Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 437/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ryszard Maliszewski Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia nie zaewidencjonowanego przychodu oraz ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów niezaewidencjonowanych za 1999 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr "[...]" z dnia 15.X.2004r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania T. W. (zwanej dalej: Skarżącą), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 maja 2004r. określającą za 1999r. niezaewidencjonowany przychód w wysokości 67.677,56 zł oraz ustalającą 20% zryczałtowany podatek dochodowy od tego przychodu w wysokości 13.535,50 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego stwierdzono, że w ewidencji przychodów Skarżąca nie zaewidencjonowała odsetek od środków na rachunku bankowym utrzymywanym w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą w łącznej kwocie 1620,0 złotych, wypłaconych przez Bank A.

Podniósł, iż Skarżąca nie zaewidencjonowała również wypłacanych przez B Bank S.A. prowizji od zawartych umów sprzedaży za pośrednictwem F.H. "C" w wysokości 2084,56 złotych, które zgodnie z przepisem zawartym w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, stanowią przychód z działalności gospodarczej.

Na podstawie analizy danych wynikających z faktur zakupu i sprzedaży oraz remanentów Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że w ewidencji przychodów Skarżąca nie wykazała przychodu ze sprzedaży rożna gazowego na kurczaki zakupionego w dniu 16.07.1999r. na podstawie faktury VAT nr "[...]" za kwotę netto 2.650 zł oraz zakupionego dnia 15.09.1999r. na podstawie faktury VAT nr "[...]" za kwotę netto 1450,0 złotych. Do ustalenia wartości sprzedaży w/w rożen organ ustalił marżę 32,40 %, a następnie stwierdził nie wykazany przychód ze sprzedaży rożen:

- nabytego dnia 16.07.99r. za kwotę 2650,0 zł + marża 32,40% = 3508,0 zł.

-nabytego dnia 15.09.99r. za kwotę 1450,0 zł + marża 32,40% = 1920,0 zł.

Organ I instancji podniósł także, iż Skarżąca nie wykazała przychodu ze sprzedaży lady LPK SP zakupionej dnia 26.01.1999r. za kwotę 670,0 zł oraz lady LPK-100 nabytej za cenę 370,0 zł. Wartość sprzedaży tych lad organ ustalił w następujący sposób:

- do lady LPK-100 nabytej za cenę 370,0 zł przyjęto wartość sprzedaży w wysokości 500,0 zł ustalonej w oparciu o faktury dokumentujące zakup i sprzedaż lady o tych samych symbolach,

- do lady LPK SP nabytej dnia 26.01.1999r. za kwotę 670.0 zł przyjęto wartość sprzedaży w kwocie 870,0 zł (netto) wynikającej z umowy sprzedaży na raty nr "[...]" zawartej dnia 03.03.1999r. pomiędzy firmą handlową "C" a K. K.

Organ orzekający nie uwzględnił wyjaśnień Skarżącej, iż lada ekspozycyjna LPK-100 za cenę 370 zł oraz lada LPK SP za cenę 670 zł nie zostały spisane w remanencie na dzień 31.12.1999r. a sprzedane w roku 2000 na podstawie faktur VAT nr "[...]" i "[...]" za cenę 552,0 zł, ponieważ nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu ilościowym zakupionych i sprzedanych w roku podatkowym 2000 lad ekspozycyjnych LPK.

Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że w ewidencji przychodów Skarżąca nie wykazała przychodu ze sprzedaży szafy chłodniczej S-700 nabytej za cenę 1600,0 zł oraz szafy chłodniczej S-1400 nabytej za cenę 2200,0 zł i w oparciu o faktury dokumentujące sprzedaż szaf chłodniczych o tych samych symbolach i tej samej cenie nabycia ustalił przychód ze sprzedaży brakujących szaf następująco:

-szafa chłodnicza S-700 - 1910,0 zł

-szafa chłodnicza S 1400- 2604,0 zł.

Stwierdził także, iż z tytułu sprzedaży ratalnej wg umowy sprzedaży na raty nr "[...]" z dnia 03.03.1999r. Skarżąca nie wykazała przychodu ze sprzedaży:

- lady chłodniczej W-24 SG SP za cenę netto 5668,0 zł,

- lady chłodniczej W-24 SG SP za cenę netto 5668,0 zł.

- lady pełnej kasowej LPK-SP za cenę netto 870,0 zł.

Przychód ze sprzedaży lady LPK-SP w kwocie 870,0 zł organ uwzględnił przy rozliczeniu ilościowym zakupu i sprzedaży lad ekspozycyjnych LPK.

W oparciu o materiał zgromadzony w toku postępowania kontrolnego ustalono, że firma Skarżącej FH "C" wystawiła w miesiącu listopadzie 1999r. faktury VAT Nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" dokumentujące sprzedaż towaru- jelit wieprzowych- dla Zakładu - J. K. w L. i "D" Zakładu w M. W związku z tym, że dokonujący zakupu ani nabywca nie uregulował należności wynikających z faktur VAT o nr "[...]" , "[...]", "[...]", "[...]", Skarżąca wystawiła faktury korygujące, podając przyczynę korekty "reklamacja klienta", "uznanie reklamacji klienta." Według wyjaśnień Skarżącej z dnia 16.05.2003r. faktury korygujące wystawiono "na wszystkie partie jelit pobranych a nie opłaconych," celem odebrania towaru. Faktury korygujące będące przedmiotem sporu, na łączną kwotę 41325,0 zł to:

- faktura korygująca nr "[...]" z dnia 08.11.1999r. do faktury sprzedaży nr "[...]" z dnia 04.11.1999r. na kwotę 8.100 zł.

- faktura korygująca nr "[...]" z dnia 16.11.1999r. do faktury sprzedaży nr "[...]" z dnia 13.11.1999r. na kwotę 11.700 zł.

- faktura korygująca nr "[...]" z dnia 27.11.1999r. do faktury sprzedaży nr "[...]" z dnia 24.11.1999r. na kwotę 8.700 zł.

- faktura korygująca nr "[...]" z dnia 30.11.1999r. do faktury sprzedaży nr "[...]"z dnia 27.11.1999r. na kwotę 12.825 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż zgodnie z obowiązującymi w roku 1999 przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 156, poz.1024 ze zm.) Skarżąca w sytuacji gdy nabywca nie zapłacił należności za zakupione jelita wieprzowe a zwrotu towaru nie dokonał nie miała podstaw do wystawienia faktur korygujących a w konsekwencji wystornowania z przychodów kwoty 41 325,0 zł.

Organ orzekający podkreślił, iż w myśl postanowień zawartych w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Organ wyjaśnił, że przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu w/w przepisu powstaje w chwili dokonania (spełnienia) świadczenia (sprzedaży i wydania towaru handlowego), przy czym dla określenia chwili powstania przychodu bez wpływu pozostaje okoliczność, czy zapłata należności za świadczenie (sprzedaż i wydanie towaru) została rzeczywiście otrzymana. Natomiast moment uzyskania przychodu nie wiąże się z datą otrzymania zapłaty lecz z datą wykonania świadczenia (sprzedaży towaru) przez podmiot gospodarczy. W związku z powyższym, organ podatkowy stwierdził, że ponieważ transakcje sprzedaży jelit wieprzowych wg faktur VAT Nr "[...]","[...]", "[...]" i "[...]"miały miejsce a towar sprzedawcy nie został zwrócony to wartości wynikające z faktur stanowią przychody z działalności gospodarczej prowadzonej w firmie handlowej "C".

Zdaniem organu, stwierdzone nieprawidłowości świadczą o nierzetelnym prowadzeniu ewidencji przychodów za rok 1999. Nie wpisana przez Skarżącą kwota przychodów w wysokości 67677,56 zł znacznie przekracza dopuszczalny limit błędnie wpisanych kwot przychodu a w związku z tym organ uznał w oparciu o regulacje rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 161, poz. 1078) ewidencję przychodów za rok 1999 za nierzetelną.

Wobec powyższego, ewidencji przychodów zgodnie z art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) nie uznano za dowód w postępowaniu podatkowym. Natomiast stosownie do regulacji art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz. 930) w razie nieprowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określił wartość nie zaewidencjonowanego przychodu i ustalił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20 %.

W odwołaniu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy. Zarzuciła naruszenie art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998r.o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w związku z przyjęciem, że prowadzona ewidencja, w części dotyczącej przychodów w kwocie 41.325,00 zł, jest niezgodna z warunkami do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym.

Zarzuca również naruszenie § 47 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r.w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024), poprzez przyjęcie, że faktury korygujące na w/w kwotę nie mogły być wystawione, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ podatkowy za nieprawidłowe wystornowanie przez Skarżącą z przychodów w/w kwoty.

W uzasadnieniu odwołania Skarżąca stwierdziła, że faktury korygujące w tym przypadku w ogóle nie powinny być wystawiane a uprzednio wystawione faktury na sprzedaż jelit (zaewidencjonowane w przychodach z działalności) powinny być usunięte z obrotu gospodarczego (anulowane). Nie dokumentują one rzeczywistej sprzedaży, ponieważ przedstawiciel handlowy (pośrednik transakcji) J. O. posługiwał się fałszywymi dokumentami nieistniejących firm (Zakłady w L. i w M.), fałszywymi pieczątkami i fałszywymi danymi, a co za tym idzie nie były i nie są to faktury legalnego obrotu towarami.

Na potwierdzenie swojego stanowiska powołała się na uchwałę NSA z dnia 22 kwietnia 2002r sygn. akt. FPS 2/02, pismo Ministerstwa Finansów z dnia 8 czerwca 1996r. "[...]" oraz artykuł z Przeglądu Podatkowego 2/3003 -" Czynności nie mogące być przedmiotem prawnie skutecznej umowy w świetle prawa podatkowego".

Ponadto, opierając się na art. 535 Kodeksu cywilnego Skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej kwestii nie miała miejsca sprzedaż towaru a wyłudzenie towaru, ponieważ kupujący (J. O.) nie miał w ogóle zamiaru zapłacić za ten towar. Wskazuje, że postępowanie w takich przypadkach nie regulują żadne przepisy.

W związku z ustaleniem rozbieżności pomiędzy wykazanym przychodem udokumentowanym fakturą Nr "[...]" z dnia 04.02.1999r. (wystawioną dla firmy S. P.) a przyznanym i udzielonym przez Bank kredytem na zakup towaru K. K. Skarżąca w uzasadnieniu odwołania stwierdziła, że w/w kredyt przelany na rachunek firmy Strony - F.H. "C" związany jest ze sprzedażą towaru na podstawie w/w faktury. Różnica wynikająca między wartością przyznanego kredytu K. K. a wartością wynikającą z w/w faktury została zwrócona S. P.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 15.10.2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż stosownie do regulacji art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. W związku z tym, przychodem z działalności gospodarczej są kwoty należne a nie kwoty otrzymane. Organ odwoławczy podkreślił, iż kwestią regulowania wzajemnych należności pomiędzy podmiotami nie zajmuje się prawo podatkowe a prawo cywilne i na tej drodze podatnik może dochodzić swoich praw.

Organ odwoławczy w oparciu o akta sprawy stwierdził, iż firma Skarżącej FH "C" wystawiła w m-cu listopadzie 1999r. faktury VAT Nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]"i "[...]" dokumentujące sprzedaż towaru - jelit wieprzowych - dla Zakładu - J. K. w L. i "D" Zakładu w M. W toku postępowania odwoławczego ustalono, że w/w zakłady nie były podmiotami zarejestrowanymi we właściwych im miejscowo Urzędach Skarbowych (pisma z dnia 13.08.2004, z dnia 26.08.2004r, z dnia 21.09.2004r.)

Organ II instancji uznał, iż towar dokumentowany w/w fakturami nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" został przez Skarżącą wydany. Zdaniem organu udokumentowanie transakcji, dowodem sygnowanym danymi podmiotów nie zarejestrowanych - w przedstawionym stanie faktycznym- nie wpływa na fakt wykonania świadczenia a powoduje przyjęcie jedynie, że dowód ten jest nierzetelny w zakresie podania nabywcy towaru. Zatem pozostałe parametry w nich wykazane - wobec braku innych kwestii spornych - winny być przyjęte do rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego.

Dyrektor Izby Skarbowej odrzucił zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia przez organy podatkowe art. 535 kodeksu cywilnego i wadliwej interpretacji tego przepisu. Wskazał, że wszelkie obowiązki podatkowe, a także związane z nimi uprawnienia mogą wynikać tylko z ustaw podatkowych oraz nie mogą być znoszone, zmieniane czy poszerzane umowami cywilnoprawnymi.

Odniósł się także do powołanego przez Skarżącą w odwołaniu pisma Ministerstwa Finansów z dnia 8 czerwca 1996r. "[...]" oraz uchwały NSA z dnia 22 kwietnia 2002r sygn. akt. FPS 2/02 i stwierdził, że nie mają one zastosowania, ponieważ dotyczą ustawy o podatku od podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Także zawarta, w załączonym do odwołania artykule z Przeglądu Podatkowego, polemika na temat czynności nie mogących być przedmiotem prawnie skutecznej umowy w świetle prawa podatkowego, nie ma odniesienia do niniejszej sprawy.

Zdaniem organu, wydanie towaru na podstawie faktur Nr "[...]","[...]",,"[...]", "[...]" nie było czynnością niezgodną z prawem. Organ odwoławczy orzekł, iż przychód wykazany w w/w fakturach winien podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym a Skarżąca bezpodstawnie wystawiła faktury korygujące na kwotę 41325,0 zł, naruszając tym samym treść rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.). Działaniem tym, wbrew stwierdzeniom odwołania, został naruszony art. 17 cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu odwołania dotyczącego opodatkowania nie zaewidencjionowanego przychodu z tytułu sprzedaży towaru przez FH "C" dla K. K. Nie podzielił stanowiska Skarżącej, iż przyznany kredyt dokumentuje sprzedaż towaru wynikającą z faktury Nr "[...]" z dnia 04.02.1999r. Zdaniem organu faktura Nr "[...]" z dnia 04.02.1999r dokumentuje sprzedaż lad chłodniczych o symbolu W-24 SG SP w ilości 2 sztuk za cenę jednostkową netto 3.668,00 zł dla firmy S. P. Nabywca powyższą fakturę opłacił gotówką. Z umowy o współpracy w zakresie organizacji sprzedaży za kredyt bankowy zawartej pomiędzy B Bank S.A., a firmą Strony, wynika wg § 4, że sprzedawca wydaje towar w oparciu o "zlecenie wydania towaru" wystawione przez Banki, stanowiące potwierdzenie udzielenia kredytu. A zatem faktura Nr "[...]" z dnia 04.02.1999r, opłacona gotówką nie może dokumentować przychodu uzyskanego wg umowy sprzedaży na raty nr "[...]" zawartej miesiąc później z K. K., tym bardziej, że dotyczyła lad chłodniczych o znacznie większej wartości. Zatem przychód związany w/w umową kredytową jest przychodem należnym w świetle art. 14 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił również wywodów Skarżącej dotyczących ponownej weryfikacji rozbieżności ilościowej niektórych asortymentów towarów, pomiędzy zakupem i sprzedażą. Stwierdził, iż ogólnikowe uzasadnienie odwołania w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie a organ I instancji szczegółowo uzasadnił w tej kwestii swoje stanowisko.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 17 ustawy z dnia 20.11.1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne,

- § 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym,

- art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nie uznanie za dowód, w rozumieniu przepisów podatkowych ksiąg rachunkowych.

Skarżąca podniosła, że czynności pośrednika handlowego, dokonywane przy pomocy fałszywych dokumentów nieistniejących firm, nie są zgodne z prawem i dla niniejszej sprawy istotnym jest rozstrzygnięcie sprawy karnej tego pośrednika oskarżonego o oszustwo. W związku z powyższym, wydanie towaru na podstawie wystawionych przez Skarżącą faktur Nr "[...]", "[...]", "[...]"i "[...]" przestępcy nie powinno rodzić skutków podatkowych.

Zdaniem Skarżącej, ewidencja przychodów odzwierciedla stan rzeczywisty, ponieważ zarówno faktury sprzedaży, jak i wystawione do nich faktury korygujące, zostały ujęte w ewidencji. Podnosi, że organ podatkowy niesłusznie naliczył zryczałtowany podatek dochodowy wg stawki 20%. Skarżąca domaga się stwierdzenia, czy w przedmiotowej sprawie mogły być wystawione faktury korygujące.

Nie zgadza się również ze stanowiskiem organów podatkowych, iż faktura Nr "[...]" z dnia 04.02.1999r., wystawiona na firmę S. P., nie została opłacona kredytem przyznanym K. K., co w konsekwencji spowodowało określenie wartości nie zaewidencjonowanego przychodu ze sprzedaży, zapłaconej w/w kredytem. Podkreśla, że zarówno na fakturze Nr "[...]" jak i w umowie kredytowej, widnieją urządzenia chłodnicze o tych samych numerach fabrycznych.

Ponadto Skarżąca podtrzymuje dotychczasowe wyjaśnienia, zgodnie z którymi stwierdzone nieprawidłowości w rozliczeniu ilościowym między zakupem i sprzedażą niektórych asortymentów wynikają prawdopodobnie z niezbyt precyzyjnego określenia nazwy towaru w trakcie sporządzenia spisu z natury bądź w toku sprzedaży.

W odpowiedzi na skargę z dnia 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

W piśmie procesowym z dnia 28.01.2005r. Skarżąca wskazuje, iż urząd skarbowy niesłusznie naliczył ryczałt w wysokości 20% przychodu nie zaewidencjonowanego, ponieważ ewidencja przychodów odzwierciedla stan rzeczywisty.

Podniosła, iż zarzut nie wykazania sprzedaży wynikającej z umowy kredytowej nr "[...]" jest nieprawdziwy. Zaznaczyła, iż skoro faktura Nr "[...]" ujęta została w zestawieniu ilościowym sprzedaży sklepowych urządzeń chłodniczych, to tym samym powinna być wzięta pod uwagę w sprzedaży wynikającej z umowy kredytowej. Podkreśliła, iż dowodem potwierdzającym taki stan faktyczny są numery fabryczne urządzeń chłodniczych, takie same jak w fakturze Nr "[...]" i w umowie kredytowej nr "[...]" dokumentujących tę samą transakcję oraz zgodność rocznego zestawienia zakupu i sprzedaży sklepowych urządzeń chłodniczych uwzględniającego w/w fakturę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący zgodnie z wymogami art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz dokonano jego szczegółowej analizy i oceny, mieszczącej się w granicach zakreślonych art. 191 Ordynacji Podatkowej. Badając w takim zakresie decyzję będącą przedmiotem skargi, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa kwalifikującego decyzję do wycofania z obrotu prawnego.

W myśl trafnie powołanego przez organy podatkowe przepisu art. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 1998r. Nr 144 poz. 930) opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym

Natomiast stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Z akt sprawy wynika, iż Firma Skarżącej FH "C" wystawiła w m-cu listopadzie 1999r. faktury VAT Nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" dokumentujące sprzedaż jelit wieprzowych. Według twierdzeń Skarżącej, początkowo należność za pobierany towar była regulowana poprawnie i terminowo, później doszło do poważnych zaległości. Wówczas wystawiono - będące przedmiotem sporu - faktury korygujące na łączną kwotę 41.325,00 zł podając przyczynę korekty "reklamacja klienta", "uznanie reklamacji klienta". Z materiału zgromadzonego w sprawie bezsprzecznie wynika, że towar dokumentowany w/w fakturami Nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" został wydany i nie zwrócony. W ocenie Sądu, udokumentowanie transakcji, dowodem sygnowanym danymi podmiotów nie zarejestrowanych nie wpływa negatywnie na sam fakt dokonania sprzedaży, a jedynie wskazuje, że dowód ten jest nierzetelny w zakresie określenia nabywcy towaru.

Sąd nie uwzględnił zarzutu Skarżącej, iż wydanie towaru na podstawie faktur "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]"przestępcy nie powinno wywoływać skutków podatkowych. Organy podatkowe słusznie zauważyły, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje wyłączenie z opodatkowania czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Należy zauważyć, iż będą to czynności charakteryzujące się tym, że w ogóle nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, a nie wszelkie czynności, które w danym przypadku nie są prawnie skuteczne. Wymaga podkreślenia, iż dla celów podatkowych istotne jest wykonanie świadczenia przez podmiot gospodarczy, natomiast wzajemne regulowanie należności między podmiotami nie należy do zakresu spraw z prawa podatkowego

Podsumowując, przychód wykazany w w/w fakturach Nr "[...]""[...]""[...]""[...]" powinien podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Sąd przychylił się do stanowiska organów orzekających, iż Skarżąca bezpodstawnie wystawiła faktury korygujące na kwotę 41325,0 zł, a w związku z tym naruszyła treść rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) i niezasadnie pomniejszyła w ewidencji przychód do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Natomiast podniesiony w skardze przepis § 47 w/w rozporządzenia Ministra nie ma w sprawie zastosowania, ponieważ wymienia jedynie dowody, które mogą być fakturami.

Wobec powyższego, Sąd nie może zgodzić się z podnoszonym przez Skarżącą zarzutem naruszenia art. 17 cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, w związku z uznaniem przez organy podatkowe, iż ewidencja przychodów prowadzona była nierzetelnie i błędnie zastosowano 20% stawki podatkowej. W myśl powołanego przepisu, w razie nieprowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określi wartość nie zaewidencjonowanego przychodu, w tym również w drodze oszacowania i ustali od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20%. Stosownie zaś do regulacji art. 193 §4 Ordynacji organ podatkowy nie uznaje za dowód, w rozumieniu przepisu §1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy. W ocenie Sądu wystawienie faktur korygujących - w przedmiotowej sprawie- nie odzwierciedla stanu rzeczywistego a w związku z tym organ orzekający zasadnie ustalił ryczałt od przychodów nie zaewidencjonowanych.

Sąd przychylił się do stanowiska organów podatkowych dotyczącego ustalenia wartości nie zaewidencjonowanego przychodu ze sprzedaży towaru, opłaconego kredytem przydzielonym K. K. Z akt sprawy wynika, iż faktura Nr "[...]", na którą powołuje się Skarżąca i umowa sprzedaży nr "[...]" dokumentują dwie różne transakcje. Faktura Nr "[...]", na kwotę brutto 8.949,92 zł, wystawiona została w dniu 04.02.1999r tj. ponad miesiąc wcześniej niż została zwarta umowa kredytowa nr "[...]", a ponadto została opłacona gotówką. Należy zauważyć, iż wskazane na fakturze urządzenia nie są identyczne, co do ilości i wartości z urządzeniami wynikającymi z umowy kredytowej. W fakturze Nr "[...]" wymienione są 2 lady chłodnicze o wartości jednostkowej brutto 4.474,96 zł (8.949,92:2). Natomiast w umowie kredytowej wskazane są 2 lady chłodnicze o znacznie wyższej wartości jednostkowej brutto tj 6.914,96 zł. oraz dodatkowo lada pełna kasowa LPK-SP 1.061,40 zł, której sprzedaży Skarżąca nie wykazała. Z akt sprawy wynika wprawdzie, iż numery fabryczne jednej z lad chłodniczych z faktury Nr "[...]", odpowiadają numerowi fabrycznemu lady wymienionej w umowie kredytowej, natomiast w przypadku drugiej lady, numery fabryczne są inne.

Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia za prawidłowe i znajdujące oparcie w powołanych przepisach art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art.6 ust.1 cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym należało uznać ocenę, iż Skarżąca w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej uzyskała przychód w wysokości 67677,56 zł podlegający opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Wobec tego, iż Skarżąca nie wykazała tego przychodu w prowadzonej ewidencji, do jego opodatkowania miała zastosowanie 20% stawka określona w art. 17 tej ustawy.

Zdaniem Sądu, poczynione przez orzekające organy podatkowe ustalenia w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne i dostatecznie udokumentowane.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oddalił skargę z powodu jej bezzasadności.