Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 184/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym
Powołane przepisy: article: art. 243 par 1; art. 247; art. 37 par 1; art. 58 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2010 r. wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 lutego 2010 r. M. T. reprezentowany przez r. pr. D. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Równocześnie ze skargą został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi, podpisany przez pełnomocnika.

Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2010 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku, przez osobiste podpisanie wniosku lub nadesłanie podpisanego egzemplarza wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W dniu 6 maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym podpisany przez skarżącego. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem R. T. Jedynym źródłem jego utrzymania jest renta w wysokości [...] zł, którą otrzymuje po śmierci żony. Nadto skarżący wskazał, że nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów wartościowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż ył, co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Dodatkowo podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (zob: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r., II OZ 140/05, niepubl.)

Przystępując do rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi, w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. Jakkolwiek wniosek taki jest dopuszczalny, to należy mieć na uwadze, iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie.

W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę za pośrednictwem pełnomocnika- radcy prawnego D. N. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Wobec nie przedłożenia wymaganego pełnomocnictwa, pełnomocnik strony, wezwaniem Sądu z dnia 11 marca 2010 r. został zobowiązany do złożenia oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania oraz pouczony, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie, spowoduje odrzucenie skargi, zgodnie z art.58 § 1 pkt 3 p.p.sa.

Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi 22 marca 2010 r. Radca prawny D. N. w wyznaczonym terminie ani dotychczas, pełnomocnictwa nie nadesłał. Mając na względzie wykształcenie prawnicze, którym legitymuje się pełnomocnik występujący w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, iż powinien on być świadomy skutków niewypełnienia wezwania Sądu.

W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2), a więc takiej jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym wniosek M. T. za oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Sąd podkreśla również, że skoro wybór pełnomocnika należy do strony, to i strona ponosi konsekwencje tego wyboru

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.