Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 731/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 13, par. 60
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2021 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił U. W. i B. G., wspólnikom V. s. c., pozwolenia na budowę obejmującego budowę ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą (z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod.-kan., c.o., gazową, teletechniczną) w G. , gm. N. , nr ewid. działek: [...], [...], [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. U. W. i B. G., wspólnicy firmy V. s. c. wystąpili do organu I instancji o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...], [...], [...] w obrębie ewid. G. , gm. N. .

Oceniając przedstawioną przez inwestora dokumentację organ I instancji uznał, że zakres i treść projektu zostały dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania. Inwestor zapewnił sporządzenie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające stosowne uprawniania budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem organu I instancji projekt jest także zgodny z założeniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. wydanej przez Burmistrza N. . Inwestor przedłożył uzupełnione projekty budowlane oraz złożył wyjaśnienia dotyczące różnic pomiędzy budynkami nr [...], a budynkami nr [...] Budynki nr [...] nie posiadają dylatacji, nie posiadają ogniomuru, dwie stykające się ze sobą ściany są klejone do siebie zaprawą klejową oraz powiązane kotwami, ściana usytuowana jest na wspólnej ławie fundamentowej, dodatkowo posiadają wspólny wieniec na każdej kondygnacji, natomiast budynki nr [...] stanowią dwa odrębne budynki, oddylatowane od fundamentów, aż po dach i posiadają niezależny fundament.

Zaprojektowany obiekt w opinii organu I instancji spełnia również wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.; dalej: "R.w.t.b."). Procentowy udział powierzchni zieleni do powierzchni terenu objętego inwestycją, według wyliczeń projektanta wynosi 32,74%, czyli przedmiotowa inwestycja spełnia założenia § 39. Dalej, w projekcie przyjęto 1,5 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie, tj. 126 miejsc parkingowych dla mieszkańców, dodatkowo 7 miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych oraz 3 miejsca parkingowe dla osób przebywających okresowo, co odpowiada zapisom § 18 R.w.t.b. W kwestii dotyczącej pogorszenia warunków użytkowania i przesłaniania, planowana inwestycja spełnia wymogi techniczne, o jakich mowa w § 13 R.w.t.b. Według analizy przesłaniania sporządzonej przez projektanta załączonej do projektu budowlanego, w analizowanym obszarze nie wystąpi przesłanianie okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących budynkach mieszkalnych. Inwestor uzupełnił projekty budowlane o analizę zacieniania, z której wynika, że wysokość przesłaniania projektowanego budynku równa jest wysokości projektowanego budynku i wynosi 10,08 m. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki, najbliżej położna część istniejącego budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce znajduje się w odległości około 21,90 m w linii prostej od ściany projektowanego budynku. Z przedłożonej analizy wynika, że od strony działek nr [...] i [...], należących do I. K., zacienianie działek sąsiednich wystąpi w pasie o szerokości do 2,0 m. W związku z tym nie zachodzi zacienianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącym budynku mieszkalnym położonym w sąsiedztwie nieruchomości. Reasumując, zgodnie z § 13 R.w.t.b. projektowana budowa umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w istniejących budynkach na sąsiednich nieruchomościach i nie powoduje zacieniania okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nie spowoduje zacieniana pomieszczeń projektowanych w przyszłości budynków na działkach w sąsiedztwie inwestycji. Ponadto przesłanianie nieruchomości uregulowane w przepisach § 13 odnosi się do odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, przez co nie dotyczy jakiegokolwiek przesłaniania niezabudowanej nieruchomości sąsiedniej.

Zgodnie z obowiązkiem narzuconym w art. 20 ust.1 pkt 1c i art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, projektant określił także obszar oddziaływania dla projektowanych budynków wielorodzinnych. Rozpatrując oddziaływanie przedmiotowych budynków pod względem: funkcji, konstrukcji, ładu przestrzennego, przesłaniania i nasłoneczniania oraz hałasu projektant stwierdził, że projektowana inwestycja nie będzie oddziaływała na posesje sąsiadujące.

Inwestor przedłożył również kopię decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę istniejącej linii kablowej oraz budowę elektroenergetycznej linii kablowej nn-0,4 kV wraz ze słupami nn-0,4 kV oraz szafami kablowymi nn-0,4 kV (likwidacja kolizji) na dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], 563, [...] w m. G. , gm. N. .

Podsumowując, na podstawie zebranego materiału dowodowego, zdaniem organu I instancji brak zgody I. K. na realizację inwestycji nie może być podstawą do wydania decyzji odmownej.

W odwołaniu z dnia [...] marca 2021 r. do Wojewody I. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołująca zwróciła w szczególności uwagę na brak dysponowania przez organ I instancji projektem budowlanym w chwili, gdy odwołująca chciała zapoznać się ze zgromadzonym w sprawie materiałem budowlanym, a także na brak wystarczającego odniesienia się do składanych przez odwołującą skarg. Odwołująca wskazała również na brak analizy wymaganej przez § 60 R.w.t.b.

Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu I instancji wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Po przeanalizowaniu przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego stwierdzono, że sporne zamierzenie budowlane zostało zaprojektowano zgodnie z parametrami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. W ramach prowadzonego ponownie przez Starostę postępowania wyjaśniono budzącą wątpliwości kwestię zgodności zamierzenia z określonym w decyzji Burmistrza N. rodzajem zamierzenia, tj. zaprojektowania szesnastu budynków wielorodzinnych wobec dopuszczalnych ośmiu. Uzupełniając dokumentację zgodnie z nałożonymi postanowieniami inwestor wyjaśnił, że w budynkach o numeracji od 1 do 6 ich części nie są od siebie oddylatowane, nie posiadają ściany oddzielenia pożarowego wysuniętej ponad połać dachową, stykające się ściany klejone są do siebie zaprawą oraz powiązane kotwami, a także usytuowane są na wspólnym fundamencie. Z kolei budynki o numeracji 7 i 8 stanowią dwa odrębne budynki, z niezależnymi fundamentami, dylatacją od fundamentów po dach. Wobec powyższego uznać należy, że kwestia zgodności zamierzenia pod względem dopuszczalnej liczby budynków została wyjaśniona i tym samym inwestycja zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy.

Idąc dalej organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jak wynika z rysunków zawartych w projekcie budowlanym, wysokość przesłaniania wynosić będzie do 10,18 m (wysokość maksymalna budynków). Analizując projekt zagospodarowania terenu inwestycji należy zauważyć, że w zasięgu ewentualnego przesłaniania nie znajdują się żadne budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji. Jak wskazał również organ I instancji, najbardziej wysunięta w stronę terenu inwestycji część istniejącego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej znajduje się w odległości blisko 22 m, zatem poza zasięgiem ewentualnego przesłaniania projektowanych budynków. Projektowane budynki nie będą także przesłaniały się wzajemnie z uwagi na zachowane miedzy nimi odległości (ponad 10 m). W przedmiotowym przypadku nie doszło więc do naruszenia przepisu § 13 ust. 1 R.w.t.b., który reguluje wyłącznie kwestię przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach, nie dotyczy pomieszczeń innego typu niż wskazane w przepisie, a tym bardziej części ogrodowych działek budowlanych.

Podobnie jak w przypadku przesłaniania, w przedmiotowym przypadku nie będzie dochodziło do ograniczenia nasłonecznienia. Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych regulują wyłącznie kwestie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, co wynika wprost z treści § 57 i nast. rozporządzenia. Przepisy nie mają więc zastosowania, tak jak w przypadku § 13 rozporządzenia, do pomieszczeń innego typu niż wskazane w przepisie, jak również do części ogrodowych działek.

Ze skorygowanego projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowano 126 miejsc postojowych (zgodnie z minimalnymi wymogami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy), 8 miejsc dla osób niepełnosprawnych oraz 3 dodatkowe miejsca dla użytkowników przebywających na przedmiotowym terenie czasowo. Ponadto zachowano minimalne odległości stanowisk postojowych określone w § 19 R.w.t.b.

Ponadto w przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się naruszenia § 23 rozporządzenia (zachowano parametry odnoszące się do sytuowania miejsc do gromadzenia odpadów stałych), § 36 (nie projektuje się zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe wobec czego w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania) oraz § 40 (zaprojektowano plac zabaw w północnej części terenu inwestycji z uwzględnieniem parametrów określonych w analizowanym przepisie). W projekcie uwzględniono także wymagania dotyczące szerokości dojść i dojazdów określone w § 14 i 16 R.w.t.b. Do projektu załączono również projekty branżowe instalacji wewnętrznych w projektowanych budynkach. Nie dopatrzono się również naruszenia wymagań przeciwpożarowych, a projekt został uzgodniony pod względem przeciwpożarowym bez zastrzeżeń oraz pod względem higienicznych i zdrowotnych przez uprawnione osoby (odpowiednie pieczęcie na projekcie zagospodarowania terenu). Zgodnie z danymi zawartymi w skorygowanym projekcie budowlanym powierzchnia terenu biologicznie czynna wynosić będzie 4120,16 m2, co daje 32,74% terenu inwestycji, w związku z czym uznać należy, iż nie naruszono w § 3 pkt 22 R.w.t.b.

Odnosząc się z kolei do kwestii rozwiązania kolizji projektowanego zamierzenia z istniejącą na działce infrastrukturą techniczną w postaci napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia wskazano, że inwestor przedłożył kopię decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę istniejącej linii kablowej oraz budowę elektroenergetycznej linii kablowej nn-0,4 kV wraz ze słupami nn-0,4 kV oraz szfami kablowymi nn-0,4 kV (likwidacja kolizji) na dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], 563, [...] w m. G. , gm. N. .

Po przeanalizowaniu przedłożonej dokumentacji projektowej stwierdzono, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów w zakresie prawa budowlanego. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z zapisami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i przepisami techniczno-budowlanymi. Inwestor załączył komplet wymaganych dokumentów, a projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. W sprawie nie znalazły uzasadnienia zarzuty odwołującej, natomiast kwestia formy rozpoznania składanych w toku postępowania przed Starostą wniosków i skarg nie może mieć wpływu na finalne rozpoznanie sprawy pod kątem merytorycznym. Również fakt nie dysponowania przez organ projektem budowlanym w dniu zapoznania się przez stronę z aktami nie może w żadnym wypadku stanowić podstawy do uchylenia decyzji przez organ odwoławczy, w szczególności, że strona została poinformowana w terminie późniejszym o możliwości wglądu w projekt, czego dokonała w dniu [...] marca 2020 r.

W skardze z dnia [...] sierpnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu I. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że podczas uzyskiwania pozwolenia na budowę kwestia faktycznej ilości planowanych do wybudowania budynków nie została należycie wyjaśniona. Rysunki dołączane do wniosku wskazują, że budynków jest osiem, przy czym budynki 7 i 8 łączą się ze sobą. Jednocześnie pozostałe budynki są identyczne, a jednocześnie inwestor chce je traktować jako pojedyncze. W ocenie skarżącej ma to związek z ilością budynków figurującą na warunkach zabudowy. W rzeczywistości jednak budynków tych jest dwa razy więcej a więc 12, a nie 6. Same bowiem intencje inwestora nie przesądzają o ilości budynków. W tym zakresie podstawą jest prawo budowlane i wydane na jego podstawie rozporządzenia i normy. Przyjęcie takiej liczby budynków a więc 12 (co wynika bezpośrednio z dokumentów) byłoby niedopuszczalnym odstępstwem od warunków zabudowy i w tym zakresie nie ma żadnej dowolności. Wojewoda w tym zakresie jako w pełni wystarczające przyjął tymczasem wyjaśnienia inwestora, że finalnie nie ma szesnastu budynków, a jedynie osiem. Z rysunków dołączonych do wniosku o pozwolenie na budowę wynika jednak, że są ściany pomiędzy budynkami, a brak dylatacji może i powinien być traktowany jako istotny błąd konstrukcyjny.

Organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie wyjaśniły jaki jest cel (w budynkach 1-6) stawiania ścian obok siebie i łączenie ich klejem i kotwami, a co istotniejsze, działanie takie nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji projektowej. Wykonywanie dwóch ścian równocześnie obok siebie, klejenie ich ze sobą, łączenie kotwami, bądź też murowanie każdej ściany oddzielnie i później nawiercanie, klejenie i kotwienie nie znajduje racjonalnego wytłumaczenia, i chodź rachunek ekonomiczny pozostaje poza sferą zainteresowania organów administracyjnych, w tym kontekście należy zauważyć, że działanie inwestora zmierza do ominięcia przepisów prawa. Kolejną okolicznością błędnie interpretowaną przez organy jest czasookres nasłonecznienia. Wojewoda w swym uzasadnieniu jednoznacznie wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie będzie miał zastosowania § 60 R.w.t.b. Wojewoda w swym uzasadnieniu ogranicza się do literalnego przytoczenia paragrafu z jednoczesnym stwierdzeniem, że "podobnie jak w przypadku przesłaniania, w przedmiotowym przypadku nie będzie dochodziło do ograniczenia nasłonecznienia". Oznacza to, że organ decyzyjny sprawdził jedynie przesłanki z § 13 ust. 1 pkt 1 R.w.t.b., natomiast nie zweryfikował, czy zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Końcowo skarżąca wskazała, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z powierzchni parkingów do gruntu winno odbywać się poprzez odpowiednie separatory zgodnie z przepisami na podstawie operatu wodnoprawnego, którego nie ma w dokumentacji projektowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie z podniesionych w niej zarzutów zasługiwały na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] ([...]), o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu U. W. i B. G., wspólnikom V. s.c., pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą (z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod.-kan., c.o., gazową, teletechniczną), na działkach nr [...], [...] i [...] w G. , gm. N. .

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] września 2020 r., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika natomiast, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z przywołanych wyżej norm prawnych wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie przez inwestora kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie powinna zostać rzetelnie i kompleksowo oceniona przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub – w przypadku jego braku – z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy.

Ponadto, obowiązkiem organu rozstrzygającego o pozwoleniu na budowę jest ocena, czy projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami dotyczącymi odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, a także przepisami dotyczącymi "przesłaniania i zacieniania", tj. § 12, § 13, 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; dalej: "R.w.t.b.").

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy oceny przez organ właściwy zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z decyzją o warunkach zabudowy wydaną dla planowanej inwestycji –zdaniem skarżącej inwestor zaplanował wybudowanie 14, a nie 8 budynków – a także weryfikacji przez organy rozstrzygające w sprawie zgodności projektu z § 60 R.w.t.b.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zgodności planowanej inwestycji z decyzją Burmistrza N. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] (znak [...]) o warunkach zabudowy w zakresie rodzaju inwestycji (k. 6-9 akt adm. organu odwoławczego) wskazać należy, że w tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko organów rozstrzygających w niniejszej sprawie.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że warunki zabudowy zostały ustalone dla budowy ośmiu budynków wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika natomiast, że inwestor planuje wybudować siedem obiektów kubaturowych, z czego sześć obiektów kubaturowych oznaczonych numerami 1-6 posiada jednolitą konstrukcję (samodzielnie konstrukcyjną całość – jeden fundament, wspólny wieniec stropowy na każdej kondygnacji, wspólną więźbę dachową – zob. rzuty parteru, piętra, II piętra i rzut połaci dachu w projekcie budowlanym – teczki 2-7). Natomiast jeden z obiektów kubaturowych oznaczony numerami 7 i 8 różni się od pozostałych sześciu pod względem konstrukcyjnym, tj. każda z dwóch części bryły (części oznaczone numerami 7 i 8) posiada niezależny układ konstrukcyjny (niezależne ławy fundamentowe, murki ogniowe, dylatacja pomiędzy częściami obiektu od fundamentów aż po dach; zob. rzut parteru, piętra, II piętra i rzut połaci dachu w projekcie budowlanym – teczka 8). Zdaniem Sądu z dokumentacji projektowej wynika więc, że z punktu widzenia zasad sztuki budowlanej każda z tych części stanowi odrębny budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Łącznie więc projekt przewiduje – wbrew twierdzeniu skarżącej – budowę 8 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, a nie 14.

Dalej wskazać należy, że zgodnie z treścią decyzji o warunkach zabudowy, każdy z budynków ma mieć nie więcej niż 416 m2, elewacja frontowa każdego z budynków nie może być szersza niż 32 m, każdy z budynków może posiadać maksymalnie 3 kondygnacje (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie więcej niż 10,8 m, wysokość kalenicy nie więcej niż 11 m), natomiast powierzchnia zabudowy wszystkich budynków w stosunku do powierzchni działek nie może wynosić więcej niż 25,5 %. Jak wynika z dokumentacji projektowej, warunki te zostały spełnione.

Choć przy tym w decyzji o warunkach zabudowy używa się sformułowania "budynek", w zakresie ustalonych parametrów zabudowy chodzi w istocie o obiekt kubaturowy, bez względu na to, czy z punktu widzenia sztuki budowlanej obiekt ten stanowi jeden budynek, czy też więcej. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa bowiem jedynie urbanistyczne uwarunkowania dla planowanej inwestycji, konkretne zaś rozwiązania projektowe materializują się na etapie sporządzenia projektu budowlanego, zatwierdzenia tego projektu przez organ i udzielenia pozwolenia na budowę. Innymi słowy, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma odmienny charakter od decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego – jest to decyzja, która określa urbanistyczno-architektoniczne ramy, w jakich dane przedsięwzięcie może być realizowane, tj. określa jakie obiekty kubaturowe – o jakiej funkcji i o jakich parametrach (wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości kalenicy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu) mogą powstać na terenie inwestycyjnym w relacji do innych obiektów kubaturowych znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji (wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, linia zabudowy obowiązująca i/lub nieprzekraczalna).

Niezależnie więc od uznania przez organy rozstrzygające w sprawie i Sąd obiektu kubaturowego oznaczonego numerami 7 i 8 za dwa budynki w rozumieniu Prawa budowlanego (lub też jakby chciała tego skarżąca – budynków oznaczonych numerami 1-6 za 12 budynków), każdy z zaprojektowanych obiektów kubaturowych spełnia warunki wskazane w decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności, w przypadku obiektów kubaturowych oznaczonych numerami 1-6, szerokość elewacji frontowej wynosi 32 m, a powierzchnia zabudowy wynosi 403,12 m2 (zob. s. 1 projektu budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr [...], teczki nr [...]). Z kolei w przypadku obiektu kubaturowego oznaczonego numerami 7 i 8, budynek nr [...] posiada szerokość elewacji frontowej wynoszącą 16,33 m i powierzchnię zabudowy wynoszącą 205,49 m2, natomiast budynek nr [...] posiada szerokość elewacji frontowej wynoszącą 15,65 m i powierzchnię zabudowy wynoszącą 197,63 m2 (zob. s. 1 i 2 projektu architektoniczno-budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych nr [...], teczka nr [...]), co łącznie daje szerokość elewacji frontowej obiektu kubaturowego wynoszącą 32 m i powierzchnię zabudowy wynoszącą 403,12 m2.

W konsekwencji, pomimo że inwestor przy zastosowaniu rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych wydzielił dwa odrębne budynki z jednej bryły kubaturowej, zabieg ten nie spowodował obejścia prawa, jak zarzuca skarżąca. Za obejście prawa w realiach rozpoznawanej sprawy należałoby uznać sytuację, gdyby każdy z budynków oznaczonych numerami 7 i 8 miał szerokość elewacji frontowej wynoszącą 32 m, a także każdy z nich posiadał powierzchnię zabudowy wynoszącą 403,12 m2. Skoro jednak obiekt kubaturowy oznaczony numerami 7 i 8 jako całość jest zgodny z parametrami wskazanymi w decyzji o warunkach zabudowy, nie można uznać, aby sporne zamierzenie inwestycyjne było niezgodne z treścią decyzji o warunkach zabudowy.

Należy mieć przy tym na uwadze, że – jak już powyżej wskazano – postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego. W postępowaniu tym organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. To do organu wydającego pozwolenie na budowę należy zbadanie, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wezwał inwestora do dostosowania projektu budowlanego do wymagań § 18 R.w.t.b. pod względem ilości miejsc parkingowych, co skutkowało koniecznością przeznaczenia powierzchni terenu, która na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy w pierwotnych planach inwestora była zajęta częściowo pod budynek numer [...], na parking (por. załącznik 1A do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, k. 15 projektu budowlanego, teczka nr [...] i k. 3 akt adm. organu odwoławczego). Stąd też zaszła konieczność wprowadzenia zmian w projekcie zagospodarowania działki w zakresie ilości obiektów kubaturowych na terenie inwestycji. Ostatecznie jednak inwestor z punktu widzenia zasad sztuki budowlanej zgodnie z treścią decyzji o warunkach zabudowy zaplanował realizację ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których parametry nie przekraczają maksymalnych wartości tych parametrów określonych w tej decyzji.

Tym niemniej za zasadny Sąd uznał zarzut wadliwej oceny przez organy rozstrzygające w sprawie zgodności projektu budowlanego z § 60 R.w.t.b.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że obowiązkiem projektanta jest ustalenie wpływu projektowanej inwestycji na zapewnienie naturalnego oświetlenia budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją, a w sytuacji zaplanowania budowy wielu budynków obok siebie, konieczne jest nie tylko wykazanie, że projektowany budynek nie będzie zacieniał budynków sąsiednich, ale także, że planowana inwestycja będzie usytuowana w taki sposób, że również dla niej zostaną spełnione wymagania z § 60 R.w.t.b. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 37/07, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl, a także M. Sługocka, Przesłanianie i nasłonecznienie - różnice w analizach wykonanych na podstawie par. 60 warunków technicznych, dostęp el./Lex). To projektant jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy spełnienia wymogu zagwarantowania odpowiedniego poziomu nasłonecznienia. Obowiązkiem właściwego organu, a następnie organu odwoławczego jest natomiast nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu budowlanego, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków oraz poszczególnych budynków z planowanej inwestycji. Jeżeli w przedłożonym projekcie brak jest właściwych rysunków, to nie można zweryfikować prawidłowości projektu w tym zakresie.

Przedłożony przez inwestorów projekt budowlany w ogóle nie zawiera analizy wymaganego czasu nasłonecznienia, o której mowa w § 60 R.w.t.b. (brak rysunków obrazujących tzw. "linijkę słońca"). Zawiera on jedynie analizę przesłaniania, o której mowa w § 13 R.w.t.b. (odległości budynku od innych obiektów), którą z tego powodu uznać należy za niepełną. Zgodnie bowiem z § 13 R.w.t.b. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli zachowane są wymogi określone w pkt 1 i pkt 2 tego przepisu, tj. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, oraz – co istotne – zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Innymi słowy, brak analizy nasłonecznienia wyklucza uznanie za spełnionego warunku z § 13 R.w.t.b.

Choć w rozpoznawanej sprawie przy piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. inwestor uzupełnił projekt o "wyliczenie odległości między budynkami ze względu na ochronę przed niedopuszczalnym przesłanianiem i zacienienie pomieszczeń przeznaczanych na pobyt ludzi (warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie par. 13 ust. 1 i 2") (s. 38 i 38a projektu budowlanego, teczka nr [...]), projektanci nie przeprowadzili żadnej analizy w zakresie wymaganego czasu nasłonecznienia. Z treści § 60 R.w.t.b. niewątpliwe wynika natomiast, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony w dniach równonocy, co należy rozumieć jako konieczność ustalenia, że w obu tych dniach tenże warunek podlega spełnieniu.

W tej sytuacji nie znajdują pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenia organu odwoławczego, jakoby na podstawie przedłożonego projektu można ustalić, że w rozpoznawanej sprawie nie będzie dochodziło do ograniczenia nasłonecznienia. Choć z akt sprawy wydaje się wynikać, że okna mieszkań znajdujących się w budynkach oznaczonymi numerami 4-8 wychodzą na stronę południową i z racji braku pobliskiej zabudowy warunek nasłonecznienia najprawdopodobniej został spełniony, to okna w mieszkaniach w budynkach oznaczonych numerami 1-3 najprawdopodobniej są skierowane na północ lub też północy wschód i bez sporządzonej analizy wymaganego czasu nasłonecznienia niemożliwe stało się przesądzenie, że w rozpoznawanej sprawie nie będzie dochodziło do ograniczenia nasłonecznienia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a"), uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], albowiem wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 13 i § 60 R.w.t.b., które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy działając w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wskaże wady przedłożonej przez inwestora dokumentacji i zobowiąże go do ich usunięcia w zakreślonym terminie. Od wykonania owego obowiązku przez inwestora i wyników analizy przedłożonej dokumentacji projektowej zależeć będzie treść rozstrzygnięcia kończącego niniejszą sprawę. Organ odwoławczy zweryfikuje również prawidłowość stanowiska skarżącej w zakresie konieczności przedłożenia przez inwestora operatu wodnoprawnego ze względu na planowane odprowadzanie wody opadowej i roztopowej z parkingu do gruntu.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota [...]zł wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.