Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 212/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1, art.6, art.13
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 września 2019 r. P. P. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora A C. w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 8 sierpnia 2019 r. Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.), art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2-3 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.) dalej u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Nawiązując do powyższego skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Dyrektora A C. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 8 sierpnia 2019 r. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, zadając pytanie, kto z imienia i nazwiska prowadzi profil Facebook A. Poprosił o podanie funkcji i stanowiska ww. osoby.

W odpowiedzi z 20 sierpnia 2019 r. wskazano, że Facebook jest serwisem społecznościowym, w ramach którego użytkownicy mogą między innymi dzielić się wiadomościami i zdjęciami. Posiadanie przez A strony na portalu społecznościowym Facebook służy jej promocji, prezentuje inicjatywy społeczne, a także przedstawia zamierzenia i dokonania lokalnej władzy. Na Facebooku prowadzone są dyskusje, wymieniane poglądy, a także zamieszczane komentarze. Wynika z tego, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2019 r. skarżący wezwał organ do wykonania wniosku, wyjaśniając, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. W odpowiedzi na powyższe z 12 września 2019 r. (L.dz. [...]), poinformowano, że odpowiedź na wniosek została udzielona w terminie 14 dni i w dalszym ciągu pozostaje ona aktualna.

Skarżący wskazał, że A jest samorządową instytucją kultury, której organizatorem jest Gmina C.

Podniósł, że przedmiotem sporu między stronami jest czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, stanowisko organu, że nie jest ona informacją publiczną, nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie. Skarżący zwrócił uwagę, że z odpowiedzi na wniosek wynika, iż:

- A posiada profil na portalu społecznościowym Facebook.

- Posiadany profil służy promocji A, prezentuje inicjatywy społeczne, a także przedstawia zamierzenia i dokonania lokalnej władzy.

- Na prowadzonym profilu występują dyskusje, wymiana poglądów, a także komentarze.

Według skarżącego sam organ przedstawił powody, dla których należy uznać, że w sprawie mamy do czynienia z oficjalnym (urzędowym) profilem w mediach społecznościowych. Profil ten służy jako narzędzie pomocne przy wykonywaniu zadań publicznych oraz do kontaktu z mieszkańcami. Nie sposób uznać więc, że informacja o tym, kto (w imieniu A) jest odpowiedzialny za prowadzenie ww. oficjalnego profilu, nie stanowi informacji publicznej. Profil ten zawiera komunikaty urzędowe, dotyczące spraw publicznych, a jeżeli jest prowadzony w ramach obowiązków pracowniczych przez pracownika A, to dodatkowo przeznacza się na ten cel, środki publiczne. Bez wątpliwości żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 – 3 udip. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że odpowiedź została udzielona w terminie 14 dni. Samo bowiem udzielenie odpowiedzi nie może świadczyć o realizacji zadania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów.

W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub

innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) - dalej udip.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia 8 sierpnia 2019 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznych. Strona jest bowiem jednostką organizacyjną samorządu terytorialnego określoną w art. 4 ust. 1 pkt 4 udip.

Spór dotyczy tego, czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej.

W ocenie Sądu trafna jest odpowiedź zobowiązanej, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Istotna dla rozpoznania sprawy jest treść wniosku, żądania. W przypadku wniosku skarżącego pytanie dotyczyło imienia i nazwiska osoby prowadzącej profil Facebook A, a także jego funkcji i stanowiska.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 udip Prawo do informacji publicznej, która jest rozumiana jak określono wyżej, podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach ponoszenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługujących im praw.

Przepis ten uwzględnia zasady przyjęte w art. 31 i 47 Konstytucji - poszanowania dla prywatności, wolności i prawo osób fizycznych. Aktem prawnym chroniącym prywatność osoby fizycznej jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W art. 1 ust. 1 stanowi ona, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Dane osobowe to imię, nazwisko, stanowisko służbowe.

Z powołanego wyżej art. 5 ust. 2 - zdanie drugie udip wynika, że wyłączone z powołanej ochrony są osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji.

Taką osoba jest funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 kodeksu karnego, ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 udip ma znaczenie szersze.

Wykładnię pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. K 17/05. Trybunał stwierdził, "że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędach, w ramach struktur władzy publicznej lub innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej".

W ocenie Sądu osoba prowadząca Facebooka nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu przedstawionym przez Trybunał Konstytucyjny i orzecznictwo sądowoadministracyjne. Nie podejmuje żadnych decyzji odnośnie wykonywania zadań publicznych. Nie jest bowiem takim zadaniem umieszczenie na profilu Facebooka informacji o działaniach czy decyzjach władz lokalnych. Wykaz danych nawet dotyczących działalności publicznej władz lokalnych nie jest wykonywaniem zadań publicznych i podejmowania decyzji w określonych sprawach publicznych (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wr 198/19).

W tej sytuacji określona we wniosku z dnia 8 sierpnia 2019 r. informacja nie ma waloru informacji publicznej. W tym stanie należało na podstawie art. 151 ppsa orzec jak w sentencji wyroku.

H.B.27.01.2020 r.