Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 656/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 656/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) października 2006r. nr (...) odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego, przewidzianego do realizacji na terenie działki o nr ew. (...) z obrębu (...), położonej w W. przy ul. (...).

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu (...) sierpnia 2006 r. wpłynął wniosek o ustalenie warunków zabudowy terenu działki nr ew. (...)z obrębu (...)położonej przy ul. (...) w W. dla wskazanej wyżej inwestycji. Powierzchnia przedmiotowej działki wynosi (...), użytek gruntu (...)

Na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowa działka w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. nr (...) z dnia (...) września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. (...)r., Nr (...), poz. (...)), znajdowała się w obszarze (...) o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta. W obszarze tym preferuje się utrzymanie i ochronę lasów i innych terenów biologicznie czynnych, ograniczony rozwój obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjno - wypoczynkową. W obszarze dopuszcza się utrzymanie funkcji rolniczej. Wyklucza się natomiast lokalizowanie skoncentrowanego budownictwa mieszkaniowego, obiektów produkcyjnych, magazynów, składów oraz wszelkich obiektów uciążliwych. We wskazanym, nieobowiązującym już, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, natomiast zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) taka zgoda jest wymagana. Nadto decyzja o warunkach zabudowy nie byłaby zgodna z przepisami odrębnymi czyli nie spełniałaby warunków zawartych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, ze zm.).

Podsumowując Prezydent W. stwierdził, iż nie są spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

IV SA/Wa 656/07

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), co skutkuje odmową wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W wyniku rozpoznania odwołania I.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu, przytaczając treść art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podniesiono, iż teren planowanej inwestycji stanowi grunt zakwalifikowany w rejestrze gruntów jako las (Las VI) o powierzchni (...). Brak jest jednocześnie dowodu na to, że teren ten uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia w trybie przewidzianym-w powołanych przepisach lub też został objęty analogiczną zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia (...) września 1992 r, który utracił moc z dniem (...) grudnia 2003 r.

Zdaniem Kolegium powyższe oznacza, iż w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek wskazany w pkt 4 art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albowiem przedmiotowy teren dla podjęcia jakichkolwiek działań inwestycyjny wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wobec powyższego nie jest możliwe w chwili obecnej ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej.

Na zakończenie organ dodał, iż z pisma Nadleśnictwa (...) z dnia 26 lipca 2006 r. nie wynika - jak wskazuje odwołujący - że teren planowanej inwestycji nie jest lasem, lecz jedynie to, że "działka nr (...)położona w obrębie (...)nie znajduje się w stanie posiadania Nadleśnictwa". Oczywistym jest, w opinii organu, że nie wszystkie tereny określone przez powołane przepisy jako lasy znajdować się muszą w stanie posiadania Nadleśnictwa.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł I.G. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż przedmiotowa działka przed II wojną światową była nieruchomością zabudowaną. Po wojnie w żaden sposób nie zmieniła swego przeznaczenia a zniszczone zostały jedynie posadowione na niej budynki. W

IV SA/Wa 656/07

terminie nieznanym skarżącemu - bez woli i wiedzy właścicieli - a kolejno ich spadkobierców - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjęto, iż działka jest lasem oznaczając ją symbolem Ls. Powyższe wynikało zapewne, w opinii skarżącego, z faktu, iż na działce pojawiły się samosiejki - co mając na uwadze ich wielkość i rodzaj w żaden sposób nie przesądza, iż teren ten jest terenem leśnym. Nadto I.G. wskazał, iż organy administracji nie odniosły się do przepisów prawnych wskazujących jakie parametry powinny zostać spełnione aby uznać określony teren za teren leśny. Skarżący podniósł również, że pomimo, iż działka zakwalifikowana jest jako las to nic nie stało na przeszkodzie - "bez stosownego odlesienia" - aby przeznaczyć część tej działki na drogę publiczną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu (...)czerwca 2006 r. skarżący dodał, iż na działce przed wojną było sanatorium dziecięce. W jego ocenie jak również w ocenie geodetów stan przedmiotowej działki kwalifikuje ją do oznaczenia jako zakrzewione a nie jako las (Ls) Nadto w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego działka została zakwalifikowana do zmiany przeznaczenia gruntu na budowlany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

IV SA/Wa 656/07

Podstawą wydania w niniejszej sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego przewidzianego do realizacji na terenie działki o nr ew. (...)z obrębu (...) położonej przy ul. (...)., były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.).

Zgodnie z art. 4 powołanej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust.1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust.2).

Stosownie do treści art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest

zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej

zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników

kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy

architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności

wykorzystania terenu,

teren ma dostęp do drogi publicznej,

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia

budowlanego,

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i

leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy

sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o

której mowa w art. 88 ust 1 (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu

przestrzennym),

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

IV SA/Wa 656/07

Powołany przepis określa pozytywne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, iż wszystkie wymienione w niej przesłanki muszą zaistnieć aby organ administracji publicznej mógł wydać decyzje ustalającą warunki zabudowy na danym terenie.

Z akt sprawy bezspornie wynika, iż nieruchomość gruntowa stanowiąca działkę nr ew. (...)obręb (...)położona w W. przy ul. (...), została zakwalifikowana jako las (Ls).

Wobec powyższego należało ustalić, stosownie do treści art. 61 ust 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy teren ten uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne lub też czy jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r. na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (plany uchwalone przed 1 stycznia 1995r.).

Zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne wymagają grunty wymienione w art. 7 ust 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Analiza punktu 2 i 5 tego przepisu wskazuje, że zgoda na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne wymagają wszelkie grunty leśne a w zależności od tego czyją stanowią one własność inny jest organ właściwy do udzielenia takiej zgody.

Wykładnia wskazanego wyżej przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 4 wskazuje, że organ administracji odmówi wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeśli stwierdzi, że teren objęty wnioskiem należy do jednej z kategorii gruntów wymienionych we wskazanym przepisie i nie została w toku prac planistycznych zmierzających do uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r. wyrażona przez właściwy organ zgoda na zmianę przeznaczenia tego gruntu na cele nierolnicze i nieleśne. Zgoda taka wydawana jest w formie decyzji administracyjnej (NSA wyrok z dnia 24 listopada 1999 r. II SA 995/99 ONSA z 2000 r. nr 4, poz. 173). Nie oznacza to, że na terenach leśnych ( i rolnych) nie można realizować żadnych inwestycji. Takie ograniczenie byłoby nieuzasadnione i naruszałoby prawa właścicieli oraz sprzeczne z celem, dla jakiego go ustanowiono. Celem tym jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, nie sprzeciwianie się inwestycjom służącym rolniczemu lub leśnemu wykorzystaniu tych gruntów.

IV SA/Wa 656/07

Jednak charakter inwestycji planowanej przez skarżącego na przedmiotowej działce - budowa domu mieszkalnego wskazuje, iż nie ma ona na celu wykorzystanie leśnego charakteru działki. Wobec tego organ prawidłowo ustalił, że w okolicznościach niniejszej sprawy do wydania pozytywnej decyzji - ustalającej warunki zabudowy niezbędna jest min. zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

W niniejszej sprawie ocenie podlegał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr (...) z dnia (...) września 1992 r., w którym działka skarżącego znajdowała się w obszarze (...)

Badając tę kwestię organ I instancji, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. doszły do przekonania, iż do ówczesnego zapisu planu nie uzyskano stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Nie została również wydana żadna inna decyzja stanowiąca taką zgodę.

Wobec tego, iż brak jest wymaganej prawem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej.

Niespełnienie zatem łącznie przesłanek wynikających z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czyni zasadną decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego należy mieć na uwadze, iż fakt zakwalifikowania działki skarżącego jako las, co wynika z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, wiąże organy administracji w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Polemika skarżącego z zapisem w rejestrze gruntów nie może stanowić przesłanki uwzględnienia skargi I.G. Ocena prawidłowości wpisu nie jest również przedmiotem niniejszej sprawy. Organy administracji ograniczone są jedynie do zbadania zaistnienia przesłanek wynikających z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zadaniem Sądu jest ocena legalności decyzji tych organów.

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, nie naruszają prawa.

IV SA/Wa 656/07

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.