Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1213/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 14 ust. 2pkt 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2004r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2004 r.

Jako materialnoprawną podstawę wydanej decyzji organ odwoławczy podał art. 19 ust. 11, art. 29 ust. 2, art. 92 ust. 1, art. 99 ust. 12 i art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako "ustawa o VAT" i § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.) - powołanego dalej jako "rozporządzenie".

Z akt sprawy wynika, że wymienione powyżej decyzje organów podatkowych są kolejnymi rozstrzygnięciami wydanymi w przedmiotowej sprawie. Poprzednio decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja kasacyjna została wydana w oparciu o art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – powoływanej dalej "o.p.".

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że w rozliczeniu za październik 2004 r. Spółka nie naliczyła i nie uwzględniła podatku należnego od zaliczki otrzymanej w dniu [...] r. na poczet dostawy towarów (trzody chlewnej). Podatnik naliczył i zadeklarował podatek należny z od całej ceny za dostawę towarów (bez wyszczególnienia wpłaconych uprzednio zaliczek) w rozliczeniu za miesiąc, w którym wystawiła faktury VAT dokumentujące sprzedaż towarów, tj. w dniu 5 i 6 listopada 2004r. Organy podatkowe oceniły powyższym działaniem Spółka naruszyła art. 19 ust. 11 ustawy o VAT, co spowodowało zaniżenie wartości dostaw towarów i podatku należnego w deklaracji za październik 2004 r. oraz odpowiednio zawyżenie tych wartości w rozliczeniu za listopad 2004 r. W tym zakresie ustalenia organów podatkowych i ich kwalifikacja prawna są niesporne między stronami.

Spór dotyczy natomiast wysokości podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc grudzień 2004 r. W ocenie organów podatkowych Spółka niezasadnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez S. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B" w Ł., tj. z faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. (wartość netto 4.605,74 zł, VAT 1.013,26 zł) i z faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. (wartość netto 4.547,74 zł, VAT 1.000,50 zł). W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji powyższe faktury stwierdzają czynności niedokonane i stosownie do dyspozycji § 14 ust, 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku naliczonego.

W odwołaniu podniesiono, że wskazana przez organ pierwszej instancji podstawa prawna - § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - została uchylona z dniem 1 czerwca 2005 r. przepisem rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 797) i w konsekwencji została wyeliminowana z porządku prawnego, jako ewentualna podstawa rozstrzygnięć wobec podatników. Nadto w odwołaniu podniesiono, że organ pierwszej instancji odmówił przymiotu realności transakcji Podatnika z kontrahentem na tej podstawie, że kontrahent nie był w stanie przedstawić kopii wystawionych na rzecz Spółki faktur VAT, podczas gdy z uzasadnienia decyzji wynika, że w mieszkaniu wystawcy spornych faktur podczas przeszukania znaleziono deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2004 r. rejestr sprzedaży za grudzień 2004 r., faktury VAT. W konsekwencji - zdaniem strony - organ pierwszej instancji powinien podjąć kroki, aby zweryfikować fakt zarejestrowania kontrahenta dla potrzeb podatku VAT, składania przez niego deklaracji VAT oraz wykazania w zadeklarowanych wielkościach sprzedaży netto i kwot podatku należnego wynikających z transakcji przeprowadzonych z udziałem Spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że wynikające z art. 86 ustawy o VAT prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług nie jest bezwzględne w tym znaczeniu, że ustawodawca wymaga spełnienia pewnych warunków, a w określonych przez siebie sytuacjach wyłącza to prawo. Warunki, których spełnienie jest konieczne dla skorzystania z określonego wyżej prawa związane są m.in. z fakturami VAT. Jeden z takich warunków wynika z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r., w myśl którego w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Odpowiadając na zarzut dotyczący podstawy prawnej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w grudniu 2004 r. kwestię związaną z prawem do odliczenia podatku naliczonego VAT wynikającego z faktur VAT dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane niewątpliwie regulował przepis § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r, który obowiązywał do dnia 31 maja 2005r. Z dniem 1 czerwca 2005r. weszło bowiem w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, na podstawie którego uchylono rozdział 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. (obejmujący m. in. § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a). Równocześnie w dniu 1 czerwca 2005r. dokonano następujących zmian w ustawie z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług: na podstawie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756) do art. 88 dodano ust. 3a - pkt 4 lit. "a" w brzmieniu: "nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności".

W zakresie uzasadnienia faktycznego organ odwoławczy podał, że postępowanie kontrolne przeprowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wobec S. G., zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] r. wykazało, że "działalność" wymienionego polegała na wystawianiu "pustych" faktur VAT dokumentujących świadczenie usług, które faktycznie nie zostały przez niego wykonane oraz sprzedaży towarów, która faktycznie nie miała miejsca. Ponadto stwierdzono, że adres rejestracyjny, pod którym S. G. zarejestrował działalność gospodarczą, tj. Ł., ul. A 3 jest fikcyjny. Wymieniony nie zatrudniał żadnych pracowników, ani nie zlecał wykonywania usług innym podmiotom, nie posiadał też żadnych środków trwałych i wyposażenia.

Pomimo wielokrotnych wezwań, w toku postępowania kontrolnego zainicjowanego w dniu [...] r. S. G. nie przedstawił żadnych dokumentów, ani ewidencji związanych z wykonywaną, w okresie maj - grudzień 2004 r., działalnością gospodarczą.

Podczas przesłuchania w dniu [...] r. zeznał, że cała dokumentacja finansowo - księgowa prowadzonej przez niego firmy zaginęła, ale faktu tego nie zgłosił ani organom podatkowym, ani Policji. Organ odwoławczy stwierdził, że podatnik zeznał nieprawdę ponieważ w trakcie przeprowadzonego w dniu [...] r. przeszukania w mieszkaniu, w Ł. przy ul. B 110/120 m. 22 oraz w lokalu użytkowym położonym w Ł. przy ul. C 22, w którym była przechowywana ta dokumentacja, kontrolujący odnaleźli i zabezpieczyli jej część w postaci m. in.: deklaracji VAT-7 za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r., deklaracji PIT-5 za miesiąc październik 2004 r., rejestru sprzedaży VAT za miesiąc grudzień 2004 r., faktur sprzedaży VAT, dokumentów rejestrowych oraz wyciągów bankowych.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w toku czynności sprawdzających przeprowadzonych w przedsiębiorstwie "B" w dniu [...] r. oraz w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Spółki (tj. przed wszczęciem postępowania kontrolnego wobec S. G.) wymieniony nie przedstawił kopii faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki.

S. G. przesłuchany w dniu [...] r. w charakterze świadka zeznał, iż świadczył na rzecz skarżącej Spółki usługi polegające na pilotowaniu pojazdów transportujących żywiec oraz na nadzorowaniu rozładunku tych samochodów, opisane w fakturach VAT nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r. Nie wskazał natomiast szczegółowych okoliczności związanych z wykonywanymi usługami. Organ odwoławczy podał, m.in., że według faktur VAT wystawionych przez skarżącą Spółkę odbiorcami trzody chlewnej były następujące podmioty: w październiku i listopadzie 2004 r. - Spółka z o.o. "C" z woj, lubuskie; w listopadzie 2004 r. - P.P.H.U. D , K. C. i W. C, Sp. J, W., woj. [...], w listopadzie i grudniu 2004 r. - Zakład Uboju i Przetwórstwa "E"; C.i Wspólnicy S.J., O., ul. D1 (miejscem dostawy trzody chlewnej był Zakład w R.), woj. śląskie; w okresie październik - grudzień 2004r. - Zakład Mięsny F- Z. K., A., ul. E 9, woj. [...] . Ś. S. G. zeznał, iż nie kojarzy, aby pilotował transporty trzody chlewnej do firmy "F", czy "E", do których w miesiącu grudniu 2004 r. Spółka sprzedawała trzodę chlewną.

Przesłuchany w dniu [...]r. właściciel firmy "F" zeznał m.in., iż transport tuczników do jego firmy oraz rozładunek tuczników nadzorował A. S. (używający również nazwiska S.) i W. L. i nie było innych osób ze skarżącej Spółki.

Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że powyższe wskazane okoliczności świadczą o tym, iż czynności udokumentowanych spornymi fakturami S. G. nie wykonał osobiście, ani też nie zlecił wykonania tych czynności innym podmiotom. Natomiast wystawione faktury nie dokumentowały zdarzeń gospodarczych w nich opisanych.

Spółka złożyła skargę na przedstawioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając naruszenie:

1) art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustaleń dotyczących transakcji Spółki dokonanych ze S. G.;

2) art. 121, art. 122 i art. 180 § 1 i art. 187 o.p. poprzez zaniechanie skonfrontowania dowodu z zeznań S. G. (stanowiących w przeważającym stopniu podstawę do odmowy uznania transakcji ze wymienionym świadkiem za rzeczywiste) z zeznaniami osób przesłuchanych w imieniu Spółki na okoliczności towarzyszące przedmiotowym transakcjom;

3) art. 235 w związku z art. 210 § 4 o.p. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny dotyczącej zaniechania przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z wytycznych zawartych w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Mając na uwadze powyższe zarzuty naruszenia prawa strona skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów podatkowych obu instancji oraz o zasadzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organy podatkowe zakwestionowały obniżenie podatku należnego o podatek wynikający z faktur VAT wystawionych przez S. G., bowiem wystawca nie był w stanie przedstawić kopii wystawionych faktur, natomiast samo usług nie zostało podważone. Strona skarżąca oświadczyła, że nie jest jej widomo dlaczego S. G. podczas przesłuchania nie był w stanie podać okoliczności towarzyszących wykonywanym usługom.

Strona podniosła, że w mieszkaniu podatnika odnaleziono dokumenty podatkowe w tym deklaracje VAT-7 za miesiace od maja do grudnia 2004 r., rejestr sprzedaży VAT za grudzień 2004 r., faktury sprzedaży i dokumenty rejestracyjne. W tej sytuacji organ podatkowy powinien podjąć kroki by zweryfikować fakt zarejestrowania przedsiębiorstwa B jako podatnika podatku od towarów i usług, ustalić czy ów podmiot składał deklaracje VAT-7 oraz czy w tych deklaracjach ujęto wartość netto i należny podatek wynikający z transakcji ze skarżącą Spółką. Strona podniosła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – G. potwierdził fakt złożenia deklaracji z grudzień 2004 r. W ocenie strony skarżącej zaniechanie przeprowadzenia powyższych czynności dowodowych stanowi uzasadnia zarzut naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p.

Zdaniem strony skarżącej argumentacja organów podatkowych, dotycząca fikcyjności transakcji pomiędzy skarżącą Spółką a S. G ma swoje źródło w zeznaniach wymienionej osoby. Strona zarzuciła, że organy nie przeprowadziły żadnych czynności dowodowych w celu zweryfikowania zeznań świadka, co stanowi naruszenie art. 122 oraz 187 § 1 o.p.

Strona skarżąca podniosła, że na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w w/w zakresie zwrócił uwagę organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej z dnia [...] r. Zacytowała fragment uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, z którego wynika, że w ocenie tego organu należy wyjaśnić okoliczności związane z rejestracją podatnika dla potrzeb podatku od towarów i usług, składania deklaracji oraz zgodności deklarowanych wartości sprzedaży i podatku z kwotami podatku wynikającymi z wystawionych faktur VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego ani przepisów postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu prawnym prawidłowo argumentował, że na gruncie ustawy z dnia [...]. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako "ustawa o VAT" podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy (por. wyrok NSA z 24 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 487/08 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach – www.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w treści art. 86 ust.2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Stosownie do wymienionego przepisu kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Z cytowanego przepisu wyraźnie wynika, że podatek naliczony to podatek wynikający z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług. Zatem nie mogą to być jakiekolwiek faktury, tylko takie które dokumentują faktycznie dostarczone towary i wykonane usługi między podatnikami. A contrario faktury wystawione bez związku z konkretną transakcją, czyli tzw. "puste" faktury nie tworzą podatku naliczonego.

W uzasadnieniu decyzji, prócz cytowanego powyżej art. 86 ust.2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, organ odwoławczy wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.). W myśl przywołanego przepisu w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przywołany przepis rozporządzenia stanowi potwierdzenie wniosku, który wprost wynika z art. 86 ust.2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. W konsekwencji nawet bez odwoływania się do w/w przepisu rozporządzenia można stwierdzić, że podstawą pomniejszenia podatku należnego mogą być wyłącznie faktury, które zostały sporządzone w związku z faktycznie wykonanymi transakcjami. Takie rozumienie prawa do odliczenia podatku naliczonego znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku z dnia 13 grudnia 1989 r., w sprawie oznaczonej C-342/87 Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że zgodnie z artykułem 17(2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który na mocy artykułu 21(1)(c) Dyrektywy jest należny wyłącznie z tego względu, iż został wykazany na fakturze.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że czynności udokumentowane fakturami VAT z [...] i [...]r., wystawionymi przez S. G., nie miały faktycznie miejsca. Czynności te miały polegać na pilotowaniu pojazdów transportujących żywiec oraz nadzorowaniu rozładunku tych samochodów. W oparciu o zebrany materiał organy podatkowe trafnie oceniły, iż wymieniony nie wykonywał tych usług. Podatnik przesłuchany w charakterze świadka wskazał inne miejsca kraju, niż te do których faktycznie transportowano towar, nie pamiętał przedsiębiorstw do których przewożono towar. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze dokonując powyższej oceny organ oparł się nie tylko na zeznaniach S. G.. W dniu [...] r. w charakterze świadka został przesłuchany właściciel przedsiębiorstwa F, któremu w grudniu 2004 r. Spółka sprzedawała trzodę chlewną. Ś. zeznał, że transport towaru do jego przedsiębiorstwa nadzorowała inna osoba.

Konkludując, w ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób rzetelny, w zakresie w jakim było to niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie naruszyły art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 o.p.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 235 w związku z art. 210 § 4 o.p. Zdaniem strony skarżącej organ pierwszej instancji naruszył wymienione przepisy w ten sposób, że nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z decyzji kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. dnia [...]r.

Z uzasadnienia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wynika wyraźnie, że S. G.i był podmiotem zarejestrowanym dla potrzeb podatku od towarów i usług. Organ podatkowy nie neguje tego faktu. Ocenił, że adres wskazany w dokumentach rejestracyjnych, pod którym wymieniona osoba wykonywała działalność gospodarczą, jest fikcyjny. Organ kontroli ustalił, że wymieniony złożył deklarację VAT-7 za grudzień 2004 r. deklarując podatek należny w wysokości niższej od sumy kwot podatku należnego wynikającej z fikcyjnych faktur (str. 4 i 5 uzasadnienia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.).

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że okoliczność rejestracji S. G. w zakresie podatku od towarów i usług oraz wysokość podatku zadeklarowana przez tego podatnika nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zostały wydane w związku z ustaleniem, iż faktury wystawione przez S. G. nie dokumentowały żadnych rzeczywistych usług.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

P.Z-C.