Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 667/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par.2,par.2a i par.3,art.58 par.1 pkt 1,art.58 par.3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" Klubu "[...]" w Likwidacji na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie kary za zajęcie pasa drogowego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

"[...]" Klub "[...]" w Likwidacji (dalej jako: strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej jako: Kolegium) z "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji z "[...]" wydanej z upoważnienia Zarządu Województwa "[...]" przez Zastępcę Dyrektora ds. Zarządzania Siecią Zarządu Dróg Wojewódzkich (dalej jako: organ I instancji) w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 690 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżone pismo nie stanowi rozstrzygnięcia ani aktu lub czynności organów, o których mowa w art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i tym samym, nie jest możliwe złożenie skargi na powyższe pismo do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej również jako k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Kolegium dotyczące pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji z "[...]" w sprawie wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zaskarżone pismo nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, bowiem posiada ono jedynie walor informacyjny i wbrew sformułowaniom skargi nie stanowi decyzji administracyjnej ani też innego aktu lub czynności rozstrzygających o indywidualnych uprawnieniach strony skarżącej. Jak wynika z treści tego pisma Kolegium po raz kolejny wyjaśniło stronie skarżącej kwestionowane przez nią okoliczności niniejszej sprawy i przedstawiło swoje stanowisko odnośnie pozostawienia odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji bez rozpoznania.

Należy w tym miejscu zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, LEX nr 1356405, stwierdził wprost, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania mimo, że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11), to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji.

W świetle powyższych rozważań należy zatem uznać, że nie jest dopuszczalna skarga na pismo o charakterze informującym w zakresie pozostawienia wniesionego przez stronę skarżącą pisma bez rozpoznania. Pismo takie nie stanowi bowiem aktu z zakresu administracji publicznej, który podlegałby zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Na marginesie wskazać należy, że jeżeli zdaniem strony skarżącej organ prowadzący postępowanie pozostawił podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodziły przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, stronie skarżącej przysługuje prawo wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a., a następnie prawo do wniesienia skargi na bezczynność organu.