Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 720/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego (M. O.) kwotę 100 zł (słownie: stu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło M. O. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r.

Organ przywołując treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. stwierdził, że przepis ten ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Pierwszą z tych przesłanek jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy w uchybieniu terminu, drugą - wniesienie prośby o przywrócenie terminu, trzecią – dochowanie terminu do wniesienia wniosku, czwarta – dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin.

Organ wywodził, że przepisy regulujące przywracanie terminu nie ustanawiają hierarchii ważności przesłanek w nich ustanowionych. Znaczy to, że niespełnienie choćby jednej z nich, przy równoczesnym dopełnieniu innych przesłanek, przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu. Niewątpliwie zatem zainteresowany musi wnieść wniosek o przywrócenie terminu w tym samym dniu, w którym wnosi odwołanie. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w kilka dni po tym, jak skarżący wniósł odwołanie, z tego względu organ orzekł o odmowie przywrócenia terminu.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł M. O. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że o tym, iż jego odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. zostało złożone po terminie dowiedział się z pisma Urzędu Gminy [...] z dnia 25 listopada 2015 r., które odebrał w dniu 2 grudnia 2015 r. Dlatego w dniu 4 grudnia 2015 r. złożył pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu. Skarżący wskazał, że nie wiedział, iż przesyłka została odebrana w dniu 5 listopada 2015 r., gdyż był przekonany, że nastąpiło to w dniu 6 listopada 205 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zwana dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a. ).

O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie, stosownie do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., organ właściwy do rozpatrzenia odwołania.

Zgodnie z powyższymi regulacjami o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej decyduje łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu (1); wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (2); jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (3); we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania (4).

Z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy kluczowe znaczenie dla oceny zasadności wywiedzionej skargi jest rozstrzygnięcie kwestii czy słusznie organ przyjął, iż złożenie wniosku o przywrócenie terminu w innej dacie niż złożono odwołanie skutkuje automatycznie brakiem spełnienia przesłanek, o których mówi art. 58 k.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie takie stanowisko organu nie może zostać zaakceptowane.

Po pierwsze bowiem zauważyć należy, że z powołanego art. 58 § 2 k.p.a. wynika, iż datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, jest także data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od daty uzyskania wiadomości o tym, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu (por.m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 699/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. III SA/Łd 1067/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 marca 2015 r. sygn. III SA/Po 157/14, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 marca 2015 r. II SA/Wr 834/14). Rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest zatem wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodził, ze o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania dowiedział się z pisma organu z dnia 25 listopada 2015 r., które zostało mu doręczone w dniu 2 grudnia 2015 r. Stąd też najpierw zostało wniesione odwołanie, a dopiero potem wniosek o przywrócenie terminu.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pozbawioną podstaw prawnych w realiach tej sprawy należało uznać odmowę przywrócenia terminu z uwagi na niezłożenie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu również z innej przyczyny. Niewątpliwie, składając taki wniosek należy jednocześnie dopełnić czynności, dla której termin był ustanowiony i został przekroczony. Niedopełnienie tej czynności stanowi jednak, zdaniem Sądu, brak formalny podania, który podlega usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA OZ w Białymstoku z 2 sierpnia 2000 r. SA/Bk 142/00, opublikowany w OSP 2002/5/72). Przyjęcie odmiennej konsekwencji niedopełnienia czynności (tu złożenia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia), narusza zasadę ograniczonego formalizmu.

Brak więc jest podstaw, aby twierdzić, tak jak uczynił to organ, że w tej samej dacie musi nastąpić wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, jak i dopełnienie czynności, dla której określony był termin. Istotne jest jedynie aby czynność, dla której strona domaga się przywrócenia terminu została dokonana. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała miejsce, albowiem odwołanie zostało wniesione w dniu 20 listopada 2015 r.

Mając na względzie powyższe organ winien ponownie rozpoznając sprawę ocenić, czy zachodzą pozostałe przesłanki, wymienione w art., 58 § 1 i 2 k.p.a., a nie automatycznie odmówić przywrócenia terminu z uwagi na nie dokonanie w tym samym dniu czynności, dla której określony był termin.

Z powyższych względów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a.