Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 233/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 2 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2011 r., o sygn. akt I SA/Po 313/11 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 10 lutego 2011 r., Nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2006 r. do marca 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 22 czerwca 2011 r., I SA/Po 313/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek Z. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 10 lutego 2011 r., Nr [...] oraz [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2006 r. do marca 2007 r.

Jak wynikało z uzasadnienia postanowienia, we wniosku skarżący podał, że wykonanie decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków w postaci konieczności ograniczenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej lub jej upadłości. Zaciągnięte kredyty hipoteczne, jak również dalsze wydatki, w połączeniu ze zobowiązaniem podatkowym skarżącego mogą przyczynić się do konieczności redukcji utrzymywanego zatrudnienia jak również do ograniczenia rozmiarów współpracy handlowej z podmiotami gospodarczymi, w stosunku do których skarżący jest głównym kontrahentem. Likwidacja działalności gospodarczej przez zobowiązanego jest również prawdopodobna.

Jako swoje wydatki skarżący wskazał przede wszystkim trzy kredyty hipoteczne zaciągnięte w obcej walucie na łączną kwotę 1.408.587,00 CHF. Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnia dwóch pracowników na podstawie umowy o pracę. Dodatkowo w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ponosi koszty utrzymania siedmiu niewynajmowanych lokali w kwocie 3.500,00 zł miesięcznie. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnął w 2009 r. przychód w wysokości 639.833,58 zł przy zysku 173.413,73 zł, natomiast w 2010 r. osiągnął przychód 753.981,59 zł przy stracie -861.064,57 zł. Skarżący wskazał też, że posiada na utrzymaniu trójkę dzieci. Na rzecz jednego z nich skarżący przekazuje miesięcznie 500 zł tytułem alimentów. Na jego utrzymaniu jest ponadto 84 letnia matka, która wymaga całodobowej opieki, a jej renta nie pokrywa kosztów przeznaczanych przez skarżącego na jej leczenie oraz opiekę.

Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zostały uprawdopodobnione przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", albowiem skarżący nie wykazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Załączył co prawda do wniosku szereg dokumentów wskazujących na liczne wydatki jakie musi ponosić, jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie przedłożył też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Sąd zauważył, że dopiero porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogło by pozwolić ustalić, jakie skutki do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła postępowanie egzekucyjne.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca powtórzył argumenty zawarte we wniosku oraz podniósł, że w sprawie I SA/Po 831/10, zawisłej przed WSA w Poznaniu Sąd wstrzymał wykonanie decyzji, a rozstrzygnięcie to zapadło w "bliźniaczym stanie faktycznym".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim zauważyć należy, że w sytuacji, gdy stroną postępowania sądowoadministracyjnego/wnioskodawcą jest osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą, uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga pełnego i rzetelnego zobrazowania całokształtu jej kondycji finansowej. Jak słusznie zaakcentował Sąd pierwszej instancji, nie jest wystarczające wymienienie ponoszonych wydatków oraz przedstawienie sytuacji finansowej w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej bez zestawienia ich z danymi dotyczącymi składników majątku wnioskodawcy nie stanowiących części jego przedsiębiorstwa oraz sytuacji materialnej osób pozostających na jego utrzymaniu. Wiedzy w tym zakresie Sąd pierwszej instancji nie uzyskał i tym samym nie był w stanie dokonać pełnej oceny merytorycznej zasadności wniosku. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja, która niewątpliwie świadczy o trudnej sytuacji materialnej przedsiębiorstwa skarżącego, jednocześnie jednak nie można powiedzieć jednoznacznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji organów podatkowych spowodowałoby znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla majątku skarżącego, skoro stan tego majątku nie jest w pełni znany.

Nie jest trafny podnoszony przez stronę argument, że w innej sprawie zawisłej przed tym Sądem, w analogicznym – jak utrzymuje wnioskodawca – stanie faktycznym Sąd wydał odmienne rozstrzygnięcie uwzględniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej. Po pierwsze nie sposób zakładać, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy w innej sprawie była identyczna, skoro zapadła w sprawie innego podmiotu, a decyzja podatkowa opiewała na inną kwotę. Ponadto pamiętać należy, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, a orzeczenie ma charakter fakultatywny, co oznacza, że nawet gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane we wskazanym przepisie sąd może, ale nie musi uwzględnić wniosku strony.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.