Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 901/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].05.2013 r. znak [...].

Powołaną wyżej decyzją, po wznowieniu z urzędu postanowieniem z dnia [...].10.2012 r. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].03.2012 r. znak: [...] ustalającą – na wniosek Z. G. – warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie budynku gospodarczego i zmianie jego sposobu użytkowania na budynek mieszkalno-handlowo-usługowy (sklep z artykułami budowlanymi, usługi krawieckie i zegarmistrzowskie), przewidzianej do realizacji na działce nr 1081/1 położonej w J. oraz budowie zjazdu z drogi powiatowej organ pierwszej instancji:

1. uchylił ww. decyzję własną z dnia [...].03.2012 r. znak: [...] w sprawie warunków zabudowy,

2. odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Organ I instancji ustalił, że w sprawie zachodziła konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Gminy [...] znak: [...] z dnia [...] marca 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Opisane w tym przepisie stanowisko innego organu to wymagane w art. 53 ust. 4pkt 11b ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienie z dyrektorem właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem znak: [...] z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej do realizacji inwestycji uzasadniając swoje stanowisko tym, iż teren objęty inwestycją zlokalizowany jest w zlewni rzeki [...] ujętej w sporządzonym przez Dyrektora RZGW opracowaniu pn. "Określenie zagrożenia powodziowego w zlewni W." mającym na celu zaktualizowanie zasięgów wód prawdopodobnych, zawartych w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni W.". Jak wynika z wymienionego powyżej opracowania Dyrektora RZGW analizowany teren zagrożony jest zalaniem wodami powodziowymi o wysokim prawdopodobieństwie występowania raz na 10 lat rzeki [...] (i każdą o mniejszym prawdopodobieństwie występowania). Orientacyjne rzędne zwierciadeł wód prawdopodobnych [...] na wysokości działki nr 1081/1 wynoszą: Q 1% - 254,3m n.p.m., a Q 10% - 253,6m n.p.m, co oznacza, że w czasie przepływu Q1% rzeki, ww. działka zagrożona jest zalaniem wodami powodziowymi o wysokości do 1,00 m.

Na wyżej wymienione postanowienie złożył zażalenie radca prawny D. D. reprezentujący P. Z.G., do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej W. S. postanowieniem znak: [...] z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Podstawą prawną decyzji organu I instancji były przepisy art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 59 ust. 1, ust. 2, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 i art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołanie od ww. decyzji złożył P. Z.G., zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów mających wpływ na treść wydanej decyzji a mianowicie:

1. naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy) a to: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 i art. 104 k.p.a.

2. naruszenie prawa materialnego: art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 i art. 53 ust. 4 poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu odwołania wyjaśnia, że organ I instancji będąc obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, orzekł co do istoty sprawy przed wyczerpaniem "drogi odwoławczej w postępowaniu w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy..." Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...].05.2013 r. Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, które ma kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Niewyczerpanie "drogi odwoławczej w postępowaniu przed organem współdziałającym przekreśla możliwość rozstrzygnięcia sprawy co do istoty po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego z urzędu zgodnie z art. 146 § 1 pkt 6". Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych przepisami art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego pomimo niewyczerpania drogi odwoławczej od postanowienia Prezesa KZGW wydał decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty. Organ wadliwie przyjął, że negatywne stanowisko Prezesa KZGW jest wystarczające do odmowy ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji gdy stanowisko to zostało zaskarżone do WSA. Ponadto skarżący spełnił wymagania dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy, z wyjątkiem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez Prezesa KZGW. Na postanowienie Prezesa KZGW została złożona skarga do WSA wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, natomiast decyzja o odmowie wydania warunków zabudowy została wydana przed upływem terminu do złożenia skargi.

Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jednocześnie na podstawie art. 135 k.p.a. wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia "[...] czerwca 2013 r." ze względu na grożącą skarżącemu szkodę, gdyż poczynił on znaczne inwestycje w celu przygotowania się do podjęcia działalności gospodarczej na działce, która obejmuje przedmiot "skargi".

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. – powołaną na wstępie – SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].05.2013 r. SKO ustaliło, że przedmiotem odwołania jest wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja uchylająca dotychczasową decyzję z dnia [...].03.2012 r. znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie budynku gospodarczego i zmianie jego sposobu użytkowania na budynek mieszkalno-handlowo-usługowy, na działce nr 1081/1 położonej w J. oraz budowie zjazdu z drogi powiatowej i odmawiająca ustalenia warunków dla ww. inwestycji. W niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte z urzędu (tzn. z inicjatywy organu), a jako podstawa wznowienia została wskazana treść art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (por. postanowienie z dnia [...].10.2012 r.), który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Dotyczy to sytuacji, gdy obowiązek współdziałania został ustanowiony przepisami prawa materialnego. W konkretnym przypadku takimi przepisami są art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647, z późn. zm.)- zwanej dalej u.p.z.p.

Z przepisów tych wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, w szczególności z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 88 d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145), w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (tj. m. in. w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią). Organ I instancji ustalił, że teren inwestycji znajduje się w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią, który zgodnie z zgodnie z art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159) uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, (w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne).

Wobec tego organ prawidłowo wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie - kierując się wyżej przytoczonymi zasadami - organ zasadnie zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej Dyrektor RZGW) o uzgodnienie projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...].11.2012 r. znak: [...] Dyrektor RZGW odmówił uzgodnienia projektu tej decyzji. Negatywne stanowisko w tej sprawie zostało zaakceptowane przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, który postanowieniem z dnia [...].05.2013 r. (data wpływu do organu 13.05.2013 r.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora RZGW. Odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Tym samu organ I instancji zasadnie uchylił dotychczasową decyzję własną z dnia [...].03.2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i odmówił ustalenia warunków zabudowy w tym zakresie.

W odniesieniu do zarzutu odwołania, dotyczącego wydania zaskarżonej decyzji przed wyczerpaniem "drogi odwoławczej w postępowaniu w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy", stwierdzić należy, iż jest on chybiony. Poza sporem jest okoliczność, że organ właściwy (tj. prowadzący postępowanie główne, w tym przypadku Burmistrz Gminy [...]) może bowiem wydać decyzję w sprawie wymagającej współdziałania po zakończeniu postępowania organu współdziałającego, a zatem gdy zapadło ostateczne postanowienie. W niniejszej sprawie w dniu [...].05.2013 r. postanowienie organu współdziałającego – Dyrektora RZGW stało się ostateczne na skutek wydania przez Prezesa KZGW postanowienia utrzymującego w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś zaskarżona decyzja została podjęta w dniu [...].05.2013 r. Zatem stanowisko organu uzgadniającego miało walor ostateczności w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji.

Nieuzasadniony jest zarzut w zakresie pominięcia przez organ I instancji faktu wniesienie skargi do WSA na postanowienie Prezesa KZGW. Należy zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Obliguje to organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia, nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Dodać trzeba, że przepisy prawa nie przewidują by taka czynność (wniesienie skargi) powodowała wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zaś skarżący nie przedłożył dowodu świadczącego o uwzględnieniu jego wniosku w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Z kolei zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. jest zasadny, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji istotnie jest zbyt ogólne, jednak wadliwość ta nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji wobec trafności kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Skargę od opisanej decyzji SKO z dnia [...] lipca 2013 r. złożył P. Z.G. zaskarżając ją w całości i zarzuczając naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy):

tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez przedwczesne rozstrzygnięcie decyzją ostateczną postępowania wznowionego z urzędu w celu uzyskania wymaganego prawem stanowiska Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej dot. uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej do realizacji inwestycji, podczas, gdy droga odwoławcza nie została wyczerpana, a skarżący złożył skargę na niezgodność z prawem postanowienia Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonalności, oraz brak odniesienia się organu do stanu faktycznego oraz zastrzeżeń skarżącego co do ustaleń poczynionych przez organ I instancji.

tj. art. 8 i 107 § 3 k.p.a przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego pomimo niewyczerpania drogi odwoławczej od postanowienia Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej do realizacji inwestycji, Burmistrz Gminy [...] wydał decyzję ostateczną rozstrzygającą sprawę co do istoty oraz brak wskazania zasadności uznania, że postępowanie przed Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie skargi na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki nie ma wpływu na postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy.

Naruszenie art. 151 §1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 i art. 104 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania i uchylenie z urzędu decyzji z dnia 19 marca 2012 r. oraz wydanie odmownej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr ewid. 1081/1 w miejscowości J. w dniu [...] maja 2013 r., gdy nie zachodzą ku temu ustawowe przesłanki. Od odmownej decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, przysługuje bowiem skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która skarżący złożył w dniu 11 czerwca 2013 r. Mając na względzie powyższe, pomimo, że decyzja Prezesa KZGW jest ostateczna, nie została wyczerpana droga sądowa a skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, wobec czego nie zachodzą przesłanki z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 i art. 104 k.p.a..

Naruszenie prawa materialnego:

1. art. 59 ust. 1 i ust.2, art.60 ust. 1 i ust.4, art.61 ust. 1 i art. 53 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy, pomimo, że skarżący złożył skargę na postanowienie Prezesa KZGW odmawiające uzgodnienia warunków zabudowy działki nr ewid. 1081/1 w miejscowości J. do WSA w Warszawie, wobec powyższego pomocnicze postępowanie prowadzone przed organem współdziałającym nie zostało jeszcze ostatecznie zakończone a pozostałe przesłanki warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostały przez skarżącego spełnione, a ponadto skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, skarżący złożył wniosek w dniu 8 sierpnia 2013 r. o zwolnienie z zakazów określonych w Ustawie Prawo Wodne.

Na podstawie art. 138 § 2 k.p,a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Nadto na podstawie art. 135 k.p.a. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].06.2013 r. ze względu na grożącą skarżącemu szkodę, gdyż poczynił on znaczne inwestycje w celu przygotowania się do podjęcia działalności gospodarczej na działce, która obejmuje przedmiot skargi.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...], którą uchylił on swoją ostateczną decyzję z dnia [...] marca 2012 r. znak [...] w sprawie rozbudowy, przebudowy, nadbudowy budynku gospodarczego oraz zmiana sposobu użytkowania na budynek mieszkalno-handlowo-usuługowy (sklep z artykułami budowlanymi, usługi krawieckie i zegarmistrzowskie) i budowy zjazdu z drogi powiatowej Nr [...] na działce o nr ew. 1081/1 w miejscowości J., z wniosku pana Z. G. i dmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla tejże inwestycji. Zamierzenie to wymagało ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, albowiem dla tego terenu brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem dotyczącym tzw. terenów zamkniętych, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych odrębnymi przepisami.

Niespornym było, że teren planowanej inwestycji znajduje się w zlewni rzeki [...], ujętej w sporządzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej opracowanie pn. "Określenie zagrożenia powodziowego w zlewni W.".

Opracowanie to miało na celu zaktualizowanie zasięgów wód prawdopodobnych, zawartych w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni W." w zasięgu zalewu wodą Q10% rzeki [...].

Z powyższego wynika, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji wymagało uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Przepis ten stanowi bowiem, że uzgodnienie takie jest konieczne m.in. w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 88 d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 145) w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z art. 88d ust. 1 prawa wodnego wynika, że dla obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi wskazanych we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego, sporządza się mapy zagrożenia powodziowego. Przepisy art. 88a –q prawa wodnego zostały wprowadzone ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r., poz. 158). Z art. 14 ww. ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. wynika, że studium ochrony przeciwpowodziowej sporządzone przez właściwego Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego.

Zaś art. 17 pkt 2 tejże ustawy stanowi, że obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych: uwzględnia się przy sporządzaniu koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, planu zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym te dokumenty i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Konieczność dokonania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na podstawie powołanych przepisów nie budzi więc wątpliwości. Uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., wedle którego, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W judykaturze wyjaśniającej istotę tzw. współdziałania kilku organów przy załatwieniu sprawy wykazano, że akt współdziałania mający procesową formę postanowienia nosi cechy decyzji z materialnego punktu widzenia (por. uzasadnienie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 9.11.1998 r. OPS 8/98, ONSA 1/1999, poz. 7) W przypadku formy współdziałania, gdy formą jest uzgodnienie organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem organu uzgadniającego (lub odmawiającego uzgodnienia).

W wyroku z dnia 20.06.2007 r.., II OSK 922/06 (baza orzecz. z glosą aprobującą G. Krawiec, Przegląd Prawa Publicznego 2009 Nr 2, s. 75) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, wedle którego postępowanie uzgodnienie ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne. Postanowienie uzgadniające nie jest w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. aktem podjętym w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga wniesiona od decyzji kończącej postępowanie główne.

W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że ostatecznym postanowieniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...].05.2013 r., [...] utrzymującym w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – był związany zarówno orzekający w sprawie Burmistrz Gminy [...] jak i SKO.

W tej sytuacji jako całkowicie chybione należy ocenić zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, niewyjaśnieni dokładnie stanu faktycznego, czy też naruszenia art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, czy naruszenia prawa materialnego tj. art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – a to wszystko poprzez wydanie przez SKO ostatecznej decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia bez uwzględnienia faktu, iż postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] maja 2013 r. zostało zaskarżone przez Z. G. do WSA w Warszawie. Stanowisko takie zajął także NSA w wyroku z dnia 4 października 2012 r., II OSK 1021/11 przyjmując, że organ orzekający o warunkach zabudowy (art. 60 ust. 1 u.p.z.p.) jest związany ostatecznym postanowieniem o odmowie uzgodnienia. Organ ten nie narusza prawa, nie zawieszając postępowania toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 u.p.z.p., do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na postanowienie o odmowie uzgodnienia, bowiem nie musi oczekiwać na prawomocność ostatecznego postanowienia uzgodnieniowego. Należy podkreślić, że każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości, a organy administracji, są tą decyzją związane do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1461/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 72). Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję ostateczną, stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wstrzymuje jej wykonania.

Zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 104 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania i uchylenie z urzędu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. jest bezzasadny.

Niezasięgnięcie przed wydaniem decyzji wymaganego przez prawo stanowiska innego organu (art. 106 k.p.a.) może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1986 r., II SA 1035/86, ONSA 1986, nr 2, poz. 72).

W realiach niniejszej sprawy niezwrócenie się przez Burmistrza Gminy [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w trybie art. 53 ust. 4 pkt 11b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2012 r. stanowiło podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Organ I instancji mógł więc jedynie wydać decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., wobec niezaistnienia przesłanek z art. 151 § 2 k.p.a.

Reasumując, prawidłowość stanowiska SKO w zaskarżonej decyzji – o odmowie wydania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nie budzi wątpliwości, a to wobec funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia. Prezesa KZGW z dnia [...].05.2013 r., nr [...] wiążącej organy w tej sprawie i skutkuje oddaleniem skargi po myśli art. 151 p.p.s.a.

Sąd oddalił wniosek skarżącego z dnia 12 października 2013 r. o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia z zakazów określonych 88 l ustawy Prawo wodne dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie budynku gospodarczego oraz zmianie sposobu użytkowania na budynek mieszklano-handlowo-usługowy (sklep z artykułami budowlanymi, usługi krawieckie i zegarmistrzowskie) i budowie zjazdu z drogi powiatowej Nr [...], zlokalizwoanej na działce o nr ewid. 1081/1 w obrębie ewidencyjnym [...], prowadzonej przed Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Prowadzenie tegoż postępowania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wobec zaistnienia na datę wydania skarżonej decyzji i decyzji organu I instancji wiążącej organy administracji ostatecznej odmowy jej uzgodnienia (art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p.)