Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 621/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 35
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 154, art. 154
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. S. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 380/10 przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. I. wymierza [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych); II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej T. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 6.03.2003 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 66 oraz art.80 ust.2, pkt.1 i art.83 ust.1 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2000 roku Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) po rozpoznaniu sprawy stanu technicznego - właściwego przebiegu oraz sprawności przewodów kominowych dymowych i wentylacyjnych w budynku mieszkalnym nr [...] w S. - nakazał T. S. i J. S. oraz M. B. niezwłoczne usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego przewodów kominowych w tym budynku wykazanych w protokole kontroli okresowej nr [...] z 27.10.2000r., orzekając nadto, iż roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia, a o wykonaniu zaleconych prac natychmiast powiadomić Inspektorat, przedkładając oświadczenie osoby, pod nadzorem której prace zostały wykonane.

Decyzją z 28.05.2003r., znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania T. S. i J. S. oraz odwołania M. B. uchylił opisaną wyżej decyzję w całości, jak również na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane nakazał właścicielom budynku mieszkalnego nr [...] w S. gm. [...] T. S. i J. S. oraz M. B. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego przewodów kominowych w budynku mieszkalnym nr [...] w S., poprzez wykonanie niezbędnych przeróbek wskazanych w protokole z kontroli okresowej nr [...] z 27.10.2000r, a także orzekł, że roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia, a o wykonaniu zaleconych prac natychmiast powiadomić Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W., przedkładając oświadczenie osoby pod nadzorem której prace zostały wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18.01.2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1516/03 uchylił decyzje obydwu instancji. Sąd zarzucił ogólnikowość rozstrzygnięcia o obowiązkach stron, w którym nie podano konkretnych czynności jakie winny one podjąć w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i niedopuszczalne odesłanie w tym zakresie do protokół kontroli okresowej nr [...] z dnia 27.10.2000r, który nie został nawet opisany. Wskazał, że w decyzji organu drugiej instancji brak jakichkolwiek ustaleń w legitymacji stron, do których skierowano decyzję jako współwłaścicieli obiektu, istnienia pomiędzy nimi rodzących skutki prawne umów o podział quo ad usum oraz w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego i sposobu ich usunięcia, ze wskazaniem stosownych dowodów oraz oceną zgromadzonego materiału. Analogiczne uwagi skierował do uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, w którym bez konkretnych ustaleń podano jedynie określone kary akt sprawy i lakonicznie zasygnalizowano problem nieodpowiedniego stanu technicznego przewodów kominowych oraz wentylacji i gdzie ani w osnowie decyzji, ani w uzasadnieniu nie powołano dokładnie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przez ogólne wskazanie na art. 66 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane obejmujący w punktach 1 - 3 różne stany faktyczne. W związku z tym sąd uznał, że w postępowaniu prowadzonym przez organy obu instancji nie zostały wyjaśnione dostatecznie i w sposób prawidłowy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (doszło do zmiany organu orzekającego w I instancji) decyzją z 15.06.2009 r., znak: [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał współwłaścicielom obiektu budowlanego budynku mieszkalnego w S., gm. N.: T. S., J. S. i M. B. usunięcie, w terminie do 30.10.2009 r., stwierdzonych nieprawidłowości nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego w części dotyczącej przewodów kominowych (działka nr ewid. [...]), celem doprowadzenia przedmiotowego obiektu budowlanego budynku mieszkalnego, do stanu zgodnego z przepisami, według zaleceń mistrza kominiarskiego S. P., zawartych w opinii kominiarskiej nr [...] z dnia 18.03.2009 r. wraz z załącznikiem (...).

Decyzją z 28.01.2010 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił decyzję z 15.06.2009 r. w części dotyczącej wyznaczenia terminu na wykonanie określonych obowiązków i w tym zakresie orzekł, że nałożone obowiązki należy wykonać w terminie do 30.05.2010 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Orzekając na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29.09.2010 r., sygn. akt II SA/Kr 380/10 uchylił decyzje obydwu instancji. Sąd uznał, że organy administracyjne nie wykonały wszystkich zaleceń zawartych w wyroku Sądu z 18.01.2006r., sygn. akt II SA/Kr 1516/03. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy organy obu instancji ponownie naruszyły przepisy postępowania - art.107 § 1 i § 3 oraz art. 7 kpa i uchybienia te dotyczą osnowy decyzji, a więc nieprawidłowo sformułowanej sentencji rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji orzeczenia jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Zatem powinno być ono tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę, dlaczego i na jakiej podstawie prawnej. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, co jest niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę kontroli wykonania tego obowiązku przez organ administracji i możliwości podjęcia ewentualnie dalszych czynności w sprawie w razie nie wykonania tych obowiązków przez osoby do tego zobowiązane. Tymczasem decyzja nakazująca usunięcie określonych nieprawidłowości przez strony zawiera nieprawidłowo skonstruowaną osnowę decyzji administracyjnej. Decyzja organu I instancji - Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. i utrzymana częściowo w mocy przez organ II instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego i w sentencji odwołuje się do zaleceń mistrza kominiarskiego S. P., zawartych w opinii kominiarskiej nr [...] z 18.03.2009 r. wraz z załącznikiem. Tymczasem to nie mistrz kominiarski, lecz organ administracyjny posiada kompetencję do wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie. Opinia kominiarska pełni rolę dowodu w sprawie, który podlega ocenie i ewentualnej akceptacji organu. Stanowisko organu w tym zakresie musi być wyrażone i uzasadnione przez organ, zgodnie z zasadami postępowania wyrażonymi w art. 75 § 1 i 80 kpa. Sąd zarzucił również nieprawidłowy sposób sformułowania osnowy decyzji, z której wynika, że jest to opis stanu faktycznego oraz li tylko zalecenia dla osób zobowiązanych. W kilku punktach sentencji decyzji organ I instancji wprost zawarł opis stanu faktycznego sprawy, na co wskazują określenia odnoszące się do obecnego wyglądu przewodów kominowych. Tymczasem ewentualna decyzja nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości nieodpowiedniego stanu technicznego części budynku powinna wprost określać stanowcze nakazy i sposoby usunięcia tych nieprawidłowości a opis stanu faktycznego sprawy powinien znajdować się w uzasadnieniu decyzji. Również określenia w osnowie decyzji takie jak "zaleca się" zawarte w kilku punktach sentencji decyzji organu I instancji, trudno zaakceptować jako stanowczy nakaz organu administracji publicznej. Wszelkie zatem opisy stanu faktycznego oraz zalecenia i wyjaśnienia organu winny znajdować się w części decyzji zawierającej uzasadnienie faktyczne oraz prawne, a nie w osnowie decyzji, z wyjaśnieniem i uzasadnieniem dlaczego nałożone na współwłaścicieli obowiązki są zasadne. Zatem obowiązkiem organów będzie precyzyjne określenie nałożonych obowiązków na współwłaścicieli przedmiotowego budynku, wyjaśnienie przyczyn ich nałożenia oraz podstawy prawnej. Dlatego na obecnym etapie postępowania nie można zweryfikować trafności zarzutów skarżących skoro brak precyzyjnych wyrzeczeń o obowiązkach zawartych w osnowie decyzji i dalszego ich wyjaśnienia zawartego w uzasadnieniu decyzji, a to z kolei powoduje brak możliwości sprawdzenia przez obecnie orzekający Sąd czy organ wykonał wszystkie zalecenia tegoż Sądu zawarte w wyroku z dnia 18.01.2006r. sygn. akt II SA/Kr 1516/03.

W dniu 25.03.2014 r. T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., skargę na niewykonanie przez ww. organ wyroku z 29.09.2010 r., sygn. akt II SA/Kr 380/10, domagając się wymierzenia grzywny organowi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wniosła także skargę na niewykonanie wyroku z 18.01.2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1516/03 i skarga ta została zarejestrowana przez WSA w Krakowie do sygn.. II SA/Kr 620/14.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że postępowanie w sprawie nieprawidłowości przewodów kominowych organy nadzoru budowlanego prowadzą już 13 lat i mimo wiążących zaleceń sądu orzekającego w sprawie dwukrotnie organy nie zastosowały się do jego wskazówek i zaleceń. W szczególności organ nie wyjaśnił okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia oraz rzeczywistego stanu faktycznego, nie poczynił również ustaleń co do legitymacji stron do których skierowano decyzję jako współwłaścicieli obiektu, istnienia pomiędzy nimi umów o podział quo ad usum oraz w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego i sposobu ich usunięcia, nie ustalił także przyczyn które doprowadziły do nieodpowiedniego stanu technicznego jak i osoby za to odpowiedzialnej.

Skarżąca wskazała, że przed wniesieniem skargi do sądu w piśmie z 5.02.2014 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i wykonania ww. wyroków. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wydał w dniu 03.01.2014 r. decyzję znak: [...] nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. T. S. i M. B. wniosły odwołania od ww. decyzji. Zawiadomieniem z 7.03.2014 r. organ II instancji zawiadomił strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do 30.04.2014 r., następnie w dniu 18.04.2014 r. wydał decyzję którą uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ argumentował, że zgodnie z art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Taki stan bezczynności w sytuacji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo terminu określonego w ustawie, nie rozpoznaje sprawy. Przepis ten ma zatem charakter dyscyplinujący oraz represyjny. Niewykonanie wyroku nie oznacza jednak jak twierdzi skarżąca niewykonania wskazówek i zaleceń co do dalszego postępowania. Dla poparcia swojego stanowiska organ przytoczył rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 05.07.2011 r. sygn. akt I OSK 230/11. Konkludował, że wniesiona przez skarżącą skarga w oparciu o art. 154 § l p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia w przedstawionym stanie faktycznym. Organ prowadził postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji w okresie od 05.02.2014r. do 18.04.2014r., w toku postępowania odwoławczego nie pozostawał bezczynny, postępowanie nie było prowadzone przewlekle. Odwołanie zostało rozpatrzone poprzez wydanie decyzji z dnia 18.04.2014r. W tym okresie nie zapadło żadne orzeczenie sądu administracyjnego, którym w wyniku skargi na bezczynność zobowiązano by organ do wydania decyzji w tej sprawie, bądź uchylona byłaby decyzja WINB, a organ pozostawał bezczynny po wyroku

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej w skrócie p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, a w rozpatrywanym przypadku w dacie wniesienia skargi. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było żądanie wymierzenia grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 380/10 połączone z zarzutem działania z naruszeniem prawa w zakresie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ.

Istotne dla sprawy jest to, że jak wskazano w skardze postępowanie w sprawie nieprawidłowego stanu technicznego przewodów kominowych w budynku położonym w S. nr [...] toczy się od 2000 r. tj. przez czternaście lat, a w jego toku wydano szereg decyzji, w tym dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: wyrok z 18 stycznia 2006 r. sygn. akt 1516/03 oraz ww. wyrok z 29 września, sygn.. akt 380/10.

Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej sprawy nie była skarga na bezczynność lub przewlekłość uregulowana w art. 149 p.p.s.a. Skarżąca wyraźnie bowiem wskazała w tytule, że wnosi skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku "wzywając WINB w K." do wykonania przedmiotowego wyroku. Dodatkowo w piśmie procesowym z 21 maja 2014 r. skarżąca uzupełniła, iż skarżony organ mimo wcześniejszego wezwania do wykonania wyroku "pozostawał i pozostaje nadal bezczynny i opieszały w wykonaniu ww. wyroków, co nie pozwala na zakończenie postępowania i wydania prawidłowego aktu w sprawie". Nadto podkreśliła, że niewykonanie wyroku wiąże się z całkowitym pominięciem w sprawie kwestii podziału przedmiotowego budynku quo ad usum, co ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i na co wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 9. 09. 2010 r., a także w wyroku z 18. 01. 2006 r.

Złożenie skargi skarżąca T. S. poprzedziła pismem z 6 lutego 2014 r. , wzywającym WINB w K. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niewykonania prawomocnego wyroku tut. sądu z 9 września 2010r. W świetle powyższego nie miał wątpliwości, że podstawą materialno-prawną żądania skarżącej jest art. 154 § 1 p.p.s.a., stanowiący, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego postępowania prowadzonego po wyroku uchylającym, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy strona może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z § 2 zdanie drugie art. 154 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym, dla sprawy istotne jest przede wszystkim ustalenie jak przebiegało postępowanie WINB w K. po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z 29 września 2010 r. ,sygn. II SA/Kr 380/10, a także dokonanie oceny pod kątem, czy wyrok ten został wykonany. Istotne jest ustalenie czy organ prowadził postępowanie przewlekle oraz czy ewentualna przewlekłość była wynikiem okoliczności niezależnych od organu prowadzącego to postępowanie.

Z analizy przedłożonych akt administracyjnych sprawy wnika, że w okresie istotnym dla rozpoznawanej sprawy tj. po uprawomocnieniu się wyroku z 9 września 2010 r.:

- WINB w K. w dniu 20 marca 2012 r., po rozpoznaniu odwołania od decyzji PINB w M. z 14 . 09. 2011 r. decyzją nr [...], znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji w zakresie terminu do wykonania nałożonego obowiązku przez PINB - wyznaczonego do dnia 30 września 2012 r. - polegającego na usunięciu stwierdzonych i wskazanych w decyzji PINB w M. nieprawidłowości - natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy;

- pismem z 14 stycznia 2014 r. WINB w K. został zawiadomiony przez PINB w M., że T. i J. S. złożyli w terminie odwołanie od kolejnej decyzji PINB w M. wydanej w dniu 3 stycznia 2014 r. w którym organ I instancji nakazał T. S., J. S. i M. B. jako współwłaścicielom budynku nr [...] usytuowanego na działce nr [...] w S. wykonać określone w decyzji roboty budowlane;

- pismem z 3 lutego 2014 r. WINB w K. został zawiadomiony o wniesieniu odwołania od ww. decyzji organu I instancji przez M. B.;

- w dniu 5 lutego 2014 r. ww. odwołania od decyzji PINB w M. z 3 stycznia 2014 r. wpłynęły z aktami sprawy do kancelarii WINB w K.;

- postanowieniem z 7. 03. 2014 r. WINB w K. przedłużył termin do załatwienia sprawy do dnia 30.04. 2014 r.

Oczywistym jest, że termin do załatwienia sprawy przez organ odwoławczy biegnie od chwili zwrotu akt organowi, a więc w tym przypadku od dnia 5 lutego 2014 r.. Dopiero bowiem od tego dnia tj. od otrzymania akt sprawy organ ma możliwość podjęcia dalszych działań. A zatem dopiero od 5 lutego 2014 r. biegną terminy z art. 35 kpa, który w treści § 1 zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki, natomiast w § 3 wskazuje, iż powinno to nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od daty otrzymania odwołania. Z przedłożonych akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że do dnia wniesienia skargi tj. do 25 marca 2014 r. WINB w K. nie rozpoznał odwołań od ww. decyzji I instancji i nie wydał stosownego aktu prawnego. Na marginesie należy wskazać, że w wyroku z 29.09. 2010 r. sygn.. akt [...] tut. Sąd przesądził, iż w osnowie decyzji należy możliwie precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji wyrazić nałożone obowiązki, natomiast opisy stanu faktycznego powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, a nadto należy dokonać ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w nawiązaniu do skarg T. i J. S. oraz M. B.. Zarzucił także, iż rozpoznając po raz kolejny sprawę organy nie uwzględniły oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku tut. Sadu z 18 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1516/03, co stanowi naruszenie normy z art. 153 p.p.s.a.

Zasadniczo niewykonanie wyroku ma miejsce w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności lub bezskutecznego upływu terminów ustawowych. Za niewykonanie wyroku należy także uznać nie tylko decyzję bezpośrednio wydaną przez organ I instancji, a następnie przez organ odwoławczy - po kasatoryjnym wyroku sądu administracyjnego - ale także kolejne decyzje wydawane w toku postępowania, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie faktem jest, że WINB w K. rozpoznając po raz kolejny sprawę po wydaniu wyroku WSA z 9 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 380/10, nie wydał decyzji administracyjnej w ustawowym terminie. Decyzja ta nie została wydana także w dniu wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć jakkolwiek WINB w K. wydał decyzję w dniu 18 kwietnia 2014 r. to jednak uczynił to z uchybieniem terminów wskazanych w art. 35 kpa, a zatem mając na uwadze całość postępowania w sprawie nie można przyjąć, iż skarga jest niezasadna. Stosownie do stanowiska doktryny sprawa administracyjna po wyroku uchylającym skarżony akt powinna być załatwiona bez zbędnej zwłoki, czyli takiej, która wynika z nieuzasadnionych odstępów czasu między poszczególnymi czynnościami dokonywanymi przez organ (R. Hauser, O konieczności dyscyplinowania administracji, Rzeczpospolita z 5.04. 2011 oraz B. Dauter , Komentarz do art. 154 p.p.s.a , Lex) Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, iż jakkolwiek nierespektowanie oceny prawnej zawartej w wyroku sądu administracyjnego nie może skutkować ukaraniem organu grzywną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s a., to istotne jest to, aby organ nie pozostawał w bezczynności lub nie prowadził sprawy w sposób nieefektywny i przewlekły. Trzeba także zważyć, że WINB w K. postanowieniem z 7 marca 2014 przedłużył termin do wydania decyzji do dnia 30 kwietnia 2014 r. uzasadniając to dużą ilością spraw rozpoznawanych w organie. W ocenie Sądu ten rodzaj usprawiedliwienia nieterminowości nie zasługuje na uwzględnienie. Na marginesie należy zauważyć, że decyzja wydana przez WINB w K. w dniu 18 kwietnia 2014 r. jest decyzją kasacyjną, a zatem nie kończy postępowania, w którym został wydany wyrok z 9 września 2010 r., nadto organ odwoławczy nie prowadził w trybie art. 136 kpa dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ani też nie zlecił tego postepowania organowi I instancji. Co prawda co do zasady w postępowaniu toczącym się w trybie art. 154 p.p.s.a. podjęte przez organ rozstrzygnięcie nie podlega ocenie sądu, tym niemniej należy uwzględnić czy organ działał zgodnie z ogólną zasadą szybkości i koncentracji materiału w postępowaniu administracyjnym z art. 12 kpa, doprecyzowanej w cyt. art. 35, a zatem czy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie. Należy także wskazać, że podnoszone w doktrynie i orzecznictwie trudności interpretacyjne związane z ustalaniem znaczenia oraz zakresu i wzajemnej relacji pojęć "bezczynności" i "przewlekłości" nie mają istotnego znaczenia w kontekście przedmiotowej skargi opartej na zasadzie art. 154 § 1 p.p.s.a.

Konkludując, ponieważ do dnia wniesienia niniejszej skargi organ odwoławczy nie załatwił sprawy należy uznać, że spełniona została przesłanka określona w art. 154 § 1 p.p.s.a uzasadniająca wymierzenie temu organowi grzywny, natomiast uwzględniając stosunkowo niewielki rozmiar tej przewlekłości wynoszący 6 tygodni oraz uznając, że sprawa nie należy do łatwych - należało przyjąć, że postępowanie organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa w myśl art. 154 § 2 p.p.s.a. Zarazem jednak mają na uwadze, że jak wskazano wyżej sprawy – co do zasady- powinny być załatwiane przez organ odwoławczy w ciągu miesiąca, a okoliczności zwalniające (określone w art. 35 § 5 kpa.) z zarzutu bezczynności, muszą mieć charakter proceduralny, a nie faktyczny, w ocenie Sądu w świetle powyższego nie było przeszkód, by przedmiotowe postępowanie zakończyć stosowną decyzją WINB w K. wydaną w zdecydowanie krótszym terminie, zgodnie z ustawą. W konsekwencji uzasadnione okazało się żądanie przez skarżącą wymierzenia grzywny WINB w K.. Określając wysokość grzywny Sąd uznał , że dla organu dyscyplinujący będzie sam fakt jej wymierzenia , a nie jej wysokość.

Wobec powyższego na podstawie art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I i II sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.