Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1853/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant: Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią decyzji z dnia [...] września 2003 r., 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi pani J. K. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego wyrokiem z dnia 29 września 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 500/04 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Minister Kultury decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jedn.: z 1997 r. Dz. U. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.) odmówił Pani J. K. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu organ podał, że komisja kwalifikacyjna powołana jego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], po dokonaniu analizy złożonej dokumentacji, stwierdziła, że wnioskodawczyni nie spełnia wymagań do uzyskania uprawnień nauczyciela dyplomowanego. Dotyczy to zwłaszcza wymagań dotyczących opracowania i wdrożenia programów na rzecz doskonalenia pracy własnej oraz podwyższenia jakości pracy szkoły, a także umiejętności dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z innymi pracownikami szkoły. Komisja podkreśliła także niewystarczające spełnienie przez wnioskodawczynię wymagań określonych w § 5 ust. 2 pkt 3 a, b, c w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. - w sprawie uzyskania stopnia awansu zawodowego przez nauczyciela (Dz. U. Nr 70, poz. 825). Komisja kwalifikacyjna, po dokonaniu analizy dokumentacji dostarczonej przez panią J. K. , przyznała jej łącznie 29 punktów na 50 możliwych. Jest to wynik niepozwalający na nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego zgodnie z postanowieniami powołanego wyżej rozporządzenia MEN w sprawie uzyskania stopnia awansu zawodowego przez nauczyciela. W odwołaniu od tej decyzji J. K. domagała się ponownego rozpoznania jej wniosku w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, a w uzasadnieniu podniosła, że komisja kwalifikacyjna błędnie ustaliła, że nie spełnia ona wymagań uzasadniających przyznanie stopnia nauczyciela dyplomowanego. Minister Kultury ponownie rozpoznając wniosek pani J. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa, postanowił utrzymać w mocy swoją poprzednią decyzję, a w uzasadnieniu podał, że nie stwierdził uchybień formalno-prawnych w postępowaniu komisji kwalifikacyjnej. Zarzuty podnoszone w odwołaniu, odnoszą się wyłącznie do merytorycznej oceny dokumentacji wnioskodawczyni, dokonanej przez członków komisji kwalifikacyjnej, a więc nie podlegają rozpatrzeniu w trybie odwoławczym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pani J. K. wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji Ministra Kultury podnosząc w uzasadnieniu skargi, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem jej wniosku w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ podstawą materialnoprawną odmowy nadania pani J. K. stopnia nauczyciela dyplomowanego stanowił przepis art. 9 ust. 1 powołanej ustawy Karta Nauczyciela. Treść tego przepisu określa przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł nadać nauczycielowi stopień nauczyciela dyplomowanego, m.in. - uzyskanie przez nauczyciela akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Natomiast w sprawie, Minister Kultury wyjaśnił w uzasadnieniu swoich decyzji, że ta przesłanka nie została spełniona, bowiem komisja kwalifikacyjna po przeprowadzeniu głosowania przez każdego z członków komisji (w skali punktowej od 0 do 10 dla każdego członka komisji) stwierdziła, że pani J. K. , nie spełnia wymagań uzasadniających przyznanie jej awansu zawodowego nauczyciela, na stopień nauczyciela dyplomowanego.

W dniu 7 grudnia 2004 r. skargę kasacyjną nas powyższy wyrok złożyła pani J. K.. Skarżąca zaskarżyła wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania polegające na zaniechaniu przedstawienia i wyjaśnienia zarzutów dotyczących postępowania Komisji Kwalifikacyjnej. Zdaniem pani J. K. WSA w Warszawie nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzając jedynie, iż skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem jej wniosku. Tymczasem w skardze z dnia 2 stycznia 2004 r. zostały zawarte szczegółowe zarzuty dotyczące postępowania Komisji Kwalifikacyjnej potwierdzone przez treść protokołu. Sam protokół zdaniem skarżącej także zawiera uchybienia szczegółowo opisane w skardze. Sama zaś skarga została złożoną na skutek pisma Dyrektora [...] z dnia 27 listopada 2003 r. stwierdzającego brak podstaw do ponownego rozpatrzenia sprawy, jak też przesłania sprostowanej decyzji Ministra Kultury z dnia [...] września 2003 r. zawierającego te same elementy z wyjątkiem liczby punktów możliwych do uzyskania w wyniku postępowania kwalifikacyjnego. Skarżąca wniosła, więc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 sierpnia 2005 r. sygn. akt I OSK 36/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił z urzędu czy decyzja wydana w pierwszej instancji przez organ nie jest dotknięta wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie, bowiem została wydana w dniu [...] września 2003 r. decyzja Ministra Kultury nr [...] odmawiająca pani J. K. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W jej uzasadnieniu stwierdzono, że przyznanie przez Komisję Kwalifikacyjną stronie 29 punktów nie stanowi możliwych do uzyskania 40 punktów wymaganych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pani J. K. podkreśliła, iż z rachunku matematycznego wynika, iż liczba 29 punktów odpowiada 2/3 z 40 punktów zatem decyzja o odmowie przyznania jej stopnia nauczyciela dyplomowanego jest bezzasadna. W odpowiedzi doręczono stronie pismo z dnia 27 listopada 2003 r. podpisane przez Dyrektora [...] oraz kolejny egzemplarz decyzji odmawiającej jej przyznania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W piśmie zawarte jest stwierdzenie, że w decyzji o odmowie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego nastąpiła oczywista omyłka i wpisano 40 punktów zamiast 50 punktów wobec tego Departamentu [...] dokonuje jej sprostowania i przekazuje w załączeni skorygowaną decyzję, która wskazywała jako możliwą do uzyskania liczbę 50 punktów. Jednak, jak wskazał NSA art. 113 § 1 Kpa stanowi, iż organ administracji może z urzędu prostować błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki w wydanej przez siebie decyzji. Z brzmienia tego przepisu wynika, że sprostowania dokonuje ten sam organ, który wydal sprostowaną decyzję. W aktach sprawy brak jest informacji, że osoba podpisująca pismo z dnia 27 listopada 2003 r. była upoważniona do podpisywania decyzji w i mieniu Ministra Kultury. Nadto przepis art. 113 § 1 Kpa wymaga, aby sprostowania dokonać w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, a WSA nie wyjaśnił w wyroku czy tryb sprostowania był wyczerpany oraz czy druga decyzja została wydana w prawidłowym trybie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie NSA stwierdził, w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Kultury z dnia [...] września 2003 r. nr [...], bowiem decyzja ta została w nieprawidłowy sposób sprostowana. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor [...] pismem z dnia 27 listopada 2003 r. przekazał pani J. K. kolejny egzemplarz w/w decyzji wskazując, że została ona sprostowana w trybie art. 113 § 1 Kpa. Pismo to nie jest postanowieniem i jak wynika z wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 r. takiego postanowienia w ogóle nie wydano. W piśmie jest jedynie stwierdzenie, że Departament [...] dokonał sprostowania w trybie cyt. przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak więc, skarżącą pozbawiono prawa do złożenia zażalenia w trybie art. 113 § 3 Kpa na postanowienie o sprostowaniu decyzji.

Pismo z dnia 27 listopada 2003 r. jest podpisane przez dr Z. B. który, jak wynika z akt sprawy, nie był uprawniony do wydawania decyzji w imieniu Ministra Kultury.

Należy także podkreślić, że przepis art. 113 § 1 Kpa nadaje organom administracji uprawnienie do poprawiania oczywistych błędów w wydanych decyzjach. Przepis ten w żaden sposób nie może zmierzać do zmiany rozstrzygnięcia (por. M. Jaśkowska A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Zakamycze 2000 str. 651). Tymczasem poprawiona w nieprawidłowym trybie decyzja Ministra Kultury z dnia [...] września 2003 r. jest niekorzystna dla strony.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W oparciu o art. 152 w/w ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.