Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 14/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi.

Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2013 r. wezwano skarżącego o wskazanie czy wyczerpał tryb zażaleniowy do organu wyższego stopnia na niezałatwienie przez Wojewodę niniejszej sprawy oraz o ewentualne nadesłanie odpisu zażalenia złożonego przed wniesieniem skargi do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący poinformował, że w dniu 22 lutego 2013 r. wystosował do Ministra Skarbu Państwa zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę w terminie przewidzianym w k.p.a. sprawy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę.

Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W realiach niniejszej sprawy postępowanie przed Wojewodą Dolnośląskim, którego dotyczy skarga, związane jest z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP (miejscowość S., województwo l.). Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, Wojewoda M. postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2008 r. przekazał zgodnie z właściwością Wojewodzie D. wniosek skarżącego z dnia 6 sierpnia 2008 r. w przedmiotowej sprawie. Wojewoda postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011r. wyznaczył termin rozpatrzenia tego wniosku do dnia 31 grudnia 2012 r. Następnie kolejnym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. termin ten został wyznaczony do dnia 30 czerwca 2014 r.

W tym stanie rzeczy trzeba zauważyć, że w myśl art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy prawo do wniesienia - za pośrednictwem skarżonego organu - zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.).

Tymczasem jak wynika ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożył za pośrednictwem Wojewody D. zażalenia do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie był to Minister Skarbu Państwa – art. 9 ustawy z dnia z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) na niezałatwienie sprawy w terminie, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Zażalenie takie skarżący sporządził dopiero w dniu 22 lutego 2013 r. a więc już po wniesieniu skargi do sądu.

Zatem należy uznać, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, co jest warunkiem sine qua non wniesienia skargi do sądu.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Wobec tego, że skargę odrzucono, nie wzywając skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego (art. 222 p.p.s.a.), Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania.

Rozstrzygnięcie to nie zamyka skarżącemu drogi do ponownej skargi na bezczynność, jeżeli organ właściwy do załatwienia sprawy pozostaje w zwłoce, oczywiście po wyczerpaniu drogi zażaleniowej, o której mowa w art. 37 k.p.a.