Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA 526/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Hanna Raszkowska Zbigniew Rausz (sprawozdawca) Beata Jezielska Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności części nieruchomości położonej w "[...]" przy ulicy "[...]" postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. P. kwotę 30 zł (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 4 lutego 2002 r., Rep "[...]" utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta E. z 11 grudnia 2001 r. Nr "[...]" odmawiającą M. P. nieodpłatnego nabycia prawa własności w udziale do 91/566 części nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ulicy "[...]" o powierzchni 0,0272 ha oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr 245/1 na arkuszu mapy 2 w obrębie "[...]", ujawnionej w księdze wieczystej KW Nr "[...]".

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że odmowę nabycia przez M. P. prawa własności przedmiotowej nieruchomości organ I instancji uzasadniał tym, że udział do 91/566 części w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, o której wyżej mowa M. P. nabyła od Skarbu Państwa w dniu 20 grudnia 1986 r. umową zawartą w formie aktu notarialnego. Prawo użytkowania wieczystego gruntu zostało ustanowione na podstawie przepisów ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Z 1991 r. Nr 30 póz. 127 z póz. zm.). Skoro zatem, jak wskazuje organ, prawo użytkowania wieczystego zostało nabyte w trybie przepisów tejże ustawy, a nie na podstawie przepisów dekretu z 6 września 1951 r. mających na celu ochronę i uregulowanie własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych, to M. P. nie przysługuje roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości, której jest użytkownikiem wieczystym.

Decyzję organu I instancji zakwestionowała M. P. składając od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Kolegium odwołania tego nie uwzględniło. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, iż nabycie przez M. P. użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w dniu 12 grudnia 1986 r. na podstawie przepisów ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, która wówczas opublikowana była w Dzienniku Ustaw z 1985 r. Nr 22 poz.99. Tym samym owo nabycie prawa użytkowania wieczystego nie mogło nastąpić na podstawie dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46 poz.340 z póz. zm.). Art. l ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113 póz. 1209) stanowi, iż roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe i stanowiących nieruchomości rolne przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy (23 X 2001 r.) użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych. Jak wynika z powyższego w trybie cytowanego wyżej przepisu możliwe jest roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności w odniesieniu tylko i wyłącznie do tych nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, które maja charakter rolny lub zabudowane są na cele mieszkaniowe, a które : 1) znajdują się na obszarze Ziem Odzyskanych lub byłego Wolnego Miasta Gdańska 2) zostały wymienione w dekrecie z 6 września 1951 r., 3) były nadane w trybie osadnictwa rolniczego (art. l dekretu).

Nieruchomość, której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca, co prawda znajduje się na terenie Ziem Odzyskanych i stanowi własność miasta E., jednakże nie spełnia pozostałych warunków umożliwiających nieodpłatne przejecie jej na własność w trybie cytowanej wyżej ustawy z 26 lipca 2001 r.

W rozpatrywanej sprawie prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, jako nabyte na podstawie ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a więc aktu prawnego innego niż dekret z 6 września 1951 r. o ochronie gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych, nie może rodzić prawa do roszczenia o nieodpłatne nabycie prawa własności tej nieruchomości w trybie w/w ustawy z 26 lipca 2001 r.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła M. P.

Skarżąca podniosła w skardze, że prawo użytkowania wieczystego otrzymała w dniu 12 grudnia 1986 r.- do 91/566 części działki budowlanej o pow. 0,0272 ha przy ulicy "[...]" w E. W dniu 21 listopada 2001 r. złożyła do Prezydenta Miasta E. wniosek o nabycie prawa własności tej nieruchomości w trybie ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Na wniosek

ten otrzymała odpowiedź odmowną w postaci decyzji Prezydenta Miasta O., od której

odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. Odwołanie to nie

zostało uwzględnione przez organ odwoławczy.

Skarżąca sądzi, że została skrzywdzona, uważa bowiem, że zgodnie z w/w ustawą z 26 lipca

2001 r. przysługuje jej roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności tej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wnosiło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

W związku z przeprowadzoną reformą sądownictwa administracyjnego sprawy w których -jak w tym przypadku - skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne , na których obszarze właściwości mają siedzibę organy administracji publicznej, których działalność została zaskarżona (art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153 póz. 1271).

W niniejszej sprawie właściwym do rozpoznania skargi M. P. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, ponieważ na obszarze jego właściwości ma siedzibę organ administracyjny, którego decyzja jest przedmiotem skargi.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Przed rozprawą bowiem, która wyznaczona była w przedmiotowej sprawie na dzień 22 stycznia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153 póz. 1270 z póz. zm.) wydało w dniu 16 stycznia 2003 r. decyzję Nr "[...]", którą uchyliło swoją decyzję z 4 lutego 2002 r. Nr "[...]" - stanowiącą przedmiot skargi w niniejszej sprawie — oraz decyzję Prezydenta Miasta E. z 11 grudnia 2001 r. Nr "[...]" odmawiającą M. P. nieodpłatnego nabycia prawa własności w udziale do 91/516 części nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ulicy "[...]" oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr 245/1. To zaś oznacza, że w dniu rozprawy, na której miała być rozpoznana skarga M. P., w obrocie prawnym decyzji tej już nie było i tym samym nie mogła być przedmiotem oceny Sądu pod kątem jej zgodności z prawem .

W takiej sytuacji, skoro odpadł przedmiot skargi, rozpoznanie sprawy stało się

bezprzedmiotowe, a co za tym idzie wydanie wyroku zbędne.

Z tych względów na podstawie art. 161 § l pkt.3 i art.201 § l powołanej ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.