Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1053/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c", art. 200., art. 205 par. 1, art. 210 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 13 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi W. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w Ł. na podstawie art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił wstrzymania użytkowania budynku gospodarczego – hala, usytuowanego na terenie nieruchomości w W., przy ul. A [...], działka nr 20/2, gmina A., stanowiącego współwłasność W.W., zamieszkałego w Inowrocławiu i E.W. zamieszkałej w W.

Powyższa decyzja zapadła w wyniku następujących ustaleń organu.

W dniu 7 czerwca 2004r. wpłynęła do organu informacja o popełnieniu przez W.W. samowoli budowlanej w trakcie zabudowy działki nr 20/2 w W. Na skutek powyższego inspektorzy nadzoru budowlanego w dniu 10 października 2004r. przeprowadzili wizję lokalną w celu ustalenia zakresu robót budowlanych zrealizowanych na terenie w/w nieruchomości. Wobec ustalenia, iż budynek zrealizowano z odstępstwami od wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], zawiadomieniem z dnia 21 stycznia 2005r. wszczął postępowanie w celu doprowadzenia zrealizowanej budowy do zgodności z przepisami Prawa budowlanego. Następnie postanowieniem z dnia [...] Nr [...] PINB zobowiązał współwłaścicieli nieruchomości do przedstawienia oceny technicznej zrealizowanych robót. W wyniku złożonego przez Pana W. zażalenia organ II instancji utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

W dniu 31 sierpnia 2006r. E.W. złożyła ocenę techniczną budynku gospodarczego – hala, z której wynika, ze stan techniczny budynku oraz wszelkie elementy konstrukcyjne są w stanie dobrym zezwalającym na bezpieczeństwo użytkowania.

W dniu 29 sierpnia 2006r. do PINB wpłynęło "żądanie" skarżącego o natychmiastowe wstrzymanie użytkowania przez E.W. budynku gospodarczego – hala. Uzasadniając postawiony wniosek W.W. podniósł, iż przedmiotowy obiekt jest użytkowany bez zawiadomienia o zakończeniu budowy oraz bez potwierdzenia przyjęcia zawiadomienia przez PINB i bez pozwolenia na użytkowanie. Wnoszący dodał, iż Pani E.W. ma zameldowanie tymczasowe w W., zaś zameldowanie M.W. nastąpiło bez jego woli i wiedzy.

W związku z brakiem odpowiedzi PINB na powyższe żądanie, Pan W.W. złożył skargę na bezczynność do WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 23 maja 2007r. w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 4/07 nakazał PINB wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie użytkowania hali w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku.

Dalej w uzasadnieniu organ wskazał, iż przedstawione argumenty strony oraz ustalenie, że budynek był realizowany bez nadzoru kierownika, a same roboty budowlane nie były rejestrowane w dzienniku budowy były podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w celu doprowadzenia zrealizowanej budowy do zgodności z prawem budowlanym. Natomiast nie pozostaje we właściwości organów nadzoru budowlanego kwestia rozważania argumentów związanych z zameldowaniem i naruszeniem własności Pana W., należą one do właściwości sądów powszechnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] Nr [...] W.W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił jej:

- rażące naruszenie art. 54, art. 55 pkt 1 i 2 oraz art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż inwestor wznosząc halę nie dysponował pozwoleniem na budowę, nigdy nie uzyskał pozwolenia na budowę w części nie objętej zatwierdzonym projektem budowlanym, tym samym organ winien wstrzymać nielegalne użytkowanie i nałożyć karę pieniężną za naruszenie przez inwestora art. 54 i 55 w/w ustawy;

- nadto podniósł, iż w toku realizacji obiektu inwestor dokonał istotnych odstępstw od wydanego pozwolenia, co skutkowało wydaniem przez Starostę [...] [...] decyzji uchylającej z urzędu decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, mimo powyższego nie została wydana decyzją nakazująca rozbiórkę na podstawie art. 51 ust. 5 w/w ustawy prawo budowlane;

- rażące naruszenie art. 46 ust. 1 Kpa w zw. z art. 61 §3 i 3 Kpa, art. 107 Kpa poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie wstrzymania użytkowania

- istotne i rażące naruszenie art. 36a ust. 2 prawa budowlanego a tym samym art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, polegające na nie wszczęciu postępowania legalizacyjnego, którego konsekwencją jest wydanie pozwolenia na użytkowanie dopiero gdy sporządzony zostanie projekt zamienny oraz opłacona zostanie ostatnia rata legalizacyjna oraz nastąpi zatwierdzenie projektu zamiennego;

- rażące naruszenie art. 66 prawa budowlanego poprzez jego przedwczesne i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewytypowaniu w skażonej decyzji, które przesłanki z ust. 1 art. 66 występują w przedmiotowej sprawie i dopiero po tym ewentualnie podjecie stosownej decyzji w sprawie samowolnego użytkowania obiektu;

- niewłaściwe zastosowanie art. 62 pkt 3 Prawa budowlanego w brzmieniu ustawy z dnia 28 lipca 2005r., polegające na przeprowadzeniu oceny technicznej budynku przez inż. H.R. podczas gdy z treści przepisu jak i orzecznictwa NSA wynika, iż dokonanie konkretnych ustaleń co do stanu technicznego winno być dokonane nie w postaci oceny technicznej lecz również poprzez ekspertyzę techniczną, do której wykonania Pani R. nie ma uprawnień. Uzasadnienie odwołania stanowi bardzo obszerne omówienie postawionych zarzutów.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 §1 ust. 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, odnosząc się do meritum sprawy podał, iż przepisy art. 54 i art. 55 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego dotyczą obowiązków nałożonych na inwestorów przed przystąpieniem do użytkowania obiektu i nie stanowią podstawy do wstrzymania użytkowania obiektu. Ponadto organ I instancji prowadzi już postępowanie administracyjne zmierzające do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 50-51 ustawy Prawy budowlane z 1994 r., co wyłącza dopuszczalność prowadzenia postępowania w trybie właściwym dla samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu. Wobec powyższego prawidłowe było wydanie decyzji odmawiającej wstrzymanie użytkowania.

Odnosząc się dalej do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut rażącego naruszenia art. 46 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 3 i 4 k.p.a. oraz w konsekwencji naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie natychmiastowego wstrzymania użytkowania przez E.W. budynku gospodarczego – hala i pominięcie w decyzji W.W. jako osoby wszczynającej postępowanie administracyjne.

Organ ten podkreślił, że organ stopnia podstawowego prowadzi postępowanie zmierzające do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem w stosunku do tego samego obiektu, o wszczęciu którego strony zostały powiadomione. Wskazał przy tym, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru dowodzące, że w dniu 31 stycznia 2005 roku doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania W.W., co potwierdził własnoręcznym podpisem.

Organ odwoławczy także za nieuzasadniony uznał zarzut pominięcia w decyzji W.W., gdyż rozstrzygnięcie to zostało doręczone stronie w dniu 24 sierpnia 2007 roku, co znalazło potwierdzenie w aktach sprawy.

Jednocześnie organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut istotnego i rażącego naruszenie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącego o istocie odstępstw od warunków pozwolenia na budowę i tym samym naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewszczęciu postępowania legalizacyjnego-naprawczego zgromadzonych w sprawie, na wstępnym etapie, zmierzającym do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, umożliwiającego zastosowanie wskazanego trybu postępowania w sposób prawidłowy.

Ponadto odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 62 pkt 3 Prawa budowlanego, [...] polegającego na przeprowadzeniu w przedmiotowej sprawie oceny technicznej zamiast właściwej zdaniem odwołującego, ekspertyzy technicznej – organ odwoławczy wyjaśnił, iż postanowienie nakazujące przedstawienie oceny stanu technicznego, wydane na podstawie art. 81 c ma charakter dowodowy i służy realizacji statuowanej przepisem art. 7, zasady prawdy obiektywnej poprzez zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Zgodnie bowiem z tym przepisem, właściwy organ w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, może nałożyć w drodze postanowienia na osoby, o których mowa w ust. 1 (na inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Podkreślił przy tym, że wskazany przepis art. 62 ust 3 Prawa budowlanego reguluje procedurę właściwą w przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że norma ta nie ma zastosowania na etapie gromadzenia materiału dowodowego, na podstawie którego zostanie dokonana subsumcja i zostanie podjęte rozstrzygnięcie co do meritum sprawy.

Ponadto organ II instancji za zasadny uznał zarzut rażącego naruszenia

art. 66 Prawa budowlanego poprzez jego przedwczesne i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewytypowaniu w skarżonej decyzji, które przesłanki z ust. 1 art. 66 występują w przedmiotowej sprawie i argumentację zawartą w odwołaniu w tym zakresie uwzględnił przy wydawaniu swego rozstrzygnięcia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi W.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniósł, że budynek gospodarczy – hala znajduje się na dwóch działkach, jest użytkowana od 2002 roku bez zakończenia postępowania organu I instancji w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie, a więc z naruszeniem art. 54, art. 55 pkt 1 i 2 oraz art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Organom prowadzącym postępowanie zarzucił przy tym brak znajomości przepisów ustawy Prawo budowlane, w tym zwłaszcza art. 62 pkt 3 i art. 66 ust. 1 pkt 2, 3 i ust. 2 w związku z art. 61 pkt 1, 2 oraz art. 62 ust. 1 pkt 4, a ponadto naruszenie art. 10 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Bezspornie z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że w odniesieniu do budynku gospodarczego – hala zlokalizowanego w W. przy ul. A [...], działka Nr ewid. 20/2, Gm. A. organy nadzoru budowlanego prowadzą dwa postępowania. Pierwsze postępowanie prowadzone jest w trybie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawu budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Drugie natomiast postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem W.W. z dnia 29 sierpnia 2006 roku o natychmiastowe wstrzymanie użytkowania przez E. W. budynku gospodarczego - hala. W toku tego właśnie postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] wydał decyzję z dnia z dnia [...] Nr [...] znak [...] o odmowie wstrzymania użytkowania tego budynku, usytuowanego na terenie nieruchomości w W., przy ul. A [...], działka 20/2, Gm. A., stanowiącego współwłasność E.W. i W.W. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania W.W., decyzją z dnia [...] roku Nr [...] znak [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Na wstępie wskazać również należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 maja 2007r. w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 4/07 nakazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku W.W. o wstrzymanie użytkowania budynku gospodarczego - hala, w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia kwestionowanego w skardze stanowił przepis art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W takiej decyzji właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (art. 66 ust. 2 zd. I Prawa budowlanego).

W stanie faktycznym sprawy organ nadzoru budowlanego odmówił wstrzymania użytkowania obiektu, gdyż ocenił, że stan techniczny budynku gospodarczego - hali jest dobry i zezwala na jej użytkowanie. Stanowisko takie potwierdzają dokumenty załączone do akt administracyjnych, a przede wszystkim opinia techniczna przygotowana przez osobę, która posiada stosowne uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W szczególności osoba ta w piśmie z dnia 23 listopada 2003 roku zawarła dodatkowe informacje. Z tych informacji wynika m. in., że stan techniczny budynku oraz wszystkie elementy konstrukcyjne są w stanie dobrym zezwalającym na bezpieczne użytkowanie. Dobry stan techniczny budynku obrazują również załączone do akt administracyjnych zdjęcia wykonane podczas wizji lokalnej. Tym niemniej skarżący w toku postępowania administracyjnego, jak i w treści skargi, kwestionował stan techniczny. Odnosząc się do tej kwestii skład orzekający uznał, że nie można odmówić wiarygodności dokumentom załączonym do akt administracyjnych, w szczególności, że skarżący nie poparł swoich twierdzeń żadnym dowodem. Skutku takiego dowodu nie może mieć bowiem kwestionowanie uprawnień i formy wyrażenia opinii przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia.

Konstatując, Sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego w sposób bezsporny wykazały, iż stan techniczny budynku gospodarczego - hali jest dobry i zezwala na bezpieczne użytkowanie. Wynika z tego, że organy nie miały podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego i wstrzymania użytkowania obiektu. Tym niemniej, zdaniem składu orzekającego, organy nie znajdując podstaw do wydania decyzji na mocy art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego, powinny umorzyć postępowanie w tym zakresie powołując jako podstawę prawną przepis art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak podstaw do wstrzymania użytkowania budynku skutkuje uznaniem, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie użytkowania budynku, stało się bezprzedmiotowe. Stwierdzenie takie obliguje organ administracji do umorzenia postępowania. Jednakże, skład orzekający ocenił, że skutek odmowy wstrzymania użytkowania budynku i umorzenia postępowania w przedmiocie wniosku o wstrzymanie użytkowania budynku, jest tożsamy. Na tej podstawie Sąd uznał, że wydanie decyzji o odmowie wstrzymania użytkowania budynku w ustalonym stanie faktycznym sprawy jest pewnym naruszeniem prawa, tym niemniej nie ma istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Tylko bowiem ocena, że naruszenie ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie stanowi podstawę do uchylenia danego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ta merytoryczna, odmowna załatwienia wniosku skarżącego jest w istocie rozstrzygnięciem organu wywodzącym się z rozumowania a contrario, to znaczy, że skoro nie ma podstaw do uwzględnienia żądania to trzeba temu dać wyraz decyzją negatywną.

Ustosunkowując się do dalszych zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż fakt przekroczenia granic przy wznoszeniu obiektu budowlanego nie stanowi podstawy do wstrzymania użytkowania obiektu, a co więcej pozostaje poza zakresem kompetencji organów nadzoru budowlanego. Wszelkie roszczenia wynikłe na tej płaszczyźnie są rozstrzygane na wniosek odpowiedniej osoby w drodze postępowania przed sądem powszechnym. Sprawy dotyczące przekroczenia granicy przy realizacji obiektów budowlanych podlegają rozstrzygnięciu w postępowaniu przed sądem powszechnym (por. np. wyrok NSA z dnia 17 marca 1998 roku, IV SA 956/96, Lex Nr 43337).

Nadto, zarówno z treści pism załączonych do akt administracyjnych, jak i treści skargi wynika, że W.W. podstawy do wstrzymania użytkowania budynku upatrywał w nieprawidłowościach w zakresie przystąpienia do użytkowania obiektu (budynek jest użytkowany bez zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania oraz bez pozwolenia na użytkowanie). Odnosząc się do tych argumentów Sąd stwierdził, że pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Przepis art. 66 ust. 1 prawa budowlanego wyraźnie bowiem uzależnia wstrzymanie użytkowania obiektu tylko od stanu technicznego, prawidłowości jego użytkowania bądź kwestii oszpecenia otoczenia swoim wyglądem.

Zgodzić się natomiast należy z zarzutem skargi, iż organy obu instancji naruszyły treść przepisu art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi o wymogu zapewnienia stronom udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań. Poprzez brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dokumentami, organy naruszyły w odpowiednim zakresie treść przepisu art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym niemniej Sąd uznał, że uchybienie to nie stanowi istotnego naruszenia przepisów postępowania, z uwagi na to iż nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia zatem nie było podstaw do uchyleniu decyzji.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego, a naruszenie przepisów postępowania z pewnością nie miało ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.

ar