Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2895/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,

SENTENCJA

Dnia 27 września 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 27 września 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1618/18 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. J. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 8 kwietnia 2019 r., II SA/Wa 1618/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji (KGP) z [...] lipca 2018 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Komendant Stołeczny Policji, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2017, poz. 1839 ze zm., Ubia), w dniu [...] kwietnia 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął M. J. dopuszczenie do posiadania broni "na świadectwo".

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że strona uzyskała dostęp do broni w związku z posiadaniem licencji pracownika ochrony. Organ ten ustalił, że M. J. został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie umyślnego przestępstwa, zatem wobec zaistnienia obligatoryjnej przesłanki, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia, zobowiązany był wydać decyzję o cofnięciu dopuszczenia do posiadania broni.

Od powyższej decyzji odwołał się M. J.

Kolejno wskazano, że Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, ze zm.; K.p.a.), 6 lipca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji przywołał ustalony stan faktyczny sprawy, działanie zaś organu I instancji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a Ubia ocenił jako prawidłowe.

Dalej w wyroku II SA/Wa 1618/18 przywołano, że M. J., wniósł skargę zarzucając, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a także niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy, które w konsekwencji doprowadziły do uznania, iż skarżący jest osobą stwarzającą zagrożenie;

2. art. 105 K.p.a., poprzez wydanie błędnej decyzji nieuwzględniającej okoliczności korzystnych dla odwołującego się, w tym dobrej opinii o nim;

3. art. 18 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) Ubia, poprzez błędne jego zastosowanie i następnie cofnięcie skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni "na świadectwo".

Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.

Sąd wojewódzki w pierwszej kolejności wskazał, że w rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej był prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] listopada 2017 r., [...], utrzymujący w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z [...] marca 2017 r., [...]. Popełnione przez skarżącego czyny z art. 18 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. 2018, poz. 1600 ze zm.; "K.k.") w zw. z art. 271 § 3 K.k. w zw. z § 1 K.k. i art. 273 K.k. w zw. a art. 11 § 2 K.k. w zw. z art. 12 K.k. oraz czyn z art. 258 § 1 K.k. stanowią przestępstwa umyślne. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 Ubia, gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji podkreślił, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone ustawowe przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia. W ocenie tegoż sądu skoro ustalone zostało, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne, było to dla organów Policji wiążące w sprawie dot. cofnięcia pozwolenia na broń.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca kasacyjnie zarzuca:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a Ubia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie przez sąd, na podstawie

poczynionych błędnych ustaleń faktycznych, iż organ, w niniejszej sprawie prawidłowo wszczął postępowanie, a następnie cofnął skarżącemu dopuszczenie do posiadania broni "na świadectwo";

2) na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynika sprawy tj.:

a) art. 145 § 1 pkt "1a)" (w istocie chodzi o pkt "1 lit. a" – uwaga Sądu) Ppsa w zw. z:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez sąd, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, naruszenia przepisów postępowania, niezastosowania środka określonego w ustawie i utrzymaniu w mocy decyzji organu, pomimo dokonania przez organ dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu polegającej w szczególności na uznaniu, iż skarżący jest osobą stwarzającą zagrożenie,

- art. 104 K.p.a., poprzez zaakceptowanie przez sąd, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, naruszenia przepisów postępowania i niezastosowania środka określonego w ustawie i utrzymaniu w mocy decyzji organu, pomimo dokonania przez organ dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i wydaniu błędnej decyzji, nieuwzględniającej okoliczności korzystnych dla skarżącego.

Podnosząc powyższe skarżący kasacyjnie wnosi o:

1) rozpoznanie sprawy na rozprawie;

2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie;

3) zasądzenie na rzecz "skarżącej" od organu administracji publicznej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie każdy prawomocny wyrok sądu karnego skazujący za przestępstwo umyślne będzie skutkował obligatoryjnym pozbawianiem osoby prawa do posiadania broni. Zdaniem skarżącego kasacyjnie ustawodawca wskazał, że jedynie w razie, gdyby doszło do skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, wtedy należy wydać postanowienie w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń. Ponieważ skarżący nie został skazany "za przestępstwa z ww. katalogiem", organ nie jest w tym zakresie zobowiązany do obligatoryjnego wydania postanowienia o cofnięciu uprawnień do posiadania broni.

W odpowiedzi KGP – sporządzonej przez fachowego pełnomocnika – na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zdaniem organu odwoławczego zasadnie w niniejszej sprawie uznano, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a Ubia została bezsprzecznie spełniona - skarżący został bowiem skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa z art. 271 § 3 K.k. w zw. z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 273 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. w zw. z art. 12 K.k., co obligowało organy Policji do cofnięcia mu dopuszczenia do posiadania broni palnej. W takim zaś przypadku nie jest już konieczne przeprowadzanie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy taka osoba do czasu zatarcia skazania broni posiadać nie może.

Zarządzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2022 r. na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095 ze zm., uCOVID-19) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15zzs4 uCOVID-19, wedle którego "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę jej zarzutów (por. art. 193 zd. 2 Ppsa).

A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi podstawę uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, gdy sąd ją uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi "naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy". Łączenie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa z podnoszeniem naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. normujących obowiązki organu w przedmiocie postępowania wyjaśniającego, jest z oczywistych względów chybione. Jeśliby w postępowaniu administracyjnym organ miał uchybić przepisom postępowania, a taki katalog naruszonych przepisów w skardze kasacyjnej wskazano, to nie jest prawidłowe łączenie tej okoliczności z zarzutem naruszenia przez sąd wojewódzki tego przepisu Ppsa, który stanowi podstawę uwzględnienia skargi z powodu dopatrzenia się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Poza sporem jest ponadto, że przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa sąd wojewódzki nie stosował, albowiem skargę na podstawie art. 151 oddalił, sąd wojewódzki w żadnym razie także nie "utrzymywał w mocy" zaskarżonej decyzji, jak to ujęto w skardze kasacyjnej.

B. Nie jest trafny zarzut naruszenia wyłuszczonych w skardze przepisów prawa materialnego, a to art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a Ubia poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 Ubia w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oraz w dacie orzekania przez organy obu instancji "Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: ..należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6". Z kolei przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a Ubia określał w tym czasie, że wśród osób, którym nie wydaje się pozwolenia na broń mieści się osoba "skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe". Nie zostało w skardze kasacyjnej podważone i zakwestionowane ustalenie poczynione w toku postępowania administracyjnego, że skarżący został prawomocnie skazany za oznaczone czyny stanowiące przestępstwa umyślne, strona skarżąca kasacyjnie ograniczyła się wyłącznie do tego, że nie były to przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W tej sytuacji właściwy organ policji – jak to poprawnie przyjął sąd wojewódzki – był zobowiązany cofnąć stronie dopuszczenie do posiadania broni na świadectwo. Trafnie także sąd a quo uwypuklił, że skoro w tej sprawie wszczęto postępowanie po dniu wejścia w życie ustawy 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji, to nie mogły mieć w sprawie zastosowanie przepisy Ubia w brzmieniu sprzed wejścia w życie tej nowelizacji. W dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie obowiązywały przepisy Ubia w brzmieniu wykluczającym wydanie pozwolenia na broń osobie, która została skazana prawomocnym wyrokiem przez przestępstwo umyślne, ta sama okoliczność stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia takowego pozwolenia.

W konsekwencji nie mogła mieć znaczenia dla wyniku sprawy administracyjnej kwestia braku wzięcia pod uwagę w postępowaniu administracyjnym opinii dotyczącej skarżącego.

C. W skardze kasacyjnie nie wyłuszczono na czym ma polegać naruszenie art. 104 K.p.a., autor wniesionego środka zaskarżenia nie dostrzegł, że dzieli się on na dwa paragrafy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa nie uzasadniono tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej.

D. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie podlegała oddaleniu.

E. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 Ppsa.