Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 354/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1,  art. 3 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Bogusław Wolas (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skarg K. B., W. B. przy uczestnictwie S. B. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 stycznia 2020 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza C. z 21 czerwca 2019 r., znak: [...], ustalające K. B., S. B. i W. B. (dalej także jako: "skarżący") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 10.617,00 zł.

Organ podatkowy I instancji ustalił, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków według stanu na 30 sierpnia 2017 r. użytkownikami wieczystymi działki nr [...] o powierzchni 509,00 m2, położonej w C. oraz współwłaścicielami zlokalizowanego na niej budynku są: K. B., E. B. i S. B.. Powyższy stan wynika również z zapisów księgi wieczystej nr [...] Określając krąg podatników, organ podatkowy uwzględnił prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Oświęcimiu (Wydział I Cywilny) z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I Ns [...], na mocy którego spadek po E. B. nabyli na podstawie ustawy wprost: K. B., S. B. i W. B..

Na podstawie zebranego materiału dowodowego j.w., jako przedmiot opodatkowania uznano działkę nr [...] o powierzchni 509,00 m2. Powierzchnię użytkową budynku organ I instancji obliczył w oparciu o inwentaryzację sporządzoną na zlecenie Burmistrza C. w dniu 19 grudnia 2011 r., zgodnie z którą powierzchnia użytkowa budynku łącznie z piwnicami wynosi 527,48 m2, z czego 85,00 m2 to powierzchnia użytkowa pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20 m. Powierzchnia użytkowa budynku podlegająca opodatkowaniu stanowi więc 484,98 m2. Zdaniem Burmistrza C. przedmiotowe nieruchomości (grunt i budynek) są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. S. B. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność pod adresem: [...] w C., polegającą w przeważającej części na sprzedaży detalicznej obuwia i wyrobów skórzanych. W konsekwencji Burmistrz C. zastosował do ww. nieruchomości stawki właściwe dla gruntów oraz budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżących, SKO w K. nie znalazło podstaw do zmiany decyzji Burmistrza C.. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji.

SKO podkreśliło, że ustalona przez organ I instancji powierzchnia - 484,98 m2 - stanowiła podstawę opodatkowania przedmiotowego budynku w 2012 r. W wyroku z 12 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 79/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał powyższe ustalenia za prawidłowe. Skarżący natomiast, poza gołosłowną konstatacją, że podana przez Burmistrza C. powierzchnia użytkowa budynku nie odpowiada stanowi faktycznemu, nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających zmianę powierzchni opodatkowanego budynku po 2012 r.

SKO przeanalizowało kwestię włączeń ustawowych dotyczących opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wymienionych w art. 1a ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ("u.p.o.l.") i doszło do wniosku, że nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie. S. B. jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej w dniu 1 marca 2001 r. i wykonuje ją nadal. Stałym miejscem prowadzenia działalności - zgodnie z danymi z CEIDG - jest pl. [...] w C.. K. B. i W. B. nie figurują w CEIDG (i nie figurowali w 2018 r.). Bezsprzecznie jednak opodatkowane nieruchomości (grunt i budynek) są w posiadaniu przedsiębiorcy - S. B., co implikuje konieczność opodatkowania ich stawkami podatkowymi przewidzianymi dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz C. dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego należnego od K. B., S. B. i W. B. za 2018 r. Organ podatkowy zastosował właściwe stawki podatkowe określone w uchwale nr XXI/216/2016 Rady Miejskiej Chełmek z dnia 17 listopada 2016 r. Podatek od nieruchomości za 2018 r. wynosi: od gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej - 432,65 zł

(0,85 zł x 509), od budynku handlowo-usługowego – 10.184,58 zł (21,00 zł x 484,98). Podatek od nieruchomości za 2018 r. po zaokrągleniu wynosi m 10.617,00 zł.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że Burmistrz C. podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. W ocenie Kolegium zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie.

K. B. i W. B. w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucili naruszenie: art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "o.p"), poprzez niewłaściwe określenie powierzchni oraz wysokości poszczególnych kondygnacji podlegających opodatkowaniu; art. 191 o.p. wobec dokonania dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w aktach sprawy i przyjęcie większej powierzchni budynku niż wynika to ze stanu faktycznego. Ponadto W. B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 213 § 4 i art. 228 § 1 pkt 1 o.p. poprzez merytoryczne rozpoznanie sprawy, podczas gdy nie było to dopuszczalne z powodu złożenia przez podatnika wniosku o uzupełnienie decyzji organu I instancji. Skarżący wnieśli o uchylenie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W ocenie skarżących powierzchnia piwnicy wynosi 180,79 m2, natomiast wysokość stropu w piwnicy jest niższa niż 2,20 m. Zatem podstawa opodatkowania powinna zostać pomniejszona o 90,39 m2, a nie zaledwie o 85 m2. Nadto budynek składa się z trzech kondygnacji. W bryle budynku znajduje się klatka schodowa, której powierzchnia na parterze i I piętrze nie została odliczona od powierzchni budynku. W związku z powyższym została zawyżona podstawa opodatkowania. Powyższe uchybienia spowodowały zawyżenie podstawy opodatkowania i zawyżenie kwoty podatku. W decyzji Burmistrz nie wskazał na podstawie jakich dowodów ustalił powierzchnie budynków i przyjął podstawę opodatkowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy tj. powierzchni budynku podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przyjętej przez organ podatkowy za danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, co jest niezgodne ze stanem rzeczywistym, faktycznym.

Sąd zauważa, że kwestia opodatkowania ww. nieruchomości za wcześniejsze lata była już rozstrzygania przez WSA w Krakowie. Mając zatem na uwadze stanowisko przedstawione w wyroku WSA w Krakowie z 12 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 79/17, Sąd zaznacza, że w obecnym postępowaniu skarżący nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających zmianę powierzchni opodatkowanego budynku po 2012 r. WSA w Krakowie za prawidłowe bowiem przyjął ustalenia Kolegium co do wielkości powierzchni użytkowej budynku skarżących stanowiących podstawę opodatkowania, która jest identyczna jak w badanej sprawie.

Wyjaśnienia na wstępie wymaga, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2052), który ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak więc wynika z powołanego przepisu przy wymiarze podatków od nieruchomości organ związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków o położeniu, granicach i powierzchni gruntów i danych tych nie może samodzielnie korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Przepis art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne wyraźnie stanowi, że podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. Zauważenia przy tym wymaga, że powołany przepis ustanawia domniemanie wynikające z wpisu w ewidencji budynków, co do prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych. Domniemanie to jest obalalne, co z kolei oznacza, że można je zakwestionować w sytuacji, kiedy zostanie w jakimś zakresie uznane za nieprawdziwe lub nieaktualne.

Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Organ przyjął za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r. wobec skarżących dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków według stanu na 30 sierpnia 2017 r. Skoro skarżący twierdzą, że dane te są nieaktualne lub nieprawdziwe, powinni podjąć kroki do stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Natomiast w tym postępowaniu ich kwestionowanie jest niemożliwe. Odpowiadając przy tym na zarzut skarżących, że organ podatkowy I instancji nie podał na jakiej podstawie ustalił powierzchnię budynków stanowiącą podstawę opodatkowania, wyjaśnić należy, że w uzasadnieniu decyzji tego organu, wskazano konkretne dokumenty na jakich się oparto dokonując tych ustaleń, a to: zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków według stanu na 30 sierpnia 2017 r., "Inwentaryzacja budynku użytkowego położonego w C. przy placu Kilińskiego na działce nr [...]" sporządzoną przez mgr inż. E. T. 19 grudnia 2011 r. Z dokumentu tego wynika natomiast, że przedmiotowy budynek ma powierzchnię użytkową 527,48 m2, a po odliczeniu powierzchni użytkowej pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20 m tj. 85,00 m2, do opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości należy przyjąć powierzchnię użytkową 484,98 m2 . Z inwentaryzacji wynika również, że powierzchnia użytkowa ww. budynku została obliczona po odliczeniu powierzchni klatek schodowych, wobec czego zarzut skarżących w tym zakresie okazał się także nieuzasadniony.

Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut skargi odnoszący się do prowadzenia postępowania podatkowego, mimo złożenia wniosku przez W. B. o uzupełnienie decyzji organu I instancji z 21 czerwca 2019 r. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem Burmistrza C. z 5 sierpnia 2019 r., znak: [...], odmownie, a następnie rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 13 grudnia 2019 r., znak: [...] Jak wynika z powyższego, jego rozpoznanie przed wydaniem decyzji organu I instancji i tak nie wpłynęłoby na jej treść. Nadto nie jest to przyczyna do obligatoryjnego zwieszenia postępowania administracyjnego. Jego uwzględnienie natomiast spowodowałoby wzruszenie wydanej decyzji.

W ocenie Sądu zaskarżone decyzję są prawidłowe. Podjęte zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego zgodnie z przepisami art. 187 i 191 o.p. i zgromadzeniu wystarczającego materiału dowodowego, a wyniki postępowania znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu obu decyzji. Zatem również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych okazały się nietrafne.

Organy podatkowe ustaliły w sposób prawidłowy wszystkie konstytutywne elementy stanu faktycznego, a to:

- podatników podlegających podatkowi od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, "u.p.o.l."), którymi są użytkownicy wieczyści działki nr [...] w C. K. B., S. B. i W. B. (okoliczność ta nie była kwestionowana),

- przedmiot opodatkowania zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., tj. działka nr [...] o powierzchni 484,98 m2 ,

- podwyższoną stawkę podatku określoną w uchwale nr XXI/216/2016 Rady Miejskiej Chełmek z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz.Woj. Małopolskiego z 2016 r. poz. 6812) wobec ustalenia, że budynek związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatnika S. B. tj. sprzedaży detalicznej obuwia i wyrobów skórzanych.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.