Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1220/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej k.p.a., art. 180 ust. 1 pkt 9, art. 145 ust. 1, art. 276 ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2020 r, poz. 505), zwolnił [...] E. O. ze służby w Izbie Administracji Skarbowej

w [...], [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] - Delegatura

w P. z dniem doręczenia niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu wskazał, że [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w [...] pismem z dnia [...].12.2018 r. sygn. akt [...] przekazał informację o tym, że przeciwko [...] E. O. zostało wszczęte postępowanie karne. Funkcjonariuszowi zostały zarzucone przestępstwa z art. 228 § 3 kk i art. 271 § 3 kk i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw, z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk oraz z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 20 § 2 kks w zw, z art, 76 § 2 kks i art. 56 § 2 kks w zw. z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 7 § 1kks. Na mocy postanowienia z dnia [...].12.2018 r. zastosowano wobec wyżej wymienionej środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], stosując się do dyspozycji zawartej w art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, decyzją z dnia [...].12.2018 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...].02.2019 nr [...] zawiesił [...] E. O. w pełnieniu obowiązków służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...].12.2018 r. do [...].03.2019 r.

[...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w [...] pismem z dnia [...].02.2019 r. poinformował, że w dalszym ciągu stosowane są ww. środki zapobiegawcze. Jednocześnie poinformowano, że śledztwo w przedmiotowej sprawie zostało przedłużone do dnia [...].08.2019 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...].03.2019 r. nr [...], na podstawie art. 178 ust. 4 ustawy o KAS, przedłużył okres zawieszenia ww. funkcjonariusza do czasu zakończenia postępowania karnego.

Prokuratura Krajowa w [...] poinformowała pismem z dnia [...].01.2020 r. sygn. akt [...], że postępowanie przygotowawcze wobec wyżej wymienionej nie zostało zakończone oraz że nie można określić perspektywy czasowej jego zakończenia. Ponadto poinformowano, że nadal stosowane są środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego i zawieszenia w czynnościach służbowych.

Mając na uwadze, że od dnia zawieszenia (tj. od [...].12.2018 r.) [...] E. O. upłynęło 12 miesięcy i nie ustąpiły przyczyny będące podstawą tego zawieszenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...].01.2020 r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby ww. funkcjonariusza na podstawie art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS.

Pismem z dnia [...].02.2020 r. pełnomocnik [...] E. O., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. złożył wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...].03.2020 r. nr [...] odmówił zawieszenia niniejszego postępowania.

Pismem z dnia [...].03,2020 r. pełnomocnik [...] E. O. złożył ponowny wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania. W piśmie z dnia [...].04.2020 r. pełnomocnik wyżej wymienionej wycofał wniosek z dnia [...].03.2020 r. o zawieszenie postępowania w sprawie, jednocześnie oświadczył, że strona nie będzie korzystać z art. 10 § 1 k.p.a.

Organ przytoczył treść art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS. Stwierdził,

że w niniejszej sprawie spełniły się przesłanki określone w powyższym przepisie prawa. Dwunastomiesięczny okres zawieszenia [...] E. O. w pełnieniu obowiązków służbowych upłynął z dniem [...].12.2019 r., a prowadzone przeciwko niej postępowanie karne, które było przyczyną zawieszenia, nadał jest w toku.

Organ wskazał jednocześnie, że objęcie funkcjonariusza zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on atrybut określony w art. 151 ust. 1 pkt. 5 ustawy o KAS poprzez podważenie autorytetu oraz wiarygodności w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków służbowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17.04.2013 r. sygn. akt II SA/Wa 422/13 - LEX nr 1317084). Organ zaznaczył, że z uwagi na cele realizowane przez Służbę Celno-Skarbową (zapewnienie ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Unii Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, a także wykonywanie im. in. obowiązków w zakresie podatku akcyzowego), służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.04.2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10 - LEX nr 821111). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż miałyby łamać prawo.

Organ stwierdził, że funkcjonariusz, któremu postawiono zarzut dotyczący popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru".

Dyrektor podkreślił jednocześnie, że zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, nie wywiera pozytywnych skutków dla Służby. W okresie zawieszenia funkcjonariusz nie wykonuje obowiązków służbowych. Mimo więc tego, że etat [...] E. O. jest obsadzony, to zadania przypisane do jej stanowiska nie są przez nią faktycznie realizowane. Organ zwrócił uwagę na konieczność zapewnienia ciągłości funkcjonowania w zasadniczych obszarach administracji skarbowej. Organ wskazał, że występujące obniżenia stanów etatowych, do których dochodzi m.in. poprzez zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, wpływa na poziom sprawności funkcjonowania Izby Administracji Skarbowej w [...] Podał, że konsekwencją nieobecności funkcjonariuszy w służbie na przejściach granicznych są takie negatywne zjawiska jak: wydłużony czas oczekiwania, wydłużenie czasu odpraw niedostosowanie obsady do realnego obciążenia ruchem oraz technologii odpraw niezadowolenie podróżnych, interwencje służb współpracujących. Jednostki graniczne funkcjonują w takim stanie kadrowym, który w powiązaniu z absencją chorobową, zawieszeniem w pełnieniu obowiązków służbowych powoduje generowanie znacznej liczby nadgodzin, utrudnia zapewnienie wymaganej obsady kadrowej funkcjonariuszy poszczególnych zmianach, a tym samym ogranicza możliwość sprawnego działania.

Etat [...] E. O. w sytuacji zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu obowiązków służbowych nie jest rzeczywiście wykorzystywany i uniemożliwia zatrudnienie to miejsce innej dyspozycyjnej osoby. Powyższa okoliczność utrudnia prawidłowe działanie Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz podległego [...] Urzędu Celno-Skarbowego. Dalsze przedłużanie tak niedogodnej sytuacji powoduje dezorganizację Służby i niemożność właściwego wykonywania zadań, wykorzystania w sposób efektywny posiadanego etatu, do czego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] nie może dopuścić. Organ zwrócił też uwagę na aspekt finansowy związany z wydatkowaniem środków publicznych. Organ zaznaczył jednocześnie, że decyzja o zwolnieniu ze służby nie jest równoznaczna z uznaniem winy w postępowaniu karnym i nie jest naruszeniem zasady domniemania niewinności. Organ wskazał, że nie jest uprawniony do badania prawdziwości zarzutów stawianych w postępowaniu karnym. Podniósł, że interes społeczny jest w niniejszej sprawie ważniejszy od interesu funkcjonariusza.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania E. O., decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzję organu I instancji doręczono [...] maja 2020 r. Szef KAS podniósł, że upłynął okres dwunastomiesięcznego zawieszenia odwołującej się w pełnieniu obowiązków służbowych, liczony od daty wskazanej w decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., zawieszającej odwołującą się w pełnieniu obowiązków służbowych na trzy miesiące, tj. od dnia [...] grudnia 2018 r. do [...] marca 2019 r. Okres ten decyzją z dnia [...] marca 2019 r., został przedłużony do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko odwołującej się postępowania karnego. W przedstawionym stanie faktycznym (m.in. pismo Prokuratury Krajowej, [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] informujące o ogłoszeniu zarzutów popełnienia przestępstw z art. 228 § 1 k.k., art. 271 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k,k., pismo z dnia [...] lutego 2020 r. informujące o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym, sygn. akt [...] oraz zastosowaniu wobec odwołującej się środków zapobiegawczych w postaci poręczenia majątkowego oraz zawieszenia w czynnościach służbowych) bezspornym jest, że przyczyna zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych odwołującej się nie ustała, a zatem druga przesłanka wymagana przez przepis art. 180 ust. l pkt. 9 ustawy o KAS, została spełniona. Zawieszenie miało charakter ciągły i związane było z prowadzonym przeciwko Odwołującej, postępowaniem karnym oraz nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Dalsze pozostawanie w służbie funkcjonariusza, który został zawieszony w czynnościach służbowych oraz czynności tych nie wykonuje przez ustalony przez ustawodawcę maksymalny 12- miesięczny okres ochronny, stanowi realne i istotne zagrożenie dla interesu społecznego, gdyż w sposób oczywisty zakłóca wykonywanie służby i w znacznym stopniu wpływa na możliwość rzetelnego wywiązywania się przez Służbę Celno-Skarbową z powierzonych jej zadań. Brak choćby jednego funkcjonariusza wpływa niewątpliwie na realizację powierzonych organowi zadań. Organ odwoławczy stwierdził, że istnieje rzeczywista i uzasadniona konieczność zatrudniania osób, które faktycznie będą mogły pełnić służbę. Etat zaś odwołującej nie jest rzeczywiście wykorzystany i uniemożliwia zatrudnienie w to miejsce innej dyspozycyjnej osoby. To natomiast niewątpliwie utrudnia prawidłowe działanie Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz podległych jednostek. Organ zaznaczył, że nie ma racji strona zarzucając organowi brak w sprawie obligatoryjnej opinii związku zawodowego funkcjonariuszy na temat Odwołującej. Do zwolnienia ze służby w trybie art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, nie jest wymagane zasięgnięcie opinii związku zawodowego. W myśl bowiem art. 180 ust, 3 ustawy o KAS, zwolnienie funkcjonariusza ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 ww. przepisu. Organ podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 316/16 na gruncie analogicznych przepisów zawartych w ustawie o Służbie Celnej wskazał, że analiza przepisu art. 105 ust. 1 pkt. 10 ustawy o Służbie Celnej prowadzi do wniosku, że wydanie przez organ celny uznaniowej decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza celnego ze służby jest ograniczone ustawowymi przesłankami upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i trwaniem w dalszym ciągu przyczyny zawieszenia. Obowiązkiem organu celnego jest ustalenie czy przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione, a następnie rozważenie podjęcia decyzji uznaniowej o zwolnieniu funkcjonariusza celnego w granicach zakreślonych w art. 7 k.p.a. W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie zasadne było podjęcie decyzji o zwolnieniu Odwołującej

ze służby na podstawie art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS.

Decyzja Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020 r.

nr [...] stała się przedmiotem skargi E. O., reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie.

Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu

I instancji i umorzenie postępowania prowadzonego przed organem I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 178 ust. 4 ustawy o KAS w zw. z art. art. 180 ust. 1 pkt 9 poprzez ich błędne zastosowanie. Pełnomocnik wskazał, że zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności, wobec których organ I instancji, co w toku postępowania odwoławczego winien wziąć pod uwagę organ II instancji, powinien przedłużyć postępowanie do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w [...] pod sygn. akt [...], nie zaś wydawać decyzję w przedmiocie zwolnienia E. O. ze służby. Pełnomocnik wskazał, że na szczególną uwagę zasługuje okoliczność, iż w momencie wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji utrzymanej bezpodstawnie w mocy przez organ odwoławczy wciąż w mocy była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...], na podstawie której to w oparciu o treść art. 178 § 4 ustawy o KAS, przedłużono okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych wobec E. O. do czasu zakończenia postępowania karnego;

- art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS poprzez jego błędne zastosowanie, z pominięciem faktycznego interesu Służby Celno - Skarbowej oraz E. O. jako doświadczonego pracownika, podczas gdy możliwość zastosowania przedmiotowego przepisu w zakresie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby ma jedynie charakter fakultatywny nie zaś obligatoryjny;

- art. 180 ust. 1 pkt 8 kas poprzez jego błędne zastosowanie z pominięciem stanu faktycznego sprawy, w drodze błędnego uznania, iż zachowanie E. O. mimo braku ku temu jakichkolwiek dowodów nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych;

- art. 180 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 180 ust. 3 ustawy o KAS poprzez ich błędne zastosowanie, w oparciu w szczególności na podstawie materialnej zawartej w art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS, w przypadku gdy organ I instancji, co całkowicie w swej decyzji pominął organ odwoławczy, nie uzyskał obligatoryjnej opinii związku zawodowego funkcjonariuszy na temat E. O.;

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji, tj.:

- art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

- art. 8 k.p.a. poprzez działanie organów obu instancji w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej z uwagi na pominięcie przez organy obu instancji okoliczności jakie organy powinny zbadać

w sprawie, w szczególności z uwagi na pominięcie podstawy materialnej zawartej

w art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS w przypadku gdy organ I instancji nie uzyskał obligatoryjnej opinii związku zawodowego funkcjonariuszy na temat E. O. oraz z uwagi na pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji faktycznego interesu Służby Celno - Skarbowej oraz E. O. jako doświadczonego pracownika, w drodze błędnego uznania, iż zachowanie E. O. mimo braku ku temu jakichkolwiek dowodów nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności z uwagi na pominięcie przez organy obu instancji podstawy materialnej zawartej w art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS, w przypadku gdy organ I instancji nie uzyskał obligatoryjnej opinii związku zawodowego funkcjonariuszy na temat skarżącej oraz z uwagi na pominięcie przy wydawaniu obu zaskarżonych decyzji faktycznego interesu Służby Celno - Skarbowej oraz skarżącej jako doświadczonego pracownika, w drodze błędnego uznania, iż zachowanie E. O. mimo braku ku temu jakichkolwiek dowodów nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych;

- art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez należytego rozważenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z uwagi na pominięcie art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS, w przypadku gdy organ nie uzyskał obligatoryjnej opinii związku zawodowego;

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania objętego zaskarżoną decyzją do czasu zakończenia postępowania karnego.

W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Podniósł m.in., że zdaniem E. O. nie dopuściła się ona zarzucanych jej przez organy ścigania czynów przestępnych, zaś swojej niewinność dowiedzie ona w toku postępowania karnego prowadzonego obecnie na etapie postępowania przygotowawczego. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie występuje również zagadnienie wstępne w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a organy dopuściły się obrazy

art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania objętego zaskarżoną decyzją do czasu zakończenia postępowania karnego.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zarówno zaskarżona decyzja Szefa KAS, jak i decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] nie naruszają ani prawa materialnego, ani prawa procesowego. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za nietrafne.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji stanowi art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS. Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.

W sprawie tej jest bezsporne, że skarżąca zawieszona została w czynnościach służbowych decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...].12.2018 r. na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...].12.2018 r. do [...].03.2019 r. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją z dnia [...].02.2019 r.

Zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło w związku z wszczęciem przeciwko E. O. postępowania karnego. Decyzją z dnia [...].03.2019 r. okres zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego.

W sprawie jest bezsporne, że skarżąca w dniu rozwiązania stosunku służbowego była zawieszona w czynnościach służbowych przez okres przekraczający ustawowe 12 miesięcy i jednocześnie nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone.

Trafnie organy obu instancji stwierdziły, że zaszły w tej sprawie przesłanki do zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS. Decyzje organów spełniają wszystkie wymogi prawa. Decyzje zostały uzasadnione

w sposób, który pozwala stwierdzić, że rozstrzygnięcia nie były dowolne, nie doszło do naruszenia art. 80 k.p.a. ani art. 107 § 3 k.p.a. Organy dokonały pełnych ustaleń faktycznych, niezbędnych do rozstrzygnięcia tej sprawy. Ustalenia organów

są bezsporne, a ocena materiału dowodowego uwzględnia wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowania art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS,

nie naruszono art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie tej organ nie był obowiązany do uzyskania opinii związku zawodowego, o czym jest mowa w art. 180 ust. 3 ustawy o KAS. Powołany w skardze przepis art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS nie został w tej sprawie naruszony, albowiem organ go nie stosował. Skarżąca zwolniona została ze służby na podstawie art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS. Organ zasadnie odmówił przy tym zawieszenia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby do czasu zakończenia postępowania karnego. Rozstrzygnięcie organu nie zależy w tej sprawie od wyniku postępowania karnego. Organ I instancji zasadnie wskazał w uzasadnieniu decyzji, że nie jest uprawniony do badania trafności zarzutów postawionych skarżącej w postępowaniu karnym. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga nadto, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych nie stanowiło przeszkody do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby. Właśnie w związku z trwaniem tego zawieszenia przez okres przekraczający 12 miesięcy, organ, mając na uwadze, że przyczyna zawieszenia nie ustała, zdecydował o zwolnieniu skarżącej ze służby.

Zdaniem Sądu, organ miał prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – przyjąć,

że zaszły podstawy do zwolnienia skarżącej ze służby. Organ wykazał, że zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, powoduje dezorganizację służby. Funkcjonariusz zawieszony w wykonywaniu obowiązków służbowych nie może ich wykonywać, a zatem jego zadania muszą wykonywać, jako czynności dodatkowe, pozostali funkcjonariusze. Organ wykazał, że niewykonywanie zadań przez zawieszonego w czynnościach funkcjonariusza wpływa na poziom sprawności funkcjonowania Izby Administracji Skarbowej w [...] Podał, że konsekwencją nieobecności funkcjonariuszy w służbie na przejściach granicznych są takie negatywne zjawiska jak: wydłużony czas oczekiwania, wydłużenie czasu odpraw niedostosowanie obsady do realnego obciążenia ruchem oraz technologii odpraw niezadowolenie podróżnych, interwencje służb współpracujących. Nie ma podstaw do podważenia argumentacji organu, że brak należytej obsady powoduje dezorganizację Służby

i niemożność właściwego wykonywania zadań.

W ocenie Sądu organ w sposób wyczerpujący uzasadnił przewagę interesu społecznego tożsamego z interesem służby nad interesem skarżącej w tej sprawie. Zarzuty skargi dotyczące pominięcia interesu służby nie są zasadne.

Biorąc pod uwagę, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji

nie wstrzymuje, stosownie do art. 276 ust. 4 ustawy o KAS, wykonania decyzji

o zwolnieniu, organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga nadto, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcie nie było dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organ miały podstawy do zastosowania art. 180 ust. 1 pkt 9 ustawy o KAS i przepis ten został zastosowany prawidłowo.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł jak w wyroku.

-----------------------

1