Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 515/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Dnia 5 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

W dniu 14 stycznia 2019 r. M. B., złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków gospodarczych, zlokalizowanych na dz. nr ewid. 11, obręb [...] w W.

Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 35 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz.1202 ze zm.) i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r . - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym dołączonym do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, w następującym zakresie:

1. wykazanie i doprowadzenie do zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującym dla danego terenu (symbol [...]) zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu - uchwała nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. - zwanego dalej "planem miejscowym", w zakresie § 16 ust. 1 pkt 5 lit. k warunki dla projektowanej zabudowy: obowiązuje lokalizacja garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych bądź sytuowanie ich w granicach działki z obowiązkiem ich zblokowania z już istniejącą zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada (obowiązek zblokowania jednego z projektowanych budynków z istniejącym budynkiem gospodarczym w granicy działki sąsiedniej nr 10/2 oraz drugiego integralne związanie z budynkiem mieszkalnym na dz. nr 11),

2. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zakresie posiadania fundamentów przez projektowane budynki opis techniczny przewiduje płytę fundamentową, jednak nie odzwierciedla tego część rysunkowa projektu (rzuty i przekroje budynku),

3. załączenie brakującego rysunku rzutu fundamentów projektowanych budynków (§12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego,

4. poprawne sporządzenie bilansu terenu dla działki objętej wnioskiem z uwzględnieniem poprawnej powierzchni i przeznaczenia jej części południowej,

5. ewentualną autoryzację poprawek w projekcie przez projektanta odpowiedzialnego za sporządzenie projektu, zawierająca datę i czytelny podpis lub podpis wraz z imienną pieczątką.

W dniu 4 i 5 lutego 2019 r. inwestor przekazał organowi I instancji kopię interpretacji planu miejscowego z dnia 8 października 2018 r. sporządzoną przez Burmistrza Miasta W. dotyczącą §16 ust. 1 pkt 5 lit. k planu oraz uzupełnienie do wniosku. Inwestor odniósł się następująco do kolejnych punktów postanowienia:

Ad.1: zgodnie z przedłożoną opinią Burmistrza Miasta W. dot. planu miejscowego zauważa, iż przedłożony projekt spełnia wymagania planu.

Ad.2: zaprojektowano fundament - odzwierciedlenie w opisie technicznym oraz części rysunkowej projektu.

Ad.3: załączono brakujący rzut fundamentu.

Ad.4: poprawnie przeliczono i załączono bilans terenu.

Starosta [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i art. 123 K.p.a., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia, w następującym zakresie:

1. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem w zakresie lokalizacji budynku (płyta fundamentowa pod budynkiem wraz z podbudowami przekracza granice działki nr 11),

2. przedłożenie 4 jednobrzmiących egzemplarzy projektu budowlanego,

3. wykazanie i doprowadzenie do zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującymi dla danego terenu (symbol [...]) zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. - zwanego dalej "planem miejscowym", w zakresie § 16 ust. 1 pkt 5 lit. k warunki dla projektowanej zabudowy: obowiązuje lokalizacja garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych bądź sytuowanie ich w granicach działki, z obowiązkiem ich zblokowania z już istniejącą zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada (obowiązek zblokowania jednego z projektowanych budynków z istniejącym budynkiem gospodarczym w granicy działki sąsiedniej nr 10/2 ),

4. ewentualną autoryzację poprawek w projekcie przez projektanta odpowiedzialnego za sporządzenie projektu, zawierająca datę i czytelny podpis lub podpis wraz z imienną pieczątką.

Inwestor w dniu 14 lutego 2019 r. (data wpływu 15 lutego 2019 r.) wniósł o przedłużenie terminu dokonania uzupełnień nałożonych na niego postanowieniem nr [...] z dnia [...]

Starosta [...] pismem z dnia 19 lutego 2019 roku ustalił datę przedłużenia terminu do dnia 27 lutego 2019 r.

Inwestor w dniu 25 lutego 2019 r. przekazał ponownie uzupełnienie do wniosku, obejmujące analizę graficzną ewentualnego usytuowania projektowanego budynku gospodarczego jako zblokowanego z istniejącym budynkiem gospodarczym na sąsiedniej działce nr 10/2 oraz zdjęcia stanu istniejącego części działki nr 11, a także wyjaśnienia do postanowienia nr [...]:

Ad. 1: skorygowano w projekcie rysunki i opisy dotyczące fundamentu, w kontekście usytuowania względem granic działki.

Ad. 2 i 4: naniesiono poprawki w 4 egzemplarzach projektu wraz z ich autoryzacją.

Ad. 3: inwestor wyjaśnia, iż przedłożony projekt zgodnie z interpretację planu spełnia jego wymogi, ponadto inne zagospodarowanie terenu projektowanymi budynkami spowoduje zmianę warunków użytkowania i w sposób zasadniczy zmieni istniejący standard użytkowy działki nr 11.

Do sprawy załączono również informację dotyczącą zgłoszenia budowy altany zlokalizowanej na terenie działki o nr ewid. 11- zgłoszenie z dnia 25 lutego 2019 r.. W ocenie inwestora aktualna realizacja altany uniemożliwia zblokowanie projektowanego budynku gospodarczego z istniejącym budynkiem gospodarczym na działce sąsiedniej (10/2).

Starosta [...] pismem z dnia 28 lutego 2019 r. wyraził swoje stanowisko w sprawie zgłoszonego zamiaru wykonania altany na działce nr 11 wyjaśniając, iż na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2d oraz art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, przedmiotowa altana nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu miejscowo organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Starosta [...] pismem z dnia 28 lutego 2019 r., na podstawie art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a., poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonych w sprawie dowodów oraz zgłoszonych żądań.

W dniu 25 marca 2019 r. Starosta [...] wydał odmowną decyzję zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków gospodarczych, zlokalizowanych na dz. nr 11, obręb [...], W.-miasto. W uzasadnieniu odniesiono się do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i stwierdzono, iż inwestor nie wykonał w części uzupełnienia wniosku - nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Nie zostały więc spełnione przesłanki, od których zależy pozytywne rozstrzygnięcie sprawy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. B. Strona podniosła, że zblokowanie projektowanego budynku gospodarczego z istniejącym budynkiem gospodarczym na sąsiedniej działce (nr 10/2) uniemożliwi mu zlokalizowanie zaplanowanej budowy altany ogrodowej w części rekreacyjnej działki, co jest zgodne z § 16 ust. 1 pkt 5 miejscowego planu, podczas gdy zgłoszenie budowy altany nastąpiło w dniu 25 lutego 2019 r. Według jego analizy, ewentualne usytuowanie projektowanego budynku gospodarczego jako zblokowanego z istniejącym budynkiem gospodarczym na sąsiedniej działce spowoduje w zakresie istniejącego zainwestowania zmianę warunków użytkowania i w sposób zasadniczy zmieni istniejący standard użytkowy przedmiotowej działki.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Wojewody [...] organ I instancji dokonał właściwej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie. Projektowana lokalizacja budynku sąsiadującego z dz. nr 10/2 jest niezgodna z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. Budynek nie jest zblokowany z budynkiem o tej samej funkcji na sąsiedniej działce. Mimo wezwania przez organ I instancji do usunięcia nieprawidłowości, Inwestor nie usunął jej, w związku z czym zasadnym jest wydanie odmownej decyzji zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków gospodarczych, zlokalizowanych na dz. nr ewid. 11, obręb [...] w W. Wojewoda [...] analizując dokumentację projektową pod kątem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm. - dalej zwanym rozporządzeniem o warunkach technicznych) ustalił niezgodność projektowanego zamierzenia budowlanego z § 12 ust. 3 pkt 3 warunków technicznych. Zgodnie z rozporządzeniem możliwa jest budowa budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi - przedmiotowa inwestycja obejmuje sytuowanie budynku gospodarczego w granicy, przy czym długość budynku wynosi 8 m. Wojewoda [...] nie odnalazł w postępowaniu organu I instancji okoliczności wskazujących na ograniczenia prawa własności, bowiem przedłożona dokumentacja nie spełnia warunków określonych prawem miejscowym, czego skutek stanowi decyzja odmowna.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł M. B. Skarżący podniósł, że przedmiotowy budynek zaprojektowano w oparciu o § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które dopuszcza budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej na działce budowlanej o szerokości 16,0 m lub mniejszej, warunkując tę możliwość jedynie położeniem działki w terenach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Stawiany przez Wojewodę [...] zarzut, że wspomniane zapisy § 12 ust. 4 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia należy czytać i rozpatrywać łącznie, zdaniem skarżącego, wydaje się być absurdalny. Zdaniem skarżącego podnoszony przez Wojewodę [...] zarzut, że projektowana lokalizacja budynku gospodarczego sąsiadującego z działką nr ewid. 10/2 jest niezgodna z uchwałą nr [...] z dnia [...] Rady Miejskiej w W. jest bezzasadny. Cytowana uchwała Rady Miejskiej w W. mówi co prawda o konieczności zblokowania jego budynku z istniejącym budynkiem o tej samej funkcji na działce sąsiedniej ale wyraźnie zaznacza, że po pierwsze jeśli takowy istnieje, a po drugie jeśli w dobudowie do istniejących na działce 10/2 dwóch budynków gospodarczych zlokalizowana jest już wiata gospodarcza, to zapisy planu miejscowego w żadnym miejscu nie zmuszają go do jej rozbiórki i budowania na tym miejscu budynku gospodarczego. Zmuszanie go do realizacji budynku gospodarczego w miejscu istniejącej wiaty skarżący odbiera jako niczym nieuzasadnioną nadinterpretację prawa. Za skandaliczną uznał sugestię organu I instancji, że próbuje ominąć spełnienie warunków nałożonych przez plan miejscowy i powątpiewanie przez organ, że zamierzenie budowlane jest fikcyjne i stanowi próbę "wymuszenia" takiej a nie innej lokalizacji budynku gospodarczego. Teren, na którym planuje sukcesywnie inwestycje nie jest prostym do zabudowy, głównie z powodu szerokości działki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w tym art. 35 ust. 3 tej ustawy oraz przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...], obowiązującego na terenie nieruchomości objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę.

Kluczową, a jednocześnie sporną kwestią w przedmiotowej sprawie stała się ocena zgodności planowanej inwestycji, w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organów administracji przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie warunków dla projektowanej zabudowy tj. § 16 ust. 1 pkt 5 lit. k, zgodnie z którym, dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem [...], obowiązuje lokalizacja garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych bądź sytuowanie ich w granicach działki z obowiązkiem ich zblokowania z już istniejącą zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada.

Tytułem wstępu wspomnieć należy, że prawo zabudowy nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych. Ograniczenie tej zasady musi znajdować oparcie w ustawie, a zwłaszcza w przepisach Prawa budowlanego. Ograniczenie to znajduje oparcie w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych. Do ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zaliczyć trzeba także ograniczenia wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym więc, z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 199/10, Lex nr 674195, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 262/10, Lex nr 676058, wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 293/11, Lex nr 993412 ).

Wskazać także warto, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i jako źródło powszechnie obowiązującego prawa na danym obszarze, podlega wykładni właściwej dla wykładni źródeł prawa. Do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, co powoduje, że postanowienia szczegółowe obowiązującego planu, mają znaczenie pierwszorzędne i to one powinny decydować o wykładni i kontroli decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę z ustaleniami planu. Miejscowy plan zawiera w sobie pewne ustalenia, będące przepisami prawa lokalnego obowiązujące powszechnie, które mogą przybrać postać: nakazu – przepisu określającego jakie czynności należy podjąć lub jakie warunki należy spełnić; zakazu – przepisu określającego jakie czynności lub zjawiska są niedopuszczalne. Odmianą zakazu jest dopuszczenie przepisem określającym, które czynności lub które zjawiska należące do zdefiniowanej kategorii są dopuszczalne w przeciwieństwie do wszystkich pozostałych do tych kategorii, które są niedopuszczalne. Prócz treści normatywnych, w planie mogą wystąpić także treści związane z planem w postaci: informacji, prognoz i założeń, kierunków polityki przestrzennej, postulatów, uzasadnienia, wyjaśnień (I. Mironowicz, T. Ossowicz "Technika zapisu planu miejscowego. Wybrane problemy ogólne" w: red. E. Bagiński "Zarys metod i technik badawczych w planowaniu przestrzennym" OW Politechniki Wrocławskiej 1996 s. 59-60).

Analizując poszczególne zapisy kwestionowanej uchwały wskazać należy, że akt ten w § 4 pkt 8 i 9 definiuje pojęcia przeznaczenia podstawowego i przeznaczenia dopuszczalnego. Przeznaczeniem podstawowym jest takie przeznaczenie, które przeważa na danym terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Przez przeznaczenie dopuszczalne należy z kolei rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe. Przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] i [...]. Przepisy szczegółowe zaskarżonej uchwały przewidują w § 16 ust. 1 pkt 5 lit. k obowiązek sytuowania budynków gospodarczych, które nie są wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związane – w granicy działki z obowiązkiem ich zblokowania z zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada.

Uwzględniając treść powyższego przepisu uznać należy, że organy obu instancji prawidłowo oceniły, że realizacja nowej zabudowy w postaci budynków gospodarczych na tym terenie w sposób zaproponowany przez skarżącego jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu. Żaden budynek nie został zblokowany z istniejącym na działce sąsiedniej budynkiem gospodarczym. Tymczasem inny sposób zagospodarowania tego terenu we wspomniany sposób, w świetle kategorycznej treści miejscowego planu, jest niedopuszczalny. Zapisy planu są w tym zakresie jasne i nie budzą zastrzeżeń. Nie ulega zatem wątpliwości, że do czasu wyeliminowania omawianego przepisu planu miejscowego, ma on moc obowiązującą i stanowi wyraz woli lokalnego prawodawcy do uporządkowania kwestii objętych planem w określony, wybrany przez siebie sposób.

Skoro zatem zapisy miejscowego planu zawierają zapisy wiążące nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, uznać należy, że organ I instancji prawidłowo zrealizował swój obowiązek w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po poddaniu dokładnej analizie zapisów miejscowego planu, w sytuacji gdy uznał, że jego unormowania nie zezwalają na realizację planowanej przez inwestora inwestycji, wydał decyzję niekorzystną dla inwestora. Dodać też trzeba, że to organ architektoniczno-budowlany dokonuje oceny zgodności planowanej inwestycji z prawem miejscowym, zatem opinia Burmistrza W. nie jest wiążąca dla organu rozpatrującego wniosek o pozwolenie na budowę.

Wobec jasnej intencji uchwałodawcy bez wpływu na wynik sprawy pozostaje kwestia planowanej budowy altany ogrodowej, tym bardziej, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wyraźnie nakazuje badać zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami planu, a nie zastanego, a tym bardziej planowanego zagospodarowania terenu.

W toku postępowania skarżący podnosił, że planuje wznieść na swojej działce altanę, której usytuowanie uniemożliwia realizację budynków gospodarczych w sposób zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto do budynku gospodarczego sąsiada usytuowanego w granicy przylega otwarta wiata, w której gromadzi drewno. Z dokumentacji fotograficznej złożonej przez skarżącego wynika, że altana nie została jeszcze wzniesiona, a niewielki fragment działki został utwardzony kostką brukową. Zdjęcie potwierdza natomiast istnienie otwartej wiaty, przylegającej częściowo do budynku gospodarczego sąsiada, w której znajduje się drewno.

W zaistniałej sytuacji, to skarżący winien dokonać wyboru w zakresie planowanej zabudowy, która musi być zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W praktyce oznaczać to będzie rezygnację z budowy altany w miejscu przez niego wskazanym oraz usytuowanie wiaty na drewno w innym miejscu niż dotychczas wykorzystywane. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wszak uwzględniać zaproponowanej przez skarżącego koncepcji zagospodarowania terenu, która nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rację ma także Wojewoda [...], że planowana inwestycja narusza ponadto wymogi z § 12 ust. 4 (a nie ust. 3) pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (planowane budynki mają długość większą niż 6,5 m – 8 m), co dodatkowo potwierdza prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Powołany przepis zawiera bowiem uszczegółowienie regulacji zawartej w § 12 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej i jako obowiązujący nie może być pominięty przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, niezależnie od tego czy dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Odmienny pogląd prowadziłby bowiem do sytuacji, kiedy to w granicy z sąsiednią nieruchomością możliwe byłoby wznoszenie budynków gospodarczych i garaży o nieograniczonych parametrach, w tym w zakresie ich długości i wysokości, co niewątpliwie nie może być uznane za prawidłowe z uwagi na ochronę właściciela sąsiedniej działki budowlanej. Sąd w składzie rozpoznającym wniesioną w niniejszej sprawie skargę nie podziela zatem poglądu wyrażonego m. innym w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17.04.2019 r. sygn. akt II SA/Po 12/19 – LEX nr 2664694.

Z przytoczonych względów, skarga jako bezzasadna podlegała z mocy art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.

M.K.