Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1350/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 187 § 1, art. 191, art. 193 § 1 i 6, art. 262 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Bartosz Wojciechowski, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1911/12 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1911/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 października 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2011 r.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 21 czerwca 2012 r., którą określono podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za II kwartał 2011 r. W ramach postępowania przeprowadzonego u podatnika organ ustalił, że podatnik ten zaniżył obrót i podatek należny z tytułu sprzedaży dwóch samochodów osobowych – Fiata Seicento (faktura VAT z dnia 15 kwietnia 2011 r.) i Fiata Punto (faktura VAT-marża z dnia 3 czerwca 2011 r.). Na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie organy ustaliły, że faktury dokumentujące zakwestionowane transakcje sprzedaży zawierały ceny niższe od tych, które zostały faktycznie uiszczone przez nabywców pojazdów. W przypadku samochodu marki Fiat Seicento zeznania M. P. potwierdziły, że rzeczywista cena samochodu wynosiła 5.000,00 zł. Podatnik przedłożył jej jednak wystawioną wcześniej fakturę na kwotę 1.792,11 zł, która - ze względu na tę niezgodność - nie została przez nią podpisana. M. P. próbowała następnie wyegzekwować od sprzedawcy prawidłową fakturę, na dowód czego przedłożyła dwa pisma, z których jedno zostało przez niego odebrane. Powyższe potwierdziły zeznania współwłaściciela samochodu – W. K. Podana przez świadków cena znalazła odzwierciedlenie w cenach rynkowych modelu przedmiotowego pojazdu, wynosiły one bowiem wg serwisu "otoMoto.pl" od 1.900,00 zł do 6.999,00 zł, zaś wg komputerowego systemu INFO-EKSPERT od 4.350,00 zł do 5.250,00 zł. Zafakturowana cena za samochód marki Fiat Punto wynosiła z kolei 3.492,00 zł. Tymczasem z zeznań jego nabywców w osobach A. L. oraz A. N. wynikało, że za samochód zapłacili kwotę w wysokości 10.500,00 zł. Początkowo nie zorientowali się, że faktura zawierała inną cenę, a gdy domagali się sprostowania, podatnik odmówił, twierdząc, że nie może zmienić wpisu w kasie fiskalnej. Później unikał też kontaktu z nabywcami, którzy wykryli poważne wady techniczne samochodu. Podana przez świadków cena znajduje odzwierciedlenie w cenach rynkowych. Ceny za model przedmiotowego samochodu wynosiły bowiem wg serwisu "otoMoto.pl" od 3.500,00 zł do 17.000,00 zł, zaś wg komputerowego systemu INFO-EKSPERT od 7.750,00 zł do 11.000,00 zł. W związku z powyższym organ przyjął, że w odniesieniu do Fiata Seicento, zafakturowana cena wynosi 1.792,11 zł, natomiast winna być przyjęta w kwocie 5.000,00 zł. Wartość brutto podlegała zatem zwiększeniu o 3.207,89 zł, co oznaczało, że skoro podstawa opodatkowania w tym przypadku podlega ustaleniu na zasadach ogólnych (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej u.p.t.u.)), gdyż samochód ten został nabyty od innego podatnika VAT na podstawie faktury z wyszczególnionym podatkiem VAT, to podatek należny z tytułu tej sprzedaży ulega zwiększeniu o 599,85 zł, a wartość netto o 2.608,04 zł. W odniesieniu zaś do Fiata Punto, zafakturowana cena wynosiła 3.492,00 zł, natomiast należało ją przyjąć w kwocie 10.500,00 zł. Wartość brutto podlegała zatem zwiększeniu o 7.008,00 zł. Z uwagi jednak na fakt, że w tym przypadku podstawa opodatkowania podlegała ustaleniu na zasadach szczególnych (art. 120 ust.4 u.p.t.u.), gdyż samochód ten został nabyty na podstawie umowy kupna-sprzedaży, to podstawę opodatkowania stanowiła marża będąca różnicą pomiędzy ceną sprzedaży a ceną nabycia. Z uwagi na fakt, że samochód ten został nabyty za 3.000,00 zł, a sprzedaż nastąpiła za 10.500,00 zł, marża wynosiła 7.500,00 zł. W związku zaś z tym, że podatnik przyjął do opodatkowania marżę w kwocie 492,00 zł, to wartość marży brutto podlegającej opodatkowaniu podlegała zwiększeniu o 7.008,00 zł, a więc o całą kwotę, o jaką zwiększono cenę sprzedaży. Zatem podatek należny z tytułu tej sprzedaży uległ zwiększeniu o 1.310,44 zł, a wartość netto o 5.697,56 zł.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. oraz o zasądzenie na rzecz podatnika kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił przy tym organom podatkowym naruszenie:

- art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej O.p.) przez bezpodstawne przyjęcie, że podatnik prowadził księgi podatkowe nierzetelnie lub w sposób wadliwy, w sytuacji gdy kwestionowane przez organ pierwszej instancji faktury sprzedażowe zostały wystawione prawidłowo i podpisane przez wystawcę i odbiorcę, którzy w ten sposób zaakceptowali ich treść w całości,

- art. 187 § 1 O.p. przez zaniechanie przesłuchania świadków J. P., A. C. i R. P. oraz nieustalonego z nazwiska i imienia męża M. P., choć osoby te mogły posiadać istotne informacje w sprawie,

- art. 191 O.p. przez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym wybiórczą ocenę dowodów z przesłuchania świadków, pomimo szeregu trudnych do wytłumaczenia wskazanych przez stronę sprzeczności w zeznaniach świadków M. P., W. K. oraz A. L. i A. N., a także poprzez dowolną ocenę dowodów w kwestii rzeczywistych cen sprzedaży przez podatnika przedmiotowych samochodów,

- art. 262 § 1 pkt 1 O.p. przez zaniechanie nałożenia środków dyscyplinujących na świadków J. P. i A. C. i niewyegzekwowanie od nich zeznań, mimo że organ dopuścił dowód z ich przesłuchania, jako mający znaczenie w sprawie.

2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

3.2. Sąd nie podzielił sformułowanych w skardze zastrzeżeń strony dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz jego wyników. Sąd wskazał, że dokonując ustaleń faktycznych organ korzystał z takich dowodów, jak: zeznania świadków (osób, które zakupiły pojazdy), przesłuchania strony, czy dokumentacja firmy podatnika. W sprawie sporządzono także protokół badania ksiąg.

Sąd podkreślił, że skarżący nie zdołał podważyć oceny poszczególnych dowodów dokonanej przez organy obu instancji, przede wszystkim zeznań świadków. Nie przedstawił dowodów wskazujących na to, że (wobec ustaleń dokonanych przez organy) kwoty uwidocznione na fakturach odpowiadały rzeczywistym kwotom transakcji sprzedaży samochodów. Skarżący negując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, wyłącznie poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych, w toku postępowania kontrolnego oraz podatkowego nie przedstawił żadnych przeciwdowodów, które podważałyby te ustalenia. Sąd podkreślił, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje m.in. zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu. Zarzut strony w tym zakresie nie może więc – zdaniem Sądu – sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami opisanymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, czy odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień – w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwał tego skarżący nie świadczy – zdaniem Sądu – o naruszeniu zasad postępowania podatkowego. Sąd uznał, że z akt sprawy wynika, iż materiał dowodowy został zebrany przez organy w sposób rzetelny i skrupulatny. Był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organy wyczerpały swoje możliwości dowodowe, natomiast jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organ podatkowy rozpatrzył nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Po wszechstronnej analizie zeznań złożonych przez skarżącego w kontekście wszystkich pozostałych dowodów zebranych w sprawie, w tym dowodów z zeznań świadków i dokumentów, organ podatkowy w pełni zasadnie uznał za niewiarygodne zeznania skarżącego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.3. Sąd wskazał, że organy przesłuchały strony spornych transakcji, tj. A. L., A. N., M. P. oraz W. K. Dodatkowo pozyskały dokumenty dotyczące zakupu przez skarżącego przedmiotowych samochodów (tj. fakturę 1A/01/2011 wystawioną przez J. P. dot. Fiata Seicento i umowę zakupu Fiata Punto z dnia 1 marca

2011 r. od A. C.). Organy przesłuchały skarżącego oraz zawnioskowanych przez niego świadków: M. D., L. D. oraz T. P. Organy dokonały także analizy cen samochodów marek Fiat Punto i Seicento rocznikowo odpowiadających tym, które były przedmiotem transakcji w serwisie ,,otomoto.pl." i INFO-EKSPERT. Zbadały również oferty sprzedaży umieszczone przez skarżącego w Internecie, analizując ceny podane w ofercie, numery rejestracyjne oferowanych samochodów, numery ich polis ubezpieczeniowych oraz numer telefonu kontaktowego podany w ofercie. Powyższe dane były zgodne z danymi zakupionych samochodów, a numer kontaktowy był numerem telefonu skarżącego. W ocenie Sądu, skarżący nie zdołał wykazać, że powyższe dane dotyczącego jego osoby i oferowanych przez niego pojazdów znalazły się na stronie internetowej z winy administratora i były nieprawdziwe. W sprawie uwzględniono także skierowane do skarżącego, pisma M. P., w których domagała się ona dokonania korekty faktury poprzez naniesienie rzeczywistej kwoty transakcji. Również A. L. prosił skarżącego o skorygowanie faktury i to zarówno w przedmiocie ceny transakcji, jak i danych adresowych A. L. i A. N., lecz skarżący odmówił sporządzenia korekty faktury, nawet w zakresie wadliwego adresu nabywców samochodu.

W opinii Sądu, organy wnikliwie i dokładnie skonfrontowały powyższy materiał dowodowy z zeznaniami świadków-nabywców samochodów i w sposób obiektywny ustaliły rzeczywiste kwoty transakcji.

3.4. Jako bezzasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 193 O.p. Podkreślił przy tym, że organy podatkowe, chcąc określić zobowiązanie podatkowe w innej wysokości niż wynikająca ze złożonych przez podatnika deklaracji sporządzonych na podstawie prowadzonej ewidencji dla potrzeb podatku VAT, muszą w pierwszej kolejności przeprowadzić postępowanie w zakresie nieuznania tych ewidencji za dowód w postępowaniu podatkowym, z uwagi na ich nierzetelność lub wadliwość, z zachowaniem reguł określonych w art. 193 § 6-8 O.p. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej dokonał badania ksiąg podatkowych (w tym także ewidencji zakupu VAT) w rozumieniu art. 193 § 6 O.p., co znajduje odzwierciedlenie w sporządzonym w dniu 12 kwietnia 2012 r. protokole z badania ksiąg odpowiadającym wymogom określonym w tym przepisie, w którym organ w związku z ustaleniami kontroli uznał ewidencje prowadzone przez skarżącego za nierzetelne w zakresie wymienionym w tym protokole, przyjmując, że te ewidencje w tej części nie będą stanowiły dowodu tego, co wynika z zapisów w nich dokonanych. W protokole tym zawarto prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia zastrzeżeń zgodne z zapisem art. 193 § 8 O.p.

3.5. Za nietrafny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również zarzut naruszenia art. 262 § 1 pkt 1 O.p. Sąd wskazał, że mimo, iż organy nie przesłuchały świadków J. P. i A. C. na okoliczność dokonanych przez nich transakcji sprzedaży samochodów Fiat Punto i Seicento skarżącemu, pozyskały do akt sprawy fakturę VAT nr 1A/01/2011 z 7 lutego 2011 r. (Fiat Seicento) i umowę sprzedaży Fiata Punto z dnia 1 marca 2011 r., które zawierały ceny sprzedaży tych pojazdów.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 w związku z art. 151 ustawy oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 O.p., a także art. 191, art. 193 § 6 i art. 262 § 1 pkt 1 O.p. przez wadliwe przyjęcie stanu faktycznego w sprawie oraz nieprzedstawienie w sposób dostateczny toku rozumowania, jakie stało się podstawą podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, a w konsekwencji oddalenie, zamiast uwzględnienia skargi i nieuchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, mimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za własne ustalenia organów podatkowych obu instancji zostały poczynione w sprzeczności z zasadą swobodnej oceny dowodów; powyższe błędy – zdaniem skarżącego – skutkowały nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem przez Sąd pierwszej instancji podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, a zatem uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.

4.2. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Sformułowanym zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 w związku z art. 151 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 O.p., a także art. 191, art. 193 § 6 i art. 262 § 1 pkt 1 O.p. strona skarżąca kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu odnośnie oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

5.2. Przede wszystkim nie można zgodzić się ze skarżącym, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób naruszający art. 141 § 4 P.p.s.a., z uwagi na to, że – jego zdaniem – w sprawie tej kontrola zaskarżonej decyzji została dokonana nieprawidłowo.

Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy organy podatkowe dokonały prawidłowego ustalenia, że skarżący sprzedał samochody Fiat Seicento i Fiat Punto za ceny wyższe od uwidocznionych na fakturach.

Akceptując trafność tego ustalenia dokonanego przez organy, Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, przedstawił tok rozumowania, w oparciu o który uznał ustalenia faktyczne organów za kompletne i prawidłowe, a także uzasadnione, w świetle reguł prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego i wiedzy ogólnej.

W szczególności Sąd pierwszej instancji ocenił zasadność postawionych w skardze zarzutów naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 O.p., uzasadniając dlaczego – jego zdaniem – materiał dowodowy w sprawie został zebrany przez organy podatkowe w sposób kompletny, rzetelny i skrupulatny (art. 187§1 O.p.) oraz oceniony logicznie i kompleksowo – zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.).

Sąd pierwszej instancji w kontekście tych zarzutów trafnie podniósł, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje m.in. zasada współdziałania, w oparciu o którą podatnik powinien przejawiać stosowną inicjatywę dowodową, w sytuacji gdy kwestionuje jakieś okoliczności faktyczne przyjęte przez organ, której to inicjatywy skarżący w spornym postępowaniu nie przejawił.

5.3. Za chybiony uznać należy przy tym zarzut naruszenia art. 187 § 1 O.p., w kontekście nieprzesłuchania J. P. i A. C. Fakt nieprzesłuchania tych osób nie ma bowiem – wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej – istotnego wpływu na wynik sprawy (por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) – w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym także wyjaśnień skarżącego. Osoby te miały być przesłuchane na okoliczności cen, za które skarżący nabył od nich samochody, które następnie zostały sprzedane w ramach spornych w tej sprawie transakcji. Uwzględnić jednak należy, że ceny nabycia tych samochodów, wynikające z faktur przedłożonych przez skarżącego nie były kwestionowane przez organy podatkowe, jak również sam skarżący potwierdzał ich rzetelność. W sytuacji zatem, gdy okoliczności, na które mieli zeznawać ci świadkowie nie były de facto sporne w tej sprawie, gdyż nikt ich nie kwestionował, nie było potrzeby przeprowadzania dowodów na te okoliczności (por. art. 188 O.p.). Odstąpienie zatem od przesłuchania tych osób w charakterze świadków, z uwagi na niestawianie się ich na wyznaczone terminy, nie narusza art. 187 § 1 O.p., jak również nie stanowi o naruszeniu art. 262 § 1 pkt 1 O.p., gdyż organ nie miał obowiązku dyscyplinować tych osób w trybie normy tego przepisu, ponieważ uznał, że ich zeznania nie są istotne dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy.

5.4. Bezpodstawne jest przy tym wywodzenie, w oparciu o ceny nabycia samochodów, nietrafności ustaleń co do wysokości cen ich zbycia. Określenie bowiem tych ostatnich w oparciu o zeznania nabywców tych samochodów, wsparte stosownymi dokumentami (np. korespondencją wzywającą do korekty faktur) oraz wykazanymi okolicznościami ich nabycia (np. wydruk ogłoszenia), czyni ocenę Sądu pierwszej instancji w tym zakresie za w pełni trafną. Nie ma przy tym potrzeby ponownego odnoszenia się do zarzutów kwestionujących ich wiarygodność, gdyż za w pełni trafną w tym zakresie uznać należy argumentację organu odwoławczego, zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji. W procesie dowodzenia występujące pewne niespójności w zeznaniach świadków muszą być analizowane z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), którą w tej sprawie organy podatkowe, przy akceptacji Sądu pierwszej instancji, zastosowały prawidłowo, logicznie wyjaśniając, z jakich względów określonym środkom dowodowym dano wiarę, a innym jej odmówiono. Odnosi się to również do okoliczności ogłoszenia zamieszczonego w serwisie "otomoto.pl", co do którego – wbrew argumentacji skargi kasacyjnej – zasadnie ustalono, że ogłoszenie to zostało wystawione przez skarżącego. Bezsporne jest bowiem, że na zdjęciu towarzyszącym temu ogłoszeniu widoczne są numery rejestracyjne samochodu będącego przedmiotem sprzedaży dokonanej przez skarżącego. Trafnie przy tym przyjęto, że nie można zgodzić się ze skarżącym, że mogło to być wynikiem błędu administratora serwisu ogłoszeniowego, który pomyłkowo zamieścił to zdjęcie do innego ogłoszenia. W ogłoszeniu tym zgadza się bowiem nie tylko numer rejestracyjny samochodu, lecz także numer telefonu skarżącego, a także fakt posiadania instalacji LPG, polisa z datą ważności do marca 2012 r. oraz cena samochodu, która – wg zeznań świadków – była ceną wyjściową, jaką skarżący żądał za ten samochód. Ponadto w toku prowadzonego postępowania w sprawie skarżący nie zaprzeczał, iż wystawiał ogłoszenia sprzedaży w serwisach internetowych. Skoro zatem administrator serwisu miał dostęp do zdjęć samochodu Fiat Punto, to jest to równoznaczne z tym, że skarżący wystawiał w tym serwisie ogłoszenie dotyczące tego samochodu, a mimo tego nie przedłożył go jako dokumentu świadczącego o innej ofercie jego sprzedaży niż ta, którą za dowód przyjęły organy podatkowe. Tym samym podnoszenie przez skarżącego, że pewne dane zawarte w tym ogłoszeniu nie odpowiadały prawdzie, nie może dyskredytować prawidłowości poczynionego w tym zakresie ustalenia, tym bardziej, że podawane w tego rodzaju ofertach informacje nie zawsze mają odzwierciedlenie w rzeczywistości.

Nieprzesłuchanie wnioskowanego na etapie skargi kasacyjnej świadka odnośnie tegoż ogłoszenia nie stanowi naruszenia art. 187 § 1 O.p., gdyż okoliczności dotyczące tego ogłoszenia nie budziły większych wątpliwości dowodowych, a skarżący nie wnioskował na etapie postępowania dowodowego konieczności ustalenia tegoż świadka i jego przesłuchania.

5.5. Nie ma również żadnych podstaw do zaakceptowania lansowanej w skardze kasacyjnej tezy, że to z uwagi na konflikt, w jaki popadli z M. D. na tle roszczeń cywilnych, nabywcy aut postanowili fałszywie obciążyć go w postępowaniu podatkowym, gdyż ich zeznania potwierdzają przedłożone przez nich dokumenty, a ponadto w sytuacji gdy świadkowie ci nie mogli się znać, podali jednakowe okoliczności towarzyszące dokonanym przez skarżącego transakcjom odnośnie otrzymania od niego nierzetelnych faktur dokumentujących sprzedaż tych aut i trudności w otrzymaniu dokumentów rzetelnych w tym przedmiocie.

5.6. Oczywistym jest, że wobec poczynionych ustaleń w kwestii faktycznych cen sprzedaży tych samochodów, doszło do ustalenia podstawy opodatkowania – w przypadku zbycia auta marki Fiat Punto – nieproporcjonalnie dużej w stosunku do ceny jego nabycia. W świetle jednak prezentowanego w sprawie przez skarżącego stanowiska co do wysokości ceny nabycia tego pojazdu, organy podatkowe – w świetle obowiązującej procedury podatkowej – uprawnione były do jego akceptacji, a skarżący musiał sobie zdawać sprawę z konsekwencji tego stanu rzeczy. Skoro skarżący nie negował dokumentów potwierdzających zakup samochodów Fiat Seicento oraz Fiat Punto, jak również widniejących w nich cen, organy podatkowe były uprawnione do uznania, iż przedłożone przez niego dokumenty zakupu mogą stanowić dowód w sprawie, a zatem stawiany na obecnym etapie postępowania zarzut nieprzesłuchania zbywców tych aut na okoliczność wysokości cen ich zbycia – należy uznać za niezasadny.

5.7. Za chybiony uznać należy także zarzut naruszenia art. 193 § 6 O.p.

Zarzutem tym skarżący nie tyle kwestionuje zastosowanie tego przepisu, lecz sam fakt uznania za nierzetelne jego ksiąg podatkowych, gdyż jego zdaniem nie było ku temu podstaw, z uwagi – jak stwierdził – na "oparcie się jedynie na gołosłownych zeznaniach części świadków negatywnie nastawionych do podatnika" co jego zdaniem "nie spełnia tego wymogu".

Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić, gdyż w sytuacji stwierdzenia, że kwestionowane przez skarżącego zeznania świadków – nabywców samochodów – są wiarygodne, organy podatkowe miały w pełni podstawę do zakwestionowania rzetelności ksiąg podatkowych podatnika w tym zakresie, a w konsekwencji do zastosowania art. 196 § 1 i 6 O.p.

5.8. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.