Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 126/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Generalny Służby Więziennej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.3 par.2 pkt 1-4 oraz pkt 8-9 i par.3, art.58 par.1 pkt 1 i par.3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.1 par.1-2, art.6 par.2 i art. 7 par.1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 53
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w sprawie rozpoznania wniosku o zgłoszenie gotowości do pracy postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Pismem z 14 września 2021 r. Z.S. (dalej jako: skarżący) wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego (dalej jako: Dyrektor ZK) w sprawie rozpoznania jego wniosku o zgłoszenie gotowości do pracy. Skarżący podniósł, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo z 2 kwietnia 2021 r. skierowane do Dyrektora ZK w sprawie zgłoszenia gotowości do pracy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZK wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o jej oddalenie. Podał, że skarżący odbywał karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w okresach od 30 marca do 30 kwietnia 2021 r. oraz od 1 do 10 czerwca 2021 r. W okresie odbywania kary pozbawienia wolności skarżący podlega między innymi przepisom ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2021 r., poz. 53 ze zm., dalej jako: k.k.w.), przepisom wykonawczym do k.k.w., a także przepisom wydawanych przez organy Służby Więziennej, w tym dyrektorów poszczególnych zakładów karnych. Wskazano, że stosownie do art. 6 § 2 k.k.w. skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Zgodnie zaś z art. 102 pkt 10 k.k.w. skazany ma prawo do składania wniosków, skarg i próśb organowi właściwemu do ich rozpatrzenia oraz przedstawienia ich, w nieobecności innych osób, administracji zakładu karnego, kierownikom jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, sędziemu penitencjarnemu, prokuratorowi i Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Szczegółowe kwestie dotyczące rozpatrywania skarg skazanych reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 647, dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.). W art. 2 k.k.w. określono organy postępowania wykonawczego, lecz sądy administracyjne nie zostały wskazane jako organy tego postępowania. Ponadto prośby, skargi i wnioski skarżącego są rozpatrywane w oparciu o wyżej wskazane przepisy, a nie przepisy administracyjne. W związku z tym skarżący w sposób bezpodstawny wskazuje, że składa ją na podstawie prawa administracyjnego, gdyż wobec skarżącego nie toczyło się postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy prawa administracyjnego. Podano, że tryb zaskarżania decyzji wydawanych w ramach odbywanej kary pozbawienia wolności reguluje art. 7 k.k.w. Skazany może zaskarżyć do sądu decyzję dyrektora zakładu karnego z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, a skargi rozpoznaje sąd właściwy zgodnie z art. 3 k.k.w., czyli sąd penitencjarny. Zatem w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, w ocenie Dyrektora ZK, zachodzą przesłanki uzasadniające oddalenie skargi. Dyrektor ZK nie prowadził bowiem przewlekle postępowania wobec skarżącego i nie pozostawał w bezczynności. Podano, że skarżący nie złożył wniosku z 2 kwietnia 2021 r. w sprawie zgłoszenia gotowości do pracy, a złożył w tym zakresie pismo z 31 marca 2021 r. Zgłoszenie skarżącego zostało przekazane - zgodnie z właściwością - do działu zatrudnienia i skarżący nie składał skarg w wyżej wskazanym trybie w zakresie braku odpowiedzi na jego wniosek. Ponadto skarżący nie składał ponaglenia w kwestii udzielenia mu odpowiedzi na jego pismo, co jest wymagane zgodnie z art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (są to sprawy obejmujące decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjęte poza szeroko rozumianym postępowaniem administracyjnym) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. sprawy obejmujące indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinie zabezpieczające). Sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Powyższe regulacje stanowią określenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i wynikają z przepisów art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji RP. Zgodnie z Konstytucją, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Przy czym zasadą jest, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych do właściwości innych sądów. Oznacza to, że ustrojodawca ustanowił generalne domniemanie właściwości sądownictwa powszechnego w rozstrzyganiu wszelkich spraw z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Wyjątkiem są natomiast sprawy, które ustawowo zostały zastrzeżone do właściwości innych sądów – w tym sądów administracyjnych. Tym samym, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy ich brak, wskazane w ustawie.

W ocenie Sądu przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii bezczynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych.

Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest brak odpowiedzi Dyrektora ZK na wniosek skarżącego jako skazanego w sprawie zgłoszenia gotowości do pracy. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 k.k.w. wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się, co do zasady, według przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 6 § 2 k.k.w. skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie, które są załatwiane w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2003 r. Skazany może także, jeżeli k.k.w. nie stanowi inaczej, na podstawie art. 7 § 1 k.k.w., zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego, wymienionych w art. 2 pkt 3 - 6 i 10 k.k.w., w tym decyzje dyrektora zakładu karnego. Zgodnie jednak z art. 7 § 2 k.k.w. skargi takie rozpoznaje właściwy sąd powszechny.

Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że żaden przepis prawa nie przewiduje, aby czynności organów postępowania wykonawczego dokonywane były poprzez wydawanie aktów o charakterze administracyjnym, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Także żaden z powołanych wyżej przepisów k.k.w. nie stanowi o stosowaniu, w zakresie regulowanym rozporządzeniem z 2003 r., przepisów k.p.a., zwłaszcza, że stosownie do treści art. 1 § 2 k.k.w. do postępowania w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Żaden wyżej przepis nie przewiduje także kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku, jakiego dotyczy skarga.

W związku z tym skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3, orzeczono jak w sentencji postanowienia.