Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2007/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156,  art. 7, art. 77 par. 1,  art. 80,  art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Aleksandra Cymerska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz W. G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

﻿Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] września 2018r., nr [...] stwierdziło, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] czerwca 2007 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie można stwierdzić jej nieważności z powodu upływu ponad 10 lat od jej wydania.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Orzeczeniem administracyjnym z [...] marca 1950 roku Prezydent [...] odmówił L. G. prawa własności czasowej do nieruchomości [...] oraz orzekł o przejęciu znajdujących się na gruncie budynków na własność gminy [...]. Orzeczenie to zostało zatwierdzone decyzją Ministra Budownictwa z [...] lipca 1950 roku.

Decyzją z [...] lipca 1993 roku Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, po rozpoznaniu wniosku L. G., stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydenta oraz utrzymującej go w mocy decyzji Ministra Budownictwa.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku dekretowego dawnych właścicieli tej nieruchomości Prezydent [...] ustanowił na 99 lat, prawo użytkowania wieczystego do udziału [...] na rzecz L. F..

Wnioskiem z [...] lipca 2005 roku L. F. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (SKO) o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] Nr [...] z dnia [...] października 1977 roku w sprawie sprzedaży na rzecz M. K. lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego udziału w gruncie, na którym usytuowany jest budynek.

SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2007 roku stwierdziło, że decyzja z [...] października 1977 roku została wydana z naruszeniem prawa, jednakże z powodu wywołania przez tę decyzję nieodwracalnych skutków prawnych nie można stwierdzić jej nieważności.

W dniu [...] lipca 2013 roku do SKO wpłynął wniosek W. G. ( następczyni prawnej L. F.) o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2007 roku. We wniosku podniesiono, że decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nr [...] z [...] kwietnia 1996 roku stwierdzono nieważność decyzji tego samego organu nr [...] z [...] lipca 1993 roku, w części dotyczącej sprzedanych w budynku lokali mieszkalnych nr [...] oraz związanych z nimi udziałów w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania wieczystego gruntu tej nieruchomości. SKO wydając decyzję z [...] czerwca 2007 roku pominęło okoliczności wynikające z wydania decyzji z [...] kwietnia 1996 roku. Wobec tego, w części dotyczącej sprzedanych lokali, nie stwierdzono do chwili wniesienia wniosku nieważności odmownych orzeczeń dekretowych z 1950 roku zatem należy przyjąć, że w tej części budynek pozostawał w momencie wyodrębnienia i sprzedaży poszczególnych lokali w latach 70 i 80 XX wieku, własnością Skarbu Państwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] stycznia 2014r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji SKO z [...] czerwca 2007 r. Następnie SKO decyzją z [...] kwietnia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję z [...] stycznia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1955/14 oddalił skargę W. G. wniesioną na decyzję SKO z [...] stycznia 2014 r. Rozpoznając wniesioną od tego wyroku skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 września 2017 r. sygn. akt I OSK 2386/15 uchylił ww. wyrok oraz zaskarżoną decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję z [...] stycznia 2014 r.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] września 2018 roku stwierdziło, że decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], w której orzeczono o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji Naczelnika [...] Nr [...] z dnia [...] października 1977 roku w sprawie sprzedaży na rzecz M. K. lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego udziału w gruncie, na którym usytuowany jest budynek została wydana z naruszeniem prawa. SKO nie stwierdziło nieważności ww. decyzji ponieważ upłynęło więcej niż dziesięć lat od jej doręczenia. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia SKO powołało art 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 2. SKO wskazało, że decyzja z [...] czerwca 2007 roku wydana została przez organ niewłaściwy. Jak bowiem wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji sprzedaży innych lokali w przedmiotowym budynku, organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji było nie SKO, a Wojewoda.

W. G. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] września 2018 r. zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez:

- ograniczenie zbadania sprawy wyłącznie do okoliczności dotyczących wady decyzji SKO z 2007 r., o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (obejmującej niewłaściwość Kolegium), przy braku zarazem jakiegokolwiek wyjaśnienia kwestii odnoszących się do - dalej idącej - przesłanki nieważności decyzji z 2007 roku, tj. wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.);

- brak rozpoznania istoty sprawy przez Kolegium, które w tym postępowaniu zajmowało się nieważnością decyzji z 2007 r., a nie decyzji z 1977 r. zaś do oceny nieważności własnej decyzji z 2007 r. Kolegium było w pełni właściwe z mocy art. 157 § 1 kpa uprawnione, wobec czego powinno było decyzję z 2007 r. zbadać nie tylko z perspektywy art. 156 §1 pkt 1 kpa ale także przesłanki z art. 156 §1 pkt 2 kpa;

2) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 65 § 1 k.p.a., poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji z 2007 roku (również) na podstawie - dalej idącej - przesłanki wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a następnie brak przekazania żądania Skarżącej, na skutek którego zapadła decyzja z 2007, organowi właściwemu do rozpatrzenia sprawy stwierdzenia nieważności decyzja z 1977 roku, tj. Wojewodzie [...];

3) art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., poprzez:

- bezpodstawne przyjęcie, że nie można stwierdzić nieważności decyzji z 2007 roku z powodu upływu 10-letniego terminu wskazanego w art. 156 § 2 k.p.a., gdy tymczasem zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z 2007 roku (także) na podstawie - dalej idącej - przesłanki wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.);

4) art. 35 § 1-3 i art. 36 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i art. 156 § 2 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób na tyle przewlekły (z rażącym przekroczeniem terminów załatwienia sprawy), że pomimo wszczęcia tego postępowania [...] lipca 2013 roku, termin 10-letni z art. 156 § 2 k.p.a. - kończący się w czerwcu 2017 roku (decyzję wydano bowiem [...] czerwca 2007 r.) - zdążył upłynąć, zanim SKO podjęło w niniejszej sprawie jakiekolwiek rozstrzygnięcia (te bowiem w I i II instancji zapadły dopiero w 2014 r. zaś ponownie do wydania rozstrzygnięcia doszło dopiero obecnie tj. w 2018 r. );

W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji a także zobowiązanie organu do wydania decyzji stwierdzającej w całości nieważność decyzji z 2007 r. oraz zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W ocenie sądu skarga podlegała uwzględnieniu. Na wstępie wskazać należy, że w postępowaniu nadzwyczajnym zakończonym wydaniem decyzji SKO z [...] września 2018 roku badaniu podlegała decyzja SKO z [...] czerwca 2007 roku. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, decyzja z [...] czerwca 2007 roku wydana została przez organ niewłaściwy, bowiem do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 1977 roku w sprawie sprzedaży lokalu wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego udziału w gruncie na którym usytuowany jest budynek właściwy był Wojewoda [...].

Sąd powyższe stanowisko SKO w pełni podziela. Jak wynika z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących sprzedaży innych lokali w przedmiotowej nieruchomości, organem właściwym był Wojewoda [...]. Stanowisko takie wyrażone zostało m.in. w wyroku z 1 września 2017 r. sygn. akt I OSK 2386/15, który uchylał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1955/14 oraz decyzje SKO z [...] kwietnia i z [...] stycznia 2014r. Jak również w wyrokach z 1 września 2017 roku I OSK 2325/16, z 1 września 2017 r. I OSK 2345/15 ( publik CBOSA). Zaskarżona do sądu decyzja nadzorcza odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2007 r. zostały więc wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 157 § 1 i art. 17 pkt 1 k.p.a.

Akceptując stanowisko wyrażone w powyższych wyrokach wskazać należy, że w 2007 roku, kiedy to SKO orzekało w trybie nadzorczym wobec decyzji dotyczącej sprzedaży lokalu, sprawy te (tj. sprzedaż lokalu, polegająca na ustanowieniu jego odrębnej własności wraz z udziałem w prawie do części wspólnych budynku oraz w prawie do gruntu, na którym posadowiony jest budynek obejmujący dany lokal) nie były już rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej, lecz jedynie w trybie cywilnym poprzez zawarcie stosownej umowy (por. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali, Dz.U. z 2000 roku Nr 80, poz. 903, ze zm.). W związku z tym, ustalenie w 2007 roku właściwego organu nadzoru do oceny legalności – w trybie art. 156 i nast. kpa - powołanej decyzji z dnia [...] października 1977 roku wymagało ustalenia, jaki organ w 2007 roku miał kompetencję do sprzedaży lokalu mieszkalnego w trybie cywilnoprawnym na odrębną własność, stanowiącego dotychczas własność Skarbu Państwa, aby następnie ustalić organ wyższego stopnia nad tym organem. Z treści decyzji z [...] października 1977 roku wynika, że jej przedmiotem była sprzedaż lokalu mieszkalnego nr [...] na odrębną własność wraz z udziałem w prawie do części wspólnych budynku [...] wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego do gruntu, na którym jest posadowiony ten budynek. Z omawianej decyzji wynika również, że budynek obejmujący zbywany lokal nr [...] stanowił własność Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2018 poz. 121 ze zm.), dalej jako u.g.n., z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami (w 2007 roku) był starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Z art. 23 ust. 1 pkt 7 oraz art. 35 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami w 2007 roku wynikało, że starosta był również organem właściwym do zbywania nieruchomości wchodzących w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz organem właściwym do sporządzenia i podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości, stanowiących własność Skarbu Państwa, przeznaczonych do zbycia lub oddania w użytkowanie, najem, dzierżawę lub użyczenie. W art. 4 pkt 1 powołanej ustawy zdefiniowano przy tym jedynie pojęcie "nieruchomość gruntowa", wskazując, że jest to grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności. Natomiast w art. 35 ust. 3 omawianej ustawy wskazano, że ustanawianie odrębnej własności lokali w domach wielolokalowych, wchodzących w skład nieruchomości, następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 3 ustawy o własności lokali, o treści obowiązującej w 2007 roku, umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu mogła być zawarta albo przez współwłaścicieli nieruchomości, albo przez właściciela nieruchomości i nabywcę lokalu.

Z zestawienia powołanych wyżej przepisów wynika, że w 2007 roku organem właściwym do sprzedaży lokalu mieszkalnego na odrębną własność, który stanowił dotychczas własność Skarbu Państwa, położonego na terenie [...], był Prezydent [...], jako organ wykonujący funkcję starosty reprezentującego Skarb Państwa w ramach wykonywania tej reprezentacji, jako zadania z zakresu administracji rządowej.

Według zaś art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami, organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest wojewoda. Wprawdzie sprzedaż lokalu na odrębną własność w 2007 roku nie następowała już w drodze decyzji administracyjnej, ale powołany art. 9a wyraźnie wskazuje, że w sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną przez Prezydenta [...], jako starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, organem wyższego stopnia był Wojewoda [...]. Z tego względu to ten organ był właściwym organem nadzoru wobec decyzji o sprzedaży lokalu mieszkalnego, stanowiącego własność Skarbu Państwa, gdyby sprzedaż ta w 2007 roku nadal była dokonywana w pierwszym etapie w formie takiej decyzji.

Zatem w pełni podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, z którego wynika, że decyzja z 2007 roku wydana została przez organ niewłaściwy, co oznacza, że dotknięta jest wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zwrócić jednak należy uwagę, że skarżąca już we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] czerwca 2007 roku powoływała się na okoliczności, które w jej ocenie uzasadniałyby stwierdzenie nieważności tej decyzji z uwagi na zaistnienie wady rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W zaskarżonej decyzji SKO nie odniosło się w ogóle do argumentacji skarżącej dotyczącej zaistnienia wady rażącego naruszenia prawa w decyzji z [...] czerwca 2007 roku. Sąd podkreśla w tym miejscu, że skarżąca konsekwentnie zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i w skardze złożonej do tutejszego sądu wskazuje, że SKO w decyzji z [...] czerwca 2007 roku pominęło fakt wydania przez fakt wydania przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzji z [...] kwietnia 1996 roku stwierdzającej nieważność decyzji tego samego organu z [...] lipca 1993 roku, w części dotyczącej sprzedanych w budynku lokali mieszkalnych nr [...] oraz związanych z nimi udziałów w częściach wspólnych budynku i prawie użytkowania wieczystego gruntu tej nieruchomości. Jej zdaniem w dacie wydawania decyzji SKO w dniu [...] czerwca 2007 roku istniał inny stan faktyczny niż przyjęty przez organ za podstawę orzekania. W decyzji z [...] czerwca 2007 roku SKO przyjęło, że budynek, na skutek stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej nie stanowił własności Skarbu Państwa. Okoliczność ta stanowiła podstawę uznania, że decyzja o sprzedaży lokalu rażąco narusza prawo, jednak z uwagi na wywołanie przez nią nieodwracalnych skutków prawnych nie można stwierdzić jej nieważności. Dokonując takiego ustalenia faktycznego SKO nie wzięło pod uwagę decyzji z [...] kwietnia 1996 roku. W wyniku jej wydania doszło do sytuacji, w której decyzja dekretowa odmawiająca przyznania własności czasowej pozostała w mocy w części obejmującej udziały w prawie własności nieruchomości i użytkowaniu wieczystym gruntu w części związanej z prawem własności lokali nr [...].

W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, okoliczność, że decyzja z [...] czerwca 2007 roku wydana została w okolicznościach o objętych art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie zwalniała organu prowadzącego postępowanie nadzorcze ze zbadania, czy decyzja ta nie jest dotknięta inną jeszcze wadą o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Organ zobowiązany był w szczególności odnieść się do podnoszonych przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności argumentów dotyczących rażącego naruszenia prawa zaistniałego w decyzji z [...] czerwca 2007 roku na skutek pominięcia decyzji z 1996 roku.

W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ zobowiązany jest bowiem do zbadania, czy decyzja nie jest dotknięta wadami o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie, że wystąpiła wada, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie zwalnia organu od obowiązku zbadania czy nie wystąpiły inne jeszcze wady o których mowa w kolejnych punktach paragrafu 1 analizowanego artykułu i które doprowadzić mogą do stwierdzenia nieważności decyzji. W przypadku stwierdzenia, że wady te wystąpiły organ zobowiązany jest ustalić czy również w przypadku tych wad ma zastosowanie jedna z okoliczności o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. wyłączających możliwość stwierdzenia nieważności (a więc upływ czasu lub wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych).

W konsekwencji, za uzasadnione sąd uznaje te zarzuty skargi, które odnoszą się do zaniechania zbadania przez organ innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że w razie stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest zarówno jedną z wad, w przypadku których upływ czasu skutkuje koniecznością stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i jednocześnie wadą, w odniesieniu do której upływ czasu nie powoduje konieczności zastosowania art. 156 § 2 k.p.a., organ zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, o ile oczywiście nie zaszły nieodwracalne skutki prawne.

W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany będzie do zbadania decyzji z [...] czerwca 2007 roku celem ustalenia, czy nie jest ona dotknięta inną jeszcze wadą niż wada o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., w tym w szczególności przywołaną przez skarżącą wadą rażącego naruszenia prawa z uwagi na pominięcie przy jej wydawaniu treści decyzji z [...] kwietnia 1996 roku, która stwierdziła w części nieważność decyzji z 1993 roku, stanowiącej podstawę wydania decyzji z 2007 roku.

Sąd na tym etapie postępowania, wbrew wniosku zawartemu w skardze nie może przesądzić, czy decyzja z [...] czerwca 2007 roku dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznaczałoby to bowiem, że sprawa administracyjna, której przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji została rozstrzygnięta przez sąd a nie przez organ administracji. Sąd uprawniony jest natomiast wyłącznie do skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięcia organu administracji nie zaś do jego zastąpienia.

Z uwagi na powyższe, na obecnym etapie postępowania Sąd nie może odnieść się do pozostałych zarzutów skargi, gdyż te kwestie nie były przedmiotem oceny organu w zaskarżonej decyzji. Zarzut objęty punktem 4 petitum skargi, to jest zarzut prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, nie może być również rozpoznany w niniejszym postępowaniu.

Dodatkowo wskazać należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi, do terminu o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a. nie stosuje przepisów kodeksu cywilnego dotyczących przerwania czy też zawieszenia biegu terminów przedawnienia. Termin wskazany w art. 156 § 2 k.p.a. jest w ocenie sądu terminem prawa materialnego. Nie można go traktować jako terminu "przedawnienia" jak wskazuje skarżąca. Jest to termin, którego upływ sanuje pewne wady decyzji administracyjnej w ten sposób, że po jego upływie nie jest już możliwe stwierdzenie ich nieważności.

Z uwagi na powyższe sąd uznaje, że zaskarżona decyzja narusza przepis prawa materialnego to jest art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wystąpienie w decyzji jednej z wad w nim wymienionych wyłącza możliwość badania czy decyzja dotknięta jest innymi jeszcze wymienionymi w nim wadami. Naruszenie to sąd uznaje za mające wpływ na wynik sprawy skutkowało bowiem ograniczeniem zakresu rozpoznania sprawy wyłącznie do kwestii związanych z wystąpieniem tej wady o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ zaniechał natomiast rozpoznania sprawy w pełnym zakresie, co stanowi naruszenie przepisów postępowania to jest art 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.dalej p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.