Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 246/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Publiczny obrót papierami wartościowymi
Skarżony organ: Komisja Papierów Wartościowych i Giełd
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędziowie NSA Jan Bała (spr.) Tadeusz Cysek Protokolant Katarzyna Warchoł po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z.T. "K." S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 525/06 w sprawie ze skargi Z.T. "K." S.A. w K. na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 525/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.T. "K." S.A. z siedzibą w K. na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 20 grudnia 2005 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tej Komisji z dnia 11 października 2005 r. w przedmiocie stwierdzenia nienależytego wykonywania przez Spółkę obowiązku przekazywania informacji okresowych i nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że wydając przedmiotową decyzję organ administracji nie dopuścił się naruszenia podanych w skardze przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 51 ust. 1 Konstytucji RP, a także w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. z 2005 r. Nr 111, poz. 937 ze zm.), w tym w szczególności przepisu art. 81 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, jak również nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisu art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca Spółka uznała, że brak jest podstawy prawnej dla publikacji indywidualnych wynagrodzeń w raportach rocznych za rok 2004. Zgodnie bowiem z § 111 obowiązującego od dnia 29 marca 2005 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz.U. Nr 49, poz. 463; dalej: rozporządzenie o raportach z 2005 r.) do raportów rocznych za rok 2004 miały zastosowanie przepisy poprzedniego rozporządzenia, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych (Dz.U. Nr 139, poz. 1569 ze zm.; dalej: rozporządzenie o raportach z 2001 r.). Rozporządzenie o raportach z 2001 r. nakładało obowiązek sporządzania sprawozdań finansowych w zakresie określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz.U. Nr 139, poz. 1568 ze zm.; dalej: rozporządzenie o prospekcie z 2001 r.), które nie nakładało na Spółkę wymogu ujawniania indywidualnych wynagrodzeń osób zarządzających i nadzorujących w sprawozdaniach finansowych będących częścią raportów rocznych. Zdaniem Spółki, z uwagi na to, że wymóg publikacji indywidualnych wynagrodzeń zawarto dopiero w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz.U. Nr 186, poz. 1921 ze zm.), dalej rozporządzenie o prospekcie z 2004 r., do którego odwołuje się jedynie rozporządzenie o raportach z 2005 r., Spółka nie miała obowiązku stosowania się do jego przepisów przy sporządzaniu raportu rocznego za rok 2004.

W ocenie Sądu, powyższego stanowiska skarżącej nie można podzielić. Faktycznie § 111 obowiązującego od dnia 29 marca 2005 r. rozporządzenia o raportach z 2005 r. stwierdza, że do sporządzania raportów okresowych i skonsolidowanych raportów okresowych za okres roku obrotowego 2004 mają zastosowanie dotychczasowe przepisy, ale zapis ten nie może mieć odniesienia do aktów prawnych, które utraciły obowiązującą moc i nie funkcjonowały w obrocie prawnym. Bezspornym jest, że rozporządzenie o prospekcie z 2001 r. zostało uchylone z dniem 31 sierpnia 2004 r. na mocy § 197 rozporządzenia o prospekcie z 2004 r., który stanowi, że traci moc rozporządzenie o prospekcie z 2001 r. W czasie przekazywania informacji, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, obowiązywało zatem wyłącznie rozporządzenie o prospekcie z 2004 r., które obligowało skarżącą do umieszczenia w sprawozdaniu finansowym również informacji o łącznej wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści, wypłaconych lub należnych, odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta w jego przedsiębiorstwie. W związku z powyższym Spółka, zdaniem Sądu, nienależycie wykonała obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, co skutkowało stwierdzeniem przez organ naruszenia przepisów prawa i w konsekwencji na podstawie art. 85 ust. 1 powyższej ustawy nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł. Ze względu na uznaniowy charakter tego przepisu, o czym świadczy brak przesłanek wymiaru kary, wymierzenie kary pieniężnej we wskazanej wysokości nie naruszyło prawa.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 51 ust. 1 Konstytucji RP Sąd podniósł, że prawo do ochrony prawnej prywatności zostało zagwarantowane w Konstytucji, zaś autonomię informacyjną jednostki gwarantuje przede wszystkim powołany przez stronę skarżącą przepis art. 51 ustawy zasadniczej, zgodnie z którym nikt nie może być obowiązany inaczej, niż na podstawie ustawy, do ujawniania informacji dotyczących jego osoby. Zdaniem Sądu, należy jednakże przyjąć, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - zasada wyłączności ustawy nie wyklucza przekazywania do unormowania w drodze rozporządzeń określonych spraw szczegółowych, dotyczących statusu jednostki. Zasada ta wymaga jednak, aby upoważnienie do wydania rozporządzenia spełniało wymagania określone w art. 92 Konstytucji RP, a w szczególności mieściło się w granicach upoważnienia ustawowego i było zgodne z obowiązującymi ustawami. W tej sytuacji należy - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - przyjąć, iż unormowanie dotyczące obowiązku przedstawiania w rocznym sprawozdaniu finansowym informacji o indywidualnych wynagrodzeniach osób wchodzących w skład organów zarządzających i nadzorujących emitenta, zawarte w Załączniku Nr 6/1 do rozporządzenia o prospekcie z 2004 r. mieści się w granicach upoważnienia ustawowego zawartego w art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. W związku z tym należy zgodzić się ze stanowiskiem Przewodniczącego KPWiG i uznać, że informacje dotyczące indywidualnych wynagrodzeń członków organów emitenta nie wykraczają poza ramy delegacji określonej w art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi.

W ocenie Sądu nie można w niniejszej sprawie uznać ponadto, iż organ poprzez nałożenie obowiązku ujawnienia informacji o indywidualnych wynagrodzeniach osób wchodzących w skład organów skarżącej Spółki publicznej dopuścił się naruszenia dóbr osobistych tych osób. W świetle unormowań Kodeksu cywilnego działanie naruszające dobra osobiste musi być działaniem bezprawnym, tzn. niezgodnym z przepisami prawa lub zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie może być mowy o takiej bezprawności, skoro ustawodawca w przepisach ustawy oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia o prospekcie z 2004 r. dopuszcza możliwość ujawnienia informacji dotyczącej indywidualnych wynagrodzeń poszczególnych członków zarządu i rady nadzorczej spółki publicznej.

Sąd uznał, iż Przewodniczący KPWiG prawidłowo przyjął, iż informacja o wysokości indywidualnych wynagrodzeń osób zajmujących kierownicze stanowiska w spółce nie narusza interesu publicznego. Informacja ta jest niezbędna i istotna z punktu widzenia oceny prezentowanej w prospekcie kondycji finansowej spółki, jej osiągnięć i planowanych zamierzeń, z punktu widzenia interesu publicznego, rozumianego w tym przypadku jako interes uczestników publicznego obrotu.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Przewodniczący Komisji Papierów Wartościowych i Giełd wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył także przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej Z.T. "K." S.A. z siedzibą w K. wniosła o:

a) uchylenie powyższego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 20 grudnia 2005 r., ewentualnie

b) uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r. w całości i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, zgodnie z art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.,

c) zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi w zw. z § 64 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia o raportach z 2001 r. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Spółka miała obowiązek sporządzić zawarte w jednostkowym raporcie rocznym za rok 2004 sprawozdanie finansowe stosownie do przepisów rozporządzenia o prospekcie z 2004 r.;

2) art. 7, art. 51 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 47 oraz art. 92 ust. 1 w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji, art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity - Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) poprzez przyjęcie, że stosownie do dodatkowej noty wyjaśniającej nr 6 w rozporządzeniu o prospekcie z 2004 r. w związku z § 64 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia o raportach z 2001 r. spółki giełdowe miały obowiązek przekazywania w raportach rocznych za rok 2004 "informacji o wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści, (...) odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta (...)", pomimo braku odnośnej regulacji ustawowej i pomimo związania Sądu jedynie Konstytucją i ustawami.

Uzasadniając pierwszy zarzut Spółka wskazała, że błędne jest twierdzenie, iż zakres informacji, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, regulowało rozporządzenie o prospekcie z 2004 r. Rozporządzenie o prospekcie z 2004 r., podobnie jak uchylone przez nie rozporządzenie o prospekcie z 2001 r., zostało wydane na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i odnosiło się do szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu. Art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi odnosił się zaś nie do prospektu, ale do obowiązku ujawniania informacji bieżących i okresowych. Szczegółowy zakres tych informacji określały wydane na podstawie art. 71 ust. 5 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych, czyli rozporządzenie o raportach z 2001 r. i zastępujące je rozporządzenie o raportach z 2005 r. Rozporządzenia o prospekcie miały zastosowanie do raportów okresowych tylko w takim zakresie, w jakim odwoływały się do nich rozporządzenia o raportach.

Zgodnie z rozporządzeniem o raportach z 2001 r., które bezsprzecznie miało zastosowanie do przedmiotowego okresowego raportu rocznego skarżącej za 2004 r., raport roczny powinien zawierać sprawozdanie finansowe sporządzone w zakresie określonym w rozporządzeniu o prospekcie (verba legis). Termin "rozporządzenie o prospekcie" został zdefiniowany w § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia o raportach z 2001 r. jako rozporządzenie o prospekcie z 2001 r. Do końca obowiązywania rozporządzenia o raportach z 2001 r. definicja ta nie została zmieniona. Rozporządzenie o prospekcie z 2001 r. nie wymagało, aby w sprawozdaniach finansowych ujawniać indywidualne wynagrodzenia osób zarządzających i nadzorujących. Obowiązek ten został zawarty dopiero w rozporządzeniu o prospekcie z 2004 r., które weszło w życie w dniu 31 sierpnia 2004 r. Z tym dniem podmioty sporządzające prospekty emisyjne zostały zobowiązane do ujawnienia w nich indywidualnych wynagrodzeń. Zmiana wymogów odnoszących się do prospektów nie wiązała się jednak z żadną zmianą przepisów odnoszących się do raportów bieżących i okresowych. W szczególności nie dokonano zmiany definicji "rozporządzenia o prospekcie", zawartej w wówczas obowiązującym rozporządzeniu o raportach z 2001 r. Brak jest więc podstaw do twierdzenia, że sporządzony w zakresie określonym w rozporządzeniu o raportach z 2001 r. raport roczny za 2004 r. winien zawierać sprawozdania finansowe sporządzone zgodnie z wymogami rozporządzenia o prospekcie z 2004 r., a w szczególności, że powinien on zawierać informacje o wynagrodzeniach z rozbiciem na poszczególnych członków zarządu i rady nadzorczej. Pogląd przeciwny zakładałby, że uchylenie rozporządzenia o prospekcie z 2001 r. spowodowało automatycznie zmianę treści rozporządzenia o raportach z 2001 r. Założenie to pozostawałoby w sprzeczności z zasadą tzw. racjonalnego prawodawcy, która nakazuje przyjąć, iż gdyby ustawodawca chciał dokonać zmiany rozporządzenia o raportach z 2001 r. uczyniłby to równocześnie z uchyleniem rozporządzenia o prospekcie z 2001 r. poprzez zmianę treści definicji "rozporządzenia o prospekcie", zawartej w rozporządzeniu z 2001 r. o raportach. Skoro tego nie uczynił, należy - zdaniem strony - przyjąć, że zamiarem racjonalnego ustawodawcy było stosowanie jego postanowień do sporządzenia sprawozdania finansowego za rok 2004 w formie przewidzianej przez rozporządzenie o prospekcie z 2001 r.

Pogląd skarżącej poparty jest także treścią rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908), dalej: "Zasady techniki prawodawczej". Stosownie do § 85 ust. 1 w zw. z § 132 Zasad techniki prawodawczej wymagane jest, aby zmiany rozporządzenia były dokonywane przepisem wyraźnie wskazującym dokonywane zmiany. Z drugiej strony § 86 w zw. z § 132 tego rozporządzenia zakazuje tzw. "nowelizacji dorozumianych", przez co należy rozumieć zastąpienie dawnego przepisu przepisem nowym bez wskazywania jednocześnie dokonywanej zmiany. Zasady techniki prawodawczej wymagają ponadto, aby zmieniany przepis przytaczać w pełnym nowym brzmieniu, choćby zastępowano w nim, dodawano albo eliminowano tylko jeden wyraz (§ 87 ust. 1 w zw. z § 132), a także zakazują używania w obrębie rozporządzenia innego znaczenia danego określenia, niż ustalonego w drodze definicji (§ 147 ust. 1), która powinna w sposób niebudzący wątpliwości wskazywać, że odnosi się do znaczenia danego określenia (§151 ust. 1). Nawet w przypadku przyjęcia, że nastąpiła automatyczna zmiana definicji zawartej w rozporządzeniu o raportach z 2001 r., należałoby uznać, że złamano wszystkie wskazane powyżej postanowienia Zasad techniki prawodawczej. W takiej zaś sytuacji, zgodnie z zasadą zaufania do organu administracji, nie powinno się karać skarżącej za naruszenie norm nieobowiązujących lub których obowiązywanie budzi uzasadnione wątpliwości. Z uwagi na powyższe nie można uznać, iż skarżąca została zasadnie ukarana wysoką karą 100.000 złotych za niezastosowanie się przy sporządzaniu sprawozdania finansowego za 2004 r. do wymogów rozporządzenia o prospekcie z 2004 r.

Uzasadniając drugi zarzut skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że nałożenie na nią przez KPWIG kary finansowej za nieujawnienie informacji o wynagrodzeniach w sprawozdaniu finansowym za 2004 r. jest działaniem bezprawnym. Powołała się na uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 1993 r. (I PZP 28/93, OSNC 1994/1/2), w której to Sąd Najwyższy stwierdził, iż informacje o indywidualnych wynagrodzeniach stanowią dobra osobiste pozostające pod ochroną przepisów prawa cywilnego, a ujawnienie informacji o wynagrodzeniach bez zgody osoby zainteresowanej stanowi naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), k.c. Skoro zatem informacja o indywidualnym wynagrodzeniu osoby fizycznej stanowi bezspornie jego dobro osobiste, to nałożenie przez przepis rozporządzenia obowiązku podania do publicznej wiadomości tych informacji stanowi naruszenie zasady przewidzianej w art. 51 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawnienia informacji dotyczącej jego osoby. Zgodnie z zasadą niedopuszczalności subdelegacji kompetencji prawodawczej w zakresie praw i wolności człowieka jedynie przepis ustawy mógłby upoważnić KPWIG do żądania ujawnienia indywidualnych wynagrodzeń członków władz Spółki. Skoro taki przepis rangi ustawowej nie istnieje, skarżąca nie była obowiązana do ujawniania takiej informacji. Zawarty w art. 81 ust. 5 i art. 71 ust 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi zakres delegacji, wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie odnosił się do uprawnienia do ograniczania w wydanych na ich podstawie rozporządzeniach ochrony dóbr osobistych.

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach oraz w odpowiedzi na skargę Spółki. Ponadto organ podniósł, że Zasady techniki prawodawczej nie zawierają reguły nakładającej obowiązek nowelizowania aktu prawnego (rozporządzenia o raportach z 2001 r.) wyłącznie z powodu zmian w zakresie innych aktów prawnych stanowiących przedmiot odesłań. Reguła taka nie została również wyrażona w żadnym innym przepisie prawa. W związku z powyższym, utrata mocy obowiązującej rozporządzenia o prospekcie z 2001 r. nie uzasadniała konieczności nowelizacji rozporządzenia o raportach z 2001 r. wyłącznie w zakresie zmiany definicji "rozporządzenia o prospekcie". Z punktu widzenia praktyki stosowania prawa taka zmiana również nie była konieczna, ponieważ dyrektywy wykładni przepisów prawa nie mogą prowadzić do wniosku o zasadności stosowania przepisów uchylonych. Wyjątkiem byłaby sytuacja, w której przepis wskazywałby expressis verbis możliwość zastosowania aktu uchylonego. W omawianym stanie prawnym wyjątek tego rodzaju nie miał miejsca.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów Konstytucji RP Komisja wskazała, że powoływany przez skarżącą art. 51 ust. 1 Konstytucji RP odnosi się do obowiązku spoczywającego na osobie, której dotyczą ujawniane informacje. W przedmiotowym stanie faktycznym oraz prawnym jest natomiast mowa o obowiązkach spoczywających na emitencie papierów wartościowych, nie zaś na osobach fizycznych, których dotyczą informacje o wynagrodzeniach. Ponadto organ podkreślił, że ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ani Komisja, działając w zakresie swoich kompetencji, nie mają prawa uznać, iż obowiązujące przepisy prawa nie znajdują zastosowania z powodu ich niezgodności z Konstytucją RP - wyłącznie kompetentny w tym zakresie jest Trybunał Konstytucyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W skardze kasacyjnej pierwszy z podniesionych zarzutów dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi w związku z § 64 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. o raportach przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Spółka miała sporządzić zawarte w jednostkowym raporcie rocznym za rok 2004 r. sprawozdanie finansowe stosownie do przepisów rozporządzenia o prospekcie z 2004 r.

Niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego polega na błędzie subsumcji wyrażającym się w mylnym przyjęciu lub w mylnym zanegowaniu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonym stanem faktycznym a przepisem prawa. Oczywistym jest, że zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania przepisów prawa, może być skutecznie podniesiony wówczas, gdy skarżący - jak w niniejszej sprawie - nie kwestionuje ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. Dodać również należy, że Sąd I instancji nie popełnia sam błędu subsumcji lecz dokonuje oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Powyższy zarzut strona skarżąca uzasadniła tym, iż sporządzając raport roczny za rok 2004 stosownie do wymogów zawartych w art. 8 ust. 1 pkt 3 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi w związku z § 64 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. o raportach nie miała obowiązku podania "informacji o wartości wynagrodzeń, nagród lub korzyści (...) odrębnie dla każdej z osób zarządzających i nadzorujących emitenta", gdyż obowiązek taki został przewidziany dopiero w załączniku do rozporządzenia o prospekcie z 2004 r., które to rozporządzenie nie mogło mieć w sprawie zastosowania z uwagi na treść § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2001 r. o raportach, zgodnie z którym "ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: rozporządzeniu o prospekcie - rozumie się przez to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 października 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinien odpowiadać prospekt emisyjny oraz skrót prospektu (Dz.U. Nr 139, poz. 1568)".

Powyższego poglądu podzielić jednak nie można, gdyż Sąd I instancji trafnie stwierdził, iż to ostatnie rozporządzenie w dacie sporządzania spornego raportu za 2004 r. już nie obowiązywało, gdyż utraciło moc na podstawie § 197 rozporządzenia o prospekcie z 2004 r., które weszło w życie z dniem 31 sierpnia 2004 r.

Stąd też przez przewidziane w § 64 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia o raportach z 2001 r. wymogi dotyczące stosowania przepisów "rozporządzenia o prospekcie" należało rozumieć wymogi zawarte w obowiązującym wówczas rozporządzeniu o prospekcie z 2004 r. Zauważyć przy tym należy, iż w § 64 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia o raportach z 2001 r. jest mowa o sporządzaniu raportów zgodnie z obowiązującymi przepisami, a za takie należało wówczas uznać przepisy rozporządzenia o prospekcie z 2004 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną trafnie podniesiono, iż nie można upatrywać istnienia podstawy prawnej do zastosowania uchylonego aktu prawnego mimo literalnego brzmienia § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia o raportach z 2001 r., w sytuacji gdy żaden z obowiązujących przepisów rozporządzenia o raportach takiej podstawy nie zawiera. Wykładnia literalna nie znajduje jednak uzasadnienia, jeżeli prowadzi do sytuacji, w której przepisy prawa są niemożliwe do zastosowania. W przedmiotowej sprawie ta niemożliwość wynikała zaś z faktu, że rozporządzenie o prospekcie z 2001 r. utraciło moc obowiązującą.

Odnośnie zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez ustawodawcę zasad rzetelnej legislacji, to stwierdzić należy, iż również w takiej sytuacji sąd i inne organy stosujące prawo są obowiązane do wykładni "niedoskonałego" prawa według obowiązujących reguł. W przedmiotowej sprawie te reguły interpretacyjne nie zostały naruszone. Milczenie ustawodawcy co do zmiany w rozporządzeniu o prospekcie z 2004 r. § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia o raportach z 2001 r. dotyczącego pojęcia rozporządzenia o prospekcie należało uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego rozporządzenia o prospekcie, zwłaszcza gdy przeciw zastosowaniu tegoż rozporządzenia nie przemawiały żadne racje systemowe lub aksjologiczne.

Zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 Konstytucji RP strona skarżąca uzasadniła tym, iż "zgodnie z zasadą niedopuszczalności subdelegacji kompetencji prawodawczej w zakresie praw i wolności człowieka jedynie przepis ustawowy mógłby upoważnić KPWiG do żądania ujawnienia indywidualnych wynagrodzeń władz Spółki. Taki przepis rangi ustawowej nie istniał i nie istnieje. Skarżąca nie była zatem obowiązana do ujawniania indywidualnych wynagrodzeń członków władz Spółki". Informacja o indywidualnym wynagrodzeniu osoby fizycznej stanowi - zdaniem Spółki - jej dobro osobiste w rozumieniu art. 23 i 24 k.c.

Sąd nie podziela powyższego zarzutu. Skarżąca Spółka jest spółką publiczną, co do której zastosowanie ma sformułowana w art. 81 ust. 1 ustawy Pr.o p.o.p.w. zasada powszechnego dostępu do informacji o istotnych zdarzeniach dotyczących spółek publicznych. Spółka bowiem, jako emitent akcji, które dopuszcza się do obrotu giełdowego zobowiązana jest od dnia udostępnienia prospektu emisyjnego do publicznej wiadomości, do równoczesnego przekazywania Komisji Papierów Wartościowych i Giełd i spółce prowadzącej giełdę, a także do publicznej wiadomości szeregu informacji, w tym m.in. informacji okresowych takich jak np. raport roczny. Raport ten winien zawierać m.in. roczne sprawozdanie finansowe sporządzone zgodnie z zasadami rachunkowości i zbadane przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych. Powyższy obowiązek informacyjny emitenta może zostać wyłączony odnośnie przekazywania informacji nie stanowiących informacji poufnych podmiotom wymienionym w art. 81 ust. 1 ustawy Pr.o p.o.p.w. oraz do wiadomości publicznej na warunkach przewidzianych w art. 81c ust. 1 ustawy Pr.o p.o.p.w. Dodać należy, że dane dotyczące wysokości wynagrodzeń członków zarządu i rady nadzorczej skarżącej Spółki, nie stanowią "informacji poufnych" w rozumieniu art. 4 pkt 19 ustawy Pr. o p.o.p.w., zawierającego ustawową definicję tego pojęcia. W stosunku do informacji poufnych, co też należy podkreślić, może nastąpić jedynie opóźnienie przekazania do publicznej wiadomości, a nie zwolnienie od obowiązku upublicznia informacji poufnych. Powoływany wyżej art. 81c ust. 1 będący bez wątpienia przepisem ustawowym stanowi, iż mogą być wyłączone m.in. z obowiązku przekazywania do publicznej wiadomości informacje dotyczące osób fizycznych wchodzące w skład organów zarządzających lub nadzorujących emitenta. Oznacza to, iż zasadą jest, że informacje te, stanowiące element informacji okresowych, podlegają - zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy Pr.o p.o.p.w. - przekazaniu do publicznej wiadomości, a tylko wyjątkowo obowiązek ten może być wyłączony na warunkach przewidzianych w ustawie, tj. w art. 81c ust. 1 pkt 2 ustawy Pr o p.o.p.w. Wbrew zatem zarzutom skargi obowiązek, jak i zakres przekazania do publicznej wiadomości informacji dotyczących osób fizycznych wchodzących w skład organów zarządzających lub nadzorujących emitenta wynika nie z przepisów rozporządzenia RM, ale z przepisów ustawy.

Jedynie uszczegółowienie tego zakresu uregulowane zostało w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 1 sierpnia 2004 r. o prospekcie.

Skarżąca trafnie podnosi w skardze kasacyjnej, iż Trybunał Konstytucyjny w licznych orzeczeniach, w tym m.in. w wyroku z dnia 19 maja 1998 r. (OTK ZU 1998/4, poz. 46) zwracał uwagę, że Konstytucja nakazuje, aby ustawa w sposób zupełny i wyczerpujący regulowała wszystkie sprawy o istotnym znaczeniu dla urzeczywistniania wolności i praw człowieka oraz obywatela zagwarantowanych w Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny uznał jednak za dopuszczalne doprecyzowanie tych elementów w aktach wykonawczych wydanych w zgodzie z art. 92 Konstytucji (por. wyrok TK z 20 lutego 2001 r., P 2/00 - OTK ZU nr 2/2001, s. 196 oraz wyrok TK z 8 lipca 2003 r. P 10/02 - OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 62).

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca zarzuca, że zarówno przepis art. 81 ust. 5 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, który stanowił podstawę do wydania rozporządzeń o raportach z 2001 r. i z 2005 r., a także art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, będący podstawą wydania rozporządzenia z 2004 r. o prospekcie, nie mógł wprowadzić ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

Upoważnienia zawarte w art. 71 ust. 3 i art. 81 ust. 5 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi odpowiadają wymogom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, a - jak to już wyżej podano - Trybunał Konstytucyjny wskazał za dopuszczalne doprecyzowanie elementów wolności i praw człowieka określonych w Konstytucji także w aktach wykonawczych.

W konsekwencji Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.