Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 710/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 par. 1 ustawy - P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1,  art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. W. i M. W. od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 1 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 710/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku D. W. i M. W. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego utrzymać w mocy.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 1 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 710/15 pozostawiono bez rozpoznania wniosek D. W. i M. W. w przedmiocie przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu referendarz podał, że skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy, stosując urzędowy formularz wniosku stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). W związku z tym, pismem z dnia 30 listopada 2015 r. oboje wnioskodawcy zostali pouczeni o treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oraz wymogu złożenia wniosku na urzędowym formularzu, którego wzór został określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Jednocześnie zostali wezwani do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez złożenie go na właściwym urzędowym formularzu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do pisma Sądu załączono stosowny formularz celem jego wypełnienia i nadesłania na adres WSA we Wrocławiu.

Pismo, awizowane pierwotnie 3 grudnia 2015 r., zostało doręczone D. W. w dniu 21 grudnia 2015 r. Powyższy brak formalny został uzupełniony – zgodnie z pieczęcią na kopercie – 28 grudnia 2015 r.

Referendarz podał jeszcze, że wyznaczony skarżącym termin 7-dniowy należy do kategorii terminów ustawowych i został uregulowany w art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w 7 siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (zob. uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08). Zaznaczyć trzeba, że jakkolwiek przesyłka z wezwaniem została stronie doręczona 21 grudnia 2015 r., to oceny, czy dochowany został powyższy termin ustawowy, należy dokonać z uwzględnieniem unormowań art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).

Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy, referendarz zauważył, że prawidłowo doręczona przesyłka z wezwaniem była awizowana pierwotnie 3 grudnia 2015 r. Od tej daty liczony jest okres 14 dni, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. Z ostatnim dniem tego terminu, to jest 17 grudnia 2015 r., przyjąć należało tzw. fikcję doręczenia i od tego dnia biegł 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ten z kolei przypadał na 24 grudnia 2015 r. (środa). W tym stanie rzeczy uzupełnienie braku formalnego przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy w dacie 28 grudnia 2015 r. nastąpiło z uchybieniem wyznaczonego terminu. Wobec tego wniosek ten podlegał pozostawieniu bez rozpoznania na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Sprzeciw od przytoczonego zarządzenia referendarza sądowego wnieśli D.W. i M. W.. W sprzeciwie wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Zdaniem wnioskodawców brak jest podstaw do uznania, że nie uzupełnili oni wniosku w terminie. Wskazali, że przesyłkę doręczono im 21 grudnia 2015 r., lecz InPost był nielegalnym operatorem WSA we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Na mocy art. 260 § 2 p.p.s.a, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. W sytuacji, w której wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy była awizowane w dniu 3 grudnia 2015 r., to od tej daty liczony jest okres 14 dni, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. Z ostatnim dniem tego terminu, to jest 17 grudnia 2015 r., przyjąć należało tzw. fikcję doręczenia i od tego dnia biegł 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ten z kolei przypadał na 24 grudnia 2015 r. (środa). W tym stanie rzeczy uzupełnienie braku formalnego przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 28 grudnia 2015 r. nastąpiło z uchybieniem wyznaczonego terminu. Wobec tego wniosek ten podlegał pozostawieniu bez rozpoznania na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Wbrew zarzutowi podniesionemu w sprzeciwie, nie miało znaczenia prawnego dla oceny daty doręczenia wezwania, że skarżąca faktycznie odebrała przesyłkę w dniu 21 grudnia 2015 r., skoro odbiór przesyłki nastąpił po dniu, który należało przyjąć za dzień doręczenia wezwania stosownie do przepisu art. 73 § 4 p.p.s.a. Niezasadne były również uwagi podniesione w sprzeciwie, co do tego, że InPost SA jest "nielegalnym operatorem". W roku 2015 usługi pocztowe na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełniła spółka InPost SA, a więc zarzuty skarżących w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.