Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 933/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka Sędziowie Andrzej Jurkiewicz (spr.) NSA Jan Paweł Tarno Protokolant Iwona Sadownik po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt 4/II SA/Po 190/03 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie prawa jazdy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt 4II S.A./Po 190/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie prawa jazdy, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] Nr [...].

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W związku z ustawowym obowiązkiem wymiany praw jazdy wnioskiem z dnia [...] M. M. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w S. o wymianę posiadanego dokumentu - prawa jazdy kategorii A, B, C, E, i T Nr [...] nr druku [...], wydanego w dniu [...] przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] działający z upoważnienia Starosty S. Naczelnik Wydziału Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w S., na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 4, art. 97 ust. 1 i art. 150 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98 poz. 602 ze zm.) §5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie wymiany prawa jazdy ( Dz. U. Nr 69 poz. 640), §2 i 7 ust. 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 150 poz. 1680) zarządził wydanie wnioskodawcy prawa jazdy kategorii A, C, C+E, T, zgodnie z .posiadanymi kwalifikacjami oraz odmówił wydania prawa jazdy

kategorii B, B+E. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w trakcie rozpatrywania wniosku dokonano weryfikacji materiałów dowodowych z akt ewidencyjnych kierowcy, w których nie stwierdzono wcześniejszego ubiegania się wnioskodawcy o prawo jazdy kategorii B, dowodów potwierdzających spełnienie warunków do uzyskania tej kategorii, a w aktach archiwalnych z egzaminów kandydatów na kierowców z 1973 r., znajdujących się w przechowaniu Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu, nie ma protokołu, w którym odnotowano nazwisko wnioskodawcy. Zdaniem organu wskazane okoliczności dowodzą brak uprawnień do uzyskania prawa jazdy kategorii B.

Składając odwołanie od powyższej decyzji M. M. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej odmowy wydania prawa jazdy kat. B i B+E oraz o wydanie prawa jazdy zgodnie ze złożonym wnioskiem oraz posiadanymi kwalifikacjami.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium podzieliło argumentację przyjętą przez organ I instancji, tak w zakresie nie dysponowania przez M. M. uprawnieniami do posiadania prawa jazdy kat. B, jak i weryfikowania dokumentacji ewidencyjnej kierowcy w postępowaniu o wymianę prawa jazdy. Zdaniem Kolegium uprawnienie do takiej weryfikacji daje przepis §5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie wymiany praw jazdy, który stanowi, że przy wymianie dokumentów stosuje się zasady i tryb postępowania określone w przepisach w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie z §7 tego rozporządzenia organ zobowiązany jest m. in. do przeprowadzenia weryfikacji dokumentów kierowcy, obejmujących sprawdzenie poprawności ich wypełnienia, kompletności oraz spełnienia przesłanek do wydania prawa jazdy oraz zgodności danych z danymi ujętymi w prowadzonej ewidencji kierowców. Zdaniem Kolegium doszkolenie w zakresie nauki jazdy samochodem osobowym nie zwalniało z obowiązku zdania egzaminu przed komisją egzaminacyjną, w świetle §195 ust. 2 w zw. z §194 ust. 2 pkt. 5 obowiązującego w 1973 r. rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. Nr 27 poz. 183 ze zm.). Organ wyjaśnił ponadto, iż przepisy wymienionego rozporządzenia nie warunkowały możliwości uzyskania prawa jazdy kat. C od posiadania prawa jazdy kat. B.

W skardze na to rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. M. wniósł o jego uchylenie i wydanie prawa jazdy kat. B i B+E. Powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wyjaśnił, iż po uzyskaniu uprawnień, jako zawodowy kierowca przejeździł samochodami ciężarowymi i osobowymi przez okres 30-tu lat, a decyzja pozbawiająca go uprawnień do kierowania samochodami osobowymi narusza zaufanie do organów państwa. Wskazał ponadto na treść art. 196 §3 powołanego przez organ rozporządzenia z dnia 20 lipca 1968 r., zgodnie z którym osoba otrzymująca prawo jazdy kat. C może otrzymać także prawo jazdy kat. B, jeżeli odbyła praktykę w kierowaniu samochodem osobowym, co miało miejsce w przypadku jego osoby.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 135 tej ustawy oraz art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] Nr [..], w części dotyczącej odmowy wydania prawa jazdy kategorii B i B+E.

Sąd I instancji wyjaśnił , że zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga sprawę w jej granicach, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania. W przedmiotowej sprawie skargę uznano za zasadna, lecz z innych powodów, aniżeli wskazano w jej treści.

Wyjaśniono , że przedmiotem zaskarżenie jest odmowa wymiany prawa jazdy w zakresie dwóch kategorii, B i B+E, w związku z upływem okresu jego ważności i ustawowym obowiązkiem wymiany posiadanych przez kierowców dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje do prowadzenia pojazdów. Obowiązek wymiany posiadanych praw jazdy przewiduje przepis art. 150 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym prawa jazdy i inne dokumenty uprawniające do kierowania pojazdami lub potwierdzające dodatkowe kwalifikacje i wymagania w stosunku do kierujących pojazdami, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność do czasu ich wymiany dokonywanej na koszt osoby uprawnionej w zakresie na jaki zostały wydane. Minister Infrastruktury rozporządzeniem z dnia 29 kwietnia 2002 r., wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 150 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, określił warunki i terminy wymiany praw jazdy i innych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami oraz wysokość opłat za te czynności. Wbrew stanowisku organów rozstrzygających w sprawie zakres tej delegacji nie daje organowi działającemu w trybie art. 150 ustawy oraz przepisów rozporządzenia, wydanego na podstawie delegacji zawartej w ustawie, upoważnienia do weryfikowania w postępowaniu w sprawie wymiany prawa jazdy uprawnień, które kierowca nabył po zdaniu egzaminu państwowego, teoretycznego i praktycznego, a które zostały potwierdzone w decyzji o wydaniu prawa jazdy. W przypadku skarżącego decyzja taka zastała wydana przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. w dniu [...], a wydane wówczas prawo jazdy stanowiło potwierdzenie zdobycia umiejętności prowadzenia i kierowania pojazdami oraz złożenia egzaminu państwowego. Sama zaś czynność wydania prawa jazdy, jak i jego wymiany, ma charakter czynności materialno - technicznej, stąd bez wzruszenia decyzji w sprawie wydania prawa jazdy, w trybie wznowienia postępowania lub stwierdzenia jej nieważności, nie jest możliwa odmowa wymiany posiadanego dotychczas prawa jazdy. W niniejszej sprawie organ I instancji nie wszczął oraz nie prowadził postępowania w sprawie wzruszenia decyzji z 1973 r. w sprawie wydania skarżącemu prawa jazdy (choć w sentencji swojej decyzji powołał przepis art. 90 ustawy Prawo o ruchu drogowym), stąd zobligowany był dokonać wymiany prawa jazdy zgodnie ze złożonym przez skarżącego wnioskiem oraz treścią dotychczasowego dokumentu.

Jak wyżej wskazano wymiana prawa jazdy w trybie rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie wymiany praw jazdy jest czynnością materialno-techniczną i nie jest możliwe w tym postępowaniu weryfikowanie uprawnień kierowcy do kierowania pojazdami. Co prawda przepis §5 ust. 1 wskazanego rozporządzenia stanowi, iż przy wymianie dokumentów stosuje się zasady i tryb postępowania określone w przepisach w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, lecz zakres zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami ( Dz. U. Nr 150 poz. 1680) w postępowaniu o wymianę praw jazdy ograniczony jest zakresem delegacji zawartej w art. 150 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym , w którym określono jakie kwestie Minister Infrastruktury zobligowany był uregulować w drodze aktu wykonawczego. Analiza treści tej delegacji wskazuje, iż przepis art. 150 ust. 2 tej ustawy nie daje uprawnienia do weryfikowania uprawnień kierowców w postępowaniu o wymianę prawa jazdy, w rozporządzeniu wydanym na podstawie tej delegacji mogły bowiem zostać uregulowane wyłącznie kwestie wymiany i terminów wymiany dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami oraz wysokość opłat za te czynności. Wobec uregulowania w rozporządzeniu w sprawie wymiany praw jazdy, w sposób szczegółowy, jakie wymogi winien spełniać wniosek o wymianę prawa jazdy, w ramach postępowania o wymianę zastosowanie mają wyłącznie te przepisy §7 rozporządzenia w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, które nie wkraczają w kwestie weryfikacji posiadanych przez kierowcę uprawnień. Jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, iż zachodzą rozbieżności pomiędzy posiadanym prawem jazdy, a dokumentacją znajdującą się w ewidencji kierowcy, może skorzystać z uprawnień, jakie na podstawie delegacji zawartej w art. 100 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym uregulowano w rozporządzeniu w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, które reguluje m.in. sprawy związane z wydawaniem przedmiotowych dokumentów oraz cofaniem uprawnień. Jednakże, jak wyżej wskazano, wydanie dokumentu o innej treści, aniżeli podlegający wymianie, nie może mieć miejsca bez uprzedniego wzruszenia istniejącej w obrocie prawnym decyzji o wydaniu dokumentu, który podlega wymianie. Tym samym odesłanie w przepisie § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymiany praw jazdy do przepisów rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami obejmuje wyłącznie te przepisy wskazanego rozporządzenia, które dotyczą czynności przedsięwziętych w związku z dokonywaną czynnością wymiany. Czynności te należy odróżnić od czynności podejmowanych w związku z wydawaniem dokumentu na skutek uzyskanych uprawnień. Rozróżnienie to ma istotny wpływ na kompetencje organu w postępowaniu o wymianę dokumentu, co w niniejszej sprawie uszło uwadze organów obu instancji. W konsekwencji zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatowego w S. K. wydane zostały bez podstawy prawnej.

Niezależnie od powyższego za zasadny Sąd I instancji uznał zarzut skargi dotyczący nie uwzględnienia przez organy obu instancji odbycia przez skarżącego przeszkolenia w zakresie nauki jazdy samochodem osobowym, co ma znaczenie dla oceny posiadanych przez niego uprawnień. Zgodnie z treścią wskazanego przez niego przepisu §196 ust. 3 obowiązującego w tamtym czasie rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. Nr 27 poz. 183 ze zm.) osoba, która ubiega się o otrzymanie prawa jazdy kat. C może otrzymać prawo jazdy kat. B , jeżeli w czasie nauki odbyła ćwiczenia w kierowaniu samochodem osobowym . Akta administracyjne sprawy nie zawierają dokumentacji ze złożonego przez skarżącego egzaminu, na karcie akt 11 znajduje się natomiast świadectwo ukończenia przez niego kursu kandydatów na zawodowych kierowców samochodowych, w ramach którego skarżący odbył zajęcia oraz zaliczył takie przedmioty, jak budowa i działanie pojazdów samochodowych - ujęto ogólnie, bez podziału na pojazdy samochodowe ciężarowe lub osobowe, technika prowadzenia samochodu ciężarowego i nauka kierowania samochodem ciężarowym, a z treści zaświadczenia nr 000536 wynika, że w ramach tego kursu został doszkolony w zakresie nauki jazdy samochodem osobowym (karta akt 10 - ten sam numer kursu 12/31/73). Właśnie z taką dokumentacją skarżący przystąpił do zdania egzaminu na prawo jazdy, jeżeli więc uzyskał uprawnienie do kierowania samochodami ciężarowymi, to zgodnie z treścią wskazanego przepisu, uzyskał również uprawienie do kierowania samochodami osobowymi. Okoliczności tych organy rozstrzygające w sprawie nie uwzględniły, stąd zaskarżone decyzje należy uznać za wadliwe

Konkludując wskazano , że rozpoznając ponownie wniosek skarżącego o wymianę prawa jazdy organ I instancji , wyda skarżącemu prawo jazdy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim zaskarżając go w całości .Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono dokonanie błędnej kontroli sądowej - wykładni prawa, poprzez rażące naruszenie:

-postanowień § 196 ust. 3 z dnia 20 lipca 1968 roku w sprawie ruchu na drogach publicznych, poprzez bezpodstawne uznanie, że M. M. równocześnie z uzyskaniem prawa jazdy kategorii C nabył prawo jazdy kategorii B, w związku z odbyciem przez niego w trakcie nauki ćwiczeń w kierowaniu samochodem osobowym, w sytuacji kiedy przyznanie takich uprawnień możliwe było wyłącznie na rzecz osoby, która oprócz odbycia w czasie nauki praktyki w kierowaniu samochodem osobowym ukończyła obowiązkowo zasadniczą szkołę zawodową kierowców samochodowych, monterów, ślusarzy lub inną o zbliżonej specjalności równorzędną lub stopnia wyższego, podczas gdy M. M. legitymował i legitymuje się jedynie wykształceniem podstawowym, czego sąd orzekający nie uwzględnił w zaskarżonym wyroku.

-postanowień § 7 ust. 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, poprzez bezpodstawne uznanie, że w postępowaniu dotyczącym wymiany prawa jazdy brak jest podstaw do odmowy wydania prawa jazdy, w sytuacji kiedy przywołany przepis prawa nakazuje odmówić wydania prawa jazdy w przypadku negatywnej weryfikacji dokumentów .

Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalnym.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie odpowiada tym wymaganiom , jednakże podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Ich istota sprowadza się do tego, że Sąd I instancji błędnie uznał, że w postępowaniu dotyczącym wymiany prawa jazdy nie można dokonywać weryfikacji uprzednio przyznanego stronie w drodze decyzji ostatecznej uprawnienia, ponieważ § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002 roku w sprawie wymiany prawa jazdy odsyła do zasad i trybu postępowania przy wydawaniu uprawnień do kierowania pojazdami do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, które w § 7 ust. 1 lit. d), w sposób nieostry określa zadania organu do badania zasadności danych z ujętymi w prowadzonej ewidencji kierowców z danymi w zakresie posiadanych uprawnień. Natomiast zgodnie z postanowieniami § 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) tegoż rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. organ jest zobowiązany odmówić wydania prawa jazdy, jeżeli stwierdzi niezgodność tych danych.

Ponadto – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – Sąd I instancji nie jest uprawniony do badania mających zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzeń Ministra Infrastruktury z Konstytucją, ponieważ do tego upoważniony jest jedynie Trybunał Konstytucyjny, do którego Sąd mający wątpliwości w powyższym zakresie mógł zwrócić się z odpowiednim wnioskiem.

Zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw, i to z trzech powodów. Po pierwsze, zawarte w art. 150 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do wydania rozporządzenia wykonawczego upoważniało go jedynie do określenia warunków i terminów wymiany praw jazdy i innych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami lub potwierdzających dodatkowe kwalifikacje kierujących pojazdami oraz wysokości opłat za ich wymianę. Zatem wszelkie przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie wymiany prawa jazdy wykraczające poza zakres delegacji ustawowej nie są przepisami powszechnie obowiązującymi w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. Jako takie nie mogą one stanowić podstawy prawnej w rozumieniu art. 163 do wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy określonej kategorii. Trafnie zatem Sąd I instancji ocenił, że decyzja weryfikująca uprawnienie kierowcy podjęta w trybie przewidzianym do wymiany prawa jazdy jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej.

Po drugie należy podkreślić, że sądy administracyjne są uprawnione do badania zgodności podstawowych aktów normatywnych z ustawą i Konstytucją. Stwierdziwszy zaś taką niezgodność obowiązane są do odmowy zastosowania w sprawie przepisów takiego aktu wykonawczego. Pogląd ten znajduje w wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., I OSK 5/05 (niepubl.).

Po trzecie wreszcie, gdyby przyjąć, że przepisy o wymianie praw jazdy stanowią podstawę prawną do weryfikacji uprawnień kierowców, to trzeba byłoby konsekwentnie uznać, że podstawę prawną do cofnięcia uprawnień nabytych z decyzji ostatecznej mogą stanowić przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Stanowisko to jest jednak nie do przyjęcia ze względu na reguły wykładni systemowej, ponieważ stosownie do obowiązującej w Polsce zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych (art. 16 § 1 zd. 2 kpa).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nie mającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.