Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 609/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200, art. 225
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 31,33
journal: Dz.U. 2008 nr 14 poz 92
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 609/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2009 r., sprawy ze skargi A. L., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 4 lutego 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100), III. zarządza zwrot nadpłaconego wpisu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz skarżącej w kwocie 100,00 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

I SA/Kr 609/09

UZASADNIENIE

W dniu[...].10.2008r. A. L. właścicielka firmy L., posiadającej status zakładu pracy chronionej wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego, o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na podstawie Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych /Dz. U. nr 245 poz. 1810/ w związku z dokonanym w dniu [...] września 2008 r. przelewem kwoty 7.286,72 zł z rachunku bankowego ZFRON prowadzonego przez [...]Bank do tegoż banku tytułem spłaty raty kredytu przeznaczonego na finansowanie inwestycji polegającej na zakupie mieszkania w S. z przeznaczeniem na utworzenie bazy wypoczynkowej dla osób niepełnosprawnych, zatrudnionych w firmie L.

Zdaniem wnioskodawczyni był to wydatek na cele określone w § 2 ust 1 pkt. 3 lit. c cytowanego rozporządzenia a zatem uzasadniający wydanie żądanego zaświadczenia.

Uzasadniając wniosek wskazała nadto, iż nieruchomość zakupiła aktem notarialnym z dnia[...]listopada 2007 r. za kwotę 440.000 zł, przy czym 280. 000 zł pochodziło ze zwolnień podatkowych, jaki uzyskiwał zakład pracy chronionej a kwota 160.000 zł pochodziła z kredytu zaciągniętego przez nią w [...]Bank w oparciu o umowę z dnia [...] listopada 2007 r. Kwota kredytu została przekazana na konto zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych /ZFRON/, prowadzone wówczas przez [...]Bank, a stamtąd przelana na konto zbywcy nieruchomości.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 03 listopada 2008r. Nr[...], sprostowanym postanowieniem z dnia 28.11.2008r. odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia, stwierdzając, że wydatek dokonany z konta ZFRON nie został poniesiony na cele, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 12.1997 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lecz na spłatę raty kredytu wraz z odsetkami. Zgodnie z umową kredytową spłata kredytu następować miała z rachunku kredytobiorcy, prowadzonego przez [...]Bank, który to rachunek został następnie przekształcony w rachunek ZFRON.

Zdaniem organu, ten stan faktyczny nie daje podstawy do wydania zaświadczenia o treści określonej we wniosku bowiem art. 5 ust 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej /Dz. U. nr 59 poz. 404/ ustanawia ten obowiązek tylko w odniesieniu do przypadków ponoszenia wydatków mających swe umocowanie w obowiązujących unormowaniach prawnych.

Wyjaśniając podstawę prawna rozstrzygnięcia organ powołał art. 38 ust 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 ze zm./ stanowiący, iż zakłady pracy chronionej zwolnione są z wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na warunkach określonych w ustawie a środki uzyskane z tych zwolnień przekazywane być winne w 90 % na tworzone przez zakład pracy chronionej – zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Status zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych reguluje art. 31 i art. 33 ustawy z dnia 27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych /Dz. U. 97, nr 123, poz. 776 ze zm./ a nadto regulacje dotyczące tego funduszu zawarte są we wspomnianym już rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych /Dz. U. nr 245, poz.1810/. Z przepisów powołanych aktów prawnych wynika, że w zakładowym funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych gromadzone są środki pochodzące z wielu źródeł, jednakże w przeważającej mierze pochodzą one z licznych zwolnień i ulg podatkowych ustanowionych dla zakładów pracy chronionej. Stosownie do treści art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych, prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji i rachunku bankowego środków tego funduszu.

Cele na jakie mogą być przeznaczane środki z funduszu ZFRON zostały wyszczególnione w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia19.12.2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, przy czym w ust. 13 tego przepisu zastrzeżono, iż rodzaje wydatków, o których mowa w § 2 ust 1 pkt. M. In. 1-3 stanowią pomoc de mini mis w rozumieniu rozporządzenia Komisji WE nr 1998/2006 z dnia 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu o pomocy de minimis.

§ 9 wspomnianego rozporządzenia stanowi także, iż warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy lub inny podmiot udzielający pomocy.

W świetle powołanych przepisów, jako pomocy de minimis nie można było uznać spłaty zadłużenia w banku wraz z odsetkami umownymi. Ten rodzaj wydatku nie jest bowiem wymieniony w § 2 rozporządzenia jako rodzaj wydatku, który uznać można za pomoc de minimis.

Skarżąca w dniu 12.11.2008 r. złożyła zażalenie na postanowienie organu I instancji w którym ponowiła wniosek o wydanie zaświadczenia wywodząc, że przy zakupie nieruchomości doszło do sprzedaży na raty a zatem obecnie zasadną jest spłata tych rat ze środków ZFRON a finansowanie inwestycji w tych okolicznościach sprawy mieści się w katalogu wydatków wymienionych w § 2 rozporządzenia.

Dyrektor Izby Skarbowej działając jako organ II instancji, na podstawie art. 233 1 pkt 1 i art. 239 ustawy z dnia 29.08.1997 r.- Ordynacja Podatkowa (tekst jedn. : Dz. U. z 2005r. nr. 8, poz. 60 ze zm. ) w postanowieniu z dnia 04.02.2009 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając swoje postanowienie, stwierdził, że chociaż Skarżąca wydatkowała środki pieniężne z konta ZFRON, to jednak nie poniosła wydatku zgodnie z celami wymienionymi w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych tj. wydatków zakwalifikowanych jako pomoc de minimis. Jak wywiódł Dyrektor, na podstawie aktu notarialnego z dnia [...]r. Rep. [...]na 2007 r. Skarżąca przeznaczyła środki na zakup lokalu mieszkalnego o powierzchni 39,09m2 położonego na poddaszu budynku w S. przy ul. K.[...]. Powyższego zakupu A. L. dokonała za środki stanowiące Jej majątek osobisty i do swojego majątku osobistego z przeznaczeniem na tworzenie bazy wypoczynkowej dla niepełnosprawnych pracowników.

W dniu 18.02.2008 r. A. L. wniosła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę na postanowienie z dnia 04.02.2009 r. Wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia, zarzuciła, że:

- naruszono przepisy postępowania, a to art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie w treści decyzji strony postępowania administracyjnego.

- naruszono zasady postępowania administracyjnego, a to zasadę legalności poprzez bezpodstawną odmowę realizacji prawa strony do otrzymania zaświadczenia o pomocy de minimis w sytuacji, gdy przepisy prawa przyznawały stronie to prawo.

- naruszono przepisy prawa materialnego, a to art. 33 ust 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych z dnia 27.08.1997 r. oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.12.2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że wydatki ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie mogą być dokonywane w ten sposób, że wydatki finansowane są ze środków zakładu pracy chronionej, a następnie "refundowane" (zwracane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DzU nr 153 poz 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 cytowanej ustawy wynika zaś, że sąd uchyla decyzję /postanowienie/ gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie uznana została za zasadną bowiem odmowa wydania żądanego zaświadczenia nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących zakłady pracy chronionej przepisów.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia prawidłowości dysponowania środkami z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na tle regulacji dotyczących warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej.

Status zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych reguluje art. 31 i art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych /Dz.U.nr 123, poz. 776 ze zm./ oraz w art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. 2007 Nr 123, poz. 776 ze zm./. Regulacje dotyczące tego funduszu zawarte są również w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych /Dz. U. nr 245, poz. 1810/. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że w ZFRON gromadzone są w środki pochodzące z wielu źródeł, jednakże w przeważającej mierze pochodzą one z licznych zwolnień i ulg podatkowych ustanowionych dla zakładów pracy chronionej.

Stosownie do treści art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji i rachunku bankowego środków tego funduszu.

Cele na jakie mogą być przeznaczane środki z funduszu ZFRON zostały wyszczególnione w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Znajduje się wśród nich finansowanie kosztów tworzenia bazy wypoczynkowej dla osób niepełnosprawnych (§ 2 ust. 1 pkt. 3 lit. c cyt. rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie organy zakwestionowały poniesienie wydatku zgodnie z celami wymienionymi w § 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W ocenie Sądu, na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy stanowisko to nie znajduje oparcia w obowiązujących normach prawnych.

Skarżąca przeznaczyła środki uzyskane z kredytu /przekazane na rachunek ZFRON/ na zakup nieruchomości dla realizacji celu "tworzenia bazy wypoczynkowej dla osób niepełnosprawnych". Następnie ze środków ZFRON dokonano spłaty raty w/w kredytu zaciągniętego na finansowanie bazy wypoczynkowej dla osób niepełnosprawnych. Tym samym celem wydatku było tworzenie bazy wypoczynkowej, a nie spłata kredytu zaciągniętego przez skarżącą. Samo stwierdzenie w akcie notarialnym z dnia [...]listopada 2007 r., że zakupu lokalu mieszkalnego położonego w S., przy ul. K. [...]skarżąca dokonała za środki stanowiące jej majątek osobisty i do swojego majątku osobistego, nie ma znaczenia w przedmiocie dochowania warunków uzyskania mocy de minimis. Skarżąca posiada rozdzielność majątkową małżeńską oraz prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, a zatem wszelkie przedmioty majątkowe /w tym środki z zaciągniętego kredytu oraz zakupione mieszkanie w S. przy ul. K. [..]/ stanowią jej majątek osobisty. To jednak nie zmienia faktu, że spełnia warunki do otrzymania zaświadczenia o uzyskaniu mocy de minimis, określone w w/w przepisach. Na marginesie zaznaczyć należy, że w treści powołanego aktu notarialnego a także umowy kredytowej z bankiem zaznaczono, że zakup mieszkania następuje w celu tworzenia bazy wypoczynkowej dla niepełnosprawnych pracowników. Ten rodzaj wydatku wymieniony jest w cyt. wyżej § 2 ust. 1 pkt. 3 lit. c rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jako stanowiący pomoc de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

Stan faktyczny ustalony w toku postępowania, jednoznacznie więc wskazuje, że skarżąca, prowadząca zakład, posiadający status zakładu pracy chronionej, finansując bazę wypoczynkową dla osób niepełnosprawnych, wydatkowała środki na cel zawarty w katalogu wydatków uprawniających do objęcia pomocą de minimis, a jednocześnie środki te pochodziły z funduszu ZFRON.

Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, sam fakt, że początkowo środki na zakup mieszkania zostały przeznaczone z uzyskanego w tym celu kredytu, a później przekazano odpowiednią kwotę z funduszu ZFRON na spłatę raty tego kredytu, nie ma wpływu na zakwalifikowanie pomocy jako pomoc de minimis. Nie ma bowiem decydującego znaczenia dla możliwości ubiegania się o wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis okoliczność, czy wydatek został sfinansowany bezpośrednio z rachunku ZFRON, czy ze środków przedsiębiorcy, a następnie "zrefundowany" (zwrócony) ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym ZFRON. Decydujące znaczenia ma, czy poniesionych wydatków mieści się w katalogu określonym w § 2 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2007r r. w sprawie szczegółowych warunków udzielenia pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłada pracy chronionej. Techniczny sposób pokrywania wydatków, tj. bezpośrednio z rachunku ZFRON, czy refundacja - wobec celu regulacji wydaje się nie mieć istotnego znaczenia.

Podkreślić także należy, że rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie pomocy de minimis dla zakładów pracy chronionej nie określa źródła finansowania wydatków. Przedsiębiorca winien przedstawić informację o dokonaniu wydatku ze środków ZFRON przy czym prawodawca nie wymaga od przedsiębiorcy, aby wydatek był dokonany z rachunku ZFRON lecz ze środków ZFRON. Podobnie ocenić należy spłatę kredytu zaciągniętego przez przedsiębiorcę, na cel wskazany w rozporządzeniu. Brak szczegółowych regulacji w tym zakresie uniemożliwia zakwestionowanie takiego sposobu finansowania wydatków, ponoszonych na cele wskazane w powołanym wyżej § 2 rozporządzenia Rady Ministrów.

A zatem, w aktualnym stanie prawnym nie istnieje regulacja zakazująca wprost pokrywania z funduszu ZFRON wydatków uprzednio poczynionych na wskazany w przepisach cel z bieżącego rachunku bankowego lub innych funduszy. Również wykładnia istniejących przepisów nie daje uprawnienia do potwierdzenia zajętego przez organy podatkowe stanowiska. W konsekwencji, stwierdzić należy, że skarżąca finansując bazę wypoczynkową dla osób niepełnosprawnych, wydatkowała środki na cel zawarty w katalogu wydatków uprawniających do objęcia pomocą de minimis, a jednocześnie środki te pochodziły z funduszu ZFRON.

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe obowiązane są zatem do ponownej merytorycznej oceny wniosku skarżącej z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Organ przepisów postępowania w postaci art. 107 § 1 KPA poprzez niewskazanie w treści decyzji strony postępowania administracyjnego, Sąd uznał że zarzut jest bezpodstawny. Organy podatkowe w tego typu postępowaniach działają bowiem na podstawie przepisów ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja Podatkowa( Dz. U. 2005r. nr 8 poz. 60 ze zm.) a nie KPA. Natomiast odpowiednia dyspozycja art. 217 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej nie została naruszona skoro w treści zaskarżonego postanowienia strona postępowania została oznaczona.

Wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem organu I instancji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, przy czym z uwagi na nadpłacenie przez skarżącą należnego wpisu o kwotę 100 zł, zarządzono zwrot tej kwoty z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na podstawie art. 225 wymienionej wyżej ustawy. Przepis ten stanowi, iż różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.