Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 314/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] we W. do rozpoznania wniosku skarżącego M. W. z dnia 1 września 2014 r. w części dotyczącej pkt 3, 7, 8, 9 i 10 w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] we W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie postępowanie umarza. IV. zasądza od Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] we W. na rzecz skarżącego M. W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 5 września 2014r. M. W. zwrócił się do Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] we W. o udostępnienie i przesłanie nieanonimizowanych kopii dokumentów dotyczących zamkniętego w 2010 roku oraz otworzonego i zakończonego w 2011 roku przewodu habilitacyjnego dr. R. B. z Wydziału [...].

Jako podstawę prawną wniosku wymienił Ustawę Prasową oraz art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności prosił o:

1. kopię protokołu Rady Wydziału z roku 2010, w części dotyczącej wszczęcia pierwszego przewodu habilitacyjnego i wyznaczenia recenzentów;

2. kopię opinii Komisji Habilitacyjnej.

3. kopię czterech recenzji (prof. A. P., prof. J. B. P., prof. H. G. oraz prof. T. M.) w przewodzie habilitacyjnym dr. R. B. "[...]";

4. kopię protokołu Rady Wydziału z końca 2010 r., w części dotyczącej zamknięcia przewodu habilitacyjnego;

5. kopię protokołu Rady Wydziału z lutego 2011 w części dotyczącej wszczęcia nowego przewodu habilitacyjnego dra R. B.

6. kopię uchwały Rady Wydziału dopuszczającej habilitanta do kolokwium habilitacyjnego;

7. kopię czterech recenzji w ponownie otwartym przewodzie habilitacyjnym dr. R. B. "[...]";

8. autoreferat habilitanta;

9. recenzję wydawniczą Komitetu Wydawniczego, kierowanego przez prof. K. R. – P.;

10. kopię opinii (stanowiska) Komisji Habilitacyjnej

11.kopię protokołu Rady Wydziału [...] w części dotyczącej dyskusji i głosowania nad nadaniem stopnia doktora habilitowanego dr. R. B.;

12. kopię Uchwały Rady Wydziału w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego.

Dodał, że zainteresowany jest również ewentualnymi pisemnymi wyjaśnieniami Habilitanta, które znajdują się w dokumentach przewodu habilitacyjnego.

Pismem z dnia 22 września 2014r. Dziekan Wydziału [...] zwrócił się do Głównego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w Warszawie z prośbą o wyjaśnienie wątpliwości, czy uczelnia jest upoważniona do udostępniania danych osobowych, znajdujących się w dokumentach żądanych przez zainteresowanego we wniosku z dnia 1 września 2014r., o powyższym piśmie skarżący został poinformowany pismem z dnia 22 września 2014r.

Pismem z dnia 13 października 2014r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych stwierdził, że z wniosku skarżącego wynika, że żąda on udzielenia określonych informacji powołując się na ustawę Prawo Prasowe oraz ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Wobec powyższego poinformował, że przedstawiona sprawa nie należy do właściwości Generalnego Inspektora Danych Osobowych.

Dziekan [...] Akademii [...] we W. pismem z dnia 27 października 2014r. zwrócił się do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie o wyjaśnienie wątpliwości, o których była mowa w piśmie organu z dnia 22 września 2014r. W tej samej dacie zawiadomiono skarżącego o powyższym piśmie.

W dniu 5 listopada 2014r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów przekazała pismo uczelni z dnia 27 października 2014r. "zgodnie z właściwością" do Głównego Inspektora Danych Osobowych.

Dziekan Wydziału [...] Akademii [...] we W. w piśmie z dnia 6 listopada 2015r. kierowanym do zainteresowanego podał, że realizując jego wniosek z dnia 1 września 2014r. przekazuje kopie tych dokumentów, które zgodnie z formułą prawa stanowią informację publiczną, w pozostałym zakresie "odnośnie dostępności wymienionych dokumentów" odmawia, albowiem nie stanowią one informacji publicznej.

Jako załączniki wymienił: 1) kopię wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z 10 czerwca 2010r. , 2) kopia wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z 2 grudnia 2010r., 3) kopia wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z 7 kwietnia 2011r., 4) kopia wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z 7 lipca 2011r. i 14 lipca 2011r., 5) kopia uchwały Rady Wydziału [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011r.

W dniu 26 października 2015r. M. W. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność w dostępie do informacji publicznej w postaci dokumentów przewodu habilitacyjnego dra R. B. Podał, że na podstawie art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosi skargę na bezczynność Dziekan Wydziału [...] A[...]; zarzucił naruszenie art.2 ust. 1, art. 3 ust.2. art.4 ust.1 art.6 ust. 1 pkt. 4 lit. b i lit. c oraz art. 12 ust. 2 "Ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o:

1. zobowiązanie Dziekana do wydania decyzji o udostępnieniu żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku z uzasadnieniem

2. zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Uzasadniając skargę przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy i stwierdził, że do dnia wniesienia skargi Dziekan nie udostępniła mu żadnych dokumentów i pozostaje w bezczynności, która narusza prawo.

Stwierdził, że z takim stanowiskiem Dziekan Wydziału [...] A[...] nie można się zgodzić.

Podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Brzmienie przepisów Ustawy o dostępie do informacji publicznej - zwanej dalej ustawą - wskazuje, że realizacja "prawa dostępu do informacji" publicznej w przewidzianych ustawą formach /art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3/, wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech /pozytywnych/ przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2, tj. zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych; po drugie, adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustawy, musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, tzn. określony w art. 4 ust! 1 lub 2 ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie /art. 4 ust. 3/ (patrz II SA/Kr 2267/02 - Wyrok NSA oz. w Krakowie).

Stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że państwowe szkoły wyższe, ściślej zaś organy, wykonują zadania publiczne. Wykonywanie tych zadań przybiera przy tym, szczególnie w obszarze, którego dotyczy niniejsza sprawa, formę decyzji administracyjnych. Wskazuje na to orzecznictwo sądowe o doktryna, powołana przez skarżącego.

Skoro stosowne organy uczelni wykonują zadania władzy publicznej i wydają w związku z tym akty administracyjne /decyzje/, to nie ulega wątpliwości, że ich działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112 poz. 1198 ze zm./. Wynika to chociażby z takich przepisów tej ustawy, jak art. 1 ust. 1, gdzie stanowi się, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy oraz 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a", gdzie przykładowo wskazano jako informację publiczną treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Ponadto z art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że informacją publiczną są też sprawy rozstrzygane m.in. w postępowaniu administracyjnym.

W wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 listopada 2014 (sygn. II SAB/ Sz 124/14) wskazano, że w świetle wskazówek interpretacyjnych art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) odnośnie zdefiniowania pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne", osobą pełniącą funkcje publiczne jest m.in. funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej środkami publicznymi, chyba że wykonuje jedynie czynności usługowe. Dodatkowo, cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2008, s. 59).

Pokreślił wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że dokumenty przewodu habilitacyjnego są dokumentami urzędowymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 6 ust. 2), jak również stanowią informację mającą charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2, tj. zawierającą aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

Co istotne, żądanie informacji w formie recenzji spełnia warunki informacji publicznej, bowiem dotyczy działania organu wykonującego funkcje publiczne, tj. dziekana wydziału. Ponadto, "Zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych (wydziałów). Kierownikiem wydziału jest dziekan. Nie może budzić zastrzeżeń fakt, że dziekan będący kierownikiem podstawowej jednostki organizacyjnej, jest organem, który wykonuje funkcje publiczne. Dziekan, jako organ uczelni jest jednocześnie podmiotem, który w ramach kierowania radą wydziału w zakresie przeprowadzania przewodu habilitacyjnego, wytwarza określone informacje, które podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W świetle przytoczonych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ulega wątpliwości, iż dziekan jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 pkt.5 u.d.i.p., zaś wytworzona w toku przewodu habilitacyjnego recenzja pracy habilitacyjnej stanowi informację publiczną.

Reasumując powyższe, należy zauważyć, że dokumenty przewodu habilitacyjnego o które zwrócił się do Dziekana Wydziału [...] A[...] we W. mają charakter informacji publiczny i powinny być udostępnione na wniosek.

W związku z tym opierając się na powyższych faktach stwierdził, iż:

1. Adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustawy jest Dziekan - organ jednoosobowy państwowej szkoły wyższej, który jest częścią zakładu administracyjnego i jest podmiotem obowiązanym do jej udzielenia;

2. Żądane informacje znajdują się w posiadaniu Dziekana (podmiotu), do którego zwrócono się o jej udzielenie;

3. Dokumenty przewodu habilitacyjnego dotyczą monografii naukowej, która została publicznie udostępniona i została napisana przez osobę publiczną - adiunkta szkoły wyższej, wykonującego zawód nauczyciela akademickiego. Nie mają tu zastosowania przepisy o ochronie danych osobowych dotyczące przestrzegania zakresu i trybu przetwarzania danych osobowych i przepisy dotyczące prywatności.

4. Na podstawie obowiązującej Ustawy o Stopniach i Tytule Naukowym wszystkie te powyższe dane od 1 X 2011 są informacją publiczną którą z mocy prawa dziekan ma obowiązek upublicznić na stronie internetowej wydziału jak również upublicznia Biuro Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając ten wniosek Dziekan Wydziału [...] Akademii [...] we W. przedstawiła działania uczelni jakie miały miejsce po złożeniu przez zainteresowanego wniosku. Podała, że nie uzyskała ostatecznego stanowiska właściwych organów, a do chwili uzyskania takiego rozstrzygnięcia nie może ani wydać decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej, ani też udostępnić dokumentów. Stwierdziła, że wnioskodawcy udostępnione zostały kopie protokołów z posiedzenia Rady Wydziału dotyczące habilitacji dr R. B. wobec braku rozstrzygnięcia przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów oraz Głównego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kluczowego zagadnienia czy takie dokumenty - opinia komisji habilitacyjnej, recenzje, autoreferaty habilitanta, recenzje wydawnicze są informacjami publicznymi.

Dokumenty, do których dostępu domaga się skarżący dotyczą przewodu habilitacyjnego wszczętego i zakończonego przed wejściem w życie nowelizacji ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (ustawa z 18 marca 2011r., która weszła wżycie z dniem 1 października 2011r.).

Brzmienie obowiązujących w tym czasie przepisów daje podstawę do uznania, że dokumenty których udostępnienia domaga się skarżący nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o informacji publicznej w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki a także art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 marca 2011r. o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz o zmianie innych ustaw i rozdziału rozporządzenia MEN z 15 stycznia 2004r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktoranckich i habilitacyjnych oraz w postępowaniu o uznanie tytułu profesora.

Dziekan Wydziału [...] Akademii [...] przedstawiła rozumienie pojęcia informacji publicznej zawartego w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Powołała również orzecznictwo sądowoadministracyjne – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wydany w sprawie II SAB/Bk 50/12, w świetle którego, w ocenie zainteresowanej nie pozostawia wątpliwości, że recenzje, opinia, referat jakie dokumenty służące realizacji zadania jakim jest nadawanie stopnia doktora habilitowanego, nie stanowią informacji publicznej.

Z tych też względów- na gruncie orzecznictwa oraz uwzględniając podjęte przez organ działania zmierzające do załatwienia wniosku skarżącego, brak jest podstaw do postawienia Dziekanowi [...] zarzutu bezczynności.

W związku z informacją zawartą w piśmie z dnia 16 listopada 2015r. w odpowiedzi na skargę o udostępnieniu części dokumentów wskazanych we wniosku skarżącego dnia 1 września 2014r. Sąd zwrócił się do stron postepowania o sprecyzowanie w jakim zakresie został zrealizowany omawiany wniosek zainteresowanego.

W odpowiedzi na powyższe pismo organ powołał dokumenty przekazane skarżącemu przy piśmie z dnia 6 listopada 2015r. Wnioskodawca zaś potwierdził, że otrzymał dokumenty wymienione w piśmie z dnia 6 listopada 2015r. i oświadczył, że nie otrzymał następujących dokumentów :

1) kopii czterech recenzji w zamkniętym przewodzie habilitacyjnym dr. R. B. "[...]"

2) kopii dalszych czterech recenzji w ponownie otwartym przewodzi habilitacyjnym dr. R. B. "[...]"

3) kopię autoreferatu habilitanta

4) kopii recenzji wydawniczej Komitetu Wydawniczego kierowanego przez prof. K. R. –P.

5) kopii opinii stanowiska Komisji Habilitacyjnej powołanej w nowym przewodzie habilitacyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów.

W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności /T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86/. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu /J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37/. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia 1 września 2014r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wynika to z faktu, że żądane informacje pozostają w związku z działalnością organu, a Dziekan Wydziału [...] Akademii [...] jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy).

Przede wszystkim poza sporem pozostaje również, że uczelnie wyższe są organami wykonującymi funkcje publiczne - w zakresie szkolnictwa wyższego.

W tym zakresie orzecznictwo i doktryna są jednomyślne.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje również fakt, że dziekan wydziału uczelni wyższej jest osobą uprawnioną do udzielenia informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej . Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownik podstawowych jednostek organizacyjnych w tym wydziałów. Dziekan jest kierownikiem wydziału. Tym samym wykonuje funkcje publiczne. Jest on jednocześnie, podmiotem, który w ramach kierowania radą wydziału w zakresie przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego wytwarza określone informacje, w tym informacje podlegające udostępnieniu w oparciu o omówioną ustawę u.d.i.p.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, pozostaje czy informacją publiczną są dokumenty wymienione w piśmie skarżącego z dnia 2 lutego 2016r. –pozostałe bowiem objęte wnioskiem z 1 września 2014r. – co potwierdził zainteresowany zostały mu doręczone, są to kopie recenzji szczegółowo opisane we wniosku skarżącego w pkt 3 i 7 – recenzja wydawnicza Komitetu Wydawniczego kierowanego przez prof. K. R. – P. (pkt 9 wniosku) oraz autoreferat habilitanta (pkt 8 wniosku) oraz kopia uchwały Rady Wydziału w sprawie udzielenia stopnia habilitacyjnego.

W ocenie Sądu mając na uwadze rozważania dotyczące informacji publicznej - pojęcia definiowanego na gruncie art. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej recenzja złożona przez recenzentów w toku przewodu habilitacyjnego spełnia warunki informacji publicznej, dotyczy bowiem działania organu wykonującego funkcje publiczne tzn. Dziekana Wydziału [...] Akademii [...] we W.; w tym zakresie skład orzekający podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 13 czerwca 2013r. w sprawie I OSK 477/13.

Według Sądu taki również charakter ma recenzja wydawnicza Komitetu Wydawniczego, jest to ocena dotycząca postępowania habilitacyjnego, "podlegająca udostępnieniu publicznemu".

Niewątpliwie również informacją publiczną jest uchwała Rady Wydziału w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, ma ona charakter informacji o charakterze publicznym, wpisanym w działalność uczelni, która jest uprawniona do nadawania stopni naukowych.

Twierdzenia organu, że przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania wnioskowanych dokumentów wymienione w odpowiedzi na skargę nie upoważniły do ich wydania, nie zasługują na uwzględnienie. W tym także zakresie Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2013r. w sprawie I OSK 477/13, w którym to ten Sąd stwierdził, że stanowisko iż wnioskowane dokumenty podlegają wydaniu jako informacja publiczna sankcjonuje Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011r., które w §18 stanowi, że "uchwałę w sprawie nadania lub odmowy stopnia doktora habilitowanego ogłasza się wraz z informacją o składzie Komisji habilitacyjnej oraz recenzjami złożonymi w postępowaniu habilitacyjnym w Biuletynie Informacji Publicznych, a stronie podmiotowej Centralnej Komisji w terminie 30 dni od dnia podjęcia uchwały". Cytowany przepis służy przejrzystości przewodu habilitacyjnego co niewątpliwie wiąże się z rangą tytułu naukowego, którego nadanie jest konsekwencją opracowania samodzielnej i nowatorskiej dysertacji naukowej. Wprawdzie przepis ten wszedł w życie 1 października 2011r. i nie miał zastosowania w badanej sprawie to niewątpliwie posiada walor interpretacyjny. Trudno bowiem uznać, że recenzje pracy habilitacyjnej, którym prawodawca nadał legalnie charakter informacji publicznej z dniem 1 października 2011r. nie miały takiego charakteru przed tą datą.

Powyższe względy uzasadniają orzeczenie zawarte w pkt 1 wyroku z dnia 24 lutego 2016r.

Nie można zgodzić się z opinią organu, że nie pozostawał w bezczynności, w związku z tym, że Dziekan podjęła działania w sprawie zwracając się do różnych – w ocenie Dziekana - właściwych instytucji o udzielenie informacji, opinii czy wniosek skarżącego jest uzasadniony.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje aby takie działania mogły eksculpować organ. Dziekan Wydziału uczelni jako osoba zobowiązana do udzielenia informacji publicznej jest zobowiązana to uczynić w terminie wskazanym w art. 13 omawianej ustawy.

W ocenie Sądu, mając na uwadze treść art. 149§2 p.p.s.a., brak jest podstaw do uznania, że bezczynność uczelni miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Nie można bowiem zauważyć, że reakcja Dziekana Wydziału [...] na wniosek skarżącego nastąpiła po jego złożeniu. Dowodem na powyższe twierdzenia są pisma - wskazane w stanie faktycznym uzasadnienia. Były one wynikiem wielu wątpliwości, a to że mogły one (wątpliwości) mieć miejsce potwierdza rozbieżność o orzecznictwie powołanym przez stronę - w tym wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 października 2012r. wydanym w sprawie II SAB/Bk 50/12, uchylonym wyrokiem NSA w sprawie I OSK 477/13 z dnia 13 czerwca 2013r. Stanowisko organu I instancji - WSA w Białymstoku, że recenzje pracy habilitacyjnej nie są informacjami publicznymi nie zostało zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku.

Powyższe w ocenie Sądu uzasadniało ocenę, że mimo upływu roku od złożenia wniosku, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W zakresie zrealizowanego wniosku skarżącego z dnia 1 września 2014r. Sąd postępowanie w sprawie umorzył (art. 161§1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powyższej ustawy.

J.T. 23.03.16r.