Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 785/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 pkt 1 -4, ust. 1a, ust. 2 i ust. 3, art. 71 ust. 1 i 2. art. 72 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 i ust. 3, art. 82 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 84 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 3 ust. 1 pkt 40 lit. a)
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Anna Dębowska Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. W., M.G. i S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.) – powoływanej jako: "u.i.o.ś." – a także § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) – zwanego dalej: "rozporządzeniem" – w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza A z [...] r., nr [...]

stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "K. V" w granicach działki nr ewid. 42 w miejscowości K., gmina A.

Kolegium wyjaśniło, że w odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji A.W. i M.G. wniosły o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Odwołujące się poinformowały o działaniach podjętych w związku z utworzeniem Stowarzyszenia A, które w pełni ma służyć wsparciem i pomocą dla osób, wymagających specjalistycznej opieki psychoedukacyjnej. Naturalnym jest zatem, że przede wszystkim skorzystają z tego wsparcia mieszkańcy A i pobliskich okolic. Niezrozumiałym jest dla odwołujących się jest, że duża grupa różnych specjalistów (nieustannie się poszerzająca), która ma na celu służyć dziesiątkom, setkom ludzi na obszarze gminy A jest mniej ważna niż jeden człowiek, działający na rzecz własnego dobra materialnego. Osoby tworzące Stowarzyszenie wiążą z nim swoją przyszłość. Oprócz ogromnego wkładu finansowego, w ten projekt lokują także całe swoje doświadczenie zawodowe, dorobek intelektualny wykazując w ten sposób pozytywne postawy prospołeczne i moralne. Ponadto, jako zespół specjalistów, są w stanie udokumentować swoje kwalifikacje zawodowe i doświadczenie. Część z nich już przeniosła się do gminy A, co wiązało się z przeorganizowaniem życia osobistego i zawodowego a część osób jest obecnie w trakcie tych zmian. Należy zaznaczyć, że lista zainteresowanych odnośnie współpracy ze stowarzyszeniem ciągle wzrasta, przez co automatycznie poszerza się kadra specjalistów oferujących pomoc na terenie gminy. Specyfika pracy w Ośrodku reprezentowanym przez Stowarzyszenie A wymaga konkretnych warunków na płaszczyźnie fizycznej, środowiskowej i psychicznej. Celem Ośrodka jest pomoc dzieciom, młodzieży i dorosłym, którzy wymagają szerokiej pomocy psychologicznej, terapeutycznej i sensorycznej, stąd wymagane są normy i kryteria, które należy stworzyć w celu spotęgowania procesów poprawy funkcjonowania i powrotu do zdrowia osobom ciepiącym na różnego rodzaju zaburzenia. Nie jest tajemnicą, że odpowiednie warunki środowiskowe, otoczenie przyrody, cisza, spokój, odgłosy natury oraz wyizolowanie ludzi od obciążających bodźców w postaci hałasu, zanieczyszczenia powietrza, tłumu ludzi, pól elektromagnetycznych i elektrycznych, miejskich dystraktorów, pyłu itp. znacznie wspomaga funkcjonowanie psychofizyczne osób zdrowych, a co dopiero potrzebujących pomocy. W takim dopiero środowisku możliwe jest uruchomienie odpowiednich narzędzi pracy terapeutycznej jak muzykoterapia, ćwiczenia wyciszająco-relaksujące, wprowadzanie lateralizacji półkul mózgowych, podnoszenie sprawności ciała oraz funkcjonowania psychicznego, stworzenie bezpiecznej przestrzeni do pracy gabinetowej u ludzi z depresją, lękami, fobiami, nadwrażliwością na bodźce (np. dzieci ze spektrum autyzmu), myślami samobójczymi, zaburzeniami psychosomatycznymi (np. astma, zaburzenia układu oddechowego, napady paniki) czy uruchomienia turnusów psychoedukacyjnych z możliwością całodobowego zakwaterowania i pobytu w sprzyjającym otoczeniu. W takiej zatem sytuacji kopalnia i związany z jej pracami hałas, unoszący się pył i kurz stają się nie tylko dyskomfortem dla mieszkańców okolic ale również poważanym zagrożeniem funkcjonowania psychofizycznego dla pacjentów już mierzących się z poważnymi problemami psychofizycznymi, a dla niektórych wprost niebezpiecznym terenem zagrażającym ich zdrowiu a nawet życiu (np. astmatycy).

W obliczu powyższych zagrożeń odwołujące się stwierdziły, że nie mogą pozwolić sobie na ryzyko pogorszenia stanu przyszłych pacjentów z uwagi na działającą nieopodal kopalnie odkrywkową. Nie rozumieją, dlaczego projekt tak mocno prospołeczny i potrzebny w dobie epidemii depresji, samobójstw, uzależnień, autyzmu, lęków i przeładowania stresem, nie jest atrakcyjny dla władz A oraz dlaczego inicjatywa w pełni organizowana i opłacana ze środków prywatnych, wymagająca odpowiednich warunków dla pomocy ludziom, nie jest wystarczającym argumentem dla pozyskania rzetelnej oceny środowiskowej oddziaływania kopalni na najbliższe otocznie? Brak tego typu opinii wzbudza w odwołujących się spory niepokój i blokuje wszelkie działania dotyczące budowy Ośrodka. Zaniepokojenie wzbudza także możliwość utraty inwestowanych pieniędzy i środków, z uwagi na istniejące według odwołujących się zagrożenie projektu z powodu uruchomienia kopalni. Dodatkowo, aktualna sytuacja wstrzymuje rozpoczęcie wdrażania projektu z uwagi na zagrożenie spadku poziomu wód gruntowych, zanieczyszczenia powietrza pyłem i kurzem, podwyższonym poziomem hałasu oraz zmiany krajobrazu w najbliższym otoczeniu. Ponadto opinia ta potrzebna jest dla uzyskania odpowiednich badań oddziaływania na środowisko, w którym będą przebywać ludzie chorzy czy wymagający różnych terapii. Podane normy dotyczące np. hałasu, w żaden sposób nie przekładają się na stan funkcjonowania dzieci i dorosłych z ASD (spektrum autyzmu), gdzie u tych osób występuje wysoka nadwrażliwość na bodźce sensoryczne np. hałas przemysłowy czy transportowy. Według opinii organów ochrony środowiska "poziom hałasu zamknie się w obszarze inwestycji lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie", co oznacza, iż działka 41/9, przeznaczona pod budowę Ośrodka Stowarzyszenia, jest narażona na poziom hałasu przekraczający przyjęte normy 50 dB. Taki poziom przekraczania hałasu jest niedopuszczalny dla terenów przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną i dla już istniejących posesji a co dopiero dla miejsc, które są przeznaczone do wspomagania ludzi w ich powrocie do zdrowia - tym samym planowanego przez nie Ośrodka. Wymagana jest zatem ostateczna opinia Wydziału Ochrony Środowiska, w której będą wzięte pod uwagę warunki, w jakich będzie działać i funkcjonować Ośrodek, gdyż będzie to miejsce spotkań ludzi chorych i wykazujących różnorakie zaburzenia, czyli inaczej reagujących na bodźce niż ludzie zdrowi. Dodatkowo, odległość kopalni od siedziby Stowarzyszenia, w postaci 38 metrów staje się raczej niedorzecznym i mało realnym sposobem na uniknięcie skutków sąsiedztwa tego typu działalności przemysłowej dla miejsca, którego atutem staje się obecność przyrody i minimalizacja negatywnych szumów sensorycznych. Obecność kopalni znacząco zmieni również obraz natury w najbliższym otoczeniu. Stare wyrobisko poeksploatacyjne zostało w całej swojej krasie zajęte przez przyrodę w postaci drzew samosiejek, krzewów i innej roślinności zamieszkałej przez ptaki oraz dzikie zwierzęta. Stało się zatem swoistym pasem zieleni pośrodku wsi K. Kopalnia na działce nr 42 doprowadzi do zniszczenia tego naturalnego i niezwykle przyjaznego terapeutycznie miejsca, powodując również obniżenie poziomu wód gruntowych, odcinając całą okolice od dostępu do wody (pobieranej ze studni). W obliczu globalnej suszy oraz ogromnych zmian klimatycznych, osuszanie kolejnego terenu dla uruchomienia przemysłu, jest decyzją absurdalną, nielogiczną i wręcz niezgodną z postawami proekologicznymi.

Następnie organ II instancji stwierdził, że w jego ocenie, w rozpatrywanej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił, że planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi bowiem przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) tiret 5 rozporządzenia. Ponadto, stosownie do treści art. 72 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, koncesji na podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, koncesji na podziemne składowanie odpadów oraz koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla - udzielanych na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Takiej zaś koncesji wymaga również planowane wydobywanie kopaliny ze złóż kruszywa naturalnego.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że mając na uwadze charakter planowanego przedsięwzięcia w tej sprawie bezspornie znajduje zastosowanie przepis art. 80 ust. 3 u.i.o.ś., gdyż planowana kopalnia kruszywa naturalnego po pierwsze zlokalizowana jest na terenie objętym planem miejscowym, a po drugie stanowi działalność określoną ustawą z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin. Wynika z tego jednoznacznie, że działalność polegająca na wydobywaniu kopaliny - piasku nie wymaga uzyskania koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, wymaga natomiast koncesji na wydobywanie kopaliny ze złóż.

Powyższe kwalifikuje ją do oceny według kryterium nienaruszenia zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w planie miejscowym jest zatem w tej sprawie – w świetle art. 80 ust. 3 u.i.o.ś. – podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego.

W zaskarżonej decyzji wskazano, że działka nr 42 w części objętej przeprowadzonym rozpoznaniem geologicznym, w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy A, przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z 16 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 76, poz. [...] z 2005r.) zlokalizowana jest w jednostce planistycznej F13PE. Zgodnie zaś z § 7 pkt 15 planu, teren oznaczony na rysunku planu symbolem PE, to teren eksploatacji kruszyw naturalnych. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem F13PE plan ustala jako przeznaczenie uzupełniające lokalizację obiektów kubaturowych, placu postojowego dla urządzeń wydobywczych i pojazdów oraz urządzeń pomocniczych bezpośrednio związanych z wydobyciem powierzchniowym. Obiekty kubaturowe, urządzenia i plac postojowy, o których mowa w ust. 1 powinny być lokalizowane poza granicą obszaru górniczego. Ponadto plan ustala:

1) wydobywanie kopaliny tylko w granicach obszaru górniczego;

2) obowiązek eksploatacji złoża zgodnie z opracowanym: "Projektem zagospodarowania złoża K." oraz planem ruchu, a także wg zasad mających na uwadze optymalny sposób wykorzystania udokumentowanych zasobów złoża, wymagań w zakresie ochrony środowiska, bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzkiego oraz technicznych możliwości wydobycia kopalin;

3) wydobycie kruszyw naturalnych systemem odkrywkowym;

4) pas ochronny dla terenów sąsiednich nie objętych wydobyciem o minimalnej szerokości 6 m.

Po wyeksploatowaniu plan ustala rekultywację terenu.

W tym stanie rzeczy, Kolegium uznało, że przedsięwzięcie polegające na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego nie narusza przeznaczenia nieruchomości określonego w planie. Informacja tej treści znajduje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Burmistrza A z [...] r., nr [...]. W tym stanie rzeczy organ I instancji zasadnie podjął dalsze czynności wyjaśniające w sprawie, w tym zmierzające do uzyskania stanowisk innych organów co do zasadności przeprowadzenia w tej sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z ustawowym trybem postępowania w tego typu sprawach Burmistrz A, pismami z 3 lipca 2018 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. W opinii sanitarnej z [...] lipca 2018r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z., po zapoznaniu się z Kartą informacyjną przedsięwzięcia, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "K. V" w granicach działki nr e wid. 42. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. w piśmie z 28 stycznia 2019 r., nr [...], wyraził opinię, że dla przedmiotowej inwestycji nie istnieje potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Stanowisko to zostało zajęte po przeprowadzeniu przez RDOŚ w Ł. postępowania wyjaśniającego, w ramach którego inwestor uzupełnił dane zawarte w Karcie informacyjnej w zakresie opisanym w wezwaniu z 30 lipca 2018 r. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - pismo z 25 lipca 2019r. nr [...].

Z uwagi na fakt, że powyższe opinie nie mają charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ostateczne stanowisko w tej sprawie należało do Burmistrza A, który postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "K. V" w granicach działki nr ewid. 42 w miejscowości K., gmina A. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie były dane zawarte w załączonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz stanowisko organów właściwych do wyrażenia opinii w tej sprawie.

Organ II instancji nadmienił, że postanowienie to zostało wydane w dacie obowiązywania art. 63 ust. 2 u.i.o.ś., który został uchylony dopiero z dniem 24 września 2019 r. mocą ustawy z 19 lipca 2019r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1712).

Dalej Kolegium wskazało, że przepis 84 ust. 1 u.i.o.ś. nie precyzuje, co powinno być określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przepisie tym znalazło się bowiem jedynie stwierdzenie o konieczności wskazania na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co zostało zresztą już stwierdzone w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.). Nie oznacza, to jednak, że nie ma ona określać żadnych innych kwestii. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nadal jest orzeczeniem merytorycznym, dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. i powinna spełniać warunki wynikające z art. 107 k.p.a. Ponadto, co wynika wprost z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Oznacza to, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt 1), usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych (pkt 2) oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1. Organ II instancji zwrócił również uwagę na przepis art. 84 ust. 1a u.i.o.ś., który wszedł w życie z 1 stycznia 2017 r. i wprost wskazuje jakie obowiązki mogą być nakładane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy nie była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. W decyzji takiej zatem organ może określić istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, jak również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 23. Organ może także nałożyć obowiązek wykonania działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczanie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje na dopuszczalny zakres decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ rozstrzygając o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, dokonuje niejako przesądzenia, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie niesie za sobą skutków w postaci znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, tym samym nałożenie obowiązków wskazanych powyżej należy rozważać w kontekście wskazywania takich rozwiązań, których zastosowanie w sposób bezsprzeczny pozwala na stwierdzenie braku takich znacząco negatywnych oddziaływań. Co wymaga szczególnego pokreślenia, pewność wyeliminowania oddziaływań, które mogłyby mieć charakter znacząco negatywny nie wymaga przeprowadzenia oceny, a więc w ramach dostępnej organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wiedzy posiadanej z urzędu oraz na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia i stanowisk organów współdziałających, musi być on w stanie rozstrzygnąć, że nakładane obowiązki zapewnią niewystąpienie znacząco negatywnych oddziaływań. Z kolei w charakterystyce przedsięwzięcia powinny zostać zawarte podstawowe informacje o przedsięwzięciu pozwalające zdefiniować jego zakres przedmiotowy i podstawowe elementy związane z jego realizacją a warunkujące zakres oddziaływań na środowisko.

Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że treść decyzji wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może wykraczać poza zakres regulowany przez art. 84 u.i.o.ś.

W ocenie organu II instancji, zaskarżona decyzja Burmistrza A z [...] r., nr [...], spełnia opisane wyżej kryteria. Organ orzekający prawidłowo ustalił, że załączona do wniosku Karta informacyjna przedsięwzięcia wraz ze złożonymi w toku postępowania wyjaśnieniami, zawiera podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, co pozostaje w zgodzie z treścią art. 62a u.i.o.ś.

W opracowaniu tym przedstawiono zarówno skalę przedsięwzięcia, istotne rozwiązania charakteryzujące przedsięwzięcie, brak powiązań z innymi przedsięwzięciami, emisje i występowanie innych uciążliwości, przewidywanie ilości wytwarzanych odpadów oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Podstawą do zajęcia przez organy opiniujące stanowiska co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko były dane zawarte w złożonej przez inwestora Karcie informacyjnej oraz załączniku sporządzanym na wezwanie organu orzekającego.

Zdaniem Kolegium organ orzekający w sprawie dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy opisał w sposób szczegółowy charakterystykę przedsięwzięcia oraz wskazał, że w podsumowaniu wykonanej analizy wpływu na klimat akustyczny projektowanej inwestycji, autor Aneksu l do Karty informacyjnej wykazał, że planowana eksploatacja złoża "K. V" nie stanowi zagrożenia akustycznego dla najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej. Jeśli warunki funkcjonowania będą zgodne z przedstawioną koncepcją, stanowiącą podstawę do niniejszej analizy, emisja hałasu spełni akustyczne standardy jakości środowiska w porze dnia przy zachowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska (Dz. U. Nr 263, poz. 2202) w zakresie ograniczenia emisji hałasu. Przy uwzględnieniu tych warunków izolinia wartości dopuszczalnej, wymaganej ochroną akustyczną obejmuje tylko i wyłącznie tereny niepodlegające ochronie akustycznej oraz nie nachodzi na najbliżej położoną zabudowę.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że o przeznaczeniu terenu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony, dla terenów gminy oraz, że ustalenia tego planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Działka nr 42 w miejscowości K., gmina A, zgodnie z obowiązującym planem miejscowym przeznaczona jest na cele eksploatacji kruszyw naturalnych i taki sposób jej wykorzystania został opisany w zaskarżonej decyzji wydanej na wniosek B. P. W świetle przepisów ustawy środowiskowej zasadą jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, natomiast wyjątkiem jest odmowa wydania takiej decyzji, która może nastąpić w razie wystąpienia enumeratywnie określonych przyczyn. Enumeratywne wyliczenie przyczyn odmowy wydania decyzji środowiskowej, traktowane jako wyjątek od zasady pozytywnego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wynika z charakteru decyzji środowiskowej, która służy jedynie ocenie następstw dla środowiska, związanych z realizacją danego przedsięwzięcia. Decyzja środowiskowa nie przesądza o przystąpieniu do realizacji przedsięwzięcia, ale otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się dalsze decyzje niezbędne w toku procesu inwestycyjnego. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Kolegium, żadna z przyczyn uzasadniających odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zachodzi.

Organ odwoławczy zaznaczył również, że w istocie z każdą nową inwestycją wiążą się określonego rodzaju mniejsze lub większe uciążliwości dla właścicieli sąsiadujących terenów, jednakże zaskarżona decyzja Burmistrza A z [...] r. nr [...] w sposób prawidłowy formułuje warunki przyszłej inwestycji, które mają gwarantować ograniczenie tej uciążliwości. Przy czym, co wymaga podkreślenia, organ orzekający nie ma obowiązku dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie raportu w każdej sprawie. Taka jest bowiem istota uregulowania przewidzianego w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., który uzależnia konieczność sporządzenia raportu od uwarunkowań konkretnej sprawy.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli A.W., M.G. i S.L., zarzucając naruszenie:

1. przepisu art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

a) odstąpienie od zebrania całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowej oceny przedmiotu postępowania, nadto oparcie zaskarżonej decyzji o błędnie ustalony stan faktyczny z pominięciem istotnych elementów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego;

b) poprzez pominięcie, że planowana inwestycja budzi sprzeciw mieszkańców sąsiadujących działek, w tym działek uzbrojonych o zabudowie mieszkaniowej;

2) przepisu art. 8 k.p.a. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów stawianych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, brak jakiegokolwiek odniesienia się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do wszystkich stawianych zarzutów;

3) przepisu art. 107 § 3 k.p.a., art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez brak kontroli odwoławczej zaskarżonej decyzji i brak rzetelnego, merytorycznego odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu;

4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b), ust. 2 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowej informacji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa;

5) art. 63 ust. 1 oraz ust. 2 u.i.o.ś. poprzez jego wadliwą wykładnię i niezastosowanie pomimo istnienia w sprawie istotnych przesłanek do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

6) wydanie zaskarżonej decyzji w braku uprzedniej analizy oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie zabudowane zabudową jednorodzinną mieszkaniową, zwłaszcza w kontekście zmiany morfologii terenu i ujemne oddziaływanie na ujęcia wody zlokalizowane w pobliżu kopalni;

7) wydanie zaskarżonej decyzji w braku uprzedniej analizy wpływu przedsięwzięcia na ewentualną zmianę stosunków wodnych kształtujących się na obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia;

Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., nie tylko nie odniosło się do zarzutów odwołania, ale też w żaden sposób nie dokonało oceny uwag i wniosków zgłaszanych w związku z udziałem społeczeństwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło jedynie uwagę, że odwołanie od decyzji Burmistrza A z [...] r. zostało podpisane także przez osoby "zainteresowane w sprawie". W ocenie Kolegium, tego rodzaju stwierdzenie wskazuje jedynie na ewentualny interes faktyczny tych osób w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawie. W orzecznictwie sądowym wyrażane są - niebudzące sporów - poglądy, że brak zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym ochrony środowiska rażąco narusza zasady podejmowania decyzji w tych postępowaniach i może uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że osoby, które go podpisały tworzą Stowarzyszenie A, którego zamierzonym celem ma być wsparcie i pomoc dla osób wymagających specjalistycznej opieki psychoedukacyjnej (pomoc psychologiczna, terapeutyczna i sensoryczna). Osoby zaangażowane w tworzenie stowarzyszenia przeniosły swoje interesy życiowe w sąsiedztwo planowanej inwestycji. Wskazano w odwołaniu, że w toku postępowania nie rozważono jaki wpływ będzie miał hałas generowany przez wydobycie kruszywa na środowisko w którym będą przebywać ludzie chorzy czy wymagający różnych form terapii (np. osoby z autyzmem). Organ odwoławczy nie wskazał nie tylko jakie są wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, ale też, w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione (bądź odrzucone) uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Stanowisko organu II instancji w zakresie udziału mieszkańców (społeczeństwa) w niniejszym postępowaniu jest dalece niewystarczające, ponieważ przybiera postać ograniczenia roli społeczeństwa w postępowaniu, w którym przeprowadza się ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko jedynie do formalnego (procesowego) umożliwienia zgłoszenia uwag i wniosków, bez ich merytorycznej oceny. Tymczasem zasada powszechnego dostępu do informacji o środowisku wyrażona w art. 5 u.i.o.ś. ma na celu zagwarantowanie realnego uczestnictwa społeczeństwa w postępowaniach tego wymagających, którego emanacją jest obowiązek leżący po stronie organów orzekających sprowadzający się do rozważenia składanych uwag i wniosków i dania temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji.

Dalej skarżący podnieśli, że Kolegium, zwłaszcza w kontekście przedstawionych uwag mieszkańców i zarzutów odwołania, nie dokonało merytorycznej oceny prawidłowości ustaleń zawartych w decyzji Burmistrza A z [...] r. dotyczących wpływu przedsięwzięcia na klimat akustyczny. Podobnie Kolegium zaniechało ustaleń w kwestii wpływu przedsięwzięcia na gospodarkę wodno-ściekową, na gospodarkę odpadami oraz na biosferę i walory krajobrazowe. W szczególności pominięto uwagi na temat ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na poziom wody w studniach już istniejących jak i tych planowanych. Obecnie na działce numer 41/4 wywiercone dwie studnie o głębokości 20 m - wg ustaleń jest to użytkowany poziom wodonośny na terenie Gminy. Zgodnie z Polską Normą PN-G-02100 dotyczącą górnictwa odkrywkowego dotyczącą pasów zagrożenia i pasów ochronnych, najmniejsza szerokość pasa ochronnego od zbiornika wodnego, - tutaj chronionym obiektem jest studnia - wynosi 50 metrów. Odległość ta będzie również dotyczyła następnych ujęć wody - studni, które będą usytuowane jeszcze na terenie obecnej działki o nr 41/4 i 41/1, z przeznaczeniem na sprzedaż pod zabudowę. Przyjęty 6 metrów pas ochronny od ww. działek jest mocno kontrowersyjny biorąc pod uwagę, że teren przyszłej kopalni graniczy z terenem przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną, na którym nie ma wodociągu i konieczne jest wiercenie studni. To dyskwalifikuje ten teren zgodnie z jego przeznaczeniem. A zachowanie nawet minimalnej odległości nie daje gwarancji na zachowanie koniecznego poziomu wody, by móc mieszkać w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Skarżący dodali, że znaczenie dla negatywnej kwalifikacji legalności kontrolowanych decyzji wydanych w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 84 u.i.o.ś.) ma również niedokonanie prawidłowego rozważenia, oceny oraz uwzględnienia warunków określonych w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) z 28 stycznia 2018 r. Powyższa opinia miała charakter opinii warunkowo pozytywnej, co oznacza, że organ ochrony środowiska uznał, że "nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko" dla inwestycji polegającego na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "K. V" w granicach obszaru i terenu górniczego "K. V" w granicach działki o nr ewidencyjnym 42 w

miejscowości K., gm. A", o ile będą spełnione określone warunki, szczegółowo opisane w pkt II opinii. Szczególnie istotne są warunki związane z obowiązkiem, przeprowadzenia prac przygotowawczych związanych z udostępnieniem złoża poza okresem lęgowym ptaków krajobrazu rolniczego, przypadającym na okres od 15 października do końca lutego oraz z obowiązkiem rozpoczęcia wydobycia z obu pól eksploatacyjnych w miejscu jak najbardziej oddalonym od terenów chronionych akustycznie. Powyższe warunki nie zostały jednak rozważone przez organy orzekające w sprawie, które ograniczyły swoje ustalenia na ten temat do powtórzenia treści opinii w uzasadnieniach decyzji pierwszej i drugiej instancji.

Według skarżących w postępowaniu w sprawie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej opinia regionalnego dyrektora ochrony środowiska o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 u.i.o.ś.) jest wydawana przed wydaniem postanowienia stwierdzającym brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.) oraz przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 84 u.i.o.ś. Jeżeli regionalny dyrektora ochrony środowiska, działając na podstawie art. 64 ust. 3a u.i.o.ś i korzystając z przewidzianej tam kompetencji fakultatywnej, wskazał w opinii stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b u.i.o.ś, to niewątpliwie organy orzekające w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach muszą co najmniej rozważyć i ocenić powyższe warunki lub wymagania oraz szczegółowo i precyzyjnie uzasadnić ich uwzględnienie albo nieuwzględnienie w treści postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 u.i.o.ś., oraz w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 84 u.i.o.ś. Niedokonanie przez organy orzekające w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia szczegółowych i własnych rozważań oraz ocen w powyższym zakresie stanowi istotne naruszenie wskazanych wyżej przepisów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Według ust. 2 tego artykułu uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi bowiem przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione

w § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) tiret 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania). Ponadto, jak słusznie zauważył organ, stosownie do treści art. 72 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem koncesji na koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż - udzielanych na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

Następnie wskazać należy, że kolejnym krokiem w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 zdanie 1 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jednak w przypadku działalności określonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, innej niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia jest nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, oraz w odrębnych przepisach (art. 80 ust. 3 u.i.o.ś.).

W niniejszej sprawie planowana kopalnia kruszywa naturalnego zlokalizowana jest na terenie objętym planem miejscowym i stanowi działalność określoną ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, gdyż ma polegać na wydobywaniu kopaliny – piasku. Tym samym nie wymaga uzyskania koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, wymaga natomiast koncesji na wydobywanie kopaliny ze złóż.

Zadaniem organu była zatem ocena, czy planowane przedsięwzięcie spowoduje naruszenie przeznaczenia nieruchomości określonego w planie miejscowym. W związku z tym organ ustalił, że działka nr 42 w części objętej przeprowadzonym rozpoznaniem geologicznym, w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy A, przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z 16 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 76, poz. [...] z 2005 r.) zlokalizowana jest w jednostce planistycznej F13PE. Zgodnie zaś z § 7 pkt 15 planu, teren oznaczony na rysunku planu symbolem PE, to teren eksploatacji kruszyw naturalnych. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem F13PE plan ustala jako przeznaczenie uzupełniające lokalizację obiektów kubaturowych, placu postojowego dla urządzeń wydobywczych i pojazdów oraz urządzeń pomocniczych bezpośrednio związanych z wydobyciem powierzchniowym. Obiekty kubaturowe, urządzenia i plac postojowy, o których mowa w ust. l powinny być lokalizowane poza granicą obszaru górniczego. Ponadto plan ustala: 1) wydobywanie kopaliny tylko w granicach obszaru górniczego; 2) obowiązek eksploatacji złoża zgodnie z opracowanym: "Projektem zagospodarowania złoża K." oraz planem ruchu, a także według zasad mających na uwadze optymalny sposób wykorzystania udokumentowanych zasobów złoża, wymagań w zakresie ochrony środowiska, bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzkiego oraz technicznych możliwości wydobycia kopalin; 3) wydobycie kruszyw naturalnych systemem odkrywkowym; 4) pas ochronny dla terenów sąsiednich nie objętych wydobyciem o minimalnej szerokości 6 m. Po wyeksploatowaniu plan ustala rekultywację terenu.

Mając na uwadze ww. zapisy planu miejscowego podzielić należy stanowisko organów obu instancji, że planowane przedsięwzięcie polegające na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego nie narusza przeznaczenia nieruchomości określonego w tym planie.

Dalej wyjaśnić należy, że w świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. realizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ale tylko jeżeli obowiązek taki został stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 u.i.o.ś. w brzmieniu obowiązującym na dzień 19 sierpnia 2019 r.). Postanowienie, o którym mowa, wydaje się po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 1-4 u.i.o.ś. Organ zasięgający opinii przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) kartę informacyjną przedsięwzięcia; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 64 ust. 2 u.i.o.ś.). Organy opiniujące, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 3 u.i.o.ś.).

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wszystkie wskazane wyżej organ wydały opinie, że dla przedmiotowej inwestycji nie istnieje potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, wobec czego Burmistrz A, na podstawie wyrażonych opinii oraz w oparciu o załączoną do wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia, postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla omawianego przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 84 ust. 1 u.i.o.ś. W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. Jak już zostało wyżej wskazane, warunek ten został przez organ I instancji spełniony.

Ponadto w decyzji tej właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub c), lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub c). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1a i ust. 2 u.i.o.ś). Z kolei w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Oznacza to, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt 1), usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych (pkt 2) oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania

rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1.

Zdaniem Sądu podzielić należy stanowisko organu II instancji, że decyzja Burmistrza A z [...] r., nr [...], odpowiada wymogom stawianym przez wskazane wyżej przepisy. Zgodzić się również trzeba ze stwierdzeniem, że załączona do wniosku Karta informacyjna przedsięwzięcia wraz ze złożonymi w toku postępowania wyjaśnieniami, zawiera podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., co pozostaje w zgodzie z treścią art. 62a tej ustawy. Przedstawiono w niej zarówno skalę przedsięwzięcia, istotne rozwiązania charakteryzujące przedsięwzięcie, brak powiązań z innymi przedsięwzięciami, emisje i występowanie innych uciążliwości, przewidywanie ilości wytwarzanych odpadów oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Organ I instancji dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia, i w sposób szczegółowy określił, na czym polegać ma planowana inwestycja. Oceniono również jej wpływ na klimat akustyczny projektowanej i na podstawie Aneksu l do Karty informacyjnej wykazał, że planowana eksploatacja złoża "K. V" nie stanowi zagrożenia akustycznego dla najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej. Jeśli warunki funkcjonowania będą zgodne z przedstawioną koncepcją, stanowiącą podstawę do niniejszej analizy, emisja hałasu spełni akustyczne standardy jakości środowiska w porze dnia, gdy: - natężenie przejazdów samochodów ciężkich odbierających surowiec nie przekroczy 20/8 godzin; - praca na terenie jednego pola wydobywczego 1 koparki albo 1 ładowarki/spycharki lub ewentualnie innych urządzeń w tej liczbie spełniających kryteria akustyczne niniejszej analizy; - wykonanie ekranów akustycznych z hałd nadkładu od strony najbliższych terenów chronionych akustycznie, tj. od północy i od wschodu; - rozpoczynanie eksploatacji każdego pola wydobywczego w miejscu jak najbardziej oddalonym od terenów chronionych akustycznie i prowadzenie dalszego wydobycia w wykopie; - do urobku wykorzystane zostaną urządzenia, spełniające wymagania Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska (Dz. U. Nr 263, poz. 2202) w zakresie ograniczenia emisji hałasu. Przy uwzględnieniu powyższych warunków izolinia wartości dopuszczalnej, wymaganej ochroną akustyczną obejmuje tylko i wyłącznie tereny nie podlegające ochronie akustycznej oraz nie nachodzi na najbliżej położoną zabudowę w sposób prawidłowy formułuje warunki przyszłej inwestycji, które mają gwarantować ograniczenie tej uciążliwości. Uzasadnienie decyzji organu I instancji odpowiada zatem treści art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

dc