Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 655/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, 2 , art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 36, art. 35, art. 37 par. 1, 2, art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia K.M. na niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 K.p.a. przez Starostę S. sprawy dotyczącej uaktualnienia ewidencji gruntów i budynków miasta Sandomierza w odniesieniu do działki nr 1082 położonej w obrębie S., odmówiło wyznaczenia Staroście S. terminu do załatwienia sprawy. W podstawie prawnej powołano art. 37 § 2 w zw. z art. 35 § 1 i art. 37 § 1 K.p.a.

Skargę na w/w postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła K.M.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli został sprecyzowany m.in. w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu jej wniesienie jest niedopuszczalne.

W tym miejscu, odnosząc się do podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia, wskazać trzeba, że terminy załatwienia sprawy administracyjnej określają art. 35 i art. 36 K.p.a., a jak wynika z kolei z art. 37 § 1 K.p.a. – na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Podkreślenia wymaga, że K.M., wnosząc zażalenie do Kolegium na niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 K.p.a. przez Starostę S. sprawy dotyczącej uaktualnienia ewidencji gruntów i budynków

miasta S. w odniesieniu do działki nr 1082 położonej w obrębie S., wykorzystała przysługujący jej środek służący do zwalczania zarzucanej organowi niższej instancji bezczynności. W rezultacie, wobec wyczerpania trybu odwoławczego, został spełniony niezbędny warunek do wniesienia skargi – dotyczącej jednakże bezczynność organu I instancji.

Z tego też względu za niedopuszczalne należy uznać wniesienie w niniejszej sprawie skargi na postanowienie, w którym organ wyższego stopnia uznał za nieuzasadnione zażalenie na bezczynność organu I instancji, w konsekwencji odmawiając wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. Jak wynika bowiem z utrwalonych poglądów doktryny i judykatury stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia NSA: z dnia 8 lutego 1995r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39r., z dnia 13 marca 2001r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116). W rezultacie stwierdzić należy, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. podlega odrzuceniu z przyczyn przedmiotowych (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2010r. sygn. akt II SAB/Kr 91/09, LEX nr 736319, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2010r. sygn. akt III SA/Lu 69/10, LEX nr 669680).

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.