Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 563/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółka Akcyjna o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Spółka Akcyjna na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] 2013 r.

nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za kwiecień 2009 r. w kwocie [..]zł, A. Spółka Akcyjna ("Spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych. Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje zmniejszenie środków pozostających w dyspozycji Spółki w efekcie zapłaty błędnie określonych należności podatkowych, w szczególności przyjmując fakt, że zaskarżona decyzja poprzedza rozstrzygnięcia organu drugiej instancji w odpowiedzi na odwołania wniesione przez skarżącą na kilkanaście rozstrzygnięć organu pierwszej instancji, wydanych w oparciu analogiczne stany faktyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady,

a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki

z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania

w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Przede wszystkim zauważyć należy, że strona powołała się na ogólnie sformułowaną przesłankę, która w jej opinii ma uzasadniać uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Wskazała bowiem, że zapłata podatku spowoduje zmniejszenie środków pozostających w jej dyspozycji.

Nie polemizując z takim twierdzeniem strony, zauważyć należy, że skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych konkretnych okoliczności i dowodów na jego poparcie, przesądzających o takiej sytuacji skarżącej, w której wykonanie zaskarżonej decyzji będzie stanowić dla niej znaczną szkodę tj. taką, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Należy zauważyć, że nie można utożsamiać zapłaty podatku, nawet w trybie egzekucji administracyjnej, ze szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2004r., FZ 324/04, niepubl; postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008r. sygn. akt II FZ 530/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Ponadto skarżąca może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacja podatkowa). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie,

z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.

Wymaga ponadto wyjaśnienia kwestia, że decyzje organu pierwszej instancji, o których mowa we wniosku skarżącej nie podlegają wykonaniu. Są to bowiem decyzje nieostateczne, a w aktach sprawy brak jest postanowień nadających im rygor natychmiastowej wykonalności (art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749).

Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.