Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 138/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 2 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r.

Decyzja została doręczone stronie w trybie awizo ze skutkiem doręczenia w dniu [...] czerwca 2016 r.

W dniu [...] stycznia 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję organu II instancji. Wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu wskazał, że decyzja nie została skarżącemu doręczona. O decyzji dowiedział się dopiero po otrzymaniu w dniu [...] stycznia 2017 r. upomnienia od Dyrektora Izby Celnej w S..

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że w okresie gdy doręczano decyzję z dnia [...] maja 2016 r. stale przebywał pod adresem, pod który miała być doręczona przesyłka. Nie otrzymał jednak przesyłki ani też zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Zdaniem skarżącego nie byłoby możliwe, przy prawidłowym doręczeniu, aby nie odebrał przesyłki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Analizując przedmiotową sprawę w zakresie powyższych przesłanek ustawowych Sąd stwierdził, że wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie był zasadny.

Zgodnie z poglądami orzecznictwa i doktryny o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (m. in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Taką przeszkodą

może być siła wyższa oraz niektóre zdarzenia losowe. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego obiektywnych reguł starannego działania.

Instytucja przywrócenia terminu posiada zatem charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97).

Z akt przedmiotowego postępowania wynika, że decyzja z dnia [...] maja 2016 r. została doręczone w trybie awizo ze skutkiem doręczenia z dniem [...] czerwca 2016 r. (k. 116 akt administracyjnych). Przesyłka była podwójnie awizowana – w dniu [...] i [...] maja 2016 r. Pozostawiono ją do odbioru przez skarżącego w Urzędzie Pocztowym G. 1.

W aktach sprawy nie ma adnotacji poczty z której wynikałoby w jakikolwiek sposób, że doręczenia w trybie awizo dokonano z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący we własnym zakresie nie wnioskował o czynności kontrolne poczty w powyższym zakresie.

Skarżący nie wykazał zatem ostatecznie, że były podstawy faktyczne do przyjęcia, iż skarżący nie otrzymał zawiadomienia o doręczeniu pisma w trybie awizo. Twierdzenia skarżącego są gołosłowne, niczym nie zostały uprawdopodobnione. Ponadto skarżący na wcześniejszym etapie brał udział w postępowaniu, składając chociażby odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdawał sobie zatem sprawę z tego, że zostanie także skarżącemu doręczona decyzja organu II instancji.

Z tego powodu należało odmówić przywrócenia terminu, o czym postanowiono w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.