Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3691/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 48, art. 50 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 59/19 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2018 r. nr WOA.7722.242.2018.AC w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 22 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 59/19 oddalił skargę M. W. (dalej jako skarżący) na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 listopada 2018 r., nr WOA.7722.242.2018.AC w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy

Na skutek pisma K. B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z 12 kwietnia 2018 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie prawidłowości budowy obiektu inwentarskiego nr [...] (oznaczenie wg mapy do celów projektowych z lipca 2016 r.) zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w m. [...], gm. [...].

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WWINB) wyłączył PINB w [...] i wyznaczył do załatwienia sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej jako PINB).

Pismem z dnia 23 maja 2018 r. PINB zawiadomił o terminie przeprowadzenia kontroli i wezwał skarżącego (właściciela obiektu) do udziału w czynnościach kontrolnych, umożliwienia dostępu do obiektu i przedłożenia w czasie kontroli dokumentów technicznych i geodezyjnych. Podczas kontroli ustalono, iż na terenie nieruchomości nie są prowadzone roboty budowlane. Przedmiotowy obiekt, oznaczony w dokumentacji jako nr 7 (dalej jako nr 7) o powierzchni zabudowy ok. 11m x 4,3m jest obiektem inwentarskim – [...] . Z wyjaśnień skarżącego wynika, że obiekt był wybudowany w latach 70-tych XX w. przez poprzednich właścicieli. Skarżący nie posiada żadnej archiwalnej dokumentacji dotyczącej obiektów zlokalizowanych na terenie działki nr [...] w m. [...], jedynie przedstawił do wglądu decyzję (bez przedstawienia zatwierdzonego projektu) Starosty [...] z dnia 12 października 2017 r. o pozwoleniu na przebudowę części budynku gospodarczego na [...] (dotyczącą obiektu oznaczonego w dokumentacji nr 2; dalej jako nr 2). W protokole z kontroli wskazano, iż budynek nr 7 został dobudowany do istniejącego budynku składowo-inwentarskiego z otworem przejściowym do części inwentarskiej.

Pismem z dnia 6 lipca 2018 r. PINB zwrócił się do Starostwa Powiatowego, Wydział Rozwoju Powiatu, Referat Architektury i Budownictwa o udostępnienie do wglądu akt dotyczących wydanego pozwolenia na budowę z dnia 12 października 2017 r. oraz o informację z rejestrów archiwalnych, dotyczącą postępowań i pozwoleń na budowę dla obiektów gospodarczych oznaczonych nr 2 i nr 7 zlokalizowanych na działce nr ew. [...] w [...], na co otrzymał odpowiedź, że posiadane rejestry pochodzą od 1993 r., a z lat wcześniejszych nie zostały przekazane do zasobu archiwalnego przez Gminę [...].

Również pismem z dnia 6 lipca 2018 r. PINB zwrócił się do Starostwa Powiatowego, Wydział Geodezji o udostępnienie informacji dotyczących obiektów gospodarczych nr 2 i nr 7- klasyfikacji, rodzaju obiektu, danych technicznych obiektów przyjętych do zasobu geodezyjnego oraz kiedy obiekty te zostały zinwentaryzowane i naniesione na mapy, na co otrzymał odpowiedź, że dokonano pomiary budynku gospodarczego nr 2 w 1976 r. oraz w 1979 r. W bazie danych na podstawie operatu dotyczącego sporządzenia mapy do celów projektowych z 2016 r. zostały ujawnione budynki znajdujące się na działce nr ew. [...] w [...]. Wskazano, iż budynki zlokalizowane na ww. działce zostały ujawnione w bazie danych na podstawie pomiarów związanych z opracowaniem mapy do celów projektowych, a nie na podstawie geodezyjnej inwentaryzacji obiektów budowlanych, a podstawowe informacje o budynkach pochodzą z operatu technicznego (tj. szkicu polowego). Na przekazanej kopii szkicu geodezyjnego sporządzonego w kwietniu 1976 r. budynek gospodarczy nr 2 został ujawniony o wymiarach rzutu 23,20 m x 11,05m. Także budynek ten zaznaczony został na szkicu geodezyjnym do celu mapy zasadniczej z listopada 1979 r. o wymiarach rzutu 23,23m x 11,04m. Natomiast na szkicu polowym z czerwca 2016 r. sporządzonym dla mapy do celów projektowych - do budynku o wymiarach rzutu (4,96+18,31)m x 11,01m widoczny jest obiekt nr 7 oznaczony jako "g"- budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, o wymiarach dł. 11,01m x szer. min.4,14m - max. 4,33 m.

Pismem z dnia 9 lipca 2018 r. PINB wezwał skarżącego do przedłożenia stosownych dokumentów i informacji mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności dokumentów potwierdzających datę wykonania przedmiotowego obiektu nr 7 i podstawę wykonania tej budowy.

W dniu 25 lipca 2018 r. do PINB wpłynęło pismo skarżącego wraz ze zdjęciem, według wskazanych informacji wykonanym w 1988 r., mający stanowić dowód istnienia obiektu nr 7. Kolejne pismo wraz ze dwoma zdjęciami wpłynęło 23 sierpnia 2018 r. PINB wskazał, iż na zdjęciach datowanych na 10 sierpnia 1994 r. i 8 maja 1997 r. widoczny jest wschodni szczyt budynku inwentarsko-składowego nr 2 przy którym znajduje się zadaszenie (wsparte prawdopodobnie na tej ścianie szczytowej i na słupkach stalowych).

Następnie pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r. PINB zwrócił się do Urzędu Gminy [...] o sprawdzenie posiadanych rejestrów archiwalnych dotyczących postępowań i pozwoleń na budowę - w celu ustalenia czy dla obiektów gospodarczych nr 2 i nr 7 zlokalizowanych na działce nr ew. [...] w [...], gm. [...] były wydawane pozwolenia na budowę lub prowadzono inne postępowania i przekazanie informacji i dokumentów w tym zakresie, na co otrzymał odpowiedź, że organ nie posiada dokumentacji potwierdzającej budowę obiektu nr 7.

Postanowieniem z dnia 10 października 2018 r. nr PINB.4200.6.2018 PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową obiektu inwentarskiego (nr 7), stanowiącego rozbudowę budynku inwentarsko-składowego (nr 2) o część inwentarską na terenie działki nr ew. [...] obręb [...], gm. [...], zaś postanowieniem z dnia 16 października 2018 r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. postanowieniu z dnia 10 października 2018 r., w ten sposób, że zamiast sygn. PINB.4200.6.2018 powinna zostać podana sygn. PINB.4200.5.2018.

Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego WWINB postanowieniem z dnia 29 listopada 2018 r., nr WOA.7722.242.2018.AC - utrzymał w mocy ww. postanowienie PINB z dnia 10 października 2018 r.

WWINB w uzasadnieniu wydanego postanowienia wyjaśnił, że podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż przedmiotowy obiekt stanowi budynek inwentarski przeznaczony do chowu bydła. Od strony północnej na całej szerokości obiektu znajdują się stalowe wrota rozwierane montowane w konstrukcji stalowej - kształtowniki wzmacniające zewnętrzną ścianę podłużną murowaną z pustaków żużlobetonowych typu ½ Alfa. Stropodach płaski ze spadkiem w kierunku wschodnim pokryty blachą trapezową montowaną na kształt stalowych dwuteowych i drewnianych, wspartych na podciągu dwuteowym biegnącym w linii ściany podłużnej, opartym na kształtownikach stalowych i ścianie zewnętrznej. Konstrukcja stalowa skorodowana o różnych przekrojach kształtowników. Pokrycie dachowe z dociepleniem od spodu pianką poliuretanową. W części elewacji wschodniej pozostawiono otwór z zamontowanymi wrotami stalowymi przesuwnymi, posadzka betonowa. Wysokość obiektu minimalna ok. 3,3 m, maksymalna ok. 4,2 m. Poprzez połączenie jakim jest otwór drzwiowy przejściowy i wspólna ściana konstrukcyjna z budynkiem nr 2 stanowi w istocie rozbudowę tego budynku, również z objęciem funkcji inwentarskiej, na co wskazuje doprowadzona instalacja wodna i elektryczna, urządzone kojce dla zwierząt. Podczas kontroli właściciel nieruchomości oświadczył, iż obiekt przy szczycie wschodnim budynku nr 2 powstał już w latach 70-tych XX w. i wraz ze wschodnią częścią budynku nr 2 były wykorzystywane na cele inwentarskie.

Organ II instancji podniósł, iż fotografie przesłane przez skarżącego przedstawiają fragmenty zabudowy dz. nr ew. [...] w [...] wraz z istniejącym wówczas zadaszeniem (otwartą wiatą) przy ścianie wschodniej budynku nr 2. Powyższe dowodzi, iż obiekt inwentarski nr 7 powstał po 1997 r., a więc pod rządami obowiązującej obecnie ustawy Prawo budowlane. Zatem zarzuty, że budynek istniał w latach 70-tych XX w. są niezasadne. Nawet jeśli wówczas istniała wiata to obecnie w tym miejscu jest budynek inwentarski (posiadający ściany, posadzkę betonową), a tym, co różni w zasadniczy sposób wiatę od budynku, jest nieposiadanie ściany (ścian), brak wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych.

Zdaniem organu odwoławczego dokonana rozbudowa spowodowała zmianę podstawowych parametrów istniejącego obiektu nr 2, tj. zwiększeniu uległa powierzchnia zabudowy budynku oraz jego kubatura. Takie roboty budowlane nie zostały wyłączone spod ogólnej zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.; dalej jako ustawa).

Z uwagi na fakt, że rozbudowa budynku nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a inwestor wykonał roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej, gdyż jak ustalił organ I instancji na ww. rozbudowę przedmiotowego budynku nie zostało wydane pozwolenie na budowę ani nie dokonano zgłoszenia tych robót do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, zatem zasadne było wszczęcie postępowania umożliwiającego legalizację tego obiektu w trybie art. 48 ustawy.

Dalej organ II instancji wskazał, że działka na której znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego, aby procedura legalizacji była dopuszczalna, wymagana jest zgodność z decyzją o warunkach zabudowy oraz nienaruszenie przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, co powoduje, że organ powiatowy prawidłowo nałożył na inwestora w zaskarżonym postanowieniu obowiązki, których treść jest zgodna z ustawą. Zatem, aby rozpocząć procedurę legalizacji należało wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych, co wynika wprost z art. 48 ust. 2 ustawy.

Rozpoznając wniesioną przez skarżącego na powyższe postanowienie skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że podziela stanowisko organu, że do przedmiotowych robót budowlanych doszło pod rządami obecnie obowiązującego Prawa budowlanego. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący stoi na stanowisku, iż sporny obiekt powstał już w latach 70-tych XX w. i wraz ze wschodnią częścią budynku nr 2 były wykorzystywane na cele inwentarskie. Na dowód czego skarżący załączył fotografię z 1988 r. oraz fotografię z 1994 r. i 1997 r. Fotografie te przedstawiają fragmenty zabudowy dz. nr ew. [...] w [...] wraz z istniejącym wówczas zadaszeniem (otwartą wiatą) przy ścianie wschodniej budynku nr 2.

Zdaniem Sądu, powyższe dowodzi, że obiekt inwentarski nr 7 w obecnym kształcie powstał po 1997 r., a więc pod rządami obowiązującej obecnie ustawy Prawo budowlane. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej zwanej ustawą z 1974 r.) oraz § 44 ust. 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. nr 8, poz. 48; dalej zwanego rozporządzeniem) nie mogły zostać uwzględnione.

Odnosząc się natomiast do charakteru wykonanych robót budowlanych, Sąd podzielił stanowisko organu, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała rozbudowa obiektu. Sąd powołując się na orzecznictwo i doktrynę wskazał, że zawarta w art. 3 pkt 7a ustawy definicja legalna "przebudowy" stanowi podstawę do rekonstrukcji znaczenia pojęcia "rozbudowy" – na zasadzie wnioskowania a contrario. W rezultacie przyjmuje się, że przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Nie budziło wątpliwości Sądu, że z akt sprawy, a przede wszystkim z protokołu kontroli wynika, że przedmiotowy obiekt stanowi budynek inwentarski przeznaczony do chowu bydła, połączony z budynkiem nr 2 przez otwór drzwiowy przejściowy i wspólną ścianą konstrukcyjną.

Z powyższych względów, Sąd I instancji zgodził się z organem, że wykonane prace stanowią rozbudowę budynku nr 2, o czym świadczy również objęcie budynku nr 7 tą samą funkcją, co budynek nr 2, na co wskazuje doprowadzona instalacja wodna i elektryczna oraz urządzone kojce dla zwierząt. Wobec powyższego, Sąd I instancji stwierdził, że dokonana rozbudowa spowodowała zmianę podstawowych parametrów istniejącego obiektu nr 2, tj. zwiększeniu uległa powierzchnia zabudowy budynku oraz jego kubatura. Takie roboty budowlane nie zostały wyłączone spod ogólnej zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 ustawy, co oznacza, że skarżący powinien uzyskać pozwolenie na budowę. W sprawie nie zaistniała zatem przebudowa o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1a i pkt 1aa ustawy. Nie budziło też wątpliwości Sądu I instancji, że skarżący nie uzyskał stosownego pozwolenia na rozbudowę budynku inwentarskiego.

W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji stwierdził, że zasadnie organ w pierwszej kolejności podjął działania mające na celu legalizację dokonanej rozbudowy. Z powyższych względów, prawidłowo organ na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku inwentarsko-składowego (nr 2) o część inwentarską (nr 7), czterech egzemplarzy projektu budowlanego - na rozbudowę budynku inwentarsko-składowego o część inwentarską - wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości. Jednocześnie podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 28 ust. 1 i art. 48 ustawy przez bezzasadne ich zastosowanie w niniejszej sprawie;

2. art. 29 ust. 2 pkt 1a i 1aa ustawy przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji bezzasadną odmowę ich zastosowania w niniejszej sprawie;

3. art. 50-51, a w szczególności przepisu art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy przez bezzasadną odmowę ich zastosowania w niniejszej sprawie;

4. 28 ust. 1 ustawy z 1974 r. oraz § 44 ust. 1 pkt 4 lit a rozporządzenia przez bezzasadną odmowę ich zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto zarzucił, iż wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a nadto brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również o uchylenie postanowień organów nadzoru budowlanego obu instancji, rozpatrzenie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz orzeczenie o kosztach postępowania w tym i o kosztach zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).

Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Niezasadny jest zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie art. 28 ust. 1 i art. 48 ustawy poprzez ich bezzasadne zastosowanie w sprawie. W ocenie skarżącego kasacyjnie zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że nie doszło do rozbudowy istniejącego budynku a przebudowy legalnie istniejącej wiaty. Należy w tym miejscu zauważyć, że pojęcie przebudowy jest jednym z rodzajów robót budowlanych wykonywanych w istniejącym obiekcie budowlanym, niepowodujących powstania nowej części obiektu. O ile zatem pojęcie budowy związane jest z powstaniem nowego obiektu budowlanego czy też z powstaniem nowej struktury budowlanej, o tyle na skutek dokonanej przebudowy nie powstają nowe elementy budowlane. Zatem wymurowanie ścian w istniejącej wiacie i połączenie jej konstrukcyjnie oraz funkcjonalnie z istniejącym budynkiem służącym do hodowli bydła, stanowiło jego rozbudowę, gdyż doprowadziło do zmiany powierzchni użytkowej tego budynku inwentarskiego, a tym samym do przesunięcia granic obiektu budowlanego. Skoro "przebudowę" stanowią takie roboty budowlane, których wynik w żaden sposób nie zmienia bryły obiektu budowlanego, to w sytuacji, gdy nastąpi nawet nieznaczna zmiana tej bryły mamy do czynienia z rozbudową. Ten ostatni termin oznacza bowiem powiększenie, rozszerzenie obiektu, obszaru już zabudowanego, jak też dobudowanie nowych elementów do istniejącego budynku (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 199/20, LEX nr 3064873). Dlatego też dobudowanie budynku (co do kwalifikacji obiektu nie ma sporu) i tym samym zrealizowanie dodatkowego pomieszczenia, świadczy o wykonanej rozbudowie obiektu, a nie jego przebudowie.

W konsekwencji przyjmując, że doszło do rozbudowy istniejącego budynku, w niniejszej sprawie nie mogły znaleźć zastosowania powołane w kolejnym zarzucie kasacyjnym przepisy art. 29 ust.2 pkt 1a i 1aa ustawy wskazujące na możliwość dokonania przebudowy zarówno obiektu budowlanego, jak i budynku bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym zasadnie przyjął Sąd I instancji, że wobec samowolnie zrealizowanej rozbudowy istniejącego budynku właściwym trybem jego legalizacji był tryb przewidziany w art. 48 ustawy. Tryb legalizacyjny bądź rozbiórki, przewidziany w art. 48 ustawy dotyczy obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia. Natomiast tryb naprawczy określony art. 50 ust. 1 ustawy dotyczy innych przypadków, niż określone w art. 48 ust. 1 ustawy i ma zastosowanie do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, ale nie są budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Według tego ostatniego przepisu budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Zatem w sytuacji gdy mamy do czynienia z rozbudową budynku przepis art. 50 ust. 1 nie znajduje zastosowania.

Bez znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy pozostaje podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że istniejąca w miejscu rozbudowanej części budynku wiata, powstała w latach 70 XX wieku legalnie, o czym ma świadczyć treść § 44 ust. 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Gospodarki terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę wymaga wykonanie innych inwestycji budowlanych poza terenami istniejącej zagrody (siedliska) albo poza terenem istniejącej, częściowo już zagospodarowanej działki budowlanej. Pomijając, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił toku swojego rozumowania w tym zakresie, należy zauważyć, że w § 44 ust. 2 powołanego rozporządzenia wprost wymienione są obiekty, które zwolnione były z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i wiata nawet na terenie zagrody do nich nie należy.

Nie jest też usprawiedliwiony zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kompleksową kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.