Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 183/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki cywilnej "A"J. i R. K. w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie strona w skardze na oznaczoną w sentencji decyzję złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi po stronie skarżącej spółki niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz skutki trudne do odwrócenia. Wnioskująca podkreśliła, że pojazd którego sprawa dotyczy jest wykorzystywany do celów działalności gospodarczej. Wskazała, że w sytuacji gdyby się okazało, że sporna kwota podatku akcyzowego w wysokości 8.841 zł byłaby wymagalna, istnieje ryzyko jej egzekucji z majątku przedsiębiorstwa, podczas której przedsiębiorstwo nie mogłoby normalnie prowadzić działalności (płacić rachunków, zaciągać zobowiązań, inwestować, wykonywać świadczeń na rzecz klientów czy pracowników). Zdaniem skarżącej powyższa sytuacja sprawia, że skutki handlowe i gospodarcze wykonania decyzji nie będą możliwe do odwrócenia, co uzasadnia konieczność wstrzymania jej wykonania.

W piśmie z dnia 8 marca 2010 r., uzupełniającym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, strona podkreśliła, że w stosunku do spółki wszczęta została egzekucja z rachunku bankowego, a wyegzekwowanie z jej majątku kwoty 5.728,20 zł, wpłynie na płynność prowadzonej działalności doprowadzając do jej ograniczenia lub likwidacji. Ograniczenie działalności przedsiębiorstwa, rodzi w ocenie skarżącej nieodwracalne skutki w postaci utraty renomy, klientów, czy zaufania obsługującego ją banku. Wnioskująca podjęła wprawdzie kroki przysługujące jej w postępowaniu egzekucyjnym, jednak niezbędnym jest wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, będącej źródłem powstania powyższego tytułu wykonawczego, gdyż w przeciwnym wypadku przyznana ochrona będzie iluzoryczna. Do pisma strona załączyła kserokopię zawiadomienia o zajęciu kwoty 5.728,20 zł z rachunku bankowego skarżącej, kserokopię tytułu wykonawczego oraz zarzuty podniesione przez stronę w postępowaniu egzekucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Na mocy tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, który jest przedmiotem wniesionej skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu, wiąże się w związku z tym z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. m. in.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05, niepubl.). W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FZ 481/09).

W ocenie Sądu, żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została przez skarżącą spółkę wykazana. Lakoniczne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, a odnoszące się do hipotetycznie mogących zaistnieć sytuacji w stosunku do przedsiębiorstwa skarżącej (ewentualna likwidacja przedsiębiorstwa, czy ograniczenie prowadzonej działalności rodzące nieodwracalne skutki w postaci utraty renomy i klientów) nie mogą być przyjęte za podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II FZ 411/08). Wniosek strony nie zawiera przekonywującej argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem, gdyż nie wynika z niego, ani z przedłożonych do akt sprawy dokumentów, w jakiej kondycji finansowej znajduje się spółka, i co – zdaniem wnioskującej – świadczy o niemożliwości uiszczenia przez nią wymaganej kwoty zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej.

Podkreślić również należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami.

Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa - Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.