Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 418/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust.1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 54 ust.4 pkt 5a
journal: Dz.U. 1997 nr 156 poz 1024
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 122, art. 187 par.1, art. 191, art. 210 par.4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Józef Orzel, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie Pana S. S. ,,B." za 1999 r. stwierdzono, że podatnik dokonywał rozliczenia podatku naliczonego z naruszeniem przepisów art. 19 ust. 1, 2 i 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W miesiącach styczeń, luty i od kwietnia do listopada 1999 r. podatnik dokonywał odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmy "N.", "C.", "A.", PHU "G." i "T." s.c., które to faktury potwierdzały czynności w rzeczywistości nie dokonane. Ponadto w rozliczeniu podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. Podatnik bezpodstawnie obniżył podatek należny

o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez "K." s.c.

w B., gdyż towaru wyszczególnionego w tej fakturze podatnik nie otrzymał. Ponadto Urząd Kontroli Skarbowej stwierdził, iż w konsekwencji zaewidencjonowania duplikatu faktury korygującej do powyższej faktury podatnik zaniżył podatek naliczony za październik 1999 r.

W konsekwencji bazując na powyższych ustaleniach, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] października 2002 r., Nr [...], określił S. S. podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji działający w imieniu Podatnika pełnomocnik wnosił o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucono naruszenie art.19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, § 54 ust.4 pkt 5 lit. a oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit c cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, Izba Skarbowa w B., decyzją z dnia

[...] grudnia 2002 r., Nr [...], utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przeanalizował przebieg transakcji

i wskazał, że Pan N. P. właściciel firmy "N." dokonywał "zakupu towarów" od nieistniejącej Spółki "F.". W rzeczywistości towar wykazany na tych fakturach nie istniał, co sam Pan P. zeznał w protokole przesłuchania z dnia 17 czerwca 2002 r. Następnie wystawiał fikcyjne faktury sprzedaży "tego towaru" firmom "C.", "A.", "T.", "G." oraz "B." za co otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 3-5 % wartości faktury. Jednocześnie podniesiono, że pełnomocnicy firm "C."

i "A." Pan M. B. i M. D. zgodnie oświadczyli, że nie kupowali żadnego towaru od firmy "N.", jak również nie sprzedawali towaru firmie "B.". Ich rola sprowadzała się do przepisywania faktur firmy "N." na wskazane firmy m. in. "B.", za co otrzymywali wynagrodzenie w wysokości 2-3% wartości faktury. Ponadto wspólnik s.c. "T." oraz jednocześnie właściciel PHU "G." Pan M. F. zeznał, iż nigdy fizycznie nie otrzymywał towaru. Faktury natomiast wystawione przez "N." na rzecz "T." i "G." otrzymywał od S. S. i na tej podstawie sporządzane były faktury na rzecz "B." i przekazywane S. S.

Powyższe zeznania dowodzą zdaniem Izby Skarbowej w B., że faktury wystawione przez firmy "N.", "C.", "A.", "T.", "G." nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży towarów.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że do magazynu Podatnika trafiał towar w postaci tuszy i tonerów, jednakże pochodził on z niewiadomego źródła. Dostawcą tego towaru był Pan M. B., a nie firmy wskazane w fakturach jako sprzedawca - co potwierdzili przesłuchani w charakterze świadków M. N. - pracownik magazynowy firmy "B." oraz Z. Z. - zaopatrzeniowiec i kierowca w tej firmie. Z treści zaś oświadczenia Pana P. z dnia 30.07.2002 r. wynika, że B. nigdy nie pracował w przedsiębiorstwie "N.". Nigdy też P. nie upoważnił go (ani pisemnie ani ustnie) do sprzedaży w jego imieniu towarów takich jak tusze i tonery.

Organ odwoławczy powołał się na art. 19 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz

o podatku akcyzowym i stwierdził, że faktury wystawione przez "N.", "C.", "A.", "G." i "T." firmie "B." - nie dokumentujące rzeczywistej sprzedaży, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego.

Zdaniem Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji wadliwym było jedynie, powołanie przepisu § 54 ust. 5 pkt 5 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r., w myśl którego faktury potwierdzające czynności, do który mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Gdy dowiedziono, że faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, nie można jednocześnie dowodzić, iż potwierdzają czynności pozorne.

Z decyzją Izby Skarbowej w B. nie zgodził się S. S. W jego imieniu pełnomocnik złożył skargę, wnosząc o uchylenie wskazanego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. Naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego, a mianowicie

art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym;

2. Naruszenie przepisów procesowego prawa podatkowego, a mianowicie

art. 121, art. 122, art. 187, art. 191, art. 201 Ordynacji podatkowej.

W obszernym uzasadnieniu skargi, Podatnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu kontroli odmawiającym prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z kwestionowanych przez organy faktur. Faktury te dokumentują bowiem sprzedaż towarów wyszczególnionych w tych fakturach. Okoliczność, że sprzedawcą towaru był Pan N. P. potwierdzają przede wszystkim faktury VAT wystawiane przez Pana P., w których wystawca dokładnie określa ilość i asortyment sprzedawanego towaru. Ponadto w protokole z przesłuchania świadka z dnia 11.03.2002 r. Pan N. P. stwierdził, że sprzedawał towar firmie "B.". To samo wynika z protokołu przesłuchania świadka z dnia 28.02.2002 r. Powyższe potwierdzają także zdaniem strony zeznania Pana M. B. złożone w dniu 22.04.2002 r. Strona skarżąca podkreśliła, powołując się na art. 535 Kodeksu Cywilnego, że własność rzeczy wymienionych na fakturach sprzedaży wystawionych przez firmy "N.", "C." , "A." PHU "G." , "T." s.c., została przeniesiona na podatnika. Rzeczy te zostały wydane kupującemu, który je odebrał i uiścił za nie stosowną cenę. Z dokumentacji postępowania wynika bowiem jednoznacznie, że towary, których dotyczą przedmiotowe faktury, zostały przyjęte na magazyn podatnika, a więc nastąpiło faktyczne nabycie towarów. O fakcie nabycia towaru świadczą zarówno dokumenty jak również świadkowie, którzy w kontrolowanym okresie wykonywali pracę magazyniera oraz zaopatrzeniowca.

Wskazując na powyższe okoliczności strona wywodziła, iż nie uzasadnione jest twierdzenie, że podatnikowi nie przysługiwało w związku § 54 ust. 4 pkt 5 lit a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług od przedmiotowych faktur. Odmowa powyższego prawa stanowi zaś naruszenie

art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Nie uzasadniony jest także zarzut, jakoby przedmiotowe faktury potwierdzały czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego. Zdaniem podatnika powyższy zarzut jest nieuzasadniony nie tylko z powodów podanych w decyzji Izby Skarbowej, ale także z uwagi, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie wystąpiła ani pozorność czynności prawnej ani też dokonane czynności nie miały na celu obejścia prawa.

Strona skarżąca obszernie uzasadniła również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Precyzując zarzut naruszenia art. 121,

art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, podniesiono, że przytoczone w decyzji wybiórcze wyjaśnienia i zeznania świadków, często sprzeczne, różne w zależności od okoliczności ich składania, nie dają podstaw do przyjęcia, że przedstawiony materiał jest wyczerpujący, a wnioski wysnute w oparciu o zebrane dowody są prawidłowe.

Ponadto zdaniem strony odmienne ustalenia kontroli skarbowej dotyczące tego samego stanu faktycznego u podatnika i u jego kontrahentów powoduje, że zaskarżona decyzja narusza art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej.

Skarżący podkreślił również, że w decyzji zostały wykazane liczne wątpliwości czy sprzeczności w zeznaniach świadków oraz wyjaśnieniach strony postępowania. Nie wspomniano natomiast o dowodach świadczących na korzyść podatnika, jak chociażby jednoznacznie oświadczenia kontrahentów o dokonywanych transakcjach. Nie ukazano także okoliczności zbierania dowodów, toczące się postępowanie karne, przebywanie świadków w areszcie podczas przesłuchań, obawa przed odpowiedzialnością karną. Wszystkie te okoliczności sprawiają, że świadkowie szukając dla siebie odpowiedniej linii obrony w postępowaniu karnym składają zeznania nieprecyzyjne, czasami sprzeczne z wcześniejszymi zeznaniami czy też

z oświadczeniami innych osób. Te wszystkie okoliczności w decyzji nie zostały uwzględnione. Oceniając materiał postępowania organ orzekający pominął ocenę dowodów świadczących na korzyść podatnika. W decyzji nie ma oceny wiarygodności tych dowodów. Organ nie wypowiada się, dlaczego odmówił im wiarygodności oraz dlaczego ocena ta spowodowała ich odrzucenie. Naruszono zatem art. 191 i art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej.

Swoje stanowisko strona uzupełniła jeszcze w pismach z dnia 16.07.2003 r., 21.06.2004 r. i 15.12.2006 r., gdzie wykazywała, że twierdzenia organów są sprzeczne ze stanem faktycznym, gdyż fakt posiadania towarów przez sprzedawców, potwierdzają dowody w postaci protokołów z kontroli przeprowadzonych

u kontrahentów firmy skarżącego i decyzji podatkowych wydanych wobec tych kontrahentów. Fakt posiadania towarów przez N.P. potwierdzają natomiast zeznania M.B., J.K., H.K.K. i A.S. Ponadto zdaniem strony transakcje, które same nie stanowią oszustwa w podatku VAT, stanowią dostawy towarów dokonane przez podatnika działającego w takim charakterze oraz stanowią działalność gospodarczą

w rozumieniu VI Dyrektywy Rady z 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy S. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B.", miał prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z zakwestionowanych przez organy skarbowe faktur VAT, wystawionych przez firmy "N.", "C.", "A.", "T." i "G.".

Na wstępie Sąd pragnie zwrócić uwagę na regulację zawartą w przepisie

art. 19 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług

oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. nr 11, poz.50 ze zm. (w brzmieniu obowiązującym w 1999 r.), statuującą fundamentalną zasadę podatku od towarów

i usług, czyli prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust. 2 tejże ustawy).

Realizując upoważnienie ustawowe zawarte w cytowanej ustawie – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Minister Finansów wydał w dniu

15 grudnia 1997 r. rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz.1024 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenie znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, która dotyczy podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1999 r.

Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 54 ust.4 pkt 5a rozporządzenia z dnia

15 grudnia 1997 r. w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące

lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te

i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego

oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

W tym miejscu przywołać należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten stwierdził mianowicie, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych,

tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu faktycznej sprzedaży towarów lub usług. W każdym zatem przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znajdował się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006 r., I FSK 960/05, niepublikowany). Cytowane orzeczenie nie wiąże Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, niemniej jednak nie sposób nie zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Sąd II instancji w przywołanym wyroku.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy przyjąć iż organy podatkowe wyciągnęły zasadne wnioski.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił Izbie Skarbowej w B. na uznanie, iż kwestionowane faktury VAT, wystawione przez firmy "N.", "C.", "A.", "T." i "G." na rzecz firmy "B.", nie stwierdzały czynności rzeczywiście dokonanych.

Otóż, jak podają organy podatkowe, z pisma Urzędu Skarbowego W [...] w W. z dnia 25 marca 2002 r., wynika, że w bazie danych tego Urzędu nie figuruje spółka "F.". Ponadto w/w pismem poinformowano, że w ewidencji podatników tego Urzędu nie figuruje i nie figurował nr NIP [...]. Numer jest błędny i ze względów technicznych nie mógł być wygenerowany (k.55, tom III akt administracyjnych). Podkreślić przy tym trzeba, że wskazany NIP był używany jako numer identyfikujący firmę "F.", która według N. P. była dostawcą "towarów", na które to następnie wystawiono faktury sprzedaży na rzecz firmy "B.".

O powyższej konstatacji świadczą także wyjaśnienia N. P. złożone przed organami ścigania oraz dokumenty źródłowe w postaci kopii faktur

i oryginałów faktur znajdujących się w posiadaniu skarżącego oraz jego kontrahentów. Z wyjaśnień N. P. złożonych do protokołu przesłuchania podejrzanego w dniu 17 czerwca 2002 r. w sposób jednoznaczny wynika, iż w 1999 r., działając pod firmą "N." wystawiał tzw. "puste faktury". Faktury te dokumentowały rzekomą sprzedaż znacznych ilości tuszy i tonerów do drukarek oraz programów komputerowych. Podkreślić należy, iż z wyjaśnień N. P. wynika również, iż zakupił na giełdzie komputerowej w W. przy ul. [...] pieczątki kilku fikcyjnych firm (F., V. D.), którymi ostemplował wystawiane przez siebie i na rzecz swojej firmy faktury rzekomego zakupu towarów.

Istotny jest przy tym fakt, że przywołane wyżej wyjaśnienia N. P. korelują z wyjaśnieniami M. B., M. D., M. R. B., złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową dla Miasta B. (VI Ds. [...]). Z wyjaśnień złożonych przez te osoby wynikają zasady współpracy firm reprezentowanych przez podejrzanych z firmą "N." oraz panem M. B. Wynika z nich, że firma Skarżącego oraz firmy "A." i "C." nigdy nie otrzymywały fizycznie towaru od firmy "N.". Natomiast firmy "A." i "C." w zamian za "przefakturowanie" towaru otrzymywały prowizje w wysokości 2-3% wartości transakcji. Również przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania kontrolnego przed organem skarbowym M. F. zeznał, że faktury wystawione przez "N." na rzecz spółki "T.", PHU "G." otrzymywał od S. S. Na tej podstawie następnie sporządzane były faktury sprzedaży na rzecz "B.". Świadek zeznał, że nigdy fizycznie nie otrzymał towaru.

W ocenie Sądu, zważywszy na wskazane przez organy skarbowe w wyżej przywołanych wyjaśnieniach, okoliczności nabycia towarów od firmy "N." ("towaru" pochodzącego z rzekomej transakcji N.P. z nieistniejącym podmiotem gospodarczym "F.") oraz biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego, stwierdzić należało, iż brak jest w sprawie wiarygodnych dowodów, iż znajdujące się w posiadaniu skarżącego zakwestionowane faktury dokumentowały czynności rzeczywiście dokonane. Powyższa analiza wskazuje, że organ nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa, tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.). Nadto podkreślić należy, że zgodnie z art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa, organy podatkowe mają obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w toku postępowania podatkowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tym postępowaniu. Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 ustawy - Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy mianowicie jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, materiał dowodowy w sprawie został zdaniem Sądu zgromadzony w sposób zupełny. Fakty mające znaczenie dla sprawy zostały poparte konkretnymi dowodami i ich swobodną oceną. Organy skarbowe dokonały ustaleń w świetle pełnego kontekstu sprawy, czym dano wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja spełnia zatem wymogi określone w art. 210 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zawiera, bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w przepisie, a jej uzasadnienie posiada w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę. Organy szczegółowo przedstawiły stan faktyczny sprawy, przytaczając treść zeznań i wyjaśnień m.in. N. P., M. D., M. B., M. F. Wyjaśniono również podstawę prawą decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Dodatkowo Sąd pragnie zauważyć, że dołączona do skargi decyzja podatkowa adresowana do kontrahenta strony firmy "C.", dotyczy podatku od towarów i usług za rok 1998. Ustalenia w niej zawarte, potwierdzające fakt posiadania towarów przez kontrahenta, nie mogą mieć jednak bezpośredniego przełożenia do stanu faktycznego niniejszej sprawy, albowiem dotyczy ona podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. Co prawda natomiast przedłożona przez stronę kserokopia decyzji podatkowej adresowanej do M. F. (PHU "G.") dotyczy podatku od towarów i usług za 1999 r., niemniej jednak podkreślenia wymaga, że zupełny obraz ustalonego przez organy procederu, uzupełnia i potwierdza prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 lutego 2004 r., sygn. akt III K [...], na mocy którego N. P. został uznany za winnego m.in. tego, że w okresie od lipca 1998 r. do listopada 2000 r. poświadczył nieprawdę w fakturach VAT wystawionych na rzecz firmy "B.", "A.", "C." "T.", i "G." w ten sposób, że celem wprowadzenia do legalnego obrotu gospodarczego towarów niewiadomego pochodzenia w postaci części i akcesoriów komputerowych, na zlecenie J. K. oraz M. B., sporządzał i podpisywał faktury, stwierdzające nieprawdę w postaci sprzedaży towarów, wiedząc że nie jest ich faktycznym nabywcą oraz że opisane w fakturach zdarzenia gospodarcze faktycznie mają jedynie uwiarygodniać pochodzenie towaru faktycznie nabywanego z niewiadomego źródła (dowód w postaci wyroku Sądu Rejonowego w B. zaliczono w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy postanowieniem WSA, wydanym podczas rozprawy w dniu 25 czerwca 2004r.).

Mając powyższe na uwadze podkreślenia wymaga okoliczność, że organy prawidłowo zgromadziły i oceniły materiał dowodowy oraz nie uchybiły zasadzie zaufania do organów, wyrażonej w art. 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Reasumując organy skarbowe właściwie oceniły, że wystawiający faktury, właściciel firmy "N." N. P., jak wynika ze zgromadzonych dowodów, nigdy nie był właścicielem ani posiadaczem towarów wymienionych w zakwestionowanych fakturach VAT, dlatego też faktury te nie dokumentowały czynności w nich wymienionych. Słusznie podnoszą organy skarbowe, że nie jest wystarczające wykazanie, że towar znajdował się u nabywcy. Ważne jest natomiast ustalenie, że doszło faktycznie do nabycia konkretnego towaru od konkretnego nabywcy. Organy w niniejszej sprawie wykazały, że towar, który posiadał skarżący nie pochodził z kwestionowanych transakcji z N. P. oraz firmami "C.", "A.", PHU "G." i "T." s.c. Wbrew stanowisku strony o fakcie nabycia konkretnego towaru, na który zostały wystawione kwestionowane faktury, nie świadczą zeznania świadków, wykonujących

w kontrolowanym okresie pracę magazyniera oraz zaopatrzeniowca. Zeznania te wskazują jedynie, że M. B. przywoził do firmy "B." najwięcej towaru w postaci tuszy i tonerów. Świadek M. N. zeznał przy tym, że nie zna firm, od których pochodził towar przywożony przez M.B. Natomiast przedłożone przez stronę oświadczenia M. F., G. S. i M. B. nie są wiarygodne w świetle przywołanych już wyżej wyjaśnień i zeznań złożonych przez M. B. i M. F. w toku postępowania karnego - VI Ds. [...].

Powyższe skłania do konstatacji, że skoro w rzeczywistości do transakcji między podmiotami gospodarczymi nie doszło, przedmiotowe faktury nie mogą nieść za sobą uprawnienia nabywcy (skarżącego) do odliczenia wykazanego w nich podatku.

Odnośnie argumentacji strony, odnoszącej się do kwestii zastosowania § 54 ust. 4 pkt 5 lit.c) rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Sąd pragnie zauważyć, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził wadliwość zastosowania tego uregulowania przez organ pierwszej instancji.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organy skarbowe właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.