Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 891/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) sędzia NSA Anna Świderska Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi A S. A. z siedzibą w W. (obecnie B S.A.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2008 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. w sprawie określenia Spółce akcyjnej A zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 334.172 zł.

W uzasadnieniu decyzji podano, że organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...]. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w związku z wyłączeniem z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej.

Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r. została przyjęta wartość budowli w kwocie łącznej 14.238.334 zł, na którą składała się kwota: 8.094.940 zł - wartość budowli wykazanych w pierwszej deklaracji na 2008 r., 2.464 zł - zwiększenie wartości budowli w 2008 r., 147.788 zł - zwiększenie wartości budowli w 2008 r., 5.993.142 zł - wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, niezgłoszona do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2008 r.

Wartość linii kablowych (5.993.142 zł) została ustalona na podstawie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 r. oraz składanych przez spółkę w 2007 r. deklaracji na podatek od nieruchomości (13.641.179 zł, tj. wartość budowli łącznie z liniami kablowymi w kanalizacji kablowej -7.648.037 zł, tj. wartość budowli po wyłączeniu wartości linii kablowych w kanalizacjach kablowych = 5.993.142 zł). Podniesiono, że skoro spółka odmówiła współdziałania z organem podatkowym pierwszej instancji w zakresie ustalenia wartości budowli (czego dowodzą postanowienia z dnia [...]., z dnia [...]. i z dnia [...] r.), to organ przy wymiarze podatku od nieruchomości za 2008 r. mógł oprzeć się na danych zawartych w deklaracji wg stanu na dzień 1 stycznia 2007 r, bowiem spółka wykazała skąd wynika różnica w wysokości zadeklarowanego podatku. Mianowicie w 2007 r. spółka złożyła korektę deklaracji, w której zmniejszyła wartość budowli do opodatkowania podatkiem od nieruchomości o wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej.

Organ podatkowy podkreślił, że spółka w toku postępowania przedstawiła jedynie zestawienie budowli zgłoszonych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości o wartości 8.245.192 zł, a także wyjaśniła, że różnica pomiędzy wartością budowli wykazaną na koniec 2007 r. wynika z nieprawidłowej kwalifikacji środków trwałych oraz przeprowadzonej inwentaryzacji. W trakcie postępowania przedłożony został wprawdzie wyciąg z ewidencji środków trwałych spółki, ale na jego podstawie nie było możliwe ustalenie wartości spornych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej.

Organ podatkowy pierwszej instancji, na wniosek spółki postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r. powołał w sprawie biegłego, który przedłożył opinię w zakresie opodatkowania linii kablowych podatkiem od towarów i usług. Kolejnym postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r. powołany został biegły, celem wydania stosownej opinii w zakresie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Biegły w dniu 30 kwietnia 2012 r. doręczył opinię, z której wynika, że kable położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych według stanu prawnego obowiązującego w 2008 r. Następnie spółka wystąpiła z wnioskiem z dnia 2 lipca 2012 r. o przeprowadzenie dowodu z oględzin linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...]. odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin, ponieważ przedmiotem tego dowodu były okoliczności, które stwierdzone zostały wystarczająco innymi dowodami (opinią biegłego).

W dowołaniu od decyzji organu pierwszej instancji spółka zarzuciła naruszenie szeregu przepisów postępowania podatkowego oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przede wszystkim w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania. Zarzucono także, iż obciążono podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu własnej decyzji podał m.in., że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, iż budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W art. 4 ust. 1 u.p.o.l. określona została podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W odniesieniu do budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podstawę opodatkowania stanowi, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definicja budowli odwołuje się wprost do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynika natomiast, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Urządzeniem budowlanym jest zaś urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i płace pod śmietniki (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego).

Kolegium stwierdziło, że definicja budowli zawarta w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego ma charakter otwarty i przykładowy. Dla zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia pewne ich typowe przykłady, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury.

Organ ocenił, że w pojęciu budowli mieszczą się niewątpliwie kanalizacje kablowe. Zgodnie z wydanym z upoważnienia art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.), kanalizacja kablowa, to: ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt 5). Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, opisanym w art. 3 pkt 2 i art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art, w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że kanalizacja kablowa stanowi budowlą, o której stanowi art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlami są sieci uzbrojenia terenu. Definicję tych sieci zawiera ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Na podstawie art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Zauważyć należy, że przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia i przykładowo wymienienia rodzaje sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle. Sieci uzbrojenia terenu są więc w art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego pozytywnie porównywalne do przywołanego w tym przepisie typu budowli podziemnych; wymieniony termin, którym są oznaczane, użyty jest ponadto w przepisie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, dla wskazania, że sieci uzbrojenia terenu są, na jego podstawie, budowlami.

Na podstawie powyższych przepisów organ odwoławczy przyjął, że wszelkiego rodzaju przewody, a więc również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, bo przepis art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei, sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na podstawie powoływanego już powyżej, wydanego jako wykonanie delegacji art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiadomo, że przewody telekomunikacyjne stanowić mogą: linie kablowe - ciąg połączonych kabli, linie kablowe nadziemne — umieszczone na podbudowie nadziemnej, linie kablowe podziemne - umieszczone bezpośrednio w ziemi (§ 3 pkt 6, 7, 8 rozporządzenia). Przepisy § 4 i § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskazują, że linie kablowe (ciąg połączonych kabli) powinny być umieszczone w kanalizacji kablowej, z tym iż dopuszcza się również budowę linii kablowych podziemnych, przy czym kable położone mogą zostać w ziemi z zachowaniem odpowiednich parametrów głębokości i ostrzegania o ich lokalizacji. Z przepisów tych wynika, że linie kablowe w obszarze telekomunikacji mogą być umieszczane zarówno w kanalizacji kablowej jak i poza nią. Powyższe linie kablowe, jako postać "wszelkiego rodzaju przewodów", w tym przewodów telekomunikacyjnych, stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego,

Reasumując organ podatkowy ocenił, iż sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych jest budowlą, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) jako sieć uzbrojenia terenu (art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), umieszczone zostaną w będącej również budowlą (art. 3 pkt 3 prawa budowlanego) kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej.

W przypadku zatem, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody - linie kablowe umieszczone zostaną w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno - użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Całość techniczno - użytkowa powstała z funkcjonalnego związku budowli stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego.

Z tego powodu powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. l pkt 3 w zw. z art. la ust. l pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.

Kolegium podkreśliło, że również opinia biegłego z dnia 25 kwietnia 2012 r. potwierdza, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, w świetle obowiązujących w 2008 r. przepisów, były budowlami.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wartości spornych budowli, organ odwoławczy ocenił, że w rozpatrywanej sprawie nie było konieczności ustalania wartości budowli w oparciu o ewidencję środków trwałych gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie nasuwa wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy. Organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania nie wykazano, że wartość linii kablowych, czy kanalizacji kablowej była odmienna od tej, jaką za podstawę naliczenia podatku przyjął organ podatkowy instancji, bazując na wyżej wymienionych deklaracjach na podatek od nieruchomości i wyjaśnieniach spółki. Z tych względów organ odwoławczy ocenił, że nie doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez nieustalenie wartości budowli należących do Spółki na dzień l stycznia 2008 r. Wobec zgromadzonego materiału dowodowego, nie było potrzeby sięgania do ewidencji środków trwałych o co wnosiła skarżąca spółka.

Organ odwoławczy podniósł, że przesłana do organu podatkowego pierwszej instancji przy piśmie z dnia 27 września 2011 r. płyta CD zawierająca wyciąg z ewidencji środków trwałych należących do spółki, z uwagi na to, iż obejmuje ona "kilkadziesiąt gmin" ujętych w ramach wyodrębnionych obszarów, nie pozwala na ustalenie wartości budowli (kanalizacji kablowej oraz linii kablowych) znajdujących się na terenie Miasta B.

Spółka wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając naruszenie:

1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p., gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałaby, że:

a) spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2008, choć powinna była je zadeklarować,

b) należące do spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

- brak ustaleń opisanych w pkt a) i w pkt b) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania,

c) wartość spornych linii kablowych, która - przy założeniu ich opodatkowania - powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy

- brak ustalenia opisanego w pkt c) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania;

2) art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie;

3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na uwadze podniesione zarzuty naruszenia prawa strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]., w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszym rzędzie należy ustosunkować się do podniesionych przez pełnomocnika skarżącej spółki zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania podatkowego.

Organy podatkowe obu instancji w uzasadnieniach wydanych decyzji szczegółowo przedstawiły i wyliczyły wartość kanalizacji kablowych wraz ze znajdującymi się wewnątrz liniami kablowymi. Wyliczenia te oparto na składanych przez spółkę deklaracjach podatkowych, decyzji w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2007 oraz wyjaśnieniach spółki.

Zgodnie z art. 180 i art. 181 O.p. organ podatkowy, ustalając stan faktyczny sprawy, może posługiwać się wszystkimi dostępnymi informacjami, a zatem zawartymi także w składanych przez stronę deklaracjach, a także decyzji wydanej za poprzedni okres rozliczeniowy. Zauważyć należy, że pełnomocnik spółki nie wskazał, ani w postępowaniu podatkowym, ani w złożonej skardze, konkretnej wartości budowli (obejmującej również wartość linii kablowych) jaka powinna być podstawą opodatkowania. Zatem bezzasadnie zarzucono organom podatkowym naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, co do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nieprzeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1) i oceny (art. 191).

Zarzucając naruszenie przepisów regulujących postępowanie dowodowe spółka w istocie nie kwestionuje przyjętej przez organ podatkowy wartości linii kablowych. W toku postępowania spółka nie wskazała, że przyjęte do tych wyliczeń dane są nieprawidłowe, nie podała innej wartości kanalizacji kablowej i linii kablowych na terenie B. Neguje natomiast uprawnienie organów podatkowych do wyliczenia tej wartości w oparciu o inne dostępne dowody, (m.in. deklaracje spółki) aniżeli wymieniona w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ewidencja środków trwałych, której mimo wezwania organu podatkowego nie przedstawiła.

W tej sytuacji sąd doszedł do przekonania, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia wartości linii kablowych, są niezasadne, zaś wyliczenie tej wartości nastąpiło w oparciu o dostępne organom podatkowym dokumenty.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją kablową przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (jak przyjęła pierwotnie spółka i czego dowodzą organy podatkowe), czy też przedmiotem opodatkowania tym podatkiem jest wyłącznie kanalizacja kablowa, do czego dąży strona skarżąca. Spornym zagadnieniem, a zarazem zagadnieniem, od rozstrzygnięcia którego zależy ocena, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem jest ustalenie, czy budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest wyłącznie kanalizacja kablowa, czy też ta kanalizacja wraz ze znajdującymi się w niej liniami.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jest to tzw. negatywna definicja budowli, funkcjonująca wcześniej w literaturze i orzecznictwie. Wynika z niej, że każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury), niebędący budynkiem, jest budowlą.

Przykłady budowli zawiera art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem budowlą są takie obiekty jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacyjne), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki wolnostojące, instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Przytoczona definicja nie stanowi katalogu zamkniętego i jest jedynie przykładowym wyliczeniem obiektów budowlanych, które należy uznać za budowlę.

Sąd zgadza się z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowlą jest także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, zdefiniowane w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem są to urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zatem budowlą jest nie tylko sama konstrukcja, ale również i ściśle z nią związane urządzenia w postaci instalacji i przyłączy, które są elementem składowym budowli i zwiększają jej wartość początkową będącą podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych nie wszystkie budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sam fakt stwierdzenia, że dany obiekt budowlany jest budowlą, nie przesądza jeszcze o tym, że powinien być opodatkowany. Budowle podlegają opodatkowaniu tylko wówczas, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w niniejszej sprawie niewątpliwie miało miejsce.

Obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (budynek albo budowla) może być częścią składową nieruchomości gruntowej albo też rzeczą stanowiącą odrębny od gruntu przedmiot własności. Za część składową rzeczy, zgodnie z art. 47 § 2 k.c. uważane jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Częścią składową gruntu (art. 48 k.c.) są, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków, w szczególności budynki i inne urządzenia z gruntem trwale związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Opodatkowaniu podlegają zarówno budynki lub budowle będące częścią składową gruntu, jak również nią niebędące. Zasadą jest, że podatek od obiektów stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty. Jeżeli nie stanowią one części składowej gruntu, podatnikiem jest ich właściciel.

Wyjątkiem od przedstawionego rozumienia części składowej gruntu są urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz inne podobne (art. 49 k.c.). Urządzenia te w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to budowle, określane mianem sieci technicznych. Nie należą one do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu. Podatek od nich będzie płacił ich właściciel lub posiadacz – jeżeli są to urządzenia stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego.

Budowlami są niewątpliwie sieci techniczne, w tym również sieci telekomunikacyjne. Wynika to bezpośrednio z art. 3 Prawa budowlanego, gdzie sieci są wymienione jako przykład budowli.

Jak już to wyżej zaznaczono, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszana o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady należy więc dokonywać na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych regulujących amortyzację środków trwałych. W załączniku Nr 1 do tej ustawy dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych. Sieci telekomunikacyjne są w tym wykazie ukryte pod nazwą "obiekty B" (grupa 2) i sklasyfikowane w podgrupie 21.

W przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu realizacji określonego zadania. Linia kablowa stanowi taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią, czy innym jej elementem. W tym kontekście nie ma znaczenia również dokonywanie ustaleń, które składniki sieci są jej niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. Z decyzji organów podatkowych obu instancji nie wynika, aby organy uznały linię kablową za samodzielną budowlę, lecz jedynie za jej składnik. Ponieważ opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli, oznacza to, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu podlega również linia kablowa.

W konsekwencji w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, to jest: art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Z powyższych względów, sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił.

dc.