Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 410/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 122, 180, 187, 190
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi W. D. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: I, II, IV, V, VII, VIII, IX i XI 2000 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w części, która została uchylona, 3. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego W. D. E. w S. kwotę 5600 (pięć tysięcy sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B.

Nr [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Nr [...] z [...] r. w części dotyczącej rozliczenia przez W. D. podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2000 r.

Organ pierwszej instancji decyzją z [...] r. Nr [...] dokonał skarżącemu rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2000 roku. Stwierdził bowiem, iż skarżący odliczył w poszczególnych miesiącach 2000 roku podatek naliczony w łącznej kwocie 26.721,36 zł. z faktur zakupu paliwa bezołowiowego:

a) którym rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. Nr 142 z 2000 r., poz. 17 ze zm.),

b) które wykorzystywano do napędu samochodu osobowego Honda Accord.

Od decyzji tej Skarżący odwołał się wnosząc o jej uchylenie w całości

i umorzenie postępowania w sprawie. Po rozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy postanowił utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji

w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2000 r. Natomiast za marzec, czerwiec, październik

i grudzień 2000r. postanowił uchylić przedmiotową decyzję i przekazać sprawę

za te okresy rozliczeniowe organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące zakwestionowanych wydatków na zakup paliwa bezołowiowego.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji odwołał się w tej mierze do decyzji organu pierwszej instancji z dnia 30 stycznia 2007 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organy podatkowe ustaliły ponadto, iż Skarżący dokonywał zakupu paliwa bezołowiowego do napędu samochodu Honda Accord, który wykorzystywany był

w działalności gospodarczej. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w O. z [..] r. nr [..], stwierdzającą nieważność decyzji wydanej przez Inspektora Powiatowego w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w E., samochód Honda Accord stracił status samochodu ciężarowego. Organ odwoławczy podniósł, iż zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych jak i Sąd Najwyższy stały na stanowisku, że ocena rodzaju samochodu powinna być oparta na świadectwie homologacji (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 roku, sygn. akt OKP 17/00, z 18 grudnia 2000 roku, sygn. akt OKP 18/00 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2001 roku, sygn. akt III RN 194/01). W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd Najwyższy wyraził opinię, że dowód rejestracyjny jest dokumentem dopuszczającym samochód do ruchu, a nie określającym jego rodzaj i typ. Wobec powyższego, w ocenie organów podatkowych twierdzenie skarżącego, iż przedmiotowy samochód w 2000 roku był uważany za samochód ciężarowy jest całkowicie bezzasadne. Zatem, w świetle art. art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług również podatek naliczony z faktur zakupu paliwa bezołowiowego, które wykorzystane było w działalności gospodarczej do napędu samochodu osobowego Honda Accord, nie podlegał w 2000 roku odliczeniu.

Na powyższą decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku. Decyzji tej zarzucił:

1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia powodujący naruszenie prawa materialnego, a w szczególności:

- art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) przez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na uznaniu, że:

- w przypadku zakupionego paliwa doszło do rozporządzenia nim poprzez odwołującego się w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków

do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, co skutkowało nie uwzględnieniem obniżenia przez podatnika podatku należnego

o kwotę podatku naliczonego zawartego w przedmiotowych fakturach,

2. Naruszenie prawa procesowego, w szczególności:

a) naruszenie art. 122, 180 § 1, 181, 187 § 1, 191 i 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, uznanie, że dowód (znany organom podatkowym z urzędu) w postaci protokołu z kontroli źródłowej przeprowadzonej przez inspektorów z Urzędu Skarbowego w W.M. w dniach 16 i 17 grudnia 2000 roku

w przedmiocie prawidłowości rozliczania podatku VAT za okres od stycznia

do października 2000 roku nie jest przydatny do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku VAT za okresy roku 2000,

b) art. 209 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez oparcie decyzji w niniejszej sprawie na nieprawomocnej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...]2006 r. Nr [..] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok.

Skarżący wskazał nowy dowód w postaci wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2007r. w sprawie I SA/Bk 208/07. Ponadto Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Skarbowej w B.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł

o jej oddalenie. Organ w całości podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. ustosunkowując się natomiast do pominięcia w sprawie dowodu

w postaci protokołu kontroli organ odwoławczy wskazał, iż protokół ten zawiera wyłącznie ogólne dane dotyczące przedmiotu prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, rodzaju prowadzonych urządzeń księgowych

oraz ustalenia dokonane na podstawie rejestrów w powiązaniu z dokumentami źródłowymi, z których wynika: ilość pozycji w rejestrze zakupów i sprzedaży, wartość netto zakupów i wartość netto sprzedaży wg stawki 22% i 7% oraz podatek naliczony

i należny za w/w okresy. Wynika z niego też, jakie środki trwałe zostały zakupione oraz to, że kwoty wynikające z rejestrów są zgodne z wykazanymi i rozliczonymi

w deklaracjach VAT-7.

W dniu 22.08.2207 wpłynęło do Sądu pismo Skarżącego, w którym wniósł

on o zasądzenie od strony przeciwnej odsetek podatkowych oraz kosztów egzekucyjnych.

Na rozprawie w dniu 7.12.2007 r. pełnomocnik Skarżącego dodatkowo zarzucił naruszenie przez organy skarbowe art. 25 ust 1 pkt 3a ustawy o podatku

od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, albowiem doszedł do przekonania,

że narusza ona przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiot sporu w tej sprawie odnosi się zasadniczo do dwóch zagadnień.

Po pierwsze, do poczynionych przez organy skarbowe ustaleń stanu faktycznego

i oceny ich skutków prawnych, a wszystko to w aspekcie rozporządzenia zakupionym paliwem w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (zwanej dalej u.p.d.o.f.).

Po drugie, pozbawienia Skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem paliwa do samochodu Honda Accord.

Organy skarbowe zakwestionowały prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z rozporządzenia zakupionym paliwem w sposób nie pozwalający

na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez Skarżącego wydatków na zakup 45.442,68 litrów benzyny bezołowiowej, wskazując na przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, odwołując się w zakresie kwalifikacji wydatków do kosztów uzyskania przychodów

do przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w roku 2000 stanowił,

że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych

w art. 23 tejże ustawy. Ustawowe kryteria kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów odpowiadają generalnej formule, iż wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu i dotyczyć poszczególnego źródła przychodu, a z drugiej strony nie może znajdować się w tej grupie wydatków, które wyraźnie są włączone z kosztów uzyskania przychodów. Należy przy tym podkreślić, iż to nie skutek w postaci uzyskania przychodu, lecz dążenie do tego celu, powinno być w tym zakresie podstawowym kryterium oceny danego wydatku. Choć osiągnięcie przychodu nie jest wymagane, to jednak poniesiony wydatek musi być temu celowi bezpośrednio podporządkowany. Nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu wydatek, który jest ukierunkowany na osiągnięcie innych, niezwiązanych z przychodem celów, bądź pozostaje bez związku z danym źródłem przychodów, jak np. wydatki osobiste podmiotu zarządzającego przedsiębiorstwem. W literaturze wyrażono pogląd, iż "przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów trzeba brać pod uwagę zarówno przeznaczenie wydatku (jego celowość, racjonalność, zasadność, niezbędność),

jak i potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodów (zob. A. Gomułowicz, Koszty uzyskania przychodów w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - wybrane aspekty, (w:) Regulacje prawno-finansowe i rozwiązania finansowe Pro publico bono, Księga Jubileuszowa profesora Jana Głuchowskiego, Toruń 2002, s. 87.).

Z problematyką kosztów uzyskania przychodów ściśle wiąże się też kwestia dokumentowania wydatków. W judykaturze przeważa stanowisko, że zarówno fakt poniesienia wydatku, jak i związek wydatku z przychodem może być w toku postępowania wykazywany za pomocą każdego dowodu, odpowiadającego warunkom stawianym przez przepisy prawa procesowego (zob. wyroki NSA:

z 22 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 706/96; z 11 lipca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 491/06; z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1100/96; z 18 września 1997 r.,

sygn. akt I SA/Kr 214/97). Podzielając, co do zasady, powyższe stanowisko należałoby jedynie wskazać, że tylko w niektórych przypadkach ustawodawca określa w przepisach prawa materialnego szczególne wymogi dokumentowania wydatków i tylko wówczas od spełnienia tych dodatkowych warunków uzależnione jest wywołanie skutków prawnopodatkowych (zob. np.: art. 22 ust. 11, art. 23 ust. 5 u.p.d.f.). Jeżeli natomiast takie materialnoprawne ograniczenie nie występuje,

to nie można pozbawić podatnika możliwości wykazania faktu poniesienia wydatku oraz jego związku z przychodem za pomocą wszelkich dostępnych i dopuszczalnych przez prawo procesowe dowodów.

W przedmiotowej sprawie organy skarbowe nie zakwestionowały w istocie tego, że W. D. w roku 2000 nabył 45.442,68 litrów paliwa bezołowiowego. Nie zakwestionowały też faktu, iż podatnik poniósł z tego tytułu wydatek w łącznej kwocie 116.434,12 zł. Postawiły jednak tezę, że zakupione paliwo nie mogło być wykorzystane w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a to głównie z tego powodu, iż jedynym pojazdem, do którego konieczne było tankowanie paliwa bezołowiowego był samochód Honda Accord. Otóż zdaniem Sądu twierdzenie to nie znajduje dostatecznego oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z faktu, iż do jednego samochodu konieczne jest tankowanie paliwa bezołowiowego nie wynika zakaz tankowania takiego paliwa

do innych samochodów, pojazdów i maszyn. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że w firmie Skarżącego było w tym okresie 14 różnego rodzaju napędzanych benzyną samochodów i maszyn (między innymi: Żuk A13, Daewoo Polonez, żuraw samochodowy Star 660, pogłębiarka samochodowa, agregat natryskowy, pilarki spalinowe). W aktach sprawy brak jest natomiast jakiegokolwiek dowodu, że nie mogło być do nich używane paliwo bezołowiowe.

Bez przeprowadzenia w tej kwestii postępowania dowodowego nie można tego

z góry wykluczyć. Niewystarczający jest w tym zakresie argument organów skarbowych, że na fakturach dokumentujących zakup tego paliwa znajdują się numery rejestracyjne jedynie dwóch samochodów: Hondy Accord – [...],

oraz Chevroleta – [...]. W żaden sposób nie prowadzi to jeszcze

do podważenia twierdzeń podatnika, że paliwo to było samochodem Chevrolet dowożone w beczkach na teren prowadzonych przez niego budów w celu wykorzystania go do innych samochodów i urządzeń. W ocenie Sądu Skarżący przekonująco argumentuje, że zupełnie nieracjonalne byłoby tankowanie na stacji paliw, np. żurawia samochodowego Star 660, który spala 44 litrów benzyny

na 100 km. Na tankowanie paliwa do beczek może również wskazywać fakt,

iż faktury oznaczone numerem rejestracyjnym Chevroleta dokumentują zakup różnych rodzajów paliw, w tym nie tylko benzyny, ale także oleju napędowego. Oczywistym jest natomiast, że samochód ten nie może być napędzany jednocześnie benzyną i olejem napędowym. Za tym, że kupowane paliwo mogło być tankowane

do beczek może również przemawiać i to, iż w wielu przypadkach jego ilość przekraczała pojemność baku tego samochodu. W tej kwestii dostrzegalna jest

w argumentacji organów pewna sprzeczność. Z jednej strony wskazują one, że ilość kupowanego paliwa przewyższa pojemność zbiornika samochodu Chevrolet,

z drugiej zaś twierdzą, że paliwo to nie mogło być wykorzystywane do innych pojazdów i maszyn, gdyż na fakturach dokumentujących jego zakup widnieje numer rejestracyjny Chevroleta. Zdaniem Sądu, jeżeli organy nie kwestionują faktu zakupu spornego paliwa i prawdziwości dotyczących tego paliwa dokumentów źródłowych,

to podważenie związku przyczynowego między tym wydatkiem a przychodem powinno opierać się na wykazaniu faktycznej niemożliwości wykorzystania tego paliwa w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. W tym zakresie nie przeprowadzono jednak postępowania dowodowego.

Oczywiście, to na podatniku spoczywa główny ciężar wykazania związku wydatków z przychodem i to on powinien w toku postępowania przejawiać w tym zakresie inicjatywę dowodową. Powyższe nie zwalnia jednak organu z obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy - art. 122 i 187 o.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że skarżący nie przedstawił dowodów uzasadniających zaliczenie zakupu paliwa bezołowiowego do kosztów uzyskania przychodów. Z twierdzeniem tym nie można się jednak zgodzić. O ile bowiem

na etapie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji podatnik rzeczywiście nie przejawiał w tym zakresie inicjatywy dowodowej, to już w złożonym do Dyrektora Izby Skarbowej odwołaniu zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego na okoliczność określenia ilości zużywanego paliwa

przez Skarżącego w związku z wykonywaniem inwestycji energobudowlanych.

Zważyć przy tym należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 o.p.) każda sprawa podatkowa, rozpoznana

i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Dwuinstancyjność postępowania podatkowego oznacza obowiązek ponownego rozpoznania całej sprawy i dla tego też organ drugiej instancji nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Powinien ponownie rozpoznać całą sprawę, czego niezbędnym elementem jest wszechstronne wyjaśnienie wszystkich jej okoliczności, a zwłaszcza tych, które okazały się sporne. Jeżeli

nie może tego uczynić sam w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego

(art. 229 o.p.), winien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia (art. 233 § 2 o.p.).

W świetle tych uwag należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie

nie wyjaśniono w sposób dostateczny kluczowej kwestii, tj. czy w ramach prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, podatnik wykorzystywał sporne paliwo do innych pojazdów i urządzeń, niż samochód Honda Accord.

W tym zakresie nie przeprowadzono czynności dowodowych, które mogłyby

to jednoznacznie potwierdzić lub wykluczyć. Organy podatkowe nie podjęły się nawet przeprowadzenia czynności przesłuchania pracowników Skarżącego oraz pracowników stacji benzynowej na okoliczność zakupu, transportu i wykorzystania nabywanego paliwa przez Skarżącego. W tym też zakresie Sąd podziela stanowisko przedstawione w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27.06.2007 r., sygn. akt SA/Bk 208/07.

Zgodzić natomiast należy się z organami podatkowymi w kwestii zastosowania art 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług. Otóż o charakterze pojazdu decyduje świadectwo homologacji. Natomiast rejestracja pojazdu jest dokonywana zasadniczo na podstawie tegoż świadectwa.

O charakterze dowodu rejestracyjnego stanowi art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo

o ruchu drogowym, który w brzmieniu obowiązującym do końca 2001 r. stanowił,

iż dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny

albo pozwolenie czasowe. Natomiast zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym producent lub importer nowego typu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać na nie świadectwo homologacji typu, wydane przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Przy czym za producenta, uważa się również podmiot dokonujący montażu lub zabudowy pojazdów.

Każdy więc z omawianych dokumentów pełni inną rolę: świadectwo homologacji decyduje o rodzaju pojazdu, dowód rejestracyjny rozstrzyga

o dopuszczeniu pojazdu do ruchu. W świetle powyższych uwag rodzaj samochodu wynika ze świadectwa homologacji, czyli nie kreuje go dowód rejestracyjny, w którym jedynie wpisywane są dane ustalone w świadectwie.

Odnośnie natomiast zarzutów dotyczących naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej z powodu nieuwzględnienia treści protokołu z kontroli przeprowadzonej

w 2000 r. przez Urząd Skarbowy w W. M., Sąd nie miał możliwości w tej kwestii się wypowiedzieć jednoznacznie. Otóż dowody zgromadzone w sprawie mają to do siebie, że winny być zgromadzone w aktach sprawy. Dotyczy to również dowodów znanych z urzędu organowi podatkowemu. W przeciwnym bowiem razie Sąd nie ma możliwości odniesienia się do materiału dowodowego, gdy ten jest niekompletny. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Należy zwrócić uwagę na to, że organ odwoławczy nie odrzucił w ogóle walorów dowodowych protokołu z 2000 r. albowiem dokonał jego analizy oraz oceny

i wyprowadził z tego określone wnioski. Można zatem uznać, iż protokół ten był dowodem w sprawie, w rozumieniu art. 180 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji powinien zatem zostać włączony do akt sprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie miał zatem możliwości orzeczenia o odsetkach podatkowych oraz o kosztach egzekucyjnych, o co wniósł Skarżący.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 122, art. 180 i art. 187 i 190 o.p. Organy nie wywiązały się z ciążącego na nich obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nie przeprowadziły dowodów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia spornej kwestii.

W konsekwencji ocena niekompletnego materiału dowodowego nosi cechy dowolności.

Stwierdzając naruszenie przywołanych wyżej przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania na podstawie

art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając ponowienie sprawę organy skarbowe podejmą czynności dowodowe, zmierzające do ustalenia, czy nabywane przez Skarżącego paliwo bezołowiowe było dostarczane w beczkach lub kanistrach na teren prowadzonych przez jego firmę budów i było tam wykorzystywane do pojazdów i urządzeń, innych niż samochód Honda Accord. W tym celu należy rozważyć przesłuchanie pracowników firmy podatnika, jak też pracowników stacji paliw, na których dokonywano zakupu spornego paliwa. Rozważyć również należy przeprowadzenie opinii biegłego na okoliczność określenia ilości zużywanego paliwa

przez Skarżącego w związku z wykonywaniem inwestycji energobudowlanych. Organ podatkowy do akt sprawy włączy ponadto protokół z kontroli przeprowadzonej

w 2000 r. przez Urząd Skarbowy w W.M., a następnie dokona jego oceny w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym

w sprawie.