Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1265/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 par. 1 pkt 1 pkt 2 art. 126 par. 1 pkt 2 art. 304 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1030
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 3 art. 1a pkt 1 pkt 2 art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 101 poz 649
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 roku sprawy ze skargi A. K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika za niepobrany podatek od czynności cywilnoprawnych i określenia wysokości podatku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, w związku z art. 30 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku -Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1, art. 3, art. 6, art. 7, art. 10 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r., nr 101 poz. 646 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.c.c., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...]., nr [...], którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej płatnika, notariusza A. K. M., za niepobrany podatek oraz określono wysokość podatku do uiszczenia przez płatnika w kwocie 127 621 zł.

W trakcie postępowania kontrolnego ustalono, że aktem notarialnym z dnia [...]., Rep. A nr [...] zawiązano spółkę komandytowo-akcyjną pod firmą: A Spółka z ograniczona odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w Ł. oraz przyjęto statut tejże spółki.

Następnie aktem notarialnym Rep. A nr [...]. z dnia [...]. notariusz A. K. M. sporządził protokół z Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników A Spółka z. o. o. SKA, w którym przyjęto uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz zmianie statutu spółki. Z podjętych uchwał wynikało, że kapitał zakładowy spółki został podwyższony ze 110 000 zł o kwotę 50 000 zł, czyli do kwoty 160 000 zł, poprzez emisję 50 000 nowych, imiennych, nieuprzywilejowanych akcji serii B od 1 do 50.000, o wartości nominalnej 1 zł każda i łącznej cenie emisyjnej równej 25 574 067,75 zł. Nowe akcje zostały objęte przez jednego akcjonariusza SKA, tj. B Spółkę z o.o. i pokryte wkładem niepieniężnym w postaci prawa własności znaku towarowego "B" zarejestrowanego w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, którego wartość wraz z podatkiem VAT wynosi 25 574 067,75 zł.

Kapitał zakładowy spółki podwyższony został o kwotę 50 000 zł, natomiast stanowiąca nadwyżkę ponad wartość nominalną akcji ( agio ) kwota 25 524 067,75 zł, przelana została na kapitał zapasowy spółki.

W związku z powyższym A. K. M., jako notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 242 zł. Jako podstawę opodatkowania przyjął wartość wkładów, o którą podwyższono kapitał zakładowy A spółki z. o. o. SKA, tj. kwotę 50 000 zł, pomniejszoną o wysokość swojego wynagrodzenia wraz z podatkiem od towarów i usług, tj. o kwotę 1 562,10 zł.

W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji instancji, pobrany przez płatnika podatek został wyliczony w sposób nieprawidłowy. Konsekwencją owego stwierdzenia była wspomniana wyżej decyzji decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...]., którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej notariusza, jako płatnika i jednocześnie określono wysokość podatku w kwocie 127 621 zł, do uiszczenia przez płatnika.

Jako podstawę opodatkowania organ przyjął wartość wszystkich wkładów powiększających majątek spółki, czyli zarówno kapitał zakładowy jak i kapitał zapasowy.

Od powyższej decyzji odwołał się A. K. M., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. b, w związku z art. 1 ust. 3 pkt 1 u.p.c.c., poprzez zaliczenie do podstawy opodatkowania, przy zmianie umowy spółki komandytowo-akcyjnej, wartości wkładów akcjonariusza spółki w części przekazanej na kapitał zapasowy;

- art. 2 ust. 1 lit. 2 dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia materiału (Dz. U.UE.L 46 z 2008 r. s. 11) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż z uwagi na hybrydowy charakter spółki komandytowo-akcyjnej, jako notariusz, prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania w przypadku zmiany umowy spółki w kwocie stanowiącej wartość, o jaką podwyższono kapitał zakładowy. W jego ocenie przepis art. 6 ust. 1 pkt 8 u.p.c.c. należy stosować analogicznie, jak ma to miejsce w przypadku wniesienia wkładu przez akcjonariusza spółki akcyjnej. Podkreślił, że argumentacja ta pozostaje spójna z przepisami Dyrektywy Rady 2008/7/WE, albowiem przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych traktują spółki komandytowo-akcyjne jako spółki osobowe, a tymczasem zakres pojęcia spółki kapitałowej, zdefiniowany w Dyrektywie, jest znacznie szerszy i obejmuje również konstrukcję spółki komandytowo-akcyjnej.

Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...]. wyjaśnił, że w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych ustawodawca wprost wskazał, że spółka komandytowo-akcyjna należy do spółek osobowych, a zatem zastosowanie winny mieć do niej te regulacje u.p.c.c., które dotyczą takich spółek, tj. art. 125, art. 126 § 1 pkt 1 i pkt 2, w związku z art. 309 § 1 i art. 329 § 1 i § 2, art. 132 § 1 kodeksu spółek handlowych.

Zdaniem organu odwoławczego, łączna suma wszystkich wkładów stanowi majątek spółki. Zatem określając podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych w przypadku zmiany umowy spółki komandytowo-akcyjnej, należy wziąć pod uwagę wartość wkładów powiększających majątek spółki osobowej, tj. przyrost wartości wszystkich istniejących w spółce kapitałów. Tym samym wartość wkładu wniesionego do spółki komandytowo-akcyjnej, w części przekazanej na kapitał zapasowy tej spółki (nadwyżka wartości wkładu pieniężnego ponad nominalną wartość obejmowanych akcji spółki), również powinna być wliczona do podstawy opodatkowania.

W konsekwencji skoro spółka komandytowo-akcyjna jest spółką osobową, to należy przyjąć, że do tej spółki musi znaleźć zastosowanie reżim prawny ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych odnoszący się do spółek osobowych. Według tego reżimu, podstawę opodatkowania w przypadku spółek osobowych stanowi wartość wszystkich wkładów wnoszonych do tego rodzaju spółek, a więc także tych wnoszonych, zgodnie z odrębnymi przepisami, na kapitał zapasowy.

Powyższą decyzję A. K. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Łodzi, zarzucając jej naruszenie:

- art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. b), w związku z art. 1 ust. 3 pkt 1 u.p.c.c., poprzez włączenie do podstawy opodatkowania, przy zmianie umowy spółki komandytowo-akcyjnej, wartości wkładów akcjonariusza spółki w części przekazanej na kapitał zapasowy;

- art. 2 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Rady 2008/7/WE, poprzez brak akceptacji dla bezpośredniego zastosowania przepisów Dyrektywy, gdy do porządku krajowego niewłaściwie zaimplementowano przepisy unijne;

- art. 120 i art. 121 § 1 o.p., poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania;

- art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez działanie z pominięciem wymogów art. 127 o.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł.

Skarżący wskazał, że przepisy art. 125 art. 130 pkt 5 i art. 132 § 1 k.s.h. jednoznacznie wskazują, że w spółce komandytowo-akcyjnej tworzony jest kapitał zakładowy oraz fakultatywnie również inne kapitały (fundusze). W jego ocenie wykładnia językowa prowadzi do wniosku, że art. 1 ust. 3 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. b) u.p.c.c. należy interpretować w ten sposób, że w związku z użyciem pojęcia "kapitał zakładowy" jako charakterystycznego między innymi dla spółki komandytowo-akcyjnej, opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilno prawnych w przypadku zmiany statutu tej spółki podlega wyłącznie wartość, o jaką zwiększany jest kapitał zakładowy. Ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył stosowania zastosowania tej części dyspozycji przepisu, w której mowa o kapitale zakładowym, wyłącznie do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością bądź spółki akcyjnej. Ustawodawca nie wskazuje wprost po słowach "kapitał zakładowy", że chodzi o kapitał spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, co zdaniem skarżącego oznacza, że ustawodawca dopuszcza w tej części, w której mowa o podwyższonym kapitale zakładowym, objęcie jego dyspozycją wszystkich podmiotów, które posiadają kapitał zakładowy i mogą go podwyższać. Dodał, że pojęcie kapitału zakładowego jest charakterystyczne dla spółki komandytowo-akcyjnej i fakt, że jest ona spółką osobową na gruncie przepisów k.s.h. oraz art. 1a pkt 1 u.p.c.c., nie ma najmniejszego znaczenia dla zastosowania przepisu art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. b) u.p.c.c.

Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2008/7/WE, przez spółkę kapitałową w znaczeniu tej dyrektywy należy rozumieć każda spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną, których udziały w kapitale lub majątku mogą być przedmiotem transakcji na giełdzie. Zatem akcje spółki komandytowo-akcyjnej mogą być notowane na giełdzie papierów wartościowych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r., nr 211, poz. 1384 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r., nr 185, poz. 1439 ze zm.). W ocenie skarżącego, biorąc pod uwagę przepisy Dyrektywy 2008/7/WE spółka komandytowo-akcyjna winna być utożsamiana ze spółką kapitałową. Wobec tego wkład akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej powinien być na gruncie u.p.c.c. traktowany analogicznie jak wkład do spółki akcyjnej. Skoro bowiem akcje spółek komandytowo-akcyjnych mogą być przedmiotem obrotu na giełdzie, to spółki te są spółkami kapitałowymi w myśl art. 2 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2008/7/WE.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo.

Tytułem wstępu wypada podnieść, że według przepisów prawa krajowego należy zaliczyć Spółkę komandytowo-akcyjną do Spółek osobowych. Według treści art. 1a pkt 1 u.p.c.c. do spółek osobowych należy zaliczyć spółkę: cywilną, jawną, partnerską, komandytową lub komandytowo-akcyjną. Podobnie art. 4 § 1 pkt 1 Ksh, do spółek osobowych zalicza: spółkę jawną, spółkę partnerską, spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną. Natomiast do spółek kapitałowych art. 4 § 1 pkt 2 ksh i art. 1a pkt 2 u.p.c.c. jednolicie zaliczają: spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjną, z tym, że ten ostatni przepis jeszcze spółkę europejską.

Art. 1 ust. 3 pkt 1 u.p.c.c. stanowi, że w przypadku umowy spółki, za zmianę umowy uważa się: przy spółce osobowej - wniesienie lub podwyższenie wkładu, którego wartość powoduje zwiększenie majątku spółki albo podwyższenie kapitału zakładowego, pożyczkę udzieloną Spółce przez wspólnika, dopłaty oraz oddanie przez wspólnika Spółce rzeczy lub praw majątkowych do nieodpłatnego użyczenia. Zgodnie z art.6 ust.1 pkt.8 lit.b podstawę opodatkowania stanowi przy umowie spółki, przy wniesieniu lub podwyższeniu kapitału zakładowego – wartość wkładów powiększających majątek spółki osobowej albo wartość, o którą podwyższono kapitał zakładowy.

Zasadniczym problemem w niniejszej sprawie jest ocena, że powołane wyżej przepisy u.p.c.c są zgodne z regulacjami unijnymi, a w szczególności, czy na gruncie przepisów prawa unijnego, spółkę komandytowo akcyjną należy traktować jako spółkę osobową, czy też kapitałową.

W ocenie Sądu należało przyjąć, że opisane wyżej regulacje prawa krajowego stanowią nieprawidłową implementację w zakresie opodatkowania wartości wkładu wniesionego do Spółki komandytowo-akcyjnej przez akcjonariusza w części przekazanej na kapitał zapasowy Spółki, zaistniały zatem podstawy do zastosowania bezpośredniego Dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 roku dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału ( Dz.U. UE L 46 poz.11 ). Od daty wstąpienia RP do Unii Europejskiej prawo wspólnotowe stało się częścią porządku prawnego obowiązującego w Polsce i w przypadku kolizji z prawem krajowym ma ono pierwszeństwo stosowania, co wynika z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 2 aktu akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003r. (Dz.Urz. WEL Nr 236, poz. 17). W wyroku w sprawie Simmenthal (C-106/77), ECR 1978, s. 629) TSUE wskazał na konsekwencje pierwszeństwa prawa wspólnotowego zobowiązujące sądy krajowe do stosowania prawa wspólnotowego bez zwłoki i bezpośrednio, nawet jeżeli jest ono sprzeczne z przepisami krajowymi. W wyroku w sprawie Van Gend (C-26/62, ECR 1963, s. 1) TSUE uznał istnienie bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego, tzn. że jest on samodzielnym źródłem praw i obowiązków osób fizycznych oraz prawnych. Bezpośredni skutek powodują te przepisy prawa wspólnotowego, które: 1) są jasne i precyzyjne, 2) są bezwarunkowe, 3) jeżeli podlegają wykonaniu przez państwa członkowskie lub instytucje Wspólnoty, nie przyznają tym podmiotom kompetencji do działania na zasadzie władzy dyskrecjonalnej. Jednym z elementów porządku prawnego UE są dyrektywy. Za prawidłową implementację dyrektyw odpowiedzialne są państwa członkowskie. Wynika to zarówno z definicji zamieszczonej w art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.Urz. WE C 1992, Nr 224), jak i z zasady solidarności wyrażonej w art. 10 tego Traktatu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7/WE, która zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2009r., przez spółkę kapitałową w znaczeniu tej dyrektywy należy rozumieć:

a) każdą spółkę, która przyjmuje jedną z form wyszczególnionych w załączniku.

(spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna);

b) każdą spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną, których udziały w kapitale lub majątku mogą być przedmiotem transakcji na giełdzie;

c) każdą spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną prowadzące działalność skierowaną na zysk, których członkowie mają prawo zbytu swoich udziałów stronom trzecim bez uprzedniego upoważnienia oraz odpowiadają za długi spółki, przedsiębiorstwa lub osoby prawnej tylko do wysokości swoich udziałów.

W myśl art. 2 ust. 2 tej Dyrektywy, na jej użytek wszelkie inne spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawne prowadzące działalność skierowaną na zysk uważa się za spółki kapitałowe. Stosownie zaś do treści art. 9 tej Dyrektywy na użytek nakładania podatku kapitałowego państwa członkowskie mogą zdecydować o nieuznawaniu podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 2, za spółki kapitałowe.

W art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7/WE dla celów stosowania tejże Dyrektywy zdefiniowano pojęcie spółki kapitałowej, wyłączając swobodę po stronie państw członkowskich w modyfikacji zakresu jej obowiązywania. Wprawdzie państwa członkowskie stosownie do treści art. 9 Dyrektywy mają prawo do nieuznawania podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 2, za spółki kapitałowe. Jednak to wyłączenie nie dotyczy spółek zdefiniowanych w ustępie 1 powołanego wyżej art. 2 Dyrektywy.

Na gruncie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2014 r. poz. 94) przedmiotem obrotu na giełdzie mogą być, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy, papiery wartościowe, przez które - stosownie do art. 3 pkt 1 lit. a ustawy - należy rozumieć także akcje. Z kolei art. 126 § 1 pkt 2 KSH nakazuje stosować przepisy kodeksu dotyczące akcji spółki akcyjnej odpowiednio do akcji SKA. Wobec czego nie może budzić wątpliwości, że akcje SKA mogą być przedmiotem transakcji na giełdzie, a tym samym polska SKA spełnia wymóg z art. 2 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2008/7/WE dla uznania jej za spółkę kapitałową. Nie ma przy tym znaczenia, że Dyrektywa 2008/7/WE nie uzależnia uznania spółki za spółkę kapitałową od dopuszczenia całości kapitału lub majątku spółki do obrotu giełdowego. Podobnie jak nie stawia wymogu, aby wszyscy wspólnicy mieli prawo zbytu swoich udziałów stronom trzecim bez uprzedniego upoważnienia oraz aby byli odpowiedzialni za długi spółki tylko do wysokości swoich udziałów.

Na zasadność uznania SKA za spółkę kapitałową w rozumieniu art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7/WE wskazuje też piśmiennictwo (por. K. Szymaniak, Opodatkowanie podatkiem od czynności cywilnoprawnych przekształcenia spółki kapitałowej w komandytowo-akcyjną a dyrektywa Rady 2008/7/WE, Przegląd Podatkowy 4/2014). Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1667/12 (dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) uznał, że SKA stanowi podmiot, w którym niezależnie od elementu personalnego związanego z osobą komplementariusza, występuje element wkładu kapitałowego, z którym wiąże się wystawienie akcji, a które mogą być przedmiotem publicznego obrotu, w tym za pośrednictwem giełdy. Przedmiotem dopuszczenia do rynku regulowanego nie jest spółka, ale emitowane przez nią instrumenty finansowe, w tym akcje. Zresztą nawet w przypadku spółki akcyjnej nie wszystkie wyemitowane przez nią akcje są w praktyce gospodarczej wprowadzane do obrotu giełdowego, a jej statut może wprowadzać ograniczenia w zbywalności akcji (art. 304 § 2 pkt 4 k.s.h.). Dychotomiczny charakter udziału w SKA poszczególnych grup wspólników (akcjonariuszy i komplementariuszy) pozostaje bez znaczenia dla oceny czy spełnia ona kryteria zakreślone w art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7/WE. O objęciu tej formy spółek stosowaniem wymienionej dyrektywy przesądza sama prawna możliwość wprowadzenia jej akcji do obrotu giełdowego. Wskazany przepis dyrektywy nie rozszerza tego zastrzeżenia na wszystkie tytuły uczestnictwa w spółce. Wskazane uwarunkowania prawne konstrukcji SKA, tj. prawna możliwość wprowadzenia wyemitowanych akcji na okaziciela do obrotu giełdowego przesądzają w ocenie sądu, iż odpowiada ona spółce kapitałowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7/WE.

Dyrektywa kapitałowa przyznaje państwom członkowskim pewien margines swobody, jeśli chodzi o uznawanie określonych podmiotów za spółki kapitałowe dla celów podatku od czynności cywilnoprawnej, jednakże swoboda ta nie oznacza możliwości uznawania za nie kapitałową którejkolwiek ze spółek wymienionych w art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7/WE. Powyższego nie zmienia okoliczność, że SKA została uznana za spółkę osobową na gruncie KSH W związku bowiem z faktem, że Dyrektywa uznaje za spółki kapitałowe wszystkie spółki wymienione w art. 2 ust. 1, polski ustawodawca nie mógł wykluczyć tych spółek z grona spółek kapitałowych - na potrzeby u.p.c.c., niezależnie od ich kwalifikacji na gruncie prawa handlowego.

W związku z powyższym, dla celów podatku od czynności cywilnoprawnych SKA powinna być traktowana jak spółka kapitałowa w świetle Dyrektywy 2008/7/WE, co pozwala przyjąć tezę, że wartość wkładu wniesionego do spółki komandytowo akcyjnej, jest opodatkowana podatkiem p.c.c. tylko w części przekazanej na kapitał zakładowy.

Zbliżone stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1980/12, które tut. Sąd w pełni podziela, z uwagi na podniesione w nim argumenty.

Zauważyć także należy, że postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013r. sygn. akt I SA/Kr 188/13 WSA w Krakowie zwrócił się na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującymi pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi wykładni przepisów prawa unijnego:

1) Czy art. 2 ust. 1 lit. b i c Dyrektywy Rady 2008/7/WE, należy interpretować w ten sposób, że za Spółkę kapitałową w rozumieniu tych przepisów należy uznać spółkę komandytowo-akcyjną, jeżeli z charakteru prawnego tej spółki wynika, że tylko część jej kapitału i wspólników może spełniać warunki przewidziane w art 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy?,

2) W przypadku, jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby negatywna - czy art. 9 dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE L 46 z 21 lutego 2008 r., s. 11), należy interpretować w ten sposób, że przyznając uprawnienie państwu członkowskiemu do nieuznawania podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy za spółki kapitałowe, przyznaje on dowolność państwu członkowskiemu w zakresie opodatkowania podatkiem kapitałowym tych podmiotów?

Sprawa ta została zarejestrowana za numerem C-357/13, na dzień ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, nie zapadło jeszcze orzeczenie TSUE, niemniej znana jest opinia Rzecznika Generalnego przedstawiona w dniu 18 grudnia 2014 roku. Rzecznik zaproponował, aby Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział na pytanie pierwsze przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ten sposób, że artykuł 2 ust.1 lit. b i c dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 roku dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że spółka komandytowo-akcyjna prawa polskiego, taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, której tylko część kapitału może spełniać przesłanki przewidziane przez rzeczone przepisy, powinna być uważana za spółkę kapitałową w rozumieniu dyrektywy 2008/7.

Mając powyższe na względzie w oparciu o art. 145 § 1 pkt.1 lit.a Ppsa uchylono zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni przedstawioną przez sąd ocenę zgodności krajowych przepisów u.p.c.c z przepisami dyrektywy 2008/7/WE i jej wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, po czym rozważy, czy decyzja organu pierwszej instancji nie powinna być uchylona, a postępowanie umorzone, na podstawie art.233 § 1 pkt.2 lit.a w związku z art. 208 § 1 OP.

W oparciu o art. 152 Ppsa orzeczono, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

W oparciu o art. 200 Ppsa w związku z § 3 ust.1 pkt.1 lit.f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz.U 31 poz.153 ). Na koszty składają się uiszczony wpis ( 2.000 złotych ), koszt zastępstwa procesowego ( 3.600 złotych ) oraz opłata od pełnomocnictwa ( 17 złotych )

dc.