Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 575/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. O. o wymierzenie grzywny K. nr 1 D. B. w S. grzywny z powodu niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 118/18 dotyczącej bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga K. O. z dnia 15 lipca 2019 r. o wymierzenie Kołu Łowieckiemu grzywny z powodu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2019 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 118/18, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 28 maja 2018 r. skarżący zwrócił się do Koła Łowieckiego o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

1. podanie daty i numeru uchwały uchwalonej przez Walne Zgromadzenie Członków Koła Łowieckiego dotyczącej wprowadzania zasad wydawania zezwoleń na polowania indywidualne oraz zasad zagospodarowania pozyskanej zwierzyny, która to uchwała obejmowała lata 2009 – 2014 i stała się podstawą do przeprowadzenia kontroli kompleksowej i sporządzenia protokołu pokontrolnego z 4 lipca 2014 r. (podstawa prawna § 53 ust. 10 Statutu PZŁ);

2. podania daty i numerów uchwał uchwalonych przez Walne Zgromadzenie Członków Koła Łowieckiego dotyczących uchwalenia planów działalności koła za lata 2009 – 2014, które to uchwały stanowiły podstawę do przeprowadzonej kontroli kompleksowej zakończonej protokołem pokontrolnym z 4 lipca 2014 r. (podstawa prawna uchwał § 53 Statutu PZŁ);

3. wskazania protokołów uchwał i wniosków z Walnych Zgromadzeń Koła Łowieckiego za okres 2009 – 2014, w których wskazane uchwały w pkt 1 i 2 winny być opublikowane.

Z uwagi na nieudostępnienie wnioskodawcy żądanej informacji K. O. wniósł w dniu 18 października 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Koła Łowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Po rozpoznaniu skargi tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 118/18, zobowiązał Koło Łowieckie do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 28 maja 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności (pkt 1), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) i zasądził od Koła Łowieckiego na rzecz skarżącego K. O. zwrot kosztów postępowania (pkt 3).

Odpis prawomocnego wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności i uzasadnieniem oraz aktami sprawy wpłynął do organu w dniu 10 maja 2019 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 148 akta sygn. II SAB/Gd 118/18).

Pismem z dnia 20 maja 2019 r. skarżący zwrócił się do organu z prośbą o wykonanie wyroku, a w odpowiedzi z dnia 24 maja 2019 r. organ poinformował skarżącego, że przy piśmie z dnia 29 grudnia 2018 r. udostępniono mu wszelkie posiadane przez Koło dokumenty, które mieściły się w zakresie żądania wniosku z dnia 28 maja 2018 r.

Kolejnym pismem z dnia 31 maja 2019 r. skarżący ponownie zwrócił się do organu z prośbą o wykonanie wyroku Sądu z dnia 20 lutego 2019 r., wskazując, że treść pisma Koła z dnia 29 grudnia 2019 r. Sąd znał doskonale, a mimo to zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia 28 maja 2018 r. Ponadto, jak wskazał, pismo z dnia 29 grudnia 2018 r. nie stanowi realizacji wyroku Sądu z uwagi na jego pokrętność i brak konkretnych dokumentów. Przy piśmie tym skarżący otrzymał bowiem wyłącznie kserokopie protokołów Komisji Uchwał i Wniosków Walnych Zgromadzeń za lata 2009 – 2014 r., lecz nie otrzymał żadnej kserokopii uchwał, o które wnosił we wniosku.

W dniu 5 lipca 2019 r. organ ponownie poinformował skarżącego, że udostępnił mu wszystkie posiadane dokumenty, które mieściły się w zakresie złożonego przez niego wniosku z dnia 28 maja 2018 r. Organ wyjaśnił jednocześnie, że uchwały były zamieszczane wyłącznie w protokole, czego nie traktowano jako błędne postępowanie.

W rezultacie, pismem z dnia 10 lipca 2019 r. skarżący wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 118/18, domagając się wymierzenia organowi grzywny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie i podkreślił, że jeszcze w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SAB/Gd 118/18, przekazał skarżącemu pismem z dnia 29 grudnia 2018 r. wszelkie posiadane dokumenty, o których udostępnienie zwrócił się we wniosku z dnia 28 maja 2018 r. i z tej przyczyny nie ponawiał tej czynności po zwrocie akt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej jako p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 p.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6 art. 154 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a. uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Sytuacja objęta hipotezą art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 118/18, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Koła Łowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej m.in. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 28 maja 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Przechodząc do rozpoznania niniejszej skargi w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przez niewykonanie wyroku sądu rozumie się pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). W wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu administracji (podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej) termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Wyznaczony przez sąd administracyjny termin do wydania aktu lub podjęcia czynności jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. W orzecznictwie sądowym podkreśla się przy tym, że niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zawsze według staniu na dzień wniesienia skargi (por. wyrok WSA w Łodzi z 24 maja 2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594).

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ogranicza wniesienia skargi na niewykonanie wyroku żadnym terminem. Należy zatem przyjąć, że może to nastąpić w każdym czasie, jednakże nie później niż do dnia wykonania wyroku. Z kolei ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. dokonywana jest według stanu postępowania administracyjnego istniejącego w dacie jej wniesienia. Co istotne, wymierzenie grzywny jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy organ administracji publicznej, dysponując pełnymi aktami sprawy umożliwiającymi mu rozstrzygnięcie sprawy, sprawy nie załatwia. W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie omawianego przepisu należy zatem przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia powyższe winny przy tym uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny.

Wszczęcie postępowania o zastosowanie przez sąd środków określonych w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem takiej skargi jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. Nie przesądza zatem o niewykonaniu wyroku wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami strony (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 września 2017 r., VIII SA/Wa 150/17, LEX nr 2366456). Co więcej, wykonanie wyroku sądu po wniesieniu skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 p.p.s.a.). Wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. ma bowiem za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale także element represyjny, stanowiący karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 344/08, LEX nr 516097).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że stosownie do treści art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Skoro więc zgodnie z potwierdzeniem odbioru znajdującym się w aktach pod sygn. akt II SAB/Gd 118/18 (k. 148), podmiot zobowiązany otrzymał akta administracyjne wraz z prawomocnym wyrokiem zobowiązującym go do rozpoznania wniosku skarżącego w dniu 10 maja 2019 r., to termin 14 dni wyznaczony przez sąd upływał z dniem 24 maja 2019 r. Do tego zatem dnia organ miał obowiązek rozpoznać wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ podniósł natomiast, iż już w dniu 28 grudnia 2018 r. udostępnił skarżącemu żądane informacje, przy czym sporne między stronami jest to, czy w tej dacie organ udzielił pełnej informacji publicznej wnioskowanej przez stronę, czy też udzielona informacja nie obejmowała całości żądania, przez co organ nadal pozostaje w bezczynności, a wyrok sądu zobowiązujący do rozpoznania wniosku został zignorowany.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że w postępowaniu ze skargi na niewykonanie wyroku sąd nie ocenia działań organu zmierzających do jego wykonania, lecz bada wyłącznie, czy na dzień wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. wykonany został wyrok sądu administracyjnego, w tym wypadku zobowiązujący organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 28 maja 2018 r. Jak już bowiem wskazano, i co należy podkreślić, celem omawianej instytucji jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on wskazania zawarte w prawomocnym wyroku sądu. Przy czym Sąd uwzględnia stan faktyczny na dzień złożenia skargi na niewykonanie wyroku.

Jak natomiast wskazano w odpowiedzi na skargę, i co potwierdza zebrany materiał dowodowy, organ w dniu 28 grudnia 2018 r. odpowiedział na wniosek strony, udostępniając żądane informacje. Przy czym analiza akt sprawy sygn. akt II SAB/Gd 118/18 potwierdza twierdzenia podmiotu zobowiązanego, że w stanie faktycznym, w którym orzekał Sąd rozstrzygając kwestię bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, okoliczność udostępnienia żądanej informacji nie była ujawniona – pisma tego nie przekazano bowiem wraz z aktami sprawy, jak również sam organ nie powoływał się na nie w toku postępowania przed Sądem w sprawie sygn. akt II SAB/Gd 118/18. Natomiast w ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu ww. pismo stanowi rozpatrzenie wniosku skarżącego z dnia 28 maja 2018 r. Oceny tej nie zmienia fakt, że strona kwestionuje udostępnienie jej tym pismem dat i numerów żądanych uchwał, gdyż jak już wyjaśniono w przedmiotowej procedurze Sąd nie bada zgodności działań organu z oczekiwaniami strony. Końcowy efekt czynności organu w trybie u.d.i.p. jest irrelewantny z punktu widzenia skuteczności skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a., zatem wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami strony nie przesądza o niewykonaniu wyroku.

Wszystko to pozwala uznać, że w dacie wniesienia niniejszej skargi, który to moment jest istotny dla stwierdzenia wykonania bądź niewykonania wyroku sądu w sprawie bezczynności, stan faktyczny był taki, że podmiot zobowiązany podjął działania zmierzające do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i żądane informacje udostępnił stronie, do czego został zobowiązany w wyroku z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd, przy czym działania te miały miejsce jeszcze przed wydaniem ww. orzeczenia o czym niewątpliwie Sąd nie wiedział. Skoro zaś celem instytucji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on wyrok sądu i załatwienie danej sprawy to stwierdzić należy, że z uwagi na udostępnienie żądanej informacji jeszcze przed rozpoznaniem skargi na bezczynność organu, nie mamy do czynienia z ignorowaniem wyroku sądu w sprawie tej bezczynności, jak również spełniony został cel w postaci załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 28 maja 2019 r., gdyż wskazane we wniosku informacje zostały mu udostępnione. Kwestią zaś niepodlegającą ocenie i bez wpływu na rozstrzygnięcie kwestii wykonania bądź niewykonania wyroku sądu jest to, czy podjęte przez podmiot zobowiązany działania i ich efekt są satysfakcjonujące dla skarżącego.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę.