Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 411/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 10 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.B.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 marca 2018 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych. Jednocześnie strona wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] roku, nr [...], zobowiązującą stronę do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publiczno – prawnym w wysokości 2598,75 zł. Dalej strona dostrzegła, iż w dniu 13 marca 2017 roku wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 771/16. Skarga kasacyjna została wniesiona w sprawie, w której organ zobowiązał skarżącą do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publicznoprawnym z tytułu czynności wykonywanych przez organ na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku o Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1482 ze zm.). Zasadniczy zakres wykonywanych przez organ czynności i zasady wymierzenia opłaty w niniejszej sprawie zbieżne są z zakresem tych czynności i zasadami, które były podstawą do wniesienia skargi kasacyjnej. Zarzut podniesiony przez stronę związany jest z niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wymierzanych przez organ opłat. Tym samym w interesie skarżącej jest uzyskanie wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na to, że zainicjowała postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zmierzające do uzyskania wyroku, w którym Sąd dokona oceny prawnej zastosowania przepisów prawa materialnego, które stanowią podstawę do rozstrzygnięcia również sprawy objętej niniejszym postępowaniem. Końcowo autor wniosku podkreślił, iż przed sądem administracyjnym toczy się już kilka postępowań w tym samym przedmiocie. Decyzje wydane w tych sprawach są wykonalne i tym samym wobec wydania kolejnej decyzji w tym samym przedmiocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegającej na zobowiązaniu strony skarżącej do wielokrotnego uiszczania wysokich opłat.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie w całości, stwierdzając jednocześnie, że wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnosi o rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek jest niezasadny.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Analiza powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a..

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej uzasadnił jedynie faktem wniesienia przez skarżącą skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2016 roku wydanego w analogicznej, w jego ocenie, sprawie o sygn. akt II SA/Łd 771/16, a ponadto stwierdził, że z uwagi na obowiązek wykonania decyzji (zaskarżonej, jak i pozostałych wydanych w tym przedmiocie) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Pełnomocnik strony skarżącej w swojej argumentacji w żadnej mierze nie wykazał zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Samo zacytowanie w uzasadnieniu wniosku przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji nie świadczy o ich realizacji w określonej sprawie. Tymczasem, aby skutecznie dochodzić wstrzymania wykonania decyzji strona skarżąca powinna była wykazać, na czym w analizowanej sprawie miałoby polegać wyrządzenie jej znacznej szkody lub na czym miałyby polegać trudności w odwróceniu skutków wynikających z wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy wskazać należy, że analiza powyższych stwierdzeń przywołanych na jego uzasadnienie, nie pozwala przyjąć, że sytuacja skarżącej jest na tyle wyjątkowa, że czyni zasadnym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że nawet jeżeli wskazana przez pełnomocnika należność budżetowa o charakterze publiczno-prawnym objęta zaskarżoną decyzją zostanie wyegzekwowana przymusowo, a następnie okaże się, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zaistnieją przesłanki do jej zwrotu, organ zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić stronie skarżącej. Zobowiązanie (należność budżetowa) należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Z kolei argument dotyczący konieczności wielokrotnego uiszczania wysokich opłat nie mógł być skuteczny wobec braku wskazania wpływu realizacji zaskarżonej decyzji na sytuację finansową wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie autor skargi nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, bowiem za takowe nie można uznać powołania się na fakt wniesienia skargi kasacyjnej w analogicznej sprawie. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Fakt wniesienia wspomnianej skargi kasacyjnej nie mógł zatem stanowić podstawy oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, bowiem nie odnosił się do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a..

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

A.B.