Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 586/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2, art. 245 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2011 r. p o s t a n a w i a przyznać S. P. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w Lublinie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie po rozpoznaniu wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, przyznał prawo pomocy we wnioskowanym zakresie.

Następnie wyrokiem wydanym w dniu 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2011 r.

W dniu 21 lutego 2014 r. skarżący wniósł o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, celem sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia.

Referendarz sądowy stwierdził, co następuje:

Przystępując do rozpoznania wniosku o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym - czyli w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, np. radcy prawnego - następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosując przytoczony przepis w rozpatrywanej sprawie, wypada mieć przy tym jednak na względzie, iż skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Tym samym zadośćuczynienie jego obecnemu wnioskowi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu będzie w praktyce oznaczać, że niejako "na raty", w dwóch etapach, przyznane jej będzie prawo pomocy w zakresie całkowitym, na który - w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. - składają się oba analizowane dobrodziejstwa procesowe. To z kolei skłania do uwzględnienie podczas oceny wniosku także surowszych kryteriów wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Według niego przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Odnosząc ww. regulację prawną do realiów rozpatrywanej sprawy należało stwierdzić, że przewidziana w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przesłanka ustanowienia fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego z urzędu dla strony korzystającej już ze zwolnienia od kosztów sądowych została spełniona.

Mianowicie jak wynika z treści wniosku oraz znajdujących się w aktach sprawy dokumentów skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest dochód osiągany przez skarżącego z tytułu renty w wysokości 753,82 zł netto. Z ww. kwoty skarżący musi opłacić czynsz za mieszkanie (aktualnie w wysokości 152,50 zł) i energię elektryczną (58 zł za okres dwóch miesięcy) oraz pokryć wszystkie pozostałe koszty utrzymania rodziny. Żona skarżącego nie osiąga bowiem żadnego dochodu, jest osobą bezrobotna bez prawa do zasiłku. Skarżący nie posiada przy tym żadnego majątku ruchomego, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.

Uwzględniając powyższe ustalenia oraz treść art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a także fakt, iż przed tutejszym sądem toczą się 24 sprawy ze skargi wnioskodawcy w których skargi zostały oddalone należało uznać, że skarżący wykazał, że przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym została spełniona.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a postanowiono orzec jak na wstępie.