Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 300/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 70b ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 6, ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 58, art. 59, art. 105, art. 127, art. 138 § 1, art. 144, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. i S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia pracownika stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz uchyla poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

W dniu 29 stycznia 2008 r. A. S. – wspólnik A.S. S. s.c. wystąpiła do Prezydenta Miasta B. z podaniem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika uzasadniając, iż "nie złożenie wniosku było spowodowane złą interpretacją w zakresie terminu składania wniosków". W aktach sprawy znajduje się wniosek z dnia 27 grudnia 2007 r. o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – M. G. wraz z załącznikami.

Postanowieniem z dnia [...], podjętym na podstawie art. 59 § 1 i art. 123 k.p.a., organ I instancji odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – M. G. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty potwierdzają co prawda spełnienie przesłanek określonych w art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) [dalej ustawa o systemie oświaty] nie został jednak spełniony przez wnioskodawcę warunek określony w ust. 7 tego przepisu, zgodnie z którym dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu.

Organ stwierdził, że przedłożone dokumenty potwierdzają fakt zdania egzaminu przez młodocianego pracownika – M. G. w dniu 24 września 2007 r., brak jest jednakże jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia nastąpiło bez winy wnioskodawcy.

Na to postanowienie A. S. wniosła pismo zatytułowane "odwołanie", które potraktowane zostało przez organy jako zażalenie. Wniosła w nim o ponowne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu błędnej interpretacji w zakresie terminu do złożenia wniosku. W ocenie składającej zażalenie, termin trzech miesięcy liczy się od daty otrzymania zaświadczenia o ukończeniu praktycznej nauki zawodu, wydanego przez Cech Rzemiosł Różnych, a nie od daty zdania egzaminu przez ucznia. Zdaniem skarżącej "w w/w kwestii cel został osiągnięty, uczeń ukończył w /.../ zakładzie praktyczną naukę zawodu z wynikiem pozytywnym, oraz zostały poniesione w trakcie kształcenia koszty finansowe oraz koszty wykształcenia, więc odmowa zwrotu poniesionych kosztów z tytułu kształcenia jest /.../ bardzo krzywdząca".

Niniejsze zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozstrzygnęło postanowieniem dnia [...].

W sentencji postanowienia organ II instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji podniósł, że instytucja przywrócenia terminu przewidziana w art. 58 i art. 59 k.p.a. jest instytucją prawa procesowego. Na podstawie tych przepisów mogą być zatem przywracane terminy przewidziane przepisami należącymi do prawa procesowego. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma bowiem na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, wynikłych w następstwie uchybienia terminu procesowego. Przepisy procesowe to te, które regulują sytuację prawną organu administracji publicznej oraz stron postępowania, tj. od chwili wszczęcia postępowania do jego zakończenia - w postępowaniu jurysdykcyjnym - decyzją administracyjną. Inne przepisy - a w konsekwencji i terminy z nich wynikające - mają charakter materialnoprawny. Terminem materialnym jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw i obowiązków strony.

Wskazując na treść art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że ustawodawca uzależnia w tym przepisie prawo do dofinansowania m.in. od warunku, że uprawniony do otrzymania dofinansowania złoży wniosek w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma w tym przepisie norm postępowania, a jedynie warunki materialnoprawne jakie należy spełnić. Zatem termin określony w tym przepisie ma charakter materialnoprawny, gdyż pozostaje poza jakimkolwiek postępowaniem, a w związku z tym brak jest podstaw prawnych jego przywrócenia.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli S. A. i S. S – wspólnicy A.S S. s.c. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi strona podniosła jedynie argumenty wskazujące, w jej ocenie, na fakt niezawinionego uchybienia terminowi do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż podniesione w skardze.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kognicji sądów administracyjnych ogranicza się zatem do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, o czym stanowi art. 135 p.p.s.a.

Rozpatrując niniejszą sprawę sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, skutkujących taką wadliwością zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, tj. Prezydenta Miasta B. z dnia [...], która wymagała wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. oraz postanowienia organu I instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.

Rozpoznanie skargi należało poprzedzić wyjaśnieniem treści przepisów regulujących przyznawanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Postanowienia ustawy z dnia 7 września 1991 roku (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) [dalej ustawa o systemie oświaty] przewidują – w art. 70b – dla pracodawców, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, prawo domagania się dofinansowania kosztów kształcenia takiego pracownika. Dofinansowanie polega na wypłaceniu pracodawcy określonej w przepisach ustawy o systemie oświaty kwoty pieniężnej z tytułu szkolenia pracownika. Dofinansowanie to przysługuje, jeśli młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin zgodnie z odrębnymi przepisami (art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty). Wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika zależy od okresu kształcenia wynikającego z umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego (art. 70b ust. 2 powoływanej ustawy). Zgodnie natomiast z regulacją ust. 7 art. 70b ustawy o systemie oświaty "dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy".

Z przepisów cytowanej ustawy wynika, że prawo do dofinansowania kosztów kształcenia nie powstaje z mocy prawa (ex lege), nawet jeśli określony podmiot faktycznie spełnia warunki do ich uzyskania. Ustawodawca przyjął bowiem, że prawo do dofinansowania – po spełnieniu przesłanek przewidzianych w ustawie – przyznaje się na wniosek. Prawo do dofinansowania nabywa się w każdym przypadku na podstawie decyzji właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Decyzja taka ma charakter decyzji związanej, a nie uznaniowej (dofinansowanie przysługuje) co oznacza, iż organ ma obowiązek je przyznać pracodawcy, który złożył wniosek i równocześnie spełnia prawem przewidziane warunki.

Wniosek o przyznanie dofinansowania – jak to już zostało powiedziane – należy złożyć w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że tak w nauce prawa jak i w judykaturze mianem "terminu" określa się dodatkowe zastrzeżenie czynności prawnej, przez które jej skutek zostaje ograniczony w czasie. Wyróżnia się przy tym terminy początkowe, przy których skutek prawny powstaje z chwilą nadejścia terminu i terminy końcowe, przy zaistnieniu których skutek prawny z chwilą nadejścia terminu ustaje. "Warunek" (zdarzenie) to zaś takie zastrzeżenie, na mocy którego strona dokonująca czynności prawnej uzależnia powstanie lub ustanie stosunku prawnego od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Warunek ma charakter "zawieszający", jeśli w razie jego spełnienia powstaje skutek prawny; jeśli zaś skutek prawny ustaje warunek ma charakter "rozwiązujący" (por. A. Wolter, Prawo cywilne, Zarys części ogólnej, Warszawa 1972, str. 277-278 i 280-281 oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1996 r. OPK 19/96, ONSA Nr 2 z 1997 r., poz. 56).

Prawo do wskazanego powyżej dofinansowania kosztów nauki powstaje po spełnieniu wszystkich warunków przewidzianych w cytowanej ustawie. Termin do złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania, o którym mowa w cytowanym wcześniej art. 70b ustawy o systemie oświaty jest zatem terminem prawa materialnego. Jego dochowanie wywołuje ten sam skutek prawny jak spełnienie warunku "zawieszającego", tj. powstanie prawa do dofinansowania i skutek ten stwierdza organ administracji w decyzji opartej na przepisie art. 70b ust. 6 ustawy o systemie oświaty.

W orzecznictwie i doktrynie prawa powszechnie przyjmuje się, że terminów prawa materialnego nie można przywrócić. Można bowiem przywracać jedynie terminy dotyczące czynności procesowych. Do terminów prawa materialnego nie mają zatem zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 58-60) dotyczące możliwości przywrócenia terminu przewidzianego przez prawo dla dopełnienia określonej czynności procesowej. Organ administracji, do którego trafia wniosek o jego przywrócenie musi w takiej sytuacji odmówić wszczęcia postępowania w tej kwestii. Powszechnie utrwalonym jest już bowiem pogląd, iż wynikający z art. 61 § 1 k.p.a. obowiązek wszczęcia postępowania na żądanie strony nie dotyczy sytuacji, w której prawo nie daje organowi kompetencji do rozstrzygnięcia tego wniosku (por. np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1994 r. SA/Ka 1230/94).

Skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do poglądu, że termin do złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenie młodocianego pracownika, przewidziany w art. 70b ustawy o systemie oświaty jest terminem prawa materialnego. Podobnie w tej kwestii wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w kwestii przyznawania ulg podatkowych i rozstrzygnięcia, czy w takich przypadkach również mamy do czynienia z terminem prawa materialnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 4 lutego 1998 r. sygn. akt I SA/Ka 874/96; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. akt I SA/Łd 152/97).

Skoro więc – jak ustalono powyżej – termin do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest terminem prawa materialnego, to stronie nie służyło prawo wniesienia wniosku o jego przywrócenie. Instytucja przywrócenia terminu przewidziana w art. 58 i art. 59 k.p.a. jest instytucją prawa procesowego. Na podstawie tych przepisów mogą być przywracane terminy przewidziane przepisami prawa procesowego. Przepisy powoływanej ustawy o systemie oświaty są natomiast niewątpliwie przepisami prawa materialnego. W tej sytuacji organy podatkowe winny orzec zgodnie z art. 105 k.p.a. o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie ulgi (por. np. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Łd 416/97), a merytorycznie rozpoznać wniosek o dofinansowanie.

Reasumując należy stwierdzić, iż postanowienia organów zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego i jako wadliwe winny być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Przechodząc do dalszych rozważań dotyczących dalszych wadliwości postanowienia podjętego przez organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., wskazać należy na podstawowe przepisy regulujące procedurę rozpoznawania odwołań (odpowiednio: zażaleń) od rozstrzygnięć pierwszoinstancyjnych.

Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji (art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.). Postępowanie wszczęte tak wniesionym odwołaniem kończy się rozstrzygnięciem – sposobem załatwienia sprawy – przewidzianym w art. 138 § 1 k.p.a., który to przepis stosuje się wprost (por. m.in. wyroki NSA z dnia 17 listopada 2000 r., sygn. akt I SA 1543/99 i z dnia 27 listopada 2001 r., sygn. akt I SA 1011/00). Przy czym, zgodnie z regulacją art. 126 k.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji.

Powyższe oznacza, że organ wydający decyzję (postanowienie - jak w niniejszej sprawie) na skutek prawidłowo złożonego zażalenia od postanowienia organu I instancji obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, rozpoznaną uprzednio przez organ I instancji, przy zastosowaniu tylko i wyłącznie takich rozstrzygnięć, które zostały przewidziane w art. 138 § 1 k.p.a. Wskazany przepis zawiera wyczerpujące wyliczenie rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie, a zatem nie może zakończyć postępowania w inny sposób, jak tylko przez wydanie jednej z decyzji, o której mowa w treści powołanego artykułu.

Według dyspozycji art. 138 § 1 k.p.a., w przypadku rozstrzygnięć merytorycznych organ odwoławczy albo utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (§ 1 pkt 1) - gdy w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy uznaje w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji za prawidłowe, albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (§ 1 pkt 2 ab initio) - gdy widzi potrzebę skorygowania wad prawnych decyzji pierwszej instancji, wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, tudzież w toku postępowania nastąpiła zmiana tych okoliczności, mająca wpływa na rozstrzygnięcie istoty sprawy. Organ odwoławczy w ramach art. 138 § 1 k.p.a. może także uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (§ 1 pkt 2 in fine) albo umorzyć postępowanie odwoławcze (§ 1 pkt 3).

Każde inne rozstrzygnięcie, zapadłe w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy, jako nieprzewidziane w omawianym przepisie jest niedopuszczalne. Wskazany art. 138 § 1 k.p.a. jest jasny w swej treści co do sposobów zakończenia odwoławczego postępowania administracyjnego i w tym zakresie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Treść tego przepisu nie daje podstaw do wydania orzeczenia uchylającego zaskarżone rozstrzygnięcie i nierozstrzygnięcia co do dalszego biegu postępowania w sprawie, albowiem organ odwoławczy, uchylając decyzję organu pierwszej instancji, jest zobowiązany do określenia swojego stanowiska w sprawie.

Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w sposób rażący narusza wyraźny przepis art. 138 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w sentencji powyższego postanowienia stwierdziło: "Po rozpatrzeniu zażalenia (...) na postanowienie Prezydenta Miasta B. (...) z dnia [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy (...) Kodeks postępowania administracyjnego (...) orzeka: uchyla zaskarżone postanowienie.

Przytoczona treść sentencji ww. postanowienia jednoznacznie wskazuje, że jest to rozstrzygnięcie nieprzewidziane w katalogu zamieszczonym w art. 138 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. powołało w podstawie prawnej swojego postanowienia z dnia [...] art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże, zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję "orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji".

Wobec powyższego organ odwoławczy w sposób rażący naruszył art. 138 § 1 k.p.a. Pogląd taki wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 1983 r., sygn. akt SA/Kr 706/83 stwierdzając, iż zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji, jest obowiązany do określenia swojego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenia postępowania lub przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Oczywiste naruszenie wskazanych wyżej reguł orzekania w postępowaniu wszczętym na skutek prawidłowo wniesionego zażalenia (odwołania) jako rażące naruszenie prawa procesowego, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość decyzji na skutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki NSA z dnia 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233; z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt V SA 2998/99, LEX nr 51249 oraz z dnia 5 października 2000 r., sygn. akt III SA 2244/99, LEX nr 47084). W ocenie Sądu z takim przypadkiem naruszenia prawa mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Z tych też wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia, a także, opierając się na art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił postanowienie Prezydenta Miasta B. z [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – M. G.

Rozpoznające ponownie sprawę organy winny rozważyć wskazane wyżej okoliczności i wydać stosowne rozstrzygnięcie, zgodne ze wskazaniami sądu w przedmiocie prawnych możliwości rozstrzygania wniosków o przywrócenie terminu do przywrócenie terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

ra