Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 925/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić adwokata z urzędu


UZASADNIENIE

Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W treści formularza wskazał, że jest osobą niepełnosprawną – zaliczoną do [...] grupy inwalidzkiej, a jego jedynym dochodem jest świadczenie rentowe uzyskiwane w kwocie 2173 zł miesięcznie. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Bieżące koszty utrzymania pochłaniają znaczącą część uzyskiwanego przezeń dochodu. Wnioskodawca podał, że za najem mieszkania płaci 300 zł, za dostawy wody 38 zł, za wywóz śmieci 29 zł, za dostawy energii elektrycznej – 135 zł, za zakup niezbędnych lekarstw – 300 zł. Oprócz tego spłaca zaciągniętą pożyczkę (300 zł), zaś jego świadczenie rentowe podlega w części zajęciu komorniczemu na kwotę 450 zł miesięcznie z tytułu obowiązku alimentacyjnego. Do druku formularza zostały dołączone dokumenty częściowo potwierdzające okoliczności podniesione przez wnioskodawcę.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.

Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów i odnosząc je do informacji uzyskanych od skarżącego uznano, że w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku.

Na powyższej ocenie zaważyła przede wszystkim sytuacja osobista i materialna strony, tj. stan jego zdrowia oraz związane z tym konsekwencje materialne.

F. U. jest osobą niepełnosprawną, co uprawdopodabnia twierdzenia o wyższych aniżeli przeciętne kosztach egzystencji. Skarżący nadesłał kopię faktury VAT za zakup lekarstw z dnia 4 września 2012 r. opiewającą na kwotę 310 zł. Oprócz tego nadesłał kopie przelewów za najem, wywóz śmieci, a także kopię orzeczenia lekarza orzecznika ZUS stwierdzające całkowitą niezdolność do pracy. W aktach sprawy znajdują się również dokumenty potwierdzające fakt zajęcia świadczenia rentowego na poczet egzekucji obowiązku alimentacyjnego. Po odliczeniu potrącenia na poczet alimentów (433 zł) do dyspozycji strony pozostaje co miesiąc kwota 1368 zł netto miesięcznie, z której pochodzą środki na opłacenie czynszu najmu, zakup lekarstw, opłaty za media itp. W opisywanej sytuacji niepodobna oczekiwać, że F. U. sprosta obowiązkowi samodzielnego ponoszenia kosztów postępowania, a odmowa prawa pomocy mogłaby dla skarżącego oznaczać zamknięcie drogi do sądu.

Wobec tego, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.