Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2164/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.116
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2020 r. sprawy ze skargi E.N na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 26 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 17 maja 2019 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej pani E. N. - prezesa zarządu A Sp. z o.o. solidarnej ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu:

podatku od towarów i usług za kwiecień i listopad 2014r. wraz z odsetkami

za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego,

pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do grudnia 2015r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego,

podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 rok wraz z odsetkami

za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 26 września 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 107 § 1 i 2, art. 108 § 1-3 oraz art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) Dyrektor wskazał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały obie pozytywne przesłanki wskazane w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, tj.: bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku spółki

oraz pełnienie przez osobę trzecią funkcji w zarządzie spółki w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych tej spółki, warunkujące orzeczenie

o odpowiedzialności podatkowej pani E. N. za zaległości spółki z tytułu wyżej wskazanych zaległości podatkowych rok wraz z odsetkami za zwłokę

i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy potwierdza brak środków pieniężnych na rachunkach bankowych, nieruchomości, majątku ruchomego i innych praw majątkowych,

w stosunku do których można skutecznie zastosować środki egzekucji administracyjnej. Prowadząc czynności egzekucyjne organ nie ograniczył się do jednego sposobu egzekucji, ale poszukiwał wszelkich składników mogących stanowić źródło środków pieniężnych. W toku podejmowanych przez organ egzekucyjny działań do majątku Spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela w całości ani w znacznej części, co skutkowało wydaniem

przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 30 kwietnia

2018 r. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto,

że pani E. N. uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 24 października 2013 r. została powołana z tym dniem na stanowisko prezesa jednoosobowego zarządu Spółki i funkcję tę pełni nadal.

W sprawie nie zaistniała także żadna z przesłanek uwalniających osobę trzecią od odpowiedzialności podatkowej – strona nie wykazała, że we właściwym czasie zgłosiła wniosek o ogłoszenie upadłości, nie wykazała ponadto,

że niezgłoszenie powyższego wniosku nastąpiło bez jej winy a także nie wskazała składników majątkowych Spółki, z których egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zdaniem Dyrektora zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy

do wydania kwestionowanej decyzji, ustalono bowiem, że zobowiązana Spółka posiada zaległości podatkowe, które powstały w okresie sprawowania przez stronę funkcji członka zarządu. Organ wykazał bezskuteczność egzekucji skierowanej

do majątku Spółki oraz dowiódł kiedy A Sp. z o.o. stała się niewypłacalna, co implikowało konieczność zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. W toku postępowania strona w żaden sposób nie udowodniła natomiast wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki pozwalającej na uwolnienie jej od odpowiedzialności za zaległości Spółki zgodnie z treścią art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

W związku z faktem, że w sprawie zachodzą określone Ordynacją podatkową pozytywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej

za zaległości podatkowe oraz nie występują przesłanki uwalniające osobę trzecią

od tej odpowiedzialności organ podatkowy pierwszej instancji zobowiązany był

do orzeczenia o tej odpowiedzialności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani E. N., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postepowania podatkowego. W ocenie skarżącej organ podatkowy błędnie uznał istnienie przesłanek niewypłacalności Spółki oraz błędnie uznał, że majątek Spółki nie wystarcza na pokrycie jej zaległości podatkowych. Skarżąca wyjaśniła, że z toku postępowania organy były informowane o realnym majątku Spółki - w 2014 roku

na rachunek bankowy Spółki wpłynęła kwota 1,5 min zł oraz została zawarta umowa umożliwiająca w całości pokrycie zobowiązania, a organ podatkowy był na bieżąco informowany o sytuacji odnośnie egzekwowania zapłaty dotyczącej realizacji przedmiotowej umowy. Skarżąca wskazała również, że w 2018 roku do Spółki została wniesiona nieruchomość. Podkreśliła ponadto, że zapłata głównej należności Spółki (tj. kwota ponad 2 mln zł) została zabezpieczona gwarancją bankową.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

Zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki

z ograniczoną odpowiedzialności odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości

lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości

lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Wskazane powyżej przesłanki można podzielić na dwie grupy: przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu (które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe) oraz przesłanki negatywne (które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności). Do przesłanek pozytywnych zaliczyć należy okoliczność,

że dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki, w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa oraz konieczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wskazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości spółki.

Orzekając o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki kapitałowej organ podatkowy jest obowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt I FSK 662/16 i z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 1879/15).

Okolicznością bezsporną w sprawie jest prowadzenie wobec A Sp. z o.o. postępowania egzekucyjnego, które zostało umorzone wobec bezskuteczności postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2018 r. Okolicznością bezsporną jest również, że skarżąca, pełniąca wówczas obowiązku Prezesa Zarządu, nie złożyła w imieniu Spółki zażalenia na powyższe postanowienie. Uznać zatem należy, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji zaistniały obie pozytywne przesłanki wynikające z art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest ocena spełnienia wskazanych

w art. 116 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej przesłanek egzoneracyjnych.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednoznaczny pogląd, że ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Istnienie lub nieistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru okoliczności uzupełniającej, lecz jest okolicznością zasadniczą, która podlega badaniu na etapie postępowania zakończonego decyzją organu, a następnie jest w postępowaniu sądowym kontrolowana, zaś ciężar dowodu ich istnienia spoczywa wyłącznie na członku zarządu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 kwietnia 2011 r.,

I GSK 1033/12, z 5 marca 2015 r., II FSK 249/13, z 19 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2631/15).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów podatkowych, że skarżąca nie wskazała składników majątkowych umożliwiających realne zaspokojenie zaległości podatkowych w całości lub w znacznej części. Warunku takiego bowiem nie spełnia wierzytelność w kwocie 2.177.100 zł zgłoszona przez Spółkę do masy upadłości B Sp. z o.o. w upadłości. Z pisma syndyka masy upadłości tej Spółki z dnia 5 sierpnia 2019r. wynika, że powyższa wierzytelność w stosunku do masy upadłości jest przedawniona i nie zostanie uznana przez syndyka. Z akt sprawy wynika nadto, że nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 29 lipca 2014r. zobowiązujący Bank C w W. do zapłaty na rzecz Spółki powyższej kwoty został uchylony wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 listopada 2017r. Wskazane wierzytelności wobec wniesienia przez Spółkę apelacji od tego rozstrzygnięcia nie są wymagalne, bezsporne i nie stanowią realnego mienia umożliwiającego efektywną egzekucję.

Wbrew twierdzeniom skarżącej majątek Spółki w latach 2014 - 2018 a także

i obecnie nie wystarcza na pokrycie zobowiązań w całości. Zarówno w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Spółki, jak i w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania podatkowego strona w żaden sposób nie udokumentowała oraz nie wskazała jakiegokolwiek konkretnego składnika majątku Spółki umożliwiającego efektywną egzekucję. Podkreślić należy, że tylko realnie istniejące mienie, dokładnie zidentyfikowane i istniejące w momencie,

w którym toczy się postępowanie w kwestii przedmiotowej odpowiedzialności, wypełnia przesłankę zwalniająca członka zarządu od odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2018r. sygn. akt

I FSK 103/17). Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżąca nie wskazała majątku spełniającego powyższe warunki.

Na marginesie zauważyć należy, że organ odwoławczy nie mógł się ustosunkować do stanowiska skarżącej dotyczącego okoliczności, że w 2018 r.

do Spółki została wniesiona nieruchomość, albowiem argument ten został podniesiony przez stronę dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Niemniej jednak, ustosunkowując się do powyższej kwestii Dyrektor, w odpowiedzi na skargę (str.8) wyjaśnił, że z raportu sporządzonego w dniu 27 listopada 2019 r.

z Bazy Danych Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości wynika, że Spółka nie figuruje w bazie ksiąg wieczystych, a więc nie jest właścicielem jakiejkolwiek nieruchomości.

Zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku, gdy egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, członek zarządu uwolniony jest

od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że: 1) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), albo 2) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy.

Wniosek o ogłoszenie upadłości natomiast może zostać uznany za zgłoszony we właściwym czasie, gdy wykazane zostanie, że zgłaszający go zarząd spółki uczynił wszystko ze swej strony, by nie dopuścić do zniweczenia celu postępowania upadłościowego poprzez stworzenie sytuacji, w której niektórzy wierzyciele są zaspakajani kosztem innych. Odpowiedzialność za zrealizowanie tego celu spoczywa na członkach zarządu spółki, którzy są uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania jej stanu finansów i majątku oraz do zgłoszenia wniosku o upadłość, gdy zachodzą

do tego podstawy, dokładając przy tym należytej staranności. Zatem wniosek

o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony już w chwili, gdy wiadomo było,

że Spółka nie jest w stanie realizować zobowiązań wobec jej wierzycieli, a jej stan majątkowy nie kwalifikował jej jeszcze jako bankruta.

W rozpatrywanej sprawie przy określeniu "właściwego czasu" dla wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (o którym stanowi ww. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej) mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 ze zm.) - dalej: "P.u.n". Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy dłużnik jest obowiązany nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny (art. 10 P.u.n.). Dłużnika uważa się

za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, zaś dłużnika będącego osobą prawną (...) uważa się

za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 1 i 2 P.u.n.).

Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy dłużnik nie wykonuje swych wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dla określenia czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne jest czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 ust. 1 P.u.n. Bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakiego powodu dłużnik nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań (niekoniecznie zaprzestanie płacenia długów musi wynikać z braku środków

na regulowanie zobowiązań) oraz jaki jest okres tego opóźnienia. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne. Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14lutego 2013r. sygn. akt I ACa 24/13; NSA z dnia: 24 lutego 2015r., sygn. akt I FSK 2147/13, 11 kwietnia 2014r. sygn. akt I FSK 656/13; WSA w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Bk 171/14; WSA w Gdańsku z dnia 11 lutego 2015r. sygn. akt I SA/Gd 1488/14; WSA w Białymstoku z dnia 1 kwietnia 2015r. sygn. akt I SA/Bk 204/15; NSA z dnia 10 maja 2019r. sygn. akt II FSK 1717/17).

Dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości liczy się od dnia, w którym wystąpiła podstawa ogłoszenia upadłości, a więc dłużnik stał się niewypłacalny. Dniem tym jest dzień, w którym nastąpiło zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 P.u.n.), albo w którym zobowiązania przekroczyły wartość majątku dłużnika (będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej - art. 11 ust. 2).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka miała zaległości podatkowe wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego

z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień i listopad 2014r., podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do grudnia 2015r., podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 rok a także zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z tytułu składek na FUS, FUZ

oraz FPiFGŚP za czerwiec-lipiec, wrzesień, listopad-grudzień 2013r., styczeń 2014r.- grudzień 2015r. oraz czerwiec – październik 2018r.

Zdaniem Sądu organy podatkowe zasadnie uznały, że dzień 16 lipca 2013r. był pierwszym dniem opóźnienia w zapłacie drugiego z kolei zobowiązania Spółki wobec ZUS z tytułu składki na FUZ za czerwiec 2013r., którego termin płatności upłynął w dniu 15 lipca 2013r. (pierwsze znane zaległości w płatnościach Spółki wynikały z tytułu nieuregulowanej wobec ZUS składki na FUS za czerwiec 2013r., której termin płatności upłynął w dniu 15 lipca 2013r.) Z akt sprawy wynika również, że na koniec lat 2012-2014 wartość zobowiązań Spółki nie przekroczyła wartości majątku, natomiast na koniec 2015r. wartość zobowiązań Spółki przekroczyła wartość majątku.

Ponownie podkreślić należy, że niewykonywanie przez dłużnika wymagalnych zobowiązań nie musi odnosić się do wszystkich zobowiązań dłużnika, nie ma też znaczenia ich charakter, tzn. czy są to zobowiązania cywilnoprawne,

czy publicznoprawne, jak również, że nieregulowanie wymagalnych zobowiązań, nawet o niewielkiej wartości, oznacza niewypłacalność w rozumieniu ww. art. 11 P.u.n.

Jak wskazano powyżej pierwsze i następne zaległości Spółki powstały

w wyniku nieuregulowania należności z tytułu składki na FUS za czerwiec 2013 r. (termin płatności: 15 lipca 2013 r.) oraz z tytułu składki na FUZ za czerwiec 2013 r. (termin płatności: 15 lipca 2013 r.). Tym samym zasadnie organ podatkowy uznał,

że zgodnie z treścią art. 21 § 1 P.u.n zarząd Spółki był obowiązany, nie później niż

w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości - tj. od 16 lipca 2013r. - zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Z uwagi na fakt, że skarżąca objęła funkcję Prezesa Zarządu w dniu 24 października 2013r., czyli w czasie, gdy Spółka pozostawała już w stanie niewypłacalności, zobowiązana była podjąć działania w kierunku ogłoszenia upadłości niezwłocznie po zorientowaniu się w sytuacji finansowej Spółki. Tym samym należy przyjąć, że skarżąca, najpóźniej licząc od dnia 24 października 2013r., tj. z upływem 14-dniowego terminu od dnia objęcia funkcji członka zarządu, powinna podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że zaistnienie przesłanek do ogłoszenia upadłości w czasie,

gdy członek zarządu nie miał jeszcze wpływu na tego rodzaju kroki nie oznacza,

iż nie może ich podjąć później, po objęciu swej funkcji. Przy czym, jeśli podstawa

do ogłoszenia upadłości nastąpiła za kadencji poprzedniego zarządu, przyjmuje się, że aktualny członek zarządu powinien zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości

w terminie dwóch tygodni od dnia objęcia stanowiska (por. wyroki NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 918/11, z 23 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1854/11 i sygn. akt II FSK 1855/11, z 11 października 2011 r., sygn. akt II FSK 656/10 i z 25 października 2011 r., sygn. akt II FSK 587/10, z 8 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3152/13). Skarżąca jednak takiego wniosku w ogóle nie złożyła.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że w sprawie nie zaszła także okoliczność pozwalająca stwierdzić, że niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania upadłościowego nastąpiło nie z winy osoby trzeciej. Skarżąca nie wykazała braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

Z tych względów uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd, działając

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.