Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 477/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego J. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 roku ([...]), na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256) (dalej jako "k.p.a.") oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 276, 284) (dalej jako "p.geod."), W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru [...] stwierdził, że zażalenie adwokata J. S. pełnomocnika J. S. na postanowienie Starosty J. z [...] lutego 2020 roku, nr [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, określonego w art. 141 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu organ wskazał, że koniec terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania wyznaczony na dzień [...] lutego 2020 roku został przekroczony przez J. S. reprezentowanego przez pełnomocnika fachowego, gdyż ten wniósł zażalenie dopiero w dniu [...] lutego 2020 roku. W takim stanie rzeczy zaistniało uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Nadto, w terminie ustawowym J. S., działając przez pełnomocnika fachowego, nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 roku J. S. zwrócił się do Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w J. o zawiadomienie go wraz z uzasadnieniem oraz wskazanie środka odwoławczego, terminu i organu odwoławczego wobec pozyskania przez J. S. wiadomości w Urzędzie Gminy w J. o rzekomym wykreśleniu go z ewidencji gruntów i wpisaniu w jego miejsce nowego właściciela (k. 12 akt adm.).

W odpowiedzi na powyższe pismo, Starosta J. pismem z dnia [...] grudnia 2019 roku ([...]) (k. 14 akt adm.) poinformował, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków dokonano na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] marca 2019 roku, sygn. akt I Co [...], o przysądzeniu nieruchomości, a aktualizacja ta jest czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 24 ust. 2b pkt 1 lit c p.geod. Nadto, organ wskazał, że na czynność zmiany zapisu prawa własności dokonanej w powyższy sposób na mocy prawomocnego orzeczenia sądu nie przysługuje środek odwoławczy.

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 roku (k. 20-25 akt adm.), J. S., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł o przywrócenie w ewidencji gruntów i budynków informacji, że jest on właścicielem działki o nr ewid. [...] położonej w G.. Podniesiono w tym piśmie, że organ ewidencyjny zlekceważył, że podane orzeczenie Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] marca 2019 roku, sygn. akt I Co [...], nie posiada stwierdzenia prawomocności. Nadto, zarzucono, że na organie ewidencyjnym ciążył obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o zmianie informacji w rejestrze gruntów i budynków, którego obowiązku nie spełnił, czym naruszył art. 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454) w związku z art. 64 Konstytucji. Zdaniem wnioskodawcy, na organie ciążył obowiązek zawiadomienia o zmianach danych osoby wymienionej w § 10 i § 11 rozporządzenia, gdyż zmiana została dokonana z urzędu, przywołując nadto orzeczenie WSA w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2009 roku, sygn. akt III SA/Gd [...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 roku ([...] (k. 27 akt adm.) Starosta J. wskazał, że w sprawie zapisu prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...], obręb G., postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] marca 2019 roku stało się prawomocne w dniu [...] czerwca 2019 roku, toteż podlegało ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 roku (k. 31-33 akt adm.) J. S. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o załatwienie wniosku z dnia [...] grudnia 2019 roku w formie przewidzianej w obowiązującym porządku prawnym, zakreślonym przepisami k.p.a., gdyż udzielenie odpowiedzi przez organ o charakterze zwykłej korespondencji nie spełnia warunków kodeksowych. Pełnomocnik fachowy podniósł także, że jego zdaniem wpis do księgi wieczystej na rzecz L. P. ma charakter tymczasowy na czas toczącego się postępowania sądowego (spór cywilny).

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 roku [...]) (k. 35-37 akt adm.), na podstawie art. 61a k.p.a. oraz art. 24 ust. 2b p.geod., Starosta J. (organ I instancji) odmówił wszczęcia postępowania o przywrócenie w ewidencji gruntów i budynków wpisu prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną o nr ewid. [...], obręb G., na rzecz J. S.. W motywach uzasadnienia organ I instancji wskazał, że zmiana prawa własności w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do wskazanej wyżej nieruchomości oraz wskazanej osoby fizycznej nastąpiła na mocy prawomocnego postanowienia sądu, za czym w tej sprawie nie ma potrzeby wydawania decyzji administracyjnej. Ewidencja gruntów i budynków nie rozstrzyga sporów o prawa do nieruchomości, a rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy.

Zażaleniem z dnia [...] lutego 2020 roku, złożonym w dniu [...] lutego 2020 roku osobiście przez pełnomocnika fachowego w biurze podawczych organu I instancji, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu I instancji z dnia [...] lutego 2020 roku o odmowie wszczęcia postępowania i przekazanie sprawy do rozpoznania Staroście. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że skarżący w toku postępowania zarzucił dokonanie bezprawnej zmiany w ewidencji gruntów i budynków polegającej na pominięciu dysponowania obok orzeczenia o przysądzeniu własności sądowym postanowieniem o stwierdzeniu jego prawomocności, a dopiero dysponowanie obydwoma orzeczeniami sądowymi uprawnia organ geodezyjny do dokonania zmiany zapisu w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem wnioskodawcy zawarta w orzeczeniu o przysądzeniu własności wzmianka o prawomocności ma charakter zapisu technicznego, a nie jest postanowieniem o stwierdzeniu prawomocności wydanym w oparciu o określone procedury (art. 364 k.p.c. w zw. z art. 148-163 k.p.c.). Zmiana zapisu w ewidencji gruntów i budynków dokonana z naruszeniem prawa obliguje organ geodezyjny do przywrócenia poprzedniego zapisu dokonanego na rzecz skarżącego.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 roku (k. 48-50 akt adm.) Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako "WWINGK") stwierdził, że powyższe zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.

Pismem z dnia [...] marca 2020 roku J. S., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe postanowienie WWINGK z dnia [...] marca 2020 roku. W skardze wniesiono o uchylenie skarżonego postanowienia na posiedzeniu niejawnym oraz o zasądzenie od uczestnika postępowania na rzecz skarżącego zwrotu kosztów: kwoty [...]zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego oraz kwoty [...]zł poniesionej opłaty sądowej, łącznie [...] zł.

W uzasadnieniu podniesiono, że na potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej, którą doręczono skarżącemu (tj. jego pełnomocnikowi fachowemu) postanowienie organu I instancji, pełnomocnik fachowy skarżącego wpisał omyłkowo błędną datę odbioru. Zamiast podanego przez pełnomocnika fachowego dnia [...] lutego 2020 roku powinien widnieć dzień [...] lutego 2020 roku (sobota), gdyż to był dzień, w którym odebrał on przesyłkę w placówce pocztowej w J.. Tę omyłkę potwierdzać miało odzwierciedlenie datownika, wskazującego dzień [...] lutego 2020 roku, które zostało umieszczone przez pracownika placówki pocztowej na potwierdzeniu odbioru przesyłki. Zdaniem skarżącego, poprawnie ustalić należało, że dniem odbioru przesyłki był zatem [...] lutego 2020 roku (sobota). Toteż, zdaniem skarżącego, termin do wniesienia środka zaskarżenia (zażalenia na postanowienie Starosty [...]) minął w dniu [...] lutego 2020 roku, kiedy to pełnomocnik skarżącego złożył stosowne zażalenie w biurze podawczym Starostwa (stosownie do art. 57 § 4 k.p.a.). W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącego, złożenie zażalenia nie nastąpiło z uchybieniem terminu do jego złożenia.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2020 roku WWINGK wniósł o oddalenie skargi oraz o obciążenie skarżącego kosztami postępowania.

W uzasadnieniu organ podniósł, że na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki zawierającej postanowienie organu I instancji, które podpisane zostało przez pełnomocnika fachowego skarżącego, widnieje naniesiona przez niego data [...] lutego 2020 roku, a co za tym idzie 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie minął w dniu [...] lutego 2020 roku. Wniesienie zażalenia przez pełnomocnika fachowego w dniu [...] lutego 2020 roku nastąpiło zatem z uchybieniem terminu ustawowego do dokonania czynności, za czym postanowienie WWINGK z dnia [...] marca 2020 roku wydane zostało prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) (dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie postanowienie Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2020 roku, w którym to organ ten stwierdził, że uchybiono terminowi ustawowemu do wniesienia zażalenia na postanowienie.

Kluczowym problemem prawnym, który podlega rozpoznaniu w niniejszej sprawie, jest to, w jaki sposób oznacza się na zwrotnym poświadczeniu odbioru prawnie relewantny dzień doręczenia przesyłki zawierającej rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. A mówiąc ściślej, w przypadku rozbieżności pomiędzy własnoręcznie naniesioną przez odbierającego przesyłkę datą jej odbioru a datą odbioru naniesioną przez pracownika operatora pocztowego (stempel), który z tych dni należy ustalić jako dzień doręczenia przesyłki. Od tak ustalonego dnia rozpoczyna bieg termin ustawowy do wniesienia środka zaskarżenia. Tak zakreślony problem umożliwi kontrolę skarżonego postanowienia co do jego zgodności z prawem.

Reguły dla doręczania pism przez organy administracji publicznej zawarte są w Rozdziale 8 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 t.j.) (dalej jako "k.p.a."). Przepisy tego rozdziału przewidują sposób doręczenia pism organów administracji publicznej osobom fizycznym, a także tryb postępowania w przypadku, gdy doręczyciel nie zastanie adresata. Zgodnie z art. 39 k.p.a. pisma organów administracji publicznej doręcza się za pokwitowaniem przez operatora pocztowego. Pisma doręcza się pełnomocnikowi strony, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, stosownie do art. 40 § 1 k.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma osobom fizycznym w miejscu pracy, pismo takie przechowuje się przez okres 14 dni w placówce pocztowej, zgodnie z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. Odbierający potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia, stosownie do art. 46 § 1 k.p.a. Dowodem zaś, że doręczenie zostało dokonane zgodnie z przepisami k.p.a., jest zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, które – w przypadku doręczenia przesyłki – powinno zawierać czytelny podpis i datę doręczenia przesyłki adresatowi. Szczegółowe warunki wykonywania usług powszechnych uregulowane zostały w rozporządzeniu na podstawie delegacji ustawowej z art. 47 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r., poz. 1041 t.j.). Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1026) (dalej jako "rozporządzenie") zawiera relewantne przepisy w § 21, § 31 i § 34. Stosownie do § 21 ust. 3 rozporządzenia, pokwitowanie odbioru przesyłki rejestrowanej powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy i datę odbioru.

Wypełniony prawidłowo pocztowy dowód doręczenia pisma jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 k.p.a., zatem jest dowodem tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie wskazanej na formularzu, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (wyrok NSA z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt I OSK [...]).

W przedmiotowej sprawie, na formularzu potwierdzenia odbioru (k. 38-39 akt adm.), które ma istotne znaczenie w toku rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej, widnieje sygnatura postanowienia Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 roku o odmowie wszczęcia postępowania oraz informacja o awizowaniu przesyłki w dniu [...] lutego 2020 roku. Przesyłka adresowana była na Kancelarię Adwokacką Adwokata J. S., czyli miejsce wykonywania pracy osoby fizycznej. W świetle informacji o awizowaniu przesyłki, jej odbiór nastąpił w placówce pocztowej. Jednocześnie, na formularzu potwierdzenia odbioru widnieje własnoręczny podpis J. S., czyli pełnomocnika fachowego skarżącego w sprawie administracyjnej, o czym świadczy oryginał pełnomocnictwa udzielonego przez J. S. adwokatowi J. S. z dnia [...] grudnia 2019 roku wraz z opłatą skarbową od udzielenia pełnomocnictwa (k. 20-21 akt adm.). Obok podpisu odbierający przesyłkę uwidocznił własnoręcznie datę [...] lutego 2020 roku. Jakkolwiek, na pieczęci – datowniku placówki oddawczej (stemplu), znajdującej się obok podpisu odbierającego pismo i przez niego wpisanej daty, widnieje data [...] lutego 2020 roku.

Ani art. 46 § 1 k.p.a. ani § 21 ust. 3 rozporządzenia nie regulują tego, kto - czy odbierający pismo czy pracownik operatora pocztowego – nanieść powinien na zwrotne poświadczenie odbioru datę odbioru przesyłki. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że art. 46 § 1 k.p.a. nie wymaga, aby odbierający pismo własnoręcznie nanosił na zwrotne poświadczenie odbioru pisma datę tego odbioru. Data doręczenia musi być natomiast wskazana, aby odbierający pismo mógł również ją potwierdzić własnoręcznym podpisem (wyrok NSA z dnia [...] maja 2010 roku, sygn. akt I OSK [...]). Nadto, wskazuje się w orzecznictwie, że w art. 46 § 1 k.p.a. ustawodawca stawia jedynie wymóg własnoręcznego podpisu adresata służącego potwierdzeniu daty doręczenia pisma, natomiast data doręczenia pisma nie musi być własnoręcznie wpisana przez adresata. Przepis art. 46 § 1 k.p.a. nie wyklucza zatem oznaczenia daty doręczenia pisma także w inny sposób, tj. odciskiem datownika, lub wpisaniem tej daty przez inną osobę, jeżeli adresat nie wpisał tej daty (wyrok NSA z dnia [...] września 2014 r., sygn. akt I OSK [...]; wyrok WSA w Opolu z dnia [...] października 2017 r., sygn. akt II SA/Op [...]). Oznacza to, że nie ciąży na odbierającym przesyłkę obowiązek samodzielnego, własnoręcznego oznaczenia daty, w której następuje doręczenie przesyłki. Tym samym nie można arefleksyjnie, bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, uznać, w braku podstawy prawnej czy domniemania ustawowego, że doręczenie nastąpiło w dniu, który wpisał na formularzu potwierdzenia odbioru własnoręcznie odbierający przesyłkę.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał już, że w przypadku wniesienia środka zaskarżenia aktualizuje się ciążący na organie obowiązek ustalenia czy został on wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. To zaś wymaga uprzedniego ustalenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w terminie, od którego należy liczyć spełnienie warunku zachowania terminu (tak np. wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK [...]). Dopiero zatem prawidłowe, oparte na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, mając na względzie słuszny interes strony, ustalenie terminu doręczenia postanowienia Starosty J. z dnia [...] lutego 2020 roku umożliwia ocenę tego, czy zażalenie skarżącego z dnia [...] lutego 2020 roku (doręczone w dniu [...] lutego 2020 roku) zostało złożone w ustawowym terminie czy też czy uchybiono temu terminowi.

W skarżonym w sprawie sądowoadministracyjnej postanowieniu WWINGK z dnia [...] marca 2020 roku wskazano, że doręczenie postanowienia organu I instancji nastąpiło w dniu [...] lutego 2020 roku. Organ nie odniósł się w ogóle do tego, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 38-39 akt adm.) istnieje rozbieżność pomiędzy datą wpisaną własnoręcznie przez odbierającego ([...] luty 2020 roku) a datą odzwierciedloną na stemplu pocztowym ([...] lutego 2020 roku). Tak samo WWINGK nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2020 roku. Organ nie zaprzeczył twierdzeniom skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika, że spornym dniem doręczenia przesyłki był [...] lutego 2020 roku, milcząco przechodząc obok tej kwestii.

Ustalenie, że doręczenie postanowienia organu I instancji nastąpiło w dniu [...] lutego 2020 roku ma istotne znaczenie dla sprawy administracyjnej, gdyż termin do wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie organu I instancji upłynąłby w dniu [...] lutego 2020 roku ze względu na zastosowanie art. 57 § 4 k.p.a. (siódmym dniem od doręczenia postanowienia byłby [...] lutego 2020 roku – sobota, zatem stosując reguły z przywołanego przepisu termin do wykonania czynności upłynąłby dnia następnego, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą). Przez pominięcie treści zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki z postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 roku organ II instancji nie poddał analizie rozbieżności pomiędzy datą wpisaną własnoręcznie przez odbierającego a datą uwidocznioną na stemplu pocztowym. Przeto błędnie i przedwcześnie organ uznał, że doręczenie postanowienia Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 roku miało miejsce w dniu [...] lutego 2020 roku. To błędne ustalenie miało znaczący wpływ na ustalenie tego, czy skarżący w terminie złożył środek zaskarżenia na wspomniane postanowienie.

Zdaniem Sądu w przypadku własnoręcznego uwidocznienia przez odbierającego pismo innej daty doręczenia niż data uwidoczniona na stemplu pocztowym za datę doręczenia uznać należy datę uwidocznioną na stemplu pocztowym.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien rozważyć wszechstronnie materiał dowodowy przy czym zwrócić powinien szczególną uwagę na informacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru co do daty doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie organu I instancji, mając na uwadze, że odbierający nie ma obowiązku wskazywać daty odbioru przesyłki.

Stąd należało stwierdzić naruszenie art. 46 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik spraw, co obligowało Sąd do orzeczenia jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a.,