Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 37/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4.500 zł na K. spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w K. (skarżąca) za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i 1b pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.- dalej u.d.p.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. b), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.- p.r.d.),

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione w dniu [...] czerwca 2010 r. podczas kontroli drogowej samochodu ciężarowego marki D. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki W. o nr rej. [...]. Zatrzymania do kontroli dokonano na drodze powiatowej [...] w N. Kontrola odbyła się na miejscu do ważenia w S. przy ul. N. Kontrolowany zespół pojazdów był kierowany przez Pana G. M., który wykonywał przejazd w imieniu oraz na rzecz skarżącej.

Wskutek przeprowadzonego dwukrotnego ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t:

- nacisk 9,7 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 1,7 t;

- nacisk 22,30 t na potrójnej osi - przekroczenie o 0,50 t;

Przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca spółka podnosiła, iż protokół kontroli został sporządzony w niedbały sposób, gdyż nie wpisano danych dotyczących ładowności, czy też masy własnej kontrolowanego zespołu pojazdów. Ponadto, zdaniem skarżącej, powodem powstania naruszenia było przemieszczenie się ładunku sypkiego - pospółki - w trakcie jazdy, zaś procedura ważenia pojazdu mogła zostać przeprowadzona na nierównym podłożu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i podzielił stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy powołał się na art. 64 ust. 1 p.r.d., zgodnie z którym ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Dopiero po uzyskaniu stosownego zezwolenia można poruszać się nienormatywnym pojazdem po drogach publicznych.

Organ II instancji wskazał, iż miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] czerwca 2010 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr seryjnych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Prezesa Głównego Urzędu Miar do [...] marca 2010 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...]. Pojazd zważono dwukrotnie, przyjęto wyniki pomiarów korzystniejsze dla strony.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio:

- 2.400 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t zgodnie z pkt 6 lit. b) załącznika nr 2 do u.d.p.

- 1.200 zł dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego o nacisku osi: powyżej 9, 0 t do 9,5 t: zgodnie z pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do u.d.p.

- 900 zł za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo zgodnie z pkt 7 lit. e) załącznika nr 2 do u.d.p.) ;

razem 4.500 zł.

Organ odwoławczy rozważywszy argumenty skarżącej dotyczące charakteru przewożonego ładunku stwierdził, że przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom, zaś ustawa - Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku.

W tych okolicznościach, zdaniem GITD, bez znaczenia dla odpowiedzialności administracyjno-prawnej jest pojęcie winy. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Przewoźnik powinien tak zorganizować załadunek pojazdu, aby nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Organ nie podzielił tezy skarżącej spółki, iż protokół kontroli został sporządzony w sposób niedbały, gdyż nie wpisano danych dotyczących ładowności, czy też masy własnej kontrolowanego zespołu pojazdów. W ocenie organu nie było to konieczne, gdyż dane te nie są niezbędne do stwierdzenia powstałych naruszeń oraz znajdują się w kopiach dowodów rejestracyjnych dołączonych do akt sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji. Podtrzymując swoje argumenty zawarte w odwołaniu skarżąca zarzuciła ponadto;

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, t.j.:

a. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w szczególności takich jak - prawidłowość przeprowadzenia kontroli oraz pomiarów nacisku osi pojazdu, przyczyn odmowy podpisania protokołu kontroli przez kierowcę, a w związku z powyższym oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekompletnym materiale dowodowym,

b. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska organu II instancji odnośnie zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, a także nie przytoczenie przepisów prawa, na jakich organ odwoławczy oparł się wydając zaskarżoną decyzję,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j.:

a. art. 129 ust. 2 pkt 4) w zw. z art. 129a p.r.d. poprzez przeprowadzenie sprawdzenia nacisku osi pojazdu należącego do skarżącej przez osobę nieuprawnioną - młodszego kontrolera transportu drogowego, podczas gdy przywołany przepis uprawnienie takie przyznaje jedynie inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego,

b. lp. 6 pkt 7) lit. e) załącznika nr 2 do u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo braku przesłanek do jego zastosowania.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia zarzutów, o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w części dotyczącej nałożenia na skarżącą kary w wysokości 900 zł i umorzenie postępowania administracyjnego w tym zakresie.

Strona stwierdza, że organy nie podjęły żadnych kroków w celu wyjaśnienia przyczyn odmowy podpisania przez kierowcę protokołu kontroli. Powołując się na poglądy doktryny skarżąca podnosi, iż aby wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy organ mógł przeprowadzić rozprawę administracyjną i przesłuchać kierowcę w charakterze świadka, czego nie uczyniono. Strona uważa, że uzasadnienie decyzji nie zawiera ustosunkowania się organu do zgłaszanych przez stronę zarzutów, zatem uzasadnienie to jest niepełne i wadliwe. Skarżąca w złożonym przez siebie odwołaniu wskazała między innymi na uchybienia przy przeprowadzaniu kontroli oraz możliwość przeprowadzenia ważenia pojazdu na nierównym podłożu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik pomiaru. Jednakże Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do przywołanych zarzutów, wskutek czego dopuścił się naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Niezależnie od powyższych naruszeń procedury administracyjnej, skarżąca spółka podnosi, iż organy dopuściły się również obrazy przepisów prawa materialnego bowiem nie uwzględniły faktu przeprowadzenia kontroli pojazdu należącego do skarżącej przez osobę nieuprawnioną - młodszego kontrolera transportu drogowego. Zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 4) w zw. z art. 129a p.r.d. osobą uprawnioną do sprawdzania nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze (poza policjantem) jest inspektor Inspekcji Transportu Drogowego. Tymczasem w niniejszej sprawie kontrolę przeprowadzał, co potwierdza pieczątka na protokole kontroli, młodszy kontroler transportu drogowego.

Zdaniem strony wymierzając karę organy obu instancji naruszyły także przepis lp. 6 pkt 7 lit. e) załącznika nr 2 do u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten nakazuje nałożenie dodatkowej kary w wysokości 900 zł za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t, dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Strona wywodzi, że w niniejszej sprawie nacisk osi na pojedynczej osi napędowej wynosił 9,7 t, a zatem przekroczenie dopuszczalnego nacisku powyżej 9,5 t wynosiło zaledwie 0,2 t. i brak było podstaw do nałożenia kary w kwocie 900 zł. W tym zakresie strona przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 13 października 2006 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 119/06).

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie organu zarzuty strony w stosunku do osoby kontrolującej t.j. młodszego kontrolera transportu drogowego, który dokonał sprawdzenia nacisku osi pojazdu należącego do skarżącej są w pełni nieuzasadnione, bowiem osoba ta posiada uprawnienia do wykonywania tego rodzaju czynności kontrolnych stosownie do treści art. 76 u.t.d. W załączniku nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej z dnia 9 grudnia 2009 r. (Dz. U. Nr 211, poz. 1630)., w tabeli IV określono wymagania, które musi spełniać osoba na stanowisko kontrolera transportu drogowego. Jednym z wymagań koniecznych jest ukończenie "kursu specjalistycznego", tożsamego z tym określonym w art. 76 u.t.d. W konsekwencji kontroler transportu drogowego jest tożsamy z inspektorem transportu drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2010 r. W trakcie tej kontroli dokonano ważenia pojazdu, który okazał się nienormatywny.

Zgodnie z art. 61 p.r.d. - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 p.r.d.).

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona.

W niniejszej sprawie służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącej spółki, przewożący w momencie kontroli ładunek sypki - pospółkę, przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2010 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu odmówił podpisania się pod protokołem kontroli bez wskazania jakichkolwiek przyczyn, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wskazywał na walor dowodowy protokołu z kontroli drogowej, na okoliczność stwierdzonych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego naruszeń przepisów ustawy o drogach publicznych.

W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia.

W świetle obowiązujących przepisów prawa, argumenty strony nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżących okoliczności, dotyczące trudności załadunku materiałów sypkich nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia ich odpowiedzialności. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40 c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym.

W niniejszym przypadku podczas kontroli drogowej ustalono, co potwierdzone zostało w protokole kontroli, że zespół pojazdów był nienormatywny, a skarżąca nie posiadała wymaganego zezwolenia na przejazd nim po drogach publicznych. W aktach sprawy znajdują się protokóły z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, gdzie dokonano ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów oraz świadectwa legalizacji wag, których użyto podczas ważenia.

Dokumenty te stanowią dowody w sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy.

Za niezasadne, w ocenie Sądu, należy uznać zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto, wydając określone rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie takim dowodem jest niewątpliwie protokół kontroli oraz ważenia pojazdu, mimo braku podpisu kierowcy. W tej sytuacji Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu nie było także żadnej potrzeby przeprowadzania rozprawy administracyjnej.

Należy jednocześnie podzielić stanowisko organów transportu drogowego, że w przedmiotowej sprawie doszło do dwukrotnego przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi bowiem wynik ważenia 9,7 t zawiera się w następujących dwóch przedziałach;

- 9,0 - 9,5 t,

- 9,5 t -10,0 t.

Nie ma racji skarżąca twierdząc, iż brak było podstaw do nałożenia kary w wysokości 900 zł za przekroczenie o 0,2 t ponad 9,5 t.

Jak słusznie przyjął organ przepis lp. pkt. 7 lit. e) załącznika nr 2 do u.d.p. umożliwia nałożenie takiej kary za "każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t" . W rozpoznawanej sprawie doszło do przekroczenia nacisku "powyżej 9,5 t" (wynik 9,7 t), a co za tym idzie miało miejsce rozpoczęcie przekroczenia o następne 0,5 t, niezależnie od wielkości tego rozpoczętego przekroczenia. Z tych przyczyn zarzuty skarżącej w tym zakresie należało oddalić jako niezasadne.

Sąd uznał za nietrafny zarzut strony, podniesiony dopiero w skardze a dotyczący braku kompetencji osoby przeprowadzającej kontrolę tj. młodszego kontrolera transportu drogowego.

Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę młodszy kontroler transportu drogowego jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.- dalej jako u.t.d.).

Stosownie do tego przepisu inspektorem może być osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie;

2) ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne;

3) legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym;

4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B;

5) ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny;

6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny.

W myśl art. 77 u.t.d. do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania przepisy art. 4 ustawy, o której mowa w ust. 1.( ust. 2 cyt. art.). Natomiast ust. 3 stanowi, że do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

W załączniku nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej z dnia 9 grudnia 2009 r. (Dz. U. Nr 211, poz. 1630)., w tabeli IV określono wymagania, które musi spełniać osoba na stanowisko kontrolera transportu drogowego. Jednym z wymagań koniecznych jest ukończenie "kursu specjalistycznego" z wynikiem pozytywnym. Z przytoczonych przepisów wynika, że osoba zatrudniona na stanowisku służbowym jako młodszy kontroler transportu drogowego jest inspektorem transportu drogowego w rozumieniu przepisów u.t.d., a w konsekwencji także przepisów p.r.d., a zatem osobą uprawnioną do przeprowadzenia kontroli przewozów drogowych, w tym pojazdów nienormatywnych. Z tych przyczyn zarzut strony dotyczący naruszenia art. art. 129 ust. 2 pkt 4) w zw. z art. 129a p.r.d nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Wobec powyższego Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności rozstrzygnięcia pod względem materialno-prawnym.

Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.