Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 397/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 219 par.1, 221, 230
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 846/09 w sprawie ze skargi Z. P. na postanowienie Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie odmowy ponownego wpisu do rejestru biegłych rewidentów postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 846/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę Z. P. (zwanego dalej "skarżącym") na postanowienie Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], stwierdzającego niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] w sprawie odmowy ponownego wpisu do rejestru biegłych rewidentów. W pkt. 2 postanowienia Sąd zwrócił skarżącemu wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.

W świetle uzasadnienia Sądu I instancji, od powyższego postanowienia Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] lutego 2009 r. skargę wniósł skarżący, reprezentowany w niniejszej sprawie przez adwokata. Z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 maja 2009 r. wynikał brak odnotowania na dzień 13 maja 2009 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych wpłaty kwoty 100 złotych tytułem wpisu stałego od skargi. Następnie Sąd I instancji powołał się na treść art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W ocenie Sądu I instancji, od skargi na postanowienie Krajowej Rady Biegłych Rewidentów, pobiera się wpis stały. Stanowi o tym § 2 pkt 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Jak ustalił ponadto Sąd I instancji, pełnomocnik skarżącego nie uiścił wpisu stałego od skargi na wymienione postanowienie. Zgodnie z art. 221 p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca – jak w przypadku skargi – bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zdaniem Sądu I instancji, bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, iż w dniu 9 września 2009 r. w kasie Sądu dokonano wpłaty w wysokości 100 złotych tytułem wpisu od skargi na postanowienie z dnia 24 lutego 2009 r.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący, który domagał się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., naruszenie przepisu art. 221 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez mylne uznanie, iż skarga była nienależycie opłacona (mimo, że była opłacona w całości), co skutkowało błędnym zastosowaniem tego przepisu i wydaniem zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący potwierdził fakt uiszczenia przez pełnomocnika wpisu stałego w kwocie 100 zł w dniu 9 września 2009 r. Przyznał, że wprawdzie w dacie składania tej skargi nie była ona jeszcze opłacona, to jednak z chwilą dokonania opłaty stała się pismem opłaconym, o którym mowa w art. 230 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego, w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia braki opłaty nie istniały, zatem nie mógł znaleźć zastosowania art. 221 p.p.s.a. Wpłata wpisu dokonana po wniesieniu skargi usuwała brak, który stanowi podstawę zastosowania art. 221 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest interpretacja art. 219 § 1 p.p.s.a. oraz obecnie nieobowiązującego art. 221 p.p.s.a. Przepis ten został bowiem uchylony przez art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 36, poz. 196) zmieniającej ustawę p.p.s.a. z dniem 10 kwietnia 2010 r.

W dacie orzekania przez Sąd I instancji (22 grudnia 2009 r.) przepis ten obowiązywał, zatem w sprawie miarodajny jest poprzedni stan prawny.

W sprawie nie budziła wątpliwości kwestia wysokości wpisu, która wynosiła 100 zł. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 1 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym – 100 zł. Zgodnie z treścią art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, natomiast zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym moment powstania obowiązku adwokata lub radcy prawnego dokonania opłaty stałej od pisma procesowego, jakim jest skarga, należy określić biorąc pod uwagę datę wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Jest nią zaś już dzień złożenia skargi w organie administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Skargę wnosi się bowiem w istocie do sądu administracyjnego choć z koniecznym (tylko) pośrednictwem organu administracji publicznej wskazanego w wymienionym wyżej przepisie. Tak też należy rozumieć wnoszenie pisma do sądu na gruncie art. 219 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. akt II GSK 250/08 LEX nr 505970).

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie organu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 marca 2009 r. Zarówno skarga, jak i uiszczenie wpisu od tej skargi powinno zatem nastąpić do dnia 9 kwietnia 2009 r. Ustawa p.p.s.a. wprowadzała bowiem w art. 221 obowiązek uiszczenia opłaty sądowej przez profesjonalnych pełnomocników przy wnoszeniu skargi. Skoro skarżący był w sprawie reprezentowany przez adwokata, zatem skarga powinna zostać odpowiednio opłacona do dnia 9 kwietnia 2009 r. Dokonanie wpłaty kwoty 100 zł tytułem wpisu dopiero w dniu 9 września 2009 r. pozostaje zatem bez znaczenia dla niniejszej sprawy. W sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika przepisy p.p.s.a. nie przewidywały bowiem możliwości konwalidacji czynności braku uiszczenia opłaty od wpisu poprzez jego późniejsze opłacenie. Byłoby to możliwe jedynie w sytuacji, gdyby nie upłynął sam termin do wniesienia skargi. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Z akt sprawy nie wynikało ponadto, aby skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, zatem rozstrzygnięcie Sądu I instancji było prawidłowe.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 oraz 182 § 1 i § 3 p.p.s.a.