Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1286/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia 20 stycznia 2012 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (WINB) odmówił A. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] z dnia 8 października 2010 r., znak: [...].

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 123 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623).

W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] z dnia 8 października 2010 r. została doręczona A. S. w dniu 28 października 2010 r. Ponieważ brak było możliwości doręczenia przesyłki pocztowej w sposób, o którym mowa w art. 42 (doręczenie bezpośrednio adresatowi) i 43 k.p.a. (doręczenie pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu), zachodziły przesłanki do zastosowania art. 44 k.p.a. Z zalegającej w aktach organu I instancji koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że po raz pierwszy próbowano doręczyć przesyłkę w dniu 14 października 2011 r., natomiast powtórne awizo miało miejsce w dniu 21 października 2010r. Przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 29 października 2010 r. Zdaniem organu odwoławczego skoro przesyłka nie została odebrana przez A. S., a pierwsza próba doręczenia miała miejsce 14 października 2010 r., to doręczenie, zgodnie z brzmieniem art. 41 § 4 k.p.a., należy uznać za skuteczne z dniem 28 października 2010 r. W związku z powyższym odwołanie od decyzji z dnia 8 października 2010 r. strona mogła najpóźniej złożyć z dnia 12 listopada 2010 r. (bowiem czternasty dzień terminu dla złożenia odwołania wypadał 11 listopada 2010r.). Odwołanie zostało natomiast nadane w placówce pocztowej w dniu 31 stycznia 2011 r., a zatem zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a.

W dalszej części uzasadnienia organ nadzoru budowlanego wskazał, że brzmienie art. 58 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i nastąpić może jedynie w przypadku, gdy spełnione zostaną wszystkie określone w nim przesłanki.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie uchybienie terminu nie nastąpiło bez winy strony.

We wniosku A. S. podniosła, iż stale zamieszkuje na terenie R. oraz, że upoważniła swojego ojca S. S. do odbioru korespondencji. Zaznaczyła przy tym, że S. S. w dniach od 14 października do dnia 14 listopada 2010 r. przebywał na terenie R., tym samym nie mógł zadośćuczynić czternastodniowemu terminowi do złożenia odwołania. A. S. na potwierdzenie ww. okoliczności przedłożyła oświadczenie o miejscu zamieszkania, tłumaczenie dokumentu potwierdzającego zameldowanie w M. na terenie R. z dniem 14 lipca 2009 r. oraz kopię pełnomocnictwa udzielonego S. S..

Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że po pierwsze bez wpływu pozostaje fakt udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa S. S., gdyż ani A. S., ani jej pełnomocnik nie przedłożyli w organie I instancji stosownego pełnomocnictwa. Prawem strony jest wyznaczenie pełnomocnika do działania w jej imieniu. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje szczególnych wymogów dla pełnomocnictw, wskazuje jedynie, iż pełnomocnikiem może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu oraz dołączone do akt sprawy (art. 33 k.p.a.). Skoro pełnomocnik nie przedłożył organowi dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do działania w imieniu A. S., w ocenie organu wyższego stopnia nie można stwierdzić, iż pobyt S. S. poza granicami Polski w okresie, w którym próbowano doręczyć A.S. przesyłkę zawierającą decyzję miał jakikolwiek wpływ na niemożność złożenia przez A. S. odwołania.

Odnośnie zmiany miejsca zamieszkania A. S., organ podkreślił, że w toku postępowania przed organem I instancji w żaden sposób nie podniosła ona, iż podany adres nie jest adresem aktualnym. Organ I instancji pismem z 8 lipca 2009 r., nadanym w placówce pocztowej 14 lipca 2009 r., a odebranym przez L. S. matkę skarżącej w dniu 17 lipca 2009 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz pouczył strony o treści art. 41 k.p.a., w świetle którego w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu, w razie zaniedbania powyższego obowiązku doręczanie pism pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Tym samym A. S. zobowiązana była do poinformowania organu o zmianie adresu.

W związku z faktem, iż A. S. nie uczyniła zadość powyższemu obowiązkowi organ przyjął, iż doręczenia pism kierowanych na adres w K. mają skutek prawny. Również w istotnym dla organów nadzoru budowlanego źródle informacji jakim jest ewidencja gruntów i budynków widnieje adres A. S. - ul. P., K.. Organ podkreślił przy tym, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne właściciel nieruchomości jest obowiązany zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje również dane w postaci miejsca zamieszkania właściciela nieruchomości (art. 20 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy). Niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w powołanym art. 22 ust 2 podlega karze grzywny (art. 48 ust 1 pkt 5 ww. ustawy).

Podsumowując organ stwierdził, że niemożność odbioru zaskarżonej decyzji, a tym samym dotrzymania czternastodniowego terminu do złożenia odwołania wynikała z zaniedbania strony w zakresie niedopełnienia przez stronę ciążących na niej obowiązków poinformowania właściwych organów o zmianie miejsca zamieszkania. Tym samym w ocenie organu nie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu dla złożenia odwołania od decyzji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. postanowienie A. S. zarzuciła naruszenie: prawa procesowego, tj.

- art. 58 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że w sposób niedostateczny uprawdopodobniła okoliczność, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji nastąpiło bez jej winy, błędnie utożsamiając pojęcie uprawdopodobnienia z pojęć udowodnienia,

- art. 33 § 4 k.p.a. w zw. z art. 41 k.p.a., poprzez nieuznanie, iż skarżąca była reprezentowana w postępowaniu prowadzonym przed PINB przez jej ojca S. S., co skutkowało uznaniem przez organ odwoławczy, iż niepoinformowanie przez skarżącą o zmianie jej adresu skutkowało ważnym doręczeniem decyzji PINB pod dotychczasowym adresem skarżącej,

- art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a., poprzez wydanie w pierwszej kolejności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji PINB, ze względu na wniesienie go z uchybieniem terminu do jego wniesienia (postanowienie nr [...]) w drugiej kolejności skarżonego postanowienia (postanowienie nr [...]), gdy tymczasem odrębność przedmiotu rozstrzygnięć obu postanowień oraz logika procesowa implikują, że postanowienia te winny zostać wydane w odwrotnej kolejności,

- art. 125 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 112 k.p.a., poprzez niepouczenie skarżącej, czy i w jakim trybie na skarżone postanowienie przysługuje skarżącej zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości skarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że WINB nie wziął pod uwagę, że była skutecznie reprezentowana w postępowaniu prowadzonym przez PINB przez jej ojca S. S.. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że ona oraz jej pełnomocnik mieli obowiązek przedłożyć przed PINB stosowne pełnomocnictwo w formie pisemnej bądź zgłosić je do protokołu. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie zachodził wyjątek od ogólnej zasady statuującej obowiązek przedkładania pełnomocnictwa w formie pisemnej bądź zgłoszenia go do protokołu, a o którym mowa w art. 33 § 4 k.p.a. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż PINB odstąpił od żądania wykazania udzielenia pełnomocnictwa przez skarżącą w w/w formach, ze względu na fakt, iż S. S. jest ojcem skarżącej, co wyczerpuje znamiona przesłanki najbliższej rodziny, a ponadto iż w niniejszej sprawie nie było wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania przez S. S. w imieniu skarżącej, gdyż interesy skarżącej, jak i jej pełnomocnika są zgodne. Te okoliczności PINB w przeprowadzonym postępowaniu uznawał każdorazowo, traktując korespondencję kierowaną do skarżącej, za skutecznie doręczoną, mimo jej odbioru przez S. S. bądź odbioru dokonywanego pod jego adresem. Zatem powyższe okoliczności świadczą o tym iż PINB dysponował wiedzą o udzielonym przez skarżącą pełnomocnictwie i je honorował. Skarżąca zaznaczyła także, że niniejsza sprawa względem skarżącej jest sprawą mniejszej wagi, gdyż to S. S. był wnioskodawcą w przeprowadzonym postępowaniu przed PINB i tylko w sytuacji odwróconej reprezentacji, nie można byłoby potraktować takiej okoliczności jako spełnienia przesłanki "sprawy mniejszej wagi".

Powyższa mylna ocena WINB, dotycząca konieczności udokumentowania faktu udzielenia pełnomocnictwa przez skarżącą, implikowała również błędny, w ocenie skarżącej wniosek, iż zmiana adresu skarżącej wiązała się z ważnym doręczeniem decyzji PINB pod dotychczasowym adresem skarżącej. Skoro skarżąca była reprezentowana przez jej ojca to adresem do doręczeń był adres S. S., nie zaś skarżącej.

Zdaniem skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB uprawdopodobniła ona dostatecznie, iż choroba jej pełnomocnika była na tyle ciężka i nagła, że uniemożliwiła mu podjęcie jakichkolwiek działań w niniejszej sprawie w imieniu skarżącej.

Skarżąca podniosła także, że od chwili uzyskania przez pełnomocnika wiedzy o wydaniu decyzji PINB, okres siedmiu dniu do zachowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie był okresem wystarczającym do formalnego zwrócenia się do [...] placówki zdrowotnej o przesłanie wypisów z kartoteki dla pełnomocnika skarżącej, dokumentujących przebieg jego choroby, a następnie o zwrócenie się do tłumacza przysięgłego o ich translację. Jako, że skarżąca wcześniej dysponowała potwierdzeniem własnego zameldowania na terenie R., była w stanie przedłożyć jedynie jego przysięgłe tłumaczenie oraz oświadczenia w/w osób na okoliczność zaistnienia wyżej opisanej choroby pełnomocnika.

Ponadto skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem WINB, iż pismem z dnia 8 lipca 2009 r., została pouczona o treści art. 41 k.p.a. w świetle którego w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie adresu. Ani skarżąca, ani L. S., ani też S. S. nie odebrał takiego zawiadomienia. W aktach niniejszej sprawy brak jest potwierdzenia takiego doręczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2012 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W myśl art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Nadto, zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

W orzecznictwie wskazuje się, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie oznacza zatem udowodnienia braku winy. Jednakże wskazać należy, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W związku z powyższym każdy nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu, jak wskazano wyżej, wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1192/13).

Biorąc pod uwagę przepis art. 58 § 1 k.p.a., niedopuszczalne jest więc przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jeśli wnioskodawca nie uprawdopodobni, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy.

Zdaniem Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. prawidłowo ocenił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, stwierdzając, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji była reprezentowana przez pełnomocnika - swojego ojca S. S. i w związku z tym to on był osobą do której powinna zostać skierowana decyzja organu z dnia 8 października 2010 r., wskazać należy, że ani skarżąca, ani jej ojciec nie przedłożyli do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego, z którego wynikałoby, iż skarżąca ustanowiła pełnomocnikiem swojego ojca, a tym samym by to on był upoważniony do odbioru korespondencji.

Podkreślić należy, że jeżeli strona chce działać w postępowaniu przez pełnomocnika, do czego niewątpliwie ma prawo (art. 32 k.p.a.) musi powiadomić o tym fakcie organ administracji. Organ nie może domniemywać jego istnienia.

Dopiero od momentu zawiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika, organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi pisma procesowe i zapewnić mu udział w postępowaniu, taki jak stronie. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

W każdym innym postępowaniu, zgodnie z regułami w nim obowiązującymi, strona powinna wskazać pełnomocnika, jeżeli chce działać za jego pośrednictwem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2008 r. o sygn. akt II FSK 1344/07). W okoliczności przedmiotowej sprawy, z uwagi na nieprzedłożenie do akt stosownego pełnomocnictwa, stwierdzić należy, że brak było podstaw do traktowania S. S. jako pełnomocnika skarżącej, a tym samym kierowania korespondencji na jego adres.

Na marginesie zaznaczyć należy, że nie można uznać za skuteczne udzielenia pełnomocnictwa ojcu skarżącej, co wynika z faksu nadesłanego w dniu 1 lutego 2011 r., bowiem miało to miejsce już po wydaniu decyzji organu I instancji.

W konsekwencji stwierdzić więc należy, że okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż jej ojciec nie mógł dochować czternastodniowego terminu do złożenia odwołania, bowiem w dniach od 14 października do 14 listopada 2010 r. przebywał na terytorium N. pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się z kolei do podniesionej we wniosku okoliczności, że organ doręczył decyzję na nieaktualny adres skarżącej, należy wskazać, iż w toku postępowania skarżąca nie poinformowała organu o zmianie swojego adresu, do czego była zobligowana w świetle art. 41 k.p.a.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że w toku postępowania korespondencja była kierowana na adres skarżącej ul. P., K. i odbierana przez matkę skarżącej L. S. (postanowienie PINB z 16 września 2009 r., vide: k. 142 akt organu I instancji). W powyższej sytuacji, skoro przeznaczona dla skarżącej korespondencja, kierowana na ustalony przez organ adres (potwierdzony dodatkowo w ewidencji gruntów i budynków) była odbierana przez matkę skarżącej, w trybie art. 43 k.p.a., co nie zostało zakwestionowane przez skarżącą, organ nie miał jakichkolwiek powodów by poddawać w wątpliwość dane adresowe skarżącej. Zaniechanie poinformowania organu o wyjeździe i zmianie adresu niewątpliwie obciąża skarżącą. W takiej sytuacji nie można zachowaniu skarżącej przypisać cechy starannego działania, a tym samym uznać za wypełnienie przez nią warunku braku zawinienia w uchybieniu terminu do złożenia odwołania.

Odpowiadając na postawiony w skardze zarzut, iż organ najpierw powinien był wydać postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a następnie o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, wskazać należy, że oba ww. postanowienia zostały wydane w rozpoznawanej sprawie tego samego dnia tj. 20 stycznia 2012 r. Niemniej jednak z uzasadnienia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania wynika jednoznacznie, że organ najpierw rozpoznał wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, a następnie stwierdził wniesienie odwołania z uchybieniem terminu.

Nadto rozpoznając niniejszą sprawę zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 421/13 oddalił skargę kasacyjną A. S. wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 430/12. We wskazanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2012 r., którym organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 października 2010 r. Z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 430/12, w której przedmiotem oceny Sądu były okoliczności podniesione przez skarżącą także w niniejszej sprawie, Sąd postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013 r. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie z uwagi na zależność rozstrzygnięcia sprawy niniejszej od rozstrzygnięcia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podkreślić należy, że ocena powołanych przez skarżącą przesłanek przywrócenia terminu dokonana przez Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę jest zbieżna z oceną zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku II OSK 421/13.

Podsumowując, w opinii Sądu, skarżąca ostatecznie nie wykazała istnienia przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a., albowiem nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Podawane przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają twierdzenia o istnieniu podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.