Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 518/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi K. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

K. z siedzibą w W. (dalej "K.", "skarżąca", strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej cyt. jako "Prezes UKE") z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2016 nr [...] odmawiające K. wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (zwaną dalej "decyzją S.") zatwierdzającej "Ofertę [...]", zmienioną następnie decyzjami Prezesa UKE: z dnia [...] kwietnia 2011 r., z dnia [...] października 2011 r. nr [...], z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2014 nr [...], z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] (zwaną dalej "Ofertą S."), w następującym zakresie:

- Czy zgodnie z postanowieniami Oferty S., w sytuacji, w której na podstawie Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6 przedsiębiorca telekomunikacyjny wybierze potrącenie kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O. S.A. z siedzibą w W. (zwaną dalej "O.") i potrąci wierzytelność wynikającą z kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O., O. może uznać takie potrącenie za brak płatności oraz skorzystać z zabezpieczeń płatności [Oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji, Gwarancja bankowa, Rezerwa Gwarancyjna - Część 1 pkt 1.10 Oferty S.] oraz wypowiedzieć umowę w związku z zaleganiem z płatnościami [Część I Rozdział 1 pkt 1.4 ppkt 1.4.1 ust. 2 lit b Oferty S.]?

- Czy zgodnie z postanowieniami Oferty S., w sytuacji, w której na podstawie Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6 przedsiębiorca telekomunikacyjny wybierze potrącenie kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O. i potrąci wierzytelność wynikającą z kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O., w przypadku gdy O. uprzednio odstąpiła [na podstawie Części I Rozdział 1 pkt. 1.10 ppkt 1.10.1 ust. 5 Oferty S.] od żądania utrzymania zabezpieczeń, O. może żądać ponownego ustanowienia zabezpieczeń [na podstawie Części I Rozdział 1 pkt. 1.10 ppkt 1.10.1 ust. 6]?

- Czy w przypadku udzielenia przez O. bonifikaty należnej za niedostępność usługi z uwagi na wystąpienie Awarii [należność za niedostępność usługi z uwagi na wystąpienie Awarii -Cześć I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.4 ust. 1 Oferty S.] naliczanej za okres przekraczający termin na usunięcie Awarii, przedsiębiorca telekomunikacyjny ma prawo potrącić z należności wobec O. karę umowną w związku z przekroczeniem czasu usunięcia Awarii przez O.?

Postawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Prezes UKE wydał decyzję z dnia z [...] września 2010 r. nr [...], na mocy której została zatwierdzona, a następnie zmieniona została Oferta S.

K. wnioskiem z dnia 11 maja 2016 r. zwróciła się do Prezesa UKE o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji S. w następującym zakresie:

- Czy zgodnie z postanowieniami Oferty S., w sytuacji, w której na podstawie Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6 przedsiębiorca telekomunikacyjny wybierze potrącenie kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O. S.A. z siedzibą w W. (zwaną dalej "O.") i potrąci wierzytelność wynikającą z kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O., O. może uznać takie potrącenie za brak płatności oraz skorzystać z zabezpieczeń płatności [Oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji, Gwarancja bankowa, Rezerwa Gwarancyjna - Część 1 pkt 1.10 Oferty S.] oraz wypowiedzieć umowę w związku z zaleganiem z płatnościami [Część I Rozdział 1 pkt 1.4 ppkt 1.4.1 ust. 2 lit b Oferty S.]?

- Czy zgodnie z postanowieniami Oferty S., w sytuacji, w której na podstawie Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6 przedsiębiorca telekomunikacyjny wybierze potrącenie kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O. i potrąci wierzytelność wynikającą z kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O., w przypadku gdy O. uprzednio odstąpiła [na podstawie Części I Rozdział 1 pkt. 1.10 ppkt 1.10.1 ust. 5 Oferty S.] od żądania utrzymania zabezpieczeń, O. może żądać ponownego ustanowienia zabezpieczeń [na podstawie Części I Rozdział 1 pkt. 1.10 ppkt 1.10.1 ust. 6]?

- Czy w przypadku udzielenia przez O. bonifikaty należnej za niedostępność usługi z uwagi na wystąpienie Awarii [należność za niedostępność usługi z uwagi na wystąpienie Awarii -Cześć I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.4 ust. 1 Oferty S.] naliczanej za okres przekraczający termin na usunięcie Awarii, przedsiębiorca telekomunikacyjny ma prawo potrącić z należności wobec O. karę umowną w związku z przekroczeniem czasu usunięcia Awarii przez O.?

W uzasadnieniu wniosku K. wskazała, że zwraca się o wyjaśnienie narastających na rynku telekomunikacyjnym wątpliwości, czy w sytuacji, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny potrąci należności wobec O. z wierzytelności wynikającej z należnych przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu kar umownych, O. może skorzystać z ustanowionych zabezpieczeń wierzytelności, ewentualnie czy O. może zażądać ponownego ustanowienia zabezpieczenia (jeżeli upłynął już dwuletni okres niezalegania przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z płatnościami wobec O., zobowiązujący O. do odstąpienia od żądania ustanowienia zabezpieczeń).

Zdaniem K., zgodnie z postanowieniami Oferty S. (Część I Rozdział 1 pkt. 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6) przedsiębiorca telekomunikacyjny jest uprawniony "według własnego wyboru" do potrącenia kary umownej z bieżących wierzytelności względem O. W ocenie K., z powyższego wynika, że w przypadku, gdy kary umowne są należne/przysługują przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, powinny być one bezwzględnie uwzględniane w rozliczeniach pomiędzy przedsiębiorcą telekomunikacyjnym a O. W opinii K., postanowienia Oferty S. nie regulują wprost sytuacji, w której O. nie zachowuje wymogów Oferty S. i nie uwzględnia we wzajemnych rozliczeniach należnych przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu kar umownych. W takiej sytuacji zadaniem K., jeżeli przedsiębiorca telekomunikacyjny uwzględni należne kary umowne, istnieje ryzyko, że O. skorzysta z ustanowionych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zabezpieczeń. W przypadku, gdy brak jest zabezpieczeń, zdaniem K. istnieje ryzyko, że O. na podstawie Oferty S. zażąda ustanowienia nowych zabezpieczeń, co niesie za sobą wysokie koszty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

K. wskazała również, iż w sytuacji, w której O. przyznaje przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu bonifikaty w związku z przedłużającym się usuwaniem Awarii, przedsiębiorca telekomunikacyjny powinien mieć prawo, niejako z automatu naliczania odpowiednich kar umownych - bez ponoszenia negatywnych konsekwencji związanych z brakiem płatności wobec przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. W Ofercie S., zdaniem K., brak jest postanowień bezpośrednio regulujących to zagadnienie.

Prezes UKE pismem z dnia 25 maja 2016 r. zawiadomił O. S.A., K. oraz P. z siedzibą w W. o wszczęciu, na wniosek K., postępowania administracyjnego w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji S. w zakresie objętym wnioskiem K.

Po wszczęciu postępowania, pismem z dnia 7 lipca 2016 r. O. S.A. przedstawiła stanowisko odnosząc się m.in. do wątpliwości K. wyrażonych w przedmiotowym wniosku. Wskazała, że spójne wyjaśnienie Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6 Oferty S. oraz Części I Rozdziału 9 pkt 9.1 ppkt 9.1.1 powinno w szczególności uwzględniać, że ww. ust. 6 dotyczy sposobu uiszczania kar umownych, których wysokość została uznana (potwierdzona) przez O. (dłużnika) oraz, że obie strony każdorazowo muszą wyrazić wolę takiego zbilansowania wzajemnych wierzytelności. Oznacza to zdaniem O., że instytucja potrącenia wierzytelności przewidziana w Ofercie S. nie jest tożsama z instytucją potrącenia z ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny lecz wskazuje istotne odmienności od wspomnianego rozwiązania kodeksowego. W ocenie O., uzależnienie możliwości potrącenia w trybie Oferty S. od zgodnej woli stron ma racjonalne uzasadnienie - wierzytelności z tytułu kar umownych (w przeciwieństwie do wierzytelności z tytułu wynagrodzenia należnego O. na podstawie Oferty S.) bardzo często są sporne. Tym samym, w ocenie O., jeżeli operator alternatywny bez zgody O. dokona potrącenia swoich w umownych wobec O. z bieżącymi wierzytelnościami O. wobec operatora alternatywnego, takie uiszczenie należności operatora alternatywnego wobec O. będzie nieskuteczne, narażając operatora alternatywnego na konsekwencje uznania przez O. wspomnianego działania operatora alternatywnego jako brak zapłat za usługi przewidziane w Ofercie S.

W dalszej części stanowiska O. wskazała, iż przywołane przez K. jednostki redakcyjne Oferty S. nie budzą wątpliwości w zakresie znaczenia użytych w nich wyrażeń (semantyka), zastosowanej składni (syntaktyka) lub wewnętrznej koherencji, tj. w zakresie, w jakim orzecznictwo dopuszcza na operowanie w trybie wyjaśnienia wątpliwości. Zdaniem O., wyjaśnienie zezwalające na potrącenie przez operatora kary umownej bez zgody O. oznaczałoby w istocie zmianę Oferty S., na co nie zezwala art. 113 § 2 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Prezes UKE odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji S. w zakresie objętym wnioskiem K. tj.. Uznał w uzasadnieniu, że nie zachodzą przesłanki z art. 113 § 2 k.p.a. oraz zawarł obszerny wywód, odnoszący się do zapisów Decyzji S., co do których wątpliwości zgłosiła K.

K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 110 k.p.a poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wyjaśnienia wątpliwości K. we wskazanym w sentencji Zaskarżonego postanowienia zakresie. W związku z powyższym K. wniosła o uchylenie Zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie Wniosku K. przez rozstrzygnięcie wątpliwości przedstawionych przez K. W uzasadnieniu pisma K. wskazała, iż Prezes UKE odmówił wyjaśnienia wątpliwości przedstawionych przez K., ponieważ uznał, że odpowiedź na wątpliwości zmierza do doprecyzowania i uzupełnienia Oferty S. K. stwierdziła, iż stanowczo nie zgadza się z postawioną przez Prezesa UKE tezą, jakoby pytania i wątpliwości przedstawione we Wniosku K. zmierzały do modyfikacji Oferty S., a właściwie do modyfikacji decyzji zatwierdzających lub zatwierdzających zmiany Oferty S. K. stwierdziła, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 kpa jest wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie (wyjaśnienie intencji Prezesa UKE jakimi się kierował wprowadzając wskazane zmiany Decyzją S.). W ocenie K. skoro Prezes UKE wprowadził możliwość potrącenia oraz jednocześnie uregulował konsekwencje braku płatności (i uczynił to w sposób komplementarny), to odpowiedzi na wątpliwości nie wykraczają poza treść Oferty S. K. stwierdziła, iż wyjaśnienie wątpliwości nie jest zmianą oraz nie jest doprecyzowaniem postanowień Oferty S., natomiast poruszone przez K. zagadnienia bezpośrednio wynikają z treści Oferty S. i w żaden sposób nie wykraczają poza jej postanowienia. Podsumowując K. wskazała, iż Prezes UKE powinien był rozstrzygnąć wniosek K. przez wyjaśnienie przedstawionych wątpliwości, ponieważ wyjaśnienie wątpliwość w żądanym przez K. zakresie - wbrew twierdzeniom Prezesa UKE - nie jest modyfikacją decyzji zatwierdzających Ofertę S.

Prezes UKE rozpoznając ponownie wniosek, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 144, art. 113 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2014 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016.r.

Organ, przywołując treść art. 113 § 2 k.p.a., wskazał, że wyjaśnienie wątpliwości jest konieczne, gdy decyzja jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, nie może powodować zmian merytorycznych rozstrzygnięcia, ani pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. Tym samym, jeżeli w ocenie organu administracji publicznej treść decyzji nie nasuwa wątpliwości, nie ma podstaw do wydania postanowienia wyjaśniającego jej treść.

Zdaniem Prezesa UKE sporne postanowienia Decyzji S. są skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny i nie budzą wątpliwości, które powinny być wyjaśnione w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Organ ponownie zawarł obszerny wywód, odnoszący się do zapisów Decyzji S., co do których wątpliwości zgłosiła K.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE podniósł, że możliwość zastosowania instytucji zawartej w art. 113 § 2 k.p.a. może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy występują w treści decyzji obiektywne wątpliwości co do treści zawartych w niej postanowień wskazane przez wnioskodawcę. Nie zasadne jest zatem oczekiwanie przez wnioskodawcę, że organ będzie dokonywał wyjaśnień w drodze postanowienia z art. 113 § 2 k.p.a., jak rozumie jasne i nie obarczone zawiłościami postanowienia zawarte w decyzji.

Zdaniem organu niezrozumiały jest zarzut K., że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów w zakresie postępowania dowodowego (art. I art. 7 k.p.a.) oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sytuacji, gdy z wykładni przepisu art. 113 § 2 kpa wprost wynika, iż postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie ogranicza się tylko do badania wątpliwości związanych z treścią decyzji administracyjnej (tu: Decyzji S.).

W skardze złożonej przez K. do Sądu strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:

1) naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. przez nieuzasadnioną odmowę wyjaśnienia wątpliwości dotyczących decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2015r. w zakresie wskazanym we wniosku K. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji;

2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny i analizy wniosku K. w kontekście niejasnych postanowień Oferty S., co doprowadziło Prezesa UKE do nieprawidłowej konkluzji, że K. nie ma wątpliwości co do treści Decyzji S.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, rozważenie uchylenia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej zostało wydane z tego rodzaju naruszeniem prawa, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Na wstępie podkreślić należy, w świetle zarzutów skargi, że istotą postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie było rozpoznanie wniosku złożonego w trybie art. 113 § 2 k.p.a.

Art. 113 § 2 k.p.a. stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości do treści decyzji.

Co do zasady, wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji czy postanowienia jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja czy postanowienie jest niejednoznaczne lub tak zawiłe, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 9 września 2003 r., sygn. akt I SA 1283/01). Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 kpa pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie (lub organowi egzekucyjnemu) zgłoszonych przez nią wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowania skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia" (vide: wyrok WSA z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt: VI SA/Wa 595/07, LEX nr 355895).

Zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (takie stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01 czy też w wyroku z dnia 27 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA/622/01, LEX nr 137799).

W rozpatrywanej sprawie K. we wniosku domagała się wyjaśnienia treści Decyzji S. Organu w następującym zakresie:

1. Czy zgodnie z postanowieniami Oferty S., w sytuacji, w której na podstawie Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6 przedsiębiorca telekomunikacyjny wybierze potrącenie kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O. S.A. z siedzibą w W. (zwaną dalej "O.") i potrąci wierzytelność wynikającą z kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O., O. może uznać takie potrącenie za brak płatności oraz skorzystać z zabezpieczeń płatności [Oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji, Gwarancja bankowa, Rezerwa Gwarancyjna - Część 1 pkt 1.10 Oferty S.] oraz wypowiedzieć umowę w związku z zaleganiem z płatnościami [Część I Rozdział 1 pkt 1.4 ppkt 1.4.1 ust. 2 lit b Oferty S.]?

2. Czy zgodnie z postanowieniami Oferty S., w sytuacji, w której na podstawie Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6 przedsiębiorca telekomunikacyjny wybierze potrącenie kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O. i potrąci wierzytelność wynikającą z kary umownej z bieżących wierzytelności wobec O., w przypadku gdy O. uprzednio odstąpiła [na podstawie Części I Rozdział 1 pkt. 1.10 ppkt 1.10.1 ust. 5 Oferty S.] od żądania utrzymania zabezpieczeń, O. może żądać ponownego ustanowienia zabezpieczeń [na podstawie Części I Rozdział 1 pkt. 1.10 ppkt 1.10.1 ust. 6]?

3. Czy w przypadku udzielenia przez O. bonifikaty należnej za niedostępność usługi z uwagi na wystąpienie Awarii [należność za niedostępność usługi z uwagi na wystąpienie Awarii -Cześć I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.4 ust. 1 Oferty S.] naliczanej za okres przekraczający termin na usunięcie Awarii, przedsiębiorca telekomunikacyjny ma prawo potrącić z należności wobec O. karę umowną w związku z przekroczeniem czasu usunięcia Awarii przez O.?

Wskazać należy, że wątpliwości K. sformułowane w pytaniu nr 1 oraz w pytaniu nr 2 odnoszą się do postanowień Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 6 Oferty S., zgodnie z którym "Kara umowna płatna jest na rachunek bankowy PT [przedsiębiorcy telekomunikacyjnego] lub potrącana z bieżących wierzytelności PT [przedsiębiorcy telekomunikacyjnego] względem T. [T. S.A., obecnie O. S.A.], według wyboru PT [przedsiębiorcy telekomunikacyjnego]". W opinii K., zgodnie z ww. postanowieniami Oferty S. przedsiębiorca telekomunikacyjny jest uprawniony "według własnego wyboru" do potrącenia kary umownej z bieżących wierzytelności względem O. W ocenie K., z powyższego wynika, że w przypadku, gdy kary umowne są należne/przysługują przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, powinny być one bezwzględnie uwzględniane w rozliczeniach pomiędzy przedsiębiorcą telekomunikacyjnym a O. W opinii K., postanowienia Oferty S. nie regulują wprost sytuacji, w której O. nie zachowuje wymogów Oferty S. i nie uwzględnia we wzajemnych rozliczeniach należnych przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu kar umownych. W takiej sytuacji zadaniem Izby, jeżeli przedsiębiorca telekomunikacyjny uwzględni należne kary umowne, istnieje ryzyko, że O. skorzysta z ustanowionych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zabezpieczeń. W przypadku, gdy brak jest zabezpieczeń, istnieje ryzyko, że O. zdaniem K. na podstawie Oferty S. zażąda ustanowienia nowych zabezpieczeń, co niesie za sobą wysokie koszty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości strony skarżącej, należy zgodzić się z organem, że przytoczone powyżej postanowienie Oferty S. jest skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny i nie budzący wątpliwości, które powinny być wyjaśnione w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Wniosek K. wskazujący na potencjalne wątpliwości co do przedmiotowego postanowienia (które w tym zakresie jest jasne i precyzyjne) zmierza do uzupełnienia Decyzji S., poprzez wskazanie, jakie działania może podjąć O. w przypadku podjęcia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego decyzji o potrąceniu wierzytelności wynikającej z kary umownej należnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu z wierzytelnością przysługującą O., co wychodzi poza treść rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji S. Zatem wniosek K. nie wiąże się z wątpliwościami dotyczącymi treści Oferty S., ale okolicznościami nie uregulowanymi w Ofercie S. Nie ulega wątpliwości, iż Prezes UKE nie może udzielić K. odpowiedzi na ww. pytania.

Podnieść należy, że wątpliwości K. sformułowane w pytaniu nr 3 odnoszą się do postanowień Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.4 ust. 1 Oferty S., w myśl którego cyt: "Bonifikaty przysługują PT za każdy rozpoczęty dzień w którym Usługa Regulowana była niedostępna z uwagi na wystąpienie Awarii oraz każdy dzień niedotrzymania parametru dostępności Usług Regulowanych określonych na poziomie 99,7 (dziewięćdziesiąt dziewięć i siedem dziesiątych) %". Zgodnie natomiast z postanowieniem Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.4 ust. 5 Oferty S. "Bonifikaty uwzględnia się odejmując wysokość bonifikaty od sumy opłat za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie związane z bonifikatą. T., bez potrzeby zgłaszania stosownych żądań przez PT, uwzględnia bonifikatę przy wystawianiu faktury w najbliższym terminie płatności, przed uwzględnieniem zwrotu pobranych należności". Sąd podziela stanowisko organu, że Oferta S. nie zawiera regulacji dotyczących możliwości dokonania potrąceń z należności wobec O. kary umownej w związku z przekroczeniem czasu usunięcia awarii przez O. Powyższe postanowienie Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.4 ust. 1 i ust. 5 Oferty S. wskazuje jedynie, iż za okres niedostępności usługi regulowanej z uwagi na wystąpienie awarii oraz niedotrzymanie przez O. parametru dostępności usług regulowanych określonych na poziomie 99,7 (dziewięćdziesiąt dziewięć i siedem dziesiątych) % przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu należy się bonifikata, którą O. uwzględnia przy wystawieniu faktury za opłaty na rzecz O. Jak słusznie wskazał organ, przedmiotowe postanowienie nie zawiera zatem żadnych regulacji odnoszących się do kwestii potrącenia kary umownej, a tym samym, wniosek K. w zakresie pytania nr 3 wskazujący na potencjalne wątpliwości co do postanowienia, zmierza do doprecyzowania, poprzez uzupełnienie Oferty S. o zapisy odnoszące się do możliwości dokonania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego potrącenia z należności wobec O. kary umownej w związku z przekroczeniem czasu usunięcia awarii przez O., co wychodzi poza treść rozstrzygnięcia zawartego w Ofercie S. Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.4 ust. 1 i ust. 5.

Zdaniem Sądu słusznie organ podnosił, iż tryb wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji administracyjnych w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a., organ ma obowiązek zastosować w sytuacji, gdy stwierdzi wystąpienie w decyzji obiektywnych wątpliwości uniemożliwiających jej stosowanie. Postanowienia Oferty S. w zakresie treści postanowień, co do których wątpliwości zgłosiła strona skarżąca, nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Skoro postanowienia decyzji są jasne i zrozumiałe, to nie wymagają wydania postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. i w konsekwencji trafna jest odmowa wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji S.

Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż obiektywnie istnieją w tym zakresie wątpliwości wskazywane przez K. we wniosku. Zdaniem Sadu, ma rację organ administracji, że uwzględnienie tak sprecyzowanego żądania w trybie art. 113 § 2 k.p.a. prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnej zmiany postanowień ostatecznej Decyzji S. poprzez jej wykładnię.

Sąd uznał również, że niezasadny jest zarzut naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez brak wszechstronnej oceny i analizy wniosku K. w kontekście niejasnych postanowień Decyzji zmieniającej. Podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne w sprawach dotyczących wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji ma ograniczony zakres dowodowy. Zgodzić się należy z Prezesem UKE, że jedynym materiałem dowodowym, który może być brany pod uwagę w tego rodzaju postępowaniach, jest treść rozstrzygnięcia decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie. Ze stanowiskiem tym zgodził się również skarżący, precyzując swój zarzut i podnosząc, że decyzja ta nie została w żaden sposób przeanalizowana.

Sąd, po analizie treści zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r., doszedł do wniosku, że Prezes UKE, nie naruszył powyższych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Organ, odnosząc się do treści spornych postanowień Decyzji S., wyjaśnił swoje stanowisko, popierając je poglądami zawartymi w orzecznictwie oraz w doktrynie. Organ doszedł do wniosku, iż wątpliwości K. co do treści Decyzji S. są niezasadne, z czym Sąd się zgodził z powodów wskazanych powyżej.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.