Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 616/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 100
journal: Dz.U. 2005 nr 243 poz 2063
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw  płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie2)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. S. M. "W." w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej P. S. M. "W." w P. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2013 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent albo organ I instancji) działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej upzp) i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej kpa) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], ark. [...], obręb W. przy ul. K. M. I w P.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że działki nr [...] arkusz [...] obręb Winiary, znajdują się w obszarze na którym nie ma żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie wyrokiem z 29 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1297/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA) uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej SKO albo Kolegium) z [...] października 2011 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2011 r., nr [...].

Dla wnioskowanej inwestycji sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wymagań art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 upzp oraz na podstawie tej analizy przygotowano wyniki analizy w postaci tekstowej i graficznej. Analiza stanu faktycznego wykazała, że w obszarze analizowanym zlokalizowana jest zabudowa o różnorodnej funkcji - usługowej, M.lnej wielorodzinnej, jednorodzinnej i handlowej. Ponadto przy ul. K. M. I nr [...] oraz przy al. S. nr [...] znajdują się stacje paliw mogące stanowić wyznacznik dla wnioskowanej inwestycji. Średni wskaźnik intensywności zabudowy dla całego obszaru analizowanego wynosi ok. 26%. Budynki mają zróżnicowaną wysokość od 1 do 17 kondygnacji nadziemnych. Odległość budynków od dróg wynika przede wszystkim z klasy tych dróg. Na działce sąsiedniej nr [...] budynek usługowy usytuowany jest w odległości ok. 4m - 5m od frontu działki. W obszarze analizowanym występuje różnorodna geometria dachów. Budynki zlokalizowane w obrębie stacji paliw przy ul. K. M. I nr [...] oraz przy al. S. nr [...] posiadają dachy płaskie.

Przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała możliwość ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r., nr 164, poz. 1558 ze zm., dalej rozporządzenie z 2003 r.). W zakresie parametrów zamierzenie kontynuuje funkcję, wskaźnik zabudowy, formę dachu, linię zabudowy, wysokość oraz cechy zagospodarowania terenu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniesione zostało przez Poznańską Spółdzielnię Mieszkaniową "W." w P. (dalej odwołująca) z argumentacją, że obecnie w analizowanym obszarze usytuowane są trzy stacje paliw i lokalizacja nowej przy ul. K. M. I zwielokrotni uciążliwości z tego tytułu.

Kwestia budzącą sprzeciw odwołującej jest dojazd do działki na której ma być wybudowana stacja paliw. Zarówno wjazd jak i wyjazd następować będzie przez dwukierunkową drogę wewnętrzną, serwisową, obsługującą między innymi mieszkańców budynku [...], klientów marketu [...], klientów weterynarii oraz sklepu ogrodniczego. Droga ta ma praktycznie jeden wyjazd od strony ul Ks. M. I, bowiem od strony Al. S. na wysokości marketu [...] jest zakaz wyjazdu. Taki układ komunikacyjny stanowić będzie zagrożenie dla poruszających się po nim pojazdów. Dodatkowo pojazdy klientów stacji oraz cysterny samochodowe dostarczające paliwo zwielokrotnią to zagrożenie. Ponadto droga serwisowa jest dość wąska i przy zachowaniu ruchu dwukierunkowego może być problem z przejazdem cystern. Droga wewnętrzna stanowi również jedyną drogę pożarową dla budynku wielorodzinnego [...]. Ze względu na zwielokrotnienie ruchu pojazdów, przy uwzględnieniu że przez wjazd z ul. Ks. M. I przebiega ścieżka rowerowa oraz jest chodnik dla pieszych odnośnie nowego układu komunikacyjnego winna wypowiedzieć się Komisja ds. Bezpieczeństwa Ruchu.

W decyzji z [...] lipca 2013r. powinien być wprowadzony zapis o obsadzeniu działki wysoką zielenią od strony północnej (budynek wielorodzinny WECHTY). Ponadto w decyzji brak informacji o konieczności wycięcia lub przesadzenia drzew w związku z planowaną inwestycją. W warunkach i wymaganiach zawartych w decyzji jest mowa o lokalizacji dwóch sztuk podziemnych zbiorników paliwowych, a nie określa się ich pojemności, pomimo tego że jest określona pojemność podziemnego zbiornika LPG. Wzmianka o pojemności zbiorników jest jedynie zawarta w charakterystyce planowanego przedsięwzięcia z dnia 21.02.2011 r.

Według odwołującej usytuowanie śmietnika nie spełnia postanowień rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2010 r., nr 109, poz. 719, dalej rozporządzenie z 2010 r.), bowiem w § 4 ust. 4 pkt 4 jest określone, że składowanie materiałów palnych jest możliwe pod warunkiem zachowania minimalnej odległości 5 metrów od drogi pożarowej.

Proponowana lokalizacja odmierzacza gazu płynnego od budynku mieszkalnego nie jest zgodna z § 124 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (Dz.U. 2005 r., nr 243, poz. 2063 ze zm., dalej rozporządzenie z 2005 r.).

W decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] lutego 2011 r. brak informacji o ilości obsługiwanych pojazdów, a także nie określono czy stacja paliw będzie obsługiwać pojazdy ciężarowe, co ma istotny wpływ na zwiększenie uciążliwości dla mieszkańców okolicznych budynków. Brak również stanowiska w sprawie ewentualnego zanieczyszczenia powietrza, przy uwzględnieniu, że w tym rejonie przeważają wiatry północno - zachodnie. Zdaniem odwołującej, lokalizacja stacji paliw pogorszy warunki zdrowotne, higieniczne i ochrony środowiska mieszkańców budynku nr [...] oraz budynku wielorodzinnego WECHTY.

Decyzją z [...] kwietnia 2014 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2014 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) utrzymało w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r.

Dokonując wykładni znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa Kolegium wskazało, że postępowanie organu I instancji było z nimi zgodne.

W części graficznej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania, załączonej do decyzji (karty akt nr 1079 i 1080 ), obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r.

Część pisemna analizy załączonej do decyzji zawiera wszystkie wymagane informacje. Skoro w obszarze analizowanym znalazła się zabudowa wielorodzinna z usługami, w tym z usługami tego samego typu - dwie stacje paliw - przy ul. M. I nr [...] oraz przy al. S. nr [...], to zabudowa istniejąca powinna zostać oceniona pod kątem ewentualnych możliwości ustalenia parametrów dla nowo projektowanego zamierzenia.

Kwestia wielkości zbiorników podziemnych nie podlega konieczności dodatkowego wyjaśniania, bo akta sprawy wskazują wyraźnie, że planowane są do wykonania dwa zbiorniki podziemne o pojemności po 50 m3 każdy.

Za kwestie związane z uzgodnieniem w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji, w tym także za sprawy bezpieczeństwa ruchu kołowego odpowiada Zarząd Dróg Miejskich w P., który zaopiniował przedłożone rozwiązania komunikacyjne i uwagi odwołującej nie mogą tych ustaleń podważyć.

Akta sprawy zawierają zarówno decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. o zezwoleniu na wykonanie zjazdu z ul. M. I dla planowanego zamierzenia ( karty akt 1052-1055 ) jak i plan zagospodarowania terenu, z pieczęcią uzgodnienia ZDM (karta akt 1057).

Kwestie lokalizacji śmietnika i odmierzacza gazu płynnego będą weryfikowane na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Negatywne skutki przestrzenne dla mieszkańców i zacienianie będą przedmiotem badania na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Dopiero na tym etapie realizacji właściwy organ administracji architektonicznej bada, czy projekt budowlany odpowiada warunkom zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm., dalej rozporządzenie z 2002 r.). Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badanie zarzutów opartych na przepisach ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej pr.bud.).

Inwestor został zobowiązany uwzględnić warunki wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2011 r., znak [...].

Strony postępowania zostały powiadomione o zakończeniu postępowania dowodowego w sposób prawidłowy i brak było przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzja organu I instancji jest decyzją uwzględniającą wszystkie niezbędne przepisy prawa materialnego, wydaną po przeprowadzeniu prawidłowo prowadzonego postępowania.

W skardze do WSA z [...] maja 2014 r. Poznańska Spółdzielnia Mieszkaniowa "W." w P. (dalej skarżąca) zaskarżyła w całości decyzję z [...] kwietnia 2014 r. zarzucając Kolegium brak rozpatrzenia wszystkich uwag zawartych w odwołaniu i ustosunkowanie się tylko do części zarzutów.

Zdaniem skarżącej, w decyzji o warunkach zabudowy powinien być wprowadzony zapis o obsadzeniu działki wysoką zielenią od strony północnej (budynek wielorodzinny WECHTY). Ponadto w decyzji brak informacji o konieczności wycięcia lub przesadzenia drzew w związku z planowaną inwestycją. Według skarżącej usytuowanie śmietnika nie spełnia postanowień rozporządzenia z 2010 r., bowiem w § 4 ust. 4 pkt. 4 określone jest, że składowanie materiałów palnych jest możliwe pod warunkiem zachowania minimalnej odległości 5 m od drogi pożarowej (droga ta stanowi jedyny dojazd do budynku wielorodzinnego [...]). Tak samo proponowana lokalizacja odmierzacza gazu płynnego od budynku mieszkalnego nie spełnia wymogów zawartych w § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 2005 r. W decyzji Prezydenta z [...] lipca 2013 r. brak informacji o ilości pojazdów przewidywanych do obsługi w ciągu doby. Nie określono czy stacja paliw obsługiwać będzie również pojazdy ciężarowe, co ma istotny wpływ na zwiększenie uciążliwości dla mieszkańców okolicznych budynków. Sprawą budzącą sprzeciw skarżącej jest dojazd do działki na której planowana jest realizacja stacji paliw. Wjazd jak i wyjazd następować będzie przez dwukierunkową drogę wewnętrzną, serwisową, obsługującą mieszkańców budynku [...], klientów marketu [...], klientów zakładu weterynarii i sklepu ogrodniczego. Droga ta ma praktycznie jeden wjazd od strony ul. Ks. M. [...], bowiem od strony Alei S. na wysokości marketu [...] jest zakaz wyjazdu. Taki układ komunikacyjny stanowić będzie zagrożenie dla poruszających się po nim pojazdów, a samochody klientów stacji oraz cysterny dostarczające paliwo zwielokrotnią to zagrożenie. Droga serwisowa jest dość wąska i przy zachowaniu ruchu dwukierunkowego może być problem z przejazdem cystern. Droga wewnętrzna stanowi również jedyną drogę pożarową dla budynku wielorodzinnego WECHTY. Przez wjazd na drogę wewnętrzną przebiega ścieżka rowerowa oraz chodnik dla pieszych. Dla bezpieczeństwa wszystkich stanowisko w zakresie zmiany układu komunikacyjnego winna zająć Komisja ds. Bezpieczeństwa Ruchu. Brak również stanowiska w sprawie ewentualnego zanieczyszczenia powietrza, bowiem na etapie eksploatacji wystąpi emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, głównie w postaci węglowodorów alifatycznych i aromatycznych, tlenków azotu, tlenków węgla, dwutlenku siarki pochodząca min. ze spalania paliw w silnikach spalinowych pojazdów, napełniania zbiorników paliwowych z cystern, napełniania zbiorników paliwowych tankowanych pojazdów. Z obowiązujących od 6 stycznia 2012 r. przepisów wynika, że stacje benzynowe powinny zaopatrzyć się w instalacje do odzyskiwania co najmniej 85% pary benzyny. Sprawa ta nie jest ujęta w decyzji o warunkach zabudowy. W tym rejonie przeważają wiatry północno - zachodnie powodujące skierowanie zanieczyszczeń na mieszkańców budynku 21 na Os. P.

Co prawda przepisy pr.bud. przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie mają zastosowania, jednakże zdaniem skarżącej, już w ramach tego postępowania powinno być przeanalizowane, aby decyzja o warunkach zabudowy mogła zostać wykonana. Stanowi ona podstawę do udzielenia pozwolenia na budowę (k. 7-9 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z [...] czerwca 2014 r., nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej. Analiza podniesionych w skardze zarzutów wskazuje bowiem, ze skierowane one zostały w odniesieniu do konkretnych przepisów pr.bud. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy już na etapie oceny decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy te będą miały zastosowanie dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę (k. 10-14 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Kolegium z [...] kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w P. przy ul. K. M. [...].

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że prawomocnym wyrokiem z 29 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] października 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w której ustalone zostały warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] arkusz 38 obręb W. przy ul. K. M. I w P. Uzasadniając zapadły wyrok WSA wyjaśnił, że podstawowym uchybieniem jakiego dopuszczono się w toku postępowania administracyjnego było niedoręczenie decyzji wydanej przez organ I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy a dokonanie zawiadomienia stron drogą obwieszczeń. Organ II instancji rozpoznawał odwołania od decyzji, która nie została skutecznie doręczona stronom postępowania, a więc termin do wniesienia odwołania dla tych stron nie zaczął w ogóle biec, co było niedopuszczalne. Sąd zauważył również, że decyzje organów obu instancji były wydane w stosunku do osoby zmarłej, która w chwili wydania decyzji nie miała już przymiotu strony. Kolejnym uchybieniem popełnionym przez Kolegium było rozpoznanie odwołania, które nie zostało podpisane. Sąd zwrócił również uwagę, że w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. K. M. I [...] w P. funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa. W stosunku do członków Spółdzielni którzy posiadają własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu z udziałem we własności lub prawa wieczystego użytkowania gruntu, czy też osób posiadających odrębną własność lokalu z udziałem w własności lub prawa wieczystego użytkowania gruntu, prawo strony przysługuje również i tym osobom. Dlatego z prowadzonego przez organ postępowania powinno jednoznacznie wynikać na jakich zasadach przyjął, że danym osobom przysługuje status stron postępowania.

W przedstawionym wyroku WSA wskazał, że co do zasady przepisy prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie mają zastosowania. Jednak istnieją takie uregulowania, które muszą być brane pod uwagę już w ramach tego postępowania aby decyzja o warunkach zabudowy mogła zostać wykonana. Jest ona podstawą do udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji WSA zwrócił uwagę na błędne przywołanie rozporządzenia z 2002 r. w ramach wskazania wymagań dotyczących nowej zabudowy, zamiast rozporządzenia z 2005 r. W uznaniu sądu analiza właściwego rozporządzenia może mieć znaczenie dla treści decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla tak szczególnej inwestycji jaką jest stacja paliw. Konieczność zastosowania takiego rozwiązania technicznego może mieć bowiem wpływ na obsługę komunikacyjną, która została pozytywnie w niniejszej sprawie zaopiniowana przez Zarząd Dróg Miejskich zgodnie z koncepcją zagospodarowania terenu załączoną do wniosku. Treść rozporządzenia z uwagi na szczególne wymogi dotyczące sytuowania stacji paliw może mieć też wpływ na przyjęte przez organy w decyzji linie zabudowy.

Formułując wskazania dla organu I instancji Sąd wyjaśnił, że organ powinien ustalić prawidłowo strony postępowania, wziąć pod uwagę ewentualne uwarunkowania z przywołanego rozporządzenia z 2005 r. dotyczącego stacji paliw, ponowić w razie potrzeby wymagane przepisami uzgodnienia z właściwymi organami, doręczyć w sposób prawidłowy stronom postępowania odpis decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. Artykuł 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Art. 153 ppsa pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 ppsa przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 ppsa określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania.

Dokonując ponownej kontroli zaskarżonej decyzji zapadłej w przedmiocie warunków zabudowy dla stacji paliw organy obu instancji nie wykonały w całości wskazań zawartych w przedstawionym powyżej prawomocnym wyroku. Co prawda w decyzji z 15 lipca 2013 r., w ramach ukształtowania wymagań dotyczących nowej zabudowy, w pkt 1 c wpisane zostało rozporządzenie z 2005 r., jednak organy obu instancji nie rozważyły w ogóle wpływu poszczególnych przepisów tego rozporządzenia na całościowe brzmienie decyzji. W wyroku z 29 listopada 2012 r. WSA zwrócił uwagę na brzmienie §100 rozporządzenia z 2005 r., który stanowi o lokalizacji stacji paliw płynnych w obszarze zabudowanym względem krawędzi drogi. W przywołanym wyroku WSA stwierdził, że "analiza właściwego rozporządzenia może mieć znaczenie dla treści decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla tak szczególnej inwestycji jaką jest stacja paliw. Konieczność zastosowania takiego rozwiązania technicznego może mieć bowiem wpływ na obsługę komunikacyjną, która została pozytywnie w niniejszej sprawie zaopiniowana przez zarząd Dróg Miejskich zgodnie z koncepcją zagospodarowania terenu załączoną do wniosku. Jednakże ta koncepcja zagospodarowania terenu może zmienić się przy uwzględnieniu wymogów z właściwego mającego w tej sprawie zastosowanie rozporządzenia". Tymczasem w decyzji z 15 lipca 2013 r. organ I instancji ograniczył się jedynie do mechanicznego wpisania rozporządzenia z 2005 r. do jej treści bez odniesienia się do przedstawionych powyżej uwag. Samo jedynie stwierdzenie o odstąpieniu od uzgodnienia decyzji z Zarządem Dróg Miejskich ze względu na to, że do uzgodnienia uprawnione są jednostki działające w imieniu tego samego organu należy uznać za niewystarczające zwłaszcza w świetle konsekwentnie podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu dotyczącego planowanego układu komunikacyjnego. Tak samo Kolegium w decyzji z 22 kwietnia 2014 r. nie odniosło się do tego zarzutu ograniczając się do stwierdzenia, że za kwestie związane z uzgodnieniem obsługi komunikacyjnej odpowiada ZDM. Innymi słowy, organy obu instancji w stosunku do zarzutów dotyczących układu komunikacyjnego nie powinny jedynie zasłaniać się brakiem konieczności uzgodnienia w związku z wykonywaniem funkcji zarządcy drogi przez organ I instancji, tylko tym bardziej powinny odnieść się do sformułowanych w tym zakresie zarzutów.

Strona skarżąca zasadnie zwróciła uwagę na brak odniesienia się przez Kolegium do wszystkich sformułowanych w odwołaniu zarzutów pomijając szczegółowe zagadnienia dotyczące obsługi komunikacyjnej stacji paliw oraz naruszenia § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 2005 r. Poza tym, w decyzji z 22 kwietnia 2014 r. Kolegium nieprawidłowo wskazało na konieczność uwzględnienia na etapie wydawania pozwolenia na budowę rozporządzenia z 2002 r. zamiast rozporządzenia z 2005 r. W ten sposób błąd, który został wyeliminowany przez organ I instancji w decyzji z 15 lipca 2013 r. został następnie ponownie popełniony w decyzji organu II instancji.

Mając powyższe na uwadze Kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni zarówno ocenę prawną oraz wskazania zawarte w wyroku z 29 listopada 2012 r., jak i odniesie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji z 15 lipca 2013 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. c ppsa w pkt 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję.

W pkt 2 wyroku Sąd w oparciu o art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

W pkt 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO na rzecz skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania na które złożył się jedynie wpis od wniesionej skargi ustalony i uiszczony zgodnie z §2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.