Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 399/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37a, art. 45 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 41 poz 398
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.
article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.), Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. M. i A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2181/14 w sprawie ze skargi G. M. oraz A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I OSK 399/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2181/14, Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. M. i A.

M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]r. nr

[...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące

okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

G. M. oraz A. M. na mocy decyzji nr [...] z dnia [...]r. D. O. R. W. A. M.w W. zostali zobowiązani do opuszczenia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. oraz do uiszczania opłat za

używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości [...]

wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego, bez tytułu prawnego, za

każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, do

dnia opróżnienia lokalu.

Po rozpatrzeniu odwołania stron P. W. A. M.

decyzją Nr [...]z dnia [...]r. utrzymał zaskarżoną decyzję w

mocy.

Postanowieniem z dnia 19 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na ww. decyzję P.

W. A. M..

Następnie G. M. zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej o

stwierdzenie nieważności obu ww. decyzji, zarzucając im rażące naruszenie prawa

procesowego, tj. art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału

dowodowego w sprawie i w konsekwencji pominięcie okoliczności, że ww. jest emerytką

o ustalonym stopniu niepełnosprawności, rażące naruszenie prawa materialnego - art.

45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, oraz art. 37a ustawy o

zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez uznanie, że strony nie posiadają tytułu

prawnego do lokalu przy ul. [...] w W. Zdaniem wnioskodawczym'

decyzja z dnia [...]r. w sprawie zmiany przydziału osobnej kwatery stałej

na kwaterę na czas pełnienia obowiązków służbowych wydana, została z rażącym

naruszeniem prawa, gdyż strona postępowania nie udzieliła zgody na jej zmianę, a

l

I OSK 399/16

zatem obowiązująca jest decyzja z dnia [...]r., przyznająca M.i

M. prawo do kwatery stałej. Ponadto w dacie wydawania decyzji D.

O. R. W. A. M. w W. z dnia [...]

r. strona posiadała uprawnienia emerytalne. Zatem zastosowanie w

sprawie powinien mieć przepis art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił

Zbrojnych RP.

Minister Obrony Narodowej w decyzji nr [...]z dnia [...]r. odmówił

stwierdzenia nieważności ww. decyzji Nr [...]z dnia [...]r.

oraz utrzymanej nią w mocy ww. decyzji nr [...]z dnia [...]

r. Następnie Minister Obrony Narodowej rozstrzygnięciem Nr [...]z dnia

[...]r. utrzymał ww. decyzję własną w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II

SA/Wa 1620/12 uchylił obie decyzje Ministra Obrony Narodowej wskazując, iż

przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne dotyczy również interesu prawnego

[...], gdyż uznać go należy za stronę w postępowaniu zwykłym, w

którym doszło do wydania kwestionowanej decyzji P. W. A.

M. oraz decyzji D. O. R. W. A.

M. w W..

Ponownie decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...]., nr [...]

utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...]r., nr [...] (o odmowie

stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...]r. oraz utrzymanej nią w

mocy decyzji z dnia [...]r.) zostały przez WSA w Warszawie uchylone

wyrokiem z 4 marca 2014r., sygn. akt II SA/Wa 1623/13. Sąd stwierdził, że nie zostało

wyjaśnione, czy w dacie wydania decyzji o opuszczeniu lokalu, strona posiadała

uprawnienia emerytalne lub rentowe, o których mowa w art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o

zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z

dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 268a

k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...]z dnia [...] r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...]z dnia [...]r. zobowiązującej G. M. i A. M. do

opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...]przy ul. [...] w W. oraz do

uiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w

wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu

2

I OSK 399/16

prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się

ostateczna, do dnia opróżnienia lokalu.

Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra z dnia

[...]r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 k.p.a.

W skardze od powyższego rozstrzygnięcia, G. M. i A.

M. zarzucili: naruszenie art. 7 i art. 77 kp.a., poprzez zaniechanie podjęcia

wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz

do załatwienia sprawy, a także zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału

dowodowego w sprawie i w konsekwencji pominięcie okoliczności, że G.

M. jest emerytką o ustalonym stopniu niepełnosprawności; naruszenie art. 45

ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, poprzez wydanie decyzji o

opróżnieniu lokalu w sytuacji, gdy strona G. M. jest emerytką; naruszenie

art. 37a ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, poprzez uznanie, że strony nie

posiadają tytułu prawnego do lokalu przy ulicy [...] w W..

WSA w Warszawie uzasadniając opisany na wstępie wyrok z dnia 20 listopada

2015r., wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające

stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. oraz utrzymanej nią w mocy

decyzji z dnia [...]r.

Wskazano, że zgodnie ze stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji z

[...]r. przepisem art. 37 a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o

zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca

2010 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) - osoby zajmujące lokal

mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty

za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200 %

wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego

zajmowania.

Następnie wyjaśniono, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia

201 Or. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. z 2010 Nr 28, poz. 143), przedmiotowa sprawa podlegała rozpatrzeniu

zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP w brzmieniu sprzed

ww. nowelizacji, bowiem została wszczęta [...]., a zatem przed dniem

1 lipca 2010 r.(data wejścia w życie ww. nowelizacji).

3

I OSK 399/16

Sąd stwierdził również, że w sytuacji skarżącej art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o

zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca

2010 r., nie znajdował zastosowania.

Biorąc bowiem pod uwagę wysokość posiadanych przez G. M.

uprawnień emerytalnych (nabytych w dniu [...]r.; wysokość emerytury od

dnia [...]r. wynosiła 2643,36 zł miesięcznie, a do wypłaty pozostawała kwota

2180,46 zł miesięcznie) za uzasadnione uznano stwierdzenie organu odwoławczego, że

ze względu na regulacje art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm.) skarżąca w dacie wydania decyzji z dnia

[...]r., pomimo posiadania statusu emerytki nie spełniała kryteriów otrzymania

pomocy społecznej.

Sąd I instancji podkreślił również, że organy administracyjne odjęły wszelkie

dostępne środki w celu ustalenia, czy G. M. i A. M. należą do

kręgu osób, o których mowa w art. 45 ust. 3 ustawy.

Nadto WSA w Warszawie uznał, że podniesiona przez skarżącą okoliczność, że

jest emerytką o ustalonym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie o stopniu

niepełnosprawności zostało wydane w dniu [...]r.) nie mogła mieć wpływu

na przedmiotową sprawę, ponieważ pomimo przeprowadzenia postępowania

administracyjnego, w dacie wydania decyzji nie była ona znana organowi A.

Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca błędnie wywodzi, iż decyzja z dnia

[...]r. w sprawie zmiany przydziału osobnej kwatery stałej na kwaterę na

czas pełnienia obowiązków służbowych jest decyzją z mocy prawa nieważną, tj.

nieobowiązującą w obrocie prawnym. Błąd w przyjętym przez stronę założeniu wynika z

okoliczności, że strona skarżąca nigdy nie kwestionowała decyzji z dnia [...] r. w administracyjnym lub sądowym trybie postępowania, co powoduje, że ona

wciąż obowiązuje. W konsekwencji czego, organy prawidłowo zastosowały art. 37a

ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła G.

M. i A. M. z pomocą profesjonalnego pełnomocnika.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie

przepisów prawa materialnego, polegające na jego wykładni ni niewłaściwym

zastosowaniu, jak również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny

wpływ na wynik sprawy, tj.:

I OSK 399/16

- art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przez bezzasadne przyjęcie, iż

Skarżący nie posiadają tytułu prawnego do lokalu nr 11 przy ul. [...] w

W.,

- art. 45 ust 3 pkt 5 wspomnianej ustawy przez niesłuszne uznanie zasadności decyzji z

dnia [...]r.,

-art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia, polegające na

bezkrytycznym przyjęciu przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego uprzednio

przez organy administracji,

- art. 151 p.p.s.a. w zw. Z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż

Minister Obrony Narodowej prawidłowo uznał, że skarżący nie posiadają tytuł do

przedmiotowego lokalu, a skarżąca nie spełnia wymogów z art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o

zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, czego skutkiem było naruszenie art. 7,77,80 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.",

skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie

tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także

właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym (por. J.P. Tarno, Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 469). W

szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania

podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i

uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego

rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez

sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem skarżącego, polegała niewłaściwa wykładnia lub

niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia

właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało

naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy

(treść orzeczenia) mogło ono mieć. W postępowaniu kasacyjnym, stosownie do art. 183

§ 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi

kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd

Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem

I OSK 399/16

prawidłowego ich określenia. Kontrola instancyjna orzeczeń sądów administracyjnych

pierwszej instancji w ramach postępowania kasacyjnego opiera się bowiem na ocenie

zasadności stawianych zarzutów kasacyjnych, zaś systemowe odczytanie art. 176 i art.

183 § 1 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może

rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (por.

np. wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r., II FSK 2076/10, wyrok NSA z 20 października

2016 r., I FSK 359/16, wyroki dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Poczynienie powyższych uwag było niezbędne zważywszy na konstrukcję i

uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Nie odpowiada ona w pełni wymogom z

art. 176 p.p.s.a.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w

art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia

prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe

zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie

treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe

zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu

faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. -

naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach,

co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na

tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia

na wynik sprawy.

Skoro w skardze kasacyjnej przytoczono zarzuty naruszenia prawa materialnego,

jak i naruszenia przepisów postępowania, Sąd II instancji przeszedł do ich rozpoznania,

w pierwszej kolejności rozpoznając zarzut pozwalający na ocenę, czy w postępowaniu

sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej

przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy.

Ustosunkowując się zatem do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia prawa

procesowego, podnieść należy, że norma art. 141 § 4 p.p.s.a. określa, że uzasadnienie

wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów

podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną

rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma

być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto

zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia

uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy

6

I OSK 399/16

charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy

to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę

do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności

administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała

miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.

Zdaniem Sądu odwoławczego, WSA w Warszawie sporządzając uzasadnienie

zakwestionowanego wyroku wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie uchybił

przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na

stwierdzenie, że uzasadnienie to zostało sporządzone w sposób prawidłowy, albowiem

obejmowało wszystkie elementy wskazane w tym przepisie. Fakt, że strona skarżąca

kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w

uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo

ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stan faktyczny został ustalony przez organy

administracyjne i zweryfikowany przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo.

Uzasadnienie jest spójne z rozstrzygnięciem oraz zawiera wskazania co do podstaw

prawnych i przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji.

Również podstawa prawna rozstrzygnięcia w jego motywach została, w ocenie

Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo wyjaśniona przez Sąd I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zatem, wbrew zarzutom skargi

kasacyjnej, odniósł się do wszystkich zarzutów skargi precyzyjnie wyjaśniając w

okolicznościach tej sprawy podstawy zastosowania przepis art. 151 p.p.s.a. a więc

oddalenia skargi. Odmienne stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej co do

prawidłowości zastosowania w tej sprawie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługuje więc na

uwzględnienie.

Skarżący kasacyjnie podnieśli w skardze kasacyjnej na zarzut naruszenia

przepisów postępowania to jest: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

przez błędne przyjęcie, iż Minister Obrony Narodowej prawidłowo uznał, że skarżący

nie posiadają tytułu do przedmiotowego lokalu, a skarżąca nie spełnia wymogów z art.

45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, czego skutkiem było naruszenie

art. 7, 77, 80 k.p.a.

Przede wszystkim skazać należy, że w drodze tak przedstawionego zarzutu

naruszenia przepisów postępowania nie można wyrokowi Sądu I instancji zarzucić

naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a. Przepis ten nie był, bowiem podstawą

rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok oddalający skargę, zatem

7

I OSK 399/16

podstawą prawną działania Sądu I instancji był art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1

lit. c) p.p.s.a.

Nadto zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest nieuzasadniony nie

tylko dlatego, że nie stanowił podstawy orzekania przez Sąd I instancji, ale również

dlatego, że ma on charakter wynikowy i w świetle powyższych wskazań nie było

podstaw do jego zastosowania. Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151

p.p.s.a., który był podstawą orzekania w niniejszej sprawie jest nieuzasadniony, gdyż w

świetle okoliczności faktycznych i prawnych wykazanych w aktach sprawy został on

prawidłowo zastosowany.

Przechodząc do zarzutów natury merytorycznej, podkreślenia wymaga, że

kontrolowana decyzja Ministra została wydana w trybie nadzwyczajnym. Postępowanie

w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym

środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej, i

stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1

k.p.a. Zatem celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie

istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym

postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a.

Warto w tym miejscu przypomnieć, iż organ wszczynający postępowanie w

sprawie nieważności decyzji, uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie

orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Skoro zatem

istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest

ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, nie zaś merytoryczna

kontrola podjętego w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcia, również Sąd pierwszej

instancji nie może prowadzić postępowania zmierzającego do skontrolowania legalności

merytorycznej kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji, a jedynie winien ocenić, czy

organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie wystąpiły bądź nie wystąpiły

przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie wniosek o

stwierdzenie nieważności decyzji oparty został na przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W związku z tym stwierdzić należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty

mogą być rozważane jedynie w zakresie, który nie dotyczy meritum sprawy

administracyjnej, a jedynie oceny, czy zachodzi przesłanka nieważności wskazana w

art. 156 § 1 k.p.a.

Wskazać trzeba, że zgodnie z materianoprawną podstawą kwestionowanej w

trybie nadzwyczajnym decyzji był art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP

8

I OSK 399/16

ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w brzmieniu

obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2005 r., nr 41, poz. 395 ze zm.),

zgodnie z którym, osoba zajmująca lokal mieszkalny, bez tytułu prawnego obowiązana

jest do jego opuszczenia (...) Rażącego naruszenia prawa skarżący upatrywali w fakcie

wydania decyzji z dnia [...]r., na mocy której prawo skarżącego do

kwatery stałej (przydzielone decyzją z dnia [...]r.) zostało zastąpione

przydziałem na czas pełnienia obowiązków służbowych na trenie garnizonu W.,

tj. przydziałem tymczasowej kwatery. Ww. decyzja, zdaniem stron skarżący, jest z mocy

prawa nieważna, tzn. nie obowiązuje w obrocie prawnym, co wskazuje, że skarżący

posiadają tytuł prawny do przedmiotowego lokalu na mocy decyzji z [...]r. o

przydziale kwatery stałej.

Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Rację ma bowiem Sąd I instancji,

który powołując się na pogląd NSA, że prawu administracyjnemu nie jest znana

konstrukcja bezwzględnej nieważności (nieważności z mocy prawa) decyzji dotkniętych

nawet kwalifikowanymi wadami prawnymi. Decyzja z dnia [...]r. o

przydziale tymczasowej kwatery pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki

prawne. Samo twierdzenie skarżących, że w ich ocenie, decyzja ta nosi znamiona

nieważności (ze względu na nie udzielenie przez nich zgody na zmianę decyzji z

[...]r.) nie wystarcza do tego, żeby ją wyeliminować z obrotu prawnego. Zatem zgodzić

się należało z Sądem I instancji, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu

rażącego naruszenia prawa przez organ w związku z zastosowaniem art. 37 a ustawy o

zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 45

ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do

30 czerwca 2010 r., który nakazywał zastosować odmienny tryb przymusowego

wykwaterowania wobec "emeryta i rencisty spełniającego kryteria do otrzymania

świadczenia z pomocy społecznej" (w takim wypadku organ kierował do sądu

powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego i orzeczenie o uprawnieniu do

otrzymania lokalu socjalnego). Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego, w stosunku do osób zamieszkałych w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul.

[...] w W. nie zachodziły przesłanki z art. 45 ust. 3 ww. ustawy. W tej

sytuacji nie sposób zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

oraz organom administracyjnym rażącego naruszenia art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o

zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2010 r.

I OSK 399/16

Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącej zostało wydane w dniu [...] r., czyli po wydaniu decyzji przez P. W. A. M. z [...]r. Zatem nie mogło mieć ono wpływu na wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie.

Podsumowując, w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, że zachodzi

którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa 156 § 1

k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.

184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł,

jak w sentencji

10