Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 116/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 80, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant referent-stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 roku sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, rejestracji pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na mocy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. o uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. o zarejestrowaniu za numerem rejestracyjnym [...] pojazdu marki MERCEDES-BENZ S 320 CDI numer identyfikacyjny [...] na wniosek i nazwisko L. J. i odmowie zarejestrowania pojazdu.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ II instancji wskazał, że w dniu 10 maja 2007 r. L. J. złożył do Starosty [...] wniosek o rejestrację samochodu osobowego marki MERCEDES-BENZ S 320 CDI numer identyfikacyjny [...], do którego załączył m.in. umowę sprzedaży pojazdu zawartą w dniu 29 kwietnia 2007 r. pomiędzy A. (sprzedający) a M. S., G., ul. M. (kupujący).

W dniu [...] r. Starosta [...] wydał decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na nazwisko wnioskodawcy. Jako potwierdzenie rejestracji wydano dowód rejestracyjny seria i numer [...], nalepkę kontrolną oraz zalegalizowane tablice rejestracyjne [...].

W dniu 4 sierpnia 2015 r. do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w S., sprzeciwiającego się ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. o zarejestrowaniu pojazdu. W uzasadnieniu wskazano, że umowa sprzedaży pojazdu z dnia 29 kwietnia 2007 r. załączona do wniosku o rejestrację jest dokumentem podrobionym. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie zarejestrowania pojazdu w dniu 8 czerwca 2007 r.

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] uchylił decyzję Starosty [...]z dnia [...] r. o zarejestrowaniu pojazdu i odmówił jego zarejestrowania.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał, że do wniosku z dnia 10 maja 2007 r. załączył wszystkie wymagane dokumenty niezbędne do dokonania rejestracji, które nie wzbudziły żadnych zastrzeżeń organu I instancji (w tym również umowę sprzedaży z dnia 29 kwietnia 2007 r.). Skarżący nie był stroną umowy z dnia 29 kwietnia 2007 r. i działał w zaufaniu do treści tego stosunku prawnego, który ukonstytuowany został bez jego wiedzy i udziału. Za samochód zapłacił cenę odpowiadającą jego wartości rynkowej, która nie wzbudziła żadnych podejrzeń ani jego, ani organu I instancji. Późniejsze odmienne ustalenia sądu karnego, który podważył istotne podmiotowo i przedmiotowo składniki umowy sprzedaży nie mogą wywierać negatywnych skutków dla odwołującego się, który działał w zaufaniu do organu władzy publicznej, który wydał korzystną dla skarżącego decyzję w przedmiocie rejestracji samochodu.

Organ II instancji uznając, że powyższe odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, podkreślił, iż zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania w sprawie rejestracji za numerem rejestracyjnym [...] pojazdu marki MERCEDES-BENZ S 320 CDI (numer identyfikacyjny [...]) na wniosek i nazwisko L. J.. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem określonym procedurą administracyjną, wyłomem w zasadzie trwałości decyzji administracyjnej i celem tej instytucji procesowej jest usuwanie następstw szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogą wpływać na treść decyzji administracyjnych i jej skutki prawne. Podjęcie przez organ administracji publicznej postanowienia o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ I instancji stwierdził istnienie podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, tj. decyzję o odmowie zarejestrowania pojazdu. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla sprawy, zatem dowody fałszywe to takie, które są nieprawdziwe, niezgodne z obiektywnie istniejącą rzeczywistością. Organ, opierając się na takich dowodach, uzyskał niezgodny z prawdą obraz rzeczywistości, określonego stanu faktycznego, zatem decyzja wydana w oparciu o takie dowody również jest dotknięta kwalifikowaną wadą. Warunkiem wznowienia postępowania jest oparcie się na takich fałszywych dowodach, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc dowody bezpośrednio jej dotyczące, mające pierwszorzędne znaczenie. Organ II instancji stwierdził następnie, że odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, podzielić należy stanowisko Starosty [...], iż fakt sfałszowania dowodu własności pojazdu, tj. umowy sprzedaży z dnia 29 kwietnia 2007 r. stanowi o istnieniu tej przesłanki na gruncie rozpatrywanego stanu faktycznego. Organ II instancji podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt II SA 2506/99, zgodnie z którym, przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany jest przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Oba rodzaje dokumentów musiały być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Organ II instancji stwierdził, że nie jest spornym, iż przedstawiona przez skarżącego umowa zakupu pojazdu zawarta w dniu 29 kwietnia 2007 r. jest sfałszowana, co wprost wynika z materiału dowodowego w aktach sprawy – wyroku Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt [...]. Umowa, na podstawie której stwierdzono, że skarżący jest właścicielem pojazdu marki MERCEDES-BENZ S 320 CDI, niewątpliwie jest okolicznością istotną dla kwestii rejestracji tego pojazdu, która obecnie okazała się fałszywa. Podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie po przeprowadzeniu analizy przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., należy uznać za zasadne. Istotnym z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia jest, iż jednym z dokumentów stanowiących podstawę decyzji o rejestracji pojazdu była nieoryginalna umowa z dnia 29 kwietnia 2007 r. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. organ II instancji wskazał, że obowiązki organu prowadzącego postępowanie, które wynikają z art. 7 k.p.a., odnoszą się w pełnym zakresie do tzw. decyzji uznaniowych, gdyż uprawnienie organu do wydawania takich decyzji nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonywającej pod względem prawnym i faktycznym. Norma zawarta w art. 151 k.p.a. nie pozwala organowi administracji publicznej na jakikolwiek luz administracyjny. Podobnie Starosta orzekając w sprawach rejestracji – ze względu na dyspozycję art. 72 art. i 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pozbawiony został również tak zwanego "luzu decyzyjnego", a zapadła decyzja nie ma charakteru uznaniowego. Na gruncie art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej, stojąc na straży praworządności ma wręcz obowiązek wydać decyzję administracyjną, która będzie miała swoje oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

W skardze na powyższą decyzję L. J. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że rejestracja pojazdu na jego rzecz nastąpiła na podstawie dokumentów wszechstronnie dokumentujących jego nabycie, a wszystkie dokumenty jakie uzyskał od sprzedawcy pojazdu, następnie złożył przy wniosku o rejestrację pojazdu nie budziły jego wątpliwości co do swojej rzetelności bądź

autentyczności. Skarżący ponownie podkreślił, że żadnych wątpliwości co do rzetelności i autentyczności przedłożonych dokumentów nie miał Starosta [...] jako organ rejestrujący pojazd decyzją z dnia 8 czerwca 2007 r. Skarżący nie był stroną umowy sprzedaży pojazdu z dnia 29 kwietnia 2007 r. i działał w zaufaniu do treści tego stosunku prawnego, który ukonstytuowany został bez jego wiedzy i udziału. Nabywając samochód zapłacił za niego cenę odpowiadającą jego wartości rynkowej, która nie wzbudziła żadnych podejrzeń ani skarżącego, ani też Starosty [...] jako organu I instancji rejestrującego pojazd. Późniejsze odmienne ustalenia sądu karnego, który podważył istotne podmiotowo-przedmiotowo składniki umowy sprzedaży nie mogą zatem wywierać negatywnych skutków dla skarżącego, który działał w zaufaniu do organu władzy publicznej wydającego przed kilku laty korzystną decyzję w przedmiocie rejestracji samochodu. Zdaniem skarżącego organ I instancji – Starosta [...] pobieżnie rozpatrzył załączony przez skarżącego do wniosku o rejestrację samochodu materiał dowodowy, narażając go tym samym na niekorzystne skutki prawne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a.,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., wydaną po wznowieniu postępowania w przedmiocie rejestracji samochodu marki MERCEDES-BENZ S 320 CDI.

Skarga podlegała oddaleniu. Do wznowienia, bowiem postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu nabytego przez skarżącego oraz do wydania we wznowionym postępowaniu decyzji odmawiającej jego rejestracji, doszło bez naruszenia przepisów proceduralnych i prawa materialnego, w tym bez zarzucanego skargą naruszenia reguł administracyjnego postępowania dowodowego.

Przede wszystkim zauważyć należy, że zaistniała podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dokonanej w dniu 8 czerwca 2007 r., rejestracji pojazdu marki MERCEDES-BENZ S 320 CDI numer identyfikacyjny VIN: [...] na wniosek i nazwisko L. J.. Podstawę wznowienia postępowania stanowiła okoliczność posłużenia się przez skarżącego przy rejestracji umową nabycia pojazdu z dnia 29 kwietnia 2007 r. zawartą pomiędzy A. (sprzedający) a M. S.i, G., ul. M. (kupujący), która okazała się fałszywa. Okoliczność powyższa została potwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt [...], mocą którego oskarżonego M. S., oskarżonego o to, że w kwietniu 2007 r. w S.S. i G., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osoba, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Belweder s.c. oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia przez siebie korzyści majątkowej(...)podrobił w celu użycia za autentyczny dokument w postaci umowy sprzedaży pojazdu używanego opisanego samochodu, zawartej w dniu 29 kwietnia 2007 r., w miejscowości M. w Niemczech w ten sposób, że przekazał innej osobie swoje dane osobowe i wyraził zgodę na ich użycie w dostarczonym przez inną osobę, dwujęzycznym druku umowy, w którym inna osoba wpisała nieprawdziwą datę i miejsce zawarcia umowy, dane fikcyjnego sprzedawcy, dane jego jako fikcyjnego kupującego oraz dane pojazdu wraz zaniżoną ceną nabycia (...) , na której to umowie inna osoba podpisała się za M. S., jako kupującego, na której to umowie inna osoba podpisała się jako sprzedawca, a następnie tak podrobionym dokumentem posłużył się wspólnie z inną osobą jako autentycznym(...) – uznano za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Właśnie tak sfałszowana umowa została przedłożona do rejestracji przedmiotowego pojazdu w Starostwie [...] przez L. J. w dniu 8 czerwca 2007 r. Wobec prawomocnego potwierdzenia wyrokiem karnym winy M. S. i okoliczności sfałszowania umowy, którą przedstawiono przy rejestracji przedmiotowego samochodu, bezspornie wykazane zostało wystąpienie podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego opisanej art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Umowa kupna pojazdu stanowiąca dokument własności rejestrowanego pojazdu tj. dowód na podstawie którego ustalono okoliczność istotną dla zarejestrowania pojazdu, okazała się fałszywa. Obiektywny fakt fałszywości dowodu, na którym oparto ostateczną decyzję o zarejestrowaniu pojazdu, wynikający z wyroku karnego, nie pozwalał organowi wznawiającemu postępowanie na prowadzenie własnych ustaleń okoliczności popełnienia przestępstwa. Również sąd administracyjny wobec istnienia dowodu z dokumentu w postaci prawomocnego wyroku sądu karnego, nie może czynić własnych ustaleń okoliczności związanych z popełnieniem przestępstwa. W tej sytuacji zawarte w skardze uwagi strony o braku świadomości i wręcz przekonaniu o rzetelności i autentyczności tej umowy, są bez znaczenia.

Posłużenie się przy rejestrowaniu pojazdu dowodem własności, który okazał się fałszywy, nakazywała we wznowionym postępowaniu uchylenie dotychczasowej decyzji o rejestracji. Przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi bowiem, że organ administracji po przeprowadzeniu wznowionego postępowania uchyla dotychczasową decyzję, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Ta nowa decyzja nie mogła być korzystna dla skarżącego, ponieważ we wznowionym postępowaniu administracyjnym nie został przedłożony dokument własności pojazdu. Z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym wynika, że rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu. Dowodem własności jest dokument odzwierciedlający nabycie praw do pojazdu przez osobę wnioskującą o jego zarejestrowanie. Powinien to być dokument autentyczny formalnie i zgodny z prawdą. Takim dokumentem skarżący nie dysponował we wznowionym postępowaniu administracyjnym, objętym kontrolą sądu administracyjnego.

Kwestia dysponowania prawem własności rejestrowanego pojazdu winna być niewątpliwie dowiedziona w dacie złożenia wniosku o rejestrację. We wznowionym postępowaniu administracyjnym ponownemu rozpatrzeniu podlegał wniosek strony z 10 maja 2007 r., do którego dołączony dowód własności pojazdu okazał się fałszywy.

Tym samym zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę Granice sprawy, o których mowa w tym przepisie, wyznacza zaskarżony akt, którym w rozpoznawanej sprawie jest decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Pierwszy z wymienionych przepisów pozwala organowi administracji na uchylenie decyzji dotychczasowej (wydanej w postępowaniu zwykłym), w przypadku stwierdzenia istnienia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1. Warunkiem uchylenia decyzji dotychczasowej jest więc stwierdzenie okoliczności wznowieniowej. W niniejszej sprawie podstawę wznowienia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Przepis ten wyznaczał zakres postępowania dowodowego przed organami administracji publicznej. Ustalenie fałszerstwa w umowie sprzedaży ma ten skutek, że nie spełnia ona warunków dla dokumentu wymaganego przy złożeniu wniosku o rejestrację. Zatem powołany wyrok Sądu Rejonowego dotyczył istotnej okoliczność w sprawie. Kontrola sądowa, oparta o kryterium zgodności z prawem, w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, polegała na badaniu zgodności z prawem oceny dowodów dokonanej przez organy, czyli poprawności tej oceny w odniesieniu do wymagań art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tym kontekście stwierdzenie prawomocnym wyrokiem fałszerstwa samej umowy, czyli dokumentu, który był wymagany do rejestracji pojazdu, usuwa jakiekolwiek wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonej decyzji, wydanej w wyniku wznowienia postępowania.

Odnosząc się zaś do argumentu skarżącego, że nie był on stroną umowy sprzedaży pojazdu z dnia 29 kwietnia 2007 r. i działał w zaufaniu do treści tego stosunku prawnego, który ukonstytuowany został bez jego wiedzy i udziału, a ustalenia sądu karnego, który podważył istotne podmiotowo i przedmiotowo składniki zawartej umowy sprzedaży nie mogą wywierać negatywnych skutków dla skarżącego, który działał w zaufaniu do organów władzy publicznej wydającego przed kilki laty korzystną dla strony decyzję w przedmiocie rejestracji, Sąd podkreśla, o czym zapomina skarżący, że w świetle art. 73 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela pojazdu, a z art. 72 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym wynika, że rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu. Dowodem własności jest zaś dokument odzwierciedlający nabycie praw do pojazdu przez osobę wnioskującą o jego zarejestrowanie. Powinien to być dokument autentyczny formalnie i zgodny z prawdą. W sprawie bezspornie wykazano, że skarżący takim dokumentem przy rejestracji nie dysponował. W tym miejscu należy wskazać na ugruntowane orzecznictwo, w którym w zakresie powyższej kwestii prezentowany jest pogląd, że "W przypadku pochodnego nabycia prawa własności z tzw. drugiej ręki, nabywca uzyskuje prawo własności w takich granicach, w jakich przysługiwało ono zbywcy, a nadto nie może uzyskać więcej praw, aniżeli miał poprzednik, w szczególności nie może nabyć własności od osoby, której ta własność nie przysługiwała. Skarżący nie jest więc właścicielem pojazdu. Subiektywne jego przekonanie o prawidłowości transakcji kupna samochodu i powoływanie się na dobrą wiarę przy zakupie są bez znaczenia" ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.11.1998 r., sygn. akt II SA 1249/98 (opubl. LEX nr 41312); "W sprawie dotyczącej rejestracji pojazdu zarówno organy administracji publicznej jak i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w przekonaniu, że jest ona czynnością przenoszącą jego własność, gdyż te sprawy należą do właściwości sądu powszechnego" ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.12.2005 r., sygn. akt I OSK 234/05 (opubl. LEX nr 188983); "W postępowaniu o rejestrację pojazdu organy administracji publicznej i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w celu przeniesienia własności pojazdu, gdyż należy to do właściwości sądu powszechnego. Ustalenia istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego (art. 189 k.p.c.) należą także do wyłącznej właściwości sądów powszechnych. Organy administracji dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą zatem ich kreować ani korygować": (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.09.2004 r., sygn. akt II SA 3046/03 (opubl. LEX nr 173977); "W postępowaniu o rejestrację pojazdu organy administracji publicznej i sąd administracyjny nie mogą zajmować się oceną istnienia dobrej wiary jednej ze stron umowy zawieranej w przekonaniu, że jest ona czynnością przenoszącą jego własności. Należy to do właściwości sądu powszechnego"(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.11.2001 r., sygn. akt II SA 2611/00 (opubl. LEX nr 84478).

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. są bezpodstawne.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

e.o.