Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 360/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 17
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 24 ust. 1 lit. c
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1766/12 w sprawie ze skarg M.P. na decyzje Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2012 r. o numerach: [...] oraz [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz decyzji o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2012r., sygn. akt V SA/Wa 1766/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu skargi wniesionej przez M. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wpierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 r. i skargi na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji i stwierdził, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia :

Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. (skorygowanym dnia 12 sierpnia 2009r.) M. P. zwrócił się do Biura Powiatowego ARiMR w C. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w tym jednolitej płatności obszarowej do powierzchni 102, 72 ha oraz pomocy ONW do powierzchni 102,72 ha, na 2009 rok.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. w dniu 8 grudnia 2009 r. wydał decyzję w sprawie przyznania M. P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej kwocie 67585, 26zł na co się składały: jednolita płatność obszarowa – w kwocie 51782,94 zł. dot. 102, 14ha i uzupełniająca płatność obszarowa do pow. grupy upraw podstawowych w kwocie 15802,32 zł. Jednocześnie odmówiono przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. stwierdził nieważność powyższej decyzji wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (D.U. z 2008 r., nr 170, pow. 1051 ze zm., dalej ustawa o płatnościach). W motywach organ wyjaśnił, że ponieważ producentowi przyznano płatność bez zastosowania sankcji wynikających z zastosowania powierzchni udowodnionej w następstwie zmniejszenia działki rolnej A i A1, decyzja Kierownika BP ARiMR w C. została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ winna nastąpić redukcja płatności związana z przekroczeniem maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] maja 2012 r., który stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. rażąco narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatności w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. ponieważ przyznając płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r. Kierownik BP ARiMR w C. przyznał te płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do ich przyznania na zadeklarowanej działce ewidencyjnej o numerze 625/130, zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24, ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

Kierownik BP ARiMR w C. wydał w dniu 8 grudnia 2009 r. decyzję w sprawie przyznania M. P. pomocy z tytułu ONW do powierzchni działek wynoszącej 102,14 ha w kwocie 13520,77zł.

W dniu [...] marca 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. – stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), a także art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów miejskich z udziałem EFR na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm., dalej ustawa o wspieraniu), § 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków (...) – Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.) – stwierdził nieważność decyzji z [...] grudnia 2009 r.

W motywach wskazał, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, albowiem nie zastosowano sankcji wynikających z zastosowania powierzchni udowodnionej w następstwie zmniejszenia działki rolnej A.

Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach wskazał, że strona składając w dniu 17 kwietnia 2009 r. wniosek ONW zadeklarowała m.in. działkę ew. nr 625/130 o pow. 64,90 ha. Przyznając postulowaną pomoc decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Kierownik BP ARiMR w C. przyznał pomoc do 64,57 ha, podczas gdy wyznaczona w ramach w/w działki ewidencyjnej powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności (PEG), wynosi 64,25ha.

Konkludując organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. rażąco narusza treść art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., ponieważ przyznając pomoc z tytułu ONW za rok 2009 r., Kierownik BP ARiMR w C. przyznał pomoc nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do jej przyznania na zadeklarowanej działce ewidencyjnej o numerze 625/130, zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004".

Uchylając wymienionym na wstępie wyrokiem zaskarżone decyzje oraz decyzje je poprzedzające (po połączeniu spraw do łącznego rozpoznania i wyrokowania) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ I instancji w każdej ze spraw – czyniąc ustalenia faktyczne uznał stwierdzone naruszenia prawa za zwykłe, co uniemożliwia sięgnięcie po treść art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Sąd stwierdził, że art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a i art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków EFR na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z racji ich rażącego naruszenia, bowiem są to przepisy ogólne, które nie mogły stanowić podstawy przyznania (lub przyznania w pomniejszonej wysokości) płatności wsparcia bezpośredniego lub z tytułu pomocy ONW.

Wskazał, że jeżeli podda się analizie treść podstaw prawnych w decyzjach z dnia [...] grudnia 2009 r. w zakresie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i płatności ONW, to w żadnej mierze nie można przyjąć, iż powołane wyżej normy tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz 21 ust. 2 zostały rażąco naruszone, bowiem nie mogły one stanowić podstawy do przyznania owych płatności w pomniejszonej wysokości.

WSA stwierdził również, że organ II instancji podzielając wadliwe i wewnętrznie sprzeczne ustalenia organu I instancji, dostrzegł dodatkowo, że nie "ustalono powierzchni kwalifikowanej do jej przyznania na zadeklarowanej działce ewidencyjnej o numerze 625/130, zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie ewidencji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c) rozp. Komisji (WE) nr 796/2004". WSA przypomniał, że powołany przepis dotyczy kontroli krzyżowych, które "dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich", a zatem przepis ten nie stanowi jakiejkolwiek bezpośredniej podstawy "w zakresie stosowania i wysokości sankcji".

WSA stwierdził również, że istotnym naruszeniem procedury administracyjnej dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego było zaniechanie – na etapie postępowania przed organem II instancji powiadomienia strony skarżącej, stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę do sformułowania żądania wszczęcia postępowania w sprawie jego wznowienia na wniosek strony.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżył skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi M. P., ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004 poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, mimo że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że cechą charakterystyczną postępowań w sprawie przyznania płatności jest to, że postępowanie dowodowe koncentruje się na weryfikacji danych wskazanych przez rolnika we wniosku z danymi posiadanymi przez organ. Podstawowym elementem tej weryfikacji jest sprawdzenie zgodności między działkami zadeklarowanymi we wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych (art.24 ust.1 lit.c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004), a więc zasada praworządności jest w całości realizowana w takiej kontroli administracyjnej. W konsekwencji jeżeli stwierdzono naruszenie prawa w zakresie przeprowadzania wyżej opisanej kontroli administracyjnej, to "takie naruszenie musi mieć charakter rażącego naruszenia zasady praworządności, a więc artykułu 21 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o wpieraniu (...) w zw. z art.7 i 77§1 k.p.a."

Dalej organ wywodził, że przyznanie skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i pomocy ONW do powierzchni działek rolnych wynoszącej łącznie 102,14 ha, a więc bez ustalenia powierzchni kwalifikowanej do tych płatności na zadeklarowanej działce ewidencyjnej nr 625/130, zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych stosownie do treści art.24 ust.1 lit.c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 rażąco narusza przepisy odpowiednio art. 3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art.7 i 77 §1 k.p.a. oraz art. 21 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu w związku z art.7 i 77 §1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. P. wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.

Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor skargi kasacyjnej wyznaczył zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004. Uchybienie tym przepisom miało polegać na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że decyzja o przyznaniu M. P.pomocy z tytułu ONW nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, mimo że płatności przyznano do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że analogiczne zarzuty, w zakresie dotyczącym narusznia art.3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach, zostały sformułowane w stosunku do przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli decyzji dotyczącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Formułując zarzut naruszenia ww. przepisów, wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które w jego ocenie sąd naruszył. Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji ww. przepisów z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów.

Rozpoznając skargę kasacyjną zgodnie ze wskazanymi wyżej zasadami Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest ona nieuzasadniona, bowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Na wstępie należy podkreślić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi wadami. Instytucja ta stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.).

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma charakter samodzielny. Jego celem jest ustalenie, czy konkretna decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W tego rodzaju postępowaniu nie bada się więc ponownie istoty sprawy, a organ je prowadzący analizuje, czy z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika rażące naruszenie prawa, a jeżeli tak to na czym ono polega. Tym samym stwierdzenie jakiegokolwiek naruszenia prawa, nawet istotnego, nie uzasadnia automatycznego zastosowania nadzwyczajnego trybu, tj. stwierdzenia nieważności. Konieczne w takim przypadku jest bowiem stwierdzenie wystąpienia ściśle określonej przesłanki prawnej - w niniejszej sprawie rażącego naruszenia prawa.

Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 21.X. 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23).

Rażące naruszenie prawa może dotyczyć zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Nie jest wykluczone rażące naruszenie przepisów art. 3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach i art. 21 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu.

Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (materialnego, procesowego czy ustrojowego) jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące, pamiętając przy tym, iż nie każde, nawet bezsporne, naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji.

Z uzasadnień decyzji - nieważność których stwierdzono - wynika, że organ przyznając płatność/pomoc wziął pod uwagę nie tylko wielkości działek zadeklarowanych ale i określił powierzchnię działek kwalifikowanych do poszczególnych płatności.

Należy zauważyć, że przed wydaniem decyzji organ wzywał wnioskodawcę do wyjaśnienia wykrytych we wniosku nieścisłości, w tym dotyczących działki rolnej A.

Z decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i z decyzji o przyznaniu pomocy ONW na 2009 r. wynika, iż w sprawach zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym kontrola administracyjna. W uzasadnieniach ww. decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wyraźnie stwierdził, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wynosi 102,14 ha, przy zadeklarowanej we wniosku 102,72 ha. Wskazał również, że powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia nr 73/2009.

Zatem skoro przed przyznaniem płatności Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zweryfikował zadeklarowaną przez producenta rolnego powierzchnię działek rolnych przeprowadzając kontrolę administracyjną z wykorzystaniem systemu informacji geograficznej, o jakim mowa w art. 17 rozporządzenia 73/2009, to nie można przyjąć, że przyznanie pomocy nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ( i odpowiednio art.3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach), art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 796/2004 oraz art. 17 rozporządzenia nr 73/2009. Okoliczność, że wspomniany organ przyznał płatność/pomoc do zawyżonej powierzchni działki rolnej A nie wynika w sposób oczywisty z samych decyzji o przyznaniu płatności/pomocy. Wobec tego uchybienie takie - o ile wystąpiło - nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa.

Tak więc – w świetle tego, co zostało wyżej powiedziane - ewentualna wadliwość ustaleń w zestawieniu z rzeczywistą wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy dysponują, nie może przemawiać za przyjęciem rażącego naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach i art.21 ust.1 i 2 ustawy o wspieraniu.

Ponadto należy przypomnieć, że w myśl art.21 ust.2 i ust.3 ustawy o wspieraniu i art.3 ust.2 pkt 1 i 2 i ust.3 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych we wskazanych przepisach Unii Europejskiej do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Przepisy każdej z ww. ustaw stanowią, że w postępowaniu organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W zakresie unormowanym ww. przepisami stosowanie art.7 i 77 k.p.a. zostało wyłączone, nie mogło więc dojść do rażącego naruszenia tych przepisów.

WSA trafnie stwierdził, że przepis art.24 ust.1 lit.c rozporządzenia nr 796/2009 nie stanowi jakiejkolwiek bezpośredniej podstawy w zakresie stosowania i wysokości sankcji. Przepis ten stanowi, że kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich. Art.23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1872/2003 jest przepisem nakładającym na Państwa Członkowskie obowiązek przeprowadzania kontroli administracyjnych wniosków o pomoc, obejmujących weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności, które są uzupełniane kontrolami na miejscu. Niewątpliwie zatem zgodność między działkami zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych jest okolicznością wymagająca ustalenia, istotną dla załatwienia sprawy. Ponieważ z przepisu ww. art.23 wynika obowiązek przeprowadzenia kontroli, a art.24 ust.1 lit. c wskazuje na jeden z obszarów przeprowadzania kontroli, nie są to przepisy stanowiące do jakich działek płatność może, a do jakich nie może być przyznana.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Sądu I instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

NSA nie zasądził na rzecz M. P. kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ nie wykazał on, że koszty takie poniósł.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.