Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1025/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art 3 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 26
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 623
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
article: art. 19 § 3, art. 83 § 2 i 3
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.
article: § 20a, § 11 ust. 1, § 13, wykaz nr 3
journal: Dz.U. 1997 nr 130 poz 851
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego  pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem  pochodzenia.
article: sekcja XI, pkt 10 część I, postanowień wstępnych - A
journal: Dz.U. 2002 nr 226 poz 1885
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej
article: art. 187, 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. S. K. - "W." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe Oddala skargę


UZASADNIENIE

Zgłoszeniem celnym nr [...] z [...] października 2003r. dokonanym przez A. S. [...] prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "W.", objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci spodni męskich i młodzieżowych typu jeans. Do ww. zgłoszenia celnego dołączono m.in. fakturę nr GCC087/03 z [...] września 2003r. oraz świadectwo pochodzenia nr [...] potwierdzające [...] pochodzenie towaru. Towar dopuszczono do obrotu na warunkach zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym tj. ze stawką celną konwencyjną.

W ramach kontroli prowadzonej na podstawie art. 83 Kodeksu celnego w odpowiedzi na wniosek polskich organów celnych z [...] maja 2004r. o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia nr [...] [...] władze celne pismem z [...] września 2004r. poinformowały, iż eksporter - firma G. [...] - nie przedstawił dokumentów potwierdzających pochodzenie, wobec czego cofnięto gwarancję dla świadectwa pochodzenia.

Postanowieniem z [...] lutego 2005r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stawki celnej zastosowanej w ww. zgłoszeniu celnym.

W związku z wyjaśnieniami Strony, dotyczącymi zmiany nazwy i adresu firmy eksportera i przedstawieniu przez Stronę kserokopii pisma firmy G. [...] LTD z [...] maja 2004r., z którego wynika, że obecna nazwa ww. firmy to The N. [...]. LTD, organ celny wystąpił ponownie do [...] władz celnych o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia nr [...] - (pismo nr [...] - karta 52 wspólnych akt administracyjnych). W ww. piśmie wskazano okoliczności ponownego wnioskowania o weryfikację.

Postanowieniem z [...] marca 2006r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie, do czasu otrzymania wyniku weryfikacji.

Pismem z [...] marca 2006r. [...] władze celne po raz kolejny poinformowały o negatywnym wyniku weryfikacji dowodu pochodzenia. W ww. piśmie wskazano, iż firma The N., która potwierdziła lokalizację nadawcy, nie mogła ustalić pochodzenia produktów objętych przedmiotowym świadectwem pochodzenia. Kompetentny organ T. potwierdził unieważnienie upoważnień (świadectw pochodzenia) przedstawionych w polskim urzędzie celnym. Poza tym firma The N. potwierdziła, że nie ma stosunków handlowych z firmą G. [...], jak wspomniano w piśmie z [...] maja 2004r., przedłożonym polskim organom celnym.

Postanowieniem z [...] października 2006r. organ celny I instancji podjął z urzędu zawieszone postępowanie i następnie decyzją nr [...] z [...] listopada 2006r., Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego i orzekł w tym zakresie.

W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że dołączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] nie może być uznane za prawidłowy dokument do potwierdzenia pochodzenia towaru. Z uwagi jednak na to, że na fakturze, której oryginał przedstawiono wraz ze zgłoszeniem celnym z [...] października 2003r. jest zapis o [...] pochodzeniu towaru, należało uznać, że dla przedmiotowego towaru winna mieć zastosowanie stawka celna autonomiczna.

Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. stwierdził, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych spowodowało zaniżenie stawki celnej, w efekcie czego po przyjęciu zgłoszenia celnego zarejestrowana została niższa od prawnie należnej kwota długu celnego, jednakże podanie nieprawidłowej kwoty długu celnego spowodowane zostało szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania strony, a tym samym zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. odstąpiono od poboru odsetek wyrównawczych.

Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W., zwany dalej Dyrektor Izby, decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji z [...] listopada 2006r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo Celne (Dz.U., Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy obowiązujące przed dniem 1 maja 2004r. stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed tym dniem, a więc mają one zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Opisując klasyfikację towarów ze względu na ich pochodzenie Dyrektor Izby wyjaśnił, iż w przypadku, gdy pochodzenie towaru z sekcji XI Taryfy celnej nie zostało udowodnione świadectwem pochodzenia, określonym w § 11 ust 1 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r., w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia lecz stwierdzone zostało w inny sposób, status niepreferencyjnego pochodzenia uprawnia jedynie do zastosowania autonomicznej stawki celnej (Dz.U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 15 października 1997r.

Obowiązujące w dniu dokonania zgłoszeń celnych przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. NMr 226, poz. 1885 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 17 grudnia 2002r., wprowadzają możliwość stosowania konwencyjnych stawek celnych, przy czym w przypadku towaru objętego sekcją XI Taryfy celnej, do której należy towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, jego pochodzenie musi zostać udokumentowane świadectwem pochodzenia spełniającym wymogi określone w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r.

W ocenie Dyrektora Izby z akt sprawy wynika, że strona do zgłoszenia celnego załączyła m.in. świadectwo pochodzenia nr [...], potwierdzające [...] niepreferencyjne pochodzenie towarów i na tej podstawie zastosowano w stosunku do towarów konwencyjne stawki celne tj. takie stawki o jakie strona wnioskowała w zgłoszeniu celnym.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 83 § 2 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. W ramach tak rozumianej kontroli mieści się również możliwość sprawdzenia, tak pod względem formalnym, jak i materialnym, dokumentów, na podstawie których importer wnioskował o zastosowanie stawki konwencyjnej.

Dyrektor Izby podkreślił również, iż weryfikacja przeprowadzona przez [...] władze celne wykazała, iż towar objęty przedmiotowym świadectwem nr [...] nie może korzystać z preferencji celnych w postaci konwencyjnej stawki celnej, z powodu cofnięcia gwarancji dla świadectwa.

W sytuacji braku potwierdzenia przez władze T.i prawidłowości świadectwa pochodzenia, organ pierwszej instancji zasadnie zakwestionował zastosowanie w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] października 2003r., konwencyjnej stawki celnej.

Powyższego nie zmienia, w ocenie Dyrektora Izby, fakt przedłożenia przez Stronę oświadczeń [...] firm G. [...] LTD oraz L. [...] o wyprodukowaniu dla polskiej firmy W. określonej partii towarów. Firmy te bowiem nie figurują w zgłoszeniu celnym SAD, ani w załączonych do zgłoszenia dokumentach. Jako eksporter i wystawca faktur załączonych do zgłoszenia celnego wskazana jest firma G. [...].

W ocenie organu trudno w tej sytuacji uznać, iż oświadczenia te dotyczą towarów objętych tym konkretnym zgłoszeniem celnym. Ponadto dokumenty przedłożone w postępowaniu odwoławczym w postaci oświadczeń firm potwierdzają jedynie, że towary te zostały wyprodukowane dla firmy W. w T..

Ponadto jak zostało wyjaśnione, władze [...], które wystawiły świadectwo pochodzenia nr [...], nie potwierdziły prawidłowości danych objętych tym świadectwem. Powyższe oznacza, iż nie potwierdzono spełnienia przez towary objęte tym świadectwem reguł niepreferencyjnego pochodzenia towarów, co wyklucza możliwość zastosowania do towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym konwencyjnej stawki celnej.

Władze celne T., jak podkreślił Dyrektor Izby, nie zakwestionowały autentyczności przedmiotowego świadectwa, natomiast stwierdziły brak możliwości potwierdzenia pochodzenia towarów objętych tym świadectwem, z przyczyn leżących po stronie eksportera, co skutkowało cofnięciem przez te władze gwarancji dla świadectwa. Ponadto, wbrew twierdzeniu strony, polska administracja celna nie ma możliwości ingerowania w sposób przeprowadzania weryfikacji dowodu pochodzenia przez władze celne kraju wystawiającego, tym samym nie ma prawnych możliwości kierowania do tych władz pytań dotyczących samego przebiegu postępowania weryfikacyjnego, w sytuacji, gdy władze te dwukrotnie w sposób jednoznaczny udzieliły odpowiedzi na wniosek polskich władz celnych (w tym przypadku poinformowały o braku potwierdzenia pochodzenia towaru). W tej sytuacji bezspornym pozostaje w ocenie organu odwoławczego fakt braku podstaw prawnych do zastosowania na sprowadzony przez stronę towar konwencyjnej stawki celnej, z powodu braku potwierdzenia pochodzenia towarów, przez odpowiednie organy kraju wystawienia świadectwa, a tym samym właściwą jest w przedmiotowej sprawie autonomiczna stawka celna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] stycznia 2008r., skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając naruszenie prawa polegającego na:

błędnym zastosowaniu nieobowiązujących przepisów prawnych w tym rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997r.;

błędnej interpretacji art. 25 i 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne;

błędnej interpretacji art. 83 Kodeksu celnego;

naruszeniu art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej.

Rozwijając w motywach skargi zarzuty o charakterze merytorycznym pełnomocnik skarżącej podkreślił, że zgodnie z art. 26 powołanej ustawy do spraw długu celnego powstałego pod rządami dotychczasowych przepisów można stosować nieobowiązujący po 1 maja 2004r. Kodeks celny wyłącznie w zakresie przepisów materialnych, a nie przepisów proceduralnych. Tymczasem w niniejszej sprawie całe postępowanie opierało się na typowo proceduralnych przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997r. Sposoby sprawdzania i weryfikacji świadectw pochodzenia towarów oparte zostały o dotychczasowe przepisy proceduralne, których zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2006r., sygn. akt I FSK 619/2006 nie wolno było stosować po dniu 1 maja 2004r. Tym samym zastosowanie przez Urząd Celny nieaktualnych, nie mających odpowiednika w strukturze procedur unijnych przepisów było istotnym naruszeniem prawa mającym wpływ na treść wydanej decyzji.

Odnosząc się do przedstawionego przy zgłoszeniu celnym świadectwa pochodzenia skarżąca wskazała, że nie było ono nieprawdziwe, nieprawidłowe, ani niekompletne. Jedyną "winą" strony był fakt, że jej partner handlowy zaprzestał działalności, przy czym okoliczność ta w świetle art. 83 Kodeksu celnego nie ma znaczenia bowiem rozporządzenie z 15 października 1997r. w stosunku do ustawy Kodeks celny było aktem wykonawczym niższego rzędu i nie mogło ustanawiać w związku z tym nowych, szerszych rozwiązań skutkujących możliwością pogorszenia sytuacji obywatela.

Ponadto w toku postępowania przed organami celnymi strona przedstawiła szereg dokumentów, z których jednoznacznie wynika, iż importowany towar został wyprodukowany w T. Fakt natomiast, że w toku postępowania sprawdzającego [...] firma eksportująca towar objęty świadectwem pochodzenia zaprzestała swojej działalności nie może stanowić wyłącznej przyczyny podważenia autentyczności i prawdziwości tego świadectwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 21 kwietnia 2008r. pełnomocnik skarżącej w pełni podtrzymał swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] stycznia 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej - p.p.s.a.,, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, dlatego też skargę oddalił jako niezasadną.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do podstawowego zarzutu skargi, iż całe postępowanie celne, w tym procedura weryfikująca świadectwo pochodzenia towaru przedstawiona przez skarżącego odbywała się w oparciu o nieaktualne przepisy tzn. kodeks celny i akty wykonawcze, które utraciły moc z dniem 1 maja 2004r.

Art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające - Prawo celne stanowi, że przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Sąd nie podziela poglądu skarżącej, na poparcie którego powołała się na wyrok NSA z 3 października 2006r., sygn. akt I FSK 619/2006 (publikacja Lex Polonica nr 1162539, Rzeczpospolita 2007/31 str. F3) dotyczący zakresu obowiązywania ww. art. 26 przepisów wprowadzających - zgodnie z którym do długu celnego powstałego pod rządami dotychczasowych przepisów należy stosować przepisy dotychczasowe, ale wyłącznie w zakresie przepisów materialnych, a już nie - proceduralnych. Sąd orzekający nie podziela zaprezentowanej w wymienionym orzeczeniu wykładni, jest ona zresztą odosobniona, gdyż w późniejszym orzecznictwie NSA jednolicie odpowiedziano się za wykładnią przeciwną, zgodnie z którą przez sformułowanie "przepisy dotychczasowe" należy rozumieć zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego. Powyższe potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 18 kwietnia 2007r. w sprawie sygn. akt I GSK 1274/06, w którym wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, przepisy dotychczasowe (zarówno prawa materialnego i jak i proceduralnego) stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Również w orzeczeniu z dnia 16 maja 2007r. o sygn. akt I GSK 1518/06 Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżącego zgodnie z którym, w ujęciu art. 26 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne należy rozumieć tylko przepisy prawa materialnego. W ocenie NSA ta interpretacja art. 26 powołanej ustawy, odnosząca się tylko do przepisów prawa materialnego, nie ma uzasadnienia w treści powołanego przepisu, który mówi generalnie o przepisach dotychczasowych bez jakiegokolwiek rozróżniania ich rodzaju (przynależności do norm prawa materialnego).

Sąd orzekający podziela te poglądy i wobec takiego rozumienia art. 26 przepisów wprowadzających - Prawo celne należy przyjąć, że organy we właściwym trybie przeprowadziły weryfikację świadectwa pochodzenia dołączonego do wcześniejszego zgłoszenia celnego.

Polskie władze celne wystąpiły do właściwych władz celnych T. o weryfikację świadectwa pochodzenia. Weryfikacja świadectwa pochodzenia została dokonana na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia - reguluje to § 20a rozporządzenia.

Otrzymany wynik weryfikacji stanowi dowód w sprawie i jest wiążący dla polskich organów celnych.

Zachodziły zatem w sprawie podstawy do zastosowania ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. wydanego na podstawie art. 19 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001, Nr 75, poz. 802 ze zm.), zwanej dalej: Kodeks celny.

W odpowiedzi na pismo polskich władz celnych z [...] marca 2004r. o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia nr [...] pismem z [...] września 2004r. władze kraju eksportu poinformowały, iż eksporter - firma G. [...] - nie przedstawił dokumentów potwierdzających pochodzenie, w związku z czym cofnięto gwarancję dla weryfikowanego świadectwa pochodzenia.

Pismem z [...] marca 2005r. poinformowano stronę, że świadectwo załączone do zgłoszenia celnego nie może być uznane za prawidłowy dowód pochodzenia i wezwano do dostarczenia prawidłowego świadectwa. W dniu 16 sierpnia 2005r. strona przekazała informację, z której wynikało, że eksporter G. [...] zmienił nazwę i siedzibę, co mogło spowodować, że władze [...] nie były w stanie uzyskać stosownych dokumentów od eksportera.

W związku z wyjaśnieniami Strony, dotyczącymi zmiany nazwy i adresu firmy eksportera i przedstawieniu przez Stronę kserokopii pisma firmy G..[...] LTD z [...] maja 2004r., z którego wynika, że obecna nazwa ww. firmy to The N. [...] Co. LTD, organ celny wystąpił ponownie do [...] władz celnych o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia nr [...]. Pismem z [...] marca 2006r. [...] władze celne po raz kolejny poinformowały o negatywnym wyniku weryfikacji dowodu pochodzenia, zatem kompetentny organ T. potwierdził unieważnienie upoważnień (świadectw pochodzenia) przedstawionych w polskim urzędzie celnym.

Wobec tego, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym jest wymieniony w wykazie nr 3 stanowiący załącznik do rozporządzenia w sprawie niepreferencyjnego pochodzenia towaru, to zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia jego pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Zgodnie z obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia celnego rozporządzeniem Rady Ministrów z 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej istnieje możliwość stosowania konwencyjnych stawek celnych, jednak w przypadku towaru objętego sekcją XI Taryfy celnej, do której należy towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, jego pochodzenie musi zostać udokumentowane świadectwem pochodzenia spełniającym wymogi określone w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997r.

Wobec wyników weryfikacji przeprowadzonej przez władze celne T., przedstawione świadectwo nie może być uznane za prawidłowy dokument do potwierdzenia tego pochodzenia i zastosowania preferencji celnych - konwencyjnej stawki celnej. Dlatego tez prawidłowo uznano, że należy odmówić preferencji celnych, w postaci stawki celnej konwencyjnej.

Jednak stosownie do pkt 10 części I, postanowień wstępnych - A. Stawki celne, załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej dla towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r., dla których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną jeżeli jest niższa od stawki celnej autonomicznej.

Organu celne w niniejszej sprawie wskazały, że na fakturze dołączonej do przedmiotowego zgłoszenia celnego jest zapis o [...] pochodzeniu towaru, dlatego też prawidłowo uznano, że na tej podstawie można ustalić kraj pochodzenia towaru i zastosowano preferencje w postaci stawki celnej autonomicznej, zgodnie z pkt 10 części pierwszej, postanowień wstępnych - A. Stawki celne, Taryfy celnej.

Tym samym analiza akt postępowania wskazuje, zdaniem Sądu, na dokonanie przez organy celne prawidłowej interpretacji przepisów prawa, a zaskarżona decyzja wydana została po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego, jak i prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów. Nie są zatem zasadne zarzuty naruszenia w tym względzie przepisów Ordynacji podatkowej tj. art. 187 i 188.

Ocena zebranych w sprawie dowodów, w tym analiza świadectwa pochodzenia oraz przede wszystkim wyników weryfikacji świadectwa dokonanej przez [...] władze celne, znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 83 Kodeksu celnego, a dotyczący dokonania przez organy celne błędnej interpretacji powołanego przepisu. Jak już wyżej wyjaśniono przepisy Kodeksu celnego, zgodnie z przepisami wprowadzającymi - Prawo celne - miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Organy celne korzystając z dyspozycji § 2 powołanego przepisu były uprawnione do przeprowadzenia kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. Z uwagi na to, że wynik, przeprowadzonej przez [...] władze celne, weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru wykazał, że przedmiotowy towar nie może korzystać z preferencji celnych w postaci konwencyjnej stawki celnej z powodu cofnięcia gwarancji dla świadectwa nr [...], to tym samym zaistniały w sprawie okoliczności wskazane w § 3 art. 83 Kodeksu celnego uprawniające organ celny do podjęcia niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego m.in. poprzez określenie w prawidłowej wysokości należności celno-podatkowych, w związku z importem towarów.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.