Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 697/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2007 r. sprawy ze skargi I. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) po rozpoznaniu odwołania I. L. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w zakresie nałożenia na w/w kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia GITD wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust.1, art. 8 ust. 3 pkt 3, art. 11 ust. 3, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.2 załącznika do w/w ustawy o transporcie drogowym (dalej powoływanej jako: utd).

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] sierpnia 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości S. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] prowadzonego przez pracownika I. L., która jest przedsiębiorcą wpisanym do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta S. (v. zaświadczenie o wpisie z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...], protokół kontroli [...]). Na naczepie był przewożony samochód [...]. Przejazd był dokonywany do miejscowości K. do zakładu naprawczego, gdzie miały być naprawiane obydwa samochody.

W toku postępowania administracyjnego I. L. wyjaśniła, że zarówno samochód [...], jak i przewożony [...] w chwili kontroli należały do niej, gdyż kupiła oba pojazdy w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej: "sprzedaż detaliczna pojazdów mechanicznych, transport drogowy towarów". Strona podała także, iż obydwa pojazdy będąc towarami handlowymi nie są ujęte w ewidencji środków trwałych i nie są wykorzystywane do świadczenia usług przewozowych. W trakcie postępowania okazano: licencję Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzieloną I. L. w dniu [...] lipca 2004 r. na okres 15 lat, licencję Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną do [...] kwietnia 2010 roku, umowę o pracę zawartą w dniu [...] grudnia 2005 r. z kierującym pojazdem, kopie faktur zakupu pojazdów [...] i [...]. Organ ustalił ponadto, iż skontrolowany pojazd nie został zgłoszony do w/w licencji (v. pisma Starostwa Powiatowego w S. z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz Biura [...] z [...] września 2006 r.).

Zdaniem organu w omówionym wyżej stanie faktycznym strona wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji wobec czego należało nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8000 złotych zgodnie z l.p. 1.2 załącznika do utd.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przedmiotowej kontroli poddano także przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy. Stwierdzono w tym zakresie uchybienia, za co nałożono na I. L. karę pieniężną w wysokości 1000 złotych. Jednakże w tej części strona nie zaskarżyła decyzji organu I instancji, stąd powyższa kara nie jest przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji GITD wskazał, że jeżeli przedsiębiorca wykonuje przewóz drogowy na potrzeby własne w zakresie uprawnień wynikających z licencji to może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie a zatem zgłoszonymi do licencji, a w praktyce wskazanymi we wniosku o udzielnie licencji. Tymczasem, co jest w ocenie organu bezsporne, przedsiębiorca nie zgłosił organowi który udzielił licencji zmian danych, o których mowa w art. 8 utd, co uniemożliwia przyjęcie, iż w chwili kontroli wykonywano przewóz na potrzeby własne.

Z omówioną wyżej decyzją GITD z dnia [...] lutego 2007 r. nie zgodziła się I. L. i wniosła do tutejszego Sądu skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, w skardze zarzucił naruszenie:

1) art. 5 ust.1 u.t.d. przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że przewóz wykonywany dnia [...] sierpnia 2006 r. był przewozem wymagającym wpisu skontrolowanego pojazdu do licencji na wykonywanie transportu drogowego;

2) art. 4 ust.4 w zw. z art. 33 ust.1 utd poprzez pominięcie faktu, że przedmiotowy przewóz wykonywany przez I. L. był przewozem niezarobkowym a więc przewozem na potrzeby własne.

Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 8000 złotych i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podkreślono, że w trakcie przewozu nie wykonywano uprawnień wynikających z licencji, których szczególną cechą jest ich zarobkowy charakter a jedynie przewóz ten dotyczył wykonywania czynności związanych z potrzebami własnymi prowadzonej przez I. L. działalności a polegającymi na technicznym przygotowaniu samochodów do ich odsprzedaży w zakładzie mechanicznym. Jeszcze raz zaakcentowano, że obydwa pojazdy (przewożący i przewożony) przeznaczone były do sprzedaży a sporny przewóz nie miał zarobkowego charakteru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne lub procesowe. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...], która zapadła po rozpoznaniu odwołania I. L. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w zakresie nałożenia na w/w kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji,

Zdaniem Sądu, przeprowadzona kontrola sądowa we wskazanym na wstępie rozważań zakresie nie wykazała naruszenia przez organy prawa materialnego a także prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego przedmiotowa skarga podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrolując zakwestionowaną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopatrzył się (z urzędu) po stronie organu uchybień proceduralnych, które z uwagi na to, że nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, nie mogły prowadzić do uwzględnienia skargi. Organ mianowicie:

1) nieprawidłowo oznaczył stronę zarówno w protokole kontroli, jak i w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego (k. 13, 29 akt adm.) wskazując jako adresata Firmę Handlowo Usługową I. L., co sugeruje, iż zawiadomienie skierowano do podmiotu nie posiadającego zdolności administracyjnoprawnej;

2) jako adresata decyzji pierwszoinstancyjnej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego również wskazał Firmę Handlowo Usługową I. L., natomiast organ odwoławczy: I. L. - Firma Handlowo Usługowa, co także powoduje wątpliwość wskazaną w punkcie poprzednim.

Jednakże, zdaniem Sądu, pierwsze z wymienionych uchybień, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż strona pomimo wadliwie sformułowanego adresata zawiadomienia o wszczęciu postępowania podjęła czynności procesowe w celu obrony swoich praw nie mając żadnych wątpliwości, co do tego, że postępowanie administracyjne toczy się wobec przedsiębiorcy I. L.. Na powyższe wskazuje m.in. pismo skarżącej z dnia [...] października 2006 r. zatytułowane "[...]" w którym nawiązuje do w/w zawiadomienia. Odnośnie uchybienia wymienionego w punkcie 2, Sąd uznał, że skierowanie decyzji do strony określonej jako Firma Handlowo Usługowa I. L. (decyzja WITD) oraz I. L. - Firma Handlowo Usługowa (decyzja GITD) jest skierowane w istocie do przedsiębiorcy tj. I. L. posiadającej zdolność administracyjnoprawną. Nie budzi wątpliwości, że prawidłowo adresatem decyzji powinna być jedynie I. L. (ewentualnie z dodatkowym oznaczeniem: "prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa). Stanowisko Sądu, ostatecznie akceptujące powyższe uchybienia oparte jest na szczegółowej analizie treści zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] marca 2005 r. (k. 39 akt adm.) Z omawianego dokumentu wynika bowiem, iż pod numerem Nr [...] Prezydent Miasta S. dokonał następującego wpisu: oznaczenie przedsiębiorcy: "L. I.", nazwa: " Firma Handlowo- Usługowa". W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, adresatem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji WITD jest w istocie I. L..

Z inną sytuacją mielibyśmy bowiem do czynienia, gdyby nazwa firmy wpisana do ewidencji brzmiała: "Firma Handlowo Usługowa I. L.", wówczas wskazanie jako adresata decyzji pełnej nazwy firmy tj. "Firma Handlowo Usługowa I. L., świadczyłoby o wadliwości decyzji w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, ponieważ decyzja byłaby skierowana do podmiotu nie posiadającego zdolności prawnej (podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 106/06 – niepubl.).

Przechodząc do zarzutów skargi uznać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż strona wadliwie zinterpretowała zastosowane w niniejszej sprawie przepisy. Skarżąca podnosi, że wykonywała przewóz na potrzeby własne w rozumieniu 4 pkt 4 utd natomiast nie wykonywała uprawnień wynikających z licencji, gdyż był to przewóz niezarobkowy, w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. I. L. wskazuje ponadto, że posiadanie przez nią licencji na wykonywanie transportu drogowego zwalniało stronę od legitymowania się zaświadczeniem na wykonywanie przewozów na potrzeby własne.

Odpierając przedstawione stanowisko (z zastrzeżeniem, że drugi z prezentowanych poglądów jest słuszny) w pierwszej kolejności należy wskazać, iż strona wykonuje działalność gospodarczą polegającą m.in. na sprzedaży detalicznej i hurtowej pojazdów samochodowych, konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych. Nadto przedmiotem działalności skarżącej jest również transport drogowy. Powyższe wynika z treści omówionego wyżej zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

W tym stanie rzeczy rzeczą organu było ustalenie w toku postępowania administracyjnego, czy stan faktyczny sprawy tj. przewóz samochodu marki [...] pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] do zakładu naprawczego stanowił:

a) "przewóz na potrzeby własne" w rozumieniu art. 4 pkt 4 utd w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży detalicznej i hurtowej pojazdów samochodowych, konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych bądź;

b) transport drogowy rzeczy wykonywany na podstawie licencji posiadanych przez skarżącą, ewentualnie:

c) przewóz, do którego nie stosuje się przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ przyjął, że wykonywany w chwili kontroli przewóz nie spełnia warunków przewozu na potrzeby własne, natomiast stanowił on transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Zdaniem Sądu, stanowisko organu administracji jest prawidłowe.

I

Przewóz na potrzeby własne

Zdaniem Sądu przewóz wykonywany przez skarżącą w chwili kontroli nie był przewozem na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 utd z następujących względów:

Aby uznać konkretny przewóz za przewóz na potrzeby własne muszą być spełnione (kumulatywnie) przesłanki wymienione w powołanym art. 4 pkt 4 utd. Musi to być więc każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W rozpatrywanej sprawie wykonywanie przewozu samochodu marki [...] do stacji napraw pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą nie było przewozem na potrzeby własne w rozumieniu w/w przepisu, ponieważ [...] nie był przeznaczony do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, gdyż został nabyty przez skarżącą tylko i wyłącznie w celu sprzedaży w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, której przedmiotem jest - co już akcentowano – m.in. sprzedaż pojazdów samochodowych. Strona zresztą nie tylko nie kwestionowała tego ustalenia, ale również wielokrotnie akcentowała, iż w/w pojazd nie był przeznaczony do wykonywania transportu drogowego a jedynie był pojazdem zakupionym tylko i wyłącznie w celu sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślała także, iż pojazd nie był ujęty w środkach trwałych firmy.

Z inną sytuacją mielibyśmy do czynienia, gdyby sporny pojazd był na dzień kontroli zgłoszony do udzielonej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Wówczas strona mogłaby wykonywać nim przewozy na potrzeby własne bez konieczności uzyskiwania stosownego zezwolenia na wykonywanie takiego przewozu a to z uwagi na treść art. 33 ust. 2 pkt 3 utd., który zwalnia z obowiązku uzyskania omawianego zaświadczenia przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Stąd zasadnym było badanie przez organ, czy przedmiotowy pojazd ([...]) był zgłoszony do okazanej w toku postępowania administracyjnego licencji udzielonej skarżącej.

Konieczność wykonywania transportu drogowego (a określenie to – co należy podkreślić - obejmuje również niezarobkowy przewóz drogowy - art. 4 pkt 4 utd), pojazdem zgłoszonym do licencji wynika m.in. z zestawienia unormowań zawartych w art. 11 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 3 pkt 8 utd które stanowią, że licencji udziela się na określony pojazd. Ponadto przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują sytuację, że jeżeli następują jakiekolwiek określone w jej art. 8 zmiany u przewoźnika posiadającego licencję, obowiązany jest on na piśmie zgłaszać je organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust.1 utd), a jeżeli zmiany dotyczą między innymi rodzaju pojazdu, to - jak wynika z ust. 2 powołanego przepisu - przedsiębiorca obowiązany jest wystąpić z wnioskiem o zmianę licencji. Gdyby zatem skarżąca w dniu kontroli dysponowała dokumentami, z których by wynikało, że skontrolowany pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zgłoszony do posiadanej licencji w chwili jej udzielania, ewentualnie że został złożony wniosek o zmianę licencji w zakresie rodzaju pojazdu (w tej sprawie przez "dopisanie" do licencji auta marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]) a strona dopełniła obowiązku z art. 14 ust.1 i 2 utd. nie byłoby podstaw do nałożenia przedmiotowej kary pieniężnej.

Konsekwencją przyjęcia, że wykonywany przewóz nie spełniał warunków określonych w art. 4 pkt 4 utd jest stwierdzenie, iż w chwili kontroli był wykonywany transport drogowy. Powyższe wynika z treści art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym który stanowi, że określenie "transport drogowy" obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w punkcie 4 art. 4 utd.

II

Wykonywanie transportu drogowego

Skoro z przyczyn podanych wyżej należało uznać, że skarżąca wykonywała w chwili kontroli transport drogowy organ administracji miał za zadanie ustalić, czy I. L. posiadała licencję na wykonywanie takiego transportu, gdyż zgodnie z art. 5 ust.1 utd "podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji" (w niniejszej sprawie licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy). Jak już wskazano, skarżąca legitymowała się stosowną licencją.

Ponieważ w ustawie o transporcie drogowym na dzień kontroli przewidziana była kara pieniężna w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (pkt 1.2 załącznika) organ prawidłowo czynił ustalenia czy skontrolowany pojazd którym był wykonywany transport drogowy był zgłoszony do okazanych w toku postępowania licencji. Wobec stwierdzenia, iż pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie był zgłoszony do posiadanych przez skarżącą licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, prawidłowo została nałożona na przedsiębiorcę I. L. kara pieniężna w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako nie znajdującą uzasadnienia w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.