Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 952/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Asesor WSA Maciej Kurasz (spr.), Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej powoływanej jako "k.p.a.") oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DU. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., dalej powoływanej jako "u.p.e.a."), Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2007 r. oddalające skargę na czynności egzekucyjne, wniesioną przez P. (Stronę Skarżącą w niniejszej sprawie).

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie tytułu wykonawczego z dnia[...] grudnia 2005 r. nr [...] obejmującego wierzytelności G. Spółka Akcyjna Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Strony Skarżącej.

Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a., dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem.

Strona Skarżąca pismem z dnia 27 kwietnia 2006 r. wniosła skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. W skardze podniosła, że czynności zajęcia prawa majątkowego dokonano w czasie toczącego się postępowania sądowego wszczętego skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. i Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., które stanowiło podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Strona Skarżąca wskazała również na brak doręczenia upomnienia. W jej ocenie niewystarczające jest powołanie się jedynie na § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie z 22 listopada 2001 r.).

Skarżąca zwróciła ponadto uwagę na rozbieżność pomiędzy kwotą należności głównej wskazaną w tytule wykonawczym, a kwotą wynikającą z postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. oraz uznanie Strony Skarżącej za dłużnika zajętej wierzytelności, pomimo braku stosunku prawnego łączącego P. i G. (D.) K.S.A.

Zdaniem P. obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany, przy uwzględnieniu kwot wpłaconych na rzecz organów egzekucyjnych w latach 2001 - 2005, w porównaniu z łączną kwotą zajęć egzekucyjnych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego.

Na powyższe postanowienie Strona Skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu, podtrzymując argumentację przedstawioną w skardze na czynność egzekucyjną, podniosła, że organ egzekucyjny nie dopełnił jednoczesnego, wraz z dokonaniem zajęcia rachunku bankowego Strony Skarżącej, zawiadomienia jej o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego.

Powołanym na wstępie postanowieniem Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu stwierdził, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne, przewidzianej w art. 54 u.p.e.a., można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można zatem podnosić zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Skarga ta nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a.

Z tych względów Minister Finansów za prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że podnoszone przez Stronę Skarżącą kwestie wykonania obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., błędu co do osoby zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. zgłoszone zostały przez Stronę Skarżącą jako zarzuty, o których mowa w art. 33 pkt 1, 3, 4, 7 i 10 u.p.e.a. i nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 54 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają więc wyłącznie argumenty P. odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny na podstawie art. 80 u.p.e.a.

Oceniając zaskarżone postanowienie w tym zakresie Minister Finansów zauważył, że organ egzekucyjny zastosował, zgodnie z art. 7 u.p.e.a., środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a) tej ustawy, tj. egzekucję z rachunków bankowych. Czynności egzekucyjne mające na celu zastosowanie tego środka egzekucyjnego dokonano na podstawie art. 80 u.p.e.a.

Podzielił przy tym stanowisko organu pierwszej instancji, że skutki zajęcia wywołuje doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu i czynność ta może być uznana za czynność egzekucyjną zmierzającą do zastosowania środka egzekucyjnego, tj. egzekucji z rachunku bankowego. Natomiast odpis zawiadomienia wysłanego do zobowiązanego ma na celu poinformowanie go o dokonanej czynności egzekucyjnej i zagwarantowanie mu możliwości zaskarżenia tej czynności do organu nadzoru nad egzekucją administracyjną oraz pouczenie, że nie wolno mu dokonywać wypłat zajętej kwoty z rachunku pod rygorem odpowiedzialności, o której mowa w art. 300 Kodeksu karnego. Natomiast zobowiązanemu, któremu uprzednio nie doręczono tytułu wykonawczego przesyła się odpis tego tytułu wraz z odpisem zawiadomienia.

Odnosząc się do zarzutów Strony Skarżącej, że organ egzekucyjny nie dopełnił jednoczesnego, wraz z dokonaniem zajęcia rachunku bankowego, zawiadomienia jej o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, Minister Finansów podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego doręczone zostało dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 12 kwietnia 2006 r., zaś Skarżącej w dniu 24 kwietnia 2006 r. Okoliczność ta nie przesądza jednak o nieprawidłowości zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Zawarte bowiem w art. 80 § 3 u.p.e.a. określenie "jednocześnie" nie oznacza, że doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu, winno nastąpić w tym samym dokładnie czasie, co zawiadomienie o tej czynności zobowiązanego. Podzielił przy tym pogląd organu pierwszej instancji, że z istoty samej egzekucji z rachunku bankowego wynika, iż przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego winno wyprzedzać moment zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu.

Za nieuzasadniony uznał również zarzut co do istniejącej rozbieżności pomiędzy kwotą należności głównej wynikającą z tytułu wykonawczego, a kwotą wskazaną w zawiadomieniu z dnia 12 kwietnia 2006 r. Różnica wynika bowiem z przekazania przez P. w W. częściowej kwoty należności objętej ww. tytułem wykonawczym. W zawiadomieniu z dnia 12 kwietnia 2006 r. uwzględniono więc wpłatę dokonaną przez dłużnika zajętej wierzytelności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu stwierdziła, że czynności egzekucyjne podjęte zostały z naruszeniem istniejących przepisów prawa oraz przy nieuwzględnieniu faktu, iż w niniejszej sprawie P. złożył w dniu 14 grudnia 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienia wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2005 r. oraz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] września 2005 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień do czasu zakończenia postępowania przed sądami administracyjnymi, z uwagi na możliwość powstania wymiernej szkody majątkowej i nieodwracalnych skutków po stronie P.

Zdaniem Skarżącej złożona w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga dotyczyła prawidłowości i zgodności z prawem dokonanych przez organ egzekucyjny czynności i zawierała zarzuty formalnoprawne dotyczące czynności egzekucyjnych w niniejszej sprawie w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z rachunku bankowego P.

Rozpatrując składane przez P. środki zaskarżenia zarówno Minister Finansów, jak i Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się uchybień formalnych. Uznał bowiem, że zajęcie prawa majątkowego zostało dokonane prawidłowo i wystawione na formularzu, zgodnym z wzorem określonym w załączniku nr 10 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r.

Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 80 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego dokonane jest z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego i odpis zawiadomienia skierowanego do banku. Organ egzekucyjny zawiadomił P. o zajęciu rachunków bankowych w dniu 25 kwietnia 2006 r., zaś zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego i tytuł wykonawczy z dnia [...] grudnia 2005 r. zostały skierowane w dniu 12 kwietnia 2006 r. Czynności te nie zostały dokonane przez organ egzekucyjny jednocześnie, co stanowi naruszenie art. 80 u.p.e.a.

Podniosła również, że w świetle art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał w dniu [...] listopada 2005 r. postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Skarbowego w K. z dnia [...] września 2005r. określające wysokość nie przekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty. Wierzyciel tj. Naczelnik [...] Skarbowego w K. wystawił w dniu [...] grudnia 2005 roku tytuł wykonawczy w czasie biegu terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego, zaś organ egzekucyjny wszczął egzekucję w niniejszej sprawie bez uprzedniego przekazania do P. upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W ocenie Skarżącej stanowi naruszenie art. 15 u.p.e.a.

Wskazując na szczególną pozycję P. w sferze współzawodnictwa sportowego i systemu licencyjnego Strona Skarżąca uważa, że nie można do niej odnosić pojęcia "dłużnik zajętej wierzytelności" w rozumieniu art. 1a) ust. 3 u.p.e.a. Zgodnie bowiem z przepisami ww. ustawy dłużnikiem zajętej wierzytelności jest dłużnik zobowiązanego, jak również bank, pracodawca, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasat oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego.

Strona Skarżąca podniosła ponadto, że nie była w przeszłości i nie jest obecnie dłużnikiem zobowiązanego klubu – G. (D.) K. S.A. Nie istnieje także żadna umowa pomiędzy P. a ww. klubem, z której treści wynikałoby zobowiązanie P. do przekazania na rzecz tego klubu jakichkolwiek sum pieniężnych. Brak jest więc stosunku prawnego łączącego P. i G. K.S.A., na mocy którego po stronie k. klubu powstałoby roszczenie o wypłatę jakichkolwiek sum pieniężnych z tytułu rozgrywek ligowych. Wobec czego do P. nie można odnosić wprost pojęcia "dłużnik" zajętej wierzytelności i przenosić tym samym na Związek jakiejkolwiek odpowiedzialności za realizację zajęć wierzytelności kierowanych w prowadzonym przeciwko katowickiemu klubowi postępowaniu egzekucyjnym.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

W tym miejscu wskazać należy, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracyjnej pod względem zgodności z prawem, nie jest on uprawniony do rozpoznania wniosku Skarżącej o zmianę aktów prawnych wydanych przez organy administracji, czy też o umorzenie postępowania w sprawie. Kontrola działalności administracji obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Z tego też względu za bezzasadne należy uznać żądanie Skarżącej dotyczące umorzenia postępowania w sprawie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 54 u.p.e.a. w ramach skargi na czynności egzekucyjne, której zasadność była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można zatem podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Skarga ta nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają więc wyłącznie argumenty P. odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny na podstawie art. 80 u.p.e.a.

Z tego też względu Sąd związany przedmiotowym zakresem sprawy nie mógł wypowiedzieć się co do zarzutów dotyczących wygaśnięcia obowiązku, czy też braku zasadności dochodzenia należności. Argumentacja w tym zakresie była przedmiotem zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi w niniejszej sprawie wskazać należy, że Skarżąca podnosiła zasadniczo dwa zarzuty. Pierwszy z nich dotyczył braku upomnienia przewidzianego w art. 15 § 1 u.p.e.a. Drugi z zarzutów sprowadzał się do wskazania naruszenia art. 80 u.p.e.a., poprzez brak jednoczesnego doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych zobowiązanemu i bankowi.

Odnosząc się do kwestii braku upomnienia wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

W tym zakresie zgodzić się należy z argumentacją przedstawioną w skardze. Wskazać jednakże należy, iż zgodnie z art. 15 § 5 u.p.e.a. ustawodawca zobowiązał Ministra Finansów do określenia, w drodze rozporządzenia, należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Określając należności, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, minister kieruje się rodzajem należności oraz sposobem ich powstawania.

Zgodnie z § 13 rozporządzenia z 22 listopada 2001 r., postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy:

1) należność pieniężna została określona w orzeczeniu,

2) zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a ustawy,

3) egzekucja dotyczy należności z tytułu:

a) grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia,

b) grzywien wymierzonych mandatem karnym i innych należności pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym skarbowym,

c) kar pieniężnych i kosztów postępowania orzeczonych w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

d) odszkodowań orzeczonych w sprawach o naprawienie szkód wyrządzonych przez skazanych w mieniu zakładów karnych i aresztów śledczych,

e) grzywien w celu przymuszenia nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym,

4) egzekucja dotyczy kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie przepis § 13 pkt 1 rozporządzenia z 22 listopada 2001 r. jest na tyle ogólny, że można uznać, iż mieści się w nim także orzeczenie organu egzekucyjnego określające nie przekazaną przez dłużnika zajętych wierzytelności kwotę, tj. orzeczenie wydane na podstawie art. 70 w związku z art. 71a § 9 u.p.e.a. Zdaniem Sądu z tego względu dla skutecznego prowadzenia czynności egzekucyjnych nie było wymagane uprzednie przesłanie stosownego upomnienia dla Skarżącego Związku.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Użyte w § 3 art. 80 u.p.e.a. określenie "jednocześnie", zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod red. St. Dubisza, Wyd. PWN Warszawa 2003 r., s. 178, oznaczać może "w tym samym czasie, w tej samej chwili", ale ponadto "również, także, w równym stopniu, zarazem". Biorąc pod uwagę redakcję całego art. 80 u.p.e.a. oraz istotę egzekucji z rachunku bankowego, z której wynika, iż przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego winno wyprzedzać moment zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu, w ocenie Sądu użycie określenie "jednocześnie" oznacza "także". Wymaga również podkreślenia, że nie jest ponadto istotne, czy i kiedy doręczono podatnikowi tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Z mocy art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. wynika bowiem, że z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne (por. wyrok NSA z 20 października 2006, sygn. akt. II FSK 952/06, niepubl.).

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania dotyczących ogólnych zasad postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.