Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 251/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15, art. 138, art. 145 par. 1 pkt 5, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Referent stażysta Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 roku sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], a także postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania E. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako: k.p.a.), art. 2 pkt 4, 5, 5a, 17 lit. c i f, pkt 18 lit. f, art. 9 ust. 2, 3 i 4a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] orzekającej o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko M. S.

Jak wynika z akt sprawy, E. S. reprezentowana przez męża M. K., pismem z dnia 17 lutego 2014 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wyliczenia jej dochodu dokonano w sposób niezgodny z art. 9 ust. 4a ustawy. Organ I instancji przyjął bowiem do ustalenia dochodu na podstawie zaświadczenia ZUS kwotę 2273,20 zł, chociaż na zaświadczeniu widnieje odręczna adnotacja, że kwota ta obejmuje również wyrównanie za miesiąc kwiecień - nie została więc ustalona kwota miesięcznego dochodu. Ponadto ZUS nie przelał w miesiącu maju 2011 r. żadnej kwoty na konto strony - dowód historia rachunku oraz zaświadczenie ZUS z dnia 21 stycznia 2014 r. Nie został też spełniony warunek pobierania świadczenia w momencie przyznawania świadczenia alimentacyjnego bowiem wypłata świadczenia rehabilitacyjnego ustała z dniem 25 września 2011 r. co wprost wynika z przedłożonej przez stronę decyzji ZUS z dnia [...].

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. wznowił na wniosek strony postępowanie administracyjne ze względu na wystąpienie nowych okoliczności w sprawie. Pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. wystąpił z wnioskiem do ZUS w Ł. o udostępnienie danych dotyczących okresu przebywania strony na świadczeniu rehabilitacyjnym oraz wysokość świadczenia rehabilitacyjnego netto za miesiąc maj 2011 r. W odpowiedzi na powyższe, ZUS poinformował, że strona miała przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 29 kwietnia 2011 r. do 22 kwietnia 2012 r. Za miesiąc maj 2011 r. ubezpieczona otrzymała świadczenie w wysokości 2273,02 zł. netto. Mając powyższe na względzie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...].

W odwołaniu, E. S. wskazała, że podstawę wyliczenia dochodu na osobę w rodzinie stanowił dochód osiągnięty w 2010 r. powiększony o kwotę dochodu uzyskaną z miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty - art. 9 ust. 4a ustawy z dnia 7 września 2007 r. Odwołująca podkreśliła, że po pierwsze, za rok 2010 r. nastąpiła utrata zarobków z powodu utraty pracy, a następnie zakończenia okresu zasiłku chorobowego, po drugie pozostali członkowie rodziny nie osiągnęli żadnego dochodu w roku 2010, po trzecie strona wystąpiła do ZUS o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, po czwarte świadczenie takie otrzymała decyzją z dnia [...] na okres od 29 kwietnia 2011 r. do 25 września 2011 r., po piąte decyzja przyznająca świadczenie uprawomocniła się po 30 dniach od jej odbioru, po szóste pierwsze świadczenie ZUS wysłał na konto zainteresowanej w dniu 13 czerwca 2011 r. Strona podniosła, że wszystkie wymienione okoliczności znane były organowi I instancji w dniu [...] tj. w dniu wydawania decyzji o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego z wyjątkiem daty wysłania przez ZUS należności na konto uprawnionej. W dalszej części odwołania wskazano, że organ I instancji na podstawie zaświadczeń ZUS z dnia 16 stycznia 2012 r. i 11 grudnia 2014 r. uznał, że faktycznie nastąpiła wypłata tego świadczenia w miesiącu maju 2011 r. Na dowód, że żadna kwota z należnego świadczenia nie wpłynęła na jej konto, strona przedstawiła kserokopię historii rachunku za miesiąc maj 2011 r.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrzywszy wniesione odwołanie uznało, że należy powyższą decyzję utrzymać w mocy.

Kolegium przypomniało, iż pełnomocnik strony wnosząc o wznowienie argumentował, że błędnie został ustalony dochód na osobę w rodzinie strony - dochód z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego za maj 2011 r. został faktycznie wypłacony w dniu 13 czerwca 2011 r. W ocenie pełnomocnika jest to nowa okoliczność nieznana organowi I instancji w dniu [...] tj. w dniu wydania decyzji.

Organ wskazał, iż bezspornie dochód strony za 2010 r. w świetle art. 9 ust. 3 w związku z art. 2 pkt 17 lit. c i f ustawy jest dochodem utraconym zaś dochód z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego jest dochodem uzyskanym na podstawie art. 9 ust. 4a w związku z art. 2 pkt 18 lit. f ustawy. W niniejszej sprawie prawo do świadczenia rehabilitacyjnego zostało przyznane stronie przez ZUS od dnia 29 kwietnia 2011 r. zatem miesiącem następującym po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty jest miesiąc maj 2011 r. Dochód za okres od dnia 1 maja 2011 r. do dnia 31 maja 2011 r. w wysokości 2273,02 zł został wypłacony w dniu 13 czerwca 2011 r. i dochód ten stanowi podstawę do wyliczenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W świetle powyższego, dochód na osobę w rodzinie strony wynosi: 2273,02 zł : 2 osoby = 1136,51 zł i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej. Kolegium stwierdziło, iż okoliczności podnoszone przez pełnomocnika nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] bowiem w świetle regulacji art. 9 ust. 4a ustawy rzeczywista data wpływu dochodu na konto z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Organ dodał, że nawet gdyby przyjąć twierdzenie pełnomocnika, iż strona uzyskała pierwszy dochód z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego dopiero w miesiącu czerwcu 2011 r. to miesiącem następującym po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty byłby lipiec 2011 r. (wysokość świadczenia rehabilitacyjnego wypłaconego w lipcu 2011 r. za okres od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r.) w wysokości 2199,60 zł. W tym przypadku dochód na osobę w rodzinie wyniósł 1099,80 zł i również przekroczył kryterium dochodowe tj. kwotę 725,00 zł.

Ponadto Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniem pełnomocnika, że strona nie uzyskiwała dochodu z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego w dniu ustalania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko gdyż nie znajduje ono oparcia w zebranym materiale dowodowym. Organ I instancji ustalał to prawo w dniu 13 lutego 2012 r., a jak wynika z zaświadczenia ZUS, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zostało przyznane stronie na okres od 29 kwietnia 2011 r. do dnia 22 kwietnia 2012 r. Po zaprzestaniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego ZUS decyzją z dnia [...] przyznał E. S. prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na okres od dnia 23 kwietnia 2012 r. do dnia 31 października 2012 r. W związku z utratą dochodu z tytułu świadczenia rehabilitacyjnego strona w dniu 8 maja 2012 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko, po rozpatrzeniu którego organ I instancji decyzją z dnia [...] przyznał stronie wnioskowane świadczenie na okres od 1 maja 2012 r. do 30 września 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako podjętych z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wywiodła, iż organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na treści zaświadczenia ZUS informującego o wypłaconym zasiłku rehabilitacyjnym za miesiąc maj 2011 r., które to zaświadczenie jest co najmniej nieprawdziwe choć tak naprawdę jest zaświadczeniem sfałszowanym przez ZUS (fakt ten potwierdza zaświadczenie wydane przez ZUS na prośbę wnioskodawczyni w dniu 21 stycznia 2014 r.) oraz na tym, że świadczenie to było pobierane w czasie rozpatrywania wniosku, złożonego przez zainteresowaną w dniu 17 stycznia 2012 r. Skarżąca dodatkowo zarzuciła organom obu instancji nieuprawnioną interpretację art. 9 ust. 4a ustawy. Organ twierdzi, iż w świetle regulacji art. 9 ust. 4a, rzeczywista data wpływu na konto świadczenia pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z treścią ust. 4a ustawodawca rzeczywiście nic nie pisze na temat daty wpływu świadczenia ale nie pisze też, że data wpływu na konto świadczenia nie ma wpływu na wynik sprawy jak twierdzi organ. Skarżąca podkreśliła, iż rzeczywiście świadczenie rehabilitacyjne było pobierane przez stronę w podanym przez ZUS okresie tyle tylko, że w tym okresie ZUS wydał 3 decyzje. Ponieważ zgodnie z zapisem art. 2 pkt 17 lit. f ustawy utrata prawa do świadczenia rehabilitacyjnego jest utratą dochodu a przyjęty przez organ I instancji okres pobierania zasiłku rehabilitacyjnego skończył się 25 września 2011 r. nie został więc spełniony wynikający z art. 9 ust. 4a obowiązek pobierania zasiłku w dniu podejmowania decyzji o przyznaniu świadczenia alimentacyjnego – [...]. Zdaniem pełnomocnika, pomimo tej samej nazwy świadczenia, jego uzyskanie każdorazowo wymaga spełnienia określonych procedur, które są wykonywane z reguły po ustaniu okresu, na który zostało ono przyznane co uzasadnia uznanie, że utrata świadczenia zgodnie z zapisem art. 2 pkt 17 lit. f nastąpiła z zakończeniem okresu na który zostało przyznane tym bardziej, że zmienia się również wysokość świadczenia. O wszystkich decyzjach odnośnie przyznawanych świadczeń strona informowała Prezydenta Miasta Ł. przy składaniu kolejnych wniosków o przyznanie świadczeń.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, niemniej z innych niż powołane w skardze powodów.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż orzeczenie o wyeliminowaniu z obrotu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wymienionych w sentencji wyroku było niezbędne, gdyż wszystkie zostały wydane co najmniej przedwcześnie.

Lektura dokumentów sprawy wskazuje, iż intencją strony skarżącej było wszczęcie trybu nadzwyczajnego, który dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Kontrola taka przeprowadzana jest wyłącznie w zakresie enumeratywnie określonych przez ustawodawcę przesłanek, wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a. Dla niniejszej sprawy istotne jest, iż jest to tryb obwarowany szeregiem wymogów formalnoprawnych. I co istotne, wniosek o wznowienie postępowania nie może zostać złożony w dowolnie wybranym przez wnioskodawcę terminie. W przepisie art. 148 k.p.a. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Żeby jednak do takich ocen mogło dojść organ, do którego podanie wpłynęło, musi wcześniej podjąć szereg czynności właściwych dla każdego postępowania administracyjnego (poczynając od badania wymagań formalnych pisma, dalej ustalając czy wniosek dotyczy w ogóle sprawy administracyjnej, dalej jaki jest jego przedmiot, następnie zbadać właściwość rzeczową i miejscową, ustalić z urzędu, które osoby będą stronami w postępowaniu administracyjnym wszczynanym z urzędu lub na żądanie jednej ze stron, itd.). Wynik tych wstępnych badań daje dopiero możliwość formułowania dalszych wniosków procesowych.

Ważne jest, iż organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Jednocześnie, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywa na organach obu instancji. Poprzez badanie należy rozumieć swobodną ocenę przedstawionych przez stronę dowodów na okoliczność dochowania przez nią terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1901/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 489/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2013 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 714/12 – wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy przypomnieć trzeba, iż występując o wznowienie postępowania skarżąca, działająca przez swego pełnomocnika, jako przesłankę wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zarzuciła, iż wyliczenia jej dochodu dokonano w sposób niezgodny z art. 9 ust. 4a ustawy, organ I instancji przyjął bowiem do ustalenia dochodu, kwotę świadczenia za maj 2011 r., w sytuacji – gdy jak wynika z zaświadczenia ZUS z dnia 21 stycznia 2014 r. – świadczenie to zostało wypłacone stronie w dniu 13 czerwca 2011 r.

Co jednak ważne, wskazując na tę przesłankę wznowienia postępowania strona winna zachować termin opisany w art. 148 § 1 k.p.a., a przede wszystkim w ramach czynności wstępnych organ powinien był zweryfikować, czy składając wniosek z dnia 17 lutego 2014 r. o wznowienie postępowania skarżąca zachowała termin jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Analiza akt administracyjnych sprawy nie wskazuje aby organ podjął w tym zakresie jakiekolwiek czynności wyjaśniające. Organ dokonał jedynie oceny, czy okoliczność, na którą wskazuje pełnomocnik jest nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji a nieznaną organowi. I na tej podstawie organ I instancji w dniu [...] wydał postanowienie o wznowieniu postępowania.

W ocenie Sądu, w świetle obowiązujących przepisów prawa i braku ustaleń faktycznych w tym zakresie, niezbędne było wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia o wznowieniu postępowania, a co za tym zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Organ I instancji z niezrozumiałych, w świetle brzmienia przywołanych wcześniej przepisów, przyczyn nie podjął się ustalenia czy strona zachowała termin do wystąpienia o wznowienie postępowania. W żadnym z podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć nie ma najmniejszej wzmianki, która świadczyłaby, iż takiej oceny organ I instancji, a za nim organ odwoławczy dokonał. Gdyby bowiem organ II instancji realizując swoje ustawowe obowiązki wynikające z art. 15 w związku z art. 138 k.p.a. przeanalizował sprawę na nowo, wówczas umorzyłby postępowanie. Uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie, jako warunek jego skuteczności, powinno wprawdzie skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowił postępowanie, powinien je umorzyć (wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 644/13).

Trudno bowiem podzielić ocenę strony, iż o nowej okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu uzyskania zaświadczenia ZUS z dnia 21 stycznia 2014 r., zatem pismo z dnia 17 lutego 2014 r. zawierające żądanie wznowienia zostało złożone z zachowaniem omawianego terminu.

Jeżeli podstawą wznowienia postępowania ma być sytuacja opisana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, to nie ulega wątpliwości, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się o tych okolicznościach faktycznych lub dowodach. Przepis ten nie daje żadnych podstaw do tego, aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się, że organ administracji nie uwzględnił tych okoliczności lub dowodów (wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2083/11).

Podkreślić należy, iż zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest okolicznością faktyczną, która winna być w sposób obiektywny ustalona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Analizując w tym zakresie akta niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, iż nie sposób nawet hipotetycznie przyjąć, że termin jednego miesiąca należy liczyć od dnia 21 stycznia 2014 r. – dnia wystawienia zaświadczenia przez ZUS. W przepisie art. 148 § 1 k.p.a. ustawodawca zaznaczył, iż termin jednego miesiąca ma być liczony od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie taką okolicznością jest fakt, iż wypłaty świadczenia za maj 2011 roku ZUS dokonał w dniu 13 czerwca 2011 r. Taką okolicznością faktyczną nie jest bowiem fakt uzyskania przez stronę stosownego zaświadczenia potwierdzającego tę okoliczność. A skoro tak, to stwierdzić trzeba, iż o okoliczności faktycznej, na którą wskazuje strona, jako przesłankę wznowienia postępowania, skarżąca dowiedziała się co najmniej w dniu 13 czerwca 2011 r. tj. w dniu, w którym ZUS dokonał wpłaty na jej konto bankowe. Oznacza to zatem, iż strona nie zachowała terminu opisanego w art. 148 § 1 k.p.a. a ustalenie to obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia organu I instancji z dnia [...] i w konsekwencji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

A. P.