Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 378/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005r. przy udziale sprawy ze skargi 1) T.B., 2) E. i A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza T. z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 30zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/B. Kamieńska /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2002r. Burmistrz T. po rozpoznaniu wniosku W. i W. K., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku usługowego na budynek mieszkalno – usługowy oraz budowie budynku garażowego w T. przy ul. [...].

Na podstawie art. 107 § 4 kpa odstąpiono od uzasadnienia decyzji, ponieważ w całości uwzględniono żądania inwestorów. Z treści decyzji wynikało, że działka, na której jest planowana inwestycja położona jest w strefie ochrony konserwatorskiej.

Decyzję organu pierwszej instancji zaskarżyła T.B., współwłaścicielka sąsiedniej nieruchomości.

W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2003r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na treść art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Miasta T. uchwałą Nr VIII/48/94 z dnia 27 października 1994r., wynika że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami tego planu. Zaskarżona decyzja wytycza jedynie ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, natomiast przepisy o warunkach technicznych będą podstawą ustaleń w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi T. B., E. M. i A.M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podnieśli, że przebudowa budynku sprawi, że ściana planowanego budynku mieszkalno – usługowego całkowicie przesłoni okna mieszkania skarżących i pozbawi ich źródła światła dziennego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, chociaż nie z przyczyn wskazanych w skardze.

Powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w chwili wydania decyzji przez organy obydwu instancji przewidywał, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z załączonego do akt sprawy wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr VIII/48/94 z dnia 27 października 1994r. wynika, że działka inwestorów W. i W. K. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem A "Śródmieście". Teren ten, co wskazuje część opisowa planu przeznaczony jest na pełnienie funkcji usługowo – mieszkalnej. Obszar Śródmieścia stanowi strefę B ochrony konserwatorskiej.

Zgodnie z art. 40 ust. 4 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie obszarów objętych ochroną konserwatorską wymagało obligatoryjnego uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Organ ten powinien był ocenić zgodność planowanego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. Nr 10, poz. 48 ze zm.). Uwzględnienie to powinno być dokonane w trybie art. 106 kpa. Rozpoznający sprawę organ powinien był zwrócić się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawiadamiając o tym strony. Formą prawną uzgodnienia, o którym mowa w art. 106 kpa jest postanowienie (art. 106 § 5 kpa), przy czym jego wydanie może być poprzedzone prowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Na postanowienie to przysługuje zażalenie, które podlega rozpoznaniu na zasadach określonych w art. 141 i nast. kpa. Zarzuty przeciwko postanowieniom dotyczącym uzgodnień mogą być nadto formułowane w odwołaniach od pierwszoinstancyjnych decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, mogą być też podnoszone w skargach do sądu administracyjnego na ostateczne decyzje (patrz: Komentarz do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Romana Hausera i In, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1995r., orzeczenia: wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2001r. II SA/Gd1010/99, Lex nr 76090, wyrok SN z dnia 08 października 2002r., III RN 175/01, M. Prawn. 20002/21/964, wyrok NSA z dnia 28 września 2001r., II SA 1818/00, Lex nr 53353, wyrok NSA z dnia 22 lutego 1999r., IV SA2787/98, Lex nr 42226).

Należy zauważyć, że organ współdziałający na podstawie art. 106 kpa powinien zwrócić szczególną uwagę na krąg podmiotów uczestniczących w sprawie w charakterze strony, jak też zapewnienie wszystkim stronom prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 kpa), naruszenie bowiem tego przepisu skutkuje wznowieniem postępowania zaskarżonego postanowieniem wydanym w tym trybie (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).

W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia cytowanych wyżej przepisów. Wprawdzie Burmistrz T. zwrócił się do Wojewódzkiego Oddziału Ochrony Zabytków w P. Delegatura w P. pismem z dnia [...] października 2002r. z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ale organ ochrony zabytków, wbrew regułom art. 106 kpa, ograniczył się jedynie do wniesienia w piśmie z dnia [...] października 2002r. uwag do projektu decyzji. To pismo było z kolei podstawą wydania przez organy obydwu instancji orzeczeń w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzając że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 137, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

/-/B. Kamieńska /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka

kk