Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1717/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 107 ust. 1 i 5; art. 109 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.
article: art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 74 poz 8 tabela 9 załącznika nr 1
law: Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr  1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez  przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2381/17 w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1.350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2381/17 oddalił skargę P.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę w następującym stanie faktycznym oraz prawnym:

W dniu [...] maja 2015 r. w K. przy ul. K. do kontroli drogowej zatrzymano pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował D.W.. Kierowca wykonywał w imieniu skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [....] w Z., krajowy transport drogowy z M. do O. i R. - 1800 litrów klejów (UN 1133), zapakowanych w dwa duże pojemniki do przewozu luzem typu [...] (po 800 litrów w każdym z nich) oraz w jeden bęben stalowy (pozostałe 200 litrów). Podczas kontroli stwierdzono, że okazany dokument przewozowy nie zawierał prawidłowej informacji dotyczącej ilości przewożonego towaru niebezpiecznego. Również kierujący nie okazał do kontroli dokumentu potwierdzającego ukończenie szkolenia wymaganego przy przewozie towarów niebezpiecznych oraz instrukcji pisemnych. Przewożony towar nie był zabezpieczony przed przemieszczaniem się. Ponadto pojazd nie został wyposażony w wymagane przez umowę ADR gaśnice i elementy wyposażenia, a także nie został oznakowany z przodu i z tyłu tablicami barwy pomarańczowej. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z [...] maja 2015 r. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli, podając jako powód wprowadzenie go w błąd przez załadowcę odnośnie rodzaju towaru ("towar bez ADR").

WITD pismem z [...] maja 2015 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W toku postępowania skarżący (w piśmie z [...] maja 2015 r.) wyjaśnił, że zgodnie z listem przewozowym nr [...] oraz deklaracją dotyczącą towarów niebezpiecznych przedmiotem przewozu miał być towar niebezpieczny UN 1133 kleje w ilości 180 kg i przewóz ten miał być realizowany na podstawie wyłączenia określonego w przepisie 1.1.3.6 umowy ADR. Skarżący podkreślił, iż w zleceniu transportowym nr [...] z [...] maja 2015 r. widnieje wpis: "ADR NIE" i dlatego był przekonany, że przedmiotem przewozu nie będą towary niebezpieczne. Powołując się na przepis 1.2.2.2 umowy ADR, wskazał, iż opierał się na informacjach i danych przekazanych mu przez innych uczestników przewozu. Zatem nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, które wystąpiło wskutek działania osób trzecich.

WITD decyzją z [...] lipca 2015 r. działając na podstawie art. 107 ust. 1 i ust. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 227 poz. 1367 z późn. zm., dalej: u.p.t.n.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] maja 2015 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 650 zł, za stwierdzone naruszenia: art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz na podstawie Lp. 1.1 pkt. 4 załącznika do u.p.t.n. - przewóz towaru niebezpiecznego z dokumentem przewozowym, o którym mowa w pkt. 2 lub 3. albo bez dokumentu przewozowego – 300 zł; art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz na podstawie Lp. 1.2 załącznika do u.p.t.n. Dopuszczenie do przewozu towaru niebezpiecznego kierowcy. który nie uzyskał wymaganego zaświadczenia ADR – 2 000 zł; art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz na podstawie Lp. 1.4 załącznika do u.p.t.n. - niewyposażenie środka transportu w wymagane instrukcje pisemne – 250 zł; art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz na podstawie Lp. 2.5 załącznika do u.p.t.n. - załadunek lub przewóz towaru niebezpiecznego z naruszeniem przepisów dotyczących rozmieszczania i mocowania ładunków – 1 000 zł; art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz na podstawie Lp. 3.2 pkt. 1 załącznika do u.p.t.n. - niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane: gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w ADR lub ADN – 500 zł; art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz na podstawie Lp. 3.2 pkt 2 załącznika do u.p.t.n. – 1 200 zł; art. 107 ust. 1 w zw. z ust.2 oraz na podstawie Lp. 3.4 pkt. 1 załącznika do u.p.t.n. - Nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego środkiem transportu. w cysternie, pojeździe-baterii, kontenerze. M. lub pojeździe M., niezaopatrzonych w wymagane i prawidłowe oznakowanie, w zakresie: tablicy lub tablic barwy pomarańczowej - za każdy brakujący element – 400 zł; Łącznie 5 650 zł.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji – w celu poczynienia ustalenia, czy kierowca kontrolowanego pojazdu został wprowadzony w błąd przez pracownika nadawcy towaru, co do możliwości zgodnego z prawem wykonania przewozu. WITD ponownie wydał decyzję [...] września 2016 r., nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną za wskazane wyżej naruszenia w wysokości 5 650 zł. – ustalając, iż świadek ten m.in. zeznał, że poinformował kierowcę, iż przewóz nie wymaga posiadania uprawnień ADR, ponieważ przebiega według załącznika 1.1.3.6 ADR. Decyzja ta również został uchylona (w związku z brakiem prawidłowego wezwania świadka) i po ponownym rozpoznaniu sprawy WITD decyzją z [...] lipca 2017 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 650 zł. – w związku ze stwierdzonymi podczas kontroli naruszeniami – nie znajdując podstaw do zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 p.t.n.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji - jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji GITD wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: k.p.a.), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 935), art. 4, art. 11, art. 13, art. 59 oraz art. 107 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm.; dalej: u.p.t.n.), Lp. 1.1 pkt 4, Lp. 1.2, Lp. 1.4, Lp. 3.2 pkt 1, Lp. 3.2 pkt 2, Lp. 3.4 pkt 1 oraz Lp. 2.5 załącznika do u.p.t.n., a także przepisy 1.4.1.1, 1.4.2.2.1 lit. c), 5.3.2.1.1, 5.4.1.1.1, 5.4.3.1, 5.4.3.4, 7.5.7.1, 8.1.2.1, 8.1.4.1, 8.1.4.3, 8.1.4.4, 8.1.4.5, 8.1.5.1, 8.1.5.2, 8.1.5.3 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1119; dalej: "umowa ADR"). W uzasadnieniu wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza dokonanie naruszeń przez stronę, o których mowa w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Organ ocenił, iż nie można uznać, że strona skarżąca została wprowadzona w błąd przez nadawcę towaru UN 1133. Stwierdzone naruszenie spowodowane było brakiem dochowania należytej staranności podczas przewozu towaru - kierowca pojazdu jako osoba reprezentująca przewoźnika powinien dokładnie sprawdzić, czy ilość towaru wpisana w dokumentach przewozowych odpowiada ilości załadowanej na pojazd. Gdyby kierujący sprawdził, czy załadowano na pojazd właściwy towar i właściwą jego ilość, to mógłby stwierdzić, iż załadowano inną ilość towaru niebezpiecznego niż ta, która wynika z dokumentu przewozowego.

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przez organ art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 oraz z 2020 r. poz. 875 i 1087, dalej: u.t.d.) wskazał, że odpowiednikiem art. 92c u.t.d. w sprawach dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych jest art. 109 u.p.t.n., który nie przewiduje możliwości odstąpienia od nałożenia kary, gdy upłynął okres ponad 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia. Dlatego, zdaniem organu drugiej instancji, niezasadne są zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia art. 105 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem WITD zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Organ nie dopatrzył się również możliwości zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 p.t.n., bowiem okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, albo, że naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec.

Sąd pierwszej instancji działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie mają zastosowania przepisy k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji – ustawa art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego Dz.U. 2017 poz. 935) z uwzględnieniem art. 96a - 96n k.p.a. Za słuszne uznał stanowisko organu, że w tej sprawie nie znajduje zastosowanie przepis art. 92c u.t.d.), bowiem kwestię przypadków, w których nie są nakładane kary pieniężne, w sposób wyczerpujący regulują przepisy u.p.t.n. – w tym przypadku art. 109 u.p.t.n. który nie przewiduje przedawnienia.

W ocenie Sądu pierwszej instancji strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że dołożyła należytej staranności i nie miała wpływu na stwierdzone naruszenie prawa (art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n.). Biorąc zatem pod uwagę naruszenia stwierdzone podczas kontroli z dnia [...] maja 2015 r. Sąd pierwszej instancji uznał, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo nałożyły na skarżącego, karę pieniężną w łącznej wysokości 5 650 zł - w myśl art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 u.p.t.n.

P.M. wniósł skargę kasacyjną zaskarżając w całości wyrok WSA i na zasadzie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił:

1. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie musi wystąpić rzadkie, gwałtowne, niespodziewane zjawisko, które nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu należytej staranności;

2. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek działania osób trzecich i wskutek okoliczności, którym skarżący nie mógł zapobiec;

3. naruszenie przepisu prawa materialnego 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w zw. z art. 107 ust. 5 u.p.t.n., poprzez ich niezastosowanie, mimo iż w zakresie przedawnienia przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 ma zastosowanie do przewozu towarów niebezpiecznych, a w konsekwencji nieumorzenie postępowania przez organ administracji w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej po upływie okresu 2 lat od ujawnienia naruszenia;

4. naruszenie przepisu postępowania, a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz § 3 p.p.s.a. polegające na niezastosowaniu powołanego przepisu prawa i nie uchyleniu zaskarżonej decyzji wskutek uznania, że decyzja ta nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, a prawidłowa wykładnia przepisów prawa powinna prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji bądź do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancje według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w taryfowej wysokości oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie oświadczając, iż żąda przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, gdyż wszystkie zarzuty zawarte w tej skardze są nieusprawiedliwione i nietrafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Skarżący podniósł w ramach podstawy z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. obejmującej naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zarzut naruszenia przepisu art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a) oraz par. 3 p.p.s.a, w którym jednak nie zakwestionował skutecznie prawidłowych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.

Zatem ustalony w sprawie przez organy obu instancji, w pełni zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji nie został w żadnym stopniu podważony przez skarżącego skargą kasacyjną. Wszystkie uchybienia w przewozie przedmiotowego towaru niebezpiecznego i poszczególne naruszenia przepisów regulujących przewozy towarów niebezpiecznych, za które zastały nałożone poszczególne kary zgodnie z przepisami art. 107 ust. 1 i ust. 4 pkt. 1 u.p.t.n. oraz art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz na podstawie Lp. 1.1 pkt. 4 załącznika do u.p.t.n. , Lp. 1.2 załącznika do u.p.t.n. Lp. 1.4 załącznika do u.p.t.n. - Lp. 2.5 załącznika do u.p.t.n. - Lp. 3.2 pkt. 1 załącznika do u.p.t.n. Lp. 3.2 pkt 2 załącznika do u.p.t.n. –Lp. 3.4 pkt. 1 załącznika do u.p.t.n.

Zgodnie z art. 107 u.p.t.n. ust. 1. uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art. 113; ust. 2. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w tabeli 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), w zakresie przewozu drogowego, określa załącznik nr 1 do ustawy.

Skarżący zarzucił, że został wprowadzony w błąd przez nadawcę co do charakteru przewożonego towaru, który okazał się towarem niebezpiecznym podlegającym szczególnym regulacjom w zakresie przewozu organ ocenił, iż nie można uznać, że strona skarżąca została wprowadzona w błąd przez nadawcę towaru UN [...] Stwierdzone naruszenie spowodowane było brakiem dochowania należytej staranności podczas przewozu towaru - kierowca pojazdu jako osoba reprezentująca przewoźnika powinien dokładnie sprawdzić, czy rodzaj i ilość towaru wpisaną w dokumentach przewozowych odpowiadają załadowanemu towarowi na pojazd, a nie polegać na oświadczeniu nadawcy.

Powyższy zarzut zdaniem skarżącego miałby stanowić przesłankę egzonoracyjną z art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n, który stanowi że przewoźnik, który nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek działania osób trzecich i wskutek okoliczności, którym nie mógł zapobiec nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia warunków przewozu towarów niebezpiecznych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek działania osób trzecich i wskutek okoliczności, którym skarżący nie mógł zapobiec.

Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n., uznając że dla spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie musi wystąpić rzadkie, gwałtowne, niespodziewane zjawisko, które nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu należytej staranności.

Przepis art. 109 ust.1 pkt. 1 u.p.t.n. stanowi bowiem, że nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 i art. 108 u.p.t.n. jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec, strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że dołożyła należytej staranności i nie miała wpływu na stwierdzone naruszenie prawa.

Należy się zgodzić ze stwierdzeniem Sądu pierwszej instancji, że strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że dołożyła należytej staranności i nie miała wpływu na stwierdzone naruszenie prawa (art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n.) Kierujący pojazdem przewożącym przedmiotowe towary niebezpieczne miał możliwości sprawdzić zgodność przewożonych towarów z dokumentami przewozowymi i zapobiec stwierdzonym naruszeniom prawa – ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Za prawidłowe należało uznać również stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w tej sprawie nie znajduje zastosowanie przepis art. 92c u.t.d., bowiem kwestię przypadków, w których nie są nakładane kary pieniężne, w sposób wyczerpujący regulują przepisy u.p.t.n. – w tym przypadku art. 109 u.p.t.n. który nie przewiduje przedawnienia.

Zarzut skargi kasacyjnej - naruszenia przepisu prawa materialnego 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w zw. z art. 107 ust. 5 u.p.t.n., poprzez ich niezastosowanie, mimo iż w zakresie przedawnienia przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 ma zastosowanie do przewozu towarów niebezpiecznych należało uznać za chybiony, z przyczyn następujących. W przepisach art. 107 ust. 5 i art. 109 ust. 1, oraz w pozostałych przepisach u.p.t.n. brak jest szczególnych regulacji o przedawnieniu karania za stwierdzone naruszenia przepisów tej ustawy.

Zgodnie z ust. 5 art. 107 u.p.t.n. postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 u.t.d. co nie oznacza , że w tej sprawie miałby zastosowanie przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., dotyczący przedawnienia karania.

Przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Przepis art. 92a ust. 1 stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

Przepis art. 107 ust. 5 u.p.t.n nie stanowi odesłania do przepisów prawa materialnego u.t.d., w tym art. 92c ust. 1 pkt. 3 u.t.d., gdyż z przepisu art. 107 ust. 5 jedynie wynika, że postępowanie o naruszenia przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych prowadzone jest na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 u.t.d. i nie może stanowić podstawy do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1. pkt. 3 u.t.d., przewidującym 2 letni termin przedawnienia karania.

Skoro okazało się, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nietrafne i brak jest podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 w zw. § 14 ust. 2 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).