Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 455/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi B. H. C. Z. C. Sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. nałożył na B. H. C., Z. C. Spółkę Jawną z siedzibą w O., zwaną dalej skarżącą, karę pieniężną w łącznej wysokości 550 zł w tym: za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego (przełącznik grup czasowych nie był używany - 500 zł) oraz za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu (50 zł).

Podstawę faktyczną decyzji stanowiły wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2005 r. w N. na drodze nr [...]. Podczas tej kontroli kierowca samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] (pracownik skarżącej) Z. C. okazał do kontroli wykresówki z dni: od 22 do 26 sierpnia 2005 r., na podstawie których zostało stwierdzone, iż kierowca nie używa przełącznika grup czasowych. Ponadto ustalono, iż w dniu [...] sierpnia 2005 r. kierowca w sposób nieuzasadniony w tym samym pojeździe użył kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) dalej jako ustawa o transporcie drogowym, lp. 1.11.9, ust. 3 lit. c), lp. 1.11.9 ust. 1 lit. c załącznika o ustawy o transporcie drogowym oraz art. 15 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985).

W odwołaniu od tej decyzji strona podnosiła, iż brak była uzasadnionych podstaw prawnych do karania przedsiębiorcy skoro kierowca został przez niego przeszkolony w zakresie obowiązujących przepisów i otrzymał kompletny zestaw instrukcji i wyposażenia. Okoliczność, iż nie zastosował się do obowiązujących przepisów nie powinna obciążać przedsiębiorcy.

Na skutek rozpoznania odwołania strony decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Głównego Inspektora decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa, zaś argumenty strony przedstawione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się do tych argumentów organ wskazał na przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym wykonującym transport drogowy była Spółka Jawna "B." jako przedsiębiorca. Wyjaśniono jednocześnie, iż w przypadku istnienia dowodów obciążających pracownika strona ma możliwość skorzystania ze środków prawnych przewidzianych w prawie pracy bądź prawie cywilnym.

W skardze do Sądu skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Podtrzymując swoje stanowisko zawarte w odwołaniu podkreśla, iż ustawa o transporcie drogowym jej nie dotyczy bowiem wykonującym transport drogowy w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym może być także kierowca pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska skarżącej w kwestii wyłączenia jej odpowiedzialności jako przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy. Przepis art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji stanowił, że przewoźnikiem drogowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Z kolei przepis art. 92 ust. 1 ustawy określał, iż podlega karze pieniężnej ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Natomiast z definicji krajowego transportu drogowego, zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy wynika, że jest to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy bądź naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcie lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W sprawie niniejszej bezsporna jest okoliczność, iż skarżąca legitymuje się zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne. Należy też zwrócić uwagę, że wcześniejsza zmiana ustawy o transporcie drogowym dokonana ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), która weszła w życie z dniem 28 września 2003 r. ustaw doprecyzowała treść przepisu art. 93 ust. 1 wprowadzając w miejsce sformułowania "kontrolowany" pojęcie "przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy na potrzeby własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2". Natomiast przepis art. 87 ust. 3 cytowanej ustawy nakłada na przedsiębiorcę odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty.

W tej sytuacji trudno zaakceptować pogląd skarżącej aby obowiązujące w dacie wydania zaskarżonych decyzji przepisy umożliwiały nałożenie kary pieniężnej na kierowcę. Cytowane przepisy uzupełniają się nawzajem i w żaden sposób nie upoważniają do twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem podlegającym karze pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest kierowca pojazdu. Omawiane zagadnienie odpowiedzialności przedsiębiorcy było już przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 28 października 2004 r. sygn. akt II SA 4056/03 uznał, iż odpowiedzialność z art. 92 ust. 1 pkt 6, 10 i 12 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371) jest odpowiedzialnością niezależną - niezwiązaną z odpowiedzialnością pracowniczą. Mimo zmiany przepisów co do zasady pogląd ten pozostaje aktualny dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Niewątpliwie, jak wynika z akt sprawy, kierowca pojazdu Z. C. był pracownikiem skarżącej zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialno-prawnym.

Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.