Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 348/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 67a § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 37a ust. 1, art. 37d
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

II SA/Kr 348/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 listopada 2021 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wywieszenie tablic reklamowych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Wójta Gminy Kościelisko z dnia 20 sierpnia 2021 r. znak: [...] orzeczono o wymierzeniu Pani C. S. administracyjnej kary pieniężnej za niezgodne z przepisami uchwały krajobrazowej umieszczenie trzech szyldów reklamowych na budynkach na dz. nr [...] w Kościelisku przy ul. ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu złożyła Pani C. S..

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 listopada 2021 r. sygn. [...] orzeczono o utrzymaniu tej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. Wskazano, że w czasie terenowej weryfikacji w dniu 22.01.2021 r. wykonania przepisów uchwały krajobrazowej organ ujawnił zamieszczenie trzech banerów reklamowych na budynkach położonych na działce nr [...] w Kościelisku (2 banery od strony ul. [...] i 1 baner na garażu od strony ul. [...]). Pismem z dnia 09.02.2021 r. skierowanym do p.p. C. S. i W. S. - organ wezwał strony do usunięcia baneru widocznego na dołączonej do wezwania fotografii - do dnia 26.02.2021 r. Organ poinformował, że 18.06.2020r. minął termin dostosowania reklam i urządzeń reklamowych do przepisów uchwały krajobrazowej. Uchwała obowiązuje, a jej nieprzestrzeganie zagrożone jest karą pieniężną. W dniu 01.03.2021 r. p. C. S. wniosła o odstąpienie od nakazu (z powodu pandemii) i wyjaśniła, że baner na zachodniej stronie garażu (przy ul. [...]) nie ingeruje w krajobraz i chroni ścianę budynku. 30.03.202Ir. organ ponawia wezwanie. Dnia 13.05.2021 r. (notatka służbowa) szyldy reklamowe nadal pozostawały na budynkach. Wyznaczony został na 20.07.2021 r. termin oględzin. W spisanym protokole uwidoczniono, że p. R. S. nie wyraził zgody na obmiar banerów, wobec czego ich wymiary zostały oszacowane kolejno na: 1,2 m˛ ,10,0 m˛ i 0,4 m˛. Dnia 30.07.2021 organ zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego. Zawiadomienie zostało doręczone p. C. S. w dniu 02.08.2021 r. Oznacza to, że od dnia wszczęcia postępowania (30.06.2021r.) upłynęły 43 dni. Dnia 16.08.2021r. p. C. S. wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary ze względu na wiek oraz stan zdrowia. Organ wyjaśnia, że nie jest to możliwe ze względu na stanowczy przepis art. 37d ust. 4 u.p.z.p., natomiast wniosek o umorzenie kary może być rozpatrzony później - na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W notatce służbowej z dnia 17.08.2021r. organ stwierdził, że baner na garażu od strony ul. [...] został usunięty, a usytuowanie dwóch pozostałych szyldów zmienione. Nie zwalania to jednak organu od obowiązku wymierzenia kary za okres 43 dni liczony od dnia doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania do jego zakończenia (12.08.2021r.).

Po rozpatrzeniu zarzutów skarżącej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W tym art. 37d ust. 1, ust.3, ust. 4 i ust. 8 stawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały nr VI/50/19 Rady Gminy Kościelisko z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Gminy Kościelisko, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazało, że:

nie może być uwzględniony zarzut, iż karę pieniężną wymierzono osobie, która z uwagi na wiek i brak umiejętności, nie byłaby w stanie umieścić szyldów reklamowych. Należy bowiem zauważyć, że kara została nałożona na p. C. S. jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą p. n. C. S. - wynajem pokoi";

zgodnie z urzędowym wyciągiem z rejestru gruntów działka nr [...] jest współwłasnością p.p. C. i W. S.;

P. R. S. nie dopuścił do obmiaru szyldów podczas wizji lokalnej w dniu 20.07.2021r. wobec czego przyjęto wymiary trzech reklam według informacji podanych przez niego, jako osobę upoważnioną przez Stronę do udziału w wizji, co zostało odnotowane w protokole. Wizja lokalna w dniu 20.07.2021 r. była jedyną zwołaną przez organ, o której uczestników postępowania powiadomiono. Organ nie organizował innych naoczni, nie przesłuchiwał świadków i nie powoływał biegłych - nie było to bowiem potrzebne wobec nie budzących wątpliwości okoliczności sprawy. Notatki służbowe były sporządzone w toku postępowania przy obecności przedstawiciela Straży Gminnej i były okazywane stronom;

obowiązek dostosowania urządzenia reklamowego do przepisów uchwały krajobrazowej spoczywa na właścicielu (lub właścicielach) obiektu, na którym umieszczona jest reklama. Uchybienie obowiązkowi złożenia deklaracji nie zmienia obowiązków podmiotu - właściciela nieruchomości;

- bezpodstawny jest zarzut, jakoby wymierzenie kary miało dotyczyć okresu przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, skoro brak było wówczas przepisów regulujących kwestie reklam. Zgodnie z wymienionymi przepisami i uzasadnieniem decyzji kara jest naliczana od dnia wszczęcia przez organ postępowania w sprawie ujawnionej reklamy niezgodnej z przepisami uchwały krajobrazowej. Nie jest to zatem przypadek działania prawa wstecz co sugeruje skarżąca Pani C. S. wnosi o odstąpienie od wymierzenia kary ze względu na wiek oraz stan zdrowia. Organ wyjaśnia, że nie jest to możliwe ze względu na stanowczy przepis art. 37d ust. 4 u.p.z.p., natomiast wniosek o ew. umorzenie kary może być rozpatrzony później - na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Oceniając decyzję organu I instancji Kolegium wskazało, że w decyzji organ podał szczegółowo podstawę prawną wymiaru kary, przedstawił okoliczności i tok postępowania oraz dokładne wyliczenia wynikowe. Okoliczności sprawy zostały udokumentowane m.in. wizualizacją fotograficzną oraz wykazem czynności administracyjnych organu.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Pani C. S.. Skarżąca wskazuje, że zgodnie z art. 37d ust. 1 u.p.z.p. podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej. Oznacza to, że ewentualna kara może być tylko i wyłącznie nałożona na osobę, która taką czynność wykonała. Skarżąca zaś takiej czynności nie wykonała, choćby z racji jej podeszłego wieku, jak i braku umiejętności manualnych oraz sił. Nie byłaby zdolna do umieszczenia wskazywanych "urządzeń reklamowych" w takich miejscach. Okoliczność ta została podniesiona już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co jednakże przez organ odwoławczy zostało całkowicie zlekceważone. Organ I instancji z obrazą art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. kwestii tej nie poświecił należytej uwagi, ograniczając się jedynie do powtórzenia tez organu I instancji. Dwuinstancyjność zaś postępowania administracyjnego na tym nie polega. Organ odwoławczy winien samodzielnie w tym względzie przeprowadzić stosowne postępowanie, ale tego nie uczynił. W aktach postępowania nie ma dowodu na to, że owe urządzenia reklamowe zostały tam umieszczone przez Skarżącą. Jakkolwiek w sensie prawa własności należą one do Skarżącej, jednak ona ich tam nie umieściła, ani też nie zleciła osobie trzeciej ich umieszczenia w taki sposób. To że Skarżąca jest uwidoczniona w centralnej ewidencji działalności gospodarczej jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą p. n. [...]" i to że jest współwłaścicielką nieruchomości, na której sporne reklamy umieszczono, nie jest w ocenie Skarżącej wystarczającą okolicznością w zakresie przypisania jej sprawstwa ich umieszczenia.

Skarżąca zarzuciła także, że nieprawidłowo została określona wielkość urządzeń reklamowych. Co prawda nie dokonano ich pomiaru, bo Skarżąca nie wyraziła na to zgody, ale nie mogło to stanowić przeszkody do poczynienia przez organ I instancji ustaleń w tym zakresie na podstawie innych czynności. Niedopuszczalne było li tylko opieranie się na wielkościach podanych przez R. S. podczas oględzin w dniu 20 lipca 2021 r. a to z tej przyczyny, że nie został on ustanowiony przeze mnie jako pełnomocnik w sprawie. Upoważniłam go jedynie do udziału w oględzinach, co znalazło wyraz w treści protokołu z tej czynności dowodowej. R. S. nie podał wielkości reklam. Ich wielkość (powierzchnia) zostały oszacowane "na oko" i nigdy te wielkości nie zostały przeze mnie przyznane. Podane w decyzji organu I instancji i organu odwoławczego powierzchnie nie odpowiadają prawdzie. R. S. nie został przesłuchany czy to jako świadek czy jako strona (współwłaściciel nieruchomości) na okoliczność powierzchni reklam.

Skarżąca wskazuje także, że nie ma dowodu na to, że reklama opisywana jako baner w istocie banerem była. Nikt ze strony organów administracji nie pokusił się o to, by ustalić rodzaj materiału (konstrukcji) tej reklamy. Tymczasem nawet optycznie można było ustalić, że jest to reklama wykonana z płyty twardej z materiałów drewnopochodnych dookoła obudowana drewnianą ramą.

Skarżąca podnosi dalej, że kluczowe znaczenie miało także poczynienie ustaleń faktycznych dotyczących czasu umieszczenia owych urządzeń reklamowych, bo przecież od tego czasu zależy wysokość sankcji. Tymczasem zostały one oparte na kilku "notatkach służbowych" sporządzonych przez pracowników organu I instancji, ale bez udziału stron. Zgodnie z art. 67 kpa organ ma obowiązek sporządzić zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dana czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. W szczególności trzeba sporządzić protokół: przyjęcia wniesionego ustnie podania, przesłuchania strony, świadka i biegłego, oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu, rozprawy oraz ustnego ogłoszenia decyzji i postanowienia. Wyliczenie to ma jednak tylko przykładowy charakter. W myśl art. 72 k.p.a. czynności organu, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego. W rozpatrywanym przypadku organ I instancji tego zaniechał i ograniczył się do niedopuszczalnych "notatek służbowych", co w całej rozciągłości Skarżąca kwestionuje, jako wyraz pogwałcenia jej gwarancji procesowych oraz gwarancji procesowych innych stron postępowania. Ważne jest, że nie ma nawet owych notatek służbowych z poszczególnych dni w przedziałach czasu, których sankcja dotyczy. Tymczasem reklamy te zostały zasłonięte folią i ich treść nie była widoczna. Folia ta ze względu na górskie warunki atmosferyczne (silny wiatr) została uszkodzona i na krótki okres zdjęta, aby ją wymienić na nową. W tym czasie zostały wykonane fotografie przez funkcjonariuszy straży gminnej. Jednakże w innych niż wymienione w tych notatkach służbowych dniach, reklamy nie były widoczne (po zamontowaniu zasłony z folii) a to na skutek ich okresowego zasłonięcia foliami. W takim przypadku nie były one więc urządzeniami reklamowymi, bo nic nie reklamowały.

Skarżąca kwestionuje także wysokość wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej. Jednym z powtarzających sią zarzutów wobec administracyjnych kar pieniężnych jest ich zbytnia dolegliwość. Dobitnym tego przykładem był przepis art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2014r., sygn. akt SK 6/12, który przewidywał wysokość administracyjnej kary pieniężnej za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia w wysokości trzykrotnej opłaty ustalonej na podstawie stawek ustawowych. Trybunał uznał, że przepis ten w zakresie braku proporcjonalności wymierzonej kary w stosunku do wagi naruszonego dobra, jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Trybunał w uzasadnieniu wyroku wskazał, że oceniane z tego punktu widzenia art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 u.o.p., zdaniem Trybunału, wskazanego wymogu proporcjonalności sensu strico nie spełniają. Dzieje sią tak nie tylko z uwagi na sposób ukształtowania w nich zasady odpowiedzialności za naruszenie ustawowego obowiązku, jako odpowiedzialności czysto obiektywnej, lecz również z uwagi na skalą represyjności w określaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej, mającej w dużej części swoje źródło w znacznej wysokości opłat warunkujących w części przypadków uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu. Trybunał wskazał, że w niektórych przypadkach obowiązek zapłacenia kilkudziesięciu lub kilkuset tysięcy zł kary może doprowadzić sprawcę deliktu do ruiny finansowej i odjęcia mu prawa własności . Zgodnie z art. 37d ust. 4, karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów uchwały rady gminy, albo usunięcia tablicy lub urządzenia. W przypadku, gdy w dniu wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, tablica lub urządzenie reklamowe nadal nie zostało dostosowane do przepisów uchwały albo usunięte, wówczas karę pieniężną wymierza się za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji. Następnie, po wykonaniu obowiązku dostosowania tablicy lub urządzenia do przepisów uchwały albo ich usunięcia, w stosunku do którego decyzja administracyjna podlega rygorowi natychmiastowej wykonalności, organ określa w drodze odrębnej decyzji wysokość kary pieniężnej za okres od wydania uprzedniej decyzji do dnia dostosowania do przepisów uchwały albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Rozwiązanie takie sprawia, że mimo, iż decyzja nie jest ostateczna liczy się za ten okres karę administracyjną. Ostateczność zaś decyzji nie zależy od strony postępowania a od organu I instancji, ewentualnie II instancji, które tę sprawę rozpatrują. Takie rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę narusza wspomniany przepis Konstytucji RP.

Skarżąca wskazuje, że organ I instancji dopuścił się obrazy przepisów art. 7 i art. 77 § 1 w zakresie niezachowania wymogu wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy, o których mowa wyżej, w wyniku czego doszedł do wadliwych wniosków i naruszenia jej uprawnień. Zwraca ona uwagę, że na terenie gminy Kościelisko istnieją setki urządzeń reklamowych, które są niezgodne z ww. uchwałą i organ I instancji nie podejmował w stosunku do nich i nie podejmuje nadal, żadnych działań prawem przewidzianych. Okoliczność ta ma znaczenie ze względu na treść art. 8 § 2 k. p. a. Skoro bowiem praktyka organu I instancji jest taka, że nie podejmował on żadnych działań w stosunku do innych osób, które niezgodne z ww. uchwałą urządzenia reklamowe eksponowały, to także w stosunku do Skarżącej takich działań nie powinien przedsiębrać, zwłaszcza że spornej reklamy nie umieściła.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji stwierdza, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji w przedstawionym powyżej stanie faktycznym stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.) oraz uchwały nr VI/50/19 Rady Gminy Kościelisko z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Gminy Kościelisko (Dz.Urz. Woj. Małop. Z 2019 r. poz. 4282, dalej jako uchwała krajobrazowa).

Stosownie do art. 37a ust. 1 u.p.z.p rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Na podstawie upoważnienia ustawowego Rada Gminy Kościelisko podjęła w/w uchwałę krajobrazową. W świetle tej uchwały zasady umieszczania tablic i urządzeń reklamowych kształtują się następująco. Na całym terenie gminy dopuszcza się jedynie jedną z trzech form szyldów: szyld na ścianie budynku, usytuowany równolegle do niej, szyld na ścianie budynku usytuowany prostopadle do niej oraz szyld na ogrodzeniu usytuowany równolegle do niego. (§ 6 ust. 1 uchwały krajobrazowej). Na terenie nieruchomości , każdy podmiot prowadzący na niej działalność, może umieścić tylko jeden szyld na ścianie budynku (równolegle lub prostopadle do niej) oraz jeden szyld na ogrodzeniu tej nieruchomości. (§ 6 ust. 2 uchwały krajobrazowej). Wykluczono możliwość stosowania banerów reklamowych (§ 7 ust. 1 uchwały krajobrazowej). Pojęcie baneru reklamowego zostało zdefiniowane w § 3 pkt 1 uchwały krajobrazowej jako tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe z reklamą przedstawioną na tkaninie lub innym wiotkim materiale. Określono gabaryty szyldów umieszczonych na ścianach budynków, usytuowanych równolegle do nich. Zgodnie z § 9 pkt 1 lit. b uchwały krajobrazowej maksymalna powierzchnia szyldu nie może przekraczać 4 m˛ w przypadku budynku innego niż budynek w technologii zrębowej. W myśl § 11 uchwały krajobrazowej szyldy ścianach budynków usytuowane prostopadle do nich mogą być umieszczane jedynie na ścianach pierwszej kondygnacji naziemnej, poniżej głównego okapu dachu, z wyłączeniem ścian kondygnacji w kubaturze dachu.

Stosownie do § 6 ust. 2 uchwały nr XIII/102/20 rady Gminy Kościelisko z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie opłaty reklamowej (Dz.Urz. Woj. Małopol. Z 2020 r., poz. 2130) opłata reklamowa za 1 m˛ powierzchni reklamy lub urządzenia reklamowego wynosi 0, 20 złotych, opłata stała dzienna za urządzenie reklamowe wynosi 2, 00 złote za 1 m˛, zaś 1, 50 złotych za 1m˛ w przypadku tablicy reklamowej (szyldu).

Zgodnie z art. 37d ust. 1 u.p.z.p. podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej. Art. 37d ust. 2 stanowi, że jeżeli nie jest możliwe ustalenie podmiotu, o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną wymierza się odpowiednio właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub posiadaczowi samoistnemu nieruchomości lub obiektu budowlanego, na których umieszczono tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe. Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent miasta). Stosownie do art. 37d ust. 4 u.p.z.p karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia. W myśl art. 37d ust. 5 w przypadku, gdy w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe nie są zgodne z przepisami, o których mowa w ust. 1, w decyzji tej określa się:

1) wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji, oraz

2) obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia. W art. 37d ust. 8 u.p.z.p. określono zasady naliczania kary pieniężnej wskazując, że wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Zgodnie z art. 37d ust. 9 u.p.z.p. jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Kara pieniężna stanowi dochód gminy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Sądowa kontrola skarżonej decyzji wykazała, że była ona prawidłowa. W sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny. Do istotnych z punktu widzenia stosowanych przepisów prawa elementów stanu faktycznego należą następujące okoliczności. Na obiektach budowlanych zlokalizowanych na dz. [...] w Kościelisku stwierdzono występowanie dwóch szyldów w formie banerów reklamowych oraz szyldu usytuowanego prostopadle do ściany budynku (k. 17-18 i 25 administracyjnych akt sprawy). Na budynku garażowym zlokalizowanym od strony ul. [...] znajdowały się dwa obiekty reklamowe: na bocznej (zachodniej ścianie) baner reklamowy o wymiarach 2m x 5 m oraz szyld prostopadły wykonany z materiału trwałego o wymiarach 0, 50 x 0, 80 m. Na drewnianym budynku garażowym od strony ul. [...] na ścianie szczytowej umieszczono szyld wykonany z baneru reklamowego oprawionego w drewnianą ramkę o wymiarach 1 m x 1, 2 m. Działka nr [...] w Kościelisku stanowi współwłasność Pani C. S. oraz Pana W. S. (k. 7 administracyjnych akt sprawy). Pani C. S. prowadzi działalność gospodarczą pn. C. S. – wynajem pokoi" w K. przy ul. [...], dz. [...] (k. 20 administracyjnych akt sprawy).

Stan faktyczny został ustalony na podstawie kontroli prowadzonych w terenie (z dnia 9 lutego 2021 r. , 13 maja 2021 r.20 lipca 2021 r., 10 sierpnia 2021 r. oraz 13 sierpnia 2021 r. oraz 17 sierpnia 2021 r.). W dniu 20 lipca 2021 r. odbyła się wizja lokalna na działce nr [...] w Kościelisku z udziałem stron postępowania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje na naruszenie przepisów uchwały krajobrazowej przez umieszczenie więcej niż jednego szyldu na ścianie budynku (budynku garażowego zlokalizowanego od strony [...] w Kościelisku), co stanowi naruszenie § 6 ust. 2 uchwały krajobrazowej. Umieszczenie banerów reklamowych na budynkach garażowych (zarówno od strony ul. [...], jak i od strony ul. [...]) narusza § 7 ust. 1 uchwały krajobrazowej. Umieszczenie baneru reklamowego o wymiarach 2m x 5 m na bocznej (zachodniej) ścianie budynku garażowego od strony ul. [...] stanowi naruszenie § 9 pkt 1 lit. b uchwały krajobrazowej.

Wobec powyższego organy zasadnie uznały, że zachodzą podstawy do zastosowania art. 37d u.p.z.p. i wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Kara jest naliczana od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Z akt sprawy wynika, że wszczęcie postępowania nastąpiło dnia 30 czerwca 2021 r. (k. 11 administracyjnych akt sprawy). Podczas kontroli w dniu 13 sierpnia 2021 r. (k. 38 administracyjnych akt sprawy) ustalono, że przystąpiono do usuwania reklam, wobec powyższego administracyjna karę pieniężną naliczano do dnia 12 sierpnia 2021 r.

Jako podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej ustalono wymiary tablic reklamowych podczas wizji w dniu 20 lipca 2021 r. W protokole z wizji wskazano, że wobec tego, iż Skarżąca odmówiła zmierzenia obiektów reklamowych, ich wymiary zostały oszacowane. Baner reklamowy od strony ul. [...] określono jako obiekt o wymiarach 1m x 1, 5 m, przy czym Pan R. S., syn Skarżącej, upoważniony przez nią do udziału w wizji, obecny podczas wizji skorygował jego wielkość wskazując, że ma wymiary 1 m x 1, 20 m. Baner reklamowy na budynku garażowym od strony ul. [...] zajmuje cała jego ścianę, a zatem jego wymiar to 2 m x 5 m, co potwierdził obecny podczas wizji Pan R. S.. Szyld reklamowy na budynku garażowym od strony ul. [...] ma wielkość 50 x 80 cm, co także potwierdził Pan R. S..

W oparciu o te informacje zgodnie z art. 37d ust. 8 u.p.z.p w zw. z § 6 ust. 2 uchwały o opłatach reklamowych ustalono wysokość administracyjnej kary pieniężnej.

Postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z zachowaniem gwarancji procesowych strony postępowania i dbałości o jej interes prawny (k. 21 administracyjnych akt sprawy). Podkreślić należy, że jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania, co miało miejsce w dniu 30 czerwca 2021 r. organ informował Stronę o konieczności dostosowania obiektów reklamowych do postanowień uchwały krajobrazowej i konsekwencjach zaniechania tego obowiązku w postaci możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (k. 6 administracyjnych akt sprawy).

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, co następuje:

W kwestii zarzutu, że to nie Skarżąca umieściła obiekty reklamowe, albowiem z uwagi na podeszły wiek nie byłaby w stanie tego zrobić wskazać należy, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych podmiotem, który umieścił reklamę jest także podmiot, na polecenie którego reklamę umieszczono (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9czerwca 2021 r. sygn. II SA/Gd 168/21). W szczególności w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (jak Skarżąca) nie sposób przyjąć, że osobą umieszczającą tablicę lub urządzenie reklamowe jest osoba fizyczna lub osoby (np. pracownicy firmy montażowej), którzy na zlecenie przedsiębiorcy posadowili, tj. dokonali fizycznego przytwierdzenia tablicy lub urządzenia na nieruchomości. Należy bowiem zauważyć, że taka tablica lub urządzenie ma na celu promowanie osoby, przedsiębiorstwa, a więc to przede wszystkim reklamodawca jest zainteresowany umieszczeniem tablicy lub urządzenia reklamowego. Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy bezsprzecznie wskazują na to, że taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pn. "[...]" na nieruchomości oznaczonej jako dz. ewid. [...] w K. . Umieszczone obiekty reklamowe taką właśnie działalność reklamowały. Zrozumiałe jest, że z różnych powodów jak np. choroba, czy podeszły wiek, reklamodawca nie zawsze jest w stanie fizycznie umieścić reklamę osobiście. Ale to on czerpie korzyści z reklamy i ponosi konsekwencje naruszenia prawa przez umieszczenie reklam niezgodnie z prawem.

Odnosząc się do zarzutu, że wymiary obiektów reklamowych zostały jedynie "oszacowane" bowiem nie dopuszczono do ich pomiaru stwierdzić należy, że z powołanego protokołu z wizji przeprowadzonej w dniu 20 lipca 2021 r. wszystkie szacowane wymiary zostały potwierdzone jako rzeczywiste przez Pana R. S. upoważnionego przez Skarżącą do udziału w wizji, korygującego na bieżąco te szacunki, co odnotowano w protokole. Odnośnie do charakteru obiektów reklamowych jako banerów, zgromadzona w sprawie dokumentacja fotograficzna nie budzi wątpliwości co do charakteru tych obiektów reklamowych.

Za niezasadne należy uznać zarzuty jakoby notatki służbowe nie mogły stanowić dowodu w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przed wydaniem decyzji organ I instancji umożliwił stronie zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (k.21, k. 26 administracyjnych akt sprawy).

Odnosząc się do zarzutu braku dowodu, jakoby cały czas przez okres 43 dni urządzenia reklamowe były umieszczone z naruszeniem przepisów uchwały krajobrazowej trzeba zauważyć, że to powołane powyżej przepisy prawa, w szczególności art. 37d ust. 8 u.p.z.p. określają moment, od którego nalicza się i z którym kończy się naliczanie administracyjnej kary pieniężnej. Okoliczności te zaś zostały ustalone i udokumentowane w aktach administracyjnych przez organ I instancji.

Brak jest podstaw do kwestionowania legalności art. 37d u.p.z.p. Powołany przez Skarżącą wyrok TK z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. SK 6/12 dotyczył innych przepisów prawa. Art. 37d ust. 8 u.p.z.p wskazuje sposób liczenia administracyjnej kary pieniężnej, a obrana metoda (m.in. uwzględniająca czas trwania naruszenia prawa) motywowana jest skłonieniem do jak najszybszego zapewnienia zgodności z prawem. W pewnym zakresie wysokość kary jest zatem zależna od zachowania podmiotu, wobec którego kara taka ma być orzeczona. Za niezasadny uznać należy zarzut, że uchwała krajobrazowa nie ma zastosowania, bowiem weszła ona w życie 19 czerwca 2019 r., natomiast okoliczność, że obiekty reklamowe zostały umieszczone przed jej wejściem w życie, jak zdaje się wskazywać Skarżąca, pozostaje bez wpływu na ocenę okoliczności, że po wejściu w życie uchwały krajobrazowej Skarżąca nie dostosowała się do jej postanowień. Wskazać należy, że w przedmiotowym postępowaniu nie było możliwości odstąpienia od naliczenia administracyjnej kary pieniężnej. Możliwe jest natomiast wnioskowanie przez Skarżącą, o czym informował organ I instancji w toku postępowania, o wystąpienie z odrębnym wnioskiem o umorzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa.

Bez wpływu na ocenę zgodności z prawem skarżonej decyzji pozostaje okoliczność, że nie we wszystkich przypadkach naruszenia uchwały krajobrazowej postępowania były wszczynane.

Przeprowadzona sądowa kontrola skarżonej decyzji wykazała prawidłowość rozstrzygnięcia organu II instancji o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji. Kontrola sądowa nie wykazała naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego należało orzec na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.