Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1161/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 6, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 86 ust. 1-2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 1 ust. 2, art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 273
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 1586/12 w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1586/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę I. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 30 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że wskutek przeprowadzonego u Skarżącego postępowania podatkowego stwierdzono nieprawidłowości polegające na zawyżeniu w miesiącu maju 2008 r. podatku naliczonego o kwotę 472.860 zł w związku z odliczeniem tego podatku z faktur dokumentujących zakup prętów żebrowanych od M. sp. z o.o. i Przedsiębiorstwa Wielobranżowego B. R. K. Organ I instancji ustalił bowiem, że towar ten był przedmiotem dalszej odsprzedaży na rzecz kontrahenta czeskiego, tj. H. O. T. s. r. o. z siedzibą we F. oraz kontrahenta słowackiego, tj. J. J. Ustalono także, że kontrahent czeski odsprzedał towar polskim firmom W. J. W. oraz S. H. sp. z o.o. w W. Z kolei kontrahent słowacki w deklaracjach VAT za maj i czerwiec 2008 r. nie wykazał nabycia towarów. Nadto J. J. oświadczył, że nigdy nie współpracował z firmą Skarżącego, nie nabył od niej towarów, ani nie zna tej firmy.

W rezultacie organ I instancji stwierdził, że firma Skarżącego – S. P. C. dokonywała jedynie fakturowego nabycia, a następnie sprzedaży stali zbrojeniowej. Uwzględniając powyższe decyzją z 12 grudnia 2011 r. organ I instancji dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres - bez uwzględnienia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez M. sp. z o.o. oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B. R. K.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie.

Decyzją z 30 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślił, że akta sprawy wskazują, iż transakcje nabycia od M. sp. z o.o. oraz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego B. R. K. prętów żebrowanych udokumentowane zakwestionowanymi fakturami miały charakter jednego z elementów "obrotu karuzelowego", dokonanego pomiędzy wieloma podmiotami występującymi jako nabywcy i sprzedawcy tych samych towarów, w zamkniętym ciągu podmiotów - bez początkowego dostawcy i finalnego odbiorcy.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ I instancji wykazał, że transakcje zakupu stali i następnie jej sprzedaż przez Skarżącego na rzecz H. O. T. s. r. o. oraz J. J. stanowiły czynności niedokonane – towar bez rozładunku w krótkich odstępach czasu (często w tym samym dniu albo przed fakturowym nabyciem przez kontrahenta czeskiego) wracał z powrotem do Polski do firm W. J. W. oraz S. H. sp. z o.o. Wprawdzie organ I instancji nie wykazał istnienia koła, jakie zakreśliły towary, jednakże powyższe nie jest konieczne dla zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.").

W kontekście zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że transakcje kupna sprzedaży stali nie zostały dokonane w ramach obrotu gospodarczego, a jedynie w celu uzyskania nieuzasadnionej korzyści podatkowej. Zauważył mianowicie, że w przypadku kilku transakcji sprzedaż stali przez H. O. T. s. r. o. miała miejsce wcześniej, niż obie transakcje ją poprzedzające, tj. między M. sp. z o.o. a Skarżącym oraz między Skarżącym a H. O. T. s. r. o. Wszystkie zakwestionowane transakcje miały zatem charakter fikcji, a dokumenty je potwierdzające zostały stworzone w celu uzyskania korzyści podatkowej w postaci nadużycia prawa do odliczenia podatku VAT oraz opodatkowania transakcji, jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką 0%.

Poza tym opierając się na zeznaniach przesłuchanych świadków: M. O. - prezesa M. sp. z o.o., J. B. i T. K. oraz Skarżącego zasadnie – w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej - organ I instancji podważył wiarygodność dokumentów - PZ, dot. przyjęcia towaru z M. sp. z o.o. do magazynu nr [...] Oddział w T. oraz WZ, dot. wydania towaru z magazynu firmie czeskiej. Z wyjaśnień Skarżącego oraz T. K. wynika, że w transakcjach nabycia i wewnątrzwspólnotowych dostaw firma Skarżącego nie korzystała z magazynów, ponieważ stal była transportowana od dostawcy do ostatecznego odbiorcy (bezpośrednio do czeskiej firmy). Nadto o fikcyjności zakwestionowanych transakcji świadczą okoliczności podawane przez przesłuchanych świadków – A. W., A. S., M. K., I. H. – potwierdzające, że umieszczenie w umowie handlowej zawartej z H. O. T. s. r. o. firmy S. T. jako przewoźnika nie było przypadkowe, ani bezcelowe, gdyż spółka ta brała udział w procederze pozorowanych transportów stali do Czech. W odniesieniu do "U. T.-S. K. S." Spółka Jawna w M. pozorowanie usług transportowych potwierdzają zeznania K. S. i W. F. Jednocześnie trudno - w ocenie organu odwoławczego - uznać, że Skarżący przedsięwziął wszelkie racjonalne środki, aby nie dokonywać transakcji z nieuczciwymi kontrahentami. Zauważył, że w trakcie realizacji kontraktu T. K. - pracownik Skarżącego wiedział, że stal pochodzi od innych dostawców, niż wskazane. Nigdy nie nadzorował transportu tej stali do Czech; nie wiedział gdzie miała być ładowana stal. Okoliczności te, jak również sposób przekazywania dokumentów (po ich podstemplowaniu i podpisaniu w firmie Skarżącego T. K. zwracał je do M. sp. z o.o., skąd je otrzymał i przekazywał M. O. te, które dotyczyły M., zaś D. A. dotyczące firmy S.), wskazują, że Skarżący zdawał sobie sprawę z podejmowanych działań (a przynajmniej obiektywnie powinien o tym wiedzieć) występując wraz z innymi podmiotami w "karuzeli podatkowej".

Dalej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że także transakcje między Przedsiębiorstwem Wielobranżowym B. R. K. a Skarżącym oraz Skarżącym a J. J. stanowiły element łańcucha fikcyjnych transakcji w fakturowym obiegu stali od i do J. J. - z terytorium Polski i z powrotem od tego słowackiego przedsiębiorcy do kontrahentów z Polski. Zwrócił uwagę na zeznania R. K. zatrudnionego w firmie J. J. Wynika z nich, że jedynymi firmami, od których J. J. nabywał w Polsce stal były B. oraz M. P. Stal ta następnie była przewożona bezpośrednio na Słowację do składu J. J. Aby ukryć ten fakt i uzyskać korzyści podatkowe, poprzez osoby trzecie działające na terenie Polski wyszukiwał firmy i osoby działające w ramach tych firm, które pozorowały kolejne dostawy stali w łańcuchu podmiotów, w tym dostawy wewnątrzwspólnotowe do niego samego. Do osób współpracujących z J. J. należał T. z W., a za jego pośrednictwem Z. W., kontrolujący Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B. R. K.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż kwestionowane faktury - zarówno te wystawione przez Skarżącego, jak i te formalnie wystawione przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B. R. K. (a faktycznie przez T. z W. nieprowadzącego oficjalnie żadnej działalności gospodarczej) nie mogą stanowić podstawy do obniżenia kwot podatku naliczonego stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

2.3. Uzupełniając skargę Skarżący zarzucił niewykazanie przez organy podatkowe jego świadomości uczestnictwa w przestępczym procederze. Nadto podkreślił odmienność sytuacji występowania "pustych faktur" oraz "karuzeli podatkowej".

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomniał, że istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie zasadności zakwestionowania przez organy podatkowe odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez M. sp. z o.o. oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B. R. K.

Wskazał, że rozstrzygnięcie tego sporu uzależnione jest więc od ustalenia, czy zakwestionowane faktury odzwierciedlają rzeczywisty obrót pomiędzy kontrahentami jak wywodzi Skarżący, czy też nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności, jak twierdzi organ podatkowy i w związku z tym czy Skarżący miał świadomość uczestniczenia w oszukańczym procederze karuzeli podatkowej.

Za podstawę wyroku Sąd I instancji przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej. W pełni podzielił przedstawioną przez niego argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. Sąd I instancji przytoczył następnie istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy krajowe i wspólnotowe przepisy materialne. Podkreślił, że prawo do odliczenia podatku od towarów i usług przysługuje wyłącznie w odniesieniu do faktur dokumentujących faktycznie zrealizowane czynności. Prawo to może być zatem ograniczone w tych wszystkich przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa. Na poparcie powyższych tez Sąd I instancji przywołał orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym wyrok z 21 czerwca 2012 r. (sygn. akt C-80/11 i C-142/11). Zauważył następnie, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż transakcje nabycia od M. sp. z o.o. prętów żebrowanych udokumentowane zakwestionowanymi fakturami miały charakter jednego z elementów "obrotu karuzelowego", dokonywanego pomiędzy wieloma podmiotami występującymi jako nabywcy i sprzedawcy tych samych towarów, w zamkniętym ciągu podmiotów; dokumenty WZ nie były wystawiane w firmie; w transakcjach nabycia i wewnątrzwspólnotowych dostawach stali zbrojeniowej nie korzystano z magazynów, gdyż stal była transportowana od dostawcy do odbiorcy, z pominięciem magazynu firmy Skarżącego. Sąd I instancji zwrócił też uwagę na ujawnione przez T. K. – pracownika Skarżącego, zatrudnionego na stanowisku doradcy techniczno – handlowego, m. in. okoliczności, w jakich doszło do podpisania umów pomiędzy firmą S. a Skarżącym, M. sp. z o.o. a Skarżącym oraz Skarżącym a H. O. T. s. r. o.; czy sposób, w jaki odbywał się obieg dokumentów dotyczących transportu stali do Czech.

Zdaniem Sądu I instancji zasadnie także Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że transakcje między Przedsiębiorstwem Wielobranżowym B. R. K. a Skarżącym oraz Skarżącym a J. J. stanowiły element łańcucha fikcyjnych transakcji w fakturowym obiegu stali od i do J. J. - z terytorium Polski i z powrotem od tego słowackiego przedsiębiorcy do kontrahentów z Polski. Powyższe wynikało m. in. z zeznań R. K., Z. W., K. J. - dyrektora handlowego firmy Skarżącego, T. K., przedstawicieli firm wskazanych na dokumentach przewozowych oraz R. K.

W rezultacie Sąd I instancji stanął na stanowisku, że faktury zakupu stali nie mogły stanowić dowodu dokonania dostawy towarów między danymi podmiotami. W tej sytuacji sam fakt wykazania należnego z tego tytułu podatku VAT, nie mógł uzasadniać prawa podatnika do odliczenia podatku wynikającego z faktury niedokumentującej faktycznie dokonanej transakcji.

Zdaniem Sądu I instancji trafnie organy podatkowe nie uwzględniły twierdzeń Skarżącego co do dochowania należytej staranności w przedmiocie dokonywanych transakcji. Zatrudnienie konkretnej osoby na danym stanowisku pracy i powierzenie jej określonych obowiązków obciąża pracodawcę odpowiedzialnością na zasadzie ryzyka za dokonany wybór. Skoro zatem T. K. był odpowiedzialny za poszukiwanie kontrahentów, a dyrektor finansowy – K. J. miał umocowanie do zawierania umów w imieniu firmy Skarżącego, to następstwa nienależytego realizowania kontraktów i negatywne konsekwencje z tego wynikające obciążają jego jako pracodawcę. Organy podatkowe należycie natomiast wykazały brak wiedzy obu pracowników co do okoliczności spornych transakcji, pomimo że to oni mieli reprezentować firmę Skarżącego i podejmowali działania związane z obrotem stalą.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Skarżący zaskarżył powyższy wyrok, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

- art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: "P.p.s.a.") w zw. z jej art. 3 § 1 przez brak wszechstronnego uzasadnienia rozstrzygnięcia, a w szczególności niepełne przedstawienie stanowiska Skarżącego, pominięcie argumentacji zawartej w skardze oraz piśmie procesowym z 17 grudnia 2012 r. i brak wszechstronnego odniesienia się do zarzutów i argumentacji tam zawartych;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej jako: "O.p."), przez brak zagwarantowania czynnego udziału w postępowaniu oraz odmowę przeprowadzenia dowodów w sytuacji, gdy dowody te miały kluczowe znaczenie w sprawie, a ponadto dotyczyć miały okoliczności spornych lub nie ustalonych dotychczas w toku postępowania;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. przez brak zgromadzenia całości materiału dowodowego przy jednoczesnym przyjęciu, iż Skarżący brał udział w tzw. oszustwie "karuzelowym", mającym na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, wobec nieprzeprowadzenia postępowań podatkowych, kontroli podatkowych, czynności sprawdzających oraz dowodów z przesłuchań w charakterze świadków właścicieli lub osób zarządzających podmiotami, które zdaniem organów podatkowych uczestniczyły w tzw. "transakcjach karuzelowych";

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 oraz art. 122 O.p. przez nieuprawnione przyjęcie, iż Skarżący brał udział w tzw. "oszustwie karuzelowym", mającym na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, wobec niewskazania, który z podmiotów rzekomo osiągnął korzyść podatkową, podczas gdy oszustwo typu "karuzela podatkowa" charakteryzuje się, w świetle orzecznictwa TSUE, właśnie nieuprawnionym czerpaniem korzyści podatkowych;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez nieuprawnione stwierdzenie, iż sporne transakcje miały charakter niedokonany, pomimo zalegających w aktach sprawy dowodów potwierdzających ich rzeczywisty i dokonany charakter;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 4 O.p. przez brak odniesienia się do twierdzeń Skarżącego dotyczących rzeczywistego charakteru spornych transakcji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez bezzasadne przyjęcie, iż Skarżący wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, że kwestionowane transakcje mogły być elementem oszustwa podatkowego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez bezzasadne przyjęcie, iż sam fakt, że jeden z pracowników Skarżącego prawdopodobnie wiedział, iż sporne transakcje mogły być elementem oszustwa podatkowego, jest równoznaczny z tym, że Skarżący wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, że kwestionowane transakcje mogły być elementem oszustwa podatkowego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. przez wydanie decyzji z wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 oraz w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. przez przyjęcie za podstawę orzekania wadliwego stanu faktycznego sprawy, który organy podatkowe ustaliły z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. przez brak przeprowadzenia przez organ podatkowy rzeczywistego postępowania dowodowego w celu dowiedzenia, na podstawie obiektywnych przesłanek, iż Skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć, że sporne transakcje, mające stanowić podstawę prawa do odliczenia podatku naliczonego, mogły wiązać się z lansowanym przez organy podatkowe przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym lub późniejszym etapie obrotu;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 120 oraz w zw. z art. 193 § 6 O.p. przez określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2008 r., w kwocie odmiennej od wartości wykazanej przez Skarżącego, w prowadzonych księgach podatkowych, przy równoczesnym braku zakwestionowania rzetelności tychże ksiąg;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. oraz w zw. z art. 1 ust. 2, art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1, dalej jako: "Dyrektywa 2006/112/WE") przez odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z transakcji udokumentowanych spornymi fakturami, w sytuacji gdy transakcje te miały charakter rzeczywisty, a Skarżący nie wiedział i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł się dowiedzieć, że stanowią one, propagowany przez organ podatkowy, a przyjęty przez Sąd I instancji, element oszustwa podatkowego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 2 oraz art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE oraz w zw. z art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. przez uznanie, że pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego Skarżącego, który działał w dobrej wierze, jest zgodne z zasadą neutralności;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE przez odmowę jego zastosowania, pomimo tego, iż zakwestionowane transakcje miały charakter rzeczywisty, stanowiły czynności opodatkowane oraz zostały dokonane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE przez przyjęcie, iż można odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego z tego powodu, iż na wcześniejszym etapie obrotu mogło dojść do oszustwa podatkowego, o czym podatnik nie wiedział i nie był w stanie się dowiedzieć, jak również z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, czy wystawca faktury dysponował towarami, był w stanie je dostarczyć, jak również skąd pochodziły te towary.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna, w związku z czym należało ją oddalić.

5.1 Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej, na wstępie przypomnieć należy, że zostały one w jej treści podzielone na dwie grupy, mianowicie na zarzuty naruszenia przepisów postępowania i zarzuty materialnoprawne. Zatem najpierw należy rozważyć zarzuty dotyczące przepisów postępowania. Taki sposób postępowania przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym uznaje się m.in., że dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (tak np. wyroki z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120 i z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 397/07, LEX nr 468936).

W zarzutach sformułowanych jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w istocie kwestionuje przyjęte za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne. W związku z tym należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wszelkim wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W swoich rozważaniach Sąd pierwszej instancji odniósł się do prawidłowości przeprowadzonego przez organ podatkowy postępowania, poprawności oceny całokształtu zgromadzonego materiału i prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych. Wyjaśnił także podstawę prawną rozstrzygnięcia. Oznacza to, że zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. jest pozbawiony podstaw.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, w ocenie Sądu kasacyjnego, w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego Sąd I instancji prawidłowo uznał za organami podatkowymi, że transakcje kupna sprzedaży prętów stalowych nie zostały przeprowadzone w ramach obrotu gospodarczego, a jedynie w celu uzyskania nieuzasadnionej korzyści podatkowej.

Dochodząc do takiej konkluzji, należy wskazać, że kluczowe są zeznania T. K. - pracownika skarżącego, M. O. reprezentującego M. sp. z o.o., D. A. przedstawiciela S. oraz Z. W. przedstawiciela B. R. K. Ponadto zarówno p. A., O. doskonale się wcześniej znali. Opisując początki współpracy wszyscy wskazali, co jest charakterystyczne w tej sprawie, że poszukiwali podmiotu gospodarczego, który byłby w stanie tak jak to określili "udźwignąć zwrot VAT", bowiem oni nie mogli sobie pozwolić na czekanie na zwrot VAT. Podpisując umowy od razu wiedziano kto będzie odbiorcą stali a mianowicie H. O. T. s.r.o. i J. J. Zatem w transakcjach tych chodziło o obniżanie zobowiązania przez skarżącego, w związku z odliczaniem podatku naliczonego od zakupów i wykazywanie stawki 0% przy sprzedaży stali na Czechy i Słowację. To spowodowało wymierne korzyści podatkowe dla skarżącego. Pytanie czy skarżący wiedział, że jego firma uczestniczy w karuzeli podatkowej w tym momencie jest nieistotne. Istotne jest, że wiedział o tym pracownik skarżącego T. K., któremu on powierzył określone czynności w zakresie nadzoru nad handlem prętami stalowymi. Jako pracodawca odpowiada za jego czynności podejmowane w ramach stosunku pracy.

Ponadto, w handlu stalą na każdym etapie nic się właściwie nie zgadza, poza tym że były faktury i przelewy. Po pierwsze, wstawiano w dokumentach CMR numery innych samochodów, niż te, które w rzeczywistości jeździły. W niektórych przypadkach właściciele samochodów zaprzeczyli, że wykonywali usługi na rzecz skarżącego czy też pozostałych podmiotów z łańcucha. W tym wypadku mogło w ogóle nie dojść do fizycznego przemieszczania się towaru. Miejsca załadunku również się nie zgadzały. Kierowcy U. J. S. wskazali, że jeździli na Czechy i Słowację z prętami stalowymi. Tam odbierali dokumenty czeskie czy też słowackie dostarczane przez H. G. czy też J. J. i wracali bez przeładunku z tymi samymi prętami z powrotem do Polski. W późniejszym okresie wskazali, że bezpośrednio do odbiorców w Polsce wozili stal.

W przypadku B. R. K. pełnomocnik tego podmiotu Z. W. wskazał, że właściwie to tylko na polecenie T. z W. dokonywał odpowiednich przelewów i dostarczał mu dokumenty faktury i CMR. Wykorzystywał firmę R. K., który miał problemy alkoholowe i finansowe, do fikcyjnego obrotu prętami stalowymi. Ponadto zeznał, że T. z W. po wykryciu procederu karuzelowego obrotu stalą doskonale był zorientowany o aresztowaniu T. K. i ostrzegł go przed pójściem do Skarżącego. Padają propozycje wyrobienia fałszywego dowodu dla R. K. i wyjazdu z kraju.

Z takich okoliczności sprawy trudno wywieść, że Skarżący a właściwie jego pracownik nie mógł nie wiedzieć, po co służą transakcje polegające na wywożeniu z Polski i przywożeniu do kraju tego samego towaru w tym samym dniu z Czech czy też ze Słowacji.

Ponadto w standardowych relacjach biznesowych, jeżeli znają się wszyscy biorący udział w transakcji, ponieważ to O., W. i A. wskazywali kto ma odbierać stal, chodziło o H. O. T. i J. J., to w takiej sytuacji zdrowy rozsądek nakazuje zadać pytanie, jaka rolę w tym układzie biznesowym pełni firma I. W. S. P. C. Jaki sens ekonomiczny miało angażowanie dodatkowego pośrednika, skoro sprzedawcy stali (M., B., S.) znali doskonale nabywców H. O. T. i J. J. Odpowiedź na to pytanie znajduje się w zeznaniach O., W., A. – firma skarżącego potrzebna była do uwiarygodnienia i "udźwignięcia zwrotu VAT" w tym całym układzie biznesowym. W tym miejscu Sąd kasacyjny zauważa, że chodziło o znaczne transakcje od miliona do dwóch milionów złotych miesięcznie. Pomimo znacznych obrotów skarżącego z pozostałej działalności, obrót stalą stanowił od 10 do 20% obrotów. W takiej sytuacji sprawując nadzór właścicielski rozsądek wskazywał zbadanie tych transakcji, tym bardziej że od 2005 r. obrót wyrobami stalowymi związany był z wyłudzeniami VAT, podobnie jak wcześniej obrót paliwami, o czym szeroko rozpisywały się środki masowego przekazu. To dodatkowo powinno wzmocnić czujność skarżącego, który jest przedsiębiorcą doświadczonym, bowiem prowadzi działalność gospodarczą od 1991 r. zatrudniając, jak podaje do kilkuset osób.

Ponadto, skoro skarżący odliczył podatek naliczony od zakupu prętów stalowych i następnie wykazał wewnątrzwspólnotową dostawę korzystając ze stawki 0%, to w takiej sytuacji zapłacił mniejszy podatek, w porównaniu z tym, gdyby tych transakcji nie było. Bowiem przy rzekomej sprzedaży do podmiotu czeskiego i słowackiego skarżący zastosował stawkę 0%. Taki sposób rozliczenia spowodował, że skarżący mógł swoje zobowiązanie podatkowe zmniejszyć o podatek naliczony zawarty w fakturach zakupu prętów od B. R. K. czy też M. Sp. z o.o.

W kontekście powyższego nie można uznać za uzasadnione naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 O.p.

Skarżący wskazywał na odmowę przesłuchania świadków, którzy potwierdziliby rzeczywistość transakcji. Chodziło o transport towarów i ich odbiór przez nabywców na Czechach i Słowacji. W tym miejscu należy zauważyć, że część tych świadków została przesłuchana. W innych przypadkach wykorzystano zeznania z postępowań karnych. W pozostałych przypadkach np. podmiotów zagranicznych wykorzystano jako dowód informacje od czeskich i słowackich władz skarbowych. Zatem nie było potrzeby ponownego przesłuchiwania tych osób. Z kolei zarzut nieprzesłuchania T. z W., jak wynika z akt administracyjnych, osoby zarządzającej niektórymi podmiotami biorącymi udział w karuzeli podatkowej, jest nieuzasadniony. Z akt sprawy wynika, że osoba ta celowo nie podawała nikomu nazwiska oraz innych danych osobowych, na podstawie których można byłoby ustalić chociażby jej adres czy też miejsce pobytu. Zatem organ nie miał obiektywnych możliwości wezwania tej osoby na przesłuchanie.

Ponadto, odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organy dowodu z przesłuchania w charakterze świadków niektórych osób. Art. 180 § 1 O.p stanowi, iż jako dowodów należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zasada wyrażona w tym przepisie została rozwinięta w art. 181 O.p. zgodnie z którym, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej (...) oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu - także karnym - a korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1837/05, LEX nr 179712). Tym samym nie można uznać, iż włączenie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem do materiału dowodowego przedmiotowej sprawy m.in. zakwestionowanych przez Skarżącego protokołów przesłuchań stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Z tego też względu nie naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 O.p.

Odnośnie kwestii niedokonanych transakcji, należy zauważyć, że obrót prętami stalowymi w przypadku wskazanych podmiotów był tzw. obrotem w "karuzeli podatkowej". Różnica pomiędzy kontrahentem czeskim a słowackim, na rzecz których podatnik dokonał następnie sprzedaży towaru nabytego od ww. podmiotów, polegała na tym, że słowacki kontrahent J. J. wprost przyznał, że nie było żadnych rzeczywistych transakcji między nim, a S. C. P. I. W. Tym samym zbędne stało się ustalenie, czy i dla jakich podmiotów z Polski J. J. wystawiał kolejne faktury VAT na fikcyjne dostawy prętów żebrowanych. Natomiast w odniesieniu do transakcji zakupu stali od spółki M. i następnie sprzedaży tej stali przez skarżącego do H. O. T. s.r.o., organy podatkowe wykazały, że przedmiotowa stal od ww. kontrahenta czeskiego bez rozładowywania (przeładowywania) w krótkich odstępach czasu, często w tym samym dniu albo przed jej nabyciem przez kontrahenta czeskiego wracała z powrotem do Polski. Co prawda organ nie wykazał, tak jak w przypadku rozliczenia za styczeń i luty 2008 r., istnienia koła, jakie zakreśliły ww. towary, jednakże dla zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. udowodnienie wystąpienia koła w przepływie tego samego towaru nie jest konieczne. W wyroku z dnia 12.01.2006 r., C-353/03, sprawa Optigen i in. (LEX 165063, www. curia.europa.eu w pkt 47) Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł: "Jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 27 opinii, każda transakcja powinna być rozpatrywana per se, a charakteru danej transakcji w łańcuchu dostaw nie mogą zmienić wcześniejsze lub późniejsze wydarzenia ". W zaakceptowanym przez ETS pkt 27 opinii rzecznik stwierdził: "[...] oszustwo typu karuzela podatkowa dotyczy szeregu następujących po sobie czynności poodejmowanych przez kilka podmiotów gospodarczych w łańcuchu dostaw. Zasadniczą cechą wspólnego systemu podatku VAT jest, iż podatek ten jest należny z tytułu każdej transakcji w łańcuchu dostaw (18). Każda transakcja musi być w związku z tym rozważana indywidualnie. W konsekwencji charakter poszczególnych transakcji nie mogą zmienić zdarzenia poprzedzające te transakcje lub po nich następujące. Zjednoczone Królestwo prawidłowo przyjmuje, iż stosowanie podatku VAT powinno uwzględniać realia gospodarcze. Jednakże nie oznacza to, iż charakter transakcji w łańcuchu dostaw należy określać poprzez odniesienie do całego łańcucha. [...] (28) "

W rozpoznawanej sprawie, obrót prętami stalowymi miał na celu uzyskanie korzyści podatkowych a nie sprzedaż tych prętów i uzyskanie wymiernych korzyści ekonomicznych w związku z pośredniczeniem w sprzedaży. W tym znaczeniu można mówić, że transakcje miały charakter niedokonany czy też fikcyjny. Dlatego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. jest bezzasadny.

W sprawie zarzutu braku zakwestionowania rzetelności czy też wadliwości ksiąg podatkowych, Sąd kasacyjny stwierdza, że co do zasady organy podatkowe chcąc wymierzyć podatnikowi w decyzji kwotę zobowiązania podatkowego, wyliczoną w oparciu o prowadzone przez podatnika księgi i powołując się na fikcyjne transakcje, mają obowiązek przeprowadzić, uregulowane w przepisach art. 193 § 6 O.p, postępowanie w zakresie nieuznania tych ksiąg za dowód w postępowaniu podatkowym z powodu ich nierzetelności. Jednak aby uchylić decyzję z powodu braku takiego postępowania, należy wykazać, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny – to znaczy mający przełożenie na treść rozstrzygnięcia. Istotnie, w sprawie organy podatkowe formalnie nie obaliły domniemania prawdziwości ksiąg podatkowych strony za sporne okresy rozliczeniowe. Jednakże, niesporządzenie protokołu badania ksiąg, w świetle ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, uznanych za prawidłowe przez Sąd I instancji, w zakresie transakcji zawieranych przez Skarżącego z B. R. K. czy też M. Sp. z o.o., nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji i tym samym wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpatrującego niniejszą sprawę, w skardze kasacyjnej nie zostało wykazane, aby niedochowanie przez organy podatkowe trybu określonego w art. 193 § 6 O.p. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast skarżącego pozbawiono prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących transakcje niedokonane, co niewątpliwie świadczy o nierzetelności ksiąg, w których faktury te zostały uwzględnione. Zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120 oraz w zw. z art. 193 § 6 O.p. też jest nieuzasadniony.

Skoro organy podatkowe ustaliły w sprawie taki stan faktyczny to prawidłowo zastosowały art. 88 ust. 3 lit. a) u.p.t.u.. Zgodnie z tym przepisem, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Przepis ten określa jeden z przypadków, których zaistnienie wyłącza prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego. Jest on więc ograniczeniem podstawowej zasady podatku VAT – zasady neutralności. Interpretując ten przepis, uwzględnić należy orzecznictwo TSUE w tym zakresie.

W wyroku TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft oraz Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (publ. www.curia.europa.eu) Trybunał orzekł, że:

1) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.

2) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa.

W powołanym wyroku Trybunał podtrzymał swoją dotychczasową linię orzeczniczą i wskazał (punkty 53 i 54), że na tle rozpatrywanych spraw C 80/11 i C-142/11 aktualne jest jego stanowisko, że tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalność tych transakcji, bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 51).

Podkreślić należy, iż Trybunał nie uznał jednak za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej wymagania, aby podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-409/04, Zb.Orz. s. I 7797, pkt 65 i 68; ww. wyrok w sprawie Netto Supermarkt, pkt 24; wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie C-499/10 Vlaamse Oliemaatschappij, dotychczas nieopublikowany w zbiorze, pkt 25).

Podobne stanowisko zawarł Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawach C-642/11 Stroj trans EOOD i C-643/11 ŁWK – 56 EOOD, w którym stwierdził, że prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że art. 167 i art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112, a także zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej ze względu na brak faktycznej czynności podlegającej opodatkowaniu, mimo że w rektyfikacji decyzji podatkowej skierowanej do wystawcy tej faktury zadeklarowany przez tego ostatniego podatek od wartości dodanej nie został skorygowany. Jeżeli jednak, wziąwszy pod uwagę oszustwa podatkowe lub nieprawidłowości popełnione przez wskazanego wystawcę lub na etapie obrotu poprzedzającym czynność służącą jako podstawa do odliczenia, czynność ta zostanie uznana za faktycznie zrealizowaną, należy ustalić, w świetle obiektywnych danych i nie wymagając przy tym od odbiorcy faktury przeprowadzania weryfikacji nienależących do jego obowiązków, że ów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, iż dana czynność wiąże się z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej, zaś sprawdzenie tego jest zadaniem sądu odsyłającego.

W wyroku tym wyrażony został pogląd, że zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej ze względu na brak faktycznej czynności podlegającej opodatkowaniu - to jednak dla pozbawienia odbiorcy faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku - należy ustalić, w świetle obiektywnych danych i nie wymagając przy tym od odbiorcy faktury przeprowadzania weryfikacji nienależących do jego obowiązków, że ów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, iż dana czynność wiąże się z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej, zaś sprawdzenie tego jest zadaniem sądu odsyłającego, a tym samym organów podatkowych. Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2013 r. (sygn. akt I FSK 429/12).

Z przywołanych orzeczeń TSUE wynika, że chcąc pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, organy powinny ustalić, czy podatnik będący odbiorcą tych faktur wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu i czy podatnik przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie.

W świetle przedstawionego orzecznictwa TSUE, stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej i Sądu I instancji, odnośnie "braku należytej staranności" skarżącego jest prawidłowe. Sąd odniósł się już do tej kwestii na wstępie wskazując, że kluczowe okazały się zeznania pracownika skarżącego T. K., M. O. reprezentującego M. sp. z o.o., D. A. przedstawiciela S. oraz Z. W. przedstawiciela B. R. K. Wszyscy wskazali, że poszukiwali podmiotu gospodarczego, który byłby w stanie "udźwignąć zwrot VAT", bowiem oni nie mogli sobie pozwolić na czekanie na zwrot VAT. Podpisując umowy od razu wskazano na odbiorców prętów stalowych a mianowicie H. O. T. i J. J. Zatem w transakcjach tych chodziło o obniżanie zobowiązania przez skarżącego, w związku z odliczaniem podatku naliczonego od zakupów i wykazywanie stawki 0% przy sprzedaży stali na Czechy i Słowację a nie o standardowy handel towarem. To spowodowało wymierne korzyści podatkowe dla skarżącego polegające na zapłacie mniejszego podatku do Urzędu Skarbowego. O tym na pewno wiedział pracownik skarżącego T. K., któremu skarżący powierzył określone czynności w zakresie nadzoru nad handlem stalą i jako pracodawca odpowiada za jego czynności podejmowane w ramach stosunku pracy. Pozostałe elementy operacji gospodarczej również się nie zgadzały tzn. dane w CMR, miejsca załadunku, brak wiedzy osób tym się zajmujących co do miejsc załadunku, transportu itp. Potwierdzają to zeznania kierowców, którzy wskazali, że jeździli do Czech i Słowacji z prętami tam odbierali dokumenty czeskie czy też słowackie dostarczane przez H. G. lub J. J. i wracali bez przeładunku z tą stalą z powrotem do Polski. Mając taki stan faktyczny, nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. oraz w zw. z art. 1 ust. 2, art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1,).

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.