Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 34/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 34/14 | | , , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 5 sierpnia 2014 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, , Przewodniczący, , Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), , Sędziowie, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r., sprawy ze skargi Z. K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, , oddala skargę., , ,


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Z. K., dalej także skarżący, od decyzji Burmistrza O. z dnia [...], nr [...] orzekającej o odmowie przyznania zasiłku celowego w kwocie do 6 000 zł na pokrycie strat wynikających z powodzi, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podało, że opisaną wyżej decyzją administracyjną organ pierwszej instancji orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego do wysokości 6 000 zł z tytułu powodzi. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wyjaśnił, że podstawę odmowy wnioskowanego świadczenia stanowią ustalenia wywiadu środowiskowego oraz protokół Komisji, z których wynika, że w chwili zdarzenia skarżący nie prowadził gospodarstwa domowego w lokalu położonym przy ul. [...] w O. Świadczy o tym brak w w/w lokalu sprzętu gospodarstwa domowego, AGD, mebli.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazując, że zwraca się o wypłacenie zasiłku dla osób po raz kolejny pozbawionych domu (powódź w 2010 r., w 2012 r., w 2013 r.), podniósł, że koryto rzeki O. nie było meliorowane od ponad 25 lat. Podał, że w jego domu położonym w O. przy ul. [...] koncentrowało się jego życie oraz, że nie posiada tytułu do innego lokalu mieszkalnego.

Organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zmiany swojej decyzji i przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu celem rozpatrzenia.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. uznało, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji w zaistniałych okolicznościach sprawy odpowiada prawu, w związku z czym brak jest podstaw do jej uchylenia bądź zmiany.

Ustaliło, że powołana przez Burmistrza O. Komisja ds. szacowania szkód popowodziowych dniu 31 lipca 2013 r. nie zastała skarżącego w lokalu przy ul. [...] w O. Drzwi wejściowe były zamknięte, w oknach brak firan, wewnątrz nie było mebli, pomieszczenia puste. Ponowna wizyta Komisji nastąpiła w dniu 2 sierpnia 2013 r. Z wywiadu sporządzono protokół. W trakcie wizji stwierdzono, że skarżący nie prowadził gospodarstwa domowego w przedmiotowym lokalu, o czym świadczy brak sprzętu gospodarstwa domowego, sprzętu AGD, mebli kuchennych, pokojowych, brak odzieży, obuwia, żywności. W pomieszczeniach na podłodze znajdował się muł naniesiony przez wodę. Nie było śladów świadczących o tym, że wyposażenie lokalu zostało uprzątnięte. W lokalu znajdowały się materiały budowlane. Sąsiedzi skarżącego oświadczyli, że przebywa mieszkaniu sporadycznie, od kilu lat nie zamieszkuje w budynku. Ponadto ustalono, że skarżący od stycznia 2012 r. nie otrzymuje rachunków za zużycie wody, odprowadzanie ścieków, nie ponosi opłat eksploatacyjnych z tytułu posiadania licznika, nie ma podpisanej umowy na wywóz śmieci. Skarżący oświadczył, że "nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, w związku z tym nie podpisze umowy na wywóz śmieci". Również rachunki za energię elektryczną są bardzo niskie, co wskazuje na brak zamieszkania w lokalu.

Organ odwoławczy wskazał, że kwestie związane z przyznawaniem pomocy w formie zasiłku celowego uregulowane są w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm.), dalej ustawa. Na podstawie art. 40 ust. 2 i ust. 3 ustawy zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Przyznawana osobom poszkodowanym wskutek powodzi/zalania pomoc ma umożliwić zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych, których nie mogą realizować wskutek szkód wyrządzonych powodzią. Zatem pomoc nie przysługuje w sytuacji, gdy strona mimo poniesienia szkód w wyniku powodzi, jest w stanie zaspokajać swoje potrzeby mieszkaniowe w innym lokalu mieszkalnym, jak również w przypadku, gdy strona nie odniesie konkretnych szkód w związku z powodzią. Ustaleniem szkód zajmują się komisje powołane przez Burmistrza.

Organ wskazał, że jak wynika z okoliczności sprawy, protokół Komisji z dnia 2 sierpnia 2013 r. wraz z ustaleniami przeprowadzonego wywiadu, nie wykazały, aby przedmiotowy lokal położony w O. przy ul. [...] w chwili zalania był zamieszkały przez ubiegającego się o świadczenie Z. K. Bezspornym jest, że lokal został zalany, o czym świadczy znajdująca się wewnątrz warstwa naniesionego przez wodę mułu. Jednakże, wobec ustalenia, że lokal nie jest był zamieszkały przez stronę (brak mebli i sprzętów codziennego użytku, brak zużycia wody, energii elektrycznej, oświadczenia sąsiadów, brak umowy śmieciowej i złożone w związku z tym oświadczenie strony o niezamieszkiwaniu w przedmiotowym lokalu), brak jest zdaniem organu odwoławczego podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia.

Organ odwoławczy wskazał, że skoro zalanie lokalu nie spowodowało u skarżącego niemożności zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych, ponieważ, co wynika z materiału dowodowego sprawy, nie zamieszkuje on w lokalu położonym przy ul. [...], to nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 40 ust. 2 ustawy aby mógł on otrzymać pomoc przewidzianą w tym przepisie. Organ wyjaśnił, że strata w wyniku powodzi (zalania, podtopienia), o której stanowi art. 40 ustawy, wiąże się ściśle z sytuacją osobistą i materialną osoby, która bezpośrednio została dotknięta jej skutkami, a w sprawie niniejszej skutki takie nie spowodowały niemożności zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Kolegium nie dało wiary twierdzeniu skarżącego, że w przedmiotowym lokalu koncentruje się jego życie.

W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję skarżący podniósł zarzut:

1) naruszenia prawa materialnego poprzez odmowę przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w sytuacji, gdy doszło do szkody w mieniu i gospodarstwie domowym skarżącego i w wyniku powodzi nie mógł zaspokoić niezbędnych potrzeb bytowych,

2) naruszenia prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie dokładnie sytuacji dochodowej skarżącego oraz możliwości zaspokojenia przez niego niezbędnych potrzeb bytowych, które doznały uszczerbku wskutek powodzi oraz przekroczenie w tym zakresie granic uznania administracyjnego.

Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto dodał, że nie dysponuje innym mieszkaniem, w którym zaspokaja własne potrzeby mieszkaniowe, a w domu, który uległ uszkodzeniu w wyniku powodzi, przebywa jedynie sporadycznie, bowiem do chwili obecnej nie jest możliwe w nim zamieszkiwanie. Podał, że w związku z wykonywaną pracą przebywa w delegacjach i korzysta z usług hotelarskich. "W ocenie powyższego stanu faktycznego i prawnego" ubiegał się więc o zaspokojenie niezbędnej potrzeby, jaką jest stworzenie godnych warunków mieszkaniowych, które uległy pogorszeniu w wyniku powodzi w roku 2013.

Zarzucił, że organy dokonały wadliwej wykładni przepisów ustawy o pomocy społecznej i celów, jakimi pomoc ta się kieruje. Organy dokonały także nieprawidłowej wykładni przepisu art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Podał, że poniósł straty w następstwie powodzi, która miała miejsce w 2013 r. Spełniał wymogi formalne do otrzymania wnioskowanego świadczenia. Podniósł, że z dokumentacji komisji powodziowej wynika, że doszło do szkody w nieruchomości skarżącego na skutek powodzi. Zarzucił, że wbrew zasadom logiki jest twierdzenie organów, że nieruchomość skarżącego nie jest zamieszkiwana. Podniósł, że to właśnie na skutek powodzi doszło do sytuacji, w której nie może zamieszkiwać w nieruchomości, opróżnił ją z uszkodzonych mebli i innych sprzętów. Zdaniem skarżącego, nie można zgodzić się z ustaleniem organów, że przedmiotowy lokal mieszkalny nie był przez niego zamieszkiwany, można jedynie zaakceptować twierdzenie, że przebywa tam sporadycznie, co wynika z charakteru jego pracy wykonywanej na terenie całego kraju. W minimalnym zakresie korzysta więc z poszczególnych mediów, stąd niskie rachunki. Nie ma środków finansowych na usunięcie skutków powstałych w wyniku powodzi w sierpniu 2013 r., w związku z czym nie ma możliwości zamieszkiwania w przedmiotowej nieruchomości. Nie ma tytułu prawnego do innego lokalu.

Dodał, że w ostatnich trzech latach skutki powodzi dotykały go trzykrotnie. Sukcesywnie więc ubywało w nieruchomości sprzętów gospodarstwa domowego. Chybiony jest w związku z tym argument decyzji, że w mieszkaniu nie ma sprzętów gospodarstwa domowego. Niezwłocznie bowiem po powodzi usunął z nieruchomości uszkodzone umeblowanie i urządzenia, wyrzucając je do kontenerów udostępnionych przez Gminę do ogólnego użytku ludności po powodzi. Dodatkowo podniósł, że organ przekroczył granice uznania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W związku z tym wyeliminowanie zaskarżonej do sądu decyzji z obrotu prawnego może nastąpić wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w sposób określony w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] jak i utrzymana przez nią w mocy wydana w pierwszej instancji decyzja Burmistrza O. z dnia [...] odmawiająca przyznania skarżącemu zasiłku celowego do wysokości 6 000 zł, w niczym nie narusza przepisów prawa materialnego będących podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Przedmiotem oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego są decyzje wydane w sprawie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego w kwocie do 6 000 zł na pokrycie strat wynikających z powodzi, która miała miejsce w Gminie O. z 29 na 30 lipca 2013 r.

Organ I instancji podał w uzasadnieniu decyzji, że w związku z ww. powodzią Burmistrz O. powołał komisje w celu oszacowania strat popowodziowych, określenia ich rzeczywistej wielkości oraz wielkości potrzeb. Komisje rozpoczęły prace w dniu 30 lipca 2013 r., odwiedzając kolejno poszkodowane osoby lub rodziny.

Z poczynionych w sprawie przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych wynika, że powołana przez Burmistrza O. Komisja ds. szacowania szkód popowodziowych w dniu 31 lipca 2013 r., a więc już w pierwszym dniu po powodzi, nie zastała skarżącego w lokalu przy ul. [...] w O. Drzwi wejściowe były zamknięte, w oknach brak firan, wewnątrz nie było mebli, pomieszczenia puste. Ponowna wizyta Komisji nastąpiła w dniu 2 sierpnia 2013 r., to jest w trzecim dniu po powodzi. Komisja sporządziła protokół z przeprowadzonego wywiadu. W trakcie wizji stwierdzono, że skarżący nie prowadził gospodarstwa domowego w przedmiotowym lokalu, o czym miał świadczyć brak sprzętu gospodarstwa domowego, sprzętu AGD, mebli kuchennych, pokojowych, brak odzieży, obuwia, żywności. W pomieszczeniach na podłodze znajdował się muł naniesiony przez wodę. Nie było śladów świadczących o tym, że wyposażenie lokalu zostało uprzątnięte. W lokalu znajdowały się materiały budowlane. Sąsiedzi skarżącego oświadczyli, że przebywa mieszkaniu sporadycznie, od kilku lat nie zamieszkuje w budynku. Ponadto ustalono, że od stycznia 2012 r. skarżący nie otrzymuje rachunków za zużycie wody, odprowadzanie ścieków, nie ponosi opłat eksploatacyjnych z tytułu posiadania licznika, nie ma podpisanej umowy na wywóz śmieci. Ustalono, że skarżący oświadczył, że "nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, w związku z tym nie podpisze umowy na wywóz śmieci". Również rachunki za energię elektryczną są bardzo niskie, co wskazuje na brak zamieszkania w lokalu.

Wyżej powołane poczynione w sprawie ustalenia faktyczne znajdują pełne oparcie w zebranym w sposób wyczerpujący materiale dowodowym. Są zatem prawidłowe.

Trafnie w świetle powyższego organy rozpatrujące sprawę przyjęły, że materialnoprawną podstawę rozpatrzenia sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), dalej u.p.s. Zgodnie z art. 7 pkt 14 u.p.s., pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej. Przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego należy do zadań własnych gminy (art. 17 ust. 1 pkt 6 u.p.s.). Ustawa ta w art. 40 stanowi: Zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. (ust. 2). Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. (ust. 3).

Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że przyznawana osobom poszkodowanym wskutek powodzi/zalania pomoc w postaci zasiłku celowego ma umożliwić zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych, których nie mogą realizować wskutek szkód wyrządzonych powodzią. Zatem pomoc nie przysługuje w sytuacji, gdy strona mimo poniesienia szkód w wyniku powodzi, jest w stanie zaspokajać swoje potrzeby mieszkaniowe w innym lokalu mieszkalnym, jak również w przypadku, gdy strona nie odniesie konkretnych szkód w związku z powodzią. Ustaleniem szkód zajmują się komisje powołane przez Burmistrza. Zasiłek celowy z pomocy społecznej uregulowany w art. 40 ust. 2 u.p.s. zmierza do jak najszybszego zaspokojenia potrzeb życiowych osób i rodzin dotkniętych powodzią.

W wyroku z dnia 18.06.2013 r. sygn. akt II SA/Op 179/12 (lex nr 1361798) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał, że: "Pomoc uregulowana w art. 40 u.p.s. nie jest formą odszkodowania służącego pokryciu wszelkich strat z danego tytułu. Nie stanowi ona rekompensaty za straty poniesione w wyniku zdarzenia losowego, wobec czego nie można utożsamiać jej z obowiązkiem organu przyznania świadczenia w każdym żądanym wymiarze. Rolą pomocy społecznej nie jest bowiem zaspokojenie każdej zgłoszonej potrzeby oraz przyznanie świadczenia w celu usunięcia skutków doznanej straty, jeżeli potrzeby z nią związane są lub mogą zostać zaspokojone własnym wysiłkiem wnioskodawcy i przez wykorzystanie posiadanych możliwości."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 14.11.2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1237/12 (lex nr 1241746) wskazał, że: "Zasiłek celowy z art. 40 u.p.s. nie może być traktowany jedynie jako forma odszkodowania za straty powstałe w wyniku klęski żywiołowej, lecz jest świadczeniem przyznawanym osobom, których zdarzenie losowe pozbawiło zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, takich jak np. miejsce zamieszkania."

Okoliczności uzasadniające przyznanie zasiłku celowego, o jakim mowa w art. 40 ust. 2 u.p.s. wyjaśnił też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19.09.2012 r., sygn. akt I OSK 1293/13 (lex nr 1260081), w którym wskazał, że: "Samo powstanie strat w warunkach, o których stanowi przepis art. 40 ust. 2 u.p.s., nawet jeżeli wywołało to pogorszenie warunków życia, co ma miejsce w prawie każdej sytuacji, nie uprawnia do przyznania zasiłku celowego. Świadczenie to nie stanowi rekompensaty, nie ma charakteru odszkodowawczego, czy zadośćuczynienia ze strony organów Państwa, lecz ma służyć osobom znajdującym się w szczególnych dla nich sytuacjach, kiedy ich podstawowe potrzeby nie mogą zostać zaspokojone, narażając ich na egzystencję w warunkach nieodpowiadających godności człowieka. W przypadku powodzi pomoc powinna być skierowana do osób zamieszkujących w domach, czy lokalach mieszkalnych, które uległy zniszczeniu lub uszkodzeniu i które przez to znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mogą przezwyciężyć. Chodzi tu o takie przypadki, kiedy osoby lub rodziny utraciły "dach nad głową" i nie są same w stanie bez wsparcia pomocy społecznej zaspokoić niezbędnej potrzeby posiadania mieszkania." Sąd ten stanowisko to podtrzymał i potwierdził także w późniejszym wyroku z dnia 08.02.2013 r., sygn. akt I OSK 2801/12 (lex nr 1354081), zgodnie z którym: "Środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym powodzią i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ust. 2 u.p.s. winny być przede wszystkim kierowane do osób, które zostały pozbawione lokalu, gdzie koncentrowało się ich życie i nie posiadają innego lokalu, w którym mogą mieszkać na czas usuwania skutków powodzi."

Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że jak wynika z okoliczności sprawy oraz protokołu Komisji z dnia 2 sierpnia 2013 r. i ustaleń przeprowadzonego wywiadu, brak jest podstaw do przyjęcia, że lokal położony w O. przy ul. [...] w chwili zalania był zamieszkały przez skarżącego. Bezsporne w sprawie jest, że lokal ten został zalany w wyniku powodzi, o czym świadczy stwierdzona w czasie wizji znajdująca się wewnątrz lokalu warstwa naniesionego przez wodę mułu. Jednakże, wobec ustalenia, że lokal nie jest był zamieszkały przez skarżącego, na co wskazywał brak mebli i sprzętów codziennego użytku, brak zużycia wody, energii elektrycznej, brak umowy śmieciowej i złożone w związku z tym oświadczenie skarżącego o niezamieszkiwaniu w przedmiotowym lokalu, a także oświadczenia sąsiadów, stanowisko organu co do braku podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia w postaci zasiłku celowego, o którym mowa w art. 40 ust. u.p.s., uznać należy za prawidłowe.

Wskazać należy, że sam skarżący w skardze wniesionej do Sądu przyznaje, że w związku z charakterem wykonywanej pracy na terenie całego kraju, w lokalu przebywa sporadycznie, korzysta z usług hotelarskich. Ustalone w sprawie okoliczności faktyczne oraz stan, w jakim przedmiotowy lokal mieszkalny znajdował się bezpośrednio po powodzi, co wynika z protokołu Komisji, a także twierdzenia skarżącego, że lokal ten był już w przeszłości niemal corocznie od 2010 roku zalewany wodami powodziowymi, fakt ten potwierdza. Potwierdza tym samym fakt, że w przedmiotowym lokalu skarżący nie mieszkał w czasie powodzi, jaka miała miejsce w Gminie O. z 29 na 30 lipca 2013 r. i nie koncentrował w nim swojego zżycia.

Trafnie w tej sytuacji organ odwoławczy wskazał, że skoro zalanie lokalu mieszkalnego nie spowodowało u skarżącego niemożności zaspokajania jego potrzeb mieszkaniowych i życiowych , ponieważ, jak wynika z materiału dowodowego sprawy, nie zamieszkuje on w lokalu położonym przy ul. [...], to nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 40 ust. 2 ustawy, aby mógł on otrzymać pomoc przewidzianą w tym przepisie prawa.

W świetle tego co powiedziano wyżej, trafnie także organ ten wyjaśnił, że strata w wyniku powodzi (zalania, podtopienia), o której stanowi art. 40 u.p.s., wiąże się ściśle z sytuacją osobistą i materialną osoby, która bezpośrednio została dotknięta jej skutkami, a w sprawie niniejszej skutki takie nie spowodowały niemożności zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Za prawidłowe także uznać należy w świetle zgormadzonego w sprawie materiału sprawy ustalenie, że skarżący nie koncentruje w tymże lokalu swojego życia.

W tej sytuacji za nietrafne uznać należy podniesione w skardze zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Skoro zatem podjęte w sprawie decyzje w niczym nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.