Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 428/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 210 par. 4, art. 191, art. 210 par. 1 pkt 6 w zw. z par. 4, art. 121,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. i umorzenie postępowania w sprawie oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w W. (dalej "DUKS"), po rozpoznaniu odwołania V. Sp. z o.o.

z siedzibą w W. (dalej "Spółka") uchylił decyzję własną z[...] kwietnia 2010 r.

oraz poprzedzającą ją własną decyzję ostateczną z [...] sierpnia 2005 r. określającą

Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za

2000 rok w wysokości 2.050.830,00 zł, a także umorzył postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z wyroku Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") z 21 maja 2009 r. sygn. akt III

SA/Wa 2621/08, wynika, iż z przedłożone przez Spółkę dokumenty potwierdzają

istnienie w 2000 r. wierzytelności spółek O .i E.(przejętych przez

p. T.) wobec Spółki na kapitał zakładowy Spółki. W związku z powyższym

DUKS stwierdził, że odwołanie Spółki zasługuje na uwzględnienie. W szczególności

podzielił pogląd zawarty w wyroku WSA z 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa

1837/05, zgodnie z którym nie można odrzucać wiarygodności dowodu tylko dlatego,

że został on sporządzony w trakcie trwania postępowania podatkowego, gdyż jego

wiarygodność należy oceniać w kontekście całego materiału dowodowego, nie zaś

tylko według daty jego uzyskania. Rozstrzygając powyższą sprawę, DUKS wziął

również pod uwagę rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej

"DIS") oraz wyrok WSA kończące wcześniejsze postępowania kontrolne prowadzone

wobec Spółki za lata 1998 i 1999.

Następnie wskazał, że postępowanie kontrolne za 1998 r. zakończone zostało

wydaniem, decyzji uchylającej w całości decyzję ostateczną określającą

zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za

1998 r. w kwocie 1.894.192,00 zł i umarzającej postępowanie w sprawie. Natomiast

postępowanie kontrolne za 1999 r. zakończone zostało wydaniem, przez WSA,

orzeczenia w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób

prawnych za 1999 r., uchylającego zaskarżoną decyzję (kwota zobowiązania

wyniosła 2.659.304,00 zł) i stwierdzającego, że uchylona decyzja nie może być

wykonana w całości.

DUKS stanął na stanowisku, że nie ma dowodów jednoznacznie

wskazujących na pozorny charakter transakcji obrotu metalami i w związku

z powyższym, można domniemywać, że kwoty przekazywane Spółce przez

podmioty zagraniczne związane były z tymi transakcjami a dowody przedłożone

przez Spółkę mogą potwierdzać okoliczność, że brak jest podstaw do uznania kwot

przekazanych Spółce, za jej przychody i opodatkowania tych wpłat podatkiem

dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę

powszechnie obowiązujące reguły dowodzenia oraz linię orzecznictwa sądów

administracyjnych, zgodnie z którymi jakiekolwiek wątpliwości nie powinny być

interpretowane na niekorzyść podatnika, organ kontroli skarbowej orzekł o uchyleniu

decyzji własnej z [...]sierpnia 2005 r. oraz o umorzeniu postępowania.

Spółka złożyła skargę na powyższą decyzję, żądając jej uchylenia w tej części

uzasadnienia, która narusza renomę i wizerunek Spółki.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 191, art. 121

§ 1 oraz 124 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137,

poz. 926 ze zm, dalej "O.p.").

W uzasadnieniu podniosła, że to nie rozstrzygnięcie zawarte w sentencji

skarżonej decyzji budzi wątpliwości lecz fragment jej uzasadnienia. Mianowicie

fragment sugerujący rzekome dokonanie przez Spółkę niezgodnych z prawem

transakcji - "Po wnikliwej analizie materiału dowodowego, organ kontroli skarbowej

stanął na stanowisku, że nie ma dowodów jednoznacznie wskazujących na pozorny

charakter transakcji obrotu metalami i w związku z powyższym, można

domniemywać, iż kwoty przekazywane Spółce przez podmioty zagraniczne

związane były z tymi transakcjami, a dowody przedłożone przez Spółkę mogą

potwierdzać okoliczność, że brak jest podstaw do uznania kwot przekazanych

V. Sp. z o.o., za jej przychody i opodatkowania tych wpłat podatkiem

dochodowym od osób prawnych." Spółka podniosła, że organ podatkowy przy

ocenie zebranych w sprawie dowodów winien kierować się obiektywizmem i

bezstronnością, a także opierać swą ocenę na przekonywujących podstawach,

czego nie uczynił. Organ posługiwał się sformułowaniami "można domniemywać"

oraz "mogą potwierdzić okoliczność" sugeruje, że pomimo przedstawionych

dowodów oraz przywołanych orzeczeń sądowych odmiennie oceniających sprawę,

Spółka mogła dopuścić się dokonania niezgodnych z prawem transakcji, jedynie

organowi nie udało się tego faktu udowodnić.

Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 191 Ordynacji

podatkowej, podnosząc, iż kwestionowany przez Spółkę fragment uzasadnienia w/w

decyzji nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, traktując je jedynie

jako swoje domniemania, a co za tym idzie, nie mają one przekonywujących

podstaw. W przekonaniu Spółki twierdzenia zawarte w kontestowanym fragmencie

uzasadnienia skarżonej decyzji naruszają zasadę zawartą w art. 121 § 1 Ordynacji

podatkowej poprzez łamanie zasady budowania zaufania do organów podatkowych,

wskutek faktu, iż organ przyznał domniemaniom wyższą rangę niż dowodom, co

spowodowało utratę zaufania nie tylko do organów podatkowych, ale do systemu

prawa w Polsce. Ponadto, wątpliwości zawarte w kwestionowanym fragmencie

uzasadnienia pozostają w kolizji ze stanowiskiem Prokuratora Prokuratury Okręgowej

w W. (dalej "Prokurator"), który umorzył postępowanie w sprawie tzw. "prania

brudnych pieniędzy".

W związku z powyższym, Spółka wniosła o uchylenie skarżonej decyzji

w części dotyczącej kwestionowanego przez nią fragmentu uzasadnienia

i pozostawienie w mocy zasadnego i korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Podniosła

także, że sformułowanie zawarte w zaskarżonej decyzji narusza renomę i wizerunek

Spółki, mimo korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Spółka ma interes prawny

uprawniający ją do wniesienia skargi, a także w jej interesie jest zabieganie

o rzetelne uzasadnienie korzystnej dla niej decyzji, ponieważ stanowi ono swego

rodzaju ochronę przed bezpodstawnym wznowieniem postępowania w przyszłości.

W odpowiedzi na skargę DUKS wniósł o odrzucenie, a w przypadku braku

przesłanek do odrzucenia skargi wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.

1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub

postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, w

przypadku gdy stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono

mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowym

zgodnie przyjmuje się, że zasada zaufania wyrażona w w/w artykule nie może być

rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym

prawem i powtarzająca poprzednie błędne rozstrzygnięcia.

Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 191 O.p.,

odpierając zarzuty Spółki dotyczące "próby przemycenia" w kwestionowanym

fragmencie uzasadnienia skarżonej decyzji faktu, iż "sprawa nie jest czysta", jednak

nie udało się owego faktu udowodnić, przytoczył szereg udowodnionych faktów

wynikających z przeprowadzonego postępowania kontrolnego. Wynika z nich, iż

m.in. korespondencja adresowana na Spółkę V. doręczana była w trybie

zastępczym, gdyż Skarżąca nie odbierała adresowanej do niej korespondencji,

pomimo wielokrotnych prób bezpośredniego skontaktowania się przez osoby

prowadzące postępowanie kontrolne, który to fakt wzbudził dodatkowe wątpliwości w

kwestii praworządności Spółki i prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.

Także przez całe postępowanie kontrolne wszczęte na wniosek Prokuratora,

jej przedstawiciele nie stawiali się na kierowane do nich wezwania. W toku kontroli

wielokrotnie zwracano się do przedstawiciela Spółki o złożenie wyjaśnień w kwestii

zdarzeń gospodarczych, bądź niekompletnej lub sprzecznej dokumentacji źródłowej.

Odpowiedzi na ważne dla sprawy pytania bądź wyjaśnienia zazwyczaj były

lakoniczne i ogólnikowe, nie poparte żadnymi dowodami. Trudno zatem mówić,

zdaniem organu, o naruszeniu wizerunku i renomy Spółki, której działalność

gospodarcza praktycznie nie funkcjonowała.

Odnosząc się do zarzutu niespójności stanowiska organu ze stanowiskiem

Prokuratora odnoszącym się do "prania brudnych pieniędzy" przez Spółkę, DUKS

podniósł, że Prokuratura Okręgowa w W. umorzyła śledztwo prowadzone

w niniejszej sprawie, jednak kontrola skarbowa przeprowadzona została w Spółce

w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od

osób prawnych za 2000 rok.

Podsumowując DUKS wskazał, że, kwestionowany przez Spółkę fragment

uzasadnienia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie prowadzonego wobec niej

postępowania kontrolnego. Podkreślił także, że każde postępowanie kontrolne objęte

jest tajemnicą skarbową. W związku z powyższym, ustalenia dokonane w toku

prowadzonego postępowania, znane są jedynie organowi podatkowemu oraz Spółce,

wobec której toczy się postępowanie. Żadna informacja związana z prowadzonym

postępowaniem kontrolnym, nie jest podawana do publicznej wiadomości.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje

legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność

z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.),

zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany

zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja

(postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie

prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa

dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne

naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145

§ 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji

doszedł do wniosku, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do

naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej

uchyleniem.

Strona skarżąca w swojej skardze zakwestionowała jeden z elementów decyzji

wydanej przez organ odwoławczy, tj. uzasadnienie, a dokładnie jego część.

Kwestia możliwości zaskarżenia uzasadnienia decyzji nie jest uregulowana

bezpośrednio ani w przepisach k.p.a., ani w przepisach p.p.s.a. Możliwość

zaskarżenia uzasadnienia spotyka się na gruncie orzecznictwa Naczelnego Sądu

Administracyjnego (np. orzeczenia z dnia 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83, ONSA

1983, poz. 51, czy z dnia 13 lutego 1984 r., II SA 1790/83, OSPiKA 1985, poz. 72).

Znajduje także potwierdzenie w nowszych orzeczeniach NSA (por. wyrok z dnia 29

maja 1998 r., I SA 1896/97, Lex 44519) i najnowszych orzeczeniach wojewódzkich

sądów administracyjnych (por. wyr. WSA w Lublinie z dnia 21 września 2004 r., II

SA/Lu 1488/03, niepubl.).

Podstawowym argumentem przemawiającym za taką możliwością jest uznanie

uzasadnienia za konieczny i istotny element decyzji administracyjnej (na gruncie art.

107 § 1 k.p.a.), będący "zwykłą" jej częścią w sensie składnika treści decyzji i w tym

kontekście jako część równoważną z punktu widzenia znaczenia z samą osnową

decyzji. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w literaturze przedmiotu (por. J.

Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s.

134-135; J. Borkowski "Państwo i Prawo" 1985, z.1, s. 150).

Przyjęcie takiego stanowiska uzasadnia potraktowanie kontroli uzasadnienia

jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2

pkt 1 p.p.s.a. W konsekwencji tego zasadną w ocenie sądu jest taka interpretacja

reguły zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., iż sąd uwzględniając skargę na decyzję,

może uchylić ją w części dotyczącej uzasadnienia. Powyższy rezultat wykładni

językowej, związanej z budową obu przepisów powołanej ustawy znajduje

dodatkowe wsparcie argumentami funkcjonalnymi, związanymi z rozpatrywaną

skargą, przesądzającymi o tym, że inne rozwiązanie w przypadku zaskarżonej

decyzji wywoływałoby uboczne efekty, których w ocenie sądu można było i należało

uniknąć.

Kwestia dopuszczalności skargi na uzasadnienie decyzji była już przedmiotem

rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał, że skarga taka jest

dopuszczalna; pogląd ten zyskał aprobatę w nauce prawa administracyjnego /glosa

J. Zimmermanna do wyroku NSA z dnia 30 czerwca 1983 r. I SA 178/83 - Nowe

Prawo 1984 nr 5 str. 153/.

Zatem skarga była dopuszczalna, jednakowoż niezasadna.

Spotykane w orzecznictwie sądów administracyjnych przypadki uchylania

uzasadnień decyzji dotyczą sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie organu było prawidłowe,

jednakże z przyczyn innych niż podane w uzasadnieniu, co prowadziłoby do

ewidentnej sprzeczności między uzasadnieniem decyzji a jej rozstrzygnięciem (por.

m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19.10.2004 r., II SA/Lu 161/04), co nie miało

miejsca w niniejszej sprawie, albowiem z uzasadnienia decyzji wynikają w

prawidłowy sposób przyczyny rozstrzygnięcia.

Jak wskazano wyżej, sąd może uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli nastąpiło

naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Taka

sytuacja jednak nie występuje w niniejszej sprawie. Decyzja Dyrektora Urzędu

Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. uchylająca decyzje z dnia [...] kwietnia

2010 r. i z dnia[...] sierpnia 2005 r. oraz umarzająca postępowanie w sprawie

określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych

za 2000 r. jest zgodna z interesem Skarżącej. Tym niemniej Spółka zarzuciła, że

uzasadnienie decyzji (w zasadzie fragment) narusza art. 210 § 4 w związku z art.

191 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Op. uzasadnienie faktyczne decyzji

zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione,

dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił

wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej

decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Stosownie zaś do art. 191 Op. organ

podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana

okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża zasadę swobodnej oceny

dowodów. Swobodna ocena nie może oznaczać dowolności. Zasada ta nie oznacza,

że organ jest uprawniony do oceny dowodów według "swego widzimisię"; swoją

ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać

temu wyraz w uzasadnieniu. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów,

aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa

procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł,

a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi

przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z dnia 13 czerwca

2000 r., I SA/Ka 2160/98, Temida (CD), Sopot 2002).

W ocenie Sądu organ II instancji nie naruszył przepisów Ordynacji

podatkowej, a dokładnie art. 210 § 4 w związku z art. 191. Wskazany przepis art. 210

zalicza do części składowych decyzji między innymi uzasadnienie faktyczne i

prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest

wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Skoro organ

II instancji uchylił wcześniejsze decyzje i umorzył postępowanie w sprawie, to

uzasadnienie winno odnosić się jedynie do tych kwestii. Zasadnie zatem organ II

instancji powołał się w uzasadnieniu decyzji na okoliczności faktyczne, które wpłynęły

na takie rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał m.in., że analiza aktów

notarialnych oraz postanowienia z dnia [...] czerwca 2005 r. prowadzi do wniosku, że

zmiany w składzie wspólników oraz podwyższenie kapitału zakładowego miały

miejsce w 2005 r. Natomiast aport podwyższający kapitał zakładowy wniesiony przez

O. w postaci wierzytelności wobec Spółki V. składał się z kwot

wniesionych w latach 1998-2000 na sfinansowanie wydatków na zakup cynku, części

aluminium oraz wierzytelności nabytych przez O. od T. i

od I., będących zobowiązaniem V. wobec tych podmiotów. Aport

wniesiony przez p. T. w postaci wierzytelności składał się z kwot

stanowiących wierzytelność nabytą przez w/w od Spółki E., wynikających z wpłat

dokonanych na zakup metali przez E. w grudniu 2000 r., w styczniu 2001 r. oraz

w grudniu 2003 r. Takie umiejscowienie w czasie powyższych czynności i transakcji

doprowadziło organ we wcześniejszych decyzjach do konstatacji, iż transakcje

dotyczące obrotu metalami są pozorne. Wprawdzie w wyroku z dnia 21 maja 2009 r.

sygn. akt III SA/Wa 2621/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął domniemanie,

iż kwoty przekazane Skarżącej mogły być związane z rzeczywistymi transakcjami na

rynku metali, a tym samym wyraził przypuszczenie, że omawiane dowody,

przedłożone przez Skarżącą, mogą potwierdzać okoliczność, że brak było podstaw

do uznania kwot przekazanych w wykonaniu kontraktów przez kontrahentów Spółki

za jej przychody i opodatkowania tych wpłat podatkiem dochodowym od osób

prawnych. Nie mniej jednak w trakcie postępowania wątpliwości te nie zostały

usunięte.

Zatem organ słusznie, dokonując swobodnej oceny dowodów (art. 191

Ordynacji podatkowej), zgodnie z regułą in dubio pro reo, wątpliwości te rozstrzygnął

na korzyść podatnika, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Kwestionowany fragment nie należy odczytywać w oderwaniu od całej treści

uzasadnienia, bowiem jego brzmienie pozostaje spójne z opisem stanu faktycznego.

Czytany łącznie nie wywołuje sugestii, o których pisze Skarżąca.

Odnosząc się do tego zarzutu strony naruszenia przez organ odwoławczy art.

121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie organu mające na celu prowadzenie

postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów stwierdzić należy, że nie

zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z powołanym przepisem, postępowanie

podatkowe winno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów

podatkowych. Sąd nie dopatrzył się, aby w toku postępowania organ dokonał

czynności, która mogłaby podważyć zaufanie strony, ewentualnie, że nie dokonał

takiej czynności, która winna być przeprowadzona, aby zasadę prowadzenia

postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych zrealizować.

Naruszenie tej zasady przejawia się w odmowie udzielenia informacji, nienależycie

udzielonej informacji lub wyjaśnieniu, przez udzielenie informacji lub wyjaśnienia

niejasnych, błędnych lub niewyczerpujących. (B. Adamiak w teza 6. komentarza do

art. 121 O.p., Ordynacja podatkowa, Komentarz, Unimex, Wrocław 2008 r.).

W niniejszej sprawie strona była wielokrotnie informowana o przysługujących jej

prawach, począwszy od wszczęcia postępowania w sprawie określenia kwoty

podatku dochodowego od osób prawnych aż do jego zakończenia.

Sąd pragnie zauważyć, że organ odwoławczy podjął wszelkie działania

zmierzające do weryfikacji stanowiska Spółki, a więc również do dotarcia do tzw.

"prawdy obiektywnej". Słusznie również uznał, że skoro nadal pozostają wątpliwości

to należy je rozstrzygnąć na korzyść Skarżącej. Dokonana przez organy ocena

dowodów nie naruszyła zasad logiki oraz doświadczenia życiowego. Nie miała więc

charakteru oceny dowolnej. Zatem twierdzenie Skarżącej, iż zawarte w uzasadnieniu

sformułowania powodują utratę zaufania nie tylko do organów, ale również do

systemu prawa jest bezpodstawne.

Nie doszło zatem do naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ

na rozstrzygnięcie. W konsekwencji, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do

wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151

p.p.s.a. oddalił skargę