Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 874/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 202 ust. 6 w związku z art. 203 ust. 3, art. 202 ust. 2 w związku z art. 206 ust. 1 i art. 207 ust. 3, art. 208 ust. 2 pkt 1 lit.g) w związku z art. 207 ust. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia del. NSA Teresa Rutkowska Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1205/09 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia A. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Starosta Żyrardowski, po rozpatrzeniu wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w M., udzielił Spółce pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji wyrobów ceramicznych (keramzytu) za pomocą wypalania, zgodnie z parametrami określonymi we wniosku, zlokalizowanej w granicach Gminy Mszczonów, obejmującą jednocześnie pozwoleniem zintegrowanym instalację pomocniczą do produkcji betonów keramzytowych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że instalacja do produkcji keramzytu wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, gdyż zgodnie z ust. 3 pkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczanie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. Nr 122, poz. 1055), zalicza się do grupy instalacji w przemyśle mineralnym do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, o zdolności produkcyjnej ponad 75 ton na dobę lub o pojemności pieca przekraczającej 4 m3 i gęstości ponad 300 kg wyrobu na m3 pieca.

Ponadto Starosta Powiatu Żyrardowskiego o treści wniosku zawiadomił w publicznie dostępnym miejscu wskazując na możliwość wnoszenia uwag i wniosków. Wnioski dotyczyły kwestii braku spełnienia wymagań Najlepszych Dostępnych Technik oraz niezałączenia dokumentów referencyjnych tzw. BAT. Organ odnosząc się do tego zarzutu wskazał, że dla instalacji produkujących kruszywa keramzytowe na terenie Państw Unii Europejskiej nie zostały dotychczas opracowane dokumenty referencyjne. Z dołączonej przez Zakład dokumentacji wynika zaś, że zastosowana w przedmiotowej instalacji IPPC technologia, porównana została do maksymalnie zbliżonej i stosowanej w cementowniach, instalacji IPPC o zwielokrotnionej wydajności, posiadającej systemy zabezpieczające oraz stosujące dodatkowo odpady jako paliwo zastępcze, które uznawane są we wszystkich krajach UE jako reprezentujące standardy Najlepszej Dostępnej Techniki (BAT).

Organ podkreślił, że w procesie technologicznym produkcji keramzytu niezbędnym jest wykorzystywanie węgla brunatnego jako dodatku technologicznego, którego wykorzystanie nie będzie powodować przekroczenia norm jakości powietrza poza terenem zakładu. Z obliczeń przedstawionych przez wnioskodawcę wynika, że emisje substancji w poszczególnych instalacjach nie powodują przekroczeń poziomu wartości odniesienia określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla poszczególnych substancji w powietrzu (Dz.U z 2003 r. Nr 1, poz. 12), poza terenem do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Pozwoleniem objęto także instalację pomocniczą, tj. instalację produkcji betonów keramzytowych. Z wniosku wynika, że emisja pyłu z instalacji nie powoduje przekroczeń 10% wartości odniesienia pyłu w powietrzu, uśrednionych dla 1 godz., zgodnie z art. 224 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. –Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) – zwanej dalej p.o.ś. – stąd dla instalacji dodatkowej nie określono wielkości emisji dopuszczalnych. Organ zawarł obowiązek monitorowania emisji substancji wprowadzanych do powietrza przez sporządzanie dla instalacji bilansu emisji rocznych, prowadzenie okresowych pomiarów wielkości emisji substancji do powietrza z emitorów E-2, E-3 i E-4 oraz prowadzenie pomiarów skuteczności urządzeń odpylających. W pozwoleniu określono także szczegółowe usytuowanie stanowisk do pomiarów wielkości emisji w zakresie gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza.

Organ stwierdził także, że pobór wód podziemnych na potrzeby zakładu odbywa się na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 1 marca 2006 r., obowiązującego do dnia 1 marca 2016 r. W zakresie gospodarki ściekowej Spółka posiada zaś umowy z dnia 1 stycznia 2006 r. z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Mszczonowie na odbiór ścieków opadowych i roztopowych oraz na odbiór cieków przemysłowych.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Stowarzyszenia, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał między innymi, że w pozwoleniu określono dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza z instalacji w jednostkach kg/h oraz roczne Mg/a. Ponadto w pozwoleniu zostały prawidłowo określone wszystkie emisje ze źródeł, łącznie z tymi, które powodują mniej niż 10% wartości odniesienia.

Organ odwoławczy podał ponadto, że zgodnie z art. 202 ust. 6 ustawy p.o.ś., w pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), warunki poboru wód powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego. Powyższy przepis znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy wody są pobierane na potrzeby instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Jeżeli wody byłyby pobierane na potrzeby więcej niż jednej instalacji, z których jedna nie byłaby objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, to podmiot dokonujący poboru wód powinien uzyskać zwykłe pozwolenie wodnoprawne. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że Starosta Powiatu Żyrardowskiego decyzją z dnia [...] marca 2006 r., udzielił Spółce pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych dla potrzeb technologicznych i socjalno-bytowych Zakładu z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w miejscowości Mszczonów, składającego się z dwóch studni głębinowych Nr 1 i Nr 2, z utworów czwartorzędowych o głębokości 159,5 m i 140 m. Decyzja ta ważna jest do 1 marca 2016 r. Z uwagi na powyższe w zaskarżonym pozwoleniu określono jedynie ilość wody pobieranej na potrzeby wnioskowanej instalacji. Na terenie zakładu nie występuje odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych, technologicznych i socjalno-bytowych do środowiska gruntowo-wodnego. Zakład posiada bowiem umowy na odbiór ścieków opadowych i roztopowych oraz ścieków przemysłowych z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Mszczonowie.

W odniesieniu do zarzutu zanieczyszczenia wód pod względem bakteriologicznym organ odwoławczy wskazał, że kontrole jakości wody prowadzone są przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Żyrardowie według ustawowo określonego harmonogramu. Incydentalnie w tego typu badaniach mogą zdarzyć się przypadki negatywnych wyników w zakresie przekroczenia liczby bakterii. Późniejsze badania w tym zakresie, zwłaszcza dołączone do wniosku Spółki, nie potwierdziły obecności bakterii coli w ujęciach wód podziemnych na terenie zakładu.

Odpowiadając na zarzuty odnoszące się do stosowanej przez zakład technologii oraz stanu instalacji, organ odwoławczy wskazał, że z wniosku Spółki wynika, że zastosowane rozwiązania technologiczne i organizacyjne zapewniają wysoki stopień ochrony środowiska i są zgodne z Najlepszą Dostępną Techniką (BAT). W przypadku zakładu stosuje się urządzenia ochronne, które są wystarczające z punktu widzenia dotrzymywania standardów emisyjnych i imisyjnych, nie odnotowuje się przekroczeń dopuszczalnych wartości emisyjnych zanieczyszczeń, stosuje się metody zapobiegania niezorganizowanej emisji pyłu (hermetyzacja procesu załadunku, sprzątanie dróg i placów, zraszanie miejsc składowania produktów i odpadów). Ponadto w celu ograniczenia hałasu zbudowano otwartą ścianę budynku węglowni, wdrożone zostały procedury racjonalizacji zużycia wody, energii elektrycznej i gospodarki odpadami. Efektywność zastosowanych przez Spółkę środków jest na bieżąco kontrolowana przez organy ochrony środowiska, stacje sanitarno-epidemiologiczną oraz inspekcję pracy, które nie stwierdziły w funkcjonowaniu zakładu nieprawidłowości.

Skargę na powyższą decyzję SKO w Warszawie wniosło skarżące Stowarzyszenie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Żyrardowskiego z dnia [...] marca 2009 r.

Oddalając skargę Sąd I instancji odniósł się do regulacji związanych w wydawaniem pozwolenia zintegrowanego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego Stowarzyszenia, że w decyzji błędnie (wbrew wymogom przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli) określono wielkości emisji przy użyciu innej jednostki niż mg/m3. W pozwoleniu określono dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza z instalacji w jednostkach kg/h oraz roczne Mg/a. Zgodnie bowiem z art. 224 ust. 2 pkt 1 ustawy p.o.ś. określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2 ustawy p.o.ś., ustala się rodzaje i ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza, wyrażone w mg/m3 gazów odlotowych w stanie suchym w temperaturze 273 K i ciśnieniu 101,3 kPa, albo w kg/h, na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu – dla każdego źródła powstawania i miejsca wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza. Skoro zatem ustawodawca polski dopuścił możliwość stosowania różnych jednostek, to orzekające w sprawie organy mogły dokonać wyboru wielkości dopuszczalnej emisji w jednostkach kg/h. Ponadto w pozwoleniu zostały prawidłowo określone wszystkie emisje ze źródeł, łącznie z tymi, które powodują mniej niż 10% wartości odniesienia.

W odniesieniu do zarzutu zanieczyszczenia wód pod względem bakteriologicznym organ odwoławczy wskazał, że okoliczność ta została zbadana przez organ odwoławczy, który wskazał, że kontrole prowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Żyrardowie nie potwierdziły obecności bakterii coli w ujęciach wód podziemnych na terenie Zakładu.

Odnosząc się zaś do kwestii niezbadania na co używana jest woda oraz okoliczności, że nie powinna być ona używana na cele socjalno-bytowe, Sąd I instancji podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ administracji. W ocenie Sądu I instancji, również zarzut niewykazania przez organ w oparciu o jakie dokumenty wydano pozwolenie zintegrowane w zakresie jakości ścieków, nie może zostać uznany. Z decyzji w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż wielkości zostały określone w oparciu o umowę zawartą z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Mszczonowie. W ocenie Sądu I instancji, mając na uwadze, że zasady odprowadzania ścieków przemysłowych do kanalizacji regulują odpowiednie przepisy, które określają również dopuszczalne wartości wskaźników dla zanieczyszczeń (rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych, Dz.U. Nr 136, poz. 964), umowa ta mogła stanowić podstawę do określenia dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń w ściekach wprowadzonych do urządzeń kanalizacyjnych przez Zakład.

Następnie Sąd I instancji wskazał, że za nieuzasadniony uznać należy także zarzut niezbadania przez organy, czy instalacja spełnia wymagania ochrony środowiska wynikające z Najlepszych Dostępnych Technik (BAT). W zaskarżonej decyzji wskazano, że zastosowane rozwiązania technologiczne i organizacyjne zapewnią wysoki stopień ochrony środowiska i są zgodnie Najlepszą Dostępną Techniką (BAT). Dla instalacji zajmujących się wytwarzaniem keramzytu nie opublikowano jeszcze Najlepszych Dostępnych Technik (BAT). W aktach sprawy znajduje się publikacja sporządzona dla Ministerstwa Środowiska z listopada 2004 r. pt. Najlepsze Dostępne Techniki (BAT) Wytyczne branży – ceramika budowlana i ogniotrwała. Opisy w niej zawarte odnoszą się jednak do pieców tunelowych i kręgowych, które jak wynika z oświadczenia prezesa zarządu skarżącej Spółki nie można porównać do pieców obrotowych stosowanych w zakładzie. Sąd I instancji przytoczył również uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie porównania zastosowanej technologii do maksymalnie zbliżonej i stosowanej w cementowniach, instalacji IPPC o zwielokrotnionej wydajności. Sąd I instancji wskazał przy tym, że kwestie dotyczące spełniania przez instalacje wymogów BAT zostały opisane także we wniosku wszczynającym postępowanie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło skarżące Stowarzyszenie.

Zarzuciło naruszenie prawa materialnego:

Po pierwsze, art. 202 ust. 6 w związku z art. 203 ust. 3 ustawy p.o.ś. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w pozwoleniu zintegrowanym nie było potrzeby określenie warunków poboru wód powierzchniowych bądź podziemnych.

Po drugie, art. 202 ust. 2 w związku z art. 206 ust. 1 i art. 207 ust. 3 ustawy p.o.ś. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w pozwoleniu zintegrowanym określono prawidłowo dopuszczalną wielkość emisji gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza z instalacji, podczas gdy do ustalenia tych wartości granicznych doszło w oparciu o wadliwie zgromadzone informacje.

Po trzecie, art. 208 ust. 2 pkt 1 lit. g/ w związku z art. 207 ust. 1 i 1a ustawy p.o.ś. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawierał informacje na temat Najlepszych Dostępnych Technik, opublikowane przez Komisję Europejską zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy Nr 1996/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.Urz. WE L 257 z 10.10.1996 ze zm.).

Stowarzyszenie zarzuciło ponadto naruszenie przepisów procesowych – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Stowarzyszenie C. wniosło o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

Po pierwsze, jeżeli w skardze kasacyjnej podniesiono jednocześnie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego to należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te ostatnie zarzuty w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego co pozwoli dopiero ocenić czy dokonana wykładnia zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego była prawidłowa. W tym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. są całkowicie chybione. Wynika to z tego, że strona skarżąca nie wykazała bowiem na czym polegać miała błędna kontrola ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego dokonana przez Sąd I instancji. Ponadto nie można kwestionować ustaleń faktycznych dokonanych przez właściwe organy i następnie poddanych kontroli przez Sąd I instancji za pomocą podnoszenia zarzutów naruszenia prawa materialnego, których rzekomo nie dostrzegł Sąd I instancji.

Po drugie, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. Może on bowiem stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09).

Po trzecie, w stanie faktycznym prawidłowo poddanym kontroli przez Sąd I instancji nie są także zasadne zarzuty dotyczące błędnej wykładni zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego. W odniesieniu do pierwszego zarzutu kasacyjnego, tj. naruszenia art. 202 ust. 6 w związku z art. 203 ust. 3 ustawy p.o.ś. z powodu ich błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że w pozwoleniu zintegrowanym nie trzeba określać warunków poboru wód powierzchniowych i podziemnych jest on chybiony, ponieważ także nie znajduje potwierdzenia w stania faktycznym. Należy bowiem zaznaczyć, że Starosta Powiatu Żyrardowskiego decyzją z dnia [...] marca 2006 r. udzielił danej Spółce pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych dla potrzeb technologicznych i socjalno-bytowych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w miejscowości Mszczonów. Składa się ono z dwóch studni głębinowych Nr 1 i Nr 2, z utworów czwartorzędowych o głębokości 159,5 m i 140 m. Powyższa decyzja ostateczna zawiera klauzulę dodatkową o terminie obowiązywania do dnia 1 marca 2016 r. Z tych względów w pozwoleniu zintegrowanym określono tylko ilość wody pobieranej na potrzeby wnioskowanej instalacji. Ponadto na terenie Spółki nie występuje odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych, technologicznych i socjalno-bytowych do środowiska gruntowo-wodnego. Należy podkreślić, że Spółka zawarła odpowiednie umowy na odbiór ścieków opadowych i roztopowych oraz ścieków przemysłowych z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Mszczonowie. Oznacza to, co nie budzi żadnej wątpliwości, że obowiązuje odrębne pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych niezwiązanych z instalacją objętą pozwoleniem zintegrowanym, stąd zarzut kasacyjny jest w tym zakresie chybiony.

W odniesieniu do drugiego zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 202 ust. 2 w związku z art. 206 ust. 1, art. 207 ust. 3 ustawy p.o.ś. z powodu ich błędnej wykładni spowodowanej błędnymi ustaleniami faktycznymi dotyczącymi emisji gazów i pyłów do powietrza z danej instalacji jest on także bezzasadny. Strona skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów w tym zakresie, tj. wyliczenia dopuszczalnej emisji gazów i pyłów w świetle np. opinii specjalistycznej, gdyż wymaga to oczywiście niezbędnej wiedzy z zakresu chemii i fizyki, który to dowód poddany zostałby swobodnej ocenie właściwych organów, a następnie kontroli Sądu I instancji zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. Ponadto sąd administracyjny nie może oczywiście samodzielnie przeprowadzać postępowania dowodowego oprócz przypadku z art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., który w tej sprawie nie wystąpił, gdyż strona nie wystąpiła o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentów zawierającego tego rodzaju wiadomości specjalistyczne z innych gałęzi nauki.

W odniesieniu do trzeciego zarzutu kasacyjnego, tj. naruszenia przez Sąd I instancji art. 208 ust. 2 pkt 1 lit. g/ w związku z art. 207 ust. 1 i 1a ustawy p.o.ś. z powodu rzekomo ich błędnej wykładni jest on również chybiony. W uzasadnieniu powyższego zarzutu kasacyjnego podniesiono bowiem, że ich błędna wykładnia jest spowodowana tym, że wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawierał informację dotyczącą Najlepszych Dostępnych Technik opublikowaną przez Komisję Europejską zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy Nr 1996/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.Urz. WE L 257 z 10.10.1996 ze zm.), chociaż takiej informacji nie ujęto we wniosku. Jest to zarzut bezzasadny choćby z tej przyczyny, że uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię należy wykazać, że Sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Dlatego też, co jest oczywiste, zarzut kasacyjny w tym zakresie nie może odnosić się do błędnej wykładni wniosku – tak jak w tej sprawie – o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Ponadto Najlepsze Dostępne Techniki (BAT) Wytyczne branży – ceramika budowlana i ogniotrwała, listopad 2004 r., opracowane przez Instytut Materiałów Ogniotrwałych, Związek Pracodawców Ceramiki Budowlanej i Silikatów są to tylko tzw. akty kierownictwa wewnętrznego, które nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Natomiast brak jest, co także nie budzi wątpliwości, obowiązujących Najlepszych Dostępnych Technik (BAT) dla produkcji keramzytu. Dlatego też w stanie faktycznym w tej sprawy miał zastosowanie art. 143 pkt 6 ustawy p.o.ś. w zakresie zastosowanej maksymalnie zbliżonej technologii stosowanej w cementowniach w aspekcie instalacji IPPC. Natomiast wytyczne w zakresie ustalania granicznych wielkości emisyjnych zostały określone w art. 206 ust. 4-5 ustawy p.o.ś., przy czym dla granicznych wielkości emisyjnych stosuje się art. 145 ust. 2 i 3 i wykonawcze rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz.U. Nr 260, poz. 2181 ze zm.). Ponadto mogą być także wykorzystane informacje gromadzone, w utworzonym na podstawie art. 16 ust. 2 dyrektywy w sprawie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, Europejskim Biurze do spraw Kontroli Zanieczyszczeń Przemysłowych z siedzibą w Sewilli, które realizuje zadania w zakresie opracowywania dokumentów referencyjnych, tzw. BREF (BAT Reference Documents), opiniujących najlepsze dostępne techniki dla poszczególnych działów przemysłu. Należy jednak podkreślić, że opracowania te nie mają charakteru urzędowego i nie są wiążące dla organów administracji Państw Członkowskich.

Z kolei chybiony jest także zarzut kasacyjny, że niezgodnie z przepisami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli określono wielkości emisji przy użyciu innej jednostki niż mg/m3. W pozwoleniu zintegrowanym określono dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza z instalacji w jednostkach kg/h oraz roczne Mg/a. Zaznaczyć należy, że w świetle art. 224 ust. 2 pkt 1 ustawy p.o.ś. określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2 ustawy p.o.ś., ustala się rodzaje i ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza, wyrażone w mg/m3 gazów odlotowych w stanie suchym w temperaturze 273 K i ciśnieniu 101,3 kPa, albo w kg/h, albo w kg na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu. Dotyczy to każdego źródła powstawania i miejsca wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza. Dlatego też jeżeli ustawodawca w ustawie p.o.ś. dopuścił możliwość stosowania różnych jednostek, to właściwe organy w tej sprawie mogły dokonać wyboru wielkości dopuszczalnej emisji w jednostkach kg/h. Ponadto w pozwoleniu zostały prawidłowo określone wszystkie emisje ze źródeł, także łącznie z tymi, które powodują mniej niż 10% wartości odniesienia.

Należy przypomnieć, że dyrektywa Nr 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli została ujednolicona przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli. Ponadto Decyzja Komisji z dnia 29 listopada 2010 r. ustala kwestionariusz do zastosowania w sprawozdaniu, z wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2008/1/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (IPPC) – (notyfikowana jako dokument nr C(2010)8308) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2010/728/UE) – (Dz.Urz. UE L z dnia 30 listopada 2010 r.).

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny z powodu braku usprawiedliwionych podstaw oddalił skargę kasacyjną.