Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 334/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 2, 6, 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. C. na bezczynność "T" S.A w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek B. C. z dnia 8 lipca 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "T" S.A w K. na rzecz skarżącej B. C. kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność "T" S.A. w K., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 8 lipca 2013r. w terminie, wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności "T" S.A. oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie, nadto zaś – o zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu B. C. podniosła przede wszystkim, że w przypadku zaskarżania bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej brak jest związania jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi i można wnosić ją aż do chwili ustania bezczynności. Dalej skarżąca wskazała na obowiązek stosowania przez skarżoną spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W jej ocenie argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Skarżąca podniosła, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". Żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji.

Skarżąca odniosła się następnie do kwestii dopuszczalności skargi wskazując, że skarga na bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

W dalszej części skargi B. C. podała, że wezwaniem z dnia 8 lipca 2013r. wystąpiła do "T" S.A. w K., o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. W odpowiedzi, udzielonej pismem z dnia 19 lipca 2013r. "T" S.A. poinformował skarżącą, że nie przesyła tego rodzaju materiałów, są natomiast dostępne do wglądu w siedzibie spółki w B.. Wobec przedłużającej się bezczynności organu, pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. zwróciła się z ponownym wnioskiem o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych, jednocześnie zobowiązując się pokryć koszt wykonania przedmiotowych kserokopii. W dniu 21 sierpnia 2013 r. skarżąca otrzymała pismo, którego załącznikiem był plan sytuacyjny linii niskiego napięcia. W pozostałym zakresie wniosek pozostał bez rozpoznania. Skarżąca nie otrzymała żadnych – z wyjątkiem planu sytuacyjnego – dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej czy umorzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę "T" S.A. w K., wniósł o umorzenie postępowania, względnie o oddalenie skargi.

Uzasadniając swoje stanowisko, spółka podniosła, że w dniu 11 grudnia 2013r. wpłynęła skarga na jej bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, dotyczącej urządzeń przesyłowych na nieruchomości w P.. Skarżąca wystąpiła do "T" S.A. w K., o udostępnienie kserokopii dokumentacji, dotyczącej budowy, posadowienia linii. Spółka poinformowała, że jeszcze przed wniesieniem skargi rozpoznała wniosek i przesłała za pismem z dnia 21 sierpnia 2013r. plan sytuacyjny linii niskiego napięcia P. z 1975r. Zdaniem "T" S.A. w K., zasadne jest umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2014r. B. C. ponownie przedstawiła treść pism własnych oraz spółki. Podkreśliła, że jej wniosek nie został rozpatrzony w całości, dlatego też udostępnienia fragmentarycznych dokumentów nie można traktować jako rozpatrzenia skargi w ramach samokontroli. Spółka nie wskazała jednoznacznie, czy przesłana fragmentaryczna dokumentacja stanowi wszystkie informacje publiczne przez nią posiadane, mieszczące się w zakresie przedmiotowym złożonego wniosku. Skarga na istniejącą w dalszym ciągu bezczynność jest więc zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U.2012, poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex Omega nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżąca wnioskiem z dnia 8 lipca 2013 r. zatytułowanym "Wezwanie do zawarcia umowy. Wezwanie przedsądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej" zwróciła się do "T" S.A. w K., o udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanych na działce skarżących, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

Kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych.

Problem ten był już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i został przesądzony m.in. w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p.) obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010).

Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. Tym samym uznać należy, że "T" S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ponieważ kwestią sporną w niniejszej sprawie była zarówno ocena, czy spółka prawa handlowego, w tym wypadku "T" S.A. ma obowiązek udzielenia żądanej informacji publicznej, jak również czy żądana przez skarżących informacja ma charakter informacji publicznej należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 u.d.i.p.. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2).

Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11).

Podobnie w orzecznictwie sadów przyjmuje się, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury energetycznej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011).

W ocenie Sądu pisma kierowane przez spółkę do skarżącej nie spełniają wymogów pozwalających przyjąć, iż jej wniosek z dnia 8 lipca 2013 r. został rozpoznany przez spółkę w jednej z przewidzianych prawem form.

W piśmie z dnia 19 lipca 2013 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek B. C., spółka poinformowała, iż nie znajduje podstaw do spełnienia żądań wskazanych w wezwaniu. Równocześnie wyjaśniła, że przeanalizowanie stanu faktycznego i zachowanej dokumentacji pozwala na ustalenie, iż sieć niskiego napięcia w rejonie objętych wnioskiem działek istnieje co najmniej od 1975 r. Zatem upływ czasu pozwala na przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki potrzebne do sądowego nabycia służebności przez zasiedzenie na podstawie art. 292 w zw. z art. 172 k.c. Spółka wyjaśniła też, że linia niskiego napięcia przebiega poza granicami działki nr [...], natomiast jej zachodnią i południową granicą odgałęziona jest linia telekomunikacyjna, nie będąca własnością "T" S.A. Nadto w piśmie wskazano, że spółka nie przesyła materiałów tego rodzaju, jak wskazane we wniosku, natomiast są one dostępne do wglądu w siedzibie "T" S.A. Oddział w B..

W piśmie z dnia 1 sierpnia 2013r., określonym jako "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", B. C. zwróciła się ponownie z wnioskiem o rozpatrzenie sprawy, wzywając spółkę do udostępnienia wszystkich posiadanych informacji publicznych poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej, stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej, w szczególności – wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy i eksploatacji tych urządzeń oraz innych dokumentów techniczno – prawnych.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. "T" S.A., przesłał kserokopię materiałów – planu sytuacyjnego linii niskiego napięcia P. z 1975 r., wskazując, że posłużyła ona do zajęcia stanowiska w sprawie.

Mając na uwadze przedstawiony powyżej przebieg postępowania oraz treść pism kierowanych do skarżącej stwierdzić należy, iż "T" S.A. nie zrealizował wniosku B. C. o udostępnienie informacji publicznej, jaki zainicjował przedmiotowe postępowanie.

Przede wszystkim wskazać należy, iż w piśmie "T" S.A. z dnia 21 sierpnia 2013 r. znalazło się stwierdzenie spółki dotyczące posiadanych przez nią kserokopii materiałów archiwalnych, które "stanowiły podstawę do zajęcia stanowiska w sprawie." Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż skarżąca nie zwracała się o "zajęcie stanowiska", lecz o udostępnienie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy, urządzeń przesyłu energii elektrycznej usytuowanych na jej działkach. To treść wniosku skarżącej wyznaczyła przedmiot niniejszego postępowania. Zadaniem spółki było zatem odniesienie się do pełnego zakresu wniosku. Oznacza to, że "T" S.A. winien był albo udzielić informacji publicznej i udostępnić żądane kserokopie dokumentów, albo wydać w odniesieniu do treści wniosku decyzję o odmowie jej udzielenia w całości lub w części, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu spółki – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma.

Dalej wskazać należy, iż z odpowiedzi udzielonej skarżącej pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. nie wynika, czy przesłana przy tym piśmie kserokopia planu sytuacyjnego jest jedynym dokumentem, będącym w posiadaniu spółki, czy też jest to tylko część dokumentacji. Należy zauważyć, iż skarżąca dodatkowo w piśmie z dnia 1 sierpnia 2013 r. podkreśliła, że zwraca się o udostępnienie wszystkich informacji publicznych, posiadanych przez spółkę. Odpowiadając (pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r.) na powyższe wezwanie, spółka nie zajęła jasnego stanowiska, lecz wskazała jedynie, iż przesyła kserokopie materiałów archiwalnych, które posłużyły do zajęcia stanowiska w sprawie.

Należy raz jeszcze podkreślić, iż skarżąca w swoim wniosku z dnia 8 lipca 2013r. domagała się udostępnienia zarówno decyzji administracyjnych jak i dokumentacji dotyczącej budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń przesyłu energii elektrycznej zlokalizowanych na jej działce, w tym protokołu z odbioru budowlanych linii przesyłowych oraz planu z mapkami. Tak sformułowany wniosek zarówno do chwili wniesienia skargi, a także wyrokowania w niniejszej sprawie pozostawał nadal w całości nierozpoznany przez "T" S.A. w K.

Tymczasem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art.13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.. Przepis art.13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W realiach niniejszej sprawy wniosek B. C. z dnia 8 lipca 2013 r. Spółka otrzymała w dniu 12 lipca 2013 r., natomiast częściowo zrealizowała go dopiero pismem z dnia 21 sierpnia 2013r przesyłając wnioskodawczyni wymienioną w nim dokumentację.

Częściowe zrealizowanie wniosku przez "T" S.A. przekroczyło terminy udostępnienia informacji o jakich mowa w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. W tym miejscu należy podkreślić, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16.05.2013r. II SAB/Łd 29/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.01.2013r. sygn. akt II SAB/Kr 185/12. – publ. - http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że "T" S.A. dopuścił się bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącej. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I wyroku zobowiązał spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku B. C. z dnia 8 lipca 2013 r.

Stwierdzając w pkt II wyroku, że bezczynność w rozpoznawanej sprawie miała charakter rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim fakt, iż wniosek B. C. został zrealizowany jedynie w sposób wycinkowy i to w dodatku z naruszeniem terminu, wynikającego z przepisów prawa. Spółka winna mieć świadomość ciążącego na niej obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Kwestia ta była bowiem wielokrotnie przedmiotem analizy orzecznictwa sądów administracyjnych, a zapadłe wyroki w znacznej części dotyczyły właśnie "T" S.A. Nadto o rażącym charakterze naruszenia prawa świadczy również i to, że wniosek skarżącej został zrealizowany jedynie w części, poprzez udostępnienie jednego, słabo czytelnego dokumentu. Przy tym w piśmie spółki, wraz z którym przekazano plan sytuacyjny, nie zostało wyraźnie wskazane, czy w świetle treści wniosku B. C. jest to jedyny dokument, jaki "T" S.A. posiada w odniesieniu do nieruchomości skarżącej.

Za podstawę rozstrzygnięć, zawartych w punktach I i II wyroku przyjęto art. 149 § 1 p.p.s.a.

Sąd odstąpił jednocześnie od wymierzenia grzywny w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a., biorąc pod uwagę częściowe zrealizowanie wniosku B. C. przez spółkę.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.