Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 97/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 3, ust. 4, art. 30 ust. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie NSA Grażyna Pawlos-Janusz, WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie utwardzonego podjazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz D. R. 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] r. D. R., właściciel działki nr ewid.[...] położonej przy ul. [...] w L., zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o sprawdzenia legalności wykonanych na sąsiedniej działce ewid. [...]. robót budowlanych polegających na utwardzeniu podjazdu oraz sprawdzenie zgodności lokalizacji śmietnika z projektem jej zagospodarowania. Według wnioskującego lokalizacja śmietnika jest niezgodna z warunkami wykonawczymi, ponieważ nie jest zachowana wymagana odległość od granicy działki. Ponadto utwardzenie terenu zostało wykonane niezgodnie z rzędnymi, które występowały pierwotnie. Z tych powodów wnioskujący zażądał nakazania rozbiórki budowli zrealizowanych bez pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia odpowiednim organom. Podczas oględzin przeprowadzonych [...] r. ustalono, że na działce nr [...] wykonano ogrodzenie wraz z bramą wjazdową, na które Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. wydał potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych z dnia [...] r. Wzdłuż ogrodzeń posesji przy ul. [...], [...] wykonano betonowy ciek wodny o szerokości 50 cm oraz nieutwardzony pas szerokości 140 cm, na którym wysypano drobną frakcję dekoracyjną z kamienia typu "kliniec" w kolorze białym. Utwardzenie terenu zakończono krawężnikową kostką brukową o wysokości 10 cm, która w znacznym stopniu ogranicza spływ wód opadowych. Według organu wody opadowe, które zdołają się przemieścić zostaną wchłonięte na teren nieutwardzony lub odprowadzone ciekiem wodnym. Podkreślono przy tym, że obowiązujące ustawodawstwo nie przewiduje projektowania, ani wykonywania takich zabezpieczeń, które spowodowałyby uniknięcie skutków nawałnic. Z map inwentaryzacji powykonawczej terenu budowy nie wynika, aby odnotowano niezgodności z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę wydanego przez Prezydenta Miasta L. w dniu [...] r. Ponadto organ I instancji zauważył, że występujące murki bez dachu z furtką i jednym bokiem z siatki nie stanowią obiektu na odpady stałe, lecz przejście z pasa drogowego na nieruchomość. Ustawiony przejezdny pojemnik na śmieci o poj. 120 litrów nie jest budynkiem, ani obiektem małej architektury i nie podlega jurysdykcji przepisów Prawa budowlanego. Zwrócił też uwagę, że obowiązkiem właściciela lub zarządcy nieruchomości jest wyznaczenie i odpowiednie przygotowanie, we własnym zakresie i na własny koszt punktu gromadzenia odpadów stałych. Właściciel lub zarządca musi zapewnić także bezkolizyjny dojazd do wyznaczonego punktu gromadzenia odpadów pojazdom je odbierającym. Przez wyznaczenie i odpowiednie przygotowanie punktu gromadzenia odpadów rozumie się np. wyodrębnienie i niezbędne wyposażanie pomieszczenia w przyziemiu budynku, utwardzenie placu na zewnątrz budynku, służącego do ustawienia pojemników do gromadzenia odpadów czy wybudowanie wiaty śmietnikowej lub miejsca utwardzonego. Paragraf 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką, lecz przepis ten odnosi się do miejsc na których winny być ustawione pojemniki, a nie do ruchomych pojemników, które mogą być przemieszczane w dowolne miejsca. Takimi miejscami na gromadzenie odpadów stałych zgodnie § 22 ust 2 pkt 1 i 3 przywołanego wyżej rozporządzenia są zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi, utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi.

Natomiast wątpliwości dotyczące zgłoszenia wykonywania budowy ogrodzenia rozstrzyga przepis art. 30 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Zatem budowa ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia. Ponadto w aktach sprawy znajduje się plan zagospodarowania terenu z rysunkiem bramy wjazdowej i opisem technicznym co w omawianym przypadku jest wystarczającym dowodem. Pozostałe rysunki projektu technicznego nie znajdują w konkretnym przypadku zastosowania. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej.

W tym stanie sprawy organ uznał, że omawiana sprawa jest bezprzedmiotowa, ponieważ budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi, zewnętrznymi i utwardzeniem terenu została zrealizowana zgodnie z wymogami przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i decyzją z dnia [...] r. postępowanie w sprawie umorzył.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. R.. W jego ocenie organ I instancji nie zebrał i nie ocenił w sposób prawidłowy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i niezastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. Organ I instancji nie zbadał w ogóle prawidłowości lokalizacji murków bez dachu z furtką i jednym bokiem z siatki, nie ocenił, czy zostały one uwzględnione w decyzji o pozwoleniu na budowę, lub czy wykonanie obiektu było objęte zgłoszeniem robót budowlanych z dnia [...] r., a jeżeli zostało objęte, to w jakim charakterze były one uwzględnione w projekcie zagospodarowania działki lub też przedstawione w zgłoszeniu. Jego zdaniem nietrafne jest też twierdzenie organu I instancji, że położenie pojemnika na śmieci o pojemności 120 l nie podlega przepisom prawa budowlanego. Sposób lokalizacji miejsca przeznaczonego do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami, służących do czasowego gromadzenia odpadów stałych regulowany jest bowiem w § 23 ust. 1 w zw. § 22 ust. 2 pkt rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie odwołującego się ten element infrastruktury powinien zostać konkretnie zlokalizowany na działce budowlanej lub w budynku. W odniesieniu do kwestii ukształtowania terenu na działce o nr ewid. [...] stwierdził, że z załączonych do pisma z dnia [...] r. fotografii wyraźnie wynika, że urządzenia przeznaczone do odprowadzania wód opadowych wykonane na działce o nr ewid. [...], przy granicy z działką sąsiednią, powodują kierowanie wód opadowych na teren jego działki o nr ewid.[...], przez co naruszają § 28 i § 29 wspomnianego. rozporządzenia.

Decyzją z dnia [...] r. Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ zaznaczył, że na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi oraz utwardzeniem terenu Prezydent Miasta L. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Bezsporne jest również i to, że inwestor R. S.-D. złożyła do PINB zawiadomienie o zakończeniu budowy, a także zawiadomiła o zamiarze przystąpienia do użytkowania tego obiektu budowlanego. Niekwestionowane jest też to, że w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia PINB nie zgłosił w drodze decyzji sprzeciwu. W tej sytuacji, na podstawie art. 54 ustawy Prawo budowlane inwestor przystąpił do użytkowania wskazanego obiektu budowlanego, obejmującego również sporną część utwardzenia podjazdu do ww. budynku mieszkalnego. W ocenie organu odwoławczego skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy bądź wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego. W sytuacji, kiedy roboty budowlane zostały zrealizowane, a następnie skutecznie zawiadomiono o zakończeniu budowy, albo uzyskano pozwolenie na użytkowanie, to nie ma podstaw prawnych do prowadzenia postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane i takowe powinno być umorzone. Brak sprzeciwu organu bądź decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności realizacji obiektu budowlanego. Wobec zaś funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (co ma miejsce w sprawie niniejszej), ocena zgodności prowadzonych robót budowlanych w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, winna być dokonywana wyłącznie w świetle ustaleń i warunków określonych w tym pozwoleniu. Decyzja ta potwierdza bowiem zgodność projektu budowlanego z przepisami.

W ocenie organu odwoławczego bezzasadny jest zarzut jakoby prowadzone roboty budowlane przy utwardzenia podjazdu spowodowały podniesienie terenu na działce inwestora, a przez to spowodowały zmianę naturalnego spływu wód w kierunku działki skarżącego naruszając § 29 rozporządzenia. Pomimo wystąpienia różnicy poziomów terenu działek sąsiednich usytuowany wzdłuż ogrodzenia z posesją przy ul. [...], [...] betonowy ciek o szerokości 50 cm spełnia funkcję urządzenia zapobiegającego kierowaniu wód opadowych na teren działki odwołującego się. Podobną funkcję spełnia nieutwardzony pas ziemi o szerokości 140 cm, wysypany drobną frakcją dekoracyjną z kamienia typu "kliniec" w kolorze białym znajdujący się pomiędzy betonowym ciekiem, a wykonanym utwardzeniem terenu, a także utwardzenie terenu zakończone krawężnikową kostką brukową o wysokości 10 cm, która w znacznym stopniu ogranicza spływ wód opadowych. Tym samym spełnione są wymagania § 29 i § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast zdjęcia dołączone przez odwołującego się nie mogą być uznane za dowód, ponieważ nie zostały opatrzone datą i wobec tego mogły przedstawiać działki w innym okresie, niż objęty kontrolą.

W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania pierwszoinstnacyjnego prawidłowo ustalono, że "murki bez dachu z furtką i jednym bokiem z siatki" są fragmentem murowanego ogrodzenia pełniącego funkcję wejścia na ww. nieruchomość, na budowę którego inwestor dokonał zgłoszenia, do którego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu. Prawidłowo również ustalił, że ogrodzenie wraz z bramą zostało wykonane zgodnie z dokonanym zgłoszeniem oraz zgodnie ze sztuką budowlaną. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut, że ogrodzenie nazwane "murkiem bez dachu z furtką i jednym bokiem z siatki" pełni funkcję miejsca na usytuowanie śmietników, ponieważ wskazuje na to jego mała wysokość tj. 150 cm. Obiekt ten jest ogrodzeniem o wysokości 180 cm. Z tych powodów organ I instancji zasadnie umorzył postępowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję organu odwoławczego wniósł D. R.. Zarzucił organowi odwoławczemu, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 84a ust. 1 i 2 pkt. 1 oraz art. 84b ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 145 i 156 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo ustalenia przez organ nadzoru budowlanego okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę nr [...] wobec stwierdzenia braku w planie zagospodarowania terenu działki [...], stanowiącym część projektu budowlanego zatwierdzonego w/w decyzją o pozwoleniu na budowę zabezpieczenia miejsc na gromadzenie odpadów stałych; naruszenie art. 7, 77, 80 i art. 75 §1 k.p.a. w zw. z §28 ust. 1 i 2 oraz §29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie fotografii załączonych do pisma skierowanego do PINB w L. z dnia [...] r. przedstawiających stan działki [...] podczas opadów deszczu, podczas gdy mogą one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie są sprzeczne z prawem a przedstawione na fotografiach techniczne urządzenia odwadniające oraz widoczne inne elementy zagospodarowania działek [...] i 1099 umożliwiają identyfikację nieruchomości oraz poprzez nieprzeprowadzenie przez organy I i II instancji jakichkolwiek dowodów prowadzących do ustalenia, że urządzenia wykonane na nieruchomości [...] wzdłuż granicy z działką 1099 w postaci betonowego cieku o szerokości 50 cm, nieutwardzonego pasa ziemi o szerokości 140 cm, wysypanego drobną frakcją dekoracyjną z kamienia typu "kliniec" oraz zakończenia utwardzenia terenu krawężnikową kostką brukową o wysokości 10 cm, faktycznie zapobiegają kierowaniu wód opadowych na teren działki [...]; naruszenie art. 10 §1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dokumentach, których kopie czy odpisy nie znajdują się w aktach niniejszej sprawy i z którymi skarżący nie miał możliwości zapoznania się. Ponadto skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że naruszył art 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. §22 ust. 2 pkt 3 i §23 ust. 1 warunków technicznych poprzez przyjęcie błędnej wykładni naruszonych przepisów dotyczących warunków zabudowy, wedle której położenie przejezdnego pojemnika na śmieci o pojemności 120 l nie podlega przepisom Prawa budowlanego i regulacji warunków technicznych, z uwagi na to, iż kontenery i pojemniki na odpady stałe stanowią obiekty małej architektury, w sytuacji, gdy dopuszczenie powyższej wykładni powoduje, iż regulacje §22 ust. 2 pkt 3 i §23 ust. 1 warunków zabudowy uznać należy za martwe oraz poprzez nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zarzutu odwołania dotyczącego całkowitej niefunkcjonalności "murków bez dachu z furtką i jednym bokiem z siatki" jako wejścia wobec umieszczenia w nim bramki wejściowej od strony działki nr [...] o wysokości około 150 cm i ograniczonej do tejże wysokości stałym elementem betonowym umieszczonym powyżej bramki (co znalazło odzwierciedlenie na fotografiach złożonych do akt sprawy).

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Argumentacja skarżącego jest przekonująca. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przy czym przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Pod pojęciem przedmiotu postępowania rozumieć natomiast należy konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Zatem w rozumieniu art. 105 § 1 kpa sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 21 lutego 2006 r. I OSK 967/05 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie sądu rozpoznającego sprawę taka ocena jest jednak przedwczesna. Nie jest przede wszystkim prawidłowe stanowisko organów nadzoru budowlanego, że w sytuacji, kiedy roboty budowlane zostały zrealizowane, a następnie organ nie zgłosił sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania nie ma podstaw prawnych do prowadzenia postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Jeżeli natomiast jest prowadzone to powinno być umorzone, gdyż brak sprzeciwu organu jest swoistym potwierdzeniem legalności realizacji obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 grudnia 2015 r. ( II OSK 201/15 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), wyjaśnił, że wspomniane stanowisko znajduje uzasadnienie jedynie w sytuacji zakończenia procesu inwestycyjnego poprzez uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. W tym wypadku nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wykonania obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego bez wcześniejszego podważenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Inaczej należy natomiast ocenić zakończenie inwestycji poprzez zawiadomienie o zakończeniu budowy. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego pomiędzy tymi instytucjami istnieje istotna różnica. W pierwszym przypadku, organ administracji wydaje decyzję administracyjną, którą poprzedza obowiązkowa kontrola obiektu budowlanego, w trakcie której ustala się, czy obiekt budowany został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W drugim natomiast, właściwy organ administracji nie wydaje decyzji administracyjnej, lecz inwestor nabywa uprawnienie do użytkowania obiektu budowlanego na skutek milczenia władzy publicznej (art. 54 Prawa budowlanego). Właściwy organ administracji wydaje decyzję administracyjną, jedynie wtedy, gdy uznaje, że inwestor nie może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego. Wprawdzie zarówno do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, jak i zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestor dołącza oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami (art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa budowlanego), jednakże jedynie w przypadku wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie właściwy organ administracji przeprowadza obowiązkową kontrolę obiektu budowlanego (art. 57 ust. 6, art. 59 ust. 1 oraz art. 59a ust. 1 Prawa budowlanego). Zatem, jeżeli proces inwestycyjny został zakończony poprzez zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze o przystąpieniu do jego użytkowania, to prowadzeniu później postępowania w sprawie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego nie stoją na przeszkodzie względy wywodzące się z zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. W takim przypadku decyzja nie jest bowiem wydawana. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że kontrola wykonania obiektu budowlanego zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym ma charakter formalny i pośredni. Opiera się bowiem na oświadczeniu kierownika budowy, a nie na bezpośrednich ustaleniach organu administracji. Uwzględniając powyższe argumenty nie można zatem przyjąć, jak chcą tego organy obu instancji, że nie zgłoszenie sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy uniemożliwia dokonanie kontroli jej legalności pod kątem realizacji zatwierdzonego projektu budowlanego, skutkując tym samym brakiem materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji. Nieuzasadnione było więc umorzenie postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...] r. z tego powodu, że skuteczne zgłoszenie zakończenia robót budowlanych wykluczało prowadzenie postępowania naprawczego w oparciu o art. 50 i 51 prawa budowlanego. Wykonanie robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę nie może oznaczać automatycznie, że roboty te zostały wykonane zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę i to powinien również wyjaśnić organ (art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Jeśli kwalifikuje utwardzenie działki budowlanej do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, związanym z wzniesionym legalnie budynkiem mieszkalnym zapewniając możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem powinien sprawdzić, czy w wyniku przeprowadzonych robót budowlanych został podniesiony teren na działce nr ewid. [...], czy w projekcie budowlanym przewidziano podniesienie terenu oraz czy zgodna z projektem zagospodarowania działki jest powierzchnia objęta utwardzeniem. Organ wskazał jedynie na istniejącą różnicę poziomu działek sąsiednich, nie podał jednak, czy była ona rezultatem naturalnego ukształtowania terenu, czy podniesienia poziomu działki inwestorki. Ponadto należało ustalić czy ewentualne podniesienie terenu doprowadziło to do zmiany naturalnego spływu wód opadowych skutkując kierowaniem ich na teren nieruchomości skarżącego, co miałaby potwierdzać przedstawiona przez niego dokumentacja fotograficzna. Jeżeli bowiem zaistniałaby taka sytuacja zastosowanie znajduje art. 29 ustawy z dnia [...] r. Prawo wodne (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.). Kontroli legalności wykonanych robót budowlanych objęty powinien być również betonowy ciek o szerokości 50 cm usytuowany wzdłuż ogrodzenia z posesją przy ul. [...]: [...], [...]. Oceny wymaga, czy był on przewidziany w zatwierdzonym projekcie budowlanym i czy został wykonany zgodnie z nim. Nie wystarcza samo przekonanie organów administracji, że powyższy ciek spełnia wymogi urządzenia zapobiegającego kierowaniu wód opadowych na teren działki skarżącego, ale należy sprawdzić jego skuteczność. W myśl bowiem paragrafu 28 rozporządzenia działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej (ust. 1) zaś w razie jej braku dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (ust. 2). Ustalenia wymaga zatem także, czy ciek stanowi element kanalizacji umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej bądź, czy ciek odprowadza wody opadowe do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. Nie można zgodzić się z organami także w kwestii usytuowania miejsca na śmietnik, które skarżący wskazuje jako "murek bez dachu z furtką i jednym bokiem z siatki". Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że jest to fragment ogrodzenia o wysokości 180cm wybudowanego na podstawie zgłoszenia z [...]. Projekt zagospodarowania działki nie przewiduje natomiast miejsca na gromadzenie odpadów stałych. Już ta okoliczność powinna skłonić organy nadzoru budowlanego do sprawdzenia, jakie jest rzeczywiście przeznaczenie tego wydzielonego miejsca i ewentualnego wykorzystania art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) przez "miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych" należy rozumieć również zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi. Przepis ten dotyczy zatem także obiektów budowlanych, które należą do kategorii "obiektów małej architektury" (śmietniki zaliczono wprost do tej kategorii - art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 pkt 4 lit. c Prawa budowlanego) ( tak NSA w wyroku z13 października 2009r. II OSK 1583/08 opubl. w CBOSA ). § 23 ust. 1 stanowi natomiast, ze odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Przepis ten określa zasady usytuowania miejsc, w którym gromadzone są stałe odpady komunalne, a nie pojemników przeznaczonych na czasowe przechowywanie odpadów. Stąd nie ma znaczenia, czy miejscem takim jest plac, na którym usytuowane zostają pojemniki lub kontenery, bez znaczenia pozostaje także, czy na nim ustawiony jest sam pojemnik na smieci. Już sama logika zaś podpowiada, że przy pojemniku na odpady nie wykonuje się żadnych robót budowlanych. Te zaś prowadzone są w stosunku do miejsca jego usytuowania. ewid. [...]. ewid. [...].

Ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji uwzględnią powyższe rozważania.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 wspomnianej ustawy oraz § 14 ust.1 pkt.1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U z 2015r. poz. 1800 ).