Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1046/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 4, art. 54 pkt 1-2, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 ust. 1, par. 5 ust. 1, par. 7 ust. 1, par. 9 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Donata Starosta(spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi G. W., H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. nad P. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących G. W. i H. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. przyznaje radcy prawnemu M. K. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) zł podwyższone o kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) zł stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r.) Burmistrz Miasta i Gminy G. nad P. (dalej Burmistrz albo organ I instancji) działając na podstawie art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) z inicjatywy M. i Z. O. (dalej wnioskodawcy) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb G. i położonym przy ul. B. 5 w G. nad P.

W uzasadnieniu Burmistrz wyjaśnił, że z podaniem o wszczęcie niniejszego postępowania wystąpili wnioskodawcy dnia 8 września 2011 r. Teren objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej organ I instancji ustalił, że zostały spełnione łącznie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp, co pozwoliło na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nieruchomość na której ma zostać zrealizowana planowana inwestycja wraz z otoczeniem figuruje w wykazie zabytkowego budownictwa Miasta i Gminy G. nad P. Dokonana analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że bezpośrednie otoczenie terenu inwestycji stanowi zabudowę o wysokiej intensywności reprezentującą historyczny śródmiejski układ urbanistyczny, tworzący zwartą zabudowę przyuliczną typu pierzejowego.

Zaproponowany przez wnioskodawców układ zabudowy polega na realizacji głównego obiektu w linii zabudowy ul. B. i nie budzi kontrowersji w aspekcie poprawności funkcjonalnej i gabarytowej. Przedmiotem sporu pozostawała zabudowa typu oficynowego styczna do działki nr [...]. Na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej Burmistrz zauważył, że zabudowa wszystkich działek usytuowanych wzdłuż ul. B. składa się z obiektu głównego oraz zabudowy gospodarczej i uzupełniającej usytuowanej wzdłuż południowej granicy poszczególnych nieruchomości. W związku z tym, że upzp oraz rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie z 2003 r.) dopuszczają zabudowę w granicy z działka sąsiednią, nie zaistniały podstawy prawne uniemożliwiające lokalizację zabudowy wzdłuż wspólnej granicy. Proponowana zabudowa nie narusza praw właścicieli działki nr [...]. Z uwagi na ograniczoną do jednej kondygnacji zabudowę wewnętrzną nie zachodzi zjawisko przesłaniania ani zacieniania budynku sąsiedniego. Nie zachodzi również kolizja infrastrukturalna oraz komunikacyjna. Burmistrz nie stwierdził naruszenia przepisów odrębnych.

Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. wnieśli G. i H. W. (dalej odwołujący), właściciele działki sąsiedniej o nr [...]. Odwołujący opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wyjaśnili, że wyrazili zgodę na zabudowę działki nr [...] w granicy z działką nr [...] ale na długości jedynie 10 m. Dalsza zabudowa w granicy obu działek spowodowałaby zabudowanie działki nr [...] ze wszystkich jej stron. Odwołujący zaprzeczyli, jakoby którakolwiek z działek znajdujących się przy ul. B. pozwalała na takie określenie warunków zabudowy działki nr [...] jak opisane w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Zdaniem odwołujących, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu (dalej SKO albo Kolegium) decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] lipca 2012 r.) utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r.

W uzasadnieniu Kolegium zauważyło, że w rozpoznawanej sprawie przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z przepisami rozporządzenia z 2003 r., z której wynika, że nieruchomość wnioskodawców znajduje się na terenie o funkcji mieszkaniowej i usługowej w zabudowie intensywnej typu pierzejowego. Cechą charakterystyczną tego typu zabudowy jest zabudowa oficynowa. SKO stwierdziło zatem, że planowana inwestycja tak pod względem funkcji jak i sposobu zabudowy działki zgodna jest z zastaną funkcją terenu. Poszczególne parametry budynku określono na podstawie wyników analizy, a sytuowanie budynku w granicy występuje w obszarze analizowanym. W celu ochrony interesów osób trzecich wprowadzono do decyzji klauzulę zawierającą wymóg zgodności sposobu zagospodarowania działki z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.). Decyzja uzyskała pozytywne uzgodnienie z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P. - Delegatura w K. w postanowieniu z dnia [...] października 2011 roku nr [...]. W ocenie Kolegium, analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art.61 ust. 1 upzp pozwalające na ustalenie warunków zabudowy zgodnie z podaniem wnioskodawców.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) na powyżej opisaną decyzję Kolegium wnieśli G. i H. W. (dalej skarżący) podkreślając, że są oni pokrzywdzeni jej treścią.

Opisując stan faktyczny sprawy skarżący zauważyli, że należąca do Nich działka nr [...] jest już zabudowana szczelnie z trzech stron. Zabudowa w granicy z działką nr [...] w całkowity sposób pozbawi Ich nieruchomość nasłonecznienia. Skarżący opisali dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wyrażając dezaprobatę dla całkowitej zabudowy wokoło działki nr 193 (k. 3-5 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2012 r., nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie, prezentując tożsamą argumentację jak w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. (k. 39-40 akt sądowych).

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. pełnomocnik skarżących wyznaczony z urzędu wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących zarzucił organom obu instancji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto liczne braki formalne decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. (k. 168-173 akt sądowych).

Podczas rozprawy odbywającej się dnia [...] marca 2013 r. pełnomocnik skarżących wnosząc i wywodząc jak dotychczas zauważył, że na mapie znajdującej się na k. 104 akt administracyjnych wskazano budynek, który faktycznie nie istnieje. Mapy załączone do decyzji organu I instancji są ze sobą sprzeczne. Natomiast wnioskodawcy sformułowali wniosek o oddalenie skargi z uwagi na to, ze na wyznaczonym obszarze występuje zabudowa ścisła (k. 175 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd pod względem zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja SKO z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji mające na celu ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego położonego przy ul. B. [...] w G. nad P., na działce nr [...].

Niniejsza sprawa została wszczęta podaniem wnioskodawców z dnia [...] września 2011 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego położonego przy ul. B. [...] w G. nad P., na działce nr [...]. Na skutek wniesionego przez skarżących odwołania, Kolegium decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], uchyliło decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W związku z tym decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. zapadła po ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy administracyjnej.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy upzp. Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 upzp). Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których stanowi art. 61 ust. 1 upzp. Z kolei elementy składowe, jakie powinna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 upzp, stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 upzp. Pierwszym z elementów jest określenie w decyzji rodzaju planowanego przedsięwzięcia (art. 54 pkt 1 upzp) przez wskazanie typu zamierzenia inwestycyjnego objętego ustaleniem warunków i zasad zabudowy terenu. Jako drugi rodzaj składników ustawodawca wymienił w art. 54 pkt 2 upzp szczegółowe warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy na potrzeby planowanej inwestycji. Trzecim elementem pozostaje konieczność wyznaczenia w decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w odpowiedniej skali. Z kolei szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony przez normodawcę w rozporządzeniu z 2003 r.

Mając na uwadze wynikające z powyżej wskazanych przepisów wymogi, jakie powinna spełniać sama decyzja o warunkach zabudowy oraz postępowanie w przedmiocie jej wydania, decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. oraz czynności poprzedzające jej wydanie zostały podjęte z naruszeniem zarówno upzp, jak i przepisów rozporządzenia z 2003 r., co obligowało Sąd do uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. oraz decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. O podjęciu takiego rozstrzygnięcia przesądziły następujące względy:

Po pierwsze, Sąd miał na uwadze, że w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. organ I instancji dopuścił możliwość lokalizacji budynku usługowo-mieszkalnego przy granicy z sąsiednią działką nr [...]. O takiej możliwości stanowi §12 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. Sądowi w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę znany jest pogląd wypowiedziany w wyroku NSA z dnia 18.01.2012 r., sygn. akt II OSK 2065/10, lex nr 1121197, zgodnie z którym zamieszczenie w decyzji o warunkach zabudowy pozwolenia na usytuowanie garażu bezpośrednio przy granicy działki inwestora z działką innego podmiotu lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy stanowi naruszenie prawa materialnego. Chociażby w niniejszej sprawie nie podzielić tego poglądu, to jednak trzeba podkreślić, że na organie I instancji spoczywał obowiązek szczegółowego wyjaśnienia dopuszczenia takiej lokalizacji budynku usługowo-mieszkalnego. Za niewystarczające należy uznać stwierdzenie organu I instancji, że zabudowa wszystkich działek usytuowanych przy ul. B. składa się z obiektu głównego oraz zabudowy gospodarczej i uzupełniającej usytuowanej wzdłuż południowej granicy poszczególnych nieruchomości, zwłaszcza ze względu na twierdzenie skarżących, że zabudowa w granicy z działką nr [...] spowodowałaby, że nieruchomość ta ze wszystkich stron byłaby zabudowana w granicy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie przesądza w sposób ostateczny legalności przyjętego w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. sposobu zabudowy w granicy z działką nr [...]. Organ I instancji powinien jednak wyjaśnić, które dokładnie nieruchomości sąsiednie są w ten sposób zabudowane, czy poszczególne działki zabudowane są w granicy ze wszystkich stron oraz czy szerokość działki [...] umożliwia odstąpienie od usytuowania zabudowy w granicy którejkolwiek z nieruchomości sąsiednich, na ogólnych zasadach wynikających z rozporządzenia z 2002 r. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na ostatnią ze wskazanych wątpliwości organ I instancji powinien w sposób wyczerpujący wyjaśnić, dlaczego w niniejszej sprawie uzasadnionym jest uczynienie wyłomu od ogólnych zasad obowiązujących w tym względzie. Brak wyczerpującego uzasadnienia na temat okoliczności uzasadniających możliwość zabudowy przy granicy z działką, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, skutkował uznaniem, że decyzje organów obu instancji naruszały art. 107 § 3 kpa. Innymi słowy, na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie dopuszczenia możliwości lokalizacji budynku w granicy działki powinny zostać w sposób szczegółowy wskazane motywy takiego rozstrzygnięcia, ponieważ w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie podlegają one powtórnej weryfikacji.

Po drugie, wydana w niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna. Nie zawiera ona wszystkich wymaganych elementów o których stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp. Stosownie do §3 ust. 1-2 rozporządzenia z 2003 r., celem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji powinien wyznaczyć wokół działki budowlanej obszar analizowany, którego granice należy wyznaczyć na kopii mapy zasadniczej o której stanowi art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Poza tym, w uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy należy wskazać nie tylko granice obszaru analizowanego, ale także kryteria, jakimi kierowały się organy administracji wyznaczając te granice (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1872/06, lex nr 467129). Stosownie natomiast do §9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r.). Decyzja o warunkach zabudowy powinna zatem zawierać dwa integralne załączniki, jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i część graficzna, o czym stanowi wprost zacytowany §9 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp (zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.11.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, lex nr 424613, wyrok NSA z dnia 19.01.2007 r., sygn. akt II OSK 200/06, lex nr 327707, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1002/10, baza orzeczeń NSA).

Do decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. nie została w ogóle dołączona mapa z zaznaczeniem obszaru analizowanego. Organ I instancji w uzasadnieniu podjętej decyzji przemilczał, jaki obszar przyjął celem dokonania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Poza tym, jak zauważył pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia [...] marca 2012 r., decyzja nie zawiera tekstowego opisu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Załącznikiem do decyzji są tylko wyniki analizy, które dodatkowo nie zawierają daty ich sporządzenia. Dołączona do decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. mapa również nie zawiera daty sporządzenia. Ponadto nie zawiera ona wszystkich obiektów pomijając budynki znajdujące się na tyłach działki skarżących. Poza tym, sama analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu znajdująca się w aktach sprawy przeprowadzona została w sposób lakoniczny. Nie wynika z niej w sposób dokładny, na jakiej podstawie ustalono parametry zabudowy takie jak powierzchnia zabudowy, linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, rodzaj dachu, ukształtowanie połaci dachowych. Na podstawie jej wyników organ I instancji w sposób niejednoznaczny ustalił, że bezpośrednie otoczenie działki nr [...] stanowi zabudowa przyuliczna typu pierzejowego, wskazując następnie na bliżej nieokreślone "dalsze sąsiedztwo", w którym występują obiekty tworzące typ zwartej zabudowy zlokalizowanej w formie kwartałów zabudowy pierzejowej. Ustalenia organów obu instancji powinny odnosić się do konkretnie wskazanych nieruchomości z podaniem ich geodezyjnego oznaczenia.

Po trzecie, zgodnie z §5 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W niniejszej sprawie brak jest danych pozwalających na zweryfikowanie przyjętego w zaskarżonej decyzji wskaźnika zabudowy. Z analizy powinno wynikać jaki jest średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym. W szczególności w analizie tej organ powinien wskazać jaka jest wielkość zabudowy i wielkość działek zabudowanych w obszarze analizowanym. Na tej podstawie organ powinien następnie określić procent zabudowy dla poszczególnych działek w obszarze analizowanym. Powyższe pozwoliłoby na dokonanie oceny przyjętych w decyzji wskaźników. Tak samo w odniesieniu do pozostałych wskaźników takich jak szerokość elewacji frontowej, geometria dachu oraz wysokość budynku brak jest danych pozwalających na weryfikację wskaźników przyjętych w decyzji.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z §6 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Natomiast zgodnie z §7 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Geometrię dachu ustala się natomiast odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z analizy powinno wynikać, jaka jest średnia szerokość elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym. Przy czym podobnie jak przy wielkości zabudowy szerokość ta powinna być wskazana dla każdego obiektu w obszarze analizowanym oddzielnie celem weryfikacji przyjęcia średniej szerokości elewacji frontowej.

Natomiast odnośnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, zgodnie z §8 rozporządzenia z 2003 r. organ powinien w pierwszej kolejności ustalić jaka jest wysokość zabudowy na działkach sąsiednich. Dopiero odpowiednio do tych ustaleń organ powinien określić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich albo jako średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, w sytuacji gdy wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok.

W dalszej kolejności Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp, projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien zostać sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że autorstwo projektu powinno zostać udokumentowane w aktach sprawy, a naruszenie tego obowiązku może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, będąc podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa (red. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 387-388. Zob. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10.03.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 876/10, lex nr 995432). W niniejszej sprawie projekt decyzji z dnia 6 czerwca 2012 r. został podpisany przez mgr inż. arch. J. M., członka Wielkopolskiej Okręgowej Izby Architektów, nr [...]. Członkowstwo osoby, która sporządziła projekt kontrolowanej decyzji nie zostało jednak udokumentowane w aktach sprawy w formie zaświadczenia o kwalifikacjach zawodowych podpisanego pod projektem decyzji architekta.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze do WSA, z przeprowadzonych powyżej rozważań wynika, że w ocenie Sądu okazały się one uzasadnione. Należy w tym miejscu podkreślić, że uchybienia których dopuścił się organ I instancji zostały następnie powtórzone w decyzji SKO z dnia [...] lipca 2012 r. Obowiązkiem organu II instancji było dokonanie w pełnym zakresie kontroli co do meritum sprawy decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., zidentyfikowanie zaistniałych uchybień oraz usunięcie wywoływanych przez nie skutków prawnych. Innymi słowy, błędy których dopuścił się Burmistrz, powielone następnie przez Kolegium, stały się również błędami organu II instancji. Decyzja z dnia [...] lipca 2012 r., tak samo jak decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. w swojej treści jest lakoniczna i powierzchowna. W tym zakresie organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 107 §3 kpa, ponieważ z uzasadnienia obu decyzji nie wynika, aby będąca przedmiotem rozpoznania sprawa administracyjna została załatwiona w sposób pogłębiony i zupełny. Sąd miał nadto na uwadze, że decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], Kolegium uchyliło pierwotnie wydaną przez organ I instancji decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] z uwagi na uchybienia w jej sporządzeniu. Pomimo tego, że organ I instancji wydając powtórnie decyzję dopuścił się tych samych uchybień, nadal nie wyjaśniając w jaki sposób wyznaczył granice obszaru analizowanego oraz w błędny sposób sporządzając analizę tekstową i graficzną funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, Kolegium nie oceniło czy pierwotnie wskazane uchybienia zostały przez Burmistrza naprawione, ograniczając się do stwierdzenia o spełnieniu w niniejszej sprawie wszystkich przesłanek o których stanowi art. 61 ust. 1 upzp. Takie zupełnie odmienne stanowiska tego samego organu administracyjnego zaprezentowane w tej samej sprawie, w sytuacji gdy nie zmienił się ani stan faktyczny ani prawny sprawy, naruszają zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażoną w art. 8 kpa (wyrok NSA z 20.06.1985 r., sygn. akt SA/Gd 487/85 akceptowany przez B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kpa. Komentarz", Warszawa 2011 r., str. 65).

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa) w pkt 1 wyroku uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji powinien wziąć pod uwagę dokonaną w niniejszym uzasadnieniu wykładnię znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów upzp i rozporządzenia z 2003 r. Wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy powinno zostać poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego, w tym parametrów działki nr 192. Ustalenia faktyczne powinny następnie posłużyć do dokonania prawidłowej wykładni znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów upzp i rozporządzenia z 2003 r. Natomiast sama decyzja administracyjna powinna spełniać wszystkie wymogi zarówno wymienione w art. 107 §1 kpa, art. 107 §2 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z art. 54 upzp. Należy przy tym zauważyć, że szczegółowe warunki dotyczące zasad zagospodarowania i zabudowy terenu powinny stanowić element składowy samej decyzji o warunkach zabudowy, a nie załącznik do niej, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z kolei załącznikami do decyzji o warunkach zabudowy powinny być po pierwsze część tekstowa i graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a po drugie mapa zawierająca linie rozgraniczające teren inwestycji.

W 2 punkcie wyroku Sąd działając na zasadzie art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Oznacza to, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (wyrok NSA z dnia 29.07.2004 r., sygn. akt OSK 591/04, ONSA i WSA 2004/2/32).

W pkt 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO na rzecz skarżących kwotę 500 zł, na którą złożył się zwrot uiszczonego wpisu sądowego, którego wysokość została określona w §2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

W pkt 4 wyroku Sąd działając na podstawie art. 250 ppsa przyznał radcy prawnemu M. K. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.) wynagrodzenie w kwocie 240 zł podwyższone o kwotę 55,20 zł stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.