie od powyższego, jeżeli zdaniem skarżącej w toku prowadzonego postępowania podatkowego zostały naruszone przepisy Ordynacji podatkowej, to Spółka będzie mogła podnieść te okoliczności w formie stosownych zarzutów w skardze do sądu administracyjnego na ostateczny akt administracyjny wydany sprawie (na decyzję organu odwoławczego).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak sentencji.