Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1003/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 ust. 1 i 2, par. 9 ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 107 par. 1 , art. 15,  art. 156  1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135, art. 134, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Burmistrz Gminy i Miasta S. na podstawie art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 k.p.a. ustalił na wniosek S.W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe i zjazdu publicznego, która miałaby zostać zrealizowana na działkach nr ewid. 50, 51 oraz częściowo nr 106 położonych w S. przy ul. S.

Od wskazanej decyzji odwołanie złożyli J.R. oraz M.K. –K., R.K. i A.M.

J. R. podniósł, że jako właściciel nieruchomości nr ewid. 51 nigdy nie występował do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ani też nie udzielał upoważnienia do złożenia w jego imieniu takiego wniosku. Jego zdaniem decyzja organu I instancji jest sprzeczna z prawem, ponieważ określa warunki zabudowy dla podmiotu, który nie jest właścicielem jednej z działek objętej zamierzeniem inwestycyjnym.

Z kolei M. K. – K., R. K. i A. M. zarzucili, że analiza urbanistyczna nie uwzględnia działek o nr ewid. 49 i 52.

Ustalając warunki zabudowy dla sali bankietowej nie przeanalizowano wpływu i uciążliwości tej inwestycji dla nieruchomości sąsiednich, nie uwzględniono ponadto konieczności realizacji miejsc postojowych dla samochodów osobowych, co jest sprzeczne z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, określając w decyzji nieprzekraczalną linię zabudowy, nie uwzględniono regulacji § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo odwołujący zarzucili, że nie przeprowadzono analizy w zakresie możliwości usytuowania oraz pojemności zbiornika na nieczystości ciekłe, obsługującego budynek mieszkalny. Podsumowując, odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 ust. 1 i art. 61 ust.1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach decyzji Kolegium podniosło, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym na kopii mapy ewidencyjnej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, znalazły się tereny zabudowane zarówno budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, zabudową zagrodową, usługową, jak i tereny rolne.

Na terenie objętym analizą występuje zróżnicowana zabudowa i to zarówno pod względem przeznaczenia (budynki mieszkalne, gospodarcze, inwentarskie, składowe), jak i pod względem gabarytów i formy architektonicznej (budynki parterowe i dwukondygnacyje, przykryte dachami dwupołaciowymi i wielopołaciowymi). Poszczególne parametry nowej zabudowy, takie jak obowiązująca linia zabudowy, wskazanie wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi kalenicy oraz geometria dachu, określone zostały na podstawie analizy urbanistycznej. Zdaniem Kolegium, wbrew zarzutom odwołujących, obowiązująca linia zabudowy została wyznaczona jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy (na działce nr ewid. 48), co wynika zarówno z części opisowej, jak i graficznej analizy i odpowiada wymaganiom określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, zgodnie z wymaganiami art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustosunkowując się następnie do zarzutów J.R., organ II instancji podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co oznacza, że wydanie tej decyzji nie uprawnia inwestora do swobodnego dysponowania terenem inwestycji.

Zdaniem organu orzekającego Burmistrz, ustalając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, prawidłowo wziął pod uwagę ewentualne oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie i określił w sentencji decyzji szczegółowe warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich, w tym warunki ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora, co oznacza, że organ jest tym wnioskiem związany i nie może wykraczać poza jego granice. W przedmiotowej sprawie wniosek inwestora nie obejmował budowy miejsc parkingowych dla samochodów osobowych i wobec tego Burmistrz nie mógł orzekać w tym zakresie. Jeśli zaś chodzi o kwestię zbiornika na nieczystości płynne, to z przepisów ustawy o planowaniu (...) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (...) nie wynika obowiązek określenia w decyzji o warunkach zabudowy parametrów zbiornika na nieczystości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. K.-K., R.K. i A.M. wnieśli o uchylenie decyzji Kolegium, podnosząc zarzuty tożsame, co w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Skarga M.K. - K. i R.K. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 1002/09, zaś A.M. pod sygn. akt II SA/Łd 1003/09.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1002/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M.K.-K. i R.K.

Pismem procesowym z dnia 20 kwietnia 2010 r. A. M. wniósł o dołączenie do akt sprawy wyników analizy urbanistycznej dotyczących decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez niego inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów, aniżeli w niej podniesione.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

A zatem do kompetencji sądu administracyjnego należy wyłącznie ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Dodać w tym miejscu trzeba, że w myśl art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zasadniczym problemem na tle rozpoznawanej sprawy jest odpowiedź na pytanie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. słusznie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o ustaleniu na wniosek S.W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe i zjazdu publicznego, która miałaby zostać zrealizowana na działkach nr ewid. 50, 51 oraz częściowo nr 106, położonych w S. przy ul. S.

Problematyka ustalenia warunków zabudowy dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, unormowana została w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.).

W rozumieniu przywołanego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588).

W pierwszej więc kolejności obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia).

Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zarówno część graficzna decyzji, jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy ( § 9 ust. 1-4 ).

Sąd, analizując zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy w kontekście przywołanych norm prawnych, stwierdził, że Burmistrz Gminy i Miasta S. jako załączniki do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wskazał część graficzną mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, wyniki analizy warunków zabudowy wraz załącznikiem graficznym.

Załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy to mapa w skali 1:500, na której kolorem czerwonym literami A,B,C,D oznaczono wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji i nieprzekraczalną linię zabudowy.

Na podstawie rzeczonej mapy nie sposób jednak ustalić granic obszaru analizowanego, na podstawie którego organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1-5 ustawy, a następnie ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Powyższa okoliczność świadczy niewątpliwie o istotnym naruszeniu przez organ I instancji § 9 ust. 1 i 3 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia.

Granice obszaru analizowanego zostały natomiast określone przez Burmistrza tylko w części graficznej analizy urbanistycznej. Treść owego załącznika, co bez wątpienia umknęło uwadze organów orzekających w sprawie, w istotnym zakresie nie koresponduje z wynikami analizy, przedstawionymi w jej części tekstowej. Mianowicie działki, które zgodnie z wynikami analizy znajdują się w granicach obszaru analizowanego, oznaczone numerami ewidencyjnymi: 58, 59, 41, 42, 60, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75 - w świetle części graficznej analizy - znajdują się poza granicami terenu, który poddano badaniu w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Co więcej, na podstawie części graficznej i tekstowej analizy nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, które z budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, są budynkami mieszkalnymi, gospodarczymi, usługowymi czy też zagrodowymi, a nadto, które z nich i na jakiej podstawie stanowiły punkt odniesienia do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, w tym w szczególności dla określenia szerokości elewacji frontowej budynku mieszkalno-usługowego lub mieszkalnego, ich wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu.

Brak korelacji pomiędzy częścią tekstową i graficzną analizy świadczy o jej wadliwości i w istocie podważa wiarygodność ustaleń z niej wynikających.

Dodać w tym miejscu trzeba, że część tekstowa analizy urbanistycznej, która zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 2 rozporządzenia powinna stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, nie została wprost oznaczona, jako załącznik do spornej decyzji, ani też opatrzona podpisem osoby uprawnionej do jej wydania, nadto organy orzekające w sprawie nie zauważyły, że w aktach sprawy znajduje się wyłącznie kserokopia wyników analizy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą skład orzekający w pełni podziela, podkreśla się, że załączniki stanowią integralną część decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy, co z kolei oznacza, iż powinny być one tak oznaczone, by nie zachodziła wątpliwość, której konkretnie decyzji dotyczą. Brak któregokolwiek z załączników lub też nieprawidłowe ich oznaczenie skutkuje tym, że decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna (pkt 1). Załączniki do decyzji są jej integralną częścią, a zatem muszą zawierać dokładne oznaczenie decyzji oraz zawierać właściwy podpis, gdyż załączników nie można traktować inaczej jak decyzji (pkt 2) (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 773/08 - LEX nr 519844).

Podobne stanowisko w tej kwestii wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 537/08 (Lex nr 451625), podnosząc, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), stanowią integralną część tej decyzji.

Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 k.p.a., załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

W ocenie Sądu, w podstawie prawnej decyzji ustalającej warunki zabudowy Burmistrz Gminy i Miasta S. z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. powołał ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zapominając tym samym, że przepisy wspomnianych aktów prawnych mogą stanowić podstawę prawną wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę. Nie mogą natomiast stanowić jakichkolwiek przesłanek do ustalenia warunków zabudowy, ponieważ organ orzekający w tym przedmiocie nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać o kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego.

Analizując zgromadzoną w sprawie dokumentację, w tym w szczególności postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. i Naczelnika Wydziału Inwestycji, Dróg i Funduszy Zewnętrznych Zarządu Powiatowego w Z. z dnia [...] r., skład orzekający stwierdził, iż przed wszczęciem w dniu 2 kwietnia 2009 r. na wniosek S.W. postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] r., toczyło się już z wniosku tego samego inwestora i w stosunku do tego samego terenu postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - sali bankietowej z zapleczem kuchenno - gospodarczym, szamba szczelnego oraz zjazdu. Na podstawie akt sprawy nie jest jednak możliwe jednoznaczne stwierdzenie, czy i w jaki sposób zakończyło się wskazane postępowanie administracyjne.

W judykaturze sądów administracyjnych dominuje stanowisko, podzielane zresztą w pełni przez skład orzekający w tej sprawie, że podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i żeby dotyczyły one tego samego terenu, z tym że nie tych samych inwestycji. Wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy na rzecz tego samego inwestora, w odniesieniu do tego samego terenu i tej samej inwestycji, stanowiłoby bowiem podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1566/07 - Lex nr 529537 i z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1508/06 – Lex nr 438625).

Jak wynika z motywów zaskarżonej decyzji błędy popełnione przez Burmistrza Gminy i Miasta S., nie zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy, który stanął na stanowisku, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie narusza przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że do kompetencji organu II instancji nie należy li tylko kontrola poprawności decyzji organu I Instancji, lecz przede wszystkim ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Konsekwencją tak określonych granic działania organu odwoławczego powinno być więc sanowanie dostrzeżonych błędów, popełnionych w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego. W niniejszej sprawie uchybienia przepisom prawa materialnego oraz przepisom procedury administracyjnego nie zostały w ogóle zauważone przez Kolegium i dlatego też zasadny jest - w przekonaniu Sądu - wniosek, iż zaskarżona decyzja w istocie powieliła błędy organu I instancji.

Reasumując, w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy miały miejsce istotne uchybienia przepisom prawa materialnego, a także przepisom prawa procesowego i z tego też powodu Sąd zobligowany był uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne Burmistrz Gminy i Miasta S. zobowiązany będzie uwzględnić poczynione wyżej uwagi i czuwać nad tym, aby decyzja w sprawie warunków zabudowy, a także analiza urbanistyczna odpowiadały przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...). Nadto, organ winien przestrzegać standardów postępowania administracyjnego wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 i art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W trybie art. 152 ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

B.C.