Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2094/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 5, art. 2 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a i n, art. 89 ust 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2, art. 91
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
article: art. 3 § 1, art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2, art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 11, art. 8 ust. 1
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
article: art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o. o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 91/16 w sprawie ze skargi M. Sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 10 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Sp. z o. o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 91/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 10 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 10 lutego 2010 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego II w Warszawie przeprowadzili kontrolę urządzania gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier na automatach mieszczącym się w lokalu przy ul. S. róg Ś. działka [...], w W., dokumentując ustalenia kontroli protokołem z 10 lutego 2010r.

W wyniku kontroli wskazanego punktu gier stwierdzono, że w lokalu znajdują się trzy sprawne automaty do gier, co do których kontrolujący ustalili, że wartość maksymalnej stawki w jednej grze jest wyższa niż stawka określona w art. 129 ust. 3 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540. ze zm. dalej: "u.g.h.").

W dniu 10 sierpnia 2010r. została sporządzona opinia biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w Częstochowie, mgr. inż. Remigiusza Rydza - biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji. We wnioskach końcowych biegły podkreślił, że automaty będące przedmiotem sprawy, nie spełniają wymogów technicznych zgodnych dla automatów o niskich wygranych podlegających przepisom u.g.h.

Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego II w Warszawie decyzją z 26 listopada 2013 r. wymierzył stronie karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na w kwocie 36.000 zł.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia 10 listopada 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 3 u.g.h. za gry na automatach uważa się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W sytuacji gdy zachodzi okoliczność nie spełnienia ustawowej definicji gry na automacie o niskich wygranych wyrażonej w art. 129 ust. 3 u.g.h. zastosowanie ma przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Natomiast stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. kara pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Skoro w trakcie kontroli ustalono, że w lokalu znajdowały się automaty do gier niespełniające przepisów ustawy, to zgodnie z powyższym kara pieniężna orzeczona w przedmiotowym postępowaniu winna wynosić 36.000 zł.

Organ II instancji stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci protokołu z kontroli, w trakcie której kontrolujący funkcjonariusze zagrali na przedmiotowych automatach za wyższą od wymaganej przepisem stawkę, potwierdzone opinią biegłego sądowego, jest spójny co do poczynionych ustaleń w zakresie urządzania na tych automatach gier z pominięciem wymogów art. 129 ust. 3 u.g.h.

Oddalając skargę spółki na wstępie rozważań Sąd I instancji przedstawił podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji i stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji uznał, że dowody w postaci oględzin i eksperymentu przeprowadzonego przez organy w toku kontroli oraz stanowisko biegłego Ryszarda Rydza wykazały, że wbrew posiadanemu zezwoleniu automaty do gier nie były automatami do gier o niskich wygranych, bowiem wartość maksymalnej stawki w jednej grze była wyższa niż 0,50 zł na jaką dozwala art. 129 ust. 3 u.g.h. i wynosiła 100 punktów kredytowych, co stanowiło równowartość 10 zł.

Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności zastosowania wobec skarżącego postanowień art. 89 u.g.h., ze względu na brak notyfikacji tego przepisu, jako przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L. 204 z 21.7.1998, str. 37) stwierdził, że zarzut ten nie mógł odnieść skutku zamierzonego przez skarżącego. Sąd I instancji powołał się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Pogląd ten Sąd I instancji w pełni podzielił i w związku z tym przyjął, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. co oznacza, że wymierzenie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry było uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka zaskarżając go w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi

1. naruszenie przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej, który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy naruszeniu przepisów postępowania oraz naruszeniu prawa materialnego polegającego na niezbadaniu okoliczności konkretnego przedmiotowego przypadku, a w szczególności dokonanie ustaleń z pominięciem okoliczności dotyczących braku jakiejkolwiek świadomości ze strony spółki i jej władz, że automaty mogą nie spełniać kryteriów ustawowych tj. z pogwałceniem zaleceń zawarty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014r.ozn. SK 6/12, DZ. U. z 2014r. poz. 926

2. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, że została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. dokonanie dowolnych ustaleń przez Sąd, niepopartych zgromadzonym materiałem dowodowym, a przejawiające się w przyjęciu, że wystarczającą przesłanką do ukarania skarżącej karą administracyjną jest uchybienie przez prawidłowo zarejestrowane automaty o niskich wygranych normy maksymalnej stawki za jedną grę lub maksymalnej wygranej, przy braku jakiejkolwiek wiedzy i świadomości pozwanej w tym zakresie.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organ art. 2 ust. 5, oraz art. 2 ust. 6 i art. 89 ust 1 i 2 u.g.h., art. 122, 123, 180, 187, 191 O.p. oraz przepisów art. 2, 7, 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

4. naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, wobec czego skarga powinna zostać uwzględniona.

5. Naruszeniu przepisu art. 134 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na jego niezastosowaniu i przyjęciu, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia prawa materialnego przejawiającego się w uznaniu, iż zastosowana do wymierzenia kary pieniężnej podstawa prawna o tj. art. 89 ust 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. jest prawidłowa podczas gdy podstawę do wymierzenia kary pieniężnej winny stanowić przepisy art. 89 ust 1 pkt 1, bowiem postępowanie nie było prowadzone wobec podmiotu prowadzącego kasyno, który urządzał gry na automatach poza kasynem, lecz co wynika z dokonanych ustaleń faktycznych postępowanie prowadzone było wobec podmiotu urządzającego gry bez koncesji lub zezwolenia bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry, czyli wobec podmiotu o jakim mowa w art. 89 ust 1 pkt 1 u.g.h.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 w związku z 14 ust. 1 i 6 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej mimo braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu u.g.h. wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 marca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do Skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C -213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 pkt 2 ustawy o grach hazardowych;

3. art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw z art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 23a u.g.h. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię rzeczonych przepisów, jak również niewłaściwe ich zastosowanie wskutek a) braku jednoznacznego stwierdzenia "technicznego charakteru" art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz wynikającej z tego niemożności zastosowania jako sprzężonej normy sankcjonującej art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; c) nieprawidłowego uznania, że pomiędzy art. 14 ust. 1 u.g.h., a art. 6 ust. 1 u.g.h. oraz art. 23a i n. u.g.h. nie zachodzi związek wskazujący na "techniczny charakter" tychże norm, uniemożliwiający zastosowanie normy sankcjonującej z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jako urzeczywistniającej nienotyfikowany zakaz z art. 14 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepis z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jako norma sankcjonująca nakaz posiadania koncesji (możliwej do uzyskania wyłącznie na kasyno gry) oraz obowiązek zarejestrowania automatu do gier (procedury możliwej do zainicjowania i dopełnienia wyłącznie przez podmiot posiadający koncesję/udzielanej wyłącznie na kasyno gry) nieuchronnie prowadzi do urzeczywistnienia nienotyfikowanego art. 14 ust. 1 u.g.h. jako jego podstawowej, zasadniczej normy sprzężonej sankcjonowanej, co wyklucza zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenie na Skarżącą karę pieniężną na podstawie ust. 2 pkt 1 tego przepisu, w konsekwencji braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, co czyni niezasadnym wymierzenie kary pieniężnej w niniejszym postępowaniu, zgodnie z wiążącą wykładnią Trybunału Sprawiedliwości UE dokonaną wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214 i C-217/11 (FORTUNA i inni) oraz wyrokiem z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 (Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów

W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2017 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Wobec takich regulacji poza sporem pozostaje okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest jedynie zbadanie przez ten Sąd, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy kasacyjne.

Na wstępie należy przypomnieć, że kontroli instancyjnej został poddany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. w którym oddalono skargę M. G. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 10 listopada 2015 r. w przedmiocie wymierzenia na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Naczelny Sąd Administracyjny mając na względzie sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wyjaśnia, że zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wydanie wyroku oddalającego skargę dowodzi, że w niniejszym postępowaniu Sąd Wojewódzki dokonał kontroli zaskarżonej przez spółkę decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 10 listopada 2015 r. utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Warszawie z dnia 26 listopada 2013 r. nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości 36 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Natomiast zupełnie irrelewantna dla sprawy jest kwestia świadomości ze strony spółki, czy też jej władz, że automaty nie spełniały kryteriów ustawowych. Zatem zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. nie jest uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. (pkt 3 skargi kasacyjnej - grupa zarzutów naruszenia prawa procesowego). Skarżąca kasacyjnie nie wykazała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem prawa procesowego a wynikiem sprawy, ograniczając się do użycia ogólnikowych twierdzeń, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy konieczne było przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę, a zaniechanie organów w tym zakresie skutkowało istotną niekompletnością materiału dowodowego. Uzasadnienie to nie zawiera żadnej argumentacji, która wskazywałaby na to, iż gdyby do naruszenia prawa nie doszło, inny byłby wynik sprawy. Wymogu tego nie spełnia z pewnością przytoczenie ogólnych wywodów na temat zasad postępowania przed organami administracji oraz powoływanie orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i wywiedzenie w drodze dedukcji wniosku, że Sąd dokonał dowolnych ustaleń bowiem przyjął, że wystarczającą przesłanką do ukarania karą administracyjną jest uchybienie przez prawidłowo zarejestrowane automaty o niskich wygranych normy maksymalnej za jedną grę lub maksymalnej wygranej, przy braku jakiekolwiek wiedzy i świadomości pozwanej w tym zakresie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych musi odnosić się do realiów sprawy, a powoływanie się na poglądy orzecznictwa może stanowić wzmocnienie argumentacji skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wywiedzie z tych poglądów wnioski dotyczące sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną (tak np. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r., II GSK 2468/11, Lex nr 1340155).

Wobec braku skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego przyjąć należy, że w toku kontroli, a także w drodze innych przeprowadzonych w sprawie dowodów wykazano w sposób niewątpliwy, że na spornych automatach gry były urządzane z naruszeniem art. 129 ust. 3 u.g.h., tj. wysokości maksymalnej stawki i wysokości maksymalnej jednorazowej wygranej.

Odnosząc się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 5, art. 2 ust. 6 u.g.h. oraz art. 2, art. 7 i art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 3 skargi kasacyjnej - grupa zarzutów procesowych) należy zaznaczyć, że nie zawierają one żadnego uzasadnienia, zatem nie mogły być poddane kontroli instancyjnej.

Przechodząc do oceny zarzutu zawartego w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jest formalnie wadliwy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Autor skargi kasacyjnej natomiast zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 134 p.p.s.a. bez podania jednostki redakcyjnej w oparciu, o którą zarzut został sformułowany, w sytuacji, gdy artykuł ten składa się z dwóch paragrafów.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego (opisanych w pkt 1 i 3 (powinno być pkt. 2) grupy zawartych w podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) należy przyjąć, że w istocie zbiorczo zmierzają one do wykazania technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i charakteru relacji zachodzącej między tym przepisem a art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Wymienione kwestie zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie siedmiu sędziów w uchwale podjętej dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (publik. ONSAiWSA z 2016 r. nr 5, poz. 73), stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie pogląd wyrażony w uchwale z dnia 16 maja 2016r., II GPS 1/16, przyjął jako własny.

Wobec powyższego należy przyjąć, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, a zatem niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.