Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 297/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 13, art. 98 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 875
law: Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2
article: art. 150 par. 4, art. 162
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi V. V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. na podstawie przepisu art. 216, art. 162 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) dalej jako: O.p., po rozpatrzeniu wniosku V. V., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] sierpnia 2020 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. orzekł o solidarnej ze Spółką z o.o. A. odpowiedzialności podatkowej V. V., za zaległość tej Spółki w zryczałtowanym podatku dochodowym za listopad 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Przedmiotowa decyzja została wysłana za pośrednictwem operatora pocztowego, przesyłka była dwukrotnie awizowana w urzędzie pocztowym w dniach 31.08.2020 r. oraz 08.09.2020 r. i wobec jej nieodebrania została zwrócona w dniu 18.09.2020 r. nadawcy. Decyzję z dnia [...] sierpnia 2020 r. uznano za doręczoną 18 września 2020 r. w trybie art. 150 O.p. w związku z art. 11 ust. 1 o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw.

Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. upomnieniami z dnia [...] października 2020 r. wezwał stronę do uregulowania należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego oraz kosztów postępowania egzekucyjnego, tj. należności objętych decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] sierpnia 2020 r. Upomnienia zostały doręczone podatnikowi w dniu 13 października 2020r.

Strona pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 22 października 2020 r. zwróciła się do organu I instancji o wyjaśnienie należności wykazanych w ww. upomnieniach. Nadto wystąpiła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji stwierdzającej obowiązek zapłaty wskazanych w upomnieniach należności.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. pismem z dnia [...] listopada 2020r. wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania poprzez jego podpisanie oraz złożenie odwołania od ww. decyzji. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w urzędzie pocztowym i uznana za doręczoną w dniu 7 grudnia 2020 r. w trybie art. 150 O.p.

Pismem z dnia 22 grudnia 2020 r. organ ponowił wezwanie, kierując je do pełnomocnika. W dniu 4 stycznia 2021 r. pełnomocnik uzupełnił braki wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wyjaśnił, iż art. 223 § 2 pkt 1 O.p., ustanawia nieprzekraczalny termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, to jest 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2020 r. została uznana za doręczoną w trybie art. 150 O.p. w dniu 18 września 2020 r. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 22 października 2020 r. Odwołanie od ww. decyzji zostało zredagowane w dniu 4 stycznia 2021 r. i w tym zakresie, postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do przepisu art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 O.p.). Organ podatkowy oceniając zasadność wniosku o przywrócenie terminu winien zbadać następujące przesłanki: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, wniesienie przez stronę w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi wniosku o przywrócenie terminu i dopełnienie czynności, dla której był on ustanowiony. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., podatnik nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło bez Jego winy oraz nie dochował 7-dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Odnosząc się do braku winy strony w niezłożeniu odwołania w terminie, organ wyjaśnił, iż zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy przeszkody tej nie można usunąć przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych.

Organ uwypuklił, iż strona brak winy w uchybieniu terminowi upatruje w nieskutecznym doręczaniu korespondencji. Zdaniem pełnomocnika, zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora publicznego, których termin odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie uznaje się za doręczone. Bezsporne w sprawie jest to, że decyzja organu I instancji została wysłana do strony za pośrednictwem poczty. Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] sierpnia 2020 r. wynika, że przesyłkę awizowano dwukrotnie w dniu 31.08.2020 r. i w dniu 08.09.2020 r. Doręczyciel w treści dokumentu potwierdzenia odbioru zaznaczył, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Filii Urzędu Pocztowego S. 1, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym Urzędzie Pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej strony. W tych okolicznościach przesyłka listowa niepodjęta przez stronę w terminie 14 dni zwrócona została nadawcy dnia 18 września 2020 r. Organ I instancji przyjął, iż ww. przesyłka została skutecznie doręczona, w trybie tzw. fikcji doręczenia, z dniem 18 września 2020 r. zgodnie z przepisami art. 150 § 1 O.p. Jednakże w związku z zaistniałą w kraju sytuacją epidemiologiczną, wprowadzone zostały szczególne przepisy regulujące kwestię doręczania przesyłek pocztowych. Na mocy art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Co V-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 695 ze zm.) nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. W dniu 20 sierpnia 2020 r. została ogłoszona ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 1423) o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw. Przepisem art. 5 ww. ustawy wprowadzono zmianę art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. poprzez dodanie litery "d" (art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d stanowi, że przepisu art. 98 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. nie stosuje się do przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez organ administracji publicznej). Zgodnie z art. 11 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 24 lipca 2020 r., przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w art. 5, niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia jej wejścia w życie. Natomiast z art. 13 wynika, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co miało miejsce 20.08.2020 r. Zatem ustawa weszła w życie w dniu 04.09.2020 r.

Przenosząc powyższe przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy, organ stwierdził, że skutek doręczenia przedmiotowej przesyłki nastąpił z dniem 18 września 2020 r. Wobec tego termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 2 października 2020 r. Zatem niezasadna jest podnoszona przez stronę teza, jakoby nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora publicznego, których termin odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie uznaje się za doręczone.

Odnosząc się do kolejnego warunku koniecznego do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zauważył, że upomnienia organu I instancji zostały doręczone podatnikowi w dniu 13 października 2020 r. Pismo strony wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zostało nadane za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 22 października 2020 r., a zatem po upływie 7 dni od dnia odbioru przedmiotowych upomnień. W ocenie organu odwoławczego strona nie dochowała 7-dniowego terminu (od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi) do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ przyjął, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 13 października 2020 r., kiedy to podatnikowi doręczono upomnienia. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. został nadany za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero w dniu 22 października 2020 r. Zdaniem organu skoro strona miała świadomość toczącego się postępowania o odpowiedzialności osoby trzeciej i jego zakresie/przedmiocie, to zapoznanie się z treścią upomnień utożsamiać należy z powzięciem informacji o zakończeniu postępowania w tej sprawie. Co za tym, strona przekroczyła termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W takim przypadku przywrócenie terminu do złożenia podania jest niedopuszczalne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a) art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w taki sposób, iż rozstrzygano wszelkie wątpliwości, w tym również dotyczące przyjęcia daty, od której należy liczyć termin ustania przyczyny uchybienia terminowi;

b) art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez przyjęcie za podstawę orzeczenia błędnego stanu faktycznego, który organ podatkowy ustalił uprzednio niezgodnie z rzeczywistością, bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również bez dokonania jego właściwej oceny;

c) art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122 i art. 187 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób umożliwiający wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności niezbędnych dla rzeczowej i prawidłowej oceny stanu faktycznego mającego wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności dotyczących wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. upomnienia, które nie spełnia wymogów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych uniemożliwiając tym samym skarżącemu stwierdzenie jakich zobowiązań podatkowych dotyczy upomnienie;

d) art. 162 § 1 O.p. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pomimo złożenia stosownego wniosku w terminie, tj. w dniu 4 stycznia 2021r.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] sierpnia 2020 r., ewentualnie zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącego akcentował w uzasadnieniu podniesionych zarzutów, iż doręczone podatnikowi upomnienie w żaden sposób nie wskazywało, że doszło do wydania jakiejkolwiek decyzji, od której skarżący mógłby się odwołać. Percepcja i założenia organu podatkowego w tej materii doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowym postępowaniu, który sprowadza się do ustalenia, że przesłanka uchybienia terminu do wniesienia odwołania ustała w dacie doręczenia skarżącemu upomnienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] lutego 2021 r. o odmowie przywrócenia stronie skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2020 r. doręczonej stronie w trybie art. 150 § 4 O.p. Organ nie przychylił się do wniosku strony wywodząc, iż strona skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu, nadto nie dochowała 7-dniowego terminu (od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi) do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Zdaniem Sądu, w świetle okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy z oceną organu nie sposób się zgodzić.

Dla dalszych rozważań istotne jest, czy strona skarżąca uchybiła terminowi, o którego przywrócenie wnosi, co więcej, czy termin ten rozpoczął bieg, a zatem czy decyzja organu I instancji została stronie skutecznie doręczona. Zgodnie bowiem z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Oczywistym jest, iż regulacja ta ma zastosowanie również, w przypadku doręczenia zastępczego (art. 150 § 4 O.p.). Nie pozostaje zatem obojętne dla niniejszej sprawy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjne było także postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] lutego 2021 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wspomnianej decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2020r. W sprawie o sygn. akt I SA/Łd 296/21 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), po rozpoznaniu sprawy w dniu 21 lipca 2021 r. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, iż analiza okoliczności faktycznych i prawnych sprawy uzasadnia ocenę, iż nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji, co za tym strona skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

Nie czyniąc powtórzeń z uzasadnienia wspominanego orzeczenia Sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 296/21 i podzielając wykładnię zaprezentowaną już w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 592/20 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Sąd doszedł do przekonania, iż przepis art. 5 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1423), ogłoszonej w dniu 20 sierpnia 2020 r., zmienił art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 695, 875,976 i 1086) w ten sposób, iż pomniejszony został katalog ograniczeń możliwości uznania za doręczone pism nieodebranych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Innymi słowy, od chwili wejścia w życie tej zmiany do przesyłek wysłanych do lub przez organ administracji publicznej nie stosuje się ograniczeń wynikających ze wspomnianego art. 98 ust. 1, czyli przesyłki wysłane przez organ podatkowy mogą być uznane za doręczone, mimo że adresat ich nie odbierze. Jednakże dla takiej możliwości konieczne jest spełnienie przesłanek przewidzianych przepisami prawa, a więc w zakresie przesyłek doręczanych w toku postępowania podatkowego, przesłanek przewidzianych w art. 150 O.p. Warunkiem wynikającym z tego przepisu jest m.in. pozostawienie przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej i dwukrotne powiadomienie adresata o tym fakcie. Okres 14 dni jest przeznaczony na odebranie przesyłki przez adresata. Oznacza to, że dla uznania skutku doręczenia przesyłki, zgodnie z art. 150 ust. 4 O.p., konieczne jest, aby przesyłka oczekiwała na adresata w placówce pocztowej przez okres 14 dni i żeby miał on w tym czasie realną możliwość odebrania przesyłki.

I co istotne dla niniejszej sprawy, w konsekwencji takiej wykładni przywołanych przepisów, Sąd ocenił, iż organ odwoławczy nie miał podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, doręczenie w trybie art. 150 § 4 O.p. nie może być ocenione jako skuteczne, skarżący nie miał bowiem możliwości odebrania przesyłki w terminie 14 dni, kiedy to przesyłka do ostatniego dnia tego terminu winna oczekiwać na adresata.

Reasumując, skoro nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2020r., którą to ocenę w świetle przedstawionej wykładni przepisów Sąd w pełni podziela, nie rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania, oczywistym jest zatem, iż termin ten nie mógł zostać przekroczony. W tej sytuacji przedwczesne byłyby rozważania Sądu co do zasadności argumentów przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Na marginesie wyjaśnić należy, uwzględniając uzasadnienie wniosku skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu, iż wniosek taki opiera się na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona i że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Co za tym, ewentualna wadliwość doręczenia, czy nieprawidłowości w przebiegu postępowania podatkowego, nie powinna być rozważana w kategoriach braku winy w uchybieniu terminu.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty składał się wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).

Ake.