Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2030/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Miasta W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 2030/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Miasta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [..] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Powodem odrzucenia przedmiotowej skargi był fakt wniesienia jej z przekroczeniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Odpis w/w postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 2 listopada 2010 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru.

W dniu 9 listopada 2010 r. Miasto W. wniosło do tutejszego Sądu – za pośrednictwem Wojewody [...] - wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się ze wskazanego postanowienia z dnia 20 października 2010 r. o jej odrzuceniu. Jednocześnie podał, iż w okresie ekspediowania przedmiotowej skargi osoba stale zajmująca się korespondencją sądową w Wydziale Prawnym [...] Urzędu [...] przebywała na [...]. Radca prawny sporządzający skargę przekazał ją do sekretariatu Wydziału w dniu 27 września 2010 r. tj. dwa dni przed terminem do jej wniesienia i poinformował kiedy kończy się ten termin. Nieobecna osoba, odpowiedzialna m.in. za wysyłanie korespondencji, była zastępowana przez A. S., który w dniu 29 września 2010 r. przekazał w/w skargę wraz z załącznikami do kancelarii Urzędu [...]. W tym dniu jednak kierowca nie jechał już do centrum W. i skarga została doręczona do kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu następnym. Przy czym do zastępowania nieobecnej pracownicy, zajmującej się korespondencją procesową, została wybrana osoba, która już wcześniej wykonywała prawidłowo takie zastępstwa, a ponadto posiadająca wiedzę z zakresu znaczenia terminów procesowych - mająca wyższe wykształcenie prawnicze tj. A. S. zatrudniony w Urzędzie [...] na podstawie [...]. Natomiast przekazanie skargi celem zawiezienia jej przez kierowcę było odstępstwem od przyjętej praktyki, w której korespondencja sądowa wysyłana jest drogą pocztową. Radca

prawny sporządzający skargę nie był w stanie przewidzieć, że osoba ta tym razem zachowa się inaczej i zamiast przekazać skargę do wysłania drogą pocztową (co było zazwyczaj praktykowane), pozostawi ją w kancelarii w celu zawiezienia przez kierowcę. Jednocześnie czas na wysłanie skargi wynosił 2 dni (radca prawny sporządził skargę w dniu 27 września, a termin do jej wniesienia upływał w dniu 29 września), o czym radca prawny poinformował pracownika, który miał ją wysłać.

Wobec powyższego skarżący podniósł, iż w sprawie nastąpił niefortunny i rzadko zdarzający się zbieg okoliczności tj. nieobecność pracownicy sekretariatu Wydziału Prawnego, zaniedbanie osoby ją zastępującej oraz brak kierowcy w dniu 29 września 2010 r. Potwierdza to brak winy osoby prawnej – W. w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ponadto skarżący wskazał na orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym wina któregokolwiek pracownika osoby prawnej (instytucji), który spowodował niedochowanie terminu, nie wyłącza możliwości przywrócenia terminu. Ewentualna wina pracownika którego użyto do wykonania pewnych czynności technicznych, nie może obarczać osoby prawnej. Zatem wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi jest uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Tak więc brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie stosowne do art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym termin siedmiu dni do wniesienia pisma liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od czasu dowiedzenia się o tym uchybieniu. W świetle treści art. 88 w/w ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Z powyższego wynika, termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu liczy się od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, a ten w niniejszej sprawie ustał niewątpliwie w dniu 30 września 2010 r., kiedy Miasto W. wniosło – za pośrednictwem organu - skargę do tutejszego Sądu. Natomiast wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania wskazanej czynności został wniesiony dopiero w dniu 9 listopada 2010 r., a więc znacznie po ustaniu przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Fakt ten czyni w/w wniosek spóźnionym, gdyż ostatnim dniem do jego złożenia był dzień 7 października 2010 r. Zaznaczyć przy tym należy, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku jest ustawowym terminem procesowym, którego przekroczenie rodzi ujemne dla strony skutki prawne. Ponadto skarżący wskazał, że przyczyną uchybienia terminu było niedochowanie należytej staranności przez osobę, której zlecono nadanie skargi. Jednocześnie z wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż skarżący o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się z postanowienia Sądu z dnia 20 października 2010 r. o odrzuceniu tej skargi. Natomiast zgodnie z prezentatą skarga została złożona w organie w dniu 30 września 2010 r. tj. dzień po terminie do jej wniesienia. Tak więc w posiadaniu w/w informacji skarżący był już w dacie złożenia skargi, a zatem wtedy też dysponował wiedzą, że skarga została złożona z przekroczeniem terminu do jej wniesienia.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Powołując się na utrwaloną linię orzecznictwa sądów administracyjnych stwierdzić należy, że przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia: zawinienie pełnomocnika strony w uchybieniu terminu (post. NSA z dnia 4 czerwca 2003 r., II SA/Kr 3122/02, niepubl.), dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyr. NSA z dnia 8.01.2002 r., I SA/Wr 1329/01, niepubl.), zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w zakładzie osoby prawnej (wyr. NSA 9 marca 2000 r., I SA/Gd 1288/99, LEX nr 44331), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99 , niepubl)

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.