Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 545/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1, art. 87 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 545/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę wniesioną przez W.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 lutego 2016 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wobec nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Postanowienie powyższe został doręczone skarżącemu w dniu 21 lipca 2016 r.

Pismem z dnia 27 lipca 2016 r. skarżący złożył jednocześnie zażalenie na powyższe postanowienie i wniosek o przywrócenie terminu do "wniesienia skargi". Wniosek ten potraktowany został jako dotyczący przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego, to tej czynności procesowej bowiem skarżący nie dokonał w terminie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie uiścił wpisu sądowego od skargi, gdyż nie otrzymał żadnego awiza. Mieszka w domu, w którym oprócz niego mieszka jeszcze jego matka. Zachodzi domniemanie, że awizo w ogóle nie zostało pozostawione przez doręczającego lub zostało doręczone matce skarżącego, która nie przekazała mu informacji o jego odbiorze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej "p.p.s.a.", jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu i uprawdopodobniające zasadność wniosku. Brak winy strony w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony okoliczności niemożliwych do przezwyciężenia, z powodu których doszło do uchybienia terminowi.

W niniejszej sprawie skarżący usprawiedliwiając niedochowanie przez siebie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wskazał, że nie otrzymał zawiadomienia o pozostawianiu przesyłki w placówce pocztowej, czyli tzw. awiza. Twierdzeniom tym jednak przeczy treść zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki, na której doręczyciel wyraźnie zaznaczył, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki do odbioru w placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej (k. 10).

Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, że awizo nie zostało pozostawione, skoro w żaden sposób nie zostało to uprawdopodobnione, choćby poprzez wszczęcie odpowiedniej procedury reklamacyjnej w placówce pocztowej w celu wyjaśnienia powstałych w jej ocenie nieprawidłowości związanych z doręczeniem sądowego wezwania.

Skoro zatem z treści dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wynika, że awizo pozostawione zostało w skrzynce pocztowej adresata, to twierdzenia skarżącego mające to ustalenie podważyć nie mogły zostać uwzględnione.

Skarżący podniósł również, że awizo być może zostało odebrane przez jego matkę, która mieszka razem z nim, trudno jednak uznać tę okoliczność za uprawdopodobnioną w jakimkolwiek stopniu, skoro sam skarżący nie jest pewien, czy tak właśnie było.

W konsekwencji uznać należy, że skarżący nie wykazał, aby niedochowanie przez niego terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi spowodowane było okolicznościami, za które nie ponosi winy.

W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.