Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 215/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art.14 - 20, 23-24, 85
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.51, 151, 214 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi H.M. na uchwałę Rady Miasta z dnia 9 marca 2005 r. Nr XXVI/202/2005 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ciągu komunikacyjnego ulic: [...] – [...] – [...] – [...] w K. Granice obszaru opracowania planu określone zostały jako pas gruntu o szerokości zmiennej od 20 do 60 m, przedstawiony na rysunku planu. Integralną część uchwały stanowią załączniki: nr 1 – rysunek planu w skali 1:1000, nr 2 – rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz nr 3 – rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 15 kwietnia 2005 r. Wojewoda stwierdził nieważność uchwały w części obejmującej § 4 ust. 1 i 2 ("Ustalenia w zakresie ochrony przyrody") oraz § 11 ("Ustalenia szczegółowe dla poszczególnych obszarów elementarnych") co do symbolu 15 U. Organ nadzorczy stwierdził, że w myśl § 4 ust. 1 uchwały cały obszar opracowania przedmiotowego planu położony jest w G.-S. Obszarze Chronionego Krajobrazu, natomiast zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. obszar ten położony jest w granicach terenów, oznaczonych w planie symbolami: 04 KD-G, 05 KD-G, KD-L, 13 ZP, 14ZP, 15 U, 16 MN-RM, 17 MN-RM, 18 MN, 19 MN, 20 U, 21 ZP. W związku z powyższym ustalenia § 4 ust. 2 uchwały obowiązują nie na obszarze całego planu, tylko na jego części. Ponadto występuje niezgodność ustaleń planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. co do terenu o symbolu 15 U (zabudowa usługowa). W studium teren ten oznaczony jest jako teren łąk i pastwisk. Dlatego uchwała w część dotyczącej § 4 ust. 1 i 2 oraz § 11 w części dotyczącej ustalenia terenów 15 U w ocenie organu nadzorczego narusza zasady określone w art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jednocześnie Wojewoda podkreślił, że przebieg ciągu komunikacyjnego ulic [...] – [...]i [...] - [...] wraz z projektowaną przeprawą mostową na rzece [...] jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie plan nie narusza kierunków rozwoju systemu komunikacyjnego i obsługi obszaru.

W dniu 25 marca 2005 r. do Burmistrza wpłynęło nie podpisane pismo bliżej nie określonych mieszkańców K., adresowane do Rady Miasta i do Burmistrza , wzywające Radę Miasta do uchylenia uchwały z powodu naruszenia ich interesu prawnego. Autorzy pisma wskazali tylko ogólnikowo, że uchwała narusza ich prawo własności, ponieważ na skutek zatwierdzenia planu zostanie im zabrana część (również bliżej nieokreślonych) nieruchomości, a ponadto kilka domów ma być zburzonych, na co nikt nie wyraża zgody. Pismo to pozostało bez odpowiedzi, ani Rada ani Burmistrz nie podjęli też jakichkolwiek czynności w celu nadania pismu biegu, w szczególności nie wezwano autorów pisma do jego podpisania, mimo iż z treści pisma wynikało, że pochodzi ono od tych osób, które podpisały złożone w tym samym dniu za pośrednictwem Burmistrza pismo do Wojewody.

W dniu 27 maja 2005 r. 69 mieszkańców K., w tym H.M., złożyło za pośrednictwem Burmistrza w jednym piśmie skargi na uchwałę nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 140 kodeksu cywilnego i art. 64 Konstytucji. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że uchwała została podjęta mimo trwającego od dwóch lat protestu mieszkańców oraz mimo pisemnego zobowiązania Burmistrza, że bez zgody mieszkańców inwestycja nie będzie realizowana. Wyjaśnili, że sprzeciwiają się inwestycji, ponieważ budowa ciągu komunikacyjnego spowoduje wyburzenie kilku domów oraz z każdej nieruchomości zostanie zabrana jej część na poszerzenie ulicy. Ponadto zwiększy się ruch samochodowy (nie tylko samochodów osobowych ale i tirów), a stare domy nie wytrzymają takiego natężenia ruchu. Organ administracji nie dokonał głębszej analizy sytuacji własnościowej poszczególnych działek. Zatwierdzony plan zamyka na przyszłość możliwość swobodnego dysponowania nieruchomościami przez ich właścicieli z tego powodu, że staną się one mniej atrakcyjne z uwagi na zwiększenie się ruchu samochodowego. Istnienie interesu prawnego uzasadnili skarżący przysługującym im prawem własności, a naruszenia tego interesu upatrują w nadużyciu przysługującego gminie władztwa planistycznego, polegającego na podjęciu uchwały mimo sprzeciwu wszystkich właścicieli nieruchomości.

Sprawa ta zarejestrowana została od numerem II SA/Lu 542/05. Postanowieniem z dnia 2 września 2005 r. w sprawie II SA/Lu 542/05 odrzucona została skarga Z.C. z powodu nie uiszczenia wpisu, a następnie postanowieniami z dnia 3 października 2005 r. i 13 października 2005 r., po wyjaśnieniu, którzy ze skarżących podpisywali pismo wzywające Radę do uchylenia uchwały, odrzucone zostały skargi 20 osób. Pozostali skarżący wezwani zostali natomiast do uiszczenia wpisów od skarg, każdy w kwocie 300 zł W dniu 5 listopada 2005 r. skarżący H.M. uiścił (jako jedyny) wpis od skargi w wyznaczonym terminie. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2006 r. odrzucone zostały skargi pozostałych skarżących z powodu nie uiszczenia wpisu. Żadna z osób, których skargi zostały odrzucone nie zaskarżyła postanowienia o odrzuceniu skargi. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 r. zawieszone zostało postępowanie w stosunku do skarżącej S.P. wobec jej śmierci.

W tej sytuacji sprawa ze skargi H.M. wyłączona została do odrębnego postępowania i zapisana pod numerem II SA/Lu 215/06.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie z powodu braku wezwania do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że Rada nie rozpatrywała w ogóle pisma, które nie było podpisane, zarzuciła ponadto, że nie jest wiadomo, czy skarga została złożona przez wszystkich, którzy złożyli podpisy pod pismem, czy też w ich imieniu przez jedną osobę – H.M., zgodnie z art. 101 ust. 2 a ustawy z dnia 13 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, brak bowiem wymaganej zgody wszystkich skarżący. Z tego powodu skarga nie spełnia w ocenie organu wymogów formalnych i jest niedopuszczalna.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi Rada wniosła o jej oddalenie, wyjaśniając, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczy aktualnie istniejącego ciągu komunikacyjnego, obejmującego ulice [...], [...], [...] i [...]. Potrzeba uchwalenia planu wynikła z konieczności odciążenia głównego ciągu komunikacyjnego, przebiegającego przez centrum miasta i most na rzece [...]. Most ten wymaga remontu. Konieczna jest budowa nowego mostu, który zapewni rozwój miasta w kierunku wschodnim. Oprócz budowy nowego mostu istnieje również potrzeba przebudowy istniejących ulic [...] [...] i [...] w celu dostosowania ich stanu technicznego do aktualnych wymogów prawa.

Rada wskazała ponadto, że nie wszyscy skarżący, podpisując skargę opierali się na prawach własnych, które potwierdzałyby naruszenie ich interesu prawnego. Rada zwróciła uwagę, że z dołączonych do akt wypisów z rejestru gruntów wynika, że tylko 25 osób posiada nieruchomości, które graniczą bezpośrednio z terenem objętym zaskarżoną uchwałą. W skardze nie podano również, czyje domy miałyby być wyburzone i komu miałby być zabrany pas gruntu na poszerzenie ulicy.

Rada podniosła, że uchwała podjęta została zgodnie z prawem, mieszkańcom umożliwiono wnoszenie uwag, a przy uchwalaniu planu brany był pod uwagę interes ogółu mieszkańców miasta. Ustalenia planu zmierzają do stworzenia warunków umożliwiających poprawę układu komunikacyjnego miasta.

W piśmie z dnia 16 marca 2006 r. Rada dodatkowo podniosła, że skarżący H.M., którego skarga jest przedmiotem sprawy niniejszej, w treści skargi nie wskazał, jaki jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Rada podniosła, że skarżący nie posiada żadnych nieruchomości, które objęte zostały ustaleniami planu co do ciągu komunikacyjnego ulic: [...] – [...] – [...] – [...]. Jest on natomiast właścicielem nieruchomości przy ul. [...], a także współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] i gruntów rolnych położonych w obrębie B.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące braku zgody mieszkańców na budowę projektowanej w planie ulicy, zwiększenia natężenia ruchu, zanieczyszczenia środowiska, czy też zarzuty, że ustalenia planu naruszają prawa własności, bez wskazania, kogo to naruszenie dotyczy, nie mogą być podstawą uwzględnienia skargi z powodu naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

W myśl przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późniejszymi zmianami) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie natomiast do przepisu art. 101 ust. 2a ustawy skargę na uchwałę lub zarządzenie, podjęte przez organy gminy, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że H.M., którego adres wskazany został w piśmie z dnia 20 maja 2005 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zatytułowanym "skarga" jako adres do doręczeń nie reprezentuje grupy mieszkańców gminy w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym. H.M. jest osobą, która podpisała to pismo jako pierwsza i jego adres został wskazany jako adres do doręczeń. Z treści pisma wynika jednak w sposób nie budzący wątpliwości, że każdy z mieszkańców wnosi skargę na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ciągu komunikacyjnego ulic: [...] [...] – [...] – [...] w K. we własnym imieniu, a H.M. jest jedynie jednym z kilkudziesięciu skarżących, nie jest natomiast ich reprezentantem. Każdy ze skarżących podpisał bowiem pismo zatytułowane "skarga" samodzielnie, a ponadto wniesienie skargi w imieniu grupy mieszkańców wymagałoby ich pisemnej zgody, której w rozpoznawanej sprawie brak.

Wyjaśnienia wymaga również, że przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest tylko i wyłącznie skarga H.M. Nie są przedmiotem rozpoznania skargi pozostałych osób, które podpisały wspólnie z H.M. pismo z dnia 20 maja 2005 r., zatytułowane "skarga". Wprawdzie stosownie do przepisu art. 57 § 2 w związku z przepisem art. 51 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargi kilku uprawnionych do wniesienia skargi mogą być wniesione w jednym piśmie i mogą oni w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia lub innego aktu, jednak wniesienie kilku czy nawet kilkudziesięciu skarg w jednym piśmie nie zwalnia poszczególnych skarżących od zachowania wszystkich wymogów formalnych przewidzianych dla skargi. Każdy ze skarżących ma też obowiązek uiścić wpis, ponieważ każdy ze skarżących ma odrębne, niezależne od pozostałych uprawnienie do zaskarżenia uchwały, jeżeli narusza ona jego interes prawny. Nie występują w tej sytuacji wspólne uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Wobec niezachowania wymogów formalnych skarg lub nie uiszczenia wpisu, skargi pozostałych skarżących zostały prawomocnie odrzucone, o czym była już mowa w części wstępnej uzasadnienia. Nie mogą być zatem w tym postępowaniu badane.

Zgodnie z przepisem art. 101 ust. 1 warunkiem wniesienia skargi do sądu jest uprzednie wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skarżący powołuje się na wspólne pismo mieszkańców K., skierowane do Rady Miasta i Burmistrza , wzywające do uchylenia zaskarżonej uchwały. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, pismo takie wpłynęło do Urzędu Miasta w dniu 25 marca 2005 r., nie zawiera ono jednak oznaczenia osób, które je wystosowały i nie jest podpisane. Zważywszy jednak, że pismo to wskazuje osoby je wnoszące przez odwołanie się do pisma adresowanego do Wojewody i złożonego w tym samym dniu za pośrednictwem Burmistrza (k.23 – 27), uznać należy, że organ administracji miał możliwość ustalenia, kto dokonał wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 64 § 1 k. p. a.). Pismo to bowiem wyraźnie wskazuje osoby, których wykaz załączony został do innego pisma, znanego organowi. Nazwisko H.M. i jego podpis figuruje pod pozycją nr 1 wykazu. Organ administracji powinien więc wezwać skarżącego do uzupełnienia braków pisma wzywającego do usunięcia naruszenia prawa przez podpisanie pisma (art. 64 § 2 k. p. a.). Okoliczność, że tego nie uczynił nie może być przeszkodą do uznania, że skarżący dopełnił obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Stosownie do przepisu art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą", do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozpoznawanej sprawie przystąpiono do zmiany planu w dniu 10 kwietnia 2003 r. (uchwała Rady Nr [...]), czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r., tj. przed dniem 11 lipca 2003 r., natomiast ogłoszenia o terminie wyłożenia i zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu dokonano we wrześniu i październiku 2003 r., czyli już pod rządem ustawy nowej. Samo przystąpienie do zmiany planu przed dniem 11 lipca 2003 r. nie jest wystarczające do stosowania przepisów dotychczasowych. Zastosowanie mieć będzie zatem ustawa z dnia 27 marca 2003 r.

Zasady sporządzania planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego, wymogi ustawowe dotyczące projektu planu oraz procedurę planowania określają przepisy art. 14–20 ustawy. Organy obowiązane do współpracy przy sporządzaniu projektu planu, tryb i terminy dokonywania uzgodnień projektu określają przepisy art. 23-24 ustawy.

Zgodnie z tymi przepisami projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, sporządza wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Projekt musi być zgodny z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem (art. 15 ust. 1).

Wymagany zakres i skalę projektu określa przepis art. 16 ust. 1, który przewiduje, że plan miejscowy sporządza się w skali 1:1.000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Procedurę sporządzenia planu miejscowego określa przepis art. 17, który wymienia zadania wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, począwszy od ogłoszenia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, po przedstawienie radzie gminy projektu planu wraz z listą nieuwzględnionych uwag, zgłoszonych do projektu planu w wyznaczonym terminie.

Należy dodać, że uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu (art. 18 ust. 1).

Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Ostatnim etapem jest przestawienie przez wójta, burmistrza albo prezydent miasta uchwały wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych wojewodzie, w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi (art. 20 ust. 2).

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego (tom I – III) w rozpoznawanej sprawie organy gminy podejmowały swe działania w ramach przyznanych im kompetencji w zakresie planowania przestrzennego i nie naruszyły procedury planowania określonej w powołanych wyżej przepisach. Zaskarżona uchwała nie narusza także przepisów prawa materialnego.

W myśl przepisu art. 3 ust. 1 ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Gmina ma samodzielność planistyczną (władztwo planistyczne), jednak jej swoboda w kształtowaniu zasad zagospodarowania terenu i ustalaniu przeznaczenia terenu nie jest nieograniczona. Swoboda gminy ograniczona jest przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym niejako podwójnie, a mianowicie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest uchwalany w wyniku przeprowadzenia określonej przepisami tej ustawy wysoce sformalizowanej procedury, a ponadto treść planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, powinna odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach prawa (materialnego). W myśl przepisu art. 1 ust. 1 ustawy podstawą działań mających na celu kształtowanie polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego oraz postępowanie w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy jest ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 2 w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych, walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności, potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, potrzeby interesu publicznego. Ustalając przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu w planach zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek uwzględnienia w niezbędnym zakresie i wyważenia zarówno celów i zadań publicznych (ponadlokalnych i lokalnych), jak i interesów indywidualnych (zwłaszcza prawnie chronionych).

Zaskarżona uchwała podjęta została z uwzględnieniem zasad wynikających z przepisu art. 1 ustawy.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie gmina nie nadużyła też przyznanego jej w przepisie art. 3 ust. 1 władztwa planistycznego. Potrzeba opracowania planu w zakresie ciągu komunikacyjnego została dostatecznie uzasadniona. W prognozie oddziaływania na środowisko (tom I akt administracyjnych) wskazano, że realizacja nowego ciągu komunikacyjnego o wyższych parametrach technicznych umożliwi wyłączenie ruchu tranzytowego z zabytkowej części miasta, powodując zmniejszenie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza. Przyjęte rozwiązania były też szeroko uzasadniane na sesji Rady w dniu 9 marca 2005 r. Rozpatrzone zostały wszystkie uwagi zgłoszone do projektu. Podjęcie uchwały mimo sprzeciwu części właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze planu lub w pobliżu planowanego ciągu komunikacyjnego nie jest nadużyciem władztwa planistycznego.

Skarżący zarzuca, że uchwała narusza jego prawo własności.

Należy podkreślić, że powoływany przez skarżącego przepis art. 140 kodeksu cywilnego nie daje właścicielowi nieograniczonego władztwa nad rzeczą. Granice prawa własności, w myśl przepisu art. 140 k.c., określają ustawy, w tym ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji dopuszcza ograniczenie własności w drodze ustawy, jednak tylko w zakresie, w jakim ograniczenie to nie narusza istoty prawa własności. Naruszenie istoty prawa własności nastąpiłoby wówczas, gdyby wprowadzone ograniczenia ustawowe dotyczyły podstawowych uprawnień, składających się na treść prawa własności i uniemożliwiałyby realizowanie przez to prawo funkcji, jaką ma ono spełniać w porządku prawnym. Unormowanie zawarte w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy, który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości nie narusza zasad wynikających z przepisów Konstytucji i kodeksu cywilnego. W doktrynie podkreśla się, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ogranicza prawo własności, a plan jako akt prawa miejscowego jest aktem wykonującym ustawę ((por. "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 61).

W wyroku z dnia 18 stycznia 2002 r. ( III RN 192/00, opubl. w OSNP 2002, z.15, poz. 346), aktualnym także pod rządem nowej ustawy, Sąd Najwyższy stwierdził, że przy ocenie, czy uchwała rady gminy w sprawie planu miejscowego narusza interes prawny lub uprawnienie właściciela nieruchomości gruntowej należy odróżniać zgodne z prawem i zasadą proporcjonalności postanowienia ograniczające prawo własności tej nieruchomości od sprzecznych z prawem postanowień planu miejscowego, które nie ograniczają prawa własności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz naruszają istotę tego prawa.

W ocenie Sądu postanowienia planu nie naruszają istoty prawa własności skarżącego.

Uchwalony przez Radę plan dotyczy ulic: [...] – [...] [...] – [...]. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów skarżący jest właścicielem (lub współwłaścicielem) nieruchomości położonych przy ulicach [...] i [...], a zatem nie bezpośrednio w obszarze planu, jednak w pobliżu planowanych inwestycji. Z treści uchwały wynika bowiem, że ulica [...] dochodzi do ulicy [...] i, projektowane jest też przedłużenie ulicy [...]. Podstawą zaskarżenia uchwały jest wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Skarżący wskazuje na naruszenie prawa własności przez ustalenia planu, zarzucając, że poszerzenie ulic wymaga "zabrania" części nieruchomości, ponadto wyburzonych zostanie kilka domów. Zarzuty te są bezpodstawne, ponieważ nieruchomości skarżącego nie znajdują się w obszarze planowanych inwestycji, w szczególności zaś nie będą wykorzystane na poszerzenie ulic wskazanych w uchwale. Natomiast przewidywane przez skarżącego zwiększenie natężenia ruchu na ulicach objętych planem nie może być uznane za niezgodne z prawem naruszenie prawa własności lub innych uprawnień skarżącego, którego nieruchomości nie przylegają bezpośrednio do tych ulic. Ponadto, jak już o tym była mowa, potrzeba uchwalenia planu została przekonująco uzasadniona wymogiem usprawnienia obsługi komunikacyjnej miasta.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)