Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 535/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W., po rozpatrzeniu zażalenia spółki z o.o. "A." z siedzibą w Ł. na postanowienie Starosty K. z dnia [...] r. nr [...], odmawiające wydania żądanej informacji, postanowieniem z dnia [...]. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił tok postępowania w sprawie. Jako wierzyciel, "A." spółka z o.o., pismem z dnia 18 czerwca 2007 r. zwróciła się do Starosty K. z wnioskiem o udzielenie informacji, czy wskazane we wniosku osoby będące dłużnikami spółki, są lub były właścicielami, współwłaścicielami, użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali, położonych w mieście K. i w powiecie k., z podaniem numerów ksiąg wieczystych bądź zbioru dokumentów dla ustalonych nieruchomości. Do wniosku dołączono wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 6 czerwca 2007 r. sygn. akt VI GC 219/01, z klauzulą wykonalności, uprawniającą do egzekucji z majątku tych dłużników.

Starosta K. postanowieniem z dnia [...]. nr [...], odmówił wydania żądanej informacji w formie zaświadczenia (wypisu z ewidencji gruntów i budynków) w części dotyczącej ustalenia, czy wskazane we wniosku osoby są lub były właścicielami, współwłaścicielami, użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali, położonych w mieście K. i w powiecie k. Stwierdził, że ustalenie majątku dłużnika należy do właściwości sądu powszechnego. W zażaleniu na to postanowienie spółka podniosła, że powołany wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy wraz z klauzulą wykonalności "poleca wszystkim organom i urzędom państwowym, aby udzieliły wierzycielowi wszelkiej pomocy w celu wyegzekwowania jego należności od dłużnika". Ustawodawca dał możliwość prowadzenia przez wierzyciela egzekucji z nieruchomości, a więc dał mu również prawo "dowiedzenia się" o majątku dłużnika. Realizacją tego uprawnienia jest wniosek wierzyciela o udzielenie informacji z ewidencji.

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

Organ II instancji rozpatrując zażalenie stwierdził, że na podstawie art. 24 ust. 2 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027, zwane także dalej pgik), jawne są informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym. Zakres tych informacji nie obejmuje jednak danych o właścicielu i jego adresie zamieszkania. Podstawową formą udzielania pisemnych informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków jest wypis z rejestru gruntów w zakresie obejmującym dane, o których mowa w art. 24 ust. 3 tej ustawy. Treść i formę wypisu z operatu ewidencyjnego określono w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Artykuł 24 ust. 3 pgik ustala zasady wydawania wypisów poszczególnym kategoriom wnioskodawców. Dla osób fizycznych i prawnych niebędących właścicielami nieruchomości, której wypis ma dotyczyć, przewidziano wymóg istnienia po ich stronie interesu prawnego w uzyskaniu wypisu. Z uwagi na to, że wypis jest zaświadczeniem w rozumieniu kpa, w takiej sprawie stosuje się także zasady kpa o wydawaniu zaświadczeń. Według art. 217 § 2 kpa, zaświadczenie wydaje się, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z art. 217 i 218 kpa oraz art. 24 ust. 3 pgik wynika więc, że osoba fizyczna niebędąca właścicielem nieruchomości wpisanej do ewidencji może uzyskać wypis, gdy wykaże interes prawny.

Organ II instancji podkreślił, że żądanie wnioskodawcy nie dotyczy potwierdzenia informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, lecz ustalenia majątku określonych dłużników. Jest to czynność z zakresu prawa cywilnego, która może być dochodzona w postępowaniu cywilnym, a nie w postępowaniu administracyjnym, na podstawie prawa geodezyjnego i kartograficznego. Do wyjawienia majątku dłużnika jest właściwy sąd powszechny, prowadzący postępowanie w trybie art. 913 - 920 kpc. Prowadzenie egzekucji świadczy o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 560/06). Interes faktyczny nie jest tożsamy z interesem prawnym, który musi być oparty na konkretnej normie prawnej. "A." spółka z

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

o.o., występująca jako wierzyciel, twierdzi, że opiera interes prawny na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności na art. 783 § 2, 921 i nast. kpc. Artykuł 783 § 2 kpc nie stanowi jednak o interesie prawnym wierzyciela. Dysponując wyrokiem sądu wierzyciel ma tylko podstawę do wszczęcia egzekucji przeciwko dłużnikowi wskazanemu w orzeczeniu sądu. Nie wynika z tego istnienie interesu prawnego do otrzymania zaświadczenia (wypisu). Okoliczność ta świadczy o istnieniu interesu faktycznego po stronie wierzyciela w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków. Artykuł 921 kpc dotyczy natomiast wyboru komornika przez wierzyciela i nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

W konkluzji organ II instancji stwierdził, że na podstawie obowiązujących przepisów prawa do uzyskania przedmiotowych informacji z ewidencji gruntów i budynków uprawnione są sądy oraz komornicy, działający jako organy egzekucyjne. Żalący się natomiast nie wykazał interesu prawnego w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka "A." zarzuciła postanowieniu naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 20 i 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 218 kpa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454 z 2001 r.), a w szczególności § 17, § 22, § 23, § 24, § 25, § 29, § 32, § 73 załącznika nr 5; art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, art. 7 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 kc - przez ich niezastosowanie; naruszenie art. 7, 77, 80 kpa. Spółka wniosła więc o uchylenie postanowień obydwu instancji oraz o zobowiązanie organu I instancji do wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków zgodnie z wnioskiem spółki z dnia 18 czerwca 2007 r.

W uzasadnieniu skargi spółka zarzuciła, że stanowisko organów administracji jest błędne. Spółka ma bowiem interes prawny do uzyskania wnioskowanych informacji. Organ ewidencji gruntów i budynków jest obowiązany udzielić informacji zgodnie z wnioskiem, o nieruchomościach posiadanych przez daną osobę na obszarze jego właściwości, a nie jedynie o numerach księgi wieczystej. Jawne są nie tylko informacje o numerze księgi wieczystej, ale również dane osobowe właściciela czy posiadacza nieruchomości.

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

Według skarżącej, pojęcie interesu prawnego nie jest zdefiniowane w kpa. W piśmiennictwie i w orzecznictwie nie określono zakresu podmiotów posiadających interes prawny. W literaturze brak jest zgodności co do tego, jak należy pojmować "interes prawny" - obiektywnie czy subiektywnie. Z orzecznictwa wynika pogląd, że każda sprawa powinna być wnikliwie i indywidualnie badana co do tego, czy dany podmiot w danych okolicznościach posiada interes prawny. Ma to istotne znaczenie, przesądzając o prawie danego podmiotu do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym. Wiąże się z tym możność wywierania wpływu na jego przebieg. Skarżąca powołała uchwałę 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 3 lutego 1997 r. OPS 9/96 (ONSA 1997/3/102), według której w literaturze i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, że kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. W przepisach tego prawa ujmowanego szeroko, musi być zawarta norma lub normy prawne przewidujące w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu (podmiotów) możliwość wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia. W wypadku normy prawnej uprawniającej, określony podmiot może (powinien) uzyskać rozszerzenie sfery swoich możliwości zachowań zgodnych z prawem. W wypadku normy zobowiązującej podmiot może (powinien) być obarczony powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem zawartym w normie ustawowej. Przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość (obowiązek) konkretyzacji uprawnień i obowiązków określonego podmiotu oznacza, że interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa jest związkiem między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić i - w konsekwencji - decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy, czyli autorytatywne ustalenie tych uprawnień lub obowiązków.

Spółka odwołała się też do innych orzeczeń sądowych. Zdaniem skarżącej, wynika z nich, że pojęcie interesu prawnego musi być rozumiane szeroko. Nie może być ograniczone do wskazania konkretnego przepisu, który wskazuje obowiązek organu do określonego działania. W rozpatrywanej sprawie jest to udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków. Skoro interes prawny może wynikać

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

ogólnie z prawa własności czy z prawa pracy, to interes prawny skarżącej wynika z prawa do ochrony praw majątkowych spółki. Kodeks cywilny w art. 527 chroni wierzyciela przed działaniami nieuczciwych dłużników. Wierzyciel musi mieć jednak możliwość uzyskania informacji znajdujących się w posiadaniu organu administracji. Udzielenie żądanych informacji bezpośrednio wpływa na sferę praw skarżącej, dając jej możliwość zaspokojenia się z majątku dłużników. Ustalenie posiadanych przez dłużnika nieruchomości zmierza bezpośrednio do realizacji uprawnień wierzyciela do dochodzenia jego roszczeń, czyli do zagwarantowanej przez konstytucję ochrony praw majątkowych (art. 64 Konstytucji).

Takie rozumienie interesu prawnego w rozpatrywanej sprawie jest również zgodne z zasadą racjonalności ustawodawcy. Akceptacja stanowiska organów administracji powodowałoby, że w zasadzie jedynym uprawnieniem wierzyciela byłaby możliwość złożenia do komornika wniosku o wszczęcie egzekucji. Czyniłoby to nieracjonalnymi wszystkie przepisy zawarte w kodeksie postępowania cywilnego i w innych ustawach regulujące dochodzenie roszczeń przez wierzyciela. Skarżąca wskazała, że ma różne uprawnienia wynikające z tytułu wykonawczego. Sama treść klauzuli wykonalności (czyli aktu sądowego, w którym sąd stwierdza, że tytuł egzekucyjny przedstawiony przez wierzyciela nadaje się do wykonania i że prowadzenie egzekucji przeciwko dłużnikowi jest dopuszczalne oraz nakazuje urzędom i osobom zainteresowanym wykonanie tytułu egzekucyjnego) ustalona rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 stycznia 2005 r. w sprawie określenia formuły klauzuli wykonalności, wydanym na podstawie art. 783 § 2 kpc: "W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, ..., Sąd stwierdza, że niniejszy tytuł uprawnia do egzekucji .... oraz poleca wszystkim urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć, aby postanowienia tytułu niniejszego wykonały, a gdy o to prawnie będą wezwane, udzieliły pomocy." - świadczy o zamiarze ustawodawcy, aby wszystkie organy i urzędy państwowe udzieliły wierzycielowi wszelkiej pomocy w celu wyegzekwowania jego należności od dłużnika.

Istotne znaczenie w sprawie mają też przepisy o ochronie danych osobowych i ich udostępnianiu. Według art. 51 Konstytucji RP: "Zasady i tryb gromadzenia oraz udostępniania informacji określa ustawa". Jest to ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, której art. 23 stanowi: "1. Przetwarzanie danych jest

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

dopuszczalne tylko wtedy, gdy: (...) 5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. (...)

4. Za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności: 1) marketing bezpośredni własnych produktów lub usług administratora danych, 2) dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej."

Istotne jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1991 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz.U. Nr 49, poz. 493). Państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy gospodarce narodowej, obronności państwa, nauce, kulturze i potrzebom obywatelu (art. 40 ust. 1 pgik). Udostępnianie zasobu odbywa się z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz o ochronie danych osobowych (§ 10 ust. 3 rozporządzenia).

Skarżąca powołała się też na rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454 z 2001 r.). Według § 44 tego rozporządzenia do zadań starosty należy m.in. ochrona danych ewidencyjnych przed ich utratą, zniszczeniem niepożądaną modyfikacją, nieuprawnionym do nich dostępem i ujawnieniem. Według § 53, przy wykonywaniu zadań z tego zakresu stosuje się przepisy o ochronie danych osobowych, a zatem także powołany art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych.

Według spółki, z przepisów Konstytucji RP oraz z ustaw wynika zasada ochrony praw majątkowych każdego obywatela, której realizacją jest uprawnienie wierzyciela do podejmowania wszelkich kroków służących ochronie jego praw majątkowych oraz odpowiadający mu obowiązek organów państwowych do udzielenia mu wszelkiej pomocy w dochodzeniu jego roszczeń. Organ administracji odmawiając skarżącej prawa do uzyskania informacji o swoim dłużniku naruszył więc też art. 5 kodeksu cywilnego.

Jeśli idzie o zakres informacji z ewidencji gruntów i budynków, skarżąca

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

podkreśliła, że organ administracji jest obowiązany do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków i wydawania informacji nią objętych na żądanie uprawnionego podmiotu. Skarżąca przedstawiła szczegółowo swe stanowisko odnośnie wywodów organu I instancji co do jawności danych, na podstawie artykułów 20 i 24 pgik oraz przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Według skarżącej z tych wywodów wynika, że organ wydając wypis z ewidencji gruntów i budynków zamieszcza w nim zarówno dane o nieruchomościach jak i dane o ich właścicielach, użytkownikach.

Jeśli idzie o to, czy wniosek może dotyczyć udzielenia znajdujących się w posiadaniu organu informacji o bliżej nieokreślonych nieruchomościach, których właścicielem (współwłaścicielem, użytkownikiem wieczystym) jest konkretna osoba, należy według skarżącej wskazać § 29 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że pomocniczymi raportami tworzonymi na podstawie bazy danych ewidencyjnych są (...) 6) wykazy: a) podmiotów ewidencyjnych, (...) c) dzierżawców gruntów. Według § 32 ust. 2 rozporządzenia, wykazy, o których mowa w § 29 pkt 6, są alfabetycznymi spisami osób, jednostek organizacyjnych i organów, zawierającymi, oprócz danych określających te osoby, jednostki i organy, oznaczenia jednostek rejestrowych gruntów, jednostek rejestrowych budynków, jednostek rejestrowych lokali oraz pozycji kartoteki budynków i kartoteki lokali, związanych z poszczególnymi osobami, jednostkami organizacyjnymi i organami. Zatem według skarżącej, skoro organ administracji dysponuje takimi wykazami, brak jest powodów, dla których nie miałby ich udostępnić zainteresowanym podmiotom. Skarżąca stwierdziła, że brak jest wskazania, co powinien zawierać wniosek o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków. Twierdzenie, że informacje udzielane przez organ administracji z ewidencji gruntów i budynków ograniczają się tylko do wskazania numeru księgi wieczystej wskazanej we wniosku nieruchomości jest zdaniem skarżącej nadinterpretacją prawa i nie wynika z żadnego przepisu. Jest zatem naruszeniem art. 7 Konstytucji, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Obowiązku wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącą treści nie przekreślają również - jak błędnie wywodził to organ administracji w skarżonym postanowieniu - przepisy działu VII kodeksu postępowania administracyjnego, a w

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

szczególności art. 218, który mówi o tym że organ ma obowiązek wydać zaświadczenie gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji. "Potwierdzenie faktów lub stanu prawnego" jest to sformułowanie świadczące o tym, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną jak to w wielu orzeczeniach podkreślał sąd w odróżnieniu od czynności deklaratoryjnej jaką jest np. wydanie decyzji. Poprzez wydanie zaświadczenia organ nie może tworzyć żadnego stanu prawnego a jedynie potwierdzać jakie dane ma zgromadzone w ewidencji. Przepis ten zatem nie przesądza w żaden sposób o treści wydawanego zaświadczenia.

Nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia że wniosek o treści złożonej przez skarżącą jest w istocie swojej wnioskiem o poszukiwanie majątku. Czym innym jest bowiem instytucja wyjawienia majątku uregulowana w kodeksie postępowania cywilnego, a czym innym wniosek do organu administracji który jest powołany do prowadzenia określonego rodzaju ewidencji i obowiązany do udostępniania informacji w niej zawartych na wniosek podmiotów zainteresowanych. Żądane informacje obejmują wykazy, do których tworzenia organ jest obowiązany na mocy przepisów prawa. Informacje te odnoszą się do właściwość organu terytorialnej. Porównywanie wniosku skarżącej z instytucją wyjawienia majątku jest więc niezrozumiałe.

Organy administracji naruszyły też przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 kpa, statuujący jedną z podstawowych zasad tego postępowania. Organ administracji winien działać rozpatrując każdą indywidualną sprawę wnikliwie i z należytą starannością. Swoim niedbałym działaniem organy naruszyły także art. 77 i 80 kodeksu skoro nie przeprowadziły wnikliwego postępowania dowodowego, ale oparły się na przyjętym z góry założeniu o braku interesu prawnego skarżącej.

Według skarżącej, wykazała ona, że ma interes prawny do uzyskania informacji z ewidencji gruntów i budynków, a organ nie może ograniczyć zakresu udzielanych informacji jedynie do numeru księgi wieczystej nieruchomości, konkretnie wskazanej we wniosku. Wierzyciel musi bowiem mieć prawo dowiedzenia się, jakie nieruchomości figurujące w jawnej ewidencji są własnością jego dłużnika. Inna interpretacja przepisów stanowiłaby naruszenie konstytucyjnej zasady państwa

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

prawa. Organ nie może czynić fikcji z konstytucyjnego prawa każdego obywatela do ochrony swoich praw.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Według art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm., zwanej dalej w skrócie ppsa) stanowi, że sądy te kontrolują działalność administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Sąd uwzględnia skargę, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy (art. 140-150 ustawy).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Podstawę proceduralnoprawną stanowią natomiast przepisy kpa, w szczególności o wydawaniu zaświadczeń.

Skarżąca spółka jest wierzycielem dysponującym tytułem egzekucyjnym wobec osób, których ewentualne nieruchomości były przedmiotem wniosku do organu I instancji o udzielenie informacji w formie zaświadczenia, wypisu z ewidencji gruntów i budynków, dotyczącej ustalenia, czy wskazane we wniosku osoby będące jej dłużnikami są lub były właścicielami, współwłaścicielami, użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali, położonych w obszarze właściwości miejscowej organu I instancji.

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

Aby uzyskać informację z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, osoba fizyczna lub prawna niebędąca właścicielem nieruchomości, której wypis ma dotyczyć, musi spełnić wymogi, określone przez prawo. Artykuł 24 ust. 3 pgik stanowi, że wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal, osób fizycznych i prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które mają interes prawny w tym zakresie. Artykuł 217 § 2 kpa stanowi natomiast, że zaświadczenie wydaje się, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z powołanych przepisów wynika więc, że skarżąca jako osoba niebędąca właścicielem nieruchomości wpisanej do ewidencji może uzyskać stosowny wypis z tej ewidencji tylko wtedy, gdy wykaże interes prawny.

Zgodnie z prawem, postępowanie egzekucyjne z nieruchomości prowadzi komornik działający przy sądzie, w którego okręgu nieruchomość jest położona (art. 921 § 1 kpc). Wierzyciel oraz dłużnik są natomiast uczestnikami takiego postępowania (art. 922). Bezzasadne jest zatem twierdzenie skarżącej, że ustawodawca dał możliwość prowadzenia przez wierzyciela egzekucji z nieruchomości. Wierzyciel może natomiast podejmować legalne działania mające na celu ustalenie majątku dłużnika. Nie jest to jednak równoznaczne z prowadzeniem przez wierzyciela egzekucji.

Podstawą prawną interesu wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym są przepisy proceduralnoprawne, a nie materialnoprawne, jak błędnie podnosi skarżąca. Interes oparty o przepisy proceduralnoprawne ma charakter faktyczny, a nie prawny (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 560/06). Organ II instancji słusznie podnosi, że interes faktyczny nie jest tożsamy z interesem prawnym, który musi być oparty na konkretnej normie materialnoprawnej. W rozpatrywanej sprawie skarżąca ma bezspornie interes w uzyskaniu żądanych informacji w formie wypisu z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jest to jednak interes faktyczny, a nie interes prawny z punktu widzenia przepisów procedury administracyjnej oraz prawa geodezyjnego i kartograficznego. Interes ten nie może być więc traktowany

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

jako przesłanka do żądania od organu wydania zaświadczenia - wypisu z ewidencji gruntów.

Zdaniem Sądu, należy także podkreślić, że zgodnie z art. 24 pgik operat ewidencyjny zawiera informacje o gruntach, budynkach i lokalach (ust. 1). Są one jawne, a informacji takich udziela się odpłatnie (ust. 2). Z materiału sprawy wynika, że przedmiotem żądania skarżącej spółki nie jest uzyskanie zaświadczenia konkretnej, określonej treści o nieruchomościach, lecz poszukiwanie majątku nieruchomego dłużników spółki. W tej kwestii organ II instancji słusznie zauważył, że w takich sprawach jest właściwy komornik jako organ egzekucyjny bądź sąd powszechny.

Żądania skarżącej są zatem co istoty bezzasadne. Sąd stwierdza więc, że w konsekwencji także szczegółowe zarzuty skargi naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie zasługują na uwzględnienie. Bezprzedmiotowe są też zarzuty niezastosowania art. 23 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, art. 7 i 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 Kodeksu cywilnego. Sąd podkreśla, że załatwiając sprawę skarżącej organy orzekające działały na podstawie i w granicach prawa. Nie naruszyły zatem ani art. 7 Konstytucji RP, ani art. 6 kpa.

Zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego, oparty na art. 5 kodeksu cywilnego jest bezprzedmiotowy. W postępowaniu administracyjnym nie ma bowiem podstaw prawnych do stosowania zasad prawa przyjętych w prawie cywilnym. Organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne zatem trafnie podniósł, że podstawą zaskarżenia rozstrzygnięć administracyjnych do sądu administracyjnego nie może być zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego.

Sąd stwierdza, że nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skargi naruszenia art. 7, 77, 80 kpa. Żądane przez skarżącą zaświadczenie wydawane jest zgodnie z art. 217 kpa w sytuacji, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie potwierdza określone fakty lub stan prawny. Organ II instancji słusznie zatem zauważył, że przed wydaniem zaświadczenia organ nie

Sygn. akt III SA/Wr 535/07

prowadzi postępowania wyjaśniającego. Zarzuty skargi są zatem także w tym zakresie bezprzedmiotowe.

W konsekwencji podniesione przez skarżącą zarzuty należało uznać za chybione. Z tych wszystkich względów, działając zgodnie z art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.