Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 91/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędzia delegowany WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz - spr., Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. S. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w N. S. a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w K. w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie załatwienia wniosku D. W. o udzielenie pomocy w formie posiłków oraz przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności postanawia: wskazać Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w N. S. jako właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. S. wniósł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, zaistniałego między Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w N. S. a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w K. w sprawie udzielenia świadczeń z pomocy społecznej dla D. W..

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że D. W. ustnie do protokołu MOPS w K. wniosła prośbę o udzielenie pomocy w formie posiłków oraz przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności. MOPS w K. powołując się na art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej uznał się niewłaściwym w sprawie, a następnie przesłał akta sprawy do MOPS w N. S., jako właściwego według ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały osoby ubiegającej się o świadczenie.

Wnioskujący wskazał na art. 101 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie oraz art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. D. W. została wymeldowana z miejsca stałego pobyt w N. S. i od około 18 lat przebywa na terenie K.. Uwzględniając powyższe przepisy oraz fakty, że wymieniona zarejestrowana jest w GUP w K., a w oświadczeniu z dnia 9 lutego 2007 r. podała adres pobytu, właściwym w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej jest MOPS w K..

W odpowiedzi na powyższy wniosek MOPS w K. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez wskazanie jako organu właściwego MOPS w N. S.. MOPS w K. powołał się na art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, który przewiduje, że w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały.

W sprawie ustalono, że D. W. była zameldowana ostatnio na pobyt stały w N. S. przy ul. [...]. Obecnie nie ma ona stałego miejsca zameldowania. Istotnie przez pewien czas mieszkała w K., jednakże jej pobyt w tym mieście nie został nigdy sformalizowany, a począwszy od 2000 r. nie nosił cech pobytu stałego. Od 2004 r. D. W. nie ma faktycznie żadnego stałego miejsca zamieszkania, które można byłoby uznać za jej centrum życiowe. Przebywa w przytulisku dla bezdomnych lub nocuje w znajomych albo na klatkach schodowych.

Bezspornym jest, że MOPS w N. S. nie kwestionował wcześniejszych wniosków dotyczących D. W. i przekazanych mu do załatwienia przez MOPS w K.; udzielając bez zastrzeżeń świadczeń z zakresu pomocy społecznej.

Odnośnie art. 25 Kodeksu cywilnego stwierdzono, że na miejsce zamieszkania składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonym miejscu oraz wola, zamiar stałego pobytu, przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. D. W. co prawda oświadczyła, że nie zamierza powracać do N. S., ale nie podała, jakie są jej zamiary dotyczące pobytu w K.. Ponadto wymieniona jest osobą uzależnioną od alkoholu i pomimo terapii jej decyzje cechuje znaczny stopień zmienności i nietrwałości. Nadal pozostaje osobą bezdomną.

MOPS w K. wskazując na wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 26 stycznia 1994 r. SA/Gd 2268/93 uznał, iż stan faktyczny w zakresie ustalenia miejsca pobytu D. W. oraz organu właściwego w jej sprawie został dokonany prawidłowo, po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego. Właściwym zatem w przedmiotowej sprawie jest MOPS w N. S..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie spór powstał na tle rozpoznania wniosku D. W. o udzielenie pomocy w formie posiłków oraz przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności. Z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, iż D. W. była do dnia [...] maja 2003 r. zameldowana w N. S. przy ul. [...], skąd została wymeldowana i obecnie nie jest nigdzie zameldowana. Aktualnie przebywa w K., gdzie nocuje u koleżanek, ostatnio pod adresem ul. [...].

Podstawę rozstrzygnięcia wniosku stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.).

Stosownie do art. 101 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Natomiast w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo gminą jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. Przy tak określonej właściwości organów niezbędnym jest ustalenie czy D. W. jest osobą bezdomną. Pojęcie osoby bezdomnej zostało określone ustawowo w art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, iż jest to osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także osoba niemieszkająca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkiwania.

Zainteresowana nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy. Za zamieszkiwanie nie można bowiem uznać faktu jedynie nocowania u koleżanek. Fakt sporadycznego udzielania schronienia w porze nocnej przez osoby znajome nie jest równoznaczny z zamieszkiwaniem w określonym lokalu. Nadto zainteresowana nie posiada zameldowania na pobyt stały. Zatem spełnia ona przesłanki uzasadniające uznanie jej za osobę bezdomną w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej.

Wobec powyższego zgodnie z ust. 2 art. 101 ustawy o pomocy społecznej właściwą do rozpoznania sprawy jest gmina ostatniego miejsca zameldowania D. W., co uzasadniało wskazanie do rozpoznanie sprawy Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w N. S..

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia.