Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 95/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjno-Handlowego D. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Produkcyjno-Handlowego D. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za maj 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Usługowo-Produkcyjno-Handlowe D. Sp. z o.o. (zwane dalej: ,,Skarżąca", ,,Spółka") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2016 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za maj 2013 r.

Pismem z dnia 23 stycznia 2017 r., następnie uzupełnionym pismem z dnia 20 lutego 2017 r., Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkować wstrzymaniem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych z PFRON w związku z powstaniem zaległości w zobowiązaniach wobec tego funduszu, co potwierdza załączona do wniosku informacja o toczącym się postępowaniu. Wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi także do wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do kwoty 97.111,00 zł. Zdaniem Skarżącej taka sytuacja spowoduje powstanie trudnego do odwrócenia skutku w postaci konieczności zwolnienia z pracy osób niepełnosprawnych, które to stanowią ok. 70 % ogółu pracowników. Skarżąca wskazała, że nawet w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd zwolnione osoby nie zostaną ponownie zatrudnione, ponieważ Spółka będzie zmuszona do zmiany strategii zatrudnienia. W konsekwencji, w opinii Skarżącej, wykonanie decyzji zagraża dobru osób niepełnosprawnych oraz wywoła niepożądane skutki w szeroko rozumianej przestrzeni społecznej, gdyż spowoduje wzrost bezrobocia w Wałbrzychu. Skarżąca nadmieniła, że nie uchyla się od odpowiedzialności za nieterminowe przekazanie środków, na co wskazuje fakt, iż dobrowolnie uiściła bezsporną kwotę 63.000 zł, zaś do pozostałej kwoty 97.111,00 zł Spółka pozostaje w sporze z prezesem PFRON.

W piśmie z dnia 20 lutego 2017 r. Skarżąca uzupełniła swoją argumentację wskazując, że decyzją Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] stycznia 2017 r. wstrzymano miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na rzecz Spółki (ww. decyzję oraz wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania Skarżąca załączyła do pisma z dnia 20 lutego 2017 r.), co przekłada się na utratę przez Skarżącą istotnego składnika jej przychodów. W uzasadnieniu tejże decyzji, jak podkreśla Skarżąca, organ zauważył, że wstrzymanie przedmiotowego dofinansowania prowadzi do negatywnych konsekwencji dla Spółki i jej pracowników. Skarżąca podniosła, że wstrzymanie dofinansowania w połączeniu z egzekucją dłużnej kwoty stanowiłoby bezpośrednie zagrożenie dla bytu Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 25 maja 2004 r. sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Warto także wskazać, że użycie w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowania "może" świadczy o pozostawieniu uznaniu sądu rozstrzygnięcia tej kwestii, nawet przy założeniu, że strona wykazałaby przesłanki określone w tym unormowaniu.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że przedstawione przez Skarżącą argumenty, znajdujące potwierdzenie w uzasadnieniu decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] stycznia 2017 r., świadczą o tym, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącej oraz zatrudnionych przez nią osób niepełnosprawnych w wyniku przerwania realizacji indywidualnych programów rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz powstania trudności w utrzymaniu stanów zatrudnienia na dotychczasowym poziomie. Należy w tym miejscu zauważyć, że z mocy art. 68 ust. 3 Konstytucji RP władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej m.in. osobom niepełnosprawnym. Nie można zatem powyższych skutków porównywać do skutków zwolnienia w pełni sprawnych pracowników przez typowego przedsiębiorcę.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, iż w zgromadzonym materiale dowodowym istnieją przesłanki do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.