Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1060/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ulg podatkowych w podatku od nieruchomości za lata od 2007 do 2013 i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy -


UZASADNIENIE

We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący – W.L. zwrócił się przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest emerytem. Utrzymuje się jedynie z emerytury, która wynosi 612 zł netto. Poza wydatkami na utrzymanie, skarżący ponosi wydatki na leczenie. Z oświadczeń skarżącego wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe. Jest współwłaścicielem domu o pow. 150 m². Nie posiada majątku ani oszczędności.

Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, został on wezwany do: udokumentowania wszystkich źródeł utrzymania, poprzez nadesłanie np. odcinka emerytury, decyzji o wysokości emerytury, nadesłania zeznania podatkowego za 2013 r., nadesłania wyciągów

z rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące oraz przedstawienia zestawienia wysokości miesięcznych dochodów i wydatków składających się na bieżące utrzymanie (z uwzględnieniem wydatków na utrzymanie mieszkania, wyżywienie, leczenie i inne), w terminie 7 dni, od doręczenia wezwania.

Wezwanie to wysłano na adres wskazywany przez skarżącego tj. ul. [...] , [...] O. . Mimo dwukrotnego awizowania przesyłki, nie została ona odebrana z urzędu pocztowego. W konsekwencji, zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") przesyłka uznana została za doręczoną w trybie zastępczym w dniu 14 listopada 2014 r. Zakreślony w wezwaniu termin upływał więc

w dniu 21 listopada 2014 r.

Do dnia dzisiejszego skarżący nie odpowiedział na wezwanie referendarza sądowego.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy

w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

tj. w zakresie całkowitym. Przepis art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W związku z powyższym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.

Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).

Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącego, referendarz sądowy, na podstawie art. 255

w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżący nie wywiązał się.

Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05; postanowienie z 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FZ 321/13) prezentowany jest bowiem pogląd, że o ile nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego, co do rzeczywistego stanu majątkowego strony, w przypadku gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postępowania, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uznać należy za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że nie zachodzą przesłanki

do zastosowania wobec skarżącego instytucji prawa pomocy.

Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.