Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 706/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 5, art. 113 par. 1, art. 127 par. 3, art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant Asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 roku sprawy ze skargi B. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 113 § 1 kpa, sprostowało z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...], Nr [...] polegają na błędnym określeniu numeru przedmiotowej decyzji wskazując, iż na stronie pierwszej w lewym górnym rogu pod pieczęcią Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., powinien widnieć zapis: "[...]", a nie jak omyłkowo napisano "[...]" oraz zdanie pierwsze linijka 4 strona 1, jak i zdanie 1 linijka 1 uzasadnienia winny mieć brzmienie: "z dnia [...] Nr [...]", a nie jak błędnie napisano "z dnia [...] Nr [...]".

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]. W decyzji tej Kolegium błędnie określiło jej numer, co stanowi oczywistą omyłkę wymagającą sprostowania w trybie art. 113 § 1 kpa.

Pismem z dnia 8 marca 2007 roku B.D. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Strona podniosła, iż w zaskarżonym postanowieniu nie wyjaśniono na czym polegała omyłka, a także wskazała na naruszenie art. 113 § 1 kpa.

Po rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 113 § 1 kpa, art. 127 § 3 i art. 144 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom strony, postanowienie z dnia [...] zawierało uzasadnienie, w którym wskazano na czym polegała oczywista omyłka. Jednocześnie organ wskazał, iż w sentencji zaskarżonego postanowienia błędnie wskazano dzień [...], jako datę decyzji, której dotyczyło sprostowanie. Zdaniem organu omyłka ta nie wymaga jednak sprostowania, albowiem w uzasadnieniu postanowienia widnieje data prawidłowa, tj. [...], a ponadto strona składając skargę do Sądu w dniu 17 stycznia 2007 roku musiała zdawać sobie sprawę o jaką decyzję chodzi.

W dniu 28 kwietnia 2007 roku B.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...].

Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

- rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam skład orzekający, który wydał postanowienie o sprostowaniu w dniu [...];

- naruszenie art. 113 § 1 kpa podnosząc, iż nie było ani błędem pisarskim, rachunkowym ani oczywistą omyłką pisarską przytoczenie w decyzji z dnia [...], nr [...] przedmiotu innej sprawy, tj. sprawy [...], co powoduje, że postanowienie [...] z dnia [...] w ten sposób prostujące decyzję było błędne, tak samo jak postanowienie [...] z dnia [...], które to stanowisko podtrzymało. Zdaniem skarżącej w wyniku sprostowania nie doszło do sprostowania oczywistej pomyłki, lecz do zmiany spraw z innych decyzji;

Ponadto skarżąca zwróciła uwagę na błędne wskazanie w postanowieniu z dnia [...] daty [...], jako daty decyzji podlegającej sprostowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd administracyjny kontroluje legalność wydanych przez organy administracji publicznej decyzji lub postanowień, tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić nieważność lub niezgodność z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa przez organ. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a) skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji lub postanowienia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Z dnia [...] naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowi art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią tegoż przepisu organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Jak wynika z treści powyższego przepisu, organ ma kompetencje do sprostowania określonego aktu wyłącznie w razie zaistnienia jednej z przesłanek enumeratywnie w nim wymienionych. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż błąd pisarski oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a błąd rachunkowy - omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. Inne oczywiste omyłki są to omyłki co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Ponadto sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego w danej sprawie rozstrzygnięcia. Nie jest więc dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 roku sygn. akt II SA 863/00 LEX nr 75522, wyrok NSA z dnia 24 września 1999 roku sygn. akt IV SA 1184/97 LEX nr 47897 oraz wyrok NSA z dnia 1 lipca 1999 roku sygn. akt IV SA 1067/97 LEX nr 47889).

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. dokonało sprostowania oczywistej omyłki zawartej we własnej decyzji z dnia [...], nr [...], polegającej na błędnym określeniu jej numeru, a także błędnym wskazaniu w uzasadnieniu tejże decyzji, numeru decyzji organu I instancji, od której strona złożyła odwołanie.

Zdaniem Sądu, w tym składzie, zakwalifikowanie przez organy powyższych nieprawidłowości zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] do oczywistych omyłek jest w pełni uzasadnione, a zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 113 § 1 kpa jest bezzasadny. Należy bowiem podkreślić, iż przedmiotem decyzji, której sprostowanie dotyczyło, była odmowa przyznania skarżącej określonego świadczenia rodzinnego. Tym samym skierowanie sprostowania wyłącznie do błędnego określenia numeru tejże decyzji oraz błędnego wskazania w jej uzasadnieniu numeru decyzji pierwszoinstancyjnej nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania zakończonego decyzją nr [...]. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż sprostowanie przedmiotowej decyzji, polegające na poprawnym wpisaniu numerów decyzji, które w żadnym stopniu nie powoduje zmiany treści rozstrzygnięcia dokonanego tą decyzją, jest nie tylko dopuszczalne, ale i pożądane. To nie numer decyzji decyduje o przedmiocie rozpoznawania, ale wskazanie tegoż przedmiotu i w sentencji i w uzasadnieniu orzeczenia.

Nieuprawnionym jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania poprzez rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam skład orzekający, który wydał zaskarżone postanowienie nr [...] w dniu [...]. Należy bowiem mieć na uwadze okoliczność, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] były wydane przez ten sam organ administracji – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem odwoławczym pozbawionym cechy dewolutywności, gdyż nie przenosi kompetencji do rozpoznania sprawy z instancji wyższej do niższej. Oznacza to, że mimo stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odpowiednio przepisów dotyczących odwołań od decyzji nie mają zastosowania te spośród nich, które są związane z cechą dewolutywności postępowania. Tym samym skoro w postępowaniu przed samorządowym kolegium odwoławczym nie ma niższej i wyższej instancji, to należy wykluczyć możliwość zastosowania w nim art. 24 § 1 pkt 5 kpa o wyłączeniu pracownika (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 roku sygn. akt II SA 291/99 LEX nr 46798 oraz wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1999 roku sygn. akt II SA 655/99 LEX nr 46800).

Zasadnym natomiast jest zarzut skargi dotyczący błędnego wskazania w postanowieniu z dnia [...], nr [...] daty [...] roku jako daty decyzji podlegającej sprostowaniu. Wbrew twierdzeniom organu, jest to omyłka, która winna zostać sprostowana. jednakże, w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i na ocenę legalności zaskarżonego orzeczenia, sprostowania tego można dokonać w kolejnym postanowieniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

P.Pie. .