Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 160/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na pismo w sprawie zaświadczeń o ukończeniu kursu uprawniającego do przewozu towarów niebezpiecznych postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarżący – M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów polegającą na nieudzielaniu odpowiedzi na wniosek z dnia 8 lutego 2013 r. w sprawie nieterminowego wystawiania przez marszałków województw zaświadczeń o ukończeniu kursu uprawniającego do przewozu towarów niebezpiecznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na :

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem - merytoryczne rozpatrzenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej przez sąd administracyjny jest możliwe wyłącznie w sprawach należących do właściwości sądów administracyjnych, gdy skarga dotyczy bezczynności organu w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 598/12, LEX nr 1145121). Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność organu, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2453/11, LEX nr 1126338).

Analizując kwestię dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, należy zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy na Prezesie Rady Ministrów ciążył obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., na skutek pisma skarżącego z dnia 8 lutego 2013 r. , w którym skarżący zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów o podjęcie właściwych działań w związku z niewydawaniem kierowcom, w terminie 7 dni przez marszałków województw zaświadczeń ADR stosownie do przepisu art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. z 2011 r. nr 227, poz. 1367 ze zm.).

Z żądania skarżącego przede wszystkim wynika, że dotyczy ono przedstawionego przez skarżącego zjawiska niewydawania przez marszałków województw stosownych zaświadczeń kierowcom, w zakreślonym przez przepis prawa terminie. Innymi słowy jego żądanie podjęcia określonych prawem czynności przez Prezesa Rady Ministrów nie odnosi się do sprawy indywidualnej, a więc dotyczącej konkretnego podmiotu.

Wspólną zaś cechą aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. podlegających kognicji sądów administracyjnych jest to, że podejmowane są w sprawach indywidualnych.

W tej sytuacji skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w podjęciu działań dotyczących kwestii niewystawiania kierowcom w terminie zaświadczeń ADR uznać należy za niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych aniżeli wymienionych w pkt 1 – 5 przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.