Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1638/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1638/09

Uzasadnienie

J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie odmowy wymeldowania M. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z.

Stan sprawy jest następujący.

J. M. w dniu 6 marca 2009 r. wniósł o wymeldowanie swojej żony M. M. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Wnioskodawca podniósł, że M. M. nie mieszka w przedmiotowym lokalu od dnia 9 grudnia 2007 r., a on nie wie, gdzie ona przebywa i nie ma z nią żadnego kontaktu. Nadmienił również, iż w toku jest sprawa o orzeczenie rozwodu.

W dniu [...] czerwca 2009 r. Burmistrz Miasta Z. wydał decyzję o odmowie wymeldowania M. M. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że:

- M. M. od dnia 9 grudnia 2007 r. przebywa w W. Wyjechała w celu podjęcia pracy zarobkowej za namową wnioskodawcy, który przebywał w W. od października 2007 r. Został to potwierdzone przez świadków M. M. (protokół przesłuchania z dnia 27 marca 2009 r.) i M. O. (protokół przesłuchania z dnia 1 kwietnia 2009 r.) oraz wnioskodawcę (protokół przesłuchania w charakterze strony z dnia 10 kwietnia 2009 r.);

* M. M. od dnia 8 stycznia 2008 r. jest zatrudniona w W. w A. w miejscowości W. (zaświadczenie z dnia 14 stycznia 2009 r.);

* w czerwcu 2008 r. M. M. przebywała w Polsce i w czasie pobytu w kraju zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu (protokół przesłuchania w charakterze strony z dnia 10 kwietnia 2009 r.);

* wnioskodawca oświadczył, że obecnie w przedmiotowym lokalu nie ma żadnych rzeczy należących do M. M., ponieważ wszystkie rzeczy które pozostawiła, takie jak ubrania, zdjęcia i przedmioty szklane zostały przez niego oraz M. M. z lokalu usunięte (potwierdziły to oględziny tego lokalu - protokół z dnia 28 kwietnia 2009 r.;

* - M. M. oświadczyła, że w związku z przejściem na kontrakt od dnia 18 kwietnia 2009 r. w agencji w której jest zatrudniona w W., jej powrót do kraju może nastąpić za dwa lata. Nie zamierza jednak pozostać na stałe w W., a po powrocie do kraju planuje zamieszkać w przedmiotowym lokalu.

W związku z powyższym organ uznał, że powyższe ustalenia nie wskazują na trwałe opuszczenie przedmiotowego lokalu przez M. M. Zdaniem organu jej nieobecność w miejscu stałego zameldowania ma jedynie charakter czasowy i jest związana z wyjazdem do W. w związku z podjętą pracą zarobkową. Trwałość opuszczenia lokalu ma miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy osoba wyraża wolę zerwania wszystkich związków z lokalem stałego miejsca pobytu. M. M. takiej woli nie wyraziła, nie zerwała związku z lokalem stałego pobytu, jak również kontaktów z członkami rodziny. Uznano więc, że nie opuściła przedmiotowego lokalu z zamiarem zmiany miejsca zamieszkania.

Organ dał wiarę wyjaśnieniom zawartym w piśmie M. M. z dnia 16 kwietnia 2009 r. oraz jej zeznaniom zawartym w protokóle przesłuchania z dnia 1 czerwca 2009 r., iż przebywa ona czasowo za granicą, w omawianym lokalu pozostawiła swoje rzeczy osobiste, partycypowała w kosztach utrzymania tego lokalu, utrzymywała i utrzymuje kontakt z najbliższymi.

W dniu 22 czerwca 2009 r. odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. M.. Wskazał m. in., że M. M. pracuje w W. na kontrakcie, co oznacza, że otrzymała status rezydenta w oczekiwaniu na obywatelstwo brytyjskie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Burmistrza Miasta Z.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż wyjazd za granicę nie jest równoznaczny z opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu stałego uzasadniającym wymeldowanie.

Organ wskazał, iż najemcą przedmiotowego lokalu jest J. M. Wnosząc o wymeldowanie żony wskazał, iż nie zamieszkuje ona w miejscu pobytu stałego od 9 grudnia 2007 r., a on nie utrzymuje z nią żadnego kontaktu i nie wie gdzie ona przebywa. Natomiast w wyjaśnieniach złożonych do protokołu w dniu 10 kwietnia 2009 r. Wymieniony wskazał, iż jego żona przebywa w W., a ostatni raz w przedmiotowym lokalu była w czerwcu 2008 r. Wszystkie zostawione przez nią rzeczy osobiste wnioskodawca spakował i wyniósł z przedmiotowego lokalu.

Wojewoda [...] zaznaczył, że M. M. nie zaprzecza, że wyjechała do W. Podnosi jednak, iż nie opuściła trwale przedmiotowego lokalu, pobyt za granicą ma charakter czasowy i związany tylko z wykonywaną pracą. Wymieniona ma zamiar powrotu do miejsca pobytu stałego, w którym ostatni raz była w czerwcu 2008 r. W lokalu posiada swoje rzeczy. W trakcie ostatniego pobytu w Polsce w dniu 1 czerwca 2009 r. M. M. stawiła się osobiście do organu pierwszej instancji i złożyła wyjaśnienia do protokołu. Wskazała, iż została poinformowana przez córkę, że jej mąż wymienił zamki w drzwiach, a jej rzeczy osobiste spakował i wyniósł do garażu. Ponadto wskazała, iż po powrocie do Polski ma zamiar zamieszkać w miejscu pobytu stałego. Do akt sprawy dołączyła potwierdzenie wpłat których dokonywała na utrzymanie mieszkania.

Organ zaznaczył, że fakt, iż M. M. wyjechała do W. jedynie w celach zarobkowych potwierdziła przesłuchana do protokołu sąsiadka B. M.

Wojewoda [...] wskazał, że nie wziął pod uwagę zeznań J. M., M. M. oraz M. O., gdyż są to osoby bliskie dla wnioskodawcy i M. M., a ich zeznania dotyczą głownie problemów małżeńskich stron. W sytuacji zatem, gdy M. M. nie opuściła miejsca pobytu stałego, decyzja o odmowie jej wymeldowania jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. M. wskazując m. in., że obecnie jest po rozwodzie z M. M., która oczekuje w W. na obywatelstwo brytyjskie, a trwa to co najmniej pięć lat. W ocenie skarżącego urzędnik prowadzący sprawę w Urzędzie Miasta Z. był stronniczy, gdyż w trakcie przeglądania akt znajdowało się w nich pismo, którego wcześniej nie było, a nie wydano mu go.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.), dalej zwanej ustawą, ewidencja ludności polega na rejestracji danych dotyczących między innymi miejsca pobytu osób. W myśl art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Z kolei art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, iż osoba, która wyjeżdża za granicę na okres dłuższy niż 3 miesiące, jest obowiązana zgłosić swój wyjazd oraz powrót właściwemu ze względu na miejsce pobytu stałego organowi administracji. Zgłoszenia wyjazdu dokonuje się najpóźniej w dniu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, a zgłoszenia powrotu -najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia powrotu.

Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 2 ww. ustawy należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestrowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Dlatego jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, to celem zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ administracji.

Zdaniem Sądu, Wojewoda [...] dokonał niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o ewidencji ludności.

Z akt sprawy wynika, że M. M. wyjechała do W. w grudniu 2007r. i od dnia 8 stycznia 2008 r. jest tam zatrudniona.

M. M. oświadczyła, że w związku z przejściem na kontrakt od dnia 18 kwietnia 2009 r. w agencji w której jest zatrudniona w W., jej powrót do kraju może nastąpić za dwa lata. Nie zamierza jednak pozostać na stałe w W., a po powrocie do kraju planuje zamieszkać w przedmiotowym lokalu.

Zdaniem Sądu wyjaśnienia M. M. nie są w tej kwestii wiarygodne, bowiem trudno wyobrazić sobie, że osoba ta po kilkuletniej nieobecności w kraju i po ewentualnym powrocie zamieszka w jednopokojowym mieszkaniu wraz z byłym mężem. Zdaniem Sądu wyjaśnienia te mają na celu utrzymanie stałego zameldowania nie są zaś odzwierciedleniem rzeczywistych planów M. M., która opuściła dobrowolnie miejsce stałego zameldowania i zesrodkowała swoje interesy życiowe poza granicami kraju. M. M. przed wyjazdem za granicę na okres dłuższy niż 3 miesiące nie zgłosiła tego faktu właściwemu organowi administracji.

W takich okolicznościach nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu wojewódzkiego, wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że w sprawie niniejszej nie zaistniały przesłanki do wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.