Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1036/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Dnia 9 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. L. i Z. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały: 2. zasądza od Rady Miejskiej w Z. na rzecz I. L. i Z. G. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr [...], z dnia [...] Rady Miasta Z. w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P., na podstawie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z przepisem art. 24 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku,. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odrzuciła zarzut Z. G. i I. L. z dnia 30 grudnia 2003 roku, właścicielki działki nr 69/2, objętej projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P., dotyczący uwzględnienia wykupu po cenach rynkowych dróg parcelacyjnych KL i KD, ustanowienia zerowej stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, wprowadzenia w jednostce [...] zapisu o możliwości budowy nowych obiektów, bardziej liberalnego określenia stosunku procentowego przeznaczenia podstawowego do uzupełniającego (czyli stworzyć większą możliwość działalności gospodarczej), ograniczenia sytuowania budynków w granicy działki sąsiedniej poprzez wprowadzenie zapisu o wymaganej zgodzie sąsiada i zasadzie wzajemności.

W uzasadnieniu uchwały podniesiono, iż Rada Miasta Z. uchwałą z dnia [...] Nr [...] rozstrzygnęła o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. rejonu P.. Zgodnie z par. 2 powołanej uchwały plan miejscowy powinien uwzględniać potrzeby właścicieli oraz ustalenia uchwały Rady Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] w sprawie przyjęcia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z.. W treści uchwały, stosownie do przepisu art. 10 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.), w par. 2 ust. 3 określono następujący zakres ustaleń planu:

1) przeznaczenie terenów na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego,

2) linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania,

3) linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi,

4) tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny,

5) granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie,

6) zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury,

7) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzenia terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także wskaźniki intensywności zabudowy,

8) zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane,

9) szczególne warunki zagospodarowania terenów (w tym zakaz zabudowy) wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych,

10) tereny, na których przewiduje się stosowanie indywidualnych lub grupowych systemów oczyszczania ścieków bądź zbiorników bezodpływowych,

11) tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzenia lub użytkowania terenu,

12) granice obszarów:

a) zorganizowanej działalności inwestycyjnej,

b) rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej,

c) przekształceń obszarów zdegradowanych.

Dalej organ wskazał, iż powyższe postanowienia uchwały są wiążące dla Prezydenta Miasta Z.. Stosownie bowiem do art.18 ust.1 organem właściwym do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest Prezydent Miasta.

Podstawy prawne do dokonania zmiany, w tym ustaleń w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wynikają z przepisu art.4 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z powołanej powyżej uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...].

Pierwszy projekt planu, po dokonaniu niezbędnych uzgodnień został wyłożony do publicznego wglądu na przełomie października i listopada 2000 roku. Do projektu planu zostały złożone protesty i zarzuty. Z dużym protestem mieszkańców spotkały się zwłaszcza narzucone przez Generalną Dyrekcję Dróg w Ł. ustalenia co do linii rozgraniczających ulicy A. Zostało zorganizowane w tej kwestii spotkanie, na które został zaproszony zarządca drogi krajowej nr 1. W wyniku negocjacji zarządca drogi zgodził się na zmniejszenie parametrów linii rozgraniczających ulicy A z 50 metrów do 40 metrów.

Część zarzutów została przez Radę Miasta Z. odrzucona uchwałą Nr [...] z dnia [...]. M. i Z. małżonkowie S. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odrzucenia ich zarzutu przez Radę Miasta Z.. Małżonkowie S. nie wyrażali zgody w złożonym zarzucie na projektowany przebieg ulic jako przedłużenie istniejącego układu komunikacyjnego.

Wyrokiem z dnia 25 września 2001 roku w sprawie sygn. akt: II SA/Łd 1163/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Przed opracowaniem kolejnego projektu podjęta została próba zapoznania M. i Z. małżonków S. z trzema alternatywnymi projektami wewnętrznego układu komunikacyjnego. Małżonkowie S. nie wyrazili zgody na żadną z przedstawionych propozycji. Biorąc pod uwagę powyższe zgodnie z procedurą określoną w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym został opracowany nowy projekt planu uwzględniający wskazany powyżej wyrok sądu. Projekt planu zastał uzgodniony oraz wyłożony do publicznego wglądu.

Do drugiej wersji projektu planu zostały także złożone zarzuty. W wyniku przeprowadzonych rozmów z zainteresowanymi oraz po złożeniu przez małżonków S. pisemnego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie układu komunikacyjnego przez działkę nr 70/4 przystąpiono do opracowania trzeciej wersji projektu planu uwzględniającej także część złożonych zarzutów.

Organ wskazał, iż w złożonym zarzucie z dnia 30 grudnia 2003 roku właściciele działki nr 69/2 objętej projektem miejscowego planu wnieśli o ustanowienie zerowej stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, wprowadzenie w jednostce [...] zapisu o możliwości budowy nowych obiektów, bardziej liberalnego określenia stosunku procentowego przeznaczenia podstawowego do uzupełniającego (czyli stworzyć większą możliwość działalności gospodarczej), ograniczenia sytuowania budynków w granicy działki sąsiedniej, poprzez wprowadzenie zapisu o wymaganej zgodzie sąsiada i zasadzie wzajemności oraz uwzględnienia wykupu po cenach rynkowych dróg parcelacyjnych KL i KD.

Po wyłożeniu trzeciej wersji projektu planu i złożeniu kolejnych zarzutów zostały podjęte ponownie próby zaproponowania innych rozwiązań. Opracowano kilka dodatkowych roboczych wersji i zaproszono zainteresowanych celem zapoznania z propozycjami. Nie uzyskano jednak konsensusu. W wyniku ustaleń dokonanych na spotkaniach w dniach 16 - 18 lutego 2003 roku mieszkańcy mieli zaproponować swoją wersję projektu, na którą wszyscy objęci planem wyrażą zgodę. Projekt taki nie został jednak dostarczony do Urzędu.

Następnie organ wskazał, iż zarzut I.. L. i Z. G. w przedmiocie wykupienia po cenach rynkowych dróg parcelacyjnych nie może być uwzględniony, gdyż nie dotyczy ustaleń planu. Roszczenia związane z wykupami fragmentów działek przeznaczonych pod układ komunikacyjny przysługują po uchwaleniu miejscowego planu. Na etapie projektu nie można wypowiadać się co do wartości terenów przeznaczonych na drogi. Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje rozdział 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 - 38). Zasady określania wartości nieruchomości oraz osoby uprawnione do określania tej wartości określają przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ze względu na powyższe nie ma możliwości uwzględniania tej części zarzutu.

W przepisie art. 10 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca ustalił obowiązek określenia stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu. Koszty związane z opracowaniem planu oraz skutki prawne ponoszone przez gminę mogą być w części rekompensowane stawką wzrostu wartości nieruchomości. Ustalenia planu pozwalając na podziały nieruchomości zwiększają każdorazowo wartość danej nieruchomości. Zasadne jest zatem ustanowienie stawki określonej w par. 21 projektu planu na 15 %.

Odnosząc się do dalszych zarzutów organ wskazał, iż ustalenia dotyczące jednostki [...] w pozwalają na adaptację, modernizację, rozbudowę oraz wymianę istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i gospodarczej. Nowa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna ma być realizowana na podstawie zasad i warunków podziału nieruchomości określonych dla danej jednostki. Zatem część zarzutu dotycząca możliwości budowy nowych obiektów jest bezzasadna.

W par. 2 projektu planu określone zostało przeznaczenie podstawowe jako to, które ma obejmować nie mniej niż 60% powierzchni zabudowy budynków zlokalizowanych na poszczególnych działkach w danym terenie. Dla uzupełniającego przeznaczenia zostaje zatem 40% powierzchni zabudowy budynków. Skoro plan dla danej jednostki ustalił jako podstawowe przeznaczenie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, to winna ona stanowić więcej niż 50% powierzchni zabudowy budynków na danej działce. Projekt planu nie jest więc rygorystyczny w przedmiocie ustaleń dla zabudowy uzupełniającej. Ustalenia planu dają możliwość większej swobody co do działalności gospodarczej w postaci usług związanych z zaopatrzeniem i bytowaniem mieszkańców jako wbudowanych w bryłę budynku lub wolnostojących pod warunkiem, iż zjazdy dla działalności usługowej będą odbywać się od strony ulicy A. Część zarzutu odnosząca się do jeszcze bardziej liberalnego określenia stosunku procentowego przeznaczenia podstawowego do uzupełniającego (czyli stworzenie większej możliwości działalności gospodarczej) została odrzucona.

Odnosząc się do usytuowania budynków gospodarczych i usługowych, to ustalenia planu dopuszczają możliwość sytuowania tych obiektów w granicy działki sąsiedniej. Wprowadzenie zapisu o wymaganej zgodzie sąsiada i zasadzie wzajemności nie jest możliwe, bowiem w par. 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zostało określone sytuowanie budynków na działce budowlanej. Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w par. 12 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia dopuszcza się w odległości 1,5 metra od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary dziatki.

Warunki dotyczące wydzielania nowych działek, ich parametry (powierzchnia i wymiary geometryczne) zostały tak określone, iż nie będą miały zastosowania ustalenia par. 12 ust. 3 pkt 2 wyżej cytowanego rozporządzenia. Plan dopuścił możliwość sytuowania budynków gospodarczych i usługowych w granicy, natomiast realizację zabudowy wolnostojącej zgodnie z przepisami o warunkach technicznych. Biorąc pod uwagę regulację dotyczącą sytuowania budynków określoną w rozporządzeniu – w ocenie organu – nie ma możliwości uwzględnienia tej części zarzutu.

Dalej organ wywodził, iż zgodnie z przepisem art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi. W przepisie tym zostało określone to, co plan może zawierać fakultatywnie oraz co winien określać obowiązkowo. W par.2 ust.3 uchwały o przystąpieniu do opracowania planu został określony zakres ustaleń planu. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną miasta określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Dalej organ wskazał, iż z dniem 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 85 ust. 2 określa, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz do planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W ocenie organu przytoczone wyżej przesłanki faktyczne i prawne spowodowały, że zarzut Z. G. i I. L. nie został uwzględniony w projekcie planu przez Prezydenta Miasta Z.. Rada Miasta Z. podzieliła natomiast stanowisko Prezydenta Miasta Z. i postanowiła, jak w treści uchwały.

W dniu 28 października 2004 roku na powyższą uchwałę Rady Miasta Z. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiedli Z. G. i I. L. podnosząc, iż na podstawie przepisu art. 24 pkt. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 roku, oraz w związku z przepisem art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako osoby fizyczne wnieśli o uznanie przedmiotowej uchwały za nieważną bądź jej uchylenie i merytoryczne rozpoznanie sprawy.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż Rada Miasta Z. uchwalając przedmiotową uchwałę w sposób rażący naruszyła ustawę z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności przepis art. 18 ust 2 pkt 9, nie zawiadamiając skarżących o terminie sesji, na której wniesione przez skarżących zarzuty były rozpatrywane. Rada Miasta Z. naruszyła w ten sposób nie tylko ustawę, ale i interes prawny skarżących. W następstwie rozpatrzenia na sesji w dniu 31 sierpnia 2004 roku wniesionych zarzutów "zaocznie" skarżący pozbawieni zostali możliwości wyjaśnień i obrony swego stanowiska. Skarżący podali, iż zawiadomienie, które otrzymali informowało o terminie sesji w dniu 26 sierpnia 2004 roku. W tym terminie sesja nie odbyła się jednak, a o nowym terminie skarżący nie zostali powiadomieni.

Odnosząc się merytorycznie do treści przedmiotowej uchwały skarżący podtrzymali swój zarzut, iż plan "szatkuje" drogami parcelacyjnymi ich działkę nr 69/2, czym uniemożliwi bądź istotnie ograniczy korzystanie z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. To z kolei uniemożliwi bądź ograniczy efektywne zagospodarowanie nieruchomości. Ponadto plan nie obciąża proporcjonalnie drogami parcelacyjnymi zainteresowanych uczestników parcelacji. Z tego też względu skarżący podtrzymują zarzut dotyczący ustanowienia zerowej stawki służącej naliczeniu opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu.

Rada Miasta Z. w odpowiedzi na skargę podtrzymała swe stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej uchwale oczywistych naruszeń prawa powodujących konieczność stwierdzenia jej nieważności (art. 145 par. 2 p.p.s.a.).

Wypada zgodzić się z organem, który stwierdził, iż z dniem 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), która w przepisie art. 85 ust. 2 określiła, iż do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz do planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Przepis art. 18 przywołanej powyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku określa, iż organem właściwym w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Na organach tych spoczywa cały szereg obowiązków związanych z powyższą kompetencją. Zasadnicze obowiązki, mające proceduralny charakter, zostały określone w przepisie art. 18 ust. 2 – 14 tejże ustawy. Z punktu widzenia oceny zasadności skargi wywiedzionej w niniejszej sprawie wypada zwrócić uwagę na obowiązek przyjęcia przez prezydenta miasta protestów, o których mowa w przepisie art. 23 ust. 1, i zarzutów, o których mowa w przepisie art. 24 ust. 1 (art. 18 ust. 7 ustawy). Dalszym obowiązkiem prezydenta miasta, po upływie terminu do wniesienia protestów i zarzutów, jest rozpatrzenie w terminie nie dłuższym niż miesiąc protestów i zarzutów wniesionych do projektu planu i przedstawienie radzie gminy tych protestów i zarzutów, które nie zastały uwzględnione w projekcie planu (art. 18 ust. 8 ustawy). Ostatnim interesującym z punktu widzenia niniejszej sprawy obowiązkiem prezydenta miasta jest ogłoszenie w sposób określony w ustawie o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nieuwzględnione protesty i zarzuty, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych (art. 18 ust. 9 ustawy).

Wykonanie przez prezydenta miasta nałożonych przez przepis art. 18 ustawy obowiązków winno nastąpić z należytą starannością, bowiem naruszenie tychże obowiązków musi prowadzić do naruszenia trybu postępowania przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencją tego jest nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części (art. 27 ustawy).

W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż prezydent miasta po przyjęciu zarzutu wniesionego do projektu planu, w dniu 29 stycznia 2004 roku rozpoznał zarzut i uchwałą Nr 7/IV/2004 nie uwzględnił zarzutu w całości. Tym samym mając na uwadze datę wniesienia zarzutu uznać wypada, iż prezydent miasta wywiązał się z obowiązku, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. 8 ustawy i w terminie miesiąca rozpoznał zarzut.

Przekroczenie przepisów nastąpiło jednak przy wykonaniu obowiązku określonego w przepisie art. 18 ust. 9 ustawy, poprzez zaniechanie imiennego zawiadomienia osób zainteresowanych o terminie sesji, na której rozpoznane były zarzuty. Wyjaśnienia złożone przez organ w tym zakresie, a zmierzające do uzasadnienia przełożenia sesji z terminu, o którym wiedzieli zainteresowani, na inny, o którym zainteresowanych już nie powiadomiono, nie mogą być uznane w jakimkolwiek stopniu za usprawiedliwiające. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 9 omawianej ustawy czyni nawet zbędnym, z uwagi na oczywistość, odnoszenie się do kwestii rażącego naruszenia – poprzez zaniechanie powiadomienia o terminie sesji – uprawnień strony do zaprezentowania racji wniesionych zarzutów podczas obrad rady gminy.

Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 2 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 27 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Mając na uwadze, iż przyczyną nieważności zaskarżonej uchwały było stwierdzenie naruszenia przepisów proceduralnych przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zbędne stało się ocenianie merytorycznych aspektów wniesionej skargi, więc badanie skargi z punktu widzenia naruszenia prawa podmiotowego strony skarżącej przy sporządzaniu projektu planu.

O zasądzonych kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.

a.p.