Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 230/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 w zw. z par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. M. na postanowienie Wojewody z dnia 21 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia terminu załatwienia sprawy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Ł. M. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 stycznia 2017 r. Starosta pozostawił bez rozpoznania wniosek Ł. M. z dnia 2 grudnia 2016 r. o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [..], położonej w O., gmina K.

W dniu 30 stycznia 2017 r., na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej w skrócie jako "k.p.a.") skarżący wniósł do Wojewody zażalenie na ww. zawiadomienie z 17 stycznia 2017 roku, domagając się wyznaczenia Staroście terminu na rozpoznanie sprawy z wniosku strony o pozwolenie na budowę z dnia 2 grudnia 2016 r., wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdzenia, że pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Postanowieniem z 21 lutego 2017 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 123 w zw. z art. 37 § 2 k.p.a., Wojewoda odmówił wyznaczenia terminu na załatwienie sprawy z wniosku Ł. M. o udzielenie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że w terminie wyznaczonym przez Starostę inwestor nie przedłożył dokumentów niezbędnych dla uznania formalnej zgodności wniosku z obowiązującymi przepisami prawa zatem - zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. - wniosek o pozwolenie na budowę, którego braków nie uzupełniono – winien zostać pozostawiony bez rozpoznania. W postanowieniu Wojewoda zawarł pouczenie, że jego rozstrzygnięcie jest ostateczne.

W skardze na ww. postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) domaga się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia, a także zobowiązania Starosty do wydania w określonym terminie pozwolenia na budowę na podstawie złożonego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a. nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego, maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Na postanowienie wydane w wyniku rozpoznania takiego zażalenia nie przysługuje zatem zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w przypadkach przewidzianych w § 2 i 3 tego przepisu. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Sądy administracyjne nie posiadają natomiast kompetencji do kontrolowania działalności organów administracji w innym zakresie.

Mając na uwadze przedmiot niniejszego postępowania, tj. postanowienie organu wyższego stopnia, którym odmówiono skarżącemu wyznaczenia terminu rozpoznania sprawy, wskazać należy, że zostało ono wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a.

W myśl art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub w razie przewlekłego prowadzenia postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Właściwy organ, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Celem instytucji zażalenia, unormowanej

w ww. przepisie jest likwidacja bezczynności organu administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego. Dodatkowo wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (vide art. 52 p.p.s.a.).

Należy wyjaśnić, że zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to jednak postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w jego toku, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a ponadto na rozstrzygnięcie takie nie przysługuje zażalenie, gdyż w odniesieniu do tego orzeczenia Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje takiego środka (art. 141 § 1 k.p.a.). W orzecznictwie nie budzi także wątpliwości, że akt ten nie mieści się również w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12; z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1680/12; z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 74/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.qov.pl). Strona nie ma zatem uprawnień do podważania tego postanowienia (stanowiska) w trybie procesowym i nie podlega ono zaskarżaniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11, Baza Orzeczeń LEX nr 741638).

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, bowiem dotyczy aktu niepodlegającego kognicji sądów administracyjnych, tj. postanowienia wydanego w trybie art. 37 k.p.a. O ostatecznym charakterze tego rozstrzygnięcia strona została prawidłowo pouczona przez organ.

W konsekwencji, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny był zobligowany do odrzucenia przedmiotowej skargi, o czym orzekł jak w sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu w wysokości 100 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.