Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 256/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 256/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Darmoń, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r., sprawy ze skargi D.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 grudnia 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, którą odmówiono skarżącej D.C. umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. w kwocie 44.916,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 861,00 zł.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji pismem z dnia 7 lipca 2014r. skarżąca zwróciła się o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. wynikającej z zeznania podatkowego PIT-39 od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku. Prośbę o ulgę w spłacie skarżąca umotywowała podeszłym wiekiem, przedstawioną sytuacją majątkową oraz rosnącymi kosztami utrzymania, które uniemożliwiają zapłatę istniejącej zaległości podatkowej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego nie znajdując podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej decyzją z dnia 26 sierpnia 2014r. nr [...] odmówił umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-39 za 2013r. w kwocie 44.916,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 861,00 zł naliczonymi na dzień złożenia wniosku o ulgę tj. na dzień 09.07.2014r.

Skarżąca złożyła odwołanie, w którym ponowiła prośbę o umorzenie zaległości podatkowej ze względu na wystąpienie ważnego interesu podatnika.

Dyrektor Izby Skarbowej, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego oraz ponownej analizie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji stwierdził, iż zaległość powstała z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. M. za kwotę 240.000,00 zł, nabytym na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 22.02.2012r. Rep. [...] po zmarłej w 2012r. siostrze skarżącej. W zeznaniu podatkowym PIT-39 za 2013r. wykazano dochód uzyskany ze sprzedaży w kwocie 240.000,00 zł oraz należny podatek w kwocie 44.916,00 zł. Skarżąca wyjaśniła, że część kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości przeznaczyła na pokrycie bieżących kosztów utrzymania i przeprowadzenie koniecznych napraw wynajmowanego domu we W.

Prośbę o ulgę umotywowała także podeszłym wiekiem, chęcią przeznaczenia części posiadanych środków finansowych na pokrycie kosztów związanych z planowanym przeniesieniem się skarżącej wraz z małżonkiem do domu dla starszych osób od 2015r. lub do domu opieki, poniesienie kosztów przeprowadzenia koniecznego remontu wynajmowanego domu we W. i doprowadzenie go do stanu pierwotnego z uwzględnieniem stopnia naturalnego zużycia z zachowaniem aktualnych wymogów sanitarnych, część środków finansowych przeznaczono na leczenie, w tym na zabieg usunięcia katarakty w 2014r. oraz zabieg urologiczny w 2015r. oraz rosnącymi kosztami utrzymania we W.

Organ wskazał na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wniosek podlega rozpatrzeniu w granicach określonych w ww. przepisie, a pozytywna decyzja może być wydana tylko w sytuacji uzasadnionej zagrożeniem ważnych interesów podatnika np. w wypadkach, które zostały spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które nie są zależne od sposobu jego postępowania.

Ważny interes podatnika to m. in. sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych losowych zdarzeń podatnik nie jest w stanie regulować swoich zobowiązań podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że ważąc interes podatnika organ podatkowy powinien mieć na uwadze również interes publiczny, przy czym pod pojęciem interesu publicznego, rozumieć należy między innymi takie działania organów podatkowych, które umożliwiają realizowanie należnych dochodów, z których jest finansowany szeroki zakres potrzeb społecznych m. in. w obszarze edukacji, służby zdrowia, infrastruktury technicznej, itp. Natomiast o istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć zarówno nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji, bądź zaistnienie losowych zdarzeń powodujących utratę możliwości zarobkowania lub utratę majątku jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, w tym wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz koniecznych do poniesienia wydatków.

Orzekając o udzieleniu ulgi podatkowej lub odmowie jej udzielenia organ podatkowy obowiązany jest do zbadania aktualnej sytuacji finansowej podatnika, aby stwierdzić, czy istnieją przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskowanej ulgi w spłacie.

Ocena, czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana dopiero po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Obowiązki te bezpośrednio wynikają z treści art. 191, art. 187 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca mieszka we W. od 1961r., gdzie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze współmałżonkiem. Otrzymuje emeryturę miesięcznie w kwocie 1.493,55 euro pomniejszoną o ratę pożyczki w kwocie 280 euro (ostatnia rata płatna w V 2014r.), a małżonek pobiera emeryturę miesięcznie pomniejszoną o ratę pożyczki w kwocie 120 euro (z terminem spłaty pożyczki do XII 2017r.) w kwocie 963,33 euro.

Skarżąca zamieszkuje wraz z małżonkiem w wynajmowanym od 1990r. 4-kondygnacyjnym domu wraz z 3-arowym ogrodem położonym w miejscowości G.. Skarżąca oświadczyła, że miesięczne stałe koszty utrzymania domu wynoszą łącznie od 1.753 euro do 1800 euro w tym: czynsz najmu - 1260 euro, prąd - 130 euro, gaz - 200 euro, wywóz śmieci - 61 euro, cięcie i wywóz zieleni - od 42 do 50 euro oraz telefon - 100 euro. Dodatkowo skarżąca ponosi koszty zakupu leków miesięcznie w kwocie około 160 euro. Skarżąca nie określiła pozostałych miesięcznych wydatków w tym: na zakup wyżywienia, środków czystości czy kosztów utrzymania samochodu, dlatego trudno jest stwierdzić jaka kwota pozostaje skarżącej miesięcznie do dyspozycji. Współmałżonek jest właścicielem samochodu osobowego Daewoo Matiz z 2000r.

Nadto skarżąca oświadczyła, że część kwoty uzyskanej ze sprzedaży mieszkania w wysokości 240.000,00 zł tj. 57.303,85 euro wg średniego kursu NBP z dnia sprzedaży przeznaczyła na pokrycie bieżących kosztów utrzymania w tym na uregulowanie dopłaty za gaz za lata 2007 - 2013 w kwocie 5.719,76 euro (rozłożonej na 4 raty płatne w 2013r.) i przeprowadzenie koniecznych napraw (wymiana żaluzji). Pozostałą część posiadanych środków finansowych skarżąca zamierza przeznaczyć na zapewnienie sobie opieki i warunków życia dostosowanych do podeszłego wieku, pokrycie wydatków dotyczących planowanych zabiegów chirurgicznych oraz rosnących kosztów utrzymania związanych ze wzrostem cen we W.

Skarżąca złożyła wniosek o przyjęcie do domu dla starszych osób od 2015r. (wraz z małżonkiem) i aktualnie znajduje się na liście oczekujących na przyjęcie. Miesięczny koszt pobytu w ośrodku wynosi średnio za pokój 1-osobowy od 500 euro do 1.000 euro od osoby lub od 1000 euro do 1.800 euro za pokój 2-osobowy i zależy od wysokości emerytury. Ponadto część posiadanych środków finansowych skarżąca zamierza przeznaczyć na pokrycie kosztów przeprowadzenia koniecznego remontu wynajmowanego domu i doprowadzenie go do stanu pierwotnego z uwzględnieniem stopnia naturalnego zużycia z zachowaniem aktualnych wymogów sanitarnych związanych z rozwiązaniem umowy najmu domu oraz przeniesieniem się do domu dla starszych osób w tym na: wymianę zbiorników na wodę, remont łazienki, wymianę urządzeń sanitarnych, naprawę stolarki okiennej, malowanie domu, wymianę kuchenki czy partycypowanie w kosztach ewentualnego zainstalowania baterii słonecznych.

Analizując powyższe okoliczności organ stwierdził, iż argumenty skarżącej dotyczące konieczności uregulowania ze środków uzyskanych z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości dopłaty za gaz za lata 2007 - 2013 w kwocie 5.719,76 euro, przeprowadzenie koniecznych napraw (wymiana żaluzji) domu we W., jak również zamiar przeznaczenia pozostałej części posiadanych środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży mieszkania na zapewnienie sobie opieki i warunków życia dostosowanych do podeszłego wieku, pokrycie wydatków dotyczących planowanych zabiegów chirurgicznych oraz rosnących kosztów utrzymania związanych ze wzrostem cen we W. nie stanowi przesłanki do umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej w Polsce.

Zauważono, że skarżąca jest nierezydentem tj. osobą, której centrum interesów osobistych znajduje się na terytorium W. Dlatego też na państwie polskim nie ciąży obowiązek zapewnienia skarżącej opieki medycznej czy sfinansowania pobytu w domu opieki.

Zauważono, że zarówno poniesione jak i planowane przyszłe wydatki we Włoszech wskazują na świadomy wybór priorytetów w sytuacji posiadania do uregulowania zaległości podatkowej w kwocie 44.916,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Stanowią one suwerenne decyzje każdego podatnika, natomiast ponoszenie tych wydatków w żadnym razie nie może mieć pierwszeństwa przed spłatą należności podatkowych w Polsce.

Przy podejmowaniu niniejszej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił argumenty skarżącej dotyczące stanu zdrowia i podeszłego wieku, jednakże ze względu na powyższe nie stanowią one przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Podeszły wiek i stan zdrowia same w sobie nie mogą być uznane za przesłankę umożliwiającą zastosowanie ulgi w spłacie, gdyż każdy podatnik w podeszłym wieku oraz jego choroby spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego ważne jest wykazanie nadzwyczajności sytuacji, w której podatnik znalazł się niezależnie od swojego postępowania. Udzielenie wnioskowanej ulgi mogłoby być zasadne w przypadku wystąpienia okoliczności niezależnych od woli i postępowania podatnika, które spowodowały niezawiniony brak zdolności płatniczej, uniemożliwiający uregulowanie należnego zobowiązania podatkowego.

Zauważono także, że regulowanie należnych podatków w Polsce wynika z ciążących - zgodnie z Konstytucją i prawem podatkowym na wszystkich obywatelach Polskich - obowiązków podatkowych. Zasada równości i powszechności opodatkowania wyrażona w art. 84 Konstytucji RP nie pozwala na przerzucanie odpowiedzialności za podejmowane decyzje finansowe podatników na budżet Państwa i tym samym na ogół społeczeństwa polskiego.

Za podjęciem takiego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przemawia również specyfika podatku dochodowego od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w Polsce, ponieważ podatnik w momencie dokonania transakcji sprzedaży, dysponuje środkami pieniężnymi i winien zabezpieczyć odpowiednie środki finansowe na ten cel. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca świadomie dokonała wyboru pomiędzy zabezpieczeniem środków pieniężnych na zapłatę zobowiązania podatkowego należnego w Polsce, a przeznaczaniem ich na inne cele we W. i dlatego okoliczność ta nie może przesądzać o przyznaniu wnioskowanej ulgi w spłacie w postaci umorzenia zaległości.

Przedstawione powyżej fakty obrazują zatem, że uregulowanie przedmiotowej zaległości podatkowej było i jest nadal możliwe bez zagrożenia egzystencji skarżącej, a uszczuplenie wpływów budżetowych w Polsce poprzez umorzenie tej zaległości byłoby sprzeczne z interesem publicznym i naruszałoby zasadę równości opodatkowania w stosunku do tych podatników w Polsce, którzy terminowo i w pełnej wysokości płacą swoje zobowiązania podatkowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 121 § 1, 122, 124 Ordynacji podatkowej ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej przez pominięcie twierdzeń uważanych przez stronę za istotne w postępowaniu o umorzenie, pominięcie wyjaśnień skarżącej złożonych w toku postępowania w pierwszej instancji, a także naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, przez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i przejęcie, że pomimo istnienia ważnego interesu podatnika, uznanie, że zapłata podatku mieści się w granicach możliwości finansowych skarżącej.

W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi powtórzono argumenty związane z podeszłym wiekiem skarżącej, koniecznością zabezpieczenia środków na utrzymanie i zaspokojenie elementarnych potrzeb życiowych, brakiem możliwości zgromadzenia środków na remonty, zapłatę zaległości za gaz, koniecznością zabezpieczenia finansowego na przyszłość. Wskazano także, iż fakt, że skarżąca zamieszkuje we W. i nie korzysta z opieki i pomocy społecznej w Polsce nie może stanowić wystarczającej okoliczności warunkującej odmowe umorzenia zaległości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle wyżej przywołanych zasad stwierdza, iż odpowiada ona prawu.

Zgodnie z art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Gdyby oceniać treść rozstrzygnięcia organu wyłącznie pod kątem zarzutów stawianych w skardze, a związanych z tym, że bez znaczenia dla rozpoznania sprawy jest okoliczność, że skarżąca jest obywatelką W., od lat tam zamieszkuje, tam rozlicza należności publicznoprawne, uzyskuje emeryturę w walucie euro, wreszcie w związku z tym nie korzysta z polskiej, co do zasady darmowej opieki medycznej i socjalnej – to rację miałaby skarżąca, że te okoliczności nie uzasadniają odmowy umorzenia zaległości podatkowej.

Jednak przedmiotem oceny powinny być wszystkie ustalenia i argumenty podniesione przez organ na uzasadnienie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, a one oceniane całościowo i kompleksowo pozwalają na stwierdzenie, że organ z zachowaniem wszelkich zasad postępowania ocenił sytuację skarżącej.

Przy czym skarżąca nie kwestionuje ustaleń dokonanych przez organy, sama powołuje się na okoliczności przedstawione przez organ, zarzuca natomiast wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne uznanie przez organ, że w sprawie nie występuje ważny interes podatnika.

Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, przyznanie ulg, wymienionych w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa objęte jest tzw. uznaniem administracyjnym. Oznacza to, że w braku zaistnienia ustawowych przesłanek (w tym wypadku: uzasadnionego interesu podatnika lub interesu publicznego) przyznanie ulgi nie jest możliwe. Natomiast jeżeli przesłanki zostaną zrealizowane, organ administracji publicznej ma prawo, ale nie obowiązek przyznania ulgi. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 227/10, Lex Omega nr 1083048 oraz z dnia 13 listopada 2007r., sygn. akt II FSK 1353/06, Lex Omega nr 1371950, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Ke 422/13, Lex Omega nr 1426494).

Interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej (jednostka samorządu terytorialnego), takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 lipca 2010 r., I SA/Bk 156/10, Lex Omega nr 590320). Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi podatnikowi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów Skarbu Państwa, jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych podatników, w szczególności zaś – nie premiuje się tych podatników, którzy zaniechali regulowania należności publicznoprawnych. Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001, I SA/Ka 577/00, Lex Omega nr 47500).

Z kolei ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, POP 2000, z. 6, poz. 168). Sam notoryczny brak środków pieniężnych na zapłatę podatku nie jest przesłanką do umorzenia zaległości ze względu na ważny interes podatnika (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 maja 2004 r., III SA 2919/03, POP 2005, z. 4, poz. 89). Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. To po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., I SA/Łd 173/09, LEX nr 534559). Nadto zauważa się również, że przyznanie ulgi płatniczej w sytuacji, gdy podatnik świadomie nie odprowadzał podatku, mimo, że dysponował niezbędnymi ku temu środkami, powodowałoby premiowanie zamierzonych przez podatnika działań niezgodnych z prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2009 r., II FSK 805/08, POP 2010, z. 2, poz. 130).

W realiach przedmiotowej sprawy warto dodatkowo podkreślić, że przesłanki umorzenia należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty.

W związku z powyższymi uwagami należy podkreślić, iż skarżąca nie znajduje się w szczególnej sytuacji życiowej, uzyskuje dochody, mało tego dysponowała środkami na zapłatę należnego podatku, gdyż uzyskała przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, a kwota podatku stanowiła jedynie czwartą część uzyskanego przychodu.

Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, co trafnie podkreślił organ, iż zgodnie z zasadą powszechności i równości opodatkowania, obowiązkiem podatnika jest uiszczanie istniejących należności publicznoprawnych, w tym podatkowych. Przyznanie ulgi stanowi wyłom od tej zasady, a subiektywne odczucie skarżącej, iż jej potrzeby są na tyle ważne i istotne, że uzasadniają istnienie ważnego interesu podatnika nie stanowi o istnieniu ważnego interesu podatnika w sensie obiektywnym. Nie można uznać, iż wiek skarżącej, a także zapłata zaległych kwot za media, za remont czterokondygnacyjnego domu, czy planowana przeprowadzka do domu opieki i zabiegi medyczne, przy uzyskiwaniu regularnych dochodów z emerytury, uzasadniają umorzenie, gdzie skarżąca obok regularnych dochodów uzyskała kwotę 240.000, 00 zł ze sprzedaży nieruchomości. Sytuacja życiowa skarżącej nie jest nadzwyczajna, a wręcz porównywalna do życia wielu obywateli w wieku skarżącej i jej małżonka, jeśli nie korzystniejsza, biorąc pod uwagę uzyskany przychód ze sprzedaży nieruchomości.

Dodatkowo, Sąd zaznacza, że wobec faktu, że zaskarżona decyzja objęta jest uznaniem administracyjnym organów kognicja Sądu jest ograniczona do skontrolowania czy organy nie uchybiły zasadom postępowania w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz czy podejmując rozstrzygnięcie rozważyły wszystkie przesłanki udzielenia wnioskowanej pomocy. Oceniając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Prawidłowość postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji w niniejszej sprawie nie budzi żadnych zastrzeżeń. Organy podatkowe ustaliły wszystkie istotne okoliczności, które mogły mieć wpływ na ocenę, czy w sprawie zachodzi ważny interes podatnika albo interes publiczny w przyznaniu wnioskowanych ulg. Podkreślić należy, że organy podatkowe w całości uwzględniły twierdzenia skarżącej odnośnie ponoszonych przez nią wydatków i ustalenia faktyczne w tym zakresie oparły na podanych przez nią informacjach.

Zdaniem Sądu organy rozpatrzyły wszystkie przesłanki udzielenia wnioskowanej przez skarżącą pomocy argumentując odmowę jej udzielenia w odniesieniu do konkretnych faktów obrazujących sytuację skarżącej.

Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego w przyjęciu, że skarżąca faworyzuje należności o charakterze prywatnym względem tych publicznoprawnych. Sąd podziela stanowisko organu, z którego wynika, że obecna sytuacja skarżącej względem należności publicznoprawnych wynika z podejmowanych przez nią decyzji. Sad podkreśla, że organy przeprowadziły szczegółową analizę sytuacji finansowej skarżącej.

Reasumując stwierdzić należy, że na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy podatkowe trafnie oceniły, że za przyznaniem wnioskowanych ulg nie przemawia ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny. Wzięły pod uwagę sposób powstania zaległości oraz szczegółowo zanalizowały sytuację finansową, zdrowotną i życiową skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę biorąc art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.