Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 79/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w zw. z art. 87 par. 1-4 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. L. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu należnego od wniesionej skargi na bezczynność Starosty G. w przedmiocie wydania decyzji postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

L. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

na bezczynność Starosty w sprawie wydania decyzji o przekształceniu gruntu.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r. skarżący został wezwany

do uiszczenia wpisu należnego od wniesionej skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania i pouczony, że nieuiszczenie wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została doręczona skarżącemu w dniu 30 czerwca 2016 r. (dowód: k. 18 akt sądowych).

W dniu 13 lipca 2016 r. wpłynął na rachunek sądowy wpis od skargi do niniejszej sprawy (dowód: odcinek polecenia przelewu, k. 15). Następnego dnia, tj. 14 lipca 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Wyjaśnił, że przekroczenie terminu nastąpiło wskutek pobytu skarżącego na urlopie i dokonanie wpisu było możliwe dopiero po powrocie z urlopu. W przypadku odmowy przywrócenia terminu skarżący wniósł o wpisanie przedmiotowej skargi pod nową sygnaturę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie

z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Z okoliczności sprawy wynika bezspornie, że skarżący uchybił terminowi

do uiszczenia wpisu od skargi, skoro wezwanie w tym przedmiocie odebrał w dniu

30 czerwca 2016 r., tak więc siedmiodniowy termin do wykonania tej czynności upłynął w dniu 7 lipca 2016 r. (czwartek), a należny wpis uiścił w dniu 13 lipca 2016 r.

Wobec braku istnienia okoliczności przeciwnych, pozwalających

w sposób jednoznaczny stwierdzić, że termin siedmiodniowy do złożenia wniosku,

o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., nie został zachowany, Sąd zobowiązany jest

do merytorycznej oceny wniosku strony (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca

2007 r., sygn. akt I OZ 728/09, opubl. w Lex nr 552400).

W świetle art. 86 § 1 P.p.s.a., brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.

W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawił w swym wniosku okoliczności świadczących o niezawinionym uchybieniu terminu do dokonania czynności

uiszczenia wpisu w postępowaniu sądowym. Nie można do tej kategorii zaliczyć faktu przebywania skarżącego na urlopie. Przebywanie na urlopie wypoczynkowym (nawet poza granicami kraju), nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania, gdyż jest to okoliczność subiektywna, na którą strona ma wpływ (por. postanowienia NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 126/12, opubl. w Lex nr 1240631; z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I FZ 272/12, opubl. w Lex nr 1328987). Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ww. poglądy.

Zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać zapobiegliwości i przezorności. Nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, należało spodziewać się przewidywanego toku czynności procesowych wywołanych skargą. Planując urlop strona winna, zgodnie z zasadami należytej staranności, zadbać o możliwość skutecznego dokonania czynności uiszczenia wpisu, np. za pośrednictwem członka rodziny, osoby trzeciej lub ustanowionego pełnomocnika. Tego rodzaju staranności skarżący w tejże sprawie nie zachował.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że skarżący nie wykazał skutecznie, że

do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu sądowego, doszło w sposób przez niego niezawiniony. Przedmiotowy wniosek nie zasługiwał tym samym na uwzględnienie.

Na marginesie Sąd zauważa, że żądanie skarżącego o wpisanie przedmiotowej skargi pod nową sygnaturę nie jest możliwe. Biorąc pod uwagę obowiązującą w postępowaniu sądowym zasadę pisemności oraz dyspozycyjności, od strony skarżącej wymagana jest inicjatywa, polegająca na podjęciu samodzielnego działania, polegającego na złożeniu na piśmie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem zaskarżenia.

Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 – 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.