Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 279/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 35,56
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] marca 2021r., nr [...] w przedmiocie wezwania do wydania nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] wzywające do wydania nieruchomości.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. ustalił lokalizację linii kolejowej dla inwestycji pod nazwą: "[...]". Decyzji lokalizacyjnej Wojewody nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł m in. H. B.

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] organ odwoławczy utrzymał ją w mocy.

Na decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła m.in. H. B.

Upomnieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], doręczonym w dniu [...] lipca 2020 r., Wojewoda [...] wezwał H. B. do wydania nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] oraz nr [...], położonych w obrębie [...], w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia upomnienia.

Wobec niewykonania powyższego obowiązku Wojewoda [...] wystawił w dniu [...] lipca 2020 r. na zobowiązaną H. B. tytuł wykonawczy nr [...], który został dostarczony zobowiązanej w dniu [...] sierpnia 2020 r., wraz z postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] wzywającym do wydania ww. nieruchomości.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. [nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1041), w tym samym dniu], H. B. wniosła, za pośrednictwem organu I instancji, zażalenie na postanowienie Wojewody.

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii rozpatrując sprawę wskazał, że przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewody wzywające do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, wydane w trybie przepisu art. 143 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ egzekucyjny w świetle art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma uprawnień do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, czyli bada wniosek jedynie pod względem formalnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 83/14). W przypadku, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, faza postępowania w postaci badania dopuszczalności egzekucji w ogóle nie występuje (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 80/10 oraz z dnia 21 października 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 1128/04).

Przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Obowiązek wynikający z decyzji staje się wykonalny, jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Wymagalność obowiązku oznacza bowiem, że zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a ponieważ uchyla się od jej dopełnienia, wierzyciel musi żądać zastosowania wobec zobowiązanego środków przymusu, celem wyegzekwowania tej powinności, co zastosowano w rozpoznawanej sprawie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.

W omawianym przypadku, egzekwowany obowiązek istniał i wynikał z decyzji lokalizacyjnej Wojewody utrzymanej w mocy decyzją Ministra.

Z art. 143 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że warunkiem koniecznym do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia wzywającego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje bowiem z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1), a organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (art. 32 ustawy).

Wierzyciel, którym w przedmiotowym postępowaniu jest Wojewoda [...], będąc jednocześnie organem egzekucyjnym w oparciu o przepis art. 26 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przystępuje do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie tytułu egzekucyjnego, który odpowiada wymogom art. 27 tej ustawy. Z treści przepisu art. 26 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jednoznacznie wynika, że w przypadku, gdy wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, wystawi tytuł wykonawczy, obowiązany jest podjąć czynności w ramach postępowania egzekucyjnego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera przepisów, które pozwalałyby wierzycielowi będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zwolnić się od obowiązku prowadzenia egzekucji.

Z przepisu art. 143 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika również, że postanowienie wzywające do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, prócz elementów wymienionych w art. 124 k.p.a., musi zawierać: 1) wezwanie do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia), 2) zagrożenie, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).

Minister po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy stwierdził, że w niniejszej sprawie wymogi opisane powyżej zostały spełnione.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wynika, że egzekucja wydania nieruchomości oznaczonych jako ww. działki nr [...] oraz nr [...], została wszczęta w dniu [...] sierpnia 2020 r., poprzez doręczenie zobowiązanej tytułu wykonawczego wraz z postanowieniem Wojewody.

Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem postanowienia Wojewody jest zdaniem Ministra przytaczana przez H. B. okoliczność dotycząca tego, iż w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty do doręczonego jej tytułu wykonawczego, co powinno skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego do momentu rozpoznania przez organ zarzutów w formie postanowienia i możliwości wniesienia przez nią zażalenia na takie postanowienie, jednakże została pozbawiona tejże możliwości, ponieważ egzekutor dokonujący czynności egzekucyjnych na jej nieruchomości, stwierdził iż podejmuje zawieszone postępowanie z uzasadnionych względów istotnych dla organu egzekucyjnego, które to względy nie są jej znane.

Organ II instancji zauważył, iż w niniejszym postępowaniu Minister zobowiązany jest jedynie do oceny postanowienia Wojewody wzywającego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, wydanego w trybie przepisu art. 143 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zakres kontroli w ramach niniejszego postępowania nie obejmuje więc takich kwestii jak np. zachowanie trybu przedegzekucyjnego, prawidłowości wystawienia administracyjnego tytułu wykonawczego i prowadzonej egzekucji. Wymienione wyżej zagadnienia strona może bowiem kwestionować poprzez wniesienie odrębnych środków zaskarżenia, tj. zażaleń, zarzutów, czy skarg na czynności egzekucyjne. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się zatem sprawy od strony merytorycznej, gdyż powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję. Do tego celu służą środki dostępne w toku postępowania jurysdykcyjnego zwykłego bądź nadzwyczajnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1187/14, LEX nr 2033982, z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 170/10, LEX nr 1083009, z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II FSK 689/08, LEX nr 550622). Ponadto, w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie zajmuje się realizacją budowy inwestycji. Właściwymi w sprawie prowadzonych robót budowlanych są odpowiednie organy nadzoru budowlanego. Tak samo podnoszone przez skarżącą kwestie odszkodowawcze stanowią przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego.

Skargę na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. B. zarzucając mu :

naruszenie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z ar. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 202 r. nr [...], gdy tymczasem w świetle obowiązującego stanu prawnego nie istniały przesłanki, aby na skutek wadliwości decyzji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] postanowienie utrzymać w mocy, tym samym umożliwiając organowi dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do skarżącej;

naruszenie art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie wbrew obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 15, 16 k.p.a. a w szczególności art. 10 k.p.a., a w szczególności poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

naruszenie art. 107§1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie w skarżonym postanowieniu uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, i powielenie uzasadnienia postanowienia organu I instancji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. na potwierdzenie faktu nieprecyzyjnego określenia w decyzji [...] z dnia [...] marca 2019 r. rodzaju prac, przedmiotu prac jak i podmiotu uprawnionego do wejścia na nieruchomość, co wskazywała na każdym etapie postępowania skarżąca, zatem brak było podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do niej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w trybie uproszczonym

Postanowienie Wojewody [...] będące przedmiotem kontroli Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii zostało wydane na podstawie art. 143 § pkt 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Przepis art. 143 § 2 stanowi, że zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego.

Z przepisu tego jasno wynika, że wymienione w § 1 "pisma" są doręczane zobowiązanemu jednocześnie, powodując wszczęcie postępowania egzekucyjnego (art. 26 § 5 u.p.e.a.) i z tą datą zaczyna zobowiązanemu biec termin do wniesienia środków zaskarżenia wymienionych w § 2.

Dodać należy, że w prawie polskim obowiązuje zasada niekonkurencyjności przysługujących stronie środków prawnych, zgodnie z którą trzeba interpretować treść z art. 143 § 2 u.p.e.a. W konsekwencji należy przyjąć, że prawo zgłoszenia zarzutów pozwala zobowiązanemu kwestionować dopuszczalność egzekucji administracyjnej z przyczyn wskazanych w art. 33 u.p.e.a. lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Natomiast w drodze zażalenia zobowiązany może kwestionować postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, a więc – mówiąc innym słowy – postanowienie w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając takie zażalenie organ odwoławczy bada, czy nie zostały naruszone przepisy regulujące tryb prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wreszcie, zażalenie służy także na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Jak więc widać, każdy z tych środków prawnych ma odrębny przedmiot zaskarżenia, ponieważ jest to niezbędne dla egzekwowania zakazu podwójnego orzekania w tej samej sprawie.

Z akt sprawy wynika, że nieruchomość skarżącej oznaczona jako działki nr [...] i [...] podlegała niezwłocznemu zajęciu na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r., o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1984). Zgodnie z art. 9u tej ustawy do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji o ustaleniu linii kolejowej stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że warunkiem przystąpienia do egzekucji jest wszczęcie egzekucji na podstawie wystawionego przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego oraz wezwanie zobowiązanego, w formie postanowienia, do wykonania obowiązku.

Upomnieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., Wojewoda [...], będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wezwał skarżącą do wydania przedmiotowej nieruchomości w terminie 7 dni, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie doręczono w dniu [...] lipca 2020 r. W związku z niezastosowaniem się do upomnienia, Wojewoda wystawił w dniu [...] lipca 2020 r. tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. wezwał skarżącą do wykonania obowiązku wynikającego z powyższego tytułu wykonawczego, polegającego na wydaniu nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości w dniu [...] sierpnia 2020 r. Odpis tytułu wykonawczego opatrzony klauzulą wykonalności został doręczony skarżącej wraz z postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. w dniu [...] sierpnia 2020 r.

Zgodnie z art. 6 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego przewiduje odebranie nieruchomości. Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zawiera elementy wymagane przepisem art. 143 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy: wezwanie do wykonania obowiązku wydania nieruchomości oraz wskazanie zagrożenia, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

A zatem, podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej pozostają poza granicami sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu [...] sierpnia 2020 r. zgłosiła zarzuty do tytułu wykonawczego.

Przepis art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, obowiązujący po nowelizacji od dnia 30 lipca 2020 r., dokonanej ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070) wskazuje, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Przepisy art. 56 § 3, art. 57 § 1 i art. 58 stosuje się odpowiednio. Wierzyciel po otrzymaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może w uzasadnionych przypadkach wystąpić z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. ( § 1a).

W realiach kontrolowanej sprawy bezsporne jest, że skarżąca zgłosiła w dniu [...] sierpnia 2020 r. zarzuty do tytułu wykonawczego, co zaktualizowało dyspozycję normy prawnej wyrażonej w art. 35 § 1 u.p.e.a., a więc doprowadziło – na podstawie tego przepisu – do zawieszenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 35 § 1 u.p.e.a., na wskutek wniesienia zarzutu ex lege zawiesza postępowanie egzekucyjne. Ten sposób regulacji wskazuje na brak podstaw normatywnych do wydania postanowienia w tym przedmiocie. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w poglądach doktryny wskazujących, że nie istnieją podstawy ku temu, aby organ egzekucyjny miał wydawać w tym przedmiocie odrębne postanowienie (por. R. Hauser, W. Piątek (w) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. 9, Wyd. C.H. Beck 2018, str. 268). Pogląd ten jest akceptowany przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.

Kolejnym argumentem przemawiającym za takim sposobem wykładni ww. przepisu jest brak wskazania tej okoliczności jako normatywnej przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wśród przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a., zobowiązujących organ do wydania postanowienia w tym zakresie, brak jest enumeratywnie wskazanej przesłanki zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Celem regulacji art. 35 § 1 u.p.e.a. jest tymczasowe zaniechanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Regulacja powyższa ma na celu tymczasową ochronę dłużnika, który wniósł w trybie ustawy egzekucyjnej zarzuty, które mogą okazać się zasadne.

Jak zasadnie podniósł Minister zgłoszenie przez skarżącą zarzutów do tytułu wykonawczego nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu, bowiem prowadzenie postępowania egzekucyjnego w okresie jego zawieszenia może być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną z art. 54 § 1 u.p.e.a., a więc w odrębnym postępowaniu. Jak wskazano wyżej zobowiązany w niniejszym postępowaniu może kwestionować wyłącznie postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, a więc postanowienie w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając takie zażalenie organ odwoławczy bada, czy nie zostały naruszone przepisy regulujące tryb prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zażalenie służy także na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego i każdy z tych środków prawnych ma odrębny przedmiot zaskarżenia, ponieważ jest to niezbędne dla egzekwowania zakazu podwójnego orzekania w tej samej sprawie.

Okoliczność stwierdzenia przez egzekutora w protokole z dnia [...] sierpnia 2020 r., że podejmuje zawieszone postępowanie jest czynnością nieskuteczną, bowiem egzekutor to pracownik organu egzekucyjnego wyznaczony do dokonywania czynności egzekucyjnych o charakterze materialno-technicznym, czynności prawne podejmuje zaś organ egzekucyjny, którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda [...].

W świetle powyższego należy uznać, że kontrolowane przez Sąd postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii odpowiada prawu, a zarzuty skargi są bezzasadne.

Sąd postanowieniem z dnia 10 lutego 2022 r. oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze z uwagi na to, że nie ma on żadnego znaczenia w sprawie niniejszej, w której nie dochodzi do badania prawidłowości decyzji z dnia [...] marca 2019 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.