Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1415/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3,  par. 1 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 17
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]lutego 2007 r., nr [...] w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji.


UZASADNIENIE

K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] utrzymującą decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie udzielenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i

Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...].

Skarżąca w powyższej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania

w/w decyzji.

Wniosek K. S. uzasadniła tym, że inwestor powołując się na zaskarżone decyzje może zająć w każdej chwili nieruchomość i usunąć mieszkańców

z budynku położonego we wsi [...], a następnie może zburzyć ten budynek. Mieszkańcy tego domu żyją od dłuższego czasu w stresie i przerażeniu, ponieważ mogą stracić dach nad głową w wyniku przymusowej eksmisji. Ponadto skarżąca wskazała, że powyższa sytuacja już spowodowała trudne do odwrócenia skutki w psychice lokatorów budynku, zagrożonych eksmisją. Nadto K. S.

dodała, że zaskarżone decyzje mogą mieć wpływ na trudne do odwrócenia skutki materialne, gdyż istniejąca sytuacja uprawnia inwestora do wyburzenia zabudowań istniejących na działce nr [...], a to z kolei uniemożliwia oszacowanie w

późniejszym terminie faktycznej wartości tych budynków, co narazi ją na oczywiste straty materialne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe uzasadnienie

go, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r. FZ 65/2004, nie publ.).

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno

odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w

stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub

czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także

niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do

treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku

ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie.

Ponadto zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z

dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I OZ 1618/05 instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma obligatoryjnego charakteru, sąd jest władny odmówić jej zastosowania, kiedy zachodzi niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi, jeżeli uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się interes społeczny, gdyż udzielenie skarżącemu ochrony powodowałoby zagrożenie celu publicznego, o którego

realizacje chodzi w tej sprawie.

Oceniając zasadność złożonego przez skarżącą K. S. wniosku zauważyć należy, że z uwagi na szczególny charakter rozwiązań przyjętych w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach

przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz.

271 z późn. zm.), wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w oparciu o art. 17 tej ustawy, nastąpić może jedynie wyjątkowo. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, że zarówno w/w akt prawny jak i stanowiący materialnoprawną podstawę wydania

zaskarżonych decyzji art. 17 w/w ustawy pozwalają na udzielenie w uzasadnionych przypadkach zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe, mimo nie zakończenia postępowania wywłaszczeniowego ostateczną decyzją. Zatem dla uznania spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wystarczające jest tylko ustalenie, że zostało wszczęte

postępowanie wywłaszczeniowe, natomiast nie podlega ocenie prawidłowość wszczęcia i prowadzenia tegoż postępowania.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że opisane przez

wnioskodawczynię okoliczności stanowią ryzyko związane z powstaniem inwestycji, która z założenia ma charakter priorytetowy dla Państwa. Dlatego ustawodawca,

chcąc zrekompensować dotychczasowym właścicielom nieruchomości szkody majątkowe związane z czynnościami podejmowanymi w ramach uprawnienia wynikającego z udzielonego zezwolenia na niezwłoczne jej zajęcie, przewiedział wyrównanie takiej szkody majątkowej poprzez stosowne odszkodowanie. Tak więc

za odebranie K. S. nieruchomości przysługiwać będzie

rekompensata.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.