Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 31/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi F. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi F.P. (dalej: Skarżący) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Organ) z dnia [...].10.2017 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...].08.2016 r. Burmistrza Miasta G. wystawił wobec Skarżącego tytuł wykonawczy nr [...]. W części B tytułu wykonawczego wskazano małżonkę Skarżącego - H.P. - odpowiedzialną majątkiem wspólnym.

Następnie, organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął postępowanie egzekucyjne.

W piśmie z 8.09.2016 r., uzupełnionym pismem z 7.10.2016 r. Skarżący wraz z żoną, na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599, ze zm.); dalej: "u.p.e.a.", zgłosili zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. pismem z [...].10.2016 r., na podstawie art. 34 u.p.e.a. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z [...].01.2017 r., nr [...] Burmistrz Miasta G. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...].03.2017 r., nr [...].

Następnie, postanowieniem z [...].04.2017 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., po rozpatrzeniu pisma z dnia [...].09.2016 r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego, w oparciu o ostateczne stanowisko wierzyciela, na podstawie art. 33 § 1 oraz art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. uznał zarzuty za nieuzasadnione.

W dniu [...].07.2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...].04.2017 r. wskazując, iż organ egzekucyjny nie zbadał, czy osoby wnoszące pismo z 8.09.2016 r. występują w charakterze zobowiązanego oraz czy posiadają uprawnienia do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., czym naruszył przepisy postępowania.

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z [...].09.2017 r., nr [...], na podstawie art. 61a § 1 u.p.e.a. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] z dnia [...].08.2016 r. w stosunku do H.P. W uzasadnieniu organ egzekucyjny stwierdził, iż podmiotem uprawnionym do wniesienia zarzutów jest zobowiązany, natomiast w przedmiotowym tytule wykonawczym wierzyciel jako zobowiązanego wskazał jedynie Skarżącego, natomiast H.P. wskazana została jako małżonka zobowiązanego - odpowiedzialna majątkiem wspólnym.

Postanowieniem z dnia [...].09.2017 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., po rozpatrzeniu wniesionych przez Skarżącego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, w oparciu o ostateczne stanowisko wierzyciela, na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 oraz art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. uznał zarzuty za nieuzasadnione.

Skarżący wraz z żoną, wnieśli zażalenie na ww. postanowienie.

Postanowieniem z [...].10.2017 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził niedopuszczalność zażalenia H.P. Jednocześnie w postanowieniu z [...].10.2017 r., nr [...] ww. Organ utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie z [...].09.2017 r.

W pierwszej kolejności wyjaśniono, iż zgodnie z art. 34 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów zażalenie służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Wskazano, że w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym zobowiązanym jest Skarżący. Natomiast H.P. wskazana została w części B tytułu wykonawczego i występuje jedynie w charakterze małżonki zobowiązanego, która odpowiada za wskazane w tytule wykonawczym zobowiązanie do wysokości majątku wspólnego małżonków. Wobec powyższego Organ uznał, iż H.P. nie przysługuje zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...].09.2017 r. zaś pismo z [...].09.2017 r. potraktował jako zażalenie Skarżącego.

Następnie wskazano, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Wyjaśniono, iż w piśmie z 12.10.2016 r. Organ zwrócił się do wierzyciela - Burmistrza Miasta G. o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniesionych przez Zobowiązanego zarzutów. W dniu 13.03.2017 r. organ egzekucyjny uzyskał, ostateczne w administracyjnym toku postępowania, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...].03.2017 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta G. z dnia [...].01.2017 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, w którym wierzyciel odnosząc się do zarzutu opartego na treści art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. stwierdził, iż podstawą egzekwowanego obowiązku jest ostateczna decyzja Burmistrza Miasta G. z dnia [...].10.2011 r., nr [...] na mocy, której H. i F. P. zostali obciążeni opłatą adiacencką. W wyniku porozumienia zawartego w dniu [...].02.2013 r. pomiędzy Gminą Miasta G., a H. i F. P. przedmiotowa należność została rozłożona na 5 rat, lecz ww. nie wywiązali się z zawartego porozumienia uchybiając terminowi zapłaty IV raty. Zakwestionowali jej wysokość, a następnie wnieśli zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazując na wniesienie do sądu powództwa, o którym mowa w art. 35a u.p.e.a. Organ zwrócił uwagę, że w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. fakt złożenia pozwu nie świadczy jeszcze o tym, że żądanie w nim zawarte jest uzasadnione, ale o tym, że egzekwowany obowiązek jest przedmiotem sporu, jak również, że wniesienie pozwu, o którym mowa w art. 35a u.p.e.a. nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zatem w ocenie wierzyciela wszczęcie i prowadzenie egzekucji wobec Zobowiązanego jest zasadne. Wobec otrzymania ostatecznego postanowienia wierzyciela, uznającego za nieuzasadnione zarzuty wniesione do postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., będąc związany rzeczonym stanowiskiem wierzyciela, w dniu [...].09.2017 r. wydał postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Podkreślono, że Dyrektor Izby jako organ odwoławczy, rozpoznając żądanie strony oparte o powyższe zarzuty, także w zakresie swojego rozstrzygnięcia jest związany stanowiskiem wyrażonym przez wierzyciela.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...].10.2017 r., nr [...] Skarżący oraz jego żona – H.P. – zarzucili, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. Podnieśli, iż organ nieprawidłowo wydał dwa postanowienia, stwierdzając w jednym z nich niedopuszczalność zażalenia H.P.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. odrzucił skargę H.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie zobowiązany wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego wskazując naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tj. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej.

Należy podkreślić, iż rozpoznając żądanie oparte o zarzut zawarty w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. zarówno organ I instancji, jak również organ nadzoru, w zakresie swoich rozstrzygnięć były związane stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] marca 2017r., w którym wierzyciel wskazał, iż podstawą egzekwowanego obowiązku jest ostateczna decyzja Burmistrza Miasta G. z [...] października 2011 r., na mocy której H. i F. P. zostali obciążeni opłatą adiacencką. W wyniku porozumienia zawartego w dniu [...] lutego 2013 r. przedmiotowa należność została rozłożona na pięć rocznych rat. Zobowiązany wraz z małżonką nie zapłacili czwartej raty, gdyż zakwestionowali jej wysokość, a następnie wnieśli zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. powołując się na wniesienie do sądu powództwa, o którym mowa w art. 35a u.p.e.a. W ocenie SKO w P., fakt złożenia pozwu przez zobowiązanego nie świadczy jednak jeszcze o tym, że żądanie zawarte w pozwie jest uzasadnione, ale o tym że egzekwowany obowiązek jest przedmiotem sporu. Wniesienie pozwu, o którym mowa w art. 35a u.p.e.a. nie stanowi sytuacji o których mowa w art. 33 § 1 pkt ustawy.

Należy w powyższym kontekście podkreślić, iż zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Z powyższego wynika, że wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5, jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. W konsekwencji wskazać należy, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 458/09 oraz wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1490/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Jak stwierdza się bowiem w orzecznictwie, uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 333/08 i z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por: postanowienie NSA z 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593).

Tym samym, w realiach rozpoznawanej sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela, gdyż stanowisko to jest także wiążące dla organu sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1490/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji wskazać należy, że organ nadzoru zasadnie uznał zażalenie skarżącego z [...] września 2017 r. za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.) skargę oddalił.