Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 215/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 194 § 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. spraw ze skarg W. D. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok, oddala skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 215/16

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) decyzjami z dnia [...] stycznia 2016r., nr: [...], [...], [...], [...], [...], po rozpatrzeniu odwołań W. D. (dalej: podatniczka/skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...], [...], [...], [...], [...], ustalających wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na odpowiednio 2011, 2012, 2013, 2014, 2015r. w kwotach odpowiednio: 404zł, 413zł, 443zł, 445zł, 486zł, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Z uzasadnień decyzji i akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011, 2012, 2013, 2014, i 2015r. oparł się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Na podstawie ww. ewidencji organ I instancji ustalił, że podatniczka w latach 2011 - 2015 figurowała jako właściciel: budynku mieszkalnego o pow. 67,88 m2, budynków pozostałych

o pow. 170,85 m2, gruntów pozostałych o pow. 1410 m 2, gruntów rolnych o pow. 0,4203 ha. Podatniczka posiada również nieruchomość położoną w R. Obr. 209 Z. oznaczoną nr 3039 o pow. 0,3479 sklasyfikowaną jako Ls IV. Stan faktyczny sprawy został ustalony również w oparciu o założone przez podatnika informacje na podatek od nieruchomości i rolny.

Organ I instancji wskazał, że podatek obejmuje działki położone w R. dzielnica B. - Obr. 210 o nr ewidencyjnych: 159 (sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako B oraz R), 160 (sklasyfikowana jako B) oraz 166 (sklasyfikowana jak R). Wyjaśnił też, że działka nr 160 podzielona została na działki 160/1 i 160/2, działka 160/1 przeszła na własność Gminy Miasto - obowiązek podatkowy podatniczki do działki nr 160/1 wygasł z końcem marca 2012r., gdy uprawomocniła się decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej "Rozbudowa ulicy S.". Od tego czasu podatek dotyczy działki nr 160/2.

Organ I instancji wskazał również, że decyzją Prezydenta Miasta

z dnia [...] lutego 2006r. ograniczono sposób korzystania z nieruchomości położonych w dzielnicy D. – Z. przeznaczonych na zrealizowanie inwestycji "zagospodarowanie istniejących odwiertów eksploatacyjnych oraz budowa gazociągów kopalnianych i metanociagów łączących odwierty z ośrodkiem odbioru gazu dla Kopalni Gazu Ziemnego Z. w R." którą objęto działki nr 159, 160 (obecnie 160/2) i 166. Zdaniem organu I instancji uprawnienia wynikające z ww. decyzji nie świadczą o nabyciu przez "A" S.A. (dalej: "A") samoistnego posiadania ww. działek należących do podatniczki. Z ustaleń organu I instancji wynikało, że działki nr: 160 (obecnie 160/2) i 159 nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast na działce nr 166 prace budowlano montażowe były prowadzone w okresie krótkotrwałym, nie miały zatem wpływu na wysokość podatku.

Od decyzji Prezydenta Miasta podatniczka wniosła odwołania, po rozpatrzeniu których, SKO powołanymi na wstępie decyzjami z dnia [...] stycznia 2016r. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą wymiaru podatków są zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. - dalej: p.g.k.), dane wynikające z ewidencji gruntów

i budynków, z których wypis stanowi dokument urzędowy, w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012r. poz. 749 ze zm. – dalej O.p.). Dopiero w przypadku braku stosownych informacji w ewidencji gruntów i budynków można przeprowadzić odpowiednie postępowanie zmierzające do ustalenia wymaganych prawem danych niezbędnych dla prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania.

Odnosząc się do braku możliwości korzystania z opodatkowanych nieruchomości w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z działek organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że w związku z wydaniem przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] lutego 2006r., którą ograniczono sposób korzystania z nieruchomości podatniczki, tj. działek nr 159, 160 (następnie 160/2) i 166, podatniczka nie została pozbawiona możliwości korzystania z tych nieruchomości, gdyż na podstawie tej decyzji "A" uzyskał jedynie tytuł prawny do wejścia na teren nieruchomości w ściśle oznaczonym celu.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił, że działki nr 159, 160 (160/2), nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast na działce nr 166 prace budowlano-montażowe związane z budową gazociągów KGZ były prowadzone w okresie krótkotrwałym i jedynie na części tej działki, tj. 900 m2 w tzw. pasie montażowym gazociągów w miesiącu czerwcu 2011r., rekultywacje i uporządkowanie tej działki zakończono w sierpniu 2011r. Na części działek nr 159 i 160/2 zachodzi jedynie strefa kontrolna od wybudowanych na działce nr 157 gazociągów i nie stanowi ona ograniczenia w ich użytkowaniu rolniczym. Organ II instancji podkreślił, że w latach 2013 - 2015 na ww. działkach nie były prowadzone przez "A" żadne prace budowlano – montażowe. Z oględzin działek przeprowadzonych w dniu 6 lutego 2014r. wynikało natomiast, że obecnie na terenie działek nie ma żadnych wykopów oraz nie stwierdzono istnienia widocznych budowli (jedynie na działce nr 166 znajduje się słupek pomalowany na kolor żółty).

W ocenie SKO, niezasadne są twierdzenia podatniczki, że

w wypadku opodatkowanych nieruchomości zakład górniczy jest posiadaczem samoistnym gruntów i tym samym podatnikiem. To podatniczka jest właścicielem gruntu, a podmiotu, który według niej uniemożliwia jej wykonywanie działalności rolniczej, nie można uznać za posiadacza samoistnego, gdyż "A" lub "zakład górniczy", nie uznawały i nie uznają się za właściciela opodatkowanego gruntu. Ponadto postępowanie dowodowe wykazało, że odnośnie przedmiotowych działek nie miała miejsca - podnoszona przez podatniczkę - sytuacja "zajęcia" opodatkowanego gruntu na działalność gospodarczą, nie można bowiem uznać, że

położenie pod powierzchnią gruntu elementów sieci gazowej powoduje, iż grunt ten w tej części jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy podkreślił, że nie podziela stanowiska skarżącej, że przedmiotowe nieruchomości służą prowadzeniu działalności gospodarczej oraz zaznaczył, że przyznanie skarżącej racji w tym zakresie prowadziłoby do wydania decyzji na jej niekorzyść, gdyż nieruchomości przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają wyższej stawce podatku, a podatnikiem, nawet w przypadku ustalenia, że nieruchomości zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jest właściciel czyli skarżąca, niezależnie od tego, że działalność gospodarczą prowadzi inny podmiot.

Na powyższe decyzje SKO W. D. złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji.

Ponadto skarżąca wniosła o powołanie biegłych z wiedzą specjalną

w dziedzinie bhp górnictwa i bezpieczeństwa powszechnego oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego z akt administracyjnych dotyczących wydanych decyzji

i wyroków sądowych przywołanych w skardze, a w szczególności pozwolenia budowlanego dla kopalni Z., dziennika budowy, planu ruchu Zakładu Górniczego.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: art. 120, art. 121, art.122, art.187, art.191, art.210 O.p., art. 2, art., 7 i art.21 Konstytucji RP, art.21 i 22 p.g.k. oraz art. 3 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016, poz.290 – dalej Prawo budowlane).

Uzasadniając skargi skarżąca zarzuciła, że decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i zasad sprawiedliwości społecznej, w wyniku ustalenia błędnego stanu faktycznego i błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego, górniczego

i podatkowego. Zdaniem skarżącej, decyzje zostały wydane bez zgromadzenia właściwych dowodów i wyjaśnienia niejasności, w oparciu o fragmentaryczny

i wybiórczy materiał dowodowy pochodzący od prywatnego przedsiębiorcy zainteresowanego rozstrzygnięciem sprawy. Wskazała, że informacje o gruntach

i nieruchomościach złożyła w oparciu o zaufanie do organów i błędne informacje urzędów. Skarżąca zarzuciła, że wizje lokalne zostały przeprowadzone przez osoby nie mające specjalistycznej wiedzy, a jedynie mierniczy górniczy może sporządzać dokumentację zakładu górniczego. Podkreśliła, że w dalszym ciągu podejmuje działania w celu założenia prawidłowej ewidencji gruntów. Zdaniem skarżącej, ewidencja geodezyjna w zakresie danych ewidencyjnych jest niewiążąca w całym obrębie 201 R. B.

Ponadto skarżąca poniosła, że działki objęte przedmiotowym podatkiem nie mogą być użytkowane rolniczo, straciły wartość dla skarżącej i mają znaczenie jedynie dla przedsiębiorcy górniczego, który z nich korzysta i pobiera pożytki, zatem ten podmiot powinien być uznany za podatnika, a nie skarżąca.

Skarżąca zakwestionowała również odmowę przeprowadzenia przez organ

I instancji rozprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargi, SKO podtrzymało stanowisko wyrażone zaskarżonych decyzjach i wniosło o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2016r., poz. 718 - dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skargi są niezasadne.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że w sąsiedztwie należących do skarżącej działek rolnych nr 159 i 166 oraz przy północnej granicy działki nr 166 przebiega wiązka rurociągów należących do "A", wybudowanych

w 2011r.

Istotą sporu jest zasadność uznania skarżącej za podatnika podatku rolnego

i od nieruchomości w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego od gruntów położonych w R. w obrębie 210 – B., tj. działek ewidencyjnych nr: 159, 160 (podzielonej na działki 160/1 i 160/2 – od 1 kwietnia 2012r. opodatkowanie dotyczyło tylko działki nr 160/2) i 166.

Zdaniem organów podatkowych, skarżąca zobowiązana jest do zapłaty ww. podatków jako właściciel tych nieruchomości, a ich ustalenie jest zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.

Według skarżącej, nie powinna być uznana za podatnika, gdyż działki znajdują się na obszarze terenu górniczego, pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy – zakładu górniczego i nie jest na nich prowadzona działalność rolnicza, lecz górnicza działalność gospodarcza. Skarżąca zakwestionowała zapisy ewidencji gruntów i budynków, podnosząc, że są one niewiążące dla wszystkich działek położonych w obrębie 210 R. – B., na których położona jest kopalnia gazu oraz znajdują się związane z nią budowle, w tym sieci przesyłu gazu.

W ocenie Sądu, rację w zaistniałym sporze należy przyznać organom podatkowym, które ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.

Stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.k. dane wynikające z ewidencji gruntów

i budynków są podstawą m.in. wymiaru podatków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych

w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organ podatkowy I instancji ustalający wysokość zobowiązania w podatku rolnym, czy od nieruchomości, nie jest uprawniony do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane

w ewidencji gruntów. Na mocy art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1994r. o podatku rolnym (tj. Dz.U. 2013, poz. 1371 - dalej: u.p.r.), dane z ewidencji gruntów

i budynków są wręcz elementem materialnoprawnym ustawowej definicji przedmiotu opodatkowania tym podatkiem. Z mocy powyższego przepisu oraz funkcjonalnie

z nim związanego art. 21 ust. 1 p.g.k. organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku został ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem są wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. II FSK 1243/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Lu 684/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. III SA/Po 363/09 (dost. CBOiS).

Słusznie zatem stwierdziły orzekające w niniejszej sprawie organy, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący, zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika, jak i sposobu ich klasyfikacji. Ma on przy tym moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy do podatnika – podważenie tych danych bądź ich zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do tych działań

w przepisach p.g.k., ani wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz 454).

Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia

8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, dost. CBOIS).

Niemniej jednak domniemania, z jakich korzysta wzmiankowany wyżej dokument urzędowy jako dowód o podwyższonej mocy dowodowej, są domniemaniami wzruszalnymi. Świadczy o tym treść przepisu art. 194 § 3 O.p. dopuszczającego możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi. Podkreślenia wymaga, że możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015., sygn. akt II FSK 235/13, dost. CBOIS).

Zasada bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa takie mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych

w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku.

Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Skarżąca nie wskazała dokumentu, który pozwalałby na obalenie domniemania prawdziwości danych wynikających z ewidencji gruntów. W skardze ogólnie podniosła, że ewidencja geodezyjna w zakresie danych ewidencyjnych jest nie wiążąca w całym obrębie 201 Rzeszów – Biała oraz wskazała, że podejmuje działania w celu założenia prawidłowej ewidencji, odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o sygn. akt: II SA/Rz 112/13.

W ocenie Sądu, skarżąca kwestionując zapisy ewidencji gruntów dotyczące należących do niej działek odnośnie klasyfikacji tych gruntów jako rolnych, nie wykazała w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 O.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany.

Z przedstawionych względów, podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów art. 21 i 22 p.g.k. Sąd uznał za niezasadne.

W ocenie Sądu, słusznie organy podatkowe uznały skarżącą za podatnika podatku od nieruchomości oraz rolnego w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego jako właściciela działek ewidencyjnych nr 159, 160 (następnie nr 160/2) oraz 166, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010r., nr 95, poz. 613 - dalej: u.p.o.l.) i art. 3 ust. 1 u.p.r. zgodnie z którymi, w zakresie adekwatnym do realiów sprawy, podatnikami podatku od nieruchomości i podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości i gruntów lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości i gruntów.

Należy wskazać, że na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2006r. "A" uzyskała jedynie prawo do założenia i przeprowadzenia przez działki skarżącej gazociągów przesyłowych, ograniczając w tym zakresie prawo korzystania z tych nieruchomości przez ich właścicieli. Z tej decyzji bezsprzecznie wynika, że jest to ograniczone prawo do korzystania z nieruchomości w granicach z niej wynikających, w celu skorzystania z nich przez "A" na czas potrzebny do realizacji zamierzania budowlanego, dla którego konieczne jest prawo wejścia na te nieruchomości.

Ponadto przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie, wykazało, że jedynie na części działki nr 166 (w tzw. pasie montażowym 900m2) były prowadzone prace budowlano-montażowe w czerwcu 2011r. Nie były to jednak czynności właścicielskie, lecz działania podmiotu korzystającego z prawa do wejścia na nieruchomości dla realizacji określonego celu i na podstawie zezwolenia właściwego organu. Natomiast na działkach nr 159 i 160/2 zachodzi jedynie strefa kontrolna od wybudowanych na działce nr 157 gazociągów. Postępowanie dowodowe, w tym przeprowadzony dowód z oględzin nieruchomości, wykazało, że na wskazanych działkach nie ma budowli zakładu górniczego. Z powyższych względów, zarzut naruszenia art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego jest niezasadny.

Zdaniem Sądu, zamieszczenie gazociągu nie wyłącza praw właścicielskich skarżącej i nie ma przełożenia na kwestie podatkowe związane z własnością nieruchomości. Skarżąca w związku z tym nie wyzbywa się prawa własności,

a ewentualne przeszkody czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych.

Zaznaczyć również należy, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, iż obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza), ani też sposób jej ewentualnego wykorzystywania. W związku z powyższym bez znaczenia pozostają podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące niekorzystania z nieruchomości

z obawy przed znajdującym się pod ziemią gazem.

Prawidłowe jest również stanowisko organów podatkowych odnośnie braku zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak już wskazano, postępowanie dowodowe wykazało, że na opodatkowanych nieruchomościach nie były faktycznie wykonywane czynności, które składałyby się na prowadzenie działalności gospodarczej.

Podkreślenia wymaga również, że przyjęcie przeciwnego stanowiska – które prezentuje skarżąca - nie doprowadziłoby do przerzucenia obowiązku podatkowego na "A". Przeciwnie, podatnikiem nadal pozostałaby skarżąca figurująca jako właściciel działek w ewidencji gruntów i budynków, jak również deklaracji o gruntach, nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej przez samą skarżącą. Ponadto jak słusznie zauważa organ podatkowy, przyjęcie stanowiska skarżącej, że przedmiotowe nieruchomości są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oznaczałoby konieczność zastosowania wyższej stawki podatku, tj. jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co

w konsekwencji pogorszyłoby sytuację skarżącej, prowadząc do naruszenia zakazu reformationis in peius.

W świetle zarzutów skargi należy wskazać, że rozprawa, w rozumieniu art. 200a O.p. jest zabiegiem organizacyjnym, przy pomocy którego organ prowadzący postępowanie administracyjne może osiągnąć koncentrację postępowania wyjaśniającego w określonym miejscu i czasie. Organ odwoławczy jest zobligowany do przeprowadzenia rozprawy z urzędu, jeżeli pojawiłaby się chociażby jedna

z następujących okoliczności: zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale biegłych, lub zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy w drodze oględzin, lub zachodzi potrzeba sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2016r., sygn. akt V SA/Wa 1905/15, dost. CBOIS). W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej takie okoliczności nie wystąpiły, zatem odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy rozprawy administracyjnej nie narusza art. 200a O.p. Należy również nadmienić, że zgłoszony przez skarżącą wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem wyjaśnienia "podniesionych zarzutów i wątpliwości", nie wskazywał jakie konkretnie okoliczności - istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - miałyby zostać wyjaśnione na rozprawie.

Odnosząc się do zgłoszonych w skardze wniosków o powołanie biegłego

z zakresu górnictwa i bezpieczeństwa powszechnego oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego z akt administracyjnych dotyczących pozwolenia budowlanego dla kopalni Zalesie, dziennika budowy, planu ruchu Zakładu Górniczego, należy wskazać, że sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego w postępowaniu podatkowym.

W postępowaniu przed sądem postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako uzupełniające i ograniczone wyłącznie do dowodu z dokumentu. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że wniosek dotyczący powołania biegłego nie może zostać uwzględniony. Jeżeli chodzi natomiast o dowody z dokumentów, uprawnienie sądu do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów ma charakter fakultatywny, co oznacza, że zależy od jego uznania. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że w sprawie nie występują istotne wątpliwości, do wyjaśnienia których wymienione przez skarżącą dokumenty byłby niezbędne.

Sąd nie dostrzegł uchybień, które świadczyłyby o naruszeniu przez organy podatkowe wskazanych przez skarżącą przepisów Konstytucji RP.

W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.