Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 119/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 1 pkt 27 lit. a, par. 3 ust. 1 pkt 40 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] znak: [...] stwierdzające potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Wydobywanie wapienia ze złoża A. w rejonie miejscowości D., działka 442, gm. D., pow. [...], woj. [...], na powierzchni całkowitej złoża wapieni 1,6 ha oraz kopaliny towarzyszącej - kruszywa naturalnego na powierzchni całkowitej 0,87 ha".

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 2 lipca 2018 r. K. C. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy D. z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na wydobywaniu wapienia ze złoża A., w rejonie miejscowości D., działka 442, gm. D., pow. [...], woj. [...], na powierzchni całkowitej złoża wapieni 1,6 ha oraz kopaliny towarzyszącej - kruszywa naturalnego na powierzchni całkowitej 0,87 ha.

Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] organ I instancji stwierdził potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu.

Na powyższe postanowienie K. C. wniósł zażalenie, wskazując, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, iż teren inwestycji znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, co stanowiło podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że opinia Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] z dnia [...] jest niejednoznaczna. W opinii powołano przepisy rozporządzenia dotyczącego granic parku, które są niezgodne z treścią rozporządzenia Wojewody [...] nr [...]. W treści opinii Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska posługuje się stwierdzeniem, że teren inwestycji znajduje się w otulinie parku krajobrazowego (s. 4 opinii, 13-14 linijka tekstu). Wnoszący zażalenie wskazał przy tym, że z uzyskanej od pracownika Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] informacji wynika, iż wysłana do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opinia potwierdza, że działka nr 442 znajduje się poza terenem parku i nie rozumie, dlaczego nie zostało to uwzględnione przez organ. W jego ocenie, zgromadzona przez niego dokumentacja potwierdza, iż teren inwestycji znajduje się w otulinie parku. Przedmiotowy fakt można zweryfikować w oparciu o powszechnie dostępne dokumenty. Wnoszący zażalenie podkreślił, że na sąsiedniej działce nr 441 jest prowadzona tożsama działalność wydobywcza. W toku prowadzonego wówczas postępowania środowiskowego ustalono, że nieruchomość leży poza granicami parku, a jednocześnie nie stwierdzono "konfliktów środowiskowych" i odstąpiono od obowiązku sporządzania raportu. Wskazał, że wydane opinie narażają go na "szereg negatywnych konsekwencji".

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] .

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium, odwołując się w pierwszej kolejności do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu infromacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. z 2018 r., poz. 2081), powoływanej dalej jako: "u.o.ś.", oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie", wyjaśniło, że wnioskodawca planuje realizację inwestycji polegającej na wydobywaniu wapienia ze złoża A., w rejonie miejscowości D., działka 442, gm. D., pow. [...], woj. [...], na powierzchni całkowitej złoża wapieni 1,6 ha oraz kopaliny towarzyszącej - kruszywa naturalnego na powierzchni całkowitej 0,87 ha. W tym celu wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy D. o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Do wniosku została załączona karta informacyjna przedsięwzięcia. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się bowiem wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a) rozporządzenia bez względu na powierzchnię obszaru górniczego:

- jeżeli dotyczy torfu lub kredy jeziornej,

- na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, a jeżeli została sporządzona mapa zagrożenia powodziowego, na obszarach, o których mowa w art.88d ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne,

- na terenie gruntów leśnych lub w odległości nie większej niż 100 m od nich, na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. 1) parki narodowe; 2) rezerwaty przyrody; 3) parki krajobrazowe; 4) obszary chronionego krajobrazu; 5) obszary Natura 2000; 8) użytki ekologiczne; 9) zespoły przyrodniczo-krajobrazowe), lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

- w odległości nie większej niż 250 m od terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, z późn. zm.),

- jeżeli działalność będzie prowadzona z użyciem materiałów wybuchowych,

- jeżeli w odległości nie większej niż 0,5 km od miejsca planowanego wydobywania kopalin metodą odkrywkową znajduje się inny obszar górniczy ustanowiony dla wydobywania kopalin metodą odkrywkową.

Kolegium wskazało następnie, że zawiadomieniem z dnia [...] organ poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie i wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. o zaopiniowanie potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. w opinii z dnia [...], znak: [...] stwierdziło brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. (dalej: "RDOŚ w Ł.") w opinii z dnia [...] znak: [...] stwierdził potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu.

Organ II instancji podkreślił przy tym, że w uzasadnieniu opinii wspomniany organ wskazał, iż z uwagi na wątpliwości dotyczące położenia terenu inwestycji względem granic [...] Parku Krajobrazowego RDOŚ w Ł. pismem z dnia 27 lipca 2018 r. wystąpił do Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy działka nr 442 obręb [...]. znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Uzyskanie powyższej informacji było niezbędne do ustalenia, czy przedmiotowe przedsięwzięcie podlega reżimowi prawnemu określonemu w akcie prawa miejscowego, jakim jest rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego w granicach województwa [...] (Dz.Urz.Woj. [...] Nr 348, poz. 3119 ze zm.). W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] w piśmie z dnia [...] znak: [...]), stwierdził, że działka nr 442, obręb [...]., znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego.

Mając na uwadze powyższe RDOŚ w Ł. wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie polega na eksploatacji kopaliny (wapienia) metodą odkrywkową ze złoża położonego na obszarze chronionym - obszar mający znaczenie dla Wspólnoty A. Ponadto przedmiotowe złoże znajduje się w na terenie gruntów leśnych. Kopalinę użyteczną stanowi wapień kredowaty z soczewkami wapieni skalistych przechodzące obocznie w wapienie kredowate uławicone (do 100 cm). Miąższość serii złożowej wynosi od 3,7 m do 21,7 m - średnio 13,8 m (kopalina zalega w warstwie suchej). Natomiast kopalinę towarzyszącą stanowi piasek, miejscami z domieszką żwiru. Kopalina ta miejscami jest zagliniona, w jej warstwie przyspągowej występuje rumosz wapienny. Miąższość tej serii wynosi od 6,3 m do 10,5 m - średnio 8,7 m (jedynie w warstwie suchej). Obliczona wielkość zasobów wapieni szacowana jest na ok. 585,67 tys. Mg, natomiast zasoby piasku szacowane są na ok. 132,70 tys. Mg. Rzędna spągu złoża 177,0 m n.p.m. Dokumentacja geologiczna złoża została zatwierdzona decyzją Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] .

Eksploatacja złoża prowadzona będzie metodą odkrywkową, systemem ścianowym, trzema a nawet czterema piętrami wydobywczymi w obrębie wapieni i jednym w obrębie złoża kruszywa naturalnego. Przewiduje się wydobycie kopalin w ilości nieprzekraczającej 20 000 Mg w skali roku. Wapienie nie będą eksploatowane techniką strzałową, ich eksploatacja będzie odbywała się koparką wyposażoną w specjalnie przystosowaną łyżkę o małej pojemności z siłownikami pozwalającymi urabiać spękaną skałę. W przypadku wystąpienia większych masywnych partii górotwór będzie urabiany wiertarką udarową zamontowaną na wysięgniku koparki. Rozpoczęcie wydobycia nastąpi w części południowej złoża i front robót będzie prowadzony w kierunku północnym. Nadkład przewiduje się zwałować w wydzielonych pasach ochronnych, ewentualnie jego nadmiar będzie wywożony poza teren zakładu górniczego. Inwestor nie przewiduje zamiaru przeróbki/uszlachetniania kopaliny w obrębie złoża. Aktualne zagospodarowanie tego terenu to lasy (LsV), nieużytki (N) w części nieeksploatowanej oraz stare wyrobisko poeksploatacyjne w południowej części działki. Realizacja inwestycji wiązać się będzie z przeprowadzeniem wycinki drzew i krzewów stanowiących leśne zbiorowisko roślinne. Największymi oddziaływaniami na środowisko przyrodnicze będzie charakteryzował się etap eksploatacji przedsięwzięcia i wiązać się będzie z występowaniem oddziaływań w zakresie emisji hałasu, emisji zanieczyszczeń do powietrza (także wystąpienia oddziaływań skumulowanych w tym zakresie), czy też powstawaniem odpadów. Uciążliwość hałasowa w związku eksploatacją inwestycji wiązać się będzie z obsługą komunikacyjną przedmiotowego przedsięwzięcia oraz pracą urządzeń pracujących w rejonie złoża. Faza eksploatacji obiektu będzie się wiązała także z niezorganizowaną emisją zanieczyszczeń do powietrza ze źródeł komunikacyjnych, czy też m.in. występującą podczas załadunku kruszyw. Ze względu na charakter inwestycji ryzyko wystąpienia poważnych awarii nie występuje.

Organ wskazał, że w raporcie należy odnieść się do lokalizacji inwestycji względem obszarów wodno-błotnych lub innych o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszarów objętych ochroną, w tym stref ochronnych ujęć wód, obszarów źródliskowych czy ujściowych lub w otoczeniu związanych z dolinami rzecznymi lasów łęgowych, olsowych, obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Inwestycja będzie wiązała się z wycinką drzew i krzewów znajdujących się w obrębie leśnych zbiorowisk roślinnych.

Uwzględniając powyższe, RDOŚ w Ł. zwrócił uwagę, że ze względu na usytuowanie planowanego przedsięwzięcia na terenie parku krajobrazowego podlega ono reżimowi prawnemu określonemu w powołanym rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...]. Został w nim sformułowany m.in. zakaz "realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.o.ś.". Natomiast treść art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1614), nakazuje przyjąć, że jeżeli przedsięwzięcie mogące potencjalnie (lub zawsze) znacząco oddziaływać na środowisko ma być realizowane na terenie obszaru parku krajobrazowego, to organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi zobowiązać wnioskodawcę do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ wskazał, że na podstawie informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie można stwierdzić braku możliwości wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności. Nie sposób także określić w sposób szczegółowy czasu trwania, częstotliwości i odwracalności wszystkich oddziaływań związanych z planowaną inwestycją. W związku z wymogami stawianymi przez Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2011/52/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. U.E. z 25 kwietnia 2014 r. nr L 124/1) w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na klimat należy przeprowadzić analizę oddziaływania przedsięwzięcia na klimat, przy czym należy również odnieść się do celów określonych w Strategicznym planie adaptacji dla sektorów i obszarów wrażliwych na zmiany klimatu do roku 2020 z perspektywą do roku 2030.

Zdaniem organu ocena oddziaływania na środowisko pozwoli określić zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a także możliwość ewentualnego oddziaływania skumulowanego i wpływ na pobliskie tereny, w tym te podlegające ochronie. Ocena oddziaływania na środowisko wynika również z potrzeby poznania możliwego wpływu inwestycji na każdy z elementów środowiska przyrodniczego (w szczególności na te, które podlegają prawnej ochronie) na etapie realizacji i na etapie funkcjonowania. W oparciu o przedstawioną dokumentację, w tym zwłaszcza kartę informacyjną przedsięwzięcia, nie można jednoznacznie ustalić zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji, zatem nie można wykluczyć znaczącego oddziaływania inwestycji. Przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pozwoli na ocenę stopnia uciążliwości projektowanej inwestycji w stosunku do poszczególnych elementów środowiska przyrodniczego. Niewątpliwie ważnym czynnikiem obligującym do sporządzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko będzie wykazanie, czy oddziaływanie na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia będzie mieściło się w granicach ustalonych norm środowiskowych. Celem oceny oddziaływania na środowisko będzie określenie natury i prawdopodobieństwa wystąpienia poszczególnych oddziaływań oraz oszacowanie możliwych skutków spowodowanych przez każdy z wariantów przedsięwzięcia. Ustalając, czy dla planowanego przedsięwzięcia potrzebne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, RDOŚ w Ł. zbadał, jaki jest rodzaj, lokalizacja (w tym lokalizacja względem terenów chronionych), skala przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, wykorzystanie zasobów naturalnych oraz jakie emisje i uciążliwości wystąpią na etapie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia.

Mając na względzie ww. opinię Burmistrz Miasta i Gminy D. postanowieniem z dnia [...] znak: [...] stwierdził potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu w sposób wskazany przez RDOŚ w Ł..

Przedstawiając powyższe Kolegium wskazało, że skarżący zakwestionował potrzebę sporządzenia raportu środowiskowego, argumentując, iż nie zostało dostatecznie wyjaśnione, czy działka nr 442 objęta inwestycją znajduje się w granicach parku krajobrazowego. Podkreślił również, że nieruchomość znajduje się w otulinie parku, a nie w granicach parku. Jednocześnie zwrócił uwagę, że na sąsiedniej działce nr 441 jest prowadzona tożsama działalność wydobywcza. W toku prowadzonego w 2014 r. postępowania środowiskowego ustalono, że ww. nieruchomość leży poza granicami parku, a jednocześnie nie stwierdzono "konfliktów środowiskowych" i odstąpiono od obowiązku sporządzania raportu.

Odnosząc się do powyższego organ II instancji podkreślił, że kwestia prowadzenia postępowania dotyczącego wydania decyzji środowiskowej dla tożsamego przedsięwzięcia na sąsiedniej działce pozostaje bez wpływu na przedmiotowe postępowanie. Ramy postępowania wyznacza wyłącznie treść wniosku inwestora z dnia 2 lipca 2018 r. dotyczącego określonej w nim inwestycji i na wskazanym terenie. Burmistrz Miasta i Gminy D. jest zatem zobowiązany do uwzględnienia okoliczności faktycznych dotyczących wyłącznie przedmiotowej sprawy, a wynikających z analizy zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego. Ponadto, zdaniem organu, analiza akt sprawy w kontekście kwalifikacji przedsięwzięcia z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) tiret czwarte i siódme potwierdza konieczność przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że w piśmie z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] wskazał, że opis granic [...] Parku Krajobrazowego zawarty w obowiązującym rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia 24 listopada 2005 r. jest w kilku miejscach niedostatecznie precyzyjny i może budzić wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu granicy obszaru chronionego. W szczególności dotyczy to przebiegu granicy parku w sąsiedztwie działki nr 442. W oparciu o przepisy ww. rozporządzenia nie można w sposób jednoznaczny wskazać, czy przedmiotowa nieruchomość jest położona na terenie parku. Jednakże, pomocnym i rozstrzygającym dla określenia przebiegu granicy w przedmiotowym fragmencie powinno być rozporządzenie Wojewody [...] z dnia 31 lipca 1998 r. w sprawie określenia obszaru [...] Parku Krajobrazowego (Dz.U.Woj. [...] Nr 20, poz. 114). Zawarty w treści rozporządzenia opis przebiegu granicy, w interesującym fragmencie, został sformułowany w następujący sposób: "[granica (od południa) dochodzi do szosy D. - B., po czym skręca na zachód do mostu w L., by następnie skręcić drogą leśną na północ. Po przebyciu 1,3 km mija punkt wysokościowy 205,2 m i skrajem lasu biegnie na NW, a wkrótce na N wzdłuż granicy rezerwatu "A w N."]". Jednoznacznie zatem, granica na tym odcinku przebiega na wschód od przedmiotowej działki (po wschodniej granicy działki nr 443) i włącza działkę nr 442 (w całości) w obszar chroniony [...] Parku Krajobrazowego. Podkreślono przy tym, że w uzasadnieniu do rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] (na podstawie którego straciło moc rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...]) potwierdzono, iż: "Granice Parku i otuliny pozostają bez zmian: zmianie nie ulega również powierzchnia Parku w granicach województwa [...]". W związku z powyższym Dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] wskazał, że działka 442 jest "położona na terenie [...] Parku Krajobrazowego i podlega reżimom prawnym wynikającym z rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...]".

Kolegium podkreśliło przy tym, że powołany wyżej organ wyjaśnił ponadto, że nieprecyzyjny opis granicy, w opisywanym wyżej fragmencie parku, pojawił się w projekcie Planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego (przygotowanym przez Biuro Planowania Przestrzennego Województwa [...], w 2002 r.). Mapy zawarte w tym dokumencie, mogą sugerować inny przebieg granicy, niż wynikający z jednoznacznego opisu granic zawartego w rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...] Projekt Planu Ochrony nie został nigdy zatwierdzony ([...] Park Krajobrazowy nie posiada obowiązującego planu ochrony). Opis granic zawarty w projekcie planu ochrony został, bez właściwej weryfikacji, przeniesiony do projektu rozporządzenia Wojewody [...] .

W ocenie organu II instancji, z akt sprawy bezspornie wynika, że działka o nr 442, na której jest planowane wydobywanie kopalin, znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Sformułowanie, na które powołuje się skarżący, zawarte w opinii RDOŚ w Ł., wskazujące, że "przedsięwzięcie znajduje się w otulinie [...] Parku Krajobrazowego", jest efektem omyłki pisarskiej powstałej na etapie redakcji pisma (por. notatka służbowa sporządzona w dniu 4 grudnia 2018 r. z rozmowy z P. T., specjalistą w Wydziale Ocen Oddziaływania na Środowisko RDOŚ w Ł.).

Organ II instancji wskazał również, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) tiret czwarte rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a) rozporządzenia bez względu na powierzchnię obszaru górniczego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. 1) parki narodowe; 2) rezerwaty przyrody; 3) parki krajobrazowe; 4) obszary chronionego krajobrazu; 5) obszary Natura 2000; 8) użytki ekologiczne; 9) zespoły przyrodniczo-krajobrazowe), lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

Przedsięwzięcie, o którym mowa w wyżej powołanym przepisie, bez względu zatem na to, czy jest położone na terenie parku krajobrazowego, czy w jego otulinie, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ II instancji wskazał również, iż jak wynika z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.o.ś. Na podstawie ust. 3 ww. artykułu zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. Art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody do dnia wyjścia w życie u.o.ś., tj. 15 listopada 2008 r., wskazywał, że w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.).

Organ II instancji stwierdził przy tym, że w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] został umieszczony zakaz, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, wskazujący, że w parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), za wyjątkiem tych przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oddziaływania na środowisko, wykazała brak niekorzystnego wpływu na walory przyrodnicze parku krajobrazowego. Pomimo powołania się na ww. przepis ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r. nie ulega wątpliwości, że w powyższej kwestii należy stosować przepisy u.o.ś. W świetle zapisów u.o.ś. do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się takie, które mogą oddziaływać zawsze znacząco, jak i potencjalnie znacząco na środowisko (art. 59 ust. 1 u.o.ś.).

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że skoro teren inwestycji znajduje się w granicach parku krajobrazowego, przedsięwzięcie zalicza się do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest zatem obowiązkowe), na terenie parku został ustanowiony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to możliwość realizacji przedsięwzięcia na ww. terenie chronionym, została uzależniona od wykazania braku jego niekorzystnego wpływu na walory przyrodnicze parku krajobrazowego. Z opinii RDOŚ w Ł., którą podzielił Burmistrz Miasta i Gminy D., a także Kolegium, jednoznacznie wynika, że gwarancją prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji, w tym w szczególności na obszar parku krajobrazowego, będzie sporządzenie raportu środowiskowego.

Mając na uwadze powyższe, Kolegium, podzielając stanowisko organu I instancji, stwierdziło, że organ ten dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym zasadnie uwzględnił opinię RDOŚ w Ł., co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł K. C., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając:

1. naruszenie przepisu art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w niniejszej sprawie oraz pominięcie przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony,

2. naruszenie przepisu art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniosła, że zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu oraz narusza słuszny interes strony, zmierzając do wydania rozstrzygnięcia mającego na celu pokrzywdzenie strony postępowania. Organ odwoławczy dokonał błędnej analizy dokumentów zalegających w aktach sprawy.

Zdaniem pełnomocnik, kwestią sporną w sprawie pozostaje lokalizacja terenu, na którym skarżący realizował będzie swoje zamierzenie polegające na wydobywaniu wapieni ze złoża "A" w rejonie miejscowości D., działka numer 442, na powierzchni całkowitej złoża wapieni 1,6 ha oraz kopaliny towarzyszącej - kruszywa naturalnego na powierzchni całkowitej 0,87 ha. Niedające się usunąć wątpliwości interpretowane są na niekorzyść skarżącego. Nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, jakoby bezspornie z akt sprawy wynika, że działka 442 znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Sam organ przyznaje, że w dokumentach, będących podstawą wydania zaskarżonego orzeczenia, znajduje się nieprecyzyjny opis granicy Parku. Wskazywanie na nieprecyzyjny opis granic powoduje, że twierdzenia organu o bezsporności są gołosłowne. Sam skarżący przedłożył do akt dokumenty wskazujące na to, że teren działki 442 znajduje się w otulinie Parku.

W ocenie pełnomocnik, w sprawie nie istnieją żadne racjonalne podstawy do przyjęcia, że przedsięwzięcie realizowane na działce 442 w D., realizowane będzie na terenie Parku. Zastosowanie przez organ błędnego kryterium granic parku jest dla skarżącego krzywdzące. Wobec literalnego zastosowania przepisów rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] oraz przepisów ustawy prawo ochrony środowiska, oraz w sytuacji gdy przyjmiemy, że teren planowanej inwestycji znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego, to realizacja tego przedsięwzięcia będzie nierealna. Nieruchomość stanowiąca własność skarżącego nie będzie mogła zostać w ogólne zagospodarowana według przyjętego przez niego założenia. Pełnomocnik dodała przy tym, że literalnie i sztywno interpretowane przepisy, na które powołuje się organ, nie pozwalają na zagospodarowanie przedmiotowej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Okoliczność ta krzywdzi skarżącego i narusza słuszny interes stron.

Zdaniem pełnomocnik, wyżej opisane działania organu naruszają prawnie chroniony interes skarżącego poprzez utrudnianie, a wręcz udaremnianie, wykonywania przysługującego mu prawa własności. Pełnomocnik zaprzeczyła przy tym, jakoby kwestie prowadzenia postępowania dotyczącego wydania decyzji środowiskowej dla tożsamego przedsięwzięcia na sąsiedniej nieruchomości pozostają bez wpływu na przedmiotowe postępowanie. W ocenie skarżącego dokumenty zalegające w aktach sprawy, a dotyczące działki 441 w D., mają kluczowe znaczenia dla niniejszej sprawy. Wskazała również, iż nie jest do przyjęcia sytuacja, w której to ograny w dwóch analogicznych sprawach rozstrzygają zupełnie odmiennie. Przyjęte przez organ ograniczenie nie chroni interesu publicznego ani żadnej innej wartości. Stanowi za to rażące naruszenie przysługującego skarżącemu prawa własności i pomija słuszny interes społeczny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 r. skarżący złożył do akt sprawy dokument potwierdzający fakt wypowiedzenia pełnomocnictwa przez dotychczasowego pełnomocnika z dnia 11 kwietnia 2019 r. wraz ze zwolnieniem z pełnienia funkcji pełnomocnika z tym dniem, oświadczając, iż w sprawie będzie występował osobiście. Skarżący złożył także do akt sprawy dokument w postaci zaświadczenia z dnia 14 listopada 2017 r. wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy D. dotyczącego działki nr 442.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia [...] nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] stwierdzające potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Wydobywanie wapienia ze złoża "A." w rejonie miejscowości D., działka 442, gm. D., pow. [...], woj. [...], na powierzchni całkowitej złoża wapieni 1,6 ha oraz kopaliny towarzyszącej - kruszywa naturalnego na powierzchni całkowitej 0,87 ha.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w tym postanowieniu stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. z 2018 r., poz. 2081), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.o.ś.".

Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W myśl zaś art. 63 ust. 1, w oparciu, o który organ stwierdziły potrzebę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu,

f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie,

g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek,

b) obszary wybrzeży i środowisko morskie,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej,

k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe;

3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania,

f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

g) możliwości ograniczenia oddziaływania.

Dodać przy tym należy, że rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne lub fakultatywne, określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) – powoływane w niniejszym uzasadnieniu także jako: "rozporządzenie". Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a) tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a) rozporządzenia bez względu na powierzchnię obszaru górniczego:

- jeżeli dotyczy torfu lub kredy jeziornej,

- na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, a jeżeli została sporządzona mapa zagrożenia powodziowego, na obszarach, o których mowa w art.88d ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne,

- na terenie gruntów leśnych lub w odległości nie większej niż 100 m od nich, na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. 1/ parki narodowe; 2/ rezerwaty przyrody; 3/ parki krajobrazowe; 4/ obszary chronionego krajobrazu; 5/ obszary Natura 2000; 8/ użytki ekologiczne; 9/ zespoły przyrodniczo-krajobrazowe), lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy (...).

Na tle powołanych regulacji kluczową w niniejszej sprawie kwestią, warunkującą poprawność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, stała się kwestia należytego ustalenia przez organy, czy wskazana działka nr 442 znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego - z uwagi na nieprecyzyjny opis jego granic zawarty w rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...].

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., przedmiotowa działka nr 442 znajduje w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Z kolei w ocenie skarżącego, działka nr 442 znajduje się poza terenem tego Parku. Zgromadzona przez niego dokumentacja potwierdza zaś, iż teren inwestycji znajduje się w otulinie Parku, co powoduje, że rozstrzygnięcie organu jest dla niego krzywdzące, bowiem rażąco narusza jego prawo własności i pomija słuszny interes społeczny.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie na aprobatę zasługuje stanowisko Kolegium, podtrzymujące wcześniej zajęte w tej kwestii stanowisko organu I instancji. Dokłada analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia pozwala bowiem na przyjęcie, iż organ ostatecznie – wbrew zarzutom skargi - w sposób definitywny stwierdził, że wspomniana działka nr 442 znajduje się granicach owego Parku, odnosząc się przy tym do kwestii nieprecyzyjności opisu tych granic i wskazując na argumenty rozstrzygające przedmiotową kwestię w obliczu nieprecyzyjności owego opisu (vide: rozważania na str. 6-7 zaskarżonego postanowienia).

W tym kontekście należy podkreślić, że celem rozstrzygnięcia występujących w sprawie wątpliwości co do przebiegu granicy działki nr 442 organ wystąpił do Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy działka nr 442 obręb [...]. znajduje się na terenie owego Parku. Dokładna lektura odpowiedzi Dyrektora zawartej w piśmie z dnia [...] daje podstawy, aby przyjąć w sposób niebudzący wątpliwości, że działka nr 442 znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Jak bowiem stwierdził Dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...], pomocnym i rozstrzygającym dla określenia granicy w przedmiotowym fragmencie (tj. dotyczącym działki nr 442): "powinno być rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie określenia obszaru [...] Parku Krajobrazowego (Dz.U.Woj. [...] Nr 20, poz. 114). Zawarty w treści rozporządzenia opis przebiegu granicy, w interesującym fragmencie, został sformułowany w następujący sposób: "[granica (od południa) dochodzi do szosy D. - B., po czym skręca na zachód do mostu w L., by następnie skręcić drogą leśną na północ. Po przebyciu 1,3 km mija punkt wysokościowy 205,2 m i skrajem lasu biegnie na NW, a wkrótce na N wzdłuż granicy rezerwatu "A w N."]". "Jednoznacznie zatem, granica na tym odcinku przebiega nra wschód od przedmiotowej działki (po wschodniej granicy działki nr 443) i włącza działkę nr 442 (w całości) w obszar chroniony [...] Parku Krajobrazowego". Organ podkreślił przy tym, że w uzasadnieniu do rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] (na podstawie którego straciło moc rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...]) potwierdzono, iż: "Granice Parku i otuliny pozostają bez zmian: zmianie nie ulega również powierzchnia Parku w granicach województwa [...]".

W ocenie Sądu, w tej sytuacji organy trafnie przyjęły, że z akt sprawy, w tym zwłaszcza przywołanej wyżej opinii, bezspornie wynika, że działka o nr 442, na której jest planowane wydobywanie kopalin, znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Poprawność tych ustaleń nie budzi zastrzeżeń, organ wykazał, które dowody wziął pod uwagę w niniejszej sprawie, wskazał też jakiego rodzaju przyczyny legły u podstaw nieuwzględnienia innych dowodów mających – zdaniem skarżącego - niejako potwierdzać fakt znajdowania się owej spornej działki w otulinie Parku. Przyczyną tego stanu rzeczy była ich niejedoznaczność. Oceny tej nie zmienia złożony na rozprawie dokument – zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...], albowiem dane wynikające z tego zaświadczenia były znane organowi I instancji, co wynika z analizy akt I instancji i czynił on je również przedmiotem swych rozważań w ramach oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielił w pełni stanowisko organu, iż skoro teren inwestycji znajduje się w granicach parku krajobrazowego, przedsięwzięcie zalicza się do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest zatem obowiązkowe), na terenie parku został ustanowiony zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to możliwość realizacji przedsięwzięcia na ww. terenie chronionym, została uzależniona od wykazania braku jego niekorzystnego wpływu na walory przyrodnicze parku krajobrazowego. Opinii RDOŚ nie pozostawiła bowiem w tym względzie wątpliwości, że – jak słusznie wywiodły organy - gwarancją prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji, w tym w szczególności na obszar parku krajobrazowego, będzie sporządzenie raportu środowiskowego.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że Kolegium, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, prawidłowo przyjęło, iż w stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do wydania w sprawie odmiennego rozstrzygnięcia, które nakazywałoby wyeliminować z obrotu rozstrzygnięcie organu I instancji, zgodnego z oczekiwaniem skarżącego, głównie z uwagi na okoliczność braku obowiązku sporządzenia raportu w odniesieniu do działki sąsiedniej nr 441. Ta jednak działka, co wynika z akt sprawy, leży poza granicami wspomnianego Parku.

Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, a w konsekwencji uznał zaskarżone postanowienie za odpowiadające przepisom prawa materialnego oraz podjęte z zachowaniem podstawowych reguł postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza z prawidłową realizacją obowiązków, jakie nakłada na organ art. 7 k.p.a. i pozostałe przepisy kształtujące przebieg postępowania wyjaśniającego w sprawie. W tym kontekście na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty pominięcia słusznego interesu społecznego w sprawie. Skarżący nie sprecyzował, na czym miałoby polegać w niniejszej sprawie pominięcie tego interesu, a stwierdzona potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określony zakres rapotu z całą pewnością służyć będą należytemu poszanowaniu interesu społecznego w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

RP