Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 909/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości - interpretacja postanawia odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

W dniu 10 września 2008r. A Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Prezydenta Miasta S., skargę na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. sygn. [...] w przedmiocie interpretacji stosowania ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie opodatkowania podziemnego wyrobiska górniczego oraz znajdujących się w nim urządzeń budowlano – inżynieryjnych. Postanowienie z dnia [...]r. zostało doręczone stronie skarżącej przez organ administracyjny w dniu 11 sierpnia 2008r.

Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 28 października 2008r. skarżąca została wezwana przez Sąd do wskazania, że przed wniesieniem skargi do Sądu, wezwano organ, który wydał interpretację podatkową do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a .- w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca dnia 12 listopada 2008r. przesłała do Sądu pismo procesowe wraz z załącznikiem. Załącznik stanowił wniosek o przywrócenie terminu wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa datowane na dzień 3 listopada 2008r. i posiadające dowód doręczenia pisma do Urzędu Miejskiego w S. w tymże dniu.

W dalszej kolejności, w dniu 12 grudnia 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), wpłynęło do Sądu pismo procesowe pełnomocnika strony skarżącej, przy którym nadesłano pismo Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] zatytułowane "odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" oraz postanowienie tego organu z dnia [...]r. nr [...], mocą którego przywrócono A Sp. z o.o. termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należy odnotować, że zaskarżone postanowienie stanowi interpretację indywidualną prawa podatkowego, wydaną na zasadach określonych w rozdziale 1 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 14b § 1 w zw. z art. 14 j § 1 powołanej ustawy wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa (stosownie do swojej właściwości) na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Art. 14 c § 3 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że wspomniana interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają formy indywidualnej interpretacji podatkowej, jest ona zatem odrębną od decyzji i postanowień formą działania właściwego organu. Dyspozycja przywołanego powyżej art. 14 c § 3 tej ustawy w sposób jednoznaczny poddaje indywidualne interpretacje prawa podatkowego kontroli sądów administracyjnych, a art. 3 § 2 pkt 4 a P.p.s.a., dodany z dniem 1 lipca 2007 r. poprzez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590), stanowi, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje kognicję w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Z kolei zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W dalszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach poprzedzających punkt 6, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Tak więc z analizy powyższych przepisów wynika, iż Sąd odrzuca skargę na orzeczenie w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, w przypadku braku uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

W wyniku poczynionych w tej sprawie ustaleń faktycznych stwierdzono, że zainicjowanie niniejszego postępowania sądowego poprzedziło skuteczne złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt, iż Spółka ostatecznie zwróciła się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, skoro czynności te podjęte zostały już po wniesieniu skargi do Sądu. W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu przez Sąd jako przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. oraz art. 52 § 3 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.