Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 403/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 142, art. 101 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektów do stanu zgodnego z przepisami 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 997,00 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z [...] lutego 2022 r. nr [...] nakazującą M. S:

1. doprowadzić wykonane utwardzenie nieruchomości nr ew. gr. [...] przy ul. [...] w B. w pasie na długości 42 m od budynku drewnianego (ozn. nr 2), wzdłuż granicy od strony działki nr ew. gr. [...] przy ul. [...] w B., do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie zagospodarowania wód opadowych, tak aby były one kierowane na teren własnej działki;

2. zapewnić spływ wody opadowej z połaci dachowej budynku drewnianego (ozn. nr 2, od strony działki nr ew. gr. [...]) na teren własnej działki;

3. doprowadzić wykonane utwardzenie powierzchni gruntu działek nr ew. gr, [...] i [...] przy ul. [...] i [...] w B. od strony ul. N., w części znajdującej się na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planu symbolem 8.15 MN,U, do zgodności z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą nr VII/54/11 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 28.02.2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Skorupy w Białymstoku (rejon ulic: Zaściańskiej i Nowowarszawskiej) w zakresie powierzchni zabudowanej terenu wynoszącej maksymalnie 80% powierzchni nieruchomości, poprzez rozbiórkę 20% powierzchni wykonanego utwardzenia;

4. ww. obowiązki wykonać w sposób uzgodniony z osobą posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz przynależącą do właściwej izby samorządu zawodowego, a po ich wykonaniu przedłożyć w organie oświadczenie ww. osoby o prawidłowej realizacji utwardzenia nieruchomości, tj. w sposób zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania w odniesieniu do terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 8.15 MN,U, oraz o zapewnieniu spływu wody opadowej z połaci dachowej budynku drewnianego (ozn. nr 2, od strony działki nr ew. gr. [...]) na teren własnej działki;

5. obowiązki wykonać w terminie do 31.08.2022 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa. Prawidłowe jest stanowisko, że w niniejszej sprawie konieczne było przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy - Prawo budowlane, gdyż stwierdzony stan faktyczny odpowiada art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy tj. niezgodności wykonanej inwestycji z przepisami prawa. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w wyniku wykonania przez M. S. utwardzenia działki nr ew. gr [...] wody opadowe nie są odprowadzane na teren własnej działki inwestora, lecz spływają na teren działki sąsiedniej o nr [...]. Ponadto wody opadowe z połaci dachowej drewnianego budynku oznaczonego nr 2, w związku z lokalizacją przedmiotowego obiektu przy granicy działki o nr [...] oraz ze spadkiem części połaci dachowej w kierunku tej działki, a także brakiem rynien i rur spustowych w przedmiotowym budynku, nie są odprowadzane na teren nieruchomości skarżącego. Opisany sposób odprowadzenia wód opadowych nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Ponadto zasadne jest stwierdzenie niezgodności obecnego sposobu zagospodarowania nieruchomości przy ul. [...] i [...] w B., w części znajdującej się na terenie oznaczonym w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8.15MN,U, z zapisami tego planu. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że nakazany w decyzji z [...] lutego 2022 r. sposób wyeliminowania przedmiotowych naruszeń prawa jest właściwy. Ponadto zobowiązanie do wykonania obowiązków w sposób uzgodniony z osobą legitymującą się uprawnieniami budowlanymi pozwoli na zagospodarowanie działki zgodnie z wolą jej właściciela.

W odpowiedzi na zarzuty odwołania stwierdzono, że są one niezasadne. Organ nie podzielił stanowiska strony, że nieprawidłowe było działanie organu pierwszej instancji polegające na odmowie zawieszenia prowadzonego postępowania. Stwierdził przy tym, że wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie z [...] lutego 2022 r. o odmowie zawieszenia postępowania było zaskarżalne, zatem przepis art. 142 K.p.a., zgodnie z którym postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, nie ma tu zastosowania. W chwili obecnej postanowienie to ma przymiot ostateczności i prawomocności i nie podlega ocenie na obecnym etapie niniejszej sprawy. Ponadto organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przepisów ustawy - Prawo budowlane. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym szkice i ortofotomapy oraz wykonane zdjęcia fotograficzne, jednoznacznie dowodzą wskazanych powyżej naruszeń prawa.

Skargę na tę decyzję do sądu administracyjnego wniósł M. S. i zarzucił naruszenie:

I. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy zgodnie z poniższymi przepisami, decyzja podlegała uchyleniu;

II. art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 142 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie i nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji nieuwzględnienie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, w tym z uwagi na uznanie, że skarżącemu przysługiwało odwołanie od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2022 r., w sytuacji gdy organ był zobligowany do zawieszenia postępowania z urzędu, bądź przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia z obowiązkiem zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy:

1. Prezydent Miasta B. na wniosek M. S. wszczął czynności związane z rozgraniczeniem działek objętych niniejszym postępowaniem o nr geod. [...] i [...], a tym samym w wyniku rozgraniczenia nowa granica pomiędzy ww. nieruchomościami, będzie skutkowała zmianą powierzchni zabudowanej terenu i koniecznością uznania, że woda z budynku drewnianego nr 2 odprowadzana jest wyłącznie na działkę skarżącego, tj. o nr geod. [...], zaś wody opadowe kierowane są wyłącznie na nieruchomość skarżącego;

2. organ wydając zaskarżoną decyzję, de facto podtrzymującą decyzję organu pierwszej instancji, posiadał wiedzę o złożeniu wniosku o rozgraniczenie (protokół z oględzin z 19 listopada 2021 r.), wiedząc, że zakończenie postępowania rozgraniczeniowego może wiązać się z odmiennym przebiegiem granicy pomiędzy nieruchomościami o nr geod. [...] i [...], co niewątpliwie ma wpływ na obliczenie powierzchni zabudowanej terenu;

3. granica pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami przebiega faktycznie około 40 cm w głąb nieruchomości o nr geod. [...] i tam też winno stać ogrodzenie; nie sposób zatem obliczyć właściwej powierzchni zabudowanej nieruchomości, a tym bardziej nie sposób uznać, że woda z budynku nr 2 spływa na nieruchomość sąsiednią, a woda z nieruchomości skarżącego kierowana jest na działkę sąsiada;

4. czynności w związku z rozgraniczeniem wykonywane są przez Prezydenta Miasta B. pod nr [...];

5. nieprawidłowa wykładnia przepisów i dalsza odmowa zawieszenia postępowania doprowadziła do wydania kolejnej wadliwej decyzji, której wykonanie w obecnej formie spowoduje znaczną szkodę po stronie skarżącego - będzie on musiał wykonać szereg niezasadnych i kosztownych prac na nieruchomości, w sytuacji gdy rozgraniczenie pokaże, że powierzchnia zabudowana nieruchomości nie przekracza stosunku procentowego dla nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego,

6. istnieje istotny i wyraźny związek przyczynowy pomiędzy postępowaniem o rozgraniczenie, które wyłoni prawidłowy przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami, a niniejszym postępowaniem, w którym organ de facto posługuje się położeniem granic nieruchomości i ich powierzchniami, co ma wpływ na ustalenie powierzchni zabudowanej i odprowadzania wody.

III. art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 9 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 104 K.p.a. w zw. z § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i podtrzymanie stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., zawartego w decyzji nakazującej doprowadzenie wykonanego utwardzenia nieruchomości o nr geod. [...], w sytuacji gdy:

1. organ błędnie ustalił, że utwardzenie działki ma wpływ na kierunek wód opadowych, posługując się wyłącznie oświadczeniami właściciela nieruchomości o nr geod. [...], pomijając jednocześnie dokumentację zdjęciową znajdującą się w aktach sprawy oraz wykonaną w toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta B. pod nr [...]; na zdjęciach wykonanych w okresie deszczowym widać wyraźnie po czarnych ziemnych nanosach, że cała woda spływa po utwardzeniu w głąb nieruchomości skarżącego – [...];

2. samo ułożenie kostki brukowej i płytek chodnikowych nie uprawnia organu do zautomatyzowanego stwierdzenia, że woda z tej nieruchomości kierowana jest na nieruchomość sąsiednią;

3. organ dowolnie ustalił, że utwardzenie nawierzchni na działce o nr geod. [...] jest nachylone w kierunku działki o nr geod. [...] nie wskazując przy tym stopnia nachylenia, ani nie badając tej okoliczności na całej długości utwardzenia wzdłuż granicy nieruchomości, a także błędnie ustalił, że wody opadowe nie są odprowadzane na teren działki skarżącego;

4. organy pominęły, że budynek drewniany o nr 2 został postawiony około 1890 r., a tym samym przed wejściem w życie jakiejkolwiek regulacji dotyczącej prawa budowlanego, a także że przez blisko 130 lat woda z budynku nigdy nie zalewała nieruchomości sąsiedniej.

IV. art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 9 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 104 K.p.a. w zw. z uchwałą Rady Miasta Białystok z 28 lutego 2011 r. nr VII/54/11, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i podtrzymanie stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., zawartego w decyzji nakazującej doprowadzenie wykonanego utwardzenia powierzchni gruntu działek o nr geod. [...] i [...], do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy:

1. organ nie dokonał żadnych obliczeń i uznał nieprawidłowe obliczenia organu pierwszej instancji za miarodajne, w efekcie czego ustalono w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym, powierzchnię zabudowaną terenu przedmiotowych działek, najprawdopodobniej biorąc pod uwagę indywidualną zabudowę każdej z działek ewidencyjnych; przy czym w decyzji obu organów brak jest jakichkolwiek obliczeń dotyczących ustalenia procentowego powierzchni zabudowanej, co uniemożliwia skarżącemu zweryfikowanie prawidłowości ustalenia powierzchni zabudowanej;

2. obie działki ewidencyjne winny być traktowane jako jedna nieruchomość i wyliczenie powierzchni zabudowanej winno dotyczyć obu działek jako jednej nieruchomości, w szczególności, że stanowią jedną posesją skarżącego, w całości wykorzystywaną w jeden sposób; przy czym w obu decyzjach brak jest jakichkolwiek obliczeń dotyczących ustalenia procentowego powierzchni zabudowanej, co uniemożliwia skarżącemu zweryfikowania prawidłowości ustalenia powierzchni zabudowanej.

V. art. 6, 7, 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do zebrania całego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonania dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia rzeczywistej powierzchni zabudowanej nieruchomości, w tym granicy nieruchomości, nachylenia utwardzenia, kierunku spływu wód opadowych.

VI. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez skonstruowanie uzasadnienia decyzji, które:

1. nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności:

- na jakiej podstawie organ drugiej instancji uznał obliczenia organu pierwszej instancji, z których wynika, że powierzchnia zabudowy nieruchomości przekracza 80%, w sytuacji gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnych odniesień do obliczeń,

- dlaczego organ w uzasadnieniu decyzji nie wskazał % powierzchni zabudowanej (tak jak i organ pierwszej instancji),

- na jakiej podstawie organ przyjął, że wody opadowe z działki o nr geod. [...] nie są odprowadzane na posesję inwestora, a spływają w kierunku działki [...], w sytuacji gdy nanosy ziemne znajdują się faktycznie na działce skarżącego,

- dlaczego organ drugiej instancji nie odniósł się do oceny nachylenia utwardzenia na działce o nr geod. [...] w stronę działki o nr geod. [...], dokonanej przez organ pierwszej instancji i wyraźnie wskazanej w odwołaniu; analogicznie dlaczego organ nie odniósł się do stwierdzenia, że utwardzenie podniosło teren działki [...],

2. nie zawiera żadnego odniesienia do zarzutów podniesionych w odwołaniu (za wyjątkiem błędnej interpretacji art. 142 K.p.a.); natomiast treść decyzji organu odwoławczego stanowi przepisaną treść decyzji organu pierwszej instancji i treści odwołania, tym samym brak w zaskarżonej decyzji merytorycznego odniesienia się do de facto obszernych merytorycznie zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Wskazując na te naruszenia skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. pełnomocnik organu zaakcentował fakt braku złożenia zażalenia przez skarżącego na odmowę zawieszenia postępowania.

Sąd dopuścił jako dowód w sprawie odpowiedź Prezydenta Miasta Białegostoku, na jakim etapie znajduje się postępowanie rozgraniczeniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.) w zw. z art. 142 K.p.a.

Zgodnie z art. 142 K.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku M. S., w dniu [...] lutego 2022 r. wydał, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 123 K.p.a., postanowienie o odmowie zwieszenia postępowania w przedmiocie sposobu zagospodarowania wód opadowych na działkach nr ew. gr. [...] i [...] przy ul. [...] i [...] w B. Stwierdzono, że żadne z przepisów ustawy – Prawo budowlane nie uzależniają wydania rozstrzygnięcia w trybie postępowania naprawczego od uprzedniego rozgraniczenia nieruchomości. Stąd nie zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania określona w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ wywiódł, że jest w stanie procedować w oparciu o istniejący w momencie orzekania stan faktyczny i prawny. Wydanie rozstrzygnięcia na podstawie zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów nie jest wykluczone. W postanowieniu zawarto pouczenie, że stronom nie przysługuje zażalenie. Postanowienie to może być zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji.

Zgodnie z art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Kwestia dotycząca zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania została przeanalizowana w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych i nie budzi wątpliwości w jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjmuje się, że od nowelizacji art. 101 § 3 K.pa., która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r., aktualnie obowiązującą treść tego przepisu należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Oznacza to, że nie budzi obecnie wątpliwości, że zażalenie nie przysługuje na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania (vide: wyroki NSA: z 25 listopada 2022 r., II GSK 1098/19; z 3 marca 2015 r., II OSK 1542/16; z 25 czerwca 2015 r., II OSK 2855/13; z 22 marca 2016 r., I OSK 339/16; z 5 lipca 2016 r., II OSK 2726/14, pub. CBOSA). Od nowelizacji omawianego przepisu zakres znaczeniowy wyrażenia: "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" obejmuje jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Należy bowiem podkreślić, że z omawianego przepisu, w obowiązującym obecnie brzmieniu, literalnie wynika, że stronie służy zażalenie na: "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" albo "postanowienie w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania". Ustawodawca wymienił w omawianym przepisie dwa rodzaje postanowień, na które stronie służy zażalenie, poprzez wskazanie przedmiotu rozstrzygnięcia zawartego w tych postanowieniach, nie poprzez wskazanie samego rozstrzygnięcia, co miałoby miejsce gdyby ustawodawca użył wyrażeń: "postanowienie o zawieszeniu postępowania" i "postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania". Dodanie zatem w wyniku ww. nowelizacji, do art. 101 § 3 K.p.a. treści: "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", zdeterminowało obecne rozumienie wyrażenia "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania", które nie obejmuje postanowienia zawierającego rozstrzygnięcie o odmowie zawieszenia postępowania.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zasadnie organ pierwszej instancji odmawiając zawieszania postępowania pouczył strony o możliwości zaskarżenia tego postanowienia w odwołaniu od decyzji (art. 142 K.p.a.). Z powyższego wynika, że kwestionując takie postanowienie strona nie musi wnosić samoistnego zażalenia. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że przejawem nadmiernego formalizmu jest zakwalifikowanie przez organ odwoławczy jako samoistnego zażalenia tego fragmentu odwołania, które wprawdzie zostało zatytułowane przez stronę jako zażalenie, lecz z jego treści jednoznacznie wynika, że stanowi ono część odwołania od decyzji, w której to części zawarto zarzuty przeciwko postanowieniu niepodlegającemu odrębnemu zaskarżeniu, zaś żądanie dotyczy samej decyzji (vide: wyrok WSA w Gdańsku z 16 lutego 2022 r., II SA/Gd 538/21, pub. CBOSA). Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku zakwestionowania w odwołaniu postanowienia w oparciu o treść art. 142 K.p.a. organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia). Uwzględnienie podnoszonych w odwołaniu od decyzji zarzutów odnoszących się do postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje swój wyraz w uwzględnieniu odwołania i związanym z tym rozstrzygnięciem, przewidzianym w art. 138 K.p.a. Stanie się tak jednakże tylko wtedy, gdy naruszenie prawa przy wydaniu postanowienia, na które nie służy zażalenie, miało wpływ na wynik postępowania (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 21 stycznia 2020 r., II SA/Wa 537/19, pub. CBOSA).

Przenosząc te ogólne uwagi na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że organ odwoławczy, pomimo zakwestionowania w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, nie rozpoznał zażalenia w tym zakresie. W odwołaniu od decyzji wprost sformułowano zarzut dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia z [...] lutego 2022 r. o odmowie zawieszenia niniejszego postępowania, a dalej decyzji zawierającej nakazy, w sytuacji gdy organ był zobligowany do zawieszenia postępowania z urzędu. Organ odwoławczy, co prawda, w uzasadnieniu swojej decyzji zawarł zdanie, że nie podzielił stanowiska strony, że nieprawidłowe było działanie organu pierwszej instancji polegające na odmowie zawieszenia prowadzonego postępowania. Jednocześnie jednak stwierdził, że wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie z [...] lutego 2022 r. o odmowie zawieszenia postępowania było zaskarżalne, zatem przepis art. 142 K.p.a., zgodnie z którym postanowienie, na które nie służy zażalenia, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, nie ma zastosowania. W chwili obecnej postanowienie to ma przymiot ostateczności i prawomocności i nie podlega ocenie na obecnym etapie niniejszej sprawy. W ocenie sądu organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 101 § 3 K.p.a. przyjmując, że na takie postanowienie przysługuje zażalenie i w konsekwencji błędnie przyjął, że nie może być ono kwestionowane w odwołaniu od decyzji. Pełnomocnik organu na rozprawie podniósł, że strona nie złożyła odrębnego zażalenia na to postanowienie, stąd nie zostało ono rozpoznane. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że przedmiotowe postanowienie, jako niezaskarżalne zażaleniem, mogło być zakwestionowane w treści odwołania (co w sprawie niniejszej miało miejsce). Strona nie miała obowiązku składania odrębnego zażalenia. Samo sformułowanie w odwołaniu od decyzji zarzutu pod adresem postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania obligowało organ do rozpatrzenia tego zażalenia i oceny czy odmowa zawieszenia miała wpływ na wynika sprawy. Takiej oceny organ odwoławczy w sprawie niniejszej nie dokonał. Natomiast bez wątpienia treść stanowiska organu odwoławczego odnośnie odmowy zawieszenia postępowania mogła przesądzić o treści decyzji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy rozpozna zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, tj. wypowie się w kwestii dotyczącej tego czy odmowa zawieszenia postępowania ma wpływ na wynik sprawy. Uwzględni przy tym, że postępowanie rozgraniczeniowe na datę 19 stycznia 2023 r. było w końcowej fazie postępowania. Z informacji udzielonej przez Prezydenta Miasta B. wynika, że postępowanie to było na etapie odbioru prac zleconych i po odbiorze końcowym tych prac strony miały być poinformowane o treści art. 10 K.p.a. Po upływie terminu wyznaczonego do zapoznania się z aktami sprawy miała być wydana decyzja kończąca postępowanie organu pierwszej instancji. Jednocześnie podnieść należy, że stwierdzone uchybienie czyniło przedwczesnym kontrolę decyzji w aspekcie pozostałych zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 ww. ustawy. Do kosztów zaliczono wpis sądowy (500 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).