Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1614/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 200
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt III SA/Wa 1614/09 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa Sędzia WSA Jarosław Trelka (spr.) Protokolant Lidia Wasilewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz L. L. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 1614/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., wydaną m.in. na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy o 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), Burmistrz P. ustalił L.L. wymiar podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie 339 zł. Organ wskazał w uzasadnieniu, że z informacji podatkowej Skarżącego za rok 2009, złożonej w dniu 30 grudnia 2008 r., wynika, iż na będącej jego własnością nieruchomości w G. znajduje się jeden budynek letniskowy o powierzchni 23, 7 m2. Nieruchomość ta stanowi ponadto grunt o powierzchni 485 m2 sklasyfikowany - według informacji Skarżącego - jako nieużytki. W wyniku przeprowadzenia oględzin nieruchomości Organ uznał, że znajduje się na nim jeszcze jeden budynek o powierzchni 4, 37 m2, nie licząc jego części już rozebranej – zgodnie z załączoną do informacji podatkowej kopią zgłoszenia robót budowlanych (rozbiórki). Ten drugi budynek został posadowiony na bloczkach drewnianych oraz cegłach. Według Organu obydwa domki spełniają definicję budynku oraz są użytkowane rekreacyjnie. Powołując się natomiast na ewidencję gruntów Burmistrz uznał, że grunt Skarżącego sklasyfikowany jest jako "inne tereny budowlane" i także jest użytkowany rekreacyjnie.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podał, że jego sąsiedzi będący posiadaczami samoistnymi nie płacą podatku od gruntu. Taka dowolność jest, według niego, niedopuszczalna. Stan prawny działki gruntu nr [...] jest nieuregulowany (Skarżący dysponuje działkami [...], [...] i [...]). Ponadto, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z [...] grudnia 2007 r., grunt Skarżącego jest sklasyfikowany jako nieużytki, pastwiska, grunty zadrzewione i zakrzewione, i jako taki, zgodnie z art. 7 ust. 1 punkt 10 ustawy, jest zwolniony z podatku. Ocenił, że niesłusznie został mu naliczony podatek od budynku gospodarczego – ponad 10 takich budowli zlokalizowanych na działce [...] nie jest objęte podatkiem. Ta pozostała część domku służy Skarżącemu jako budynek gospodarczy, a ponadto nie jest on trwale związany z gruntem. Domek ten jest więc budowlą, a nie budynkiem, toteż – zgodnie z art. 2 ustawy – nie powinien podlegać podatkowi. Potwierdził to rzeczoznawca.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. SKO wskazało na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), według którego podstawą do wymiaru podatków są dane z ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji prowadzonej dla trzech działek Skarżącego wynika, że zostały one sklasyfikowane jako "inne tereny zabudowane" i oznaczone symbolem Bi. Tak sklasyfikowany grunt podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy. Kwestionując takie sklasyfikowanie gruntu i dołączając do odwołania kopię wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego z P. z dnia [...] grudnia 2007 r. Skarżący wskazał na zupełnie inną działkę – oznaczoną nr [...]. W niniejszej sprawie chodzi jednak o inne działki – o nr [...], [...] i [...]. Ponadto z przeprowadzonych oględzin wynika, że na nieruchomości Skarżącego znajdują się – w ocenie SKO – dwa budynki. Drugi z tych budynków - znajdujący się na działce nr [...] domek letniskowy – pozostał po częściowej rozbiórce budynku większego. Przy wymiarze podatku uwzględniono natomiast przepisy stosownej uchwały Rady Miejskiej w Pułtusku z dnia 24 października 2008 r. dotyczącej stawek podatkowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO Skarżący zauważył, że Organ odwoławczy nie wyznaczył terminu na zapoznanie się z dowodami oraz na ustosunkowanie się do nich. Zauważył też, że w czasie postępowania odwoławczego drugi z jego domków letniskowych uległ dalszej rozbiórce. Stał się szopą nie podlegającą opodatkowaniu. Ponadto obiekt ten nie jest związany z gruntem, co oznacza, że nie jest budynkiem, co z kolei wyklucza jego opodatkowanie. Obiekt ten jest tylko budowlą, a skoro Skarżący nie prowadził w nim działalności gospodarczej, to budowla taka nie podlega także opodatkowaniu. Powtórzył odnośnie do gruntu, że ustawa zwalnia z opodatkowania nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jakikolwiek grunt zadrzewiony lub zakrzewiony jest z podatku zwolniony, a takie właśnie są jego grunty. Powtórzył, że inni posiadacze określonych nieruchomości – jego sąsiedzi, nie płacą podatku od nieruchomości, a poza tym SKO utrzymało w mocy decyzję ustalającą podatek od nieruchomości "...ale z 2004 roku.".

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ przyznał, że naruszył art. 200 Ordynacji podatkowej, ale nie miało to wpływu na treść decyzji. Ponadto wskazał, że w swojej decyzji utrzymał decyzję Burmistrza P. dotyczącą podatku na rok 2009, a nie 2004, zaś wymienienie roku 2004 wyniknęło z oczywistej omyłki, która została już sprostowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są zasadne.

Zasadnie wskazał Skarżący, że znajdujący się na działce [...] "budynek" nie mógł być przedmiotem opodatkowania – przynajmniej na obecnym, udokumentowanym w aktach sprawy etapie postępowania dowodowego. Skarżący konsekwentnie podawał, że wykorzystywana przez niego jako budynek gospodarczy "szopa" nie jest trwale związana z gruntem, nie prowadził on natomiast działalności gospodarczej z wykorzystaniem tej "szopy". Na dowód tego wskazał na załączone do akt postępowania zdjęcia świadczące o braku trwałego związania przedmiotowego obiektu z gruntem. Organy nie zakwestionowały tych faktów podanych przez Skarżącego – SKO w ogóle do tych twierdzeń Skarżącego, podanych w odwołaniu, się nie odniosło (co zresztą samo w sobie, zgodnie z art. 121 § 1, art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, uzasadniałoby uchylenie decyzji). Tymczasem, jak stanowi art. 2 ust. 1 punkt 3 ustawy, budowla (obiekt budowlany inny niż budynek i obiekt małej architektury) podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niezbędnym warunkiem uznania danego obiektu za budynek jest natomiast trwałe związanie go z gruntem.

Sąd podzielił ocenę Skarżącego, że wbrew art. 200 Ordynacji podatkowej nie został on powiadomiony o zakończeniu przez SKO postępowania dowodowego oraz o prawie zapoznania się z tym materiałem, przez co nie poinformował on Organu odwoławczego o dalszej rozbiórce obiektu zlokalizowanego na działce [...]. Fakt ten przyznał zresztą także sam Organ. Zakładając, że omawiany obiekt jest jedynie budowlą powyższe uchybienie procesowe nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż – niezależnie od powierzchni budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 punkt 2 ustawy - nie podlega ona opodatkowaniu, jeśli nie jest związana z działalnością gospodarczą.

Pozostałe zarzuty Skarżącego nie są zasadne.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 punkt 4 ustawy, podatnikami podatku od nieruchomości są posiadacze gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Ustawa wiąże więc status podatnika tego podatku z samym obiektywnym faktem posiadania takiego gruntu, przy czym nie musi być to nawet posiadanie samoistne. Niezależnie więc od tego, czy przedmiotowy grunt, którym włada Skarżący, jest własnością jednostki samorządu terytorialnego (gminy), czy też Skarbu Państwa, Skarżący jest podatnikiem. Toczące się ewentualnie postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji scaleniowej faktu tego nie może zmienić. Jest bowiem poza sporem, że Skarżący posiada trzy działki gruntu o stosownych numerach.

Słusznie ponadto argumentuje SKO, że załączony do odwołania wypis z ewidencji gruntów wskazujący na charakter gruntów jako nieużytki, pastwiska, grunty zadrzewione i zakrzewione, dotyczy innej działki – o nr [...]. Działki Skarżącego opisane są w ewidencji gruntów jako "inne tereny budowlane" i mają symbol Bi. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ten wiążący charakter ewidencji czyni też bezprzedmiotowym zarzut Skarżącego, że z racji zadrzewienia i zakrzewienia jego grunty nie podlegają opodatkowaniu – skoro z ewidencji gruntów wynika, że są to "inne tereny budowlane", to kwestionowanie zapisów ewidencji w postępowaniu podatkowym nie mogło przynieść spodziewanego rezultatu. Na obowiązek podatkowy Skarżącego nie ma też wpływu ewentualna okoliczność, że inni posiadacze działek sąsiadujących z jego nieruchomością nie płacą podatku, albo że nie wydano wobec nich decyzji podatkowych.

W dalszym postępowaniu Organy ustalą prawidłową kwalifikację prawną obiektu budowlanego znajdującego się na działce [...], odniosą się do twierdzeń Skarżącego, udokumentowanych stosownymi zdjęciami, że obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem, i że nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej. Dopiero jednoznaczne, stanowcze ustalenie charakteru tego obiektu (budynek czy budowla) oraz odniesienie się do braku prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem przedmiotowego obiektu pozwoli na opodatkowanie go (ale zawsze na podstawie powierzchni budowli z daty orzekania w danej instancji), albo też pozwoli na wniosek, że nie podlega on opodatkowaniu.

Odnośnie do zarzutu utrzymania w mocy decyzji Burmistrza dotyczącej roku 2004 Sąd podziela uwagę SKO, że wyniknęło to z oczywistej omyłki pisarskie – już zresztą sprostowanej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c), art. 134 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Odnośnie do wstrzymania wykonania uchylonych decyzji podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.