Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 576/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.28
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2008 roku sprawy ze skargi A. K. i M. K. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. Nr [...] Dyrektor Generalny Lasów Państwowych działając na podstawie przepisów art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zmian.) oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 z późn. zmian.), po rozpatrzeniu odwołania A. i M. K. od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. (zwanego dalej Dyrektorem RDLP) z dnia [...] października 2007 r. (zn. [...]) umarzającej postępowanie w sprawie niezgodnego z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenia gruntów z produkcji leśnej gruntów leśnych wzdłuż ustanowionej drogi koniecznej, jako bezprzedmiotowe, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny rozstrzygnięcia organ wskazał, iż przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało przez Dyrektora RDLP w dniu 12 stycznia 2004 r. w efekcie informacji o działaniach inwestycyjnych na gruncie leśnym dokonywanych bez zezwolenia na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji, jako organ właściwy do spraw ochrony gruntów leśnych w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W następstwie wszczęcia tego postępowania wydano w przedmiotowej sprawie kilka decyzji, które rozpatrywane były przez organy różnych instancji. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zwanego dalej WSA) z dnia 26 kwietnia 2006 r. (sygn. akt. IV SAlWa 306/06) uchylił wszystkie decyzje wydane w przedmiotowej sprawie. Dyrektor RDLP podjął czynności mające na celu wyjaśnienie stwierdzonych uchybień, wskazanych w uzasadnieniu wyroku WSA. Została sporządzona opinia biegłego geodety, mająca wykazać dokładny zakres przekroczenia faktycznego przebiegu drogi koniecznej w stosunku do służebności wyznaczonej przez sąd. Zainteresowani zostali poinformowani o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych materiałów.

W dniu [...] października 2007 Dyrektor RDLP wydał decyzję, w której umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Strona niezadowolona z decyzji Dyrektora RDLP pismem z dnia 30 października 2007 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu odwołania Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, 8,10, 12 kpa.

Na podstawie analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone przez Dyrektora RDLP było prawidłowe i brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora RDLP z dnia [...] października 2007 r.

W ocenie organu nie znajduje uzasadnienia zarzut Strony, że decyzja Dyrektora RDLP narusza art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie bowiem z wyrokiem WSA z dnia 26 kwietnia 2006 r. dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie ma precyzyjne określenie powierzchni naruszenia gruntów leśnych, albowiem bezpośrednio wyznacza wysokość naliczonej kary. Działania podjęte przez organ I instancji w zakresie uzyskania opinii biegłego -geodety uprawnionego wykazały, że nie ma możliwości ustalenia powierzchni naruszenia. Powierzchnia wyłączenia, definiowana jako zawarta pomiędzy bezspornymi krawędziami drogi wg ich położenia w dniu ustanowienia służebności, a krawędziami drogi wg ich położenia na dzień pomiaru dla potrzeb niniejszego postępowania, jest niemożliwa do ustalenia, przede wszystkim ze względu na brak danych pomiarowych dla określenia położenia krawędzi tej drogi w dniu ustanowienia służebności. Jakiekolwiek przybliżone obliczenia, w świetle cytowanego wyroku WSA, są nieuprawnione bowiem powierzchnia obliczona na podstawie przebiegu pasa służebności (linie krzywe) a wpisanym w jej przebieg faktyczną krawędzią drogi (linie łamane) nie uwzględnia całej powierzchni pomiędzy łukiem a cięciwą faktycznego przebiegu i pomiarów.

Nie znajduje też uzasadnienia wskazany w odwołaniu Strony zarzut, że biegły inż. T. W., określający przebieg służebności na potrzeby sprawy cywilnej o ustanowienie służebności drogi koniecznej, był niewiarygodny i należałoby powołać biegłego spoza B. Rzetelność zawodowa wymaga uwzględniania wszystkich dostępnych danych. Ewentualny brak wiarygodności pomiarów wykonanych przez biegłego na potrzeby sprawy sądowej w roku 2000 tym bardziej potwierdza ustalenia opinii, że brak danych o przebiegu krawędzi drogi w dniu ustanowienia służebności.

Pozbawionym podstaw zdaniem organu jest również stwierdzenie Strony z uzasadnienia odwołania, wskazujące, że biegły dokonujący pomiarów powinien je oprzeć na załączonym do akt zdjęciu lotniczym, pochodzącym z zasobów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Cytowany dowód w postaci zdjęcia lotniczego, na którym zdaniem Strony widać, że nigdy nie było w miejscu ustanowienia służebności drogi, jest wątpliwy. Nie jest znany moment zrobienia zdjęcia, a skala jest zbyt ogólna by dokonać pomiarów z dokładnością wymaganą w niniejszym postępowaniu. Także załączone do akt sprawy przez Stronę leśne mapy gospodarcze z lat 1964 - 1989 nie są dowodem braku w przedmiotowym miejscu drogi. Mapy urządzenia lasu sporządzane na cele gospodarki leśnej nie mają w założeniu przedstawiania pełnej sytuacji dróg i ścieżek leśnych, bo nie ma też takiego obowiązku by mapy leśne przedstawiały dokładnie pomierzone drogi. Na mapach leśnych przedstawiane są tylko najważniejsze elementy sieci drogowej i to w sposób orientacyjny - brak im kartometryczności dla elementów wewnątrz granic gruntów w zarządzie L. Podobnie nieuzasadnione jest stwierdzenie, że na mapach ewidencyjnych z lat 2003 i 2007 nie jest wrysowana przedmiotowa droga. Nie ma obowiązku wkreślania wszystkich dróg w ewidencji powszechnej.

Nie jest także zdaniem organu zrozumiałe twierdzenie Strony, że droga nie istniała przed pracami wykonanymi przez J. K. O tym, że droga istniała świadczą ustalenia postępowania sądowego, w którym sąd stwierdza, ze przebiegała ona od lat osiemdziesiątych". Ustalając przebieg drogi koniecznej sąd nakazał jej restytucję, a nie wybudowanie od nowa. Ponadto informacje o wykonywaniu w roku 1984 czynów społecznych polegających na wykonywaniu tej drogi również wskazują że droga istniała wbrew stanowisku Strony. Tym samym WSA z dnia 26 kwietnia 2006 r. nie zobowiązywał do ustalenia czy droga istniała, bo to stwierdził inny sąd.

Wniosek dowodowy złożony przez Stronę w dniu 4 października 2007 r. wraz z załącznikami, dotyczący innego przebiegu drogi niż to ustalił sąd nie może być rozpatrzony w niniejszym postępowaniu administracyjnym, bowiem zmierza on do podważenia prawomocnego wyroku sądowego, co nie leży w kompetencji organu jakim jest Dyrektor RDLP oraz organ II instancji. Strona nie zgadzając się z ustaleniem sądu w zakresie przebiegu drogi koniecznej, może dochodzić swoich praw w odrębnym postępowaniu sądowym, gdzie złoży uzyskane własnym kosztem i staraniem opisane przez siebie dokumenty, materiały geodezyjne oraz materiały teledetekcyjne.

Umorzenie postępowania nastąpiło ponieważ postępowanie stało się bezprzedmiotowe ze względu na wyczerpane możliwości dowodowe. Z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika jednoznacznie powierzchnia ewentualnego wyłączenia gruntów leśnych z produkcji leśnej.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. i M. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia i nakazania organowi I instancji podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy, w szczególności przeprowadzenia geodezyjnego pomiaru terenu wyjętego spod produkcji leśnej przez J. K. i nałożenie stosownych kar zgodnych z ustawą. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7,8,10,12 kpa przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wnikliwego zbadania sprawy i uwzględnienia dokumentów przedłożonych przez stronę wskazujących na brak istnienia drogi, czy też jakiegokolwiek szlaku w terenie ustanowienia służebności, na którym to terenie J. K. następnie wyłączył spod produkcji leśnej znaczny teren leśny, w szczególności niedopuszczenie dowodu z załączonego do akt sprawy zdjęcia lotniczego wskazującego, iż w terenie na którym doszło do wyłączenia gruntów leśnych spod produkcji nigdy nie biegła żadna droga czy tez szlak. Okoliczność braku pomiaru drogi przez biegłego W. zdaniem skarżących nie może stanowić żadnej przeszkody aby ustalić powierzchnię wyłączenia gruntu z produkcji leśnej. W aktach sprawy znajduje się pasmo L. z którego jednoznacznie wynika, iż prace J. K. rozpoczęte na terenie lasów już w 1998r. stanowiły samowolę budowlaną, jak również iż w miejscu ustanowienia służebności nigdy nie było drogi. Wskazano także, iż wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006r. Sąd Rejonowy w B. zniósł służebność drogi koniecznej, wskazując w uzasadnieniu, iż drogi w miejscu ustanowienia służebności nigdy nie było.

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez brak zastosowania go w niniejszej sprawie, mimo jednoznacznego ustalenia, iż J. K. wyłączył spod produkcji leśnej obszar terenu leśnego będącego własnością skarżących.

W ocenie skarżących okoliczność braku pomiaru drogi przez biegłego W. nie może stanowić żadnej przeszkody aby ustalić powierzchnię wyłączenia gruntu z produkcji leśnej. W aktach sprawy znajduje się pismo L., iż którego jednoznacznie wynika, iż prace J. K. rozpoczęte na terenie lasów już w 1998r. stanowiły samowolę budowlaną, jak również, iż w miejscu ustanowienia służebności nigdy nie było drogi. Wskazano także, iż wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006r. Sąd Rejonowy w B. zniósł służebność drogi koniecznej, wskazując w uzasadnieniu, iż drogi w miejscu ustanowienia służebności nigdy nie było. Podkreślono również, iż postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2001 r. o ustanowieniu drogi koniecznej (sygn. akt [...]) nie może stanowić podstawy dla wyłączenia gruntów leśnych. Uprawnia ono jedynie do służebności przejazdu, a nie jest podstawą do budowy drogi i wyłączenia terenu leśnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie .

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm), Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2008r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] października 2007 r. umarzającą postępowanie w sprawie niezgodnego z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenia gruntów z produkcji leśnej gruntów leśnych wzdłuż ustanowionej drogi koniecznej, jako bezprzedmiotowego.

Postępowanie niniejsze dotyczyło zatem ustalenia, w jakim zakresie nastąpiło wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych i wymierzenie opłaty przewidzianej w art. 28 Ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.) , zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zaś okoliczność, iż decyzje powyższe zostały wydane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia2006r. Sygn. akt IV SA/Wa 306/06 decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2005r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] sierpnia 2005 r., orzekającej o wymierzeniu J. K. opłaty karnej w kwocie 4.442,76 zł za niegodne z prawem wyłączenie gruntów z produkcji leśnej.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy zatem mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarówno organy, jak i orzekający w niniejszej sprawie skład Sądu, jest związany powyższym prawomocnym wyrokiem, a co za tym idzie także wytycznymi w nim zawartymi.

W uzasadnieniu niniejszego wyroku Sąd wskazał zaś, między innymi na konieczność ustalenia, czy droga konieczna w obecnym kształcie nie pokrywa się z przebiegiem ustanowionym przez Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia [...] października 2001 r. Sygn. akt II [...] ustanawiającym służebność drogi koniecznej, należy sprawdzić czy skutkiem tego jest faktyczne wyłączenie gruntu z produkcji i uzyskać od biegłego geodety wyjaśnienia co do treści wyliczeń wynikających z przeskalowania mapy i dopuszczalnego błędu.

Analiza akt sprawy wskazuje zaś, iż zgodnie z wytycznymi Sądu, organy zleciły przeprowadzenie stosownych badań biegłemu z zakresu geodezji, i w oparciu o sporządzoną opinię uznano, iż w niniejszej sprawie "brak jest możliwości ustalenia powierzchni naruszenia, bowiem powierzchnia wyłączenia, definiowana jako zawarta pomiędzy bezspornymi krawędziami drogi wg ich położenia w dniu ustanowienia służebności, a krawędziami drogi wg ich położenia na dzień pomiaru dla potrzeb niniejszego postępowania, jest niemożliwa do ustalenia, przede wszystkim ze względu na brak danych pomiarowych dla określenia położenia krawędzi tej drogi w dniu ustanowienia służebności. Powierzchnia obliczona na podstawie przebiegu pasa służebności (linie krzywe) a wpisanym w jej przebieg faktyczną krawędzią drogi (linie łamane) nie uwzględnia całej powierzchni pomiędzy łukiem a cięciwą faktycznego przebiegu i pomiarów". Powyższe zaś zdaniem organów skutkowało koniecznością umorzenia niniejszego postępowania, jako bezprzedmiotowego, z uwagi na brak możliwości określenia powierzchni wyłączenia powierzchni gruntów.

W ocenie Sądu nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut skarżących wskazujący na naruszenie przez orzekające w sprawie organy podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7,8,10,12 kpa przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wnikliwego zbadania sprawy i uwzględnienia dokumentów przedłożonych przez stronę wskazujących na brak istnienia drogi, czy też jakiegokolwiek szlaku w terenie ustanowienia służebności, na którym to terenie J. K. następnie wyłączył spod produkcji leśnej znaczny teren leśny, w szczególności niedopuszczenie dowodu z załączonego do akt sprawy zdjęcia lotniczego wskazującego, iż w terenie na którym doszło do wyłączenia gruntów leśnych spod produkcji nigdy nie biegła żadna droga czy też szlak.

W świetle przywołanego na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpoznające niniejszą sprawę organy zobligowane były do określenia powierzchni ewentualnego wyłączenia gruntów, w odniesieniu do przebiegu drogi koniecznej określonej w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2001 r. sygn. akt II [...]. Nie są zatem zrozumiałe twierdzenia stron skarżących, wskazujące na okoliczność, iż droga ta nie istniała przed pracami wykonanymi przez J. K. Kwestia jej istnienia, przebiegu została bowiem przesądzona w oparciu o w/w postanowienie. Tym samym w wyroku WSA z dnia 26 kwietnia 2006 r. Sąd nie zobowiązywał organów do ustalenia, czy droga istniała, bo to stwierdził inny sąd. Słusznie zatem w ocenie Sądu orzekający w sprawie organ uznał, iż pozbawionym racji jest zarzut wskazujący, na brak podstaw do uwzględnienia dowodów w postaci załączonego do akt zdjęcia lotniczego, pochodzącego z zasobów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, oraz leśnych map gospodarczych z lat 1964 - 1989., które to dowody świadczyć miały o braku w spornym miejscu drogi. Dowody te w ocenie Sądu, w świetle wytycznych zawartych w wyroku WSA, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W istocie, stanowią one bowiem próbę podważenia prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego w zakresie ustanowienia przebiegu drogi koniecznej.

Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niekwestionowanym w sprawie jest fakt, iż działania przeprowadzone przez J. K. związane miały być z udrożnieniem drogi koniecznej po szlaku ustalonym w orzeczeniu sądu powszechnego, czyli obszaru, który z uwagi na wieloletnie użytkowanie dla celów innych niż leśnie został wyłączony już z produkcji. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, w jakim zakresie działania te spowodowały bezprawne wyłączenie innych gruntów z produkcji tzn. takich które nie pokrywają się z ustanowioną przez Sąd drogą konieczną. Ustaleń w tym zakresie, jak wskazały orzekające w sprawie organy nie dało się poczynić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, co z kolei obligowało organ do umorzenia postępowania w sprawie.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu w niniejszej sprawi nie narusza, wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżących art. 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podnieść bowiem należy, iż organy administracji publicznej przy rozstrzyganiu sprawy ograniczone są ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w tym określoną w art. 7 k.p.a zasadą uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zasada ta oznacza, że organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego, jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków.

Na uwagę zasługuje pogląd J. Łętowskiego, że na gruncie art. 7 k.p.a. trzeba przyjąć domniemanie załatwienia sprawy w sposób pozytywny dla strony (glosa do wyroku NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, OSPiKA 1982, z. 1-2, poz. 22). Granicą tego domniemania, zakładającego uwzględnienie słusznego interesu strony, jest kolizja tego interesu z interesem społecznym (wyr. NSA z dnia 18 stycznia 1995 r., SA/Wr 1386/94, POP 1996, nr 6, poz. 181).

W świetle powyższego uznać należy, iż skoro w sprawie organ nie mógł dokonać rzetelnego obliczenia powierzchni wyłączenia, zobligowany był postępowanie umorzyć, zobowiązanie bowiem strony do uiszczenia kary w tej sytuacji stanowiło by naruszenie w/w zasady.

Wprawdzie, jak podniósł na rozprawie pełnomocnik skarżących w aktach sprawy znajdują się dokumenty sporządzone w 2004r. z których wynika, iż w wyniku porównania przebiegu służebności drogowej ustanowionej przez Sąd i pomiaru drogi w terenie geodezyjnie wyliczono, że powierzchnia gruntu znajdująca się poza ustaloną drogą konieczną wynosi 82 m2, co świadczy ma, iż w sprawie istnieje możliwość ustalenia powierzchni wyłączenia. Wskazać jednak należy, iż powyższe ustalenia, co do powierzchni wyłączenia, zostały zakwestionowane skutecznie przez J. K. w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

Pozbawione podstaw zdaniem Sądu są także zarzuty skierowane pod kątem wiarygodności danych zgromadzonych przez biegłego T. W. na potrzeby postępowania sądowego w trakcie orzekania o ustanowieniu drogi koniecznej. Ani organy administracji publicznej, ani Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do podważania ustaleń poczynionych i przyjętych przez sąd powszechny w prawomocnym orzeczeniu. Wskazać przy tym należy, iż postępowanie w tej sprawie, jak wynika z akt sprawy zostało umorzone postanowieniem. Sądu Okręgowego w B. Sygn. akt [...] z dnia [...] kwietnia 2007r z przyczyn formalnych.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma także znaczenia podnoszona przez strony skarżące okoliczność zniesienia służebności gruntowej wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2006r. Sygn. akt [...], bowiem przedmiotem oceny jest sytuacja, stan faktyczny i prawny jaki istniał przed tą data gdyż postępowanie w sprawie zostało wszczęte w 2004r., z akt sprawy nie wynika, także czy w/w wyrok jest prawomocny.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji.