Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 283/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Wiesław Kuśnierz Protokolant: specjalista Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2011 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 27 lipca 2018r. Nr [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatków od środków transportowych za 2011r. dla M. B. za pojazdy A. o nr rej. [...] oraz T. o nr rej. [...], na kwotę [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postanowieniem z dnia 7 września 2011r. zostało wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie określenia M. B., jako właścicielowi pojazdów o ww. numerach rejestracyjnych wysokości zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za 2011r., które zostało zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 12 grudnia 2011r. Nr [...] Podatnik złożył odwołanie od ww. decyzji, po rozpatrzeniu którego SKO w K. decyzją z dnia 10 sierpnia 2012r. Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia zalecając wystąpienie do sądu powszechnego, by w oparciu o art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej ustalić istnienie lub nieistnienie spornego stosunku prawnego.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji opisał przebieg postępowania w sprawie oraz wskazał na treść art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 3 i art. 70 § 7 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2018r., sygn. akt II FSK 1693/17.

Organ I instancji podniósł, że w dniu 5 lipca 2013r. wystąpił do Sądu Rejonowego w K. z wnioskiem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Sąd Rejonowy dla [...] w K. Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 31 marca 2015r., sygn. [...] ustalił, że pozwany M. B. był właścicielem samochodu marki A. [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz samochodu marki T. o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Sąd Okręgowy w K. [...] Odwoławczy wyrokiem z dnia 7 października 2015r. oddalił apelację M. B. od ww. wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w K..

Wyrok Sądu Okręgowego stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015r. Okres zawieszenia, o którym mowa w ww. przepisach Ordynacji podatkowej, w niniejszej sprawie wyniósł 2 lata i 5 miesięcy 2 dni (872 dni), co oznacza, że organ podatkowy miał możliwość wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za 2011r.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji przyjął, że podatnik był w 2011r. właścicielem przedmiotowych pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] i [...]. Wysokość stawek podatku od środków transportowych została określona uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXXXIV/1098/09 z dnia 4 listopada 2009r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego Nr 701, poz. 5304 z dnia 18 listopada 2009r.). Stawka podatku zgodnie z obowiązującymi przepisami uzależniona jest między innymi od rodzaju środka transportowego (czy jest to samochód ciężarowy, ciągnik siodłowy, ciągnik balastowy, przyczepa, naczepa, autobus) jak również od parametrów pojazdu. W niniejszym przypadku przedmiotem opodatkowania jest autobus T. o nr rej. [...] i liczbie miejsc 47 oraz autobus A. o nr rej. [...] i liczbie miejsc 40.

W odwołaniu M. B. podniósł, że powyższa decyzja narusza prawo, interes podatnika i ważny interes społeczny i publiczny. Odwołujący wskazał, że decyzja ta jest szkodliwa dla toczącego się postępowania restrukturyzacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu sprawy na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego decyzją z dnia 27 grudnia 2018r. nr [...], utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO w K.) wskazało, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych powstaje z mocy prawa, bez konieczności doręczania decyzji wymiarowych. Zgodnie z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Barierą czasową do wydania i doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania jest termin przewidziany w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W art. 70 § 2-7 Ordynacji podatkowej określone zostały przesłanki i warunki przerwania oraz zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z treścią przepisu art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 5 lipca 2013r. Natomiast w myśl art. 70 § 7 pkt 3 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 7 grudnia 2015r.

SKO w K. wyjaśniło, że Prezydent Miasta K. w dniu 5 lipca 2013r. wystąpił do Sądu Rejonowego w K. z wnioskiem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Sąd Rejonowy dla [...] w K. Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 31 marca 2015r., sygn. [...] ustalił, że pozwany M. B. był właścicielem samochodu marki A. [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz samochodu marki T. o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Sąd Okręgowy w K. Wydział II Cywilny Odwoławczy wyrokiem z dnia 7 października 2015r. oddalił apelację M. B. od ww. wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w K.. Wyrok Sądu Okręgowego stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015r. Zatem prawidłowo organ I instancji obliczył, że okres zawieszenia, o którym mowa w ww. przepisach art. 70 § 6 pkt 3 i 70 § 7 pkt 3 Ordynacji podatkowej w niniejszej sprawie wyniósł 2 lata 5 miesięcy i 2 dni (872 dni).

W konsekwencji, zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych, które jest przedmiotem niniejszego postępowania, nie uległo przedawnieniu i nadal istnieje możliwość wydania decyzji określającej wysokość tego zobowiązania.

Dlatego też decyzję organu I instancji - jako prawidłową - należało utrzymać w mocy. Organ I instancji prawidłowo przyjął bowiem, że podatnik był w 2011r. właścicielem ww. samochodu marki A. [...] oraz samochodu marki T. . Okoliczność tę przesądził Sąd Rejonowy dla [...] w K. Wydział I Cywilny, który wyrokiem z dnia 31 marca 2015r., ustalił, że pozwany był właścicielem ww. samochodów w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Sąd Okręgowy w K. Wydział II Cywilny Odwoławczy wyrokiem z dnia 7 października 2015r. oddalił apelację podatnika od ww. wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w K.. Wyrok Sądu Okręgowego stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015r.

Organ odwoławczy podkreślił, że wysokość stawek podatku od środków transportowych została określona uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXXXIV/1098/09 z dnia 4 listopada 2009r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego Nr 701 poz. 5304 z dnia 18 listopada 2009r.). W niniejszym przypadku przedmiotem opodatkowania są autobusy o liczbie miejsc 47 oraz 40. Zatem należny od M. B. podatek od środków transportowych za 2011r. wynosi łącznie [...] zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B. nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem wskazując, że jest ono szkodliwe dla postępowania restukturyzacyjnego, narusza interes podatnika i bardzo ważny interes społeczny i publiczny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony w sprawie, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury podatkowej.

Na początku należy zauważyć, że w sporządzonej przez skarżącego osobiście skardze brak jest wyartykułowania konkretnych zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów postępowania jak również przepisów prawa materialnego. Również ustanowiony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, podtrzymując zarzuty skargi, nie wskazał jakie przepisy prawa zostały przez organy podatkowe w niniejszej sprawie naruszone.

Skarżący w pisemnej skardze zarzucił decyzji ostatecznej, że jest ona szkodliwa dla postępowania restrukturyzacyjnego i narusza interes społeczny w jakimś stopniu, czyli jest decyzją z naruszeniem prawa. W dalszej części skargi zarzucono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie wniknęło w meritum sprawy, co do istoty sprawy i wydało decyzje szkodliwą dla toczącego się postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie ustawy. Przy czym należy zaznaczyć, że oprócz tych ogólnikowych stwierdzeń, skarżący żaden sposób nie podjął nawet próby skonkretyzowania tych zarzutów poprzez przedstawienie dowodów oraz stosownej argumentacji.

W kontekście tak sformułowanych zarzutów, w pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Dokonując zatem z urzędu kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło bowiem przepisów materialnych i procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy podatkowe obu instancji przeprowadziły postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w tym przepisie, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, obszernie przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się zatem stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Istotą sporu w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie, czy zasadnie, w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy, organ I instancji określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2011r. za pojazdy A. [...] nr rej. [...] oraz T. nr rej. [...], przyjmując za główny dowód bezsporne ustalenia faktyczne, potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, że skarżący w 2011r. był właścicielem tych pojazdów.

Z kolei, skarżący w toku postępowania twierdził, że naliczanie podatku od pojazdów, których on nie posiada (zostały sprzedane) oraz od czegoś co nie istnieje jest bezpodstawne.

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i wypracowanego stanowiska judykatury, nie sposób podważyć prawidłowości rozstrzygnięć organów podatkowych.

Przypomnieć należy, iż obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych (art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz. U. z 2019r., poz. 1170 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l."), w brzmieniu obowiązującym w 2011r. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.).

Z kolei, w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.).

Zaznaczyć trzeba, iż ustawodawca powiązał powstanie (i istnienie) obowiązku podatkowego z własnością pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), a nie z realizacją obowiązku rejestracyjnego. Przepis art. 9 ust. 5 u.p.o.l., dotyczy wyłącznie momentu ustania obowiązku podatkowego w sytuacji wyrejestrowania środka transportowego, czyli elementu wtórnego względem istnienia (powstania) obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.o.l. (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018r., sygn. akt II FSK 3161/16).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżący w 2011r. był właścicielem przedmiotowych autobusów. Powyższa okoliczność została przesądzona przez Sąd Rejonowy dla [...] w K. Wydział I Cywilny, który wyrokiem z dnia 31 marca 2015r., ustalił, że pozwany był właścicielem ww. samochodów w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Sąd Okręgowy w K. Wydział II Cywilny Odwoławczy wyrokiem z dnia 7 października 2015r. oddalił apelację skarżącego od ww. wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w K.. Wyrok Sądu Okręgowego stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015r.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu ustalenie, że skarżącemu w świetle ustaleń faktycznych i prawnych, zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2011r. winno być określone. Jak dowodzi zgromadzony materiał dowodowy, skarżący w 2011r. był właścicielem pojazdów A. [...] nr rej. [...] oraz T. nr rej. [...]. Co więcej, jak wynika z akt sprawy pojazdy te nadal figuruje w ewidencji pojazdów. Nie nastąpiło ich wyrejestrowanie.

W świetle powyższego zasadnie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, organy podatkowe przyjęły, że właścicielem przedmiotowych pojazdów w 2011r. był skarżący i na nim ciążył obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych.

Skarżący w toku całego postępowania wyjaśniał wprawdzie (składając niejednokrotnie sprzeczne ze sobą wyjaśnienia), że przedmiotowych pojazdów już nie posiada, jednakże w toku postępowania nie był w stanie udokumentować okoliczności podważających ustalenia organów podatkowych.

I choć w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa - co do zasady - na organach podatkowych, to w sytuacji gdy strona wykaże w nim stosowną inicjatywę lub wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, ciężar dowodu spoczywa na stronie. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie zadysponował żadnym dowodem, który umożliwiłby wykazanie, iż wbrew oczywistym ustaleniom (prawomocnemu wyrokowi sądu) nie był w 2011r. właścicielem spornych pojazdów. W tym wypadku nie sposób odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, którym dysponował organ podatkowy, świadczących o własności pojazdów przysługującej skarżącemu. Zdaniem Sądu, organy podatkowe zgromadziły wyczerpujący materiał dowody potwierdzający istotne dla sprawy okoliczności, których nie sposób podważyć jedynie oświadczeniem skarżącego.

Uzupełniająco w kwestii obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, należy dodać, że dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Bez znaczenia będzie miał zatem fakt zutylizowania pojazdu, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a właściwy organ nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Ponadto podkreślić należy, że okolicznością o charakterze prawotwórczym (przesądzającą o zmianie stanu prawnego w odniesieniu do konkretnego podatnika) jest czynność wyrejestrowania pojazdu, z natury rzeczy potwierdzająca zaistnienie sytuacji, w której ktoś wolny jest od ciążącego na nim wcześniej obowiązku podatkowego. Ma ona tym samym znaczenie porządkowe, tworząc podstawę dla ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji likwidacji (zniszczenia) pojazdu. Można wobec tego powiedzieć, że wyrejestrowanie pojazdu jako odwrotność czynności zarejestrowania, wywołuje jednoznacznie określony przez ustawodawcę skutek w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt II FSK 330/05, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008r., sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008r., sygn. akt II FSK 1473/06, wyrok NSA z dnia 25 maja 2011r., sygn. akt II FSK 108/10, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt II FSK 3301/14).

Z tych wszystkich względów, działanie organów podatkowych ocenić należy jako prawidłowe i w pełni odzwierciedlone tak w materiale dowodnym, jak i argumentach zaskarżonego aktu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.