Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 200/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 kwietnia 2013 r. nr [...]


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 grudnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, Ł. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że za udzieleniem ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności wysoka kwota zaległości podatkowej, którą można odnieść do kwoty rzeczywiście osiąganego przez niego aktualnie dochodu. Skarżący wskazał, że dane dotyczące jego sytuacji materialnej wynikają z zeznań podatkowych, będących w posiadaniu organów podatkowych, jak również z akt sprawy. Ponadto skarżący podniósł, że wysokość zaległości podatkowej, wynikająca z kwestionowanej ostatecznej decyzji przekracza jego możliwości płatnicze, a wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku doprowadzi do pozbawienia go środków utrzymania. Dodatkowo, skarżący wskazał, że argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji organów obu instancji jest nieskuteczne doręczenie decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, niepubl.).

Sąd w pełni podziela również pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05, zgodnie z którym wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r. II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r. II FZ 666/06).

Podzielając powyższe poglądy, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał dostatecznie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wskazać należy, że przedmiotem świadczenia w niniejszej sprawie jest zaległość podatkowa, czyli świadczenie pieniężne. Nie jest to zatem przedmiot, który wskutek swych właściwości nie może być następnie zastąpiony innym przedmiotem. Nie istnieje zatem ryzyko bezpowrotnej utraty przedmiotu świadczenia w przypadku wykonania decyzji.

Nie ulega wątpliwości, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zaległości podatkowych jest obiektywnie wysoka, a skarżący podniósł, że dane dotyczące jego sytuacji materialnej wynikają z zeznań podatkowych będących w posiadaniu organów podatkowych, jak również z akt sprawy. Zdaniem skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji przekracza jego możliwości płatnicze i doprowadzi do pozbawienia go środków utrzymania.

W ocenie Sądu, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wnioskodawca nie przedstawił jednak dostatecznych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego następstw wykonania decyzji tj., że poniósłby on znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki. Wniosek powyższy został bowiem uzasadniony w sposób bardzo lakoniczny. Co istotne, we wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową skarżącego (np. wysokość jego dochodów, wydatków, oszczędności). Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny jego aktualnej sytuacji materialnej.

Tymczasem to skarżący powinien wskazać poprzez podanie konkretnych faktów, znajdujących potwierdzenie w dokumentach źródłowych, zwłaszcza dotyczących jego sytuacji majątkowej i finansowej, że brak tymczasowej ochrony skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nie budzi wątpliwości, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 322/12).

Jednocześnie Sąd stwierdza, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową podatnika, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn.akt II OZ 155/05).

Natomiast podnoszone przez skarżącego ewentualne nieprawidłowości w postępowaniu przed organem I instancji nie mają wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Kwestia ta będzie bowiem badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.