Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1007/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 ,par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

J. T. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta , znak: [...] z dnia [...] r. w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym.

Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek "o wstrzymanie postępowań egzekucyjnych do czasu rozpoznania zarzutów".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wydane na podstawie art.18, art. 33 pkt 1, 2, 4, 6 , 10 i art. 34 § 2 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 732 ze zm.).

Przepisy wskazanej wyżej ustawy określają zarówno podstawy tych zarzutów (art. 33), jak i zasadę, że samo wniesienie zarzutów przez zobowiązanego nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych, jakkolwiek organ egzekucyjny lub egzekutor może z uzasadnionych powodów czynności te wstrzymać, a w razie wniesienia zażalenia na postanowienie tego organu w sprawie zarzutów, wstrzymania tych czynności do czasu rozpatrzenia zażalenia zarządzić może organ właściwy do załatwienia zażalenia (art. 35), a więc organ odwoławczy.

Wskazać w tym miejscu należy, że zaskarżone postanowienie nie wywołuje żadnych następstw co do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które toczy się mimo wniesienia zarzutów, w szczególności nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków i ciężarów, które nie wynikałyby już z innych aktów. Jest więc aktem, który sam nie podlega wykonaniu, a zawiera jedynie stwierdzenie pewnego istniejącego stanu prawnego, tj. brak podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jego umorzenia lub zastosowania innego mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Mając powyższe na względzie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi nie sposób traktować inaczej jak wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie uznania zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione, które jak wyżej wskazano, jest rozstrzygnięciem nie podlegającym wykonaniu. W tych okolicznościach wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.