Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2589/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw .z art. 141 § 4 i art. 134
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2252/16 w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 2252/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że K.C. - na podstawie decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 lutego 2001 r. - został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 lipca 2001 r. Po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej - na wniosek skarżącego - Dowódca J.W. [...] wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do dodatku specjalnego. Decyzją nr [...] z dnia 15 listopada 2004 r. Dowódca J.W. [...] odmówił przyznania K.C. dodatku specjalnego w wysokości 34% uposażenia bazowego, stwierdzając, iż w obrocie prawnym pozostaje rozkaz dzienny nr [...] Szefa Logistyki - Zastępcy Dowódcy [...] z dnia 22 grudnia 1997 r. przyznający dodatek specjalny w wymiarze 34% uposażenia bazowego. W związku z brakiem dowodów stwierdzających uchylenie przedmiotowego rozkazu - uprawnienie do dodatku specjalnego powinno być realizowane w oparciu o rozkaz dzienny nr [...] z dnia 22 grudnia 1997 r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] decyzją nr [...] z dnia 18 stycznia 2005 r. - działając jako organ II instancji - utrzymał w mocy decyzję Dowódcy J.W. [...] nr [...] z dnia 15 listopada 2004 r.

W dniu 13 września 2007 r. skarżący wystąpił do Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia 18 stycznia 2005 r.

Decyzją nr [...] z dnia 26 czerwca 2008 r. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Decyzja stała się przedmiotem odwołania skarżącego do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, który - decyzją nr [...] z dnia 5 września 2008 r. utrzymał ją w mocy.

W dniu 7 sierpnia 2009 r. K.C. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia 5 września 2008 r. Po przekazaniu sprawy do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, Szefowi Sztabu Generalnego WP, organ ten wydał decyzję nr [...] z dnia 3 lutego 2010 r., w której odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia 3 lutego 2010 r. stała się przedmiotem odwołania do Ministra Obrony Narodowej, który po jej rozpatrzeniu, decyzją nr [...] z dnia 16 czerwca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Sztabu Generalnego i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Minister Obrony Narodowej, wskazał, iż decyzja którą odmówiono stronie prawa do dodatku specjalnego, tj. decyzja nr [...] Dowódcy J.W. [...] z dnia 15 listopada 2004 r. jest wewnętrznie sprzeczna. Ponadto podniósł, że w związku z uznaniem, iż w obrocie prawnym pozostaje rozkaz dzienny nr [...] Szefa Logistyki - Zastępcy Dowódcy [...] z dnia 22 grudnia 1997 r. - Dowódca J.W. [...] winien orzec o umorzeniu postępowania, a nie podejmować rozstrzygnięcie merytoryczne.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Szef Sztabu Generalnego WP decyzją nr [...] z dnia 18 grudnia 2012 r. stwierdził nieważność decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 5 września 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia 26 czerwca 2008 r., stwierdzając, iż Dowódca J.W. [...], który wydał decyzję nr [...] dnia 15 listopada 2004 r., winien orzec o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Równocześnie w toku postępowania wszczętego na skutek wniosku [...]. w st. spocz. K.C. z dnia 18 października 2013 r., Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych wydał decyzję nr [...] z dnia 13 grudnia 2013 r., w której stwierdził nieważność decyzji nr [...] Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia 18 stycznia 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Dowódcy J.W. [...] z dnia 15 listopada 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzje, o których stwierdzenie nieważności wniosła strona - zawierają wady uzasadniające jej żądanie.

Pismem z dnia 4 lutego 2014 r. K.C. wniósł - do Szefa Sztabu Generalnego WP - odwołanie od decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 13 grudnia 2013 r.

W dniu 4 kwietnia 2014 r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, za pośrednictwem którego odwołanie zostało wniesione, przekazał je zgodnie z właściwością Dowódcy Generalnemu Rodzajów Sił Zbrojnych.

Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia 12 czerwca 2014 r., uchylił decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 13 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że organ ten nie uzasadnił w należyty sposób, z jakich przyczyn żądanie strony - w zakresie uznania, iż zaskarżone decyzje zawierają wady, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. - nie zostało uwzględnione.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Inspektoratu Wsparcia Sil Zbrojnych wydał decyzję nr [...] z dnia 29 lipca 2014 r., w której stwierdził nieważność decyzji nr [...] Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia 18 stycznia 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Dowódcy J.W. [...] z dnia 15 listopada 2004 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż obie ww. decyzje dotknięte są wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a, tj. wydano je w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

K.C. w dniu 16 sierpnia 2014 r. wniósł do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych odwołanie od powyższej decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia 18 listopada 2014 r., uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 29 lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Dowódca Generalny wskazał, że w związku z uchyleniem decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 5 września 2008 r. oraz decyzji Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia 26 czerwca 2008 r., rozpatrzeniu winien podlegać wniosek strony z dnia 13 września 2007 r. Do rozpatrzenia ww. wniosku jednak nie doszło, natomiast rozpatrywano - zgodnie z treścią decyzji nr [...] Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia 29 lipca 2014 r. - wniosek strony z dnia 18 października 2013 r. Zdaniem organu podjęcie sprawy z późniejszego wniosku strony, tj. z dnia 18 października 2013 r., w którym żądanie strony było tożsame z żądaniem zawartym we wcześniejszym wniosku, należało uznać za wadę powodującą konieczność uchylenia decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 29 lipca 2014 r. Zgodnie z doktryną prawa administracyjnego, późniejszy wniosek - z tożsamym żądaniem strony - winien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia.

Mając na uwadze zapatrywania organu II instancji zawarte w decyzji nr [...]. z dnia 18 listopada 2014 r., Szef Sztabu Generalnego WP, jako właściwy organ I instancji, rozpatrzył wniosek [...]. K.C. z dnia 13 września 2007 r., pozostawiając jednocześnie bez rozpoznania wniosek z dnia 18 października 2013 r.

Dalej organ wskazał, że w wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 13 września 2007 r., decyzją nr [...] z dnia 14 maja 2015 r. Szef Sztabu Generalnego WP stwierdził, że decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia 18 stycznia 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku specjalnego w wysokości 34% uposażenia bazowego, zostały wydane z naruszeniem prawa, jednakże z uwagi na upływ 10 - letniego okresu przewidzianego w art. 156 § 2 k.p.a. - nie stwierdził ich nieważności. W uzasadnieniu wskazał, że kwestionowane decyzje zawierają wadę, która uzasadnia stwierdzenie ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. albowiem dotyczą sprawy, w której zachodzi tożsamość podstawy prawnej i faktycznej oraz adresata - rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną.

Zwrócono również uwagę, że Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia 16 stycznia 2014 r., uchylił decyzję nr [...] Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 9 października 2013 r. i stwierdził, iż rozkaz dzienny Szefa Logistyki - Zastępcy Dowódcy [...] nr [...] z dnia 22 grudnia 1997 r. został wydany z naruszeniem przepisów o właściwości, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jednakże wskutek upływu dziesięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a., nie można stwierdzić jego nieważności. Podkreślono zatem, że odstąpienie od stwierdzenia nieważności decyzji i ograniczenie się do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa oznacza pozostawienie w obrocie prawnym wadliwej decyzji i prowadzi do utrzymania skutków prawnych, które decyzja wywołała.

K.C. od powyższej decyzji złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej.

Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 10 października 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 14 maja 2015 r.

W uzasadnieniu stwierdził, że zarówno decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] Nr [...] z dnia 18 stycznia 2005 r., jak również poprzedzająca ją decyzja nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku specjalnego w wysokości 34% uposażenia bazowego, zostały wydane z naruszeniem prawa albowiem dotyczyły sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. rozkazem dziennym nr [...] Szefa Logistyki - Zastępcy Dowódcy [...] z dnia 22 grudnia 1997 r. (nie ma przy tym znaczenia, że Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia 16 stycznia 2014 r. uchylił decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia 9 października 2013 r. i stwierdził, iż przedmiotowy rozkaz dzienny nr [...] Szefa Logistyki - Zastępcy Dowódcy [...] z dnia 22 grudnia 1997 r. został wydany z naruszeniem przepisów o właściwości albowiem jednocześnie stwierdził, iż wskutek upływu 10 - letniego terminu, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a., nie można stwierdzić jego nieważności. Rozkaz ten pozostaje zatem nadal w obrocie prawnym i prowadzi do utrzymania skutków prawnych nim wywołanych.

Prawidłowo zatem organ I instancji przyjął, że pomimo, iż decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia 18 stycznia 2005 r., jak również poprzedzająca ją decyzja nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, to ze względu na upływ 10 - letniego okresu przewidzianego w art. 156 § 2 k.p.a. - nie można stwierdzić jej nieważności.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2016 r. nr stała się przedmiotem skargi K.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł jej uchylenie oraz o przyznanie od organu odszkodowania za przewlekłe prowadzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prawną jak w zaskarżonej decyzji

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że w art. 156 § 2 k.p.a. przewidziano dwa ograniczenia (przesłanki negatywne) stwierdzenia nieważności decyzji: nieodwracalne skutki prawne i upływ czasu.

Negatywna przesłanka nieodwracalnych skutków prawnych dotyczy stwierdzenia nieważności ze wszystkich przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosi się przy tym do skutków prawnych a nie faktów. Drugie ograniczenie przewidziane w art. 156 § 2 k.p.a. powoduje, że w razie upływu dziesięciu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji nie może nastąpić stwierdzenie jej nieważności, mimo że istnieją przesłanki (wady) wymienione w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 k.p.a., a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wówczas organ rozpoznający sprawę wydaje zgodnie z art. 158 k.p.a. decyzję, którą stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, a ponadto wskazuje okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Nie następuje wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu. W istocie upływ czasu nie jest negatywną przesłanką wszczęcia postępowania, lecz podjęcia decyzji o stwierdzeniu nieważności.

Zdaniem Sądu I instancji, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Sąd zauważył, że w obrocie prawnym pozostawał rozkaz personalny Szefa Logistyki Zastępcy Dowódcy [...] z dnia 22 grudnia 1997 r. nr [...] przyznający skarżącemu dodatek specjalny w wysokości 34% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Natomiast decyzją nr [...] z dnia 15 listopada 2004 r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...], wydaną na wniosek skarżącego, odmówił przyznania K.C. dodatku specjalnego w wymiarze 34% uposażenia bazowego z powołaniem się na powyższy rozkaz personalny. W wyniku złożonego odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia 18 stycznia 2005 r. Skarżący złożył dwa wnioski jeden z dnia 13 września 2007 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia 18 stycznia 2005 r. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia 26 czerwca 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania K.C. od przedmiotowej decyzji Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia 5 września 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Drugi wniosek skarżącego z dnia 18 października 2013 r. był tożsamy z wnioskiem z dnia 13 września 2007 r., bowiem dotyczył stwierdzenia nieważności tych samych decyzji co wniosek z dnia 13 września 2007 r., tj. decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia 18 stycznia 2005 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 15 listopada 2004 r. nr [...].

Równocześnie wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2009 r. skarżący wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 5 września 2008 r. wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia 26 czerwca 2008 r. wydanych po rozpatrzeniu wniosku z dnia 13 września 2007 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego Szef Sztabu Generalnego WP decyzją nr [...] z dnia 18 grudnia 2012 r. stwierdził nieważność decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 5 września 2008 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego, a Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia 7 marca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Prawidłowość tej decyzji została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 4 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1010/13 oddalił skargę wniesioną na decyzję Ministra Obrony Narodowej.

W ocenie Sądu I instancji, prawidłowo organ uznał, że wyeliminowanie z obrotu prawnego obu wyżej wskazanych decyzji spowodowało konieczność rozpoznania wniosku z 13 września 2007 r., co z kolei było podstawą uchylenia decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 29 lipca 2014 r. wydanej na wniosek skarżącego z dnia 18 października 2013 r. przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z 18 listopada 2014 r.

W konsekwencji Szef Sztabu Generalnego WP decyzją nr [...] z dnia 14 maja 2015 r. stwierdził, że decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z 18 stycznia 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 5 listopada 2004 r. [...] została wydana z naruszeniem prawa – art. 156 § pkt 3 k.p.a., gdyż dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją. Zaskarżoną decyzją (będącą przedmiotem skargi) nr [...] z dnia 10 października 2016 r. Minister Obrony Narodowej utrzymał ją w mocy.

Sąd I instancji stwierdził, że decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 15 listopada 2004 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości - art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem organ, który ją wydał nie był przełożonym skarżącego. Nadto w obrocie prawnym funkcjonowało ostateczne rozstrzygnięcie - rozkaz personalny Szefa Logistyki Zastępcy Dowódcy [...] z dnia 22 grudnia 1997 r. nr [...] przyznający skarżącemu dodatek specjalny w wysokości 34% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, zatem z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Należało zatem ustalić, czy spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 156 § 2 k.p.a., tj. czy od daty doręczenia upłynęło 10 lat. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia przedmiotowej decyzji. Dowodem takim nie dysponuje również skarżący, bowiem dwukrotnie zobowiązany do wyjaśnienia daty doręczenia pozostawił wezwania bez odpowiedzi. Skoro jednak skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności to należy uznać, iż decyzja ta została mu doręczona. W świetle tych okoliczności Sąd I instancji przyjął za uprawnione stanowisko organu, że datą doręczenia decyzji jest data jej wydania, tj. 18 stycznia 2005 r. Tym samym upłynął dziesięcioletni termin przewidziany we wskazanym wyżej przepisie.

Ponadto Sąd dodał, że w obrocie prawnym pozostaje też rozkaz personalny Szefa Logistyki Zastępcy Dowódcy [...] z dnia 22 grudnia 1997 r. nr [...] przyznający skarżącemu dodatek specjalny w wysokości 34% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, bowiem Minister Obrony Narodowej decyzją nr 26 z dnia 16 stycznia 2014 r. stwierdził, że wydany został z naruszeniem prawa - przepisów o właściwości art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jednakże wskutek upływu dziesięcioletniego terminu nie można stwierdzić jego nieważności.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji podkreślił, że organ ustalił, iż obie pierwotne decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 i 3 k.p.a. Oznacza to, że co do zasady organ podzielił pogląd skarżącego. Minister Obrony Narodowej nie mógł naruszyć art. 146 § 2 k.p.a., bowiem postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji, a nie w trybie wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu, nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 578/15 oddalił skargę na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 18 listopada 2014 r. nr [...] wobec uznania, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, tym samym uznał przedmiotową decyzję za prawidłową.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył K.C., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.

1) art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na nie rozstrzygnięciu w granicach danej sprawy, a mianowicie zbadaniu powołanego w skardze braku rozstrzygnięcia przez organ odnośnie przyczyny nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia 18 stycznia 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 5 listopada 2004 r.- określonej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nie zawarciu w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych w skardze oraz na nieodniesieniu się do nich (art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a.);

3) art. 153 P.p.s.a. polegające na pominięciu oceny prawnej zawartej w Wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 578/15 odnośnie nienależytego wyjaśnienia sprawy przez organy administracji w odniesieniu do jej przedmiotu, a więc zbadania wszystkich przyczyn nieważności decyzji określonych przez skarżącego (art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a.);

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. - poprzez brak rozpoznania zarzutów skarżącego odnośnie tych przyczyn nieważności.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na gruncie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Sąd ten nie jest więc uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił wojewódzki sąd administracyjny, określenia ich charakteru na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 P.p.s.a. oraz zamieszczenia uzasadnienia uchybień zarzucanych sądowi.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa procesowego – art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 153 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Analiza uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku że wszystkie koncentrują się na jednej kwestii tj. oddaleniu skargi K.C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2016r., pomimo nieodniesienia się przez Sąd I instancji oraz organy administracji do podnoszonej przez skarżącego podstawy stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia 18 stycznia 2005r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...], określonej w art. 156 § 1 pkt. 7 K.p.a.

Na wstępie celowe wydaje się przypomnienie, że decyzją której kontroli w niniejszej sprawie dokonywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 14 maja 2015r. Tą ostatnią decyzją stwierdzono że decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2005r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] zostały wydane z naruszeniem prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 3 K.pa., jednakże wobec upływu terminu z art. 156 § 2 K.p.a. nie można stwierdzić ich nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w decyzji z dnia 14 maja 2015r. nieprawidłowo wskazana została data decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej nr. [...] w [...] ( podano 5 listopada 2004r, zamiast 15 listopada 2004r. ), jednak na podstawie numeru decyzji i określenia organu od którego pochodzi, nie zachodzą wątpliwości co do tego jaka decyzja stanowiła przedmiot kontroli w trybie nadzwyczajnym.

Jak z powyższego wynika twierdzenia skarżącego o wadliwości decyzji z dnia 18 stycznia 2005r. i 15 listopada 2004r. zostały potwierdzone przez organ, jednak z uwagi na upływ czasu wynikający z art. 156 § 2 K.p.a. niemożliwe stało się stwierdzenie nieważności obu decyzji.

W takiej sytuacji należało odpowiedzieć na pytanie, czy zarzucane w skardze kasacyjnej nierozważnie przyczyny nieważności decyzji o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt. 7 K.p.a., które istotnie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, ma w ogóle znaczenie dla oceny zaskarżonego wyroku, przy uwzględnieniu iż zaskarżona decyzja stwierdzała że wymienione w niej decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 3 K.p.a.

Zgodnie z art. 156 § 2 K.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Postępowanie nieważnościowe służy wyłącznie zbadaniu, czy decyzja zapadła w postępowaniu zwyczajnym nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Konsekwencją powyższego jest to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się - tak jak w postępowaniu zwykłym - oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań, a ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Przedmiotem postępowania w nadzwyczajnym trybie jest jedynie ustalenie istnienia jednej z wadliwości decyzji/postanowienia, taksatywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art. 156 § 2 K.p.a.

W niniejszej sprawie zostało potwierdzone, że decyzja z dnia 18 stycznia 2005r. i wczesniejsza decyzja z dnia 15 listopada 2004r. Zostały wydane z naruszeniem prawa przewidzianym w art. 156 § 1 pkt. 3 K.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnegow w takim przypadku, nawet gdyby organy pozytywnie ustaliły w odniesieniu do tej samej decyzji istnienie także wady okreslonej w art. 156 § 1 pkt. 7 K.p.a, to przy uwzględnieniu treści art. 156 § 2 K.p.a. nie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie innego rodzaju.

W tym kontekście zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 i art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Dodatkowo należy podnieść, że skarga kasacyjna powolując w swej podstawie zarzuty o charakterze procesowym w ogóle nie zawiera uzasadnienia co do wpływu zarzucanych nieprawidłowosci na wynik sprawy, podczas gdy przepis art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie jaką jest naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zupełnie nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015r. sygn. II SA/Wa 578/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.C. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 18 listopada 2014r. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu wyroku wydanego w tamtej sprawie Sąd jedynie potwierdził stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sąd nie zawarł i nie mógł zawrzeć w uzasadnieniu w/wym wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania z uwagi na to że skargi nie uwzględnił. Oznacza to, że art. 153 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.