Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 264/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W treści skargi - jako uzasadnienie swojego wniosku – skarżący podał, że w chwili obecnej jednorazowa zapłata zaległości podatkowej zachwiać jego płynność finansową. Skarżący nie posiada bowiem żadnych oszczędności ani też nieruchomości, których sprzedaż pozwoliłaby na zaspokojenie przedmiotowego zobowiązania. Dochód uzyskuje jedynie z prowadzonej działalności gospodarczej, który przeznacza w całości na funkcjonowanie firmy. Zdaniem skarżącego, zapłata zaległości wiązałaby się z niepowetowaną dla niego szkodą. Skarżący wskazał także, że w przeciągu ostatnich kilku lat poczynił duże nakłady inwestycyjne na swoją działalność gospodarczą, w związku z czym obciążony jest również kilkoma kredytami. Podkreślił, że w miesiącu grudniu 2013 r. wyegzekwowano od niego całego zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za miesiące luty i marzec 2008 r.

W ocenie strony, natychmiastowa egzekucja zaległości w podatku akcyzowym za 2008 r. spowoduje utratę płynności finansowej firmy i uniemożliwi jej funkcjonowanie, co w dalszej perspektywie doprowadzi do jej likwidacji i zwolnienia dziewięciu pracowników. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zatem trudne do odwrócenia skutki. W konsekwencji, uchylenie zaskarżonej decyzji (co może nastąpić przede wszystkim na skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego) nie naprawi skutków wywołanych jej wykonaniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: u.p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r., II OZ 308/09, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym wypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty uzasadnieniem, ani dokumentacją, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. Strona nie wskazała bowiem żadnych konkretnych okoliczności, zdarzeń, które mogłyby uzasadnić zastosowanie omówionej wyżej instytucji. Za taką okoliczność nie może być uznane ogólnikowe wskazanie, że zapłata określonej w decyzji należności spowoduje likwidację prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, czy pogorszenie stanu zdrowia. Wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

W ocenie Sądu, trudna sytuacja finansowa skarżącego sama w sobie nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby być uznane zilustrowane przez stronę stosownymi dokumentami konkretne okoliczności, wskazane jako ewentualne następstwa wykonania skarżonej decyzji. W niniejszej sprawie jednakże skarżący nie przedstawił takich dokumentów.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest także zasadność skargi, zarzuty dotyczące prowadzonej wobec skarżącego egzekucji, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych, czy też innych czynności organów podejmowanych w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji jest zatem niedopuszczalne.

Jak wynika z orzecznictwa, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdają się rozumieć to skarżący. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w przepisach prawa.

Ponadto należy wskazać, że z dokumentów posiadanych przez tut. Sąd wynika, iż strona jest w stanie zgromadzić środki na uiszczenie podatku wynikającego z ostatecznych decyzji organu podatkowego. Jak sam wskazał skarżący we wniosku, na chwilę obecną jest on zobowiązany zapłacić zaległości podatkowe za miesiące od kwietnia do grudnia 2008 r. (293.088 zł). Natomiast z wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym przez skarżącego oraz z przedłożonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów wynika, że w 2013 r. przychód skarżącego wyniósł 51.690.518,70 zł, natomiast w styczniu 2014 r. 3.205.679,69 zł. W lutym 2014 r. wartość sprzedanych towarów i usług wyniosła 2.927.602 zł. W firmie jego żony w 2013 r. odnotowany został zaś przychód w kwocie 789.154,73 zł, a do lutego 2014 r. - 108.397,44 zł. Zgodnie natomiast z oświadczeniem rodzina skarżącego ponosi miesięcznie wydatki w łącznej wysokości 44.700 zł.

Zdaniem Sądu, powyższe dane jednoznacznie wskazują, że skarżący może więc wywiązać się z posiadanych zaległości podatkowych, bez narażenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej. Suma zaległości podatkowych skarżącego wynosi bowiem ułamek przychodu jego oraz jego żony. Ponadto skarżący może - według Sądu - uzyskać odpowiednie środki z kredytu bankowego. Podatnik ma prawo również wystąpić do organu o rozłożenie podatku na raty w oparciu o art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) i w razie pozytywnego rozpatrzenia wniosku, regulować zobowiązanie z bieżących wpływów.

Reasumując, w ocenie Sądu, strona nie wykazała, że dobrowolne lub przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym nie było podstaw do uznania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jaki został złożony w sprawie, zasługuje na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 i 5 u.p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.