Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 164/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 1 - 4, art. 15 ust. 2, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Legitymowanie się zameldowaniem na pobyt czasowy znosi obowiązek wymeldowania się z miejsca dotychczasowego pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), a w postępowaniu o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego uniemożliwia przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania z art. 15 ust. 2 in fine tej ustawy.

TEZY

Legitymowanie się zameldowaniem na pobyt czasowy znosi obowiązek wymeldowania się z miejsca dotychczasowego pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), a w postępowaniu o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego uniemożliwia przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania z art. 15 ust. 2 in fine tej ustawy.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Bk 164/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] wydaną przez Dyrektora Departamentu Obsługi Mieszkańców Urzędu Miejskiego w B. z upoważnienia Prezydenta Miasta B. orzeczono o wymeldowaniu A. B. z pobytu stałego w B. przy ul. W. [...].

W uzasadnieniu wskazano, iż z wnioskiem o wymeldowanie wystąpiła była żona w/w – A. B. w dniu 22 maja 2006 r. Wskazała, iż A. B. wyprowadził się z dotychczasowego miejsca zamieszkania we wrześniu 2004 r. i od tego czasu przebywa w P. przy ul. O. [...]. W trakcie postępowania ustalono, iż A. i A. B. byli – do czasu rozwiązania ich małżeństwa przez rozwód wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie sygn. akt I C [...] – współwłaścicielami na prawach wspólności małżeńskiej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonej przy ul. W. [...] i [...] w B. Po wyjeździe do P. A. B. w dniu 07 listopada 2005 r. zameldował się tam na pobyt czasowy przy ul. O. [...] do dnia 31 grudnia 2006 r., następnie przedłużył okres czasowego pobytu do dnia 31 grudnia 2010 r. W postępowaniu wyjaśniającym ustalono również bezspornie, iż: w Sądzie Rejonowym w B. II Wydział Cywilny toczy się postępowanie w sprawie sygn. akt II Ns [...] o podział majątku dorobkowego byłych małżonków B., które nie zakończyło się do dnia rozstrzygnięcia o wymeldowaniu przez organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie Ds. [...] Prokuratura Rejonowa B. – P. prawomocnie odmówiła - z uwagi na niewypełnienie znamion czynu zabronionego - wszczęcia dochodzenia w sprawie zmuszania A. B. do określonego zachowania poprzez uniemożliwianie korzystania z domu przy ul. W. [...], postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. w sprawie sygn. akt Ds. [...] ta sama jednostka prokuratury odmówiła wszczęcia dochodzenia w sprawie psychicznego znęcania się A. B. nad w/w w okresie od czerwca 2001 r. do września 2004 r. z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, prawomocnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Cywilnego Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2006 r. zwrócono A. B. pozew o ochronę naruszonego posiadania. Organ w uzasadnieniu decyzji o wymeldowaniu przytoczył obszerne zeznania przesłuchanych w sprawie stron oraz zgłoszonych świadków: E. P. – siostry A. B. i K. B. – syna stron postępowania. Wskazał, powołując się na treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), iż przesłanką wymeldowania jest dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu. Zdaniem organu ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, iż A. B. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. W. [...] w B. i opuszczenie lokalu, mające miejsce w październiku 2004 r., było dobrowolne. Na taką ocenę nie ma wpływu fakt, iż trwa postępowanie o podział majątku dorobkowego, albowiem zameldowanie i wymeldowanie polega tylko na rejestracji danych o miejscu zamieszkania osoby. Wymeldowanie oznacza więc brak faktycznego pobytu w dotychczasowym miejscu zamieszkania.

O zaistnieniu przesłanek z art. 15 ust. 2 powołanej ustawy świadczy, zdaniem organu, przebieg wydarzeń od 2004 r. do chwili obecnej. Początkowo małżonkowie B. prowadzili wspólnie działalność gospodarczą, następnie dochodziło do nieporozumień na tle finansowym. W dniu 15 sierpnia 2004 r. miała miejsce awantura, po której A. B. złożył pozew o separację, a następnie o rozwód. W październiku 2004 r. wyjechał do P. do wymagającej opieki matki, natomiast w lutym 2005 r. A. B. wymieniła zamki uniemożliwiając byłemu mężowi dostęp do mieszkania. A. B. oraz przesłuchani w sprawie świadkowie twierdzą, iż A. B. wyprowadzając się zabrał ze sobą część rzeczy osobistych (ubrania, książki), a kolejne rzeczy sukcesywnie zabierał podczas następnych wizyt. A. B. podała nadto, iż zabrał również wspólne dokumenty małżonków. Jak wskazała, opuszczając miejsce zamieszkania A. B. twierdził, iż wyjeżdża do W. by wspólnie z bratem prowadzić firmę. Z uwagi na fakt, iż dochodziło do jego wizyt w mieszkaniu pod nieobecność pozostałych domowników, zmieniła klucze aby zabezpieczyć majątek. A. B. wskazywał konsekwentnie, iż jego pobyt w P. związany jest wyłącznie z koniecznością zapewnienia opieki matce i ma zamiar wrócić do B. i podjąć pracę. W tym celu uczęszcza na kurs masażu. Wobec braku możliwości dostania się do mieszkania przy ul. W. [...] podczas przyjazdów do B. nocuje u swoich znajomych. Opuszczenie przez niego dotychczasowego miejsca zamieszkania wiązało się również, jak wskazał, z nasilającym się z konfliktem z żoną, która jest radną i ma liczne znajomości z racji przynależności partyjnej i wykonywanej funkcji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. B. zarzucając jej naruszenie konstytucyjnej zasady prawa do równego traktowania wszystkich obywateli. Jak podniósł "stał się ofiarą partyjno-towarzyskich układów".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] wydaną przez Dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców z upoważnienia Wojewody P. utrzymano decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż podstawową przesłanką orzeczenia o wymeldowaniu jest dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu – art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W rozpoznawanej sprawie ustalono jako okoliczność bezsporną opuszczenie przez A. B. dotychczasowego miejsca zamieszkania przy ul. W. [...] w B. we wrześniu lub październiku 2004 r., zaś jako okoliczność sporną – charakter tego opuszczenia. Zwrócono uwagę, iż A. B. wymieniła zamki w drzwiach mieszkania w lutym 2005 r., a więc kiedy jej były mąż nie przebywał już w B. W późniejszym czasie w/w bywał w mieszkaniu podczas obecności domowników, jednak nie pozostawał w nim zabierając tylko książki. Organ ocenił, iż rzeczywistym powodem wyjazdu nie była konieczność sprawowania opieki nad matką, ale konflikt z byłą żoną i w realiach tego konfliktu opuszczenie lokalu było samodzielną decyzją skarżącego. Nadto, jak wskazano, całokształt zachowań w/w uprawnia do twierdzenia, iż dotychczasowe miejsce zamieszkania przestało być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Złożenie przez A. B. pozwu o rozwód i wszczęcie postępowania o podział majątku dorobkowego spowodowało trwałe zerwanie łączących go do tej pory z byłą żoną więzów, a o trwałym opuszczeniu lokalu świadczy sukcesywne zabieranie rzeczy osobistych.

Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego A. B. wnosząc o jej uchylenie w całości jako wydanej z naruszeniem przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zdaniem skarżącego wszelkie jego dotychczasowe zachowania świadczyły o braku zamiaru stałego opuszczenia miejsca pobytu. Ten pobyt został mu faktycznie uniemożliwiony przez żonę, z którą dochodziło do konfliktów na tle finansowym, kończących się interwencją policji, straży miejskiej i chęcią wymuszenia na nim leczenia psychiatrycznego. Z uwagi na fakt, iż do takich interwencji dochodziło przy każdej kolejnej jego wizycie, była żona wymieniła zamek i zatrudniła do pilnowania posesji krewnych bez jego - jako współwłaściciela nieruchomości - wiedzy i zgody. W wyniku powyższego zmuszony był jedynie do krótkich wizyt nie wywołujących konfliktów. Zdaniem skarżącego poprzez wymeldowanie jego była żona chce poprawić swoją pozycję procesową w toczącym się postępowaniu o podział majątku dorobkowego. Nie jest w chwili obecnej przesądzone komu przypadnie nieruchomość przy ul. W. i nie można wykluczyć, że właśnie skarżącemu. Nadto podał, iż zameldowanie na pobyt czasowy w P. i zarejestrowanie się tam jako osoba bezrobotna świadczy jedynie o przestrzeganiu przez skarżącego przepisów meldunkowych. Oświadczył, iż nie miał i nie ma zamiaru opuszczać swojego stałego miejsca pobytu, w związku z czym nie ma podstaw do jego wymeldowywania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując w całości argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy w dniu 22 lipca 2008 r. skarżący oświadczył, iż nadal przebywa w P. z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką oraz zachowanie byłej żony, nie opuścił jednak miejsca zamieszkania w B. i stara się z tym miastem utrzymywać kontakt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w B. zostały wydane z obrazą przepisów prawa procesowego – art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa oraz prawa materialnego – art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa z 10 kwietnia 1974 r. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniały uchylenie obydwu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze m.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające (przesłuchano szereg świadków oraz same strony) i szczegółowo ustaliły stan faktyczny: wynika z niego fizyczne opuszczenie przez skarżącego lokalu w B. we wrześniu lub październiku 2004 r. i przeprowadzenie się do P. celem sprawowania opieki nad schorowaną J. B., orzeczenie rozwodu małżonków B. w lutym 2005 r., przyjazdy skarżącego do B. połączone z wywożeniem rzeczy osobistych (odzież, książki), które to przyjazdy zostały ograniczone wiosną 2005 r. z uwagi na dokonaną przez A. B. wymianę zamków, a następnie wizyty skarżącego przy ul. W. [...] przy okazji czynności związanych z toczącym się postępowaniem o podział dorobku. Ustalono również, iż A. B. jest zameldowany w P. na pobyt czasowy do 2010 r.

Przy tak ustalonym i niekwestionowanym w zasadzie w skardze stanie faktycznym należało w postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenić, czy prawidłowo dokonano jego subsumcji pod właściwe przepisy prawa tj. czy w sprawie niniejszej istniały przesłanki uzasadniające orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego przy ul. W. [...] w B. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Błędność tej subsumcji zarzucono faktycznie w skardze.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana dopełnić obowiązku wymeldowania się.

W przypadku, gdy nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, na wniosek strony lub z urzędu orzeka się o wymeldowaniu z pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. W takim postępowaniu, ustalając przesłankę opuszczenia lokalu należy badać rzeczywisty zamiar osoby, która ma być wymeldowana, trwałość tego zamiaru, jego dobrowolność i nie wystarczy wyłącznie ustalenie fizycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. To całokształt zachowań zameldowanego powinien wskazywać, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych oraz że zerwał on z nim wszelkie trwałe więzy oraz że powinien się wymeldować (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912).

Ustalenie, iż zachodzą przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. powinno być zatem poprzedzone zgromadzeniem i rozpatrzeniem całokształtu materiału dowodowego, która to zasada wynika z art. 77 § 1 Kpa. Jak wskazuje się w doktrynie: "Organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu (...) Pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny" (vide B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 406). W postępowaniu o wymeldowanie nie można w związku z tym pominąć żadnych dowodów, z których wynika charakter pobytu strony w nowym miejscu.

Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie niniejszej, aczkolwiek podjęto w nim wszelkie kroki zmierzające do wszechstronnego i całościowego wyjaśnienia stanu faktycznego, wymogów zawartych w art. 77 § 1 Kpa nie spełnia, albowiem organy nie poradziły sobie z koniecznością rozpatrzenia i oceny tego materiału w sposób wymagany wskazanym przepisem. W szczególności odnosi się to do dowodów dotyczących spornej między stronami okoliczności, jaką jest charakter pobytu skarżącego w P.

Przede wszystkim w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji jedynie odnotowano fakt dwukrotnego meldowania się przez skarżącego na pobyt czasowy w P.: od dnia 07 listopada 2005 r. do 31 grudnia 2006 r., a następnie od dnia 02 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2010 r. (k. 24 i 112 akt adm. I inst.), natomiast w ogóle nie rozważono, jakie znaczenie ma przedmiotowa okoliczność dla orzeczenia o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego. Tymczasem ocena powyższych faktów była o tyle istotna, że drugie zameldowanie czasowe – do końca 2010 r., było aktualne w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.

W orzecznictwie wskazuje się - i stanowisko to podziela skład orzekający w sprawie niniejszej - iż prawidłowe ustalenie przesłanek wymeldowania z pobytu stałego wymaga uwzględnienia specyfiki wzajemnego stosunku dwóch meldunków dokonanych przez różne miejscowo organy meldunkowe, właściwe dla zameldowania na pobyt stały i na pobyt czasowy. W postępowaniu o wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r., organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest związany stanowiskiem innego organu ewidencji ludności, wyrażonym poprzez czynność materialno-techniczną lub decyzję o zameldowaniu osoby pod określonym adresem na pobyt czasowy (art. 47 ust. 1 i 2, art. 7, art. 8 oraz art. 10-12 ustawy z 10 kwietnia 1974 r.). Związanie to polega na tym, że w czasie trwania zameldowania osoby pod określonym adresem na pobyt czasowy, nie można kwestionować czasowego charakteru tego pobytu i przyjmować, na potrzeby postępowania o wymeldowanie z pobytu stałego, że miejsce zameldowania na pobyt czasowy jest nowym miejscem pobytu stałego (wyrok WSA w Opolu z dnia 09 czerwca 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Op 255/04, ZNSA 2006/2/107, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 08 listopada 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 481/07, nie publ. ). Dopóki to czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za niezgodne z ustawą o ewidencji ludności, tak długo nie może być kwestionowane zameldowanie na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu (vide wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie sygn. akt II OSK 263/06, Lex nr 321529).

Reasumując i uzupełniając powyższe rozważania trzeba zatem podnieść, iż legitymowanie się zameldowaniem na pobyt czasowy znosi obowiązek wymeldowania się z miejsca dotychczasowego pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r., a w postępowaniu o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego uniemożliwia przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania z art. 15 ust. 2 in fine tej ustawy.

Skład orzekający zauważa zatem, iż wobec faktu wykazania przez skarżącego w sprawie niniejszej zameldowania czasowego do 2010 r. nie mogły mieć dla rozstrzygnięcia w sprawie decydującego znaczenia ustalenia dotyczące ewentualnego opuszczenia lokalu, albowiem na potrzeby rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania należało uwzględnić fakt zameldowania czasowego w Przasnyszu, bez podważenia którego niemożliwe było ustalenie opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Posiadane przez skarżącego zameldowanie czasowe stanowi bowiem potwierdzenie, że dopełnił wymaganych przepisami ustawy o ewidencji ludności obowiązków meldunkowych i fizycznie opuścił miejsce stałego zameldowania nie na stałe, a na pewien tylko okres oraz że organ administracyjny meldując go na pobyt czasowy pozytywnie ocenił, iż spełnił jeden z warunków wymienionych w art. 8 ust. 1 pkt 1- 4 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. Dotyczą one sytuacji, gdy pobyt w nowym miejscu nie traci, pomimo jego długotrwałości, charakteru czasowego, a zatem nie można przyjąć, iż przekształcił się w pobyt stały. Należą do nich: wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego (pkt 1), pobyt związany z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych (pkt 2), odbywanie czynnej służby wojskowej (pkt 3), pobyt w zakładach karnych i poprawczych, aresztach śledczych, schroniskach dla nieletnich i zakładach wychowawczych (pkt 4). Ustalenie w postępowaniu o zameldowanie na pobyt czasowy jednej z w/w okoliczności charakteryzujących ten pobyt (art. 8 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r.) wiąże bowiem, jak to już wyżej podano, organ w postępowaniu o wymeldowanie z pobytu stałego w ten sposób, że uniemożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego dotychczasowego meldunku stałego dopóty, dopóki nie zostanie zlikwidowane zameldowanie czasowe.

Jedynie na marginesie można podnieść, iż w sprawie niniejszej skarżący przedstawił zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia J. B. i o konieczności pozostawania pod opieką syna. Skarżący wielokrotnie podnosił w pismach składanych w toku postępowaniu, iż opuszczenie B. jesienią 2004 r. ma przyczynę tymczasową, jaką jest sytuacja rodzinna związana z chorobą i wiekiem matki oraz że ograniczenie przyjazdów do B. nie wynikało z zamiaru stopniowego przenoszenia centrum interesów życiowych do P., ale wywołane zostało okolicznościami od niego niezależnymi, w tym również konfliktem z byłą żoną. Wynikające z powyższych dowodów fakty, wskazujące na spełnienie warunków do czasowego zameldowania na podstawie, jak można przypuszczać art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. (z uwagi na sytuację rodzinną), podlegały ocenie w postępowaniu o zameldowanie w P. na pobyt czasowy.

Bez wyeliminowania z obrotu prawnego czasowego zameldowania nie można uznać, iż A. B. bez wymeldowania opuścił dotychczasowe stałe miejsce zamieszkania, a więc, że zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r.

Reasumując wskazać trzeba, iż nieprzeprowadzenie przez organy meldunkowe w niniejszej sprawie oceny dowodów w postaci informacji o zameldowaniu na pobyt czasowy w P. oraz pominięcie prawnych skutków tych dowodów nastąpiło z uchybieniem zasad procesowych (art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa) i skutkowało naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r., zatem spowodowało, że orzeczenie na podstawie tego przepisu nastąpiło z naruszeniem prawa. Nieprawidłowości te, niewątpliwie mające wpływ na wynik sprawy, zaistniały na etapie postępowania przed organem I instancji i nie zostały naprawione przez organ odwoławczy, w związku z czym uprawnione było wyeliminowanie z obrotu prawnego obydwu wydanych w sprawie decyzji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek niniejszego wyroku należy zatem zastosować się do wymogów art. 77 § 1 Kpa i rozpatrzyć całokształt

zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności ocenić znaczenie dla rozstrzygnięcia o wymeldowaniu zawiadomienia z dnia 02 stycznia 2007 r. o zameldowaniu skarżącego na pobyt czasowy w P. do 31 grudnia 2010 r. (k. 112 akt adm. I inst.). Wynikające z tych dokumentów okoliczności podlegać winny ocenie z punktu widzenia regulacji art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. Wyniki tej oceny powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie zgodnie z art. 107 § 3 Kpa.

Na marginesie można także zauważyć, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego może budzić wątpliwość ocena spełnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego przez A. B. jakiej dokonały organy meldunkowe. Jednak w sytuacji powyżej zaprezentowanej oceny prawnej tj. skutków prawnych zameldowania na pobyt czasowy ma ona drugoplanowe znaczenie. Jedynie instrukcyjnie można wskazać, że zgodnie z treścią art. 107 § 3 Kpa oprócz przytoczenia dowodów na których organ się oparł, należy wskazać nie tylko jakim dowodom dano wiarę, ale także którym odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej i z jakich powodów. Tych (wszystkich) elementów uzasadnienia decyzje obydwu instancji nie zawierają.

Także na marginesie powyższych rozważań wskazać można, iż celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest dyscyplinowanie obywateli z punktu widzenia wiedzy posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele rzeczywiście przebywają. Ewidencja ludności dostarcza organom wiedzy o miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, którego meldunek dotyczy (vide wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie sygn. akt II OSK 561/05, LEX nr 194344).

Mając powyższe na uwadze orzeczono o uchyleniu wydanych w sprawie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W pkt II wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 cyt. ustawy.

O kosztach rozstrzygnięto w myśl przepisu art. 200 p.p.s.a.