Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 22/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 2,  art. 16 ust. 1,  art. 17 ust. 1 i 2,  art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2009 r. sprawy ze skargi K. Ś. na bezczynność spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] z siedzibą w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. K. Ś. zwrócił się do "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., w której większościowym udziałowcem jest Gmina Miasta R., o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości usytuowanej w R. przy ul. [...].

W piśmie z dnia [...] maja 2009 r. spółka jako podmiot obowiązany do udzielenia informacji, poinformowała K. Ś., że nie udzieli mu wyczerpującej odpowiedzi (udostępnienia kserokopii aktu notarialnego) z uwagi na treść art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku ich wykroczeniem poza ramy określone w ustawie. Powołując się na w/w przepis, spółka ma obowiązek ograniczenia tego typu informacji ze względu na prywatność osób fizycznych, ochrony informacji niejawnych oraz z powodu obowiązku zachowania tajemnicy przedsiębiorcy.

W związku z powyższym, K. Ś. pismem z dnia [...] maja 2009 r. wniósł skargę na bezczynność "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w R. w sprawie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że pomimo upływu terminu o jakim mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej nie udostępnił jej. Nie wydał też decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy. W związku z powyższym spółka pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka podniosła, że pismem z dnia [...] maja 2009 r. ( wysłanym [...] maja 2009 r. ) udzieliła odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zaś skarżący osobiście pokwitował odbiór listu w dniu [...] maja 2009 r. Skarżący podpisując zwrotne potwierdzenie przesyłki poleconej miał więc świadomość, że odpowiedź na jego wniosek została udzielona w terminie. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem bezczynności. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że podstawą skargi na bezczynność jest fakt milczenia organu. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie nie można postawić spółce zarzutu bezczynności, to należy uznać zasadność wniosku o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu, czy też podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji, cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ ( podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ) aktu lub dokonanej czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie dokonano czynności, czy zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi ( podmiotowi obowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej ) nie można zarzucić stanu bezczynności.

Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm., dalej jako ustawa o dostępie do informacji publicznej ) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Na podstawie natomiast art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przy czym w myśl art. 17 ust. 1 w/w ustawy przepis ten stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej niebędących organami władzy publicznej. W tym ostatnim przypadku zamiast odwołania stronie służy prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ( art. 17 ust. 2 powołanej ustawy ).

Zatem, rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo - w razie odmowy jej udzielenia lub umorzenia postępowania - w formie decyzji. Dopiero brak podjęcia przez organ ( podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ) któregokolwiek z działań wymienionych wyżej tworzyłby stan jego bezczynności. Z punktu widzenia oceny, czy podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej pozostaje w bezczynności, nie ma bowiem znaczenia fakt, czy reakcja tego podmiotu na wniosek (tu odpowiedź w formie pisma), była właściwa, wystarczająca, zaspakajająca oczekiwania strony czy zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy (por. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 10.03.2009r. sygn. II SAB/Bk 59/08).

W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. w dniu [...] kwietnia 2009 r. Spółka jako podmiot obowiązany do udzielenia informacji, pismem z dnia [...] maja 2009 r. ( wysłanym [...] maja 2009 r. ), poinformowała skarżącego, że nie udzieli wyczerpującej odpowiedzi (udostępnienia kserokopii aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości) z uwagi na treść art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z jej wykroczeniem poza ramy określone w ustawie. Tym samym, należy uznać, że spółka odmówiła udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie w wymaganym przez art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podmiot obowiązany do udzielania informacji ustosunkowujący się do żądania poprzez pismo z dnia [...] maja 2009 r. o znamionach decyzji, nie był bezczynny, ponieważ podjął w sprawie działania wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie naruszając przy tym wynikającego z ustawy terminu do załatwienia sprawy. Pismo to wprawdzie nie jest oznaczone jako decyzja, nie zawiera stosownego pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani też jej uzasadnienie nie wskazuje zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt. 2 w/w ustawy imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, w/w pismo z powodu zawarcia w nim minimum niezbędnych elementów, należy uznać w istocie za decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Możliwość kwalifikacji pisma jako decyzji potwierdza utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego ( np. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 1999 r. sygn. akt I SA 1509/98, LEX nr 48728, wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001 r. sygn. akt III SAB 34.01, LEX Nr 79247 ). Dlatego nie można zgodzić się ze skarżącym, który w skardze stwierdził, że spółka nie wydała decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.

Podkreślić również należy, że skarżący wyraźnie zarzucił w skardze podmiotowi obowiązanemu do udzielenia informacji pozostawanie w bezczynności, stąd Sąd, będąc związanym przedmiotem skargi, nie mógł jej traktować jako skargi na decyzję. Poza oceną Sądu pozostaje więc zgodność tej decyzji z prawem, a mianowicie, czy podmiot obowiązany słusznie odmówił udostępnienia informacji publicznej.

Bezczynność podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że podmiot obowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje, ani też nie wydaje decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Innymi słowy, z bezczynnością podmiotu obowiązanego w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy milczy on wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Natomiast stanowisko podmiotu obowiązanego, zajęte w niniejszej sprawie, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera - o czym wyżej - procesową formę decyzji administracyjnej. Fakt, że spółka odmówiła skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w formie przesłania kserokopii aktu notarialnego umowy sprzedaży nie zmienia tego, że pismo to należy traktować jak decyzję administracyjną. Przedmiotowe pismo wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny podmiot który je sporządził, datę wydania, zostało skierowane do konkretnego adresata, którym jest skarżący; zawiera rozstrzygnięcie, którym jest odmowa udostępnienia informacji ; zawiera również uzasadnienie jak i podstawę prawną rozstrzygnięcia (zaistnienie przesłanek z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej), nadto zostało podpisane przez prezesa zarządu spółki, czyli osobę upoważnioną do wydania decyzji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został przez podmiot obowiązany do udzielenia informacji rozpatrzony. Tym samym, nie można uznać, że "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. pozostaje w bezczynności.

Jednocześnie należy podkreślić, że w sprawie ze skargi na bezczynność podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji, Sąd nie ocenia zgodności z prawem wydanego aktu, czy też prawidłowości postępowania, w ramach którego akt ten został wydany. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla jej rozpoznania miała okoliczność wydania przez podmiot obowiązany decyzji, którą odmówiono udostępnienia żądanych informacji. Tym samym, należy uznać, że rozpatrzono wniosek skarżącego. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd administracyjny nie jest przy tym uprawniony do oceny, czy wydana decyzja jest prawidłowa i wyczerpująca.

Na marginesie niniejszej sprawy, należy zauważyć, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. W myśl zaś ust. 3 w/w przepisu sądem właściwym do orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1 , jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.