Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 321/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 ojt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia

[...] r. nr [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) nałożył na inwestora W. B. obowiązek rozbiórki budynku letniskowego zlokalizowanego na działkach: nr ewid. 1 - stanowiącej własność Skarbu Państwa oraz nr ewid. 2 - stanowiącej własność M. i J. S., położonych w miejscowości Z., gmina Z.

Organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem postępowania jest budynek letniskowy drewniany typu "Brda" o wymiarach 6,63 m x 6,10 m i wysokości 5,34 m, pokryty blachą z poddaszem użytkowym oraz tarasem. Budynek ten został posadowiony na ławie fundamentowej wykonanej z kamienia łamanego na zaprawie cementowej o wysokości 0,75 m. W jego elewacji północnej i południowej znajdują się otwory drzwiowe i okienne. Od strony południowej usytuowany jest drewniany taras o wymiarach 1,87 m x 6,45 m. Od strony północnej przed wejściem znajdują się schody betonowe obite drewnem wraz ze spocznikiem o wymiarach 1,40 m x 0,70 m. Z ustaleń organu wynikało,

że przedmiotowy budynek został zrealizowany we [...] roku na terenie, który

w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie był przeznaczony pod zabudowę letniskową, ponieważ od 1982 roku do 2014 roku zasadniczym przeznaczeniem tego terenu były obszary leśne. Z uwagi na sprzeczność zarówno z obecnymi jak

i poprzednimi zapisami planów zagospodarowania przestrzennego organ orzekł nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego.

W odwołaniu z dnia [...]r., uzupełnionym pismem z dnia [...]r. W. B. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. W uzasadnieniu wskazywała, że uzyskała ustne pozwolenie na budowę domku letniskowego od ówczesnych władz. Podnosiła, że od czasu wybudowania przedmiotowej nieruchomości nikt nie kwestionował jej prawa do korzystania z domku letniskowego i co więcej nie miała żadnych problemów z przyłączeniem się do sieci wodociągowej czy podłączeniem instalacji elektrycznej. Wskazywała także na swoją trudną sytuację osobistą: podeszły wiek i zły stan zdrowia. Odwołująca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nakazanie rozbiórki spornego obiektu w sytuacji, gdy nie wystąpiły łącznie obie przesłanki określone w tym przepisie nakazujące rozbiórkę.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną powołał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.)., w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, w związku art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że sporny obiekt został zbudowany w warunkach samowoli budowlanej. W pierwszej kolejności organ wskazał na treść art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., zatem ocenie podlega to, czy w dacie budowy obiektu wymagane było na jego wzniesienie pozwolenie na budowę. Zgodnie z treścią § 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz.U. nr 8 poz. 48 ze zm.) wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków wymaga pozwolenia na budowę. W świetle art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejściu na własność Skarbu Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część, po pierwsze znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub po drugie powoduje, bądź w razie wybudowania spowodowałoby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy obiekt nie może zostać zalegalizowany, gdyż nastąpiła obligatoryjna przesłanka rozbiórki określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ wskazał, że sporny budynek znajduje się na terenie gruntów leśnych tj. terenie nie przeznaczonym pod zabudowę. Organ przywołał plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Z. uchwalany uchwałami Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...]r. (Dz.Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]), nr [...] z dnia [...]r. (Dz.Urz. Woj. [...]. nr [...] poz. [...]), nr [...] z dnia [...] r. (Dz.Urz. Woj. [...]. nr [...] poz. [...]) oraz nr [...]z dnia [...]r. (Dz.Urz. Woj. [...]. poz. [...]). Wskazał także na inne przepisy o planowaniu przestrzennym, które wykluczały budowę spornego budynku na wymienionych działkach, między innymi art. 6 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów (Dz.U. nr 27 poz. 249), art. 7 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa (Dz.U. nr 48 poz. 283) oraz art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 11 poz. 79), które zabraniały realizacji obiektów budowlanych na gruntach leśnych bez uprzedniego pozwolenia właściwego organu. Organ zwrócił także uwagę, że inwestor w dniu rozpoczęcia budowy nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością – działkami nr 2 i nr 1, na których zrealizowano sporny obiekt. Brak tytułu prawnego upoważniającego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy uznać za samowolne zajęcie obligujące organ do podjęcia działań na podstawie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Obowiązek posiadania prawa do dysponowania nieruchomością przewidzianą pod inwestycję wynikał z treści § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. nr 8 poz. 48 ze zm.). Konsekwencją braku prawa do terenu był zarówno brak możliwości uzyskania pozwolenia na budowę - art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jak również skutki wynikające z treści art. 21 ust. 4 powołanej ustawy. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie przez samowolną budowę doszło do naruszenia objętego konstytucyjną ochroną prawa własności działek nr 1 i 2. Inwestor W. B., zrealizowała sporne roboty budowlane bez zgody i wiedzy właścicieli działek nr 1 i 2, którzy obecnie wyrażają zgodę na jego rozbiórkę i udostępnienie działek celem jej wykonania, są też przeciwni temu, aby na ich działkach nadal znajdował się sporny budynek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca W. B. wskazywała, że jest właścicielką działek o nr 5, 3 i 4 położonych w Z. W chwili ustawiania objętego nakazem rozbiórki domku letniskowego nie miała świadomości, że jest on położony na działce o nr 2. Skarżąca

w 1982 r. uzyskała od uprawnionego geodety potwierdzenie prawidłowej lokalizacji spornej nieruchomości na działce nr 3. Dopiero w 2013 r., w toku rozprawy o zasiedzenie nieruchomości nr 5 i nr 4, zostały wykonane pomiary geodezyjne, które wykazały, że sporna nieruchomość jest usytuowana na działce nr 2. Skarżąca podniosła również, że zgodnie z wykładnią przepisu 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. dokonaną przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, aby zaistniała podstawa rozbiórki oba przepisy muszą zaistnieć jednocześnie. Ponadto skarżąca zarzuciła brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy związanych z określeniem statusu przedmiotowego domku. Wbrew ustaleniom organu jest to obiekt gotowy, składany i ustawiony na betonowych słupkach nie związany w sposób trwały

z gruntem. Wskazała wreszcie, że wydana decyzja jest niewspółmiernie restrykcyjna

w stosunku do naruszonych przepisów.

W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej zarzuciła dodatkowo naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156 ust. 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej już wcześniejszą decyzją ostateczną. Pełnomocnik podniosła, że w przedmiocie obowiązku rozbiórki przedmiotowego domku letniskowego toczyło się już postępowanie administracyjne zakończone prawomocną decyzją z dnia [...]r. nr [...]. Zdaniem pełnomocnika, w sprawie istnieje tożsamość obydwu spraw, zarówno w zakresie podmiotu jak i przedmiotu sprawy oraz tożsamość stanu prawnego i faktycznego. Pełnomocnik wskazywała, że z uwagi na upływ czasu skarżąca nie posiada wskazanej powyżej decyzji, jednak na fakt jej wydania wskazuje dołączona do pisma procesowego kopia postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], którym to postanowieniem nie uwzględniono odwołania W. B. od decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Z. z dnia [...] r. [...]w sprawie rozbiórki i samowolnie zrealizowanego domku letniskowego na działce nr 5, 3, 4 położonej w Z.

Następnie pełnomocnik podniosła, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych, ponieważ organy obu instancji rozstrzygały sprawę w oparciu o niekompletny materiał dowodowy,

w szczególności nie dostrzegając istnienia prawomocnej decyzji Naczelnika Miasta

i Gminy Z. z dnia [...]r.

Pełnomocnik kwestionując twierdzenia organu w zakresie braku tytułu prawnego skarżącej do działek nr 1 i 2 wskazała, że w Sądzie Rejonowym w M. toczy się sprawa z wniosku W. B. o zasiedzenie wskazanych działek,

w związku z czym, twierdzenia organu w tym zakresie należy uznać, co najmniej, za przedwczesne. Wreszcie pełnomocnik dodała, że przedmiotowa sprawa została wszczęta

w dniu [...]r., zatem powinna zostać rozstrzygnięta w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego, a nie jak dokonał tego organ, w oparciu

o ustawę z dnia 24 października 1974 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy

nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 ostatniej ustawy, Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji

lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania,

że skarga jest nieuzasadniona.

Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Nakaz rozbiórki wynikający

z zaskarżonej decyzji dotyczy budynku letniskowego drewnianego typu "Brda"

pokrytego blachą z poddaszem użytkowym oraz tarasem, usytuowanego na działkach nr 1 oraz nr 2, położonego w miejscowości Z., gmina Z. Inwestorem i jednocześnie użytkownikiem wskazanego obiektu jest obecnie skarżąca W. B. (inwestorem i użytkownikiem spornego obiektu był również mąż skarżącej, nieżyjący już E. B.). Budynek ten powstał w [...] roku, a inwestor bezspornie nie legitymuje się pozwoleniem na budowę, nie dokonała również stosownego zgłoszenia.

Za nieuzasadnione należy uznać zawarte w skardze zarzuty dotyczące orzekania przez organy administracji publiczne w oparciu o niewłaściwe ustawy, wskazać bowiem należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., co skutkuje po stronie organów obowiązkiem stosowania jej przepisów, chyba że inaczej stanowią normy intertemporalne. Normę taką w szczególności zawiera art. 103 ust. 2 tej ustawy, który przewiduje, że do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie stosuje się art. 48 prawa budowlanego, do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Wyłączenie to dotyczy tylko stosowania art. 48 prawa budowlanego, który reguluje skutki usuwania samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu obiektu budowlanego bez pozwolenia lub zgłoszenia lub mimo wniesienia sprzeciwu przez organ.

W ocenie Sądu w badanej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowy obiekt jako mający charakter tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 obecnie obowiązującego prawa budowlanego, który powstał w następstwie robót budowlanych, stanowiących budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 tej ustawy.

Dla oceny, czy obiekt ten stanowi samowolę budowlaną konieczne jest dokonanie jego kwalifikacji także na gruncie prawa budowlanego obowiązującego w dacie jego powstania. Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane regulowała m. in. projektowanie i budowę oraz utrzymanie i rozbiórkę obiektów budowlanych, do których zaliczano zarówno stałe jak i tymczasowe budynki i budowle (art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z roku 1974). Budowa natomiast definiowana była m. in. jako wykonywanie obiektu budowlanego (art. 2 ust. 2 ). Wskazana regulacja pozwala przyjąć, że również w dacie powstania przedmiotowego domku letniskowego stanowił on obiekt budowlany, którego wykonywanie było budową poddaną reżimowi prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 28 ustawy z roku 1974, roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Art. 28 § 4 ustawy przewidywał, że właściwy Minister określi w drodze rozporządzenia m. in. rodzaje robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Na podstawie tej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska

z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistycznego . Zgodnie z § 44 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków wymaga pozwolenia na budowę. Natomiast § 44 ust. 2 stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymagała budowa altanek na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych oraz określonych obiektów kultu religijnego na terenach cmentarzy i przykościelnych. Brak zwolnienia dla obiektów tymczasowych uzasadnia konkluzję, że również w dacie posadowienia przedmiotowego obiektu na działce skarżącej, pod rządami uprzednio obowiązującego prawa budowlanego, dla jego realizacji wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę.

Bezspornie zatem budowa przedmiotowego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca takiego pozwolenia nie posiadała, stąd też należy uznać, że zatem wybudowany obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania stanowił samowolę budowlaną.

Dla oceny dopuszczalności legalizacji samowoli i ustalenia skutków jej popełnienia zastosowanie znajdują przepisy ustawy z roku 1974, w szczególności art. 37 tej ustawy.

Zgodnie ze wskazanym przepisem, obiekty budowlane wybudowane niezgodnie

z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, jeżeli organ stwierdzi, że znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę lub jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. W rozstrzyganym przypadku jest bezsporne, że teren na którym posadowiono sporny obiekt letniskowy nie był i nie jest przeznaczony pod zabudowę takiego rodzaju. Wskazać należy, że w dacie powstania obiektu położone w Z. działki nr ewid. 1 i 2 nie były objęte żadnym planem. Jednakże żaden z kolejnych uchwalanych planów miejscowych nie dopuszczał wznoszenia na terenie przedmiotowych działek obiektów kubaturowych. Tereny te były określane kolejno jako: 1. teren lasów

i zadrzewień (plan ogólny zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...]r.), 2. tereny przeznaczone pod uprawy leśne (plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Z. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r.) i wreszcie 3. teren lasów (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Z. dla obszaru sołectwa Z. zatwierdzony uchwalą Rady Miejskiej w Z. nr [...]z dnia [...]r.). Dla jednostki planistycznej określonej symbolem G4ZL aktualnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Z uchwalony uchwałą nr [...] z dnia

[...] r. przewiduje jako funkcję wiodącą grunty leśne/ tereny lasów. Faktom tym skarżąca nie przeczy. W tym miejscu wskazać należy na uchwałę podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 grudnia 2013 r. sygn. II OPS 2/13, zgodnie z którą w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W uchwale przyjęto, że jakkolwiek przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, to w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy.

Nie znajduje uzasadnienia argumentacja podnoszona przez skarżącą, iż podstawą dla zastosowania sankcji przewidzianej w art. 37 jest dopiero łączne spełnienie obu wskazanych w nim przesłanek tj. niezgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym (miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego) – (pkt 1) i stwarzanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia - (pkt 2). Przesłanki te połączone są spójnikiem "lub", co oznacza, że przy połączeniu dwóch równorzędnych przesłanek, spełnienie się choćby jednej z nich powoduje przewidziany w tym przepisie skutek. W niniejszej sprawie wykazanie, jak powyżej, niezgodności z przepisami planistycznymi uniemożliwia podjęcie postępowania legalizacyjnego i prowadzi do orzeczenia rozbiórki.

Za nieuzasadniony należy uznać także zarzut naruszenia przez orzekające organy przepisów postępowania tj. art. 156 ust. 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej wcześniej decyzją ostateczną. W tym zakresie pełnomocnik powoływał decyzję wydaną przez Naczelnika Miasta i Gminy Z. z dnia [...] r. [...]. Zauważyć jednak należy, że wbrew stanowisku skarżącej, zgodnie z powołanym przez jej pełnomocnika postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] nakaz rozbiórki dotyczył obiektu znajdującego się na innych działkach niż te, na których położony jest domek objęta obecnie nakazem rozbiórki. Z dołączonej do pisma kserokopii tego postanowienia wynika, że sprawa dotyczy "rozbiórki domku letniskowego na działce nr 5, nr 3 i nr 4 położonej w Z.", podczas gdy w niniejszej sprawie nakaz rozbiórki dotyczy budynku letniskowego na działce nr 1 działce nr 2 w miejscowości Z., gmina Z. Należy przyjąć, że w zakresie res iudicata ustawodawca odsyłał do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym, której tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc musi zachodzić identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej. W przedmiotowej sprawie taka tożsamość przedmiotów nie zachodzi.

Zarzut procedowania pomimo toczącego się postępowania o zasiedzenie, także nie znajduje uzasadnienia. Rozstrzygnięcie sprawy jest bowiem możliwe jedynie

w istniejącym stanie prawnym i faktycznym. Działania skarżącej zmierzające

do stwierdzenia zasiedzenia działki, na której usadowiony jest sporny obiekt mogą mieć wpływ na stan prawny w przyszłości, nie mają jednak charakteru prejudycjalnego,

to znaczy kwestia ewentualnego zasiedzenia tej nieruchomości nie warunkuje możliwości podjęcia obecnie rozstrzygnięcia.

Podsumowując zatem należy wskazać, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżąca nie zakwestionowała ani faktu posadowienia domku letniskowego, ani jego parametrów, ani daty powstania. Cechy obiektu w pełni ilustruje wykonana dokumentacja zdjęciowa. Wykonany został obiekt kubaturowy przeznaczony dla celów rekreacyjnych. Przedmiotowy budynek został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na terenie, dla którego obowiązujący plan miejscowy nie przewiduje możliwości realizacji takich obiektów, co w konsekwencji uniemożliwia jego legalizację. W świetle powyższych uwag za zasadne należało uznać stanowisko organów orzekających, że wobec stwierdzonej niezgodności budowy objętego postępowaniem budynku letniskowego

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niedopuszczalna była jego legalizacja jako samowoli budowlanej i stąd zasadnie orzekły organy obu instancji

o nakazie rozbiórki tego budynku.

Mając na uwadze podaną argumentację, Wojewódzki sąd Administracyjny

w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo

o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

-----------------------

10