Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1129/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie: NSA Grażyna Danielec NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r sprawy ze skargi W. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 10 kwietnia 2000 r, Nr : [...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 1999 r. Kierownik Rejonu Dróg Krajowych w [...] wezwał W. W. do natychmiastowego przerwania prac przy poszerzaniu wjazdu z drogi krajowej [...][...] w [...], gdyż są to prace prowadzone bez wymaganego zezwolenia.

Na miejscu prowadzenia powyższych prac odbyła się dwukrotnie wizja lokalna (tj. w dniu [...] 2000 r. oraz z dnia [...] 2000 r.), z tym że strona uczestniczyła w oględzinach w dniu [...] 2000 r. Na podstawie pomiarów dokonanych w dniu [...] 2000 r. zapisano w protokole, że strona zasypała pas drogowy na długości 35 m i szerokości 16 m.

Pismem z dnia [...] 2000 r, przekazano stronie zawiadomienie o wszczęciu z dniem [...] 2000 r. postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia pasa drogowego, polegającego na zasypaniu rowu i drogi zbiorczej. Powołano się na protokoły wizji, jakie miały miejsce w dniach [...] i [...] 2000 r. oraz wezwano stronę do złożenia w terminie 7 dni wyjaśnień.

Strona złożyła niejednoznaczne wyjaśnienia. Z jednej strony potwierdza zarzut naruszenia pasa drogowego bez zezwolenia. Z drugiej strony pisze o działaniu w zgodzie z posiadanym zezwoleniem i zatwierdzonym projektem.

Orzekając po raz pierwszy w sprawie Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z dnia [...] 2000 r. nakazał przywrócenie pasa drogowego drogi krajowej do stanu poprzedniego, zaś za samowolne zajęcie przez okres od [...] do [...] 2000 r. obszaru 240 m- nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. Jako podstawę wymiaru kary przyjęto długość 20 m i szerokość 12 m drogi zbiorczej.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona skoncentrowała się na wadliwym (jej zdaniem) sposobie wszczęcia postępowania co miało powodować wadliwość podjętych czynności. Również wadliwe było zawiadomienie o wizji lokal- nej, gdyż miało ono obejmować tylko zjazd z drogi krajowej, a wizję rozszerzono na naruszenie pasa drogi krajowej Na tej podstawie strona twierdziła, że dokonane ustalenia faktyczne odbiegają od rzeczywistego stanu rzeczy.

Strona zarzuciła organowi, że w swej decyzji nie ograniczył się do dokonania ustaleń za okres do drugiej wizji czyli do [...] 2000 r., ale ustalenia swoje rozciągnął do [...] 2000 r.

Podniesiono również zarzut naruszenia prawa materialnego. Art.36 w zw. z art.40 ustawy o drogach publicznych nie pozwalają na nakładanie kary za wykonanie zjazdu.

Ponownie wydając decyzję w sprawie Generalny Dyrektor Dróg Publicznych utrzymał swe wcześniejsze ustalenia faktyczne i rozstrzygnięcie. Potwierdzając, że wszczęcie postępowania było dotknięte wadami, organ administracyjny uznał, że uchybienia te nie miały wpływu na prawidłowość decyzji. Strona była powiadomiona o kolejnych czynnościach, brała w nich udział i cały czas miała możliwość składania wyjaśnień, z czego jednak nie skorzystała. Strona nie powiadomiła również organu o przywróceniu pasa drogowego do stanu wcześniejszego.

Odnosząc się do zakresu naruszenia napisano: "Stwierdzony stan faktyczny zasadniczo odbiegał od zakresu robót, na który strona uzyskała zgodę zarządcy drogi i nie mógł być uznany za poszerzenie zjazdu".

W skardze do Sądu i w odpowiedzi strony pozostały przy swoich stanowiskach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Skarżący nie dowiódł, aby prace w pasie drogowym prowadził po uzyskaniu zezwolenia wymaganego prawem. Ponieważ Skarżący nie przeczy, że prowadził prace w pasie drogowym (przyznał to również pełnomocnik Skarżącego w czasie rozprawy), więc tę okoliczność jako niesporną między stronami Sąd uznał za udowodnioną.

Tytuł do prowadzenia robót w pasie drogowym Skarżący wywodzi z postanowienia z dnia [...] 1998 r., nr [...] oraz z pisma organu administracyjnego z dnia [...] 1998 r., [...].

Powoływanie się na postanowienie z dnia [...] 1998 r., nr [...] dla usprawiedliwienia wkroczenia w obszar pasa drogowego jest całkowicie nieuzasadnione. Nie była to decyzja przewidziana w art.40 ustawy o drogach publicznych, lecz postanowienie wydane z powołaniem się na art.35 ust.4 ustawy o drogach publicznych. Postanowienie to nie zawierało zezwolenia na czynności zamierzone przez stronę. Organ "wyraził swoje stanowisko", zaopiniował pozytywnie określone projekty, wskazał wymogi jakie trzeba będzie spełnić w razie podjęcia robót. Ostatnie zdanie na s.1 tego postanowienia brzmi: "Do ostatecznego uzgodnienia należy przedłożyć projekt zagospodarowania działki wraz z projektem modernizacji dojazdu i projektem oznakowania".

Skarżący twierdzi, że miał prawo potraktować pismo z dnia [...]1998 r., [...] jako zezwolenie na rozpoczęcie robót drogowych. Sąd nie podzielił tej oceny. Pismo z dnia [...] 1998 r. nie posiada wszystkich cech decyzji, określonych w art.107 K.p.a., co świadczy o tym, że zamiarem organu nie było wydawanie pozwolenia o którym mowa w art.40 ustawy o drogach publicznych. W szczególności, nie ma powołania podstawy prawnej, nie ma pouczenia o środkach zaskarżenia. Przed rozpoczęciem prac w pasie drogowym, strona powinna była uzyskać potwierdzenie jej ostateczności i wykonalności. Trafnie organ administracyjny zwrócił uwagę (w swych wyjaśnieniach z dnia [...] 2004 r., s.2), że pismo z dnia [...]1998 r. było jedynie uzgodnieniem prac polegających na wzmocnieniu drogi zbiorczej na odcinku przyległym do działki [...]. Bezpodstawne jest twierdzenie Skarżącego, że miał prawo potraktować to pismo jako zezwolenie na wkroczenie ze swymi pracami w obręb drogi publicznej, skoro ostatnie zdanie w 1. akapicie tego pisma brzmi: "Prace powinny być prowadzone bez naruszenia rowu drogi krajowej i w sposób nie powodujący utrudnień dla innych użytkowników drogi".

Natomiast nie ma żadnego znaczenia dla sprawy rozstrzyganej przez Sąd i nie wymagało wyjaśnienia w postępowaniu sądowym - gospodarcze znaczenie dla Skarżącego prac prowadzonych przez niego, wbrew akcentowaniu tego wątku w pismach Skarżącego i w czasie rozprawy.

Z powyższych względów Sąd uznał, że brak podstaw do zakwestionowania ustalenia faktycznego, na którym oparł się organ administracyjny wydając zaskarżoną decyzję, że Skarżący prowadził roboty w pasie drogi publicznej mimo że nie posiadał zezwolenia wymaganego prawem.

Skarżący ma ustawowe prawo czynnego udziału w całym postępowaniu wyjaśniającym i ma prawo uczestniczyć w czynnościach dowodowych. W niniejszej sprawie najważniejsze były pomiary odcinka drogi publicznej, który zajął Skarżący.

Organ administracyjny nie kwestionuje twierdzenia strony, że ustalenia faktyczne dokonane w czasie oględzin w dniu [...] 2000 r. nie mają mocy wiarygodnych dowodów.

Natomiast Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby podważać znaczenie dowodowe protokołu sporządzonego w czasie oględzin w dniu [...] 2000 r. Organ administracyjny przyjął poczynione wówczas pomiary jako wiarygodne i wystarczające dla wydania zaskarżonej decyzji tym bardziej, że zapisano tam, że strona zapoznała się z treścią protokołu z dnia 1 lutego 2000 r. i była obecna przy pomiarach w dniu [...] 2000 r.

Strona zgłosiła zastrzeżenia "co do określenia szerokości zasypu", ale nie przedstawiła swojego obmiaru, koncentrując się na przeczeniu samemu faktowi bezprawnego wkroczenia w obręb pasa drogowego. Wprawdzie Sąd nie kwestionuje obowiązku organu administracyjnego udowodnienia okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, ale nie oznacza to zwolnienia strony z ciężaru udowodnienia tych okoliczności i faktów, które mają obalić ustalenia poczynione już przez organ z udziałem strony. Minimalna staranność strony w tym zakresie musi polegać na zgłaszaniu stosownych wniosków dowodowych (art.78 K.p.a.). W aktach sprawy brak wniosków dowodowych strony, które pozostałyby bez rozpoznania, zaś Skarżący w toku postępowania sądowego również nie podnosił zarzutu, aby jego żądania dowodowe zostały zignorowane przez organ administracyjny prowadzący postępowanie administracyjne. Nie mogą mieć wpływu na treść wyroku sądowego wadliwe czynności procesowe (tj. oględziny w dniu [...] 2000 r.), które zostały następnie prawidłowo powtórzone (w dniu [...] 2000 r.) i z tych ostatnich organ czerpie ustalenia faktyczne. Art 145 § 1 pkt 1 lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza uchylenie decyzji tylko z powodu takich uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

Stanowiska Skarżącego (pkt 4 pisma pełnomocnika Skarżącego z dnia [...] 2004 r.), że zaskarżona decyzja nie określa co i w jakim zakresie zajęto i co należy usunąć oraz nie określa okresu zajęcia - Sąd nie podzielił. Ustalenia takie zawarte zostały w decyzji z dnia [...] 2000 r. i zapisano tam wszystkie ustalenia wskazane przez pełnomocnika Skarżącego. Jest zrozumiałe i całkowicie prawidłowe w świetle art.138 K.p.a., że ustaleń tak szczegółowych nie powtarza decyzja z dnia 10 kwietnia 2000 r., która w całości utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] 2000 r.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270).