Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 136/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi "..." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania "..." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o nazwie HOT SLOT, nr poświadczenia rejestracji [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ m. in. podał, że przedmiotowy automat do gier został poddany badaniu przez jednostkę badającą - posiadającą upoważnienie Ministra Finansów z dnia 8.04.11 r. tj. Laboratorium Celne w Przemyślu. Z wydanej opinii wynikało, że automat nie spełnia wymogów określonych w ustawie o grach hazardowych. W związku z czym organ cofnął rejestrację automatu.

"..." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim jego rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).

W sprawie niniejszej, Sąd wziął pod uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o następującej treści: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. W sprawie tej Trybunał rozpoznawał także pytanie prawne Sądu Rejonowego w Gdańsku-Południe w Gdańsku "czy uchwalenie ustawy o grach hazardowych, w zakresie w jakim zawiera ona przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE L 204 z 21.07.1998, s. 37, ze zm.), w szczególności art. 14 tej ustawy, z naruszeniem notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) jest zgodne z art. 2, art. 7 w zw. z art. 9 Konstytucji z uwagi na naruszenie konstytucyjnego trybu ustawodawczego".

Dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie P 4/14, w którym orzekł, że "art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, z 2010 r. Nr 127, poz. 857, z 2011r. Nr 106, poz. 622 i Nr 134, poz. 779, z 2013r. poz. 1036 oraz z 2014r. poz. 768 i 1717) są zgodne z: a) art. 2 i 7 w zw. z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji"; ponadto Trybunał na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym postanowił umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.

Sąd orzekający zauważa, że do chwili obecnej nie zostało sporządzone uzasadnienie powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, którego treść będzie miała wpływ na niniejszą sprawę. Ponadto, w ocenie Sądu wpływ na rozstrzygnięcie będzie miało także orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostanie wydane w sprawie, w której Sąd ten wystąpił do Trybunału z pytaniem prawnym (sygn. akt II GSK 686/13). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że jeżeli Trybunał Konstytucyjny nie podzieli zarzutów postawionych w tym pytaniu, czyli nie stwierdzi niekonstytucyjności wskazanych przepisów (co w sprawie właśnie nastąpiło), NSA stanie przed koniecznością dokonania samodzielnej oceny skutku prawnego braku notyfikacji art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, które mogłyby doprowadzić do uznania, że – mimo niedopełnienia obowiązku notyfikacji - nie ma podstaw do odmowy stosowania tych przepisów. Zatem, w sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny przesądzi kwestię dotyczącą stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które nie zostały notyfikowane.

W niniejszym postępowaniu powstał także problem, czy Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu jest jednostką uprawnioną do badań technicznych automatów do gier, o której mowa w art.23b ust.3 ustawy o grach hazardowych. Podkreślić należy, że Sądowi znany jest z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 2358/13. W sprawie tej – podobnie jak w niniejszej - opinię z badania sprawdzającego przeprowadziło Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu. W sprawie VI SA/Wa 2358/13 Sąd uznał, że upoważnienie dla wymienionego laboratorium wygasło z dniem 14 lipca 2012 r. gdyż w tym terminie nie przedstawiono Ministrowi Finansów akredytacji PCA obejmującej swoim zakresem badania techniczne automatów i urządzeń do gier. Opinia wydana przez takie laboratorium po 14 lipca 2012 r. nie jest opinią jednostki badającej. W związku z czym Sąd uwzględnił skargę. Od wyroku w sprawie VI SA/Wa 2358/13 wniesiona została skarga kasacyjna. Sprawa została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą II GSK 1302/14 (data wpływu sprawy do NSA – 23 maja 2014 r.).

Zarówno w niniejszej sprawie jak i w sprawie VI SA/Wa 2358/13 występuje ten sam problem, a mianowicie czy Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu winno posiadać akredytację PCA obejmującą badania techniczne automatów i czy upoważnienie Ministra Finansów wygasło z mocy prawa z dniem 14 lipca 2012 r. z uwagi na nieprzedstawienie takiej akredytacji ministrowi w wymienionym terminie. Celowym jest więc aby rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane po rozstrzygnięciu przez NSA sprawy II GSK 1302/14. Orzeczenie NSA w tej sprawie będzie miało istotny wpływ na wynik postępowania w rozpatrywanej sprawie. Wzgląd na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, aby orzeczenie w niniejszej sprawie zostało wydane po rozpoznaniu przez NSA skargi kasacyjnej w sprawie II GSK 1302/14.

Mając na celu pewność orzecznictwa i jego stabilność, które same w sobie stanowią jedną z gwarancji praworządnego państwa prawa Sąd orzekający, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.