Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 457/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 15 marca 2012 r. (data nadania) skarżąca zwróciła się o "wstrzymanie komorniczej zajętej egzekucji do czasu wyjaśnienia sprawy w sądzie". Powyższe pismo zostało potraktowane jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, którą to decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie odmówiające skarżącej umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami ' administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.

Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie nakładają na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.

Powyższe stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z 23 października 2008 r. o sygn. akt II OZ 1075/08 podkreślono, iż przedmiotem ochrony tymczasowej jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. post. z 20.11.2008 r. sygn. akt II GZ 293/08, post. z 25.03.2009 r. sygn. akt II GZ 59/09; orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie – mając na uwadze, że skarżąca nie wskazała w sposób wyraźny aktu, o którego wstrzymanie wnosi – wyjaśnić należy, iż Sąd nie mógłby również wstrzymać decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych.

Wskazać należy, iż powołany na wstępie art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż skarżący może wnosić o wstrzymanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zdanie trzecie art. 61 § 3).

Wykładnia językowa powyższego zapisu jednoznacznie wskazuje, iż sąd może postanowić o wstrzymaniu tylko takiego aktu, który został wydany bądź podjęty w granicach tej sprawy, w której wszczęte zostało postępowanie sądowe ze skargi wnioskodawcy. Innymi słowy rzecz ujmując, skarżący może wystąpić o wstrzymanie wykonania – ale tylko tych aktów, które zostały podjęte w ramach postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym do sądu rozstrzygnięciem. W orzecznictwie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (vide: post. NSA z 23.10.2007 r., sygn. akt I GSK 2218/06). To samo dotyczy instytucji wstrzymania wykonania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z [...] grudnia 2011 r. Sąd posiada kompetencje do zbadania i oceny nie tylko tego aktu ale również innych, z tym zastrzeżeniem, że mogą być nimi tylko te, które zostały podjęte w toku postępowania zakończonego zaskarżonym orzeczeniem. Kontrola sądowa w niniejszej sprawie ogranicza się zatem do aktów, które podjęto od złożenia wniosku o umorzenie należności, do dnia wydania decyzji w drugiej instancji, tj. [...] grudnia 2011 r. Natomiast decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż od tej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ARiMR decyzją z dnia [...] października 2009 r. odmówił umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, a następnie – w wyniku rozpatrzenia odwołania – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy (decyzja z [...] maja 2010 r.). Skarga na ww. decyzję została oddalona przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r.

Wobec tego wskazać trzeba, iż postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zostało ostatecznie zakończone, zaś decyzja Prezesa ARiMR z [...] lipca 2009 r., jako podjęta w tamtym, odrębnym postępowaniu nie może zostać wstrzymana w niniejszym, bowiem pozostaje poza jego granicami.

Dodatkowo Sąd wziął pod uwagę i to, że w uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżąca obawia się egzekucji komorniczej. Jednakże nawet gdyby przyjąć, iż obawy wnioskodawczyni dotyczą możliwości prowadzenia w stosunku do niej egzekucji należności pieniężnych, to przedmiotem skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie nie jest postępowanie egzekucyjne. Powoduje to, iż Sąd na podstawie powoływanego przepisu p.p.s.a. nie może wstrzymywać aktów podejmowanych w ewentualnie toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, bowiem nie jest to postępowanie prowadzone w granicach tej samej sprawy. Dotyczy to tym bardziej czynności, bowiem omawiany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. – w zdaniu trzecim – odnosi się wyłącznie do "aktów" wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Reasumując stwierdzić należy, iż wnioskodawczyni nie wskazuje takiego aktu, który mógłby nakładać na nią obowiązek zapłaty określonej należności i który byłby podjęty w ramach postępowania toczącego się w granicach sprawy.

Na koniec można, iż gdyby nawet Sąd mógł uwzględnić wniosek i wstrzymać zaskarżoną decyzję bądź decyzję o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności, to nie oznaczałoby to ani tego, że należności te zostałyby umorzone, ani tego, że postępowanie zmierzające do ich wyegzekwowania nie mogłoby być skutecznie prowadzone.

W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że powołane wyżej przepisy p.p.s.a. nie dają podstawy od odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji