Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2349/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jolanta Sokołowska, , po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] czerwca 2004r., nr[...] w przedmiocie: stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: -odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2004r. W. M. na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. 1995r. Nr 74 poz. 368) złożył skargę na postanowienie Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] czerwca 2004r., nr [...].

W skardze wniósł o uchylenie w/w orzeczenia Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z powodu błędnego rozstrzygnięcia merytorycznego z uwagi na stan faktyczny, zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych oraz wstrzymanie jego wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że W. M. wniósł do Sądu skargę w oparciu o błędną podstawę prawną. Na podstawie art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (u.p.p.s.a.) weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004r. Stosownie do art. 3 cyt. ustawy, wraz z wejściem w życie u.p.p.s.a. utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W konsekwencji od dnia 1 stycznia 2004r. do rozpoznawania w pierwszej instancji spraw sądowoadministracyjnych właściwe są wojewódzkie sądy administracyjne, orzekające na podstawie prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Oprócz powyższego, strona wskazała, że skarży decyzję Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Faktycznie, przedmiotem skargi jest wydane przez Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2002 Nr 110 poz. 968 z późn. zm.) – u.p.e.a., zgodnie z którym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Organem egzekucyjnymi właściwym, tj. uprawnionym do rozpoznania przedstawionych zarzutów był w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego – jako organ pierwszej instancji oraz Dyrektor Izby Skarbowej – jako organ drugiej instancji. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, działając w charakterze wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004r. zajął stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów. Stosownie do art. 34 § 2 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Sąd zauważa, że Zarząd UFG prawidłowo pouczył stronę, że na wydane postanowienie przysługuje prawo wniesienia, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, zażalenia do organu odwoławczego, którym jest Rada UFG. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy wskazują, że skarżący wykorzystał tryb odwoławczy wnosząc zażalenie na postanowienie Zarządu UFG. Równocześnie, niezależnie od powyższego, złożył skargę na cyt. postanowienie do Sądu Administracyjnego.

Stosownie do art. 52 ustawy u.p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie , odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, dlatego skarga jako złożona przedwcześnie jest niedopuszczalna.

Mając na względzie powyższe skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.p.s.a.