Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 728/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 17 ust. 4 i art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284), zwanej dalej "ustawą o broni", utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2019 r., o odmowie wydania p. J. D., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", pozwolenia na broń palną do celu sportowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

– Wnioskodawca zwrócił się - pismem z [...] września 2019 r. - o wydanie pozwolenia na posiadanie [...] egzemplarzy broni palnej [...] do celu [...]; w uzasadnieniu wniosku wskazał, że uprawia strzelectwo [....] od 2016 roku; uczestniczy we współzawodnictwie w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, dalej jako "PZSS", jak również poza jego strukturami; w 1995 roku uzyskał tytuł instruktora sportu, a w 2017 roku instruktora strzelectwa sportowego; zamierza rozwijać się w tej dziedzinie; podkreślił chęć uczestnictwa w wielu konkurencjach i dyscyplinach; nie posiada własnej broni; po stronie Wnioskodawcy nie występują żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające wydania pozwolenia na jej posiadanie; jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. [...] Towarzystwa Strzeleckie [...]; posiada kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b ustawy o broni - patent strzelecki PZSS na uprawianie sportu [...] w dyscyplinach: [...], a także licencji PZSS w zakresie strzelectwa [....] w dyscyplinach: [...]; Wnioskodawca załączył do podania - poza dokumentami potwierdzającymi jego kwalifikacje sportowe - także orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią,

– w toku postępowania organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności Wnioskodawcy oraz pozytywną opinię o nim z miejsca zamieszkania oraz zameldowania,

– w związku z tym, że w latach 2017 i 2018 wydano Wnioskodawcy - w tożsamych postępowaniach administracyjnych - negatywne orzeczenia lekarskie organ I. instancji - korzystając z przysługującego mu uprawnienia z art. 15h ustawy o broni - wniósł odwołanie od aktualnie wydanego orzeczenia lekarskiego,

– Wnioskodawca dwukrotnie nie stawił się na badania w trybie odwoławczym; wobec tego organ I. Instancji wydał decyzję o odmowie wydania mu pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego; uznano, że Wnioskodawca - nie zgłaszając się na badanie w trybie odwoławczym - nie potwierdził jednocześnie, że posiada zdolność psychofizyczną do dalszego posiadania broni palnej,

– wobec wniesienia odwołania od decyzji organu I. instancji sprawę rozpatrzono ponownie,

– zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy o broni, właściwy organ Policji odmawia (bezwzględnie) wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia, lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy; osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy i może dysponować bronią,

– Wnioskodawca - składając podanie o wydanie pozwolenia na broń palną [...] do celu [...] - przedstawił orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że może dysponować bronią; przedstawione orzeczenie lekarskie utraciło jednak moc wiążącą, bowiem organ I instancji - zgodnie z posiadanymi uprawnieniami - złożył od niego odwołanie; dlatego Wnioskodawca - chcąc potwierdzić swoją zdolność fizyczną i psychiczną do dysponowania bronią palną - winien był poddać się badaniu w trybie odwoławczym,

– jak wynika z pism podmiotu odwoławczego - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – [...] Centrum Leczenia i Profilaktyki w [...] – Wnioskodawca nie stawił się na badanie, mimo wyznaczania kolejnych terminów ich przeprowadzania; w tej sytuacji nie jest możliwe wydanie mu pozwolenia na broń z przyczyn formalnych; brak jest bowiem potwierdzenia przez upoważnionego orzecznika, że Wnioskodawca może nią dysponować,

– kwestia zdolności psychofizycznej do posiadania broni nie jest obojętna z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na możliwe skutki używania broni; nie może być zatem żadnych wątpliwości, że dana osoba jest w pełni zdolna psychicznie i fizycznie do jej posiadania; celem tego obowiązku - z uwagi na to, że broń palna jest niebezpiecznym narzędziem - jest ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego; osoby niemające zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią – a będące w jej posiadaniu - mogą bowiem stworzyć dla niego realne zagrożenie,

– Wnioskodawca podniósł brak podstaw do złożenia przez organ I. instancji odwołania od przedłożonego przez niego pozytywnego orzeczenia lekarskiego, w którego treści wskazano zresztą na istnienie negatywnych dla strony orzeczeń wydane w innych postępowaniach administracyjnych; w odwołaniu nie trzeba jednak wykazywać zasadności skorzystania z przysługującego uprawnienia; już sama subiektywna wątpliwość, co do prawidłowości wydanego orzeczenia uprawnia do jego zaskarżenia; organ I instancji mógł zatem wnieść odwołanie od orzeczenia przedstawionego przez Wnioskodawcę; wskazanie przez organ w uzasadnieniu odwołania, że w 2017 i 2018 roku Wnioskodawcy wydano orzeczenia lekarskie, z których wynikało, że nie może dysponować bronią, a także wskazanie na podejrzenie, że Wnioskodawca mógł nie ujawnić tych informacji podczas badań - nie miało wpływu na wynik końcowy badania; informacje zawarte w odwołaniu od orzeczenia wydanego w I. instancji nie są bowiem wiążące dla podmiotu odwoławczego; lekarz wykonujący badanie w trybie odwoławczym orzeka na podstawie przekazanej dokumentacji medycznej oraz wyników badań odwoławczych, a nie na podstawie treści złożonego odwołania od orzeczenia wydanego w I. instancji; lekarz podejmuje decyzję, jakie badania należy przeprowadzić w procedurze odwoławczej; organy Policji, nie mają natomiast wpływu na zakres oraz sposób przeprowadzania badań (tak np. wyrok WSA o sygn. II SA/Wa 1886/16 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako "CBOSA"); dlatego niepoddania się przez Wnioskodawcę badaniu w trybie odwoławczym - w związku z uznaniem braku podstaw zaskarżania przez organ I. instancji przedłożonego przez niego pozytywnego orzeczenia lekarskiego - nie można uznać za działanie prawidłowe; z kolei żądanie dopuszczenia dowodu z zeznań lekarza przeprowadzającego badanie w I. instancji na okoliczność niezatajenia przez stronę faktu otrzymania wcześniej negatywnych orzeczeń, jest bezzasadne; w przypadku rozpoczęcia procedury odwoławczej od złożonych orzeczeń, kończy się ona bowiem dopiero po wydaniu ostatecznego orzeczenia; dlatego przesłuchanie przez organ Policji lekarza, który wydał orzeczenia w I. instancji nie ma umocowania w ustawie o broni; organ ten nie ma bowiem prawa do weryfikacji wydawanych orzeczeń; organem uprawnionym do ich kontroli jest tylko i wyłącznie wojewoda,

– orzeczenia z 2017 i 2018 roku - w których stwierdzono, że Wnioskodawca nie może dysponować bronią - nie stanowią podstawy odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową w tym postępowaniu; organ I. instancji postanowił w związku z ich treścią zweryfikować przedłożone orzeczenie lekarskie - wydane w I. instancji w obecnie toczącym się postępowaniu administracyjnym; Wnioskodawca argumentował, że w trakcie badania nie zataił informacji o negatywnych wynikach innych badań; w przypadku wniesionego odwołania przez organ Policji, zdolność strony do dysponowania bronią palną mogła być jednak wyjaśniona ostatecznie tylko w trybie przewidzianym przepisami art. 15h ustawy o broni; ocena zdolności do dysponowania bronią nie leży bowiem w kompetencjach organów Policji; oceny tej nie może zastąpić stanowisko strony, że może dysponować bronią, ani też zaskarżone - pozytywne dla niej - orzeczenie lekarskie; dopiero bowiem wydanie orzeczenia ostatecznego - od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym - przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (tak np. wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 919/09 - dostępny w CBOSA); pozwolenie na posiadanie broni palnej może posiadać wyłącznie osoba, która ma do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim; jest to okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego w sytuacji niepoddania się przez Wnioskodawcę badaniu lekarskiemu w trybie odwoławczym, nie potwierdzono zatem - w sposób przewidziany prawem - posiadania zdolności do dysponowania bronią; taka okoliczność - w świetle art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o broni - wiąże organy Policji i obligatoryjnie nakazuje odmówić wydania pozwolenia na broń,

– po otrzymaniu wniosku o wydanie pozwolenia na broń należy w pierwszej kolejności ustalić czy spełnia on wymogi formalne; następnie weryfikuje się spełnienie obligatoryjnego warunku przedłożenia orzeczeń stwierdzających brak przeciwwskazań do dysponowania bronią; obejmuje to także ewentualne postępowanie weryfikujące orzeczenie wydane w I. instancji; dopiero ostateczne ustalenie, że złożony wniosek wraz z obligatoryjnymi załącznikami spełnia wymogi formalne, daje podstawę do podjęcia kolejnego etapu postępowania - badania czy strona spełnia przesłanki niezbędne do wydania jej pozwolenia na broń; w niniejszej sprawie po ustaleniu, że strona nie przedłożyła stosownego orzeczenia lekarskiego należało odnieść się w rozstrzygnięciu tylko do przesłanki związanej z niespełnieniem dyspozycji art. 15 ust. 3 ustawy o broni.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów:

– postępowania, poprzez:

– uznanie za dopuszczalne złożonie przez organ I. instancji odwołania, mimo że oparto je o nieprawdziwe okoliczności;

– niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia przez odmowę dopuszczenia zeznań lekarza prowadzącego badania lekarskie w I. instancji; miało to wpływ na treść orzeczenia;

– materialnego, poprzez:

– przyjęcie bez podstawy prawnej założenia, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w prawomocnie zakończonym postępowaniu wiąże po jego zakończeniu oraz że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wiąże po upływie terminu swojej ważności;

– przyjęcie bez podstawy prawnej założenia, że wciąż aktualna jest podstawa uznania w orzeczeniu lekarskim lub psychologicznym, że Wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni - pomimo braku określenia w orzeczeniu lekarskim (lub psychologicznym) schorzenia, które było podstawą ustalenia braku podstaw do wydania pozwolenia na broń.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wywodzono, że w sprawie bezsporne jest to, że do wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej Wnioskodawca dołączył wszystkie wymagane dokumenty - w tym orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Ze złożonych oraz ujawnionych w postępowaniu dokumentów wynikało, że nie ma żadnych przeszkód do wydania żądanego pozwolenia. Organ I. instancji wniósł jednak odwołanie od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego powołując się na podejrzenie, że Wnioskodawca nie poinformował osób przeprowadzających badania o orzeczeniach wydanych w 2017 i 2018 roku, które miały zaklasyfikować go do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni. Nie uwzględniono jednocześnie wniosku o przesłuchanie lekarza, który wydał orzeczenia w I. instancji na okoliczność ujawnienia przez Wnioskodawcę faktu wydania wobec niego negatywnych orzeczeń w przeszłości. Pominięto także liczne dowody w postaci orzeczeń wydanych przez podmioty szczególnie wyspecjalizowane (m.in. jednostki MSWiA oraz jednostki wojskowe). W uzasadnieniu odwołania organ winien powoływać się na prawdziwe okoliczności oraz takie, które mają rzeczywisty związek ze sprawą. Organ jest zobowiązany bowiem do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tymczasem organ I. Instancji uchylił się od dokonania ustaleń w tym zakresie. Dlatego - wobec niespełnienia przez odwołanie warunków formalnych - Wnioskodawca nie miał obowiązku poddania się badaniom lekarskim w trybie odwoławczym.

Postępowania w sprawie dopuszczenia do posiadania broni toczące się w 2017 i 2018 roku prawomocnie zakończono. Złożone w nich orzeczenia lekarskie i psychologiczne utraciły moc. W takiej sytuacji nie ulega wątpliwości, że warunki wymagane do uzyskania dopuszczenia do posiadania broni muszą być zweryfikowane na nowo. Stąd fakt wydania negatywnych decyzji w poprzednich postępowaniach wobec Wnioskodawcy pozostaje bez znaczenia, ponieważ warunki wymagane do uzyskania dopuszczenia do posiadania broni palnej podlegają ustaleniu w nowym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W dodatkowym piśmie procesowym (k. 41- 44 akt sądowych) pełnomocnik Wnioskodawcy wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z nadesłanych orzeczeń lekarskich. Podkreślił, że wydano je w renomowanym Ośrodku Badań Orzecznictwa [...]-Lekarskiego i Medycyny Pracy [...] Instytutu Medycyny [...].

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 38 akt sądowych.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie szerokie przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla wydania na rzecz Wnioskodawcy pozwolenia na broń palną dla celów [...].

Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje.

Na wstępie należy odnotować, że - wedle przyjętej w Polsce koncepcji dostępu obywateli do broni - możliwości jej posiadania nie należy do podstawowych praw obywatelskich, lecz stanowi pewnego rodzaju przywilej. Odzwierciedleniem tego jest brzmienie art. 10 ust. 1 ustawy o broni, gdzie wskazano warunki, kiedy można uzyskać pozwolenie na broń. Prawo do jej posiadania nie jest więc powszechne lecz prawodawca uzależnił je od wystąpienia określonych przesłanek, których istnienie musi stwierdzić odpowiedni organ władzy publicznej. Jedynie w takim przypadku może wydać stosowne pozwolenie.

Wskazanymi przez ustawodawcę warunkami są:

– brak zagrożenia wnioskodawcy dla samego siebie i porządku publicznego i

– ważna przyczyna posiadania broni.

Jednak przed zbadaniem, czy strona spełnia powyższe przesłanki niezbędne do wydania jej pozwolenia na broń, organ winien jest ustalić czy wniosek o wydanie danego pozwolenia spełnia – wskazane w ustawie - wymogi formalne oraz czy strona zrealizowała obowiązek – wskazany w art. 15 ust. 3 ustawy o broni - przedłożenia wraz z wnioskiem orzeczenia lekarskiego i psychologicznego stwierdzającego brak przeciwskazań do dysponowania bronią. Przedłożone orzeczenia lekarskie i psychologiczne mają potwierdzać, że strona wnioskująca o wydanie pozwolenia na posiadanie broni nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i może dysponować bronią. Oznacza to, że każda osoba chcąca posiadać i dysponować bronią musi udowodnić brak przeciwwskazań do dysponowania nią. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ma charakter obligatoryjny. Potwierdza to treść art. 17 ust. 4 ustawy o broni, w myśl którego właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła wskazanego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy słusznie odmówiono Wnioskodawcy wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego z uwagi na brak przedłożenia stosownego orzeczenia lekarskiego.

Należy więc wskazać, że ani organ ani Sąd nie są upoważnieni do kontrolowania czy dokonywania oceny prawidłowości wydania orzeczenia lekarskiego. Organ może jednak - w myśl art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni - wnieść odwołanie od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Racjonalność wniesienia takiego odwołania nie podlega ocenie Sądu i nie ma znaczenia w danej sprawie. Kwestię tę można byłoby badać wyłącznie w kontekście ewentualnej przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ, co wykracza poza granice danej sprawy. Na marginesie jedynie wskazać należy, że - wbrew wywodom skargi - okoliczności rozpoznawanej sprawy - negatywne orzeczenia lekarskie z poprzednich lat - dostatecznie uzasadniały podejrzenie, że Wnioskodawca może należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni. W tej sytuacji racjonalne wydaje się zażądanie ponownej oceny stanu zdrowia Wnioskodawcy.

Faktem jest - niekwestionowanym zresztą w skardze - że Wnioskodawca dwukrotnie nie stawił się na badania przeprowadzane w trybie odwoławczym, co skutkowało niemożnością wydania wymaganego orzeczenia lekarskiego. Chybione są przy tym zarzuty skargi, jakoby Wnioskodawca nie miał obowiązku poddania się im. Rezultatem niestawiennictwa na badanie była niemożność wydania właściwego orzeczenia lekarskiego oraz potwierdzenia posiadania przez Wnioskodawcę zdolności psychofizycznej do dalszego posiadania broni palnej. W ten sposób nie spełniono obligatoryjnego warunku wydania żądanego pozwolenia. Organ słusznie zatem wydał decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. Chybione są przy tym zarzuty skargi jakoby podstawą takiego rozstrzygnięcia było oparcie się przez organ na orzeczeniach lekarskich z 2017 i 2018 roku, które straciły już swoją ważność. Orzeczenia te nie miały wpływu na wydanie decyzji odmownej przez organ. Ich treść – negatywna dla Wnioskodawcy – miała wpływ na złożenie odwołania od orzeczenia lekarskiego wydanego w I. instancji. Natomiast przyczyną wydania zaskarżonej decyzji był brak przedłożenia odpowiedniego orzeczenia lekarskiego wskutek niestawienia się przez Wnioskodawcę na badanie lekarskie poprzedzające jego wydanie.

Wbrew stanowisku Wnioskodawcy, nie miało wpływu na wynik sprawy brak przesłuchania lekarza, który wydał orzeczenia w I. instancji, czy nieuwzględnienie treści nadesłanych przez Wnioskodawcę orzeczeń lekarskich. Nie mogło mieć to znaczenia w sprawie. W wyniku złożonego przez organ odwołania, ostatecznym orzeczeniem lekarskim mającym znaczenie w sprawie miało być orzeczenie, którego nie wydano wobec braku stawiennictwa Wnioskodawcy na badanie lekarskie. Nie potwierdzono zatem - w sposób w skazany w ustawie - braku przeciwskazań do dysponowania bronią przez Wnioskodawcę. W tak zarysowanym stanie prawnym trafna i zasadna była konstatacja organu, że - gdy w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na broń nie przedłożono lub niemożliwym było wydanie właściwego orzeczenia lekarskiego - nie sposób uznać, aby spełniono wskazane w ustawie warunki do wydania takiego pozwolenia. Prawidłowości tej oceny nie mogłoby zmienić przesłuchanie lekarza orzecznika wystawiającego orzeczenie, od którego wniesiono odwołanie, czy analiza orzeczeń lekarskich nadesłanych przez Wnioskodawcę.

W realiach rozpoznawanej sprawy organ nie miał przesłanek dla oceny, że Wnioskodawca posiada zdolność psychofizyczną do posiadania broni palnej. Jedynie tego rodzaju ustalenie mogłoby stanowić przesłankę do badania pozostałych warunków wydania pozwolenia na broń - wskazanych przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o broni. Orzekający w sprawie organ musi mieć na uwadze, że - wykonując w danym zakresie kompetencje reglamentacyjne państwa w kwestii dopuszczenia do posiadania broni, która może być narzędziem zamachu na życie lub zdrowie innej osoby - winien wykazywać w danym zakresie daleko posuniętą ostrożność. Jej niezachowanie - dopuszczenie do posiadania broni przez osobę niedającą stosownych gwarancji - skutkuje wzrostem zagrożenia. Wobec powyższego, organ nie może mieć wątpliwości co do tego, że dana osoba jest w pełni zdolna psychiczne i fizycznie do posiadania broni.

Chybione są więc zarówno zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów prawa materialnego, zakreślających warunki wydawania pozwolenia na broń palną, jak i przepisów procesowych dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego, w tym dopuszczenia dowodu z zeznań lekarza, czy nadesłanych orzeczeń lekarskich. Formułując ocenę organ nie naruszył reguły ogólnej art. 7 czy 80 K.p.a., co do obowiązku pełnej i wnikliwej oceny sprawy – w tym zgromadzonych dowodów.

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.