Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 286/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1.
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 73 ust. 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Spółkę Akcyjną do załatwienia wniosku M. K. z dnia 10 stycznia 2014 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Spółki Akcyjnej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Spółki Akcyjnej na rzecz M. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. M. K. działając na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust.3 oraz art. 6 ust.1 pkt.3 lit. a) tired pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwrócił się do P. D. S.A. w L. o przesłanie w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej znajdujących się na działce nr ewid. [...], obręb S., Gmina Z., powiat zgierski, województwo łódzkie, dla której prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w Z.. V Wydział Ksiąg Wieczystych księgą wieczysta nr [...] oraz nadesłania innych dokumentów techniczno – prawnych (np. protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo - odbiorczych).

Odpowiadając na wniosek P. D. S.A. Odział Ł. – M. w piśmie z dnia 14 lutego 2014 r. stwierdziła, że na działce nr ewid. [...] brak jest jakiejkolwiek infrastruktury energetycznej należącej do P. D. Oddział Ł. – M. W związku z tym wezwano wnioskodawcę do nadesłania mapy z zaznaczeniem działki, której dotyczy wniosek. Jednocześnie P. D. S.A. Odział Ł. – M. zobowiązało się, że po dostarczeniu w/w mapy zajmie stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do powyższego pisma spółki M. K. w piśmie z dnia 5 marca 2014 r. ponownie wezwał do udostępnienia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej znajdujących się na wspomnianej działce oraz nadesłania innych dokumentów techniczno – prawnych (np. protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo - odbiorczych). W ocenie wnioskodawcy na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji publicznej są zobowiązane nie tylko podmioty władzy publicznej, ale i inne podmioty wykonujące zadania publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o informacji publicznej. Do grona tych podmiotów zalicza się P. D. S.A. w L. Jednocześnie wnioskodawca poinformowała spółkę, że pokryje koszty sporządzenia i przesłania kserokopii żądanych dokumentów. Przy piśmie tym przesłano mapę, o którą wnioskowała spółka w piśmie z dnia 14 lutego 2014 r.

P. D. S.A. Odział Ł. – M. w piśmie z dnia 26 marca 2014 r. powołując się na art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówiła udostępnienia dokumentów, których dotyczyły wnioski z dnia 10 stycznia 2014 r. W ocenie spółki dokumenty o udostępnienie których występuje M. K. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, która to na mocy unormowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie podlega udostępnieniu na podstawione przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Informacje zawarte w dokumentach, których żądał M. K. podlegają ochronie. Spółka podjęła wewnętrzne czynności organizacyjne mające na celu ograniczenie dostępu do nich. Dokumenty przechowywane są w archiwum spółki a dostęp do nich ma ograniczona ilość osób. Objęcie tych dokumentów tajemnicą wynika również z tego, że dotyczą one przesyłowej sieci elektroenergetycznej a zatem dotyczą realizacji zadań spółki z zakresu bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej a tym samym i prawidłowego funkcjonowania sieci elektroenergetycznej w Państwie. Ponadto wskazano, że wniosek dotyczy decyzji administracyjnych, czyli aktów podlegających udostępnieniu w trybie art. 73 k.p.a., na co wskazał NSA w postanowieniu z dnia 12 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 771/11.

W piśmie z dnia 4 kwietnia 2014 r. M. K. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i w konsekwencji o uwzględnienie wniosku o przesłanie dokumentów, których dotyczył wnioski z dnia 10 stycznia 2014 r.

Odpowiadając na ponowne wezwanie spółka w piśmie z dnia 30 kwietnia 2014 r. oświadczyła, że podtrzymuje ona stanowisko zajęte w piśmie z dnia 19 marca 2014r., iż żądane dokumenty zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa i w związku z tym nie mogą być udostępnione.

W tej sytuacji M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność P. D. S.A. w L. polegającą na nie udostępnieniu informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym nie wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania zgodnie z jej art. 17 ust. 1 tej ustawy. Równocześnie wniesiono o stwierdzenie bezczynności spółki oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i formie. W ocenie skarżącego w przypadku skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest on związany jakimkolwiek terminem, lecz może ją skutecznie wnieść, aż do ustania stanu bezczynności, czyli do chwili załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia lub innego aktu. Wniesienie skargi nie musi być ponadto poprzedzone złożeniem jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze postępowania administracyjnego, takiego bowiem wymogu nie przewidują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego spółka, zajmująca się dystrybucją energii elektrycznej, jest zobowiązana do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem w myśl jej art. 4 ust. 1 pkt 5. zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Pojęcie "zadania publiczne" nie jest przypadkowe i ma na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego, w tym znaczeniu, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie tych zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. W przekonaniu skarżącego dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". W konsekwencji żądane informacje dotyczą "sprawy publicznej" i nakładają na spółkę obowiązek ich udzielenia. Jednocześnie skarżący stwierdził, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał żądanych dokumentów ani rozstrzygnięcia w sprawie.

W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swojej stanowisko spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i stwierdziła, że w piśmie z dnia 26 marca 2014 r. działając na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówiła udostępniania żądanych przez skarżącego informacji. Odmowa została uzasadniona tajemnicą przedsiębiorstwa. Pismo zawiera też pouczenie o możliwości wniesienia o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy, zaś spółka odpowiedziała na nie pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nie sposób więc przypisać spółce bezczynności. Odmawiając udostępnienia informacji spółka wydała w istocie decyzję, o której mowa w art. 107 k.p.a. Pismo z dnia 26 marca 2014 r. zawiera bowiem wszystkie elementy, na której wskazuje art. 107 k.p.a. Odmowa udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji jest zgodna z prawem i decyduje o braku możliwości przypisania spółce bezczynności w niniejszej sprawie. Na wypadek nie uwzględniania przez Sąd stanowiska spółki odnośnie charakteru jej pisma z dnia 26 marca 2014 r. spółka wskazała na to, że żądane dokumenty nie mają charakteru informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informację publiczną stanowi informacja "o sprawach publicznych", a zgodnie z art. 6 udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o polityce, podmiotach (organizacji, statusie prawnym, działalności i kompetencjach, strukturze własnościowej) wskazanych w ustawie, o zasadach funkcjonowania tych podmiotów (sposobie przyjmowania i załatwiania spraw, sposobie stanowienia prawa itp.) oraz o danych publicznych, w tym m.in. treści aktów administracyjnych. W tym katalogu nie ma kategorii "wszelkich decyzji oraz innych dokumentów stanowiących podstawę do budowy, posadowienia oraz przebudowy (...) linii elektroenergetycznych". Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. Informacją publiczną jest więc treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne. Oznacza to, że obowiązek udostępnienia informacji dotyczy jedynie takich dokumentów, które mają charakter dokumentu publicznego oraz są możliwe do zindywidualizowania. W ocenie Spółki nie można za zidentyfikowane uznać "wszelkich ewentualnych decyzji". Ponadto treść wniosku wskazuje, że nie dotyczy on udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej, prowadzonej przez właściwy organ administracyjny lub choćby mieszczącej się w pojęciu zadania publicznego. Trudno także przypisać żądanym informacjom waloru informacji publicznej, gdy uzyskanie ich związane jest z prywatnym interesem skarżącego. W ocenie spółki skarżący nie jest zainteresowany jakimkolwiek aspektem publicznoprawnym żądając udostępnienia "wszelkich decyzji", ale zmierza do uzyskania dowodu potwierdzającego zasadność jego roszczeń cywilnoprawnych kierowanych do spółki. Z tego względu pozyskanie żądanych przez nią dokumentów powinno odbywać się z wykorzystaniem przepisów k.p.c. a mianowicie art. 284 tego kodeksu nie zaś przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Decyduje o tym unormowanie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka przekonywała też, że nie jest podmiotem, o którym stanowi art. 4 ustawy. Nie można jej bowiem przypisać tego, że realizuje ona zadania publiczne. W jej mniemaniu żądane informacje mieszczą się ponadto w definicji tajemnicy przedsiębiorstwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera wprawdzie jej definicji, jednak według art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Żądane informacje stanowią tajemnicę, dotyczą bowiem regulacji posadowienia urządzeń, co do których skarżący zapowiada spór, zatem ich ujawnienie stanowiłoby działanie na szkodę spółki – "poprzez przypisanie informacji charakteru informacji publicznej, która w czasie nie zmienia charakteru i żadne inne względy natury interesu majątkowego, czy niemajątkowego w tym zakresie ustalenia tego nie byłyby w stanie zmienić". Poza tym spółka objęta jest (cz.II Załącznika, poz. 1) treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U. Nr 198, poz. 1314 ze. zm.), co potwierdza konieczność ochrony jej tajemnic. Ponadto wchodzi w skład grupy kapitałowej, która jest notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w W., nawet zatem gdyby przyjąć, że żądane informacje są informacjami publicznymi, nie mogłyby zostać udostępnione z uwagi na regulację art. 5 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Uzasadnione jest przekonanie skarżącego o pozostawaniu spółki w bezczynności. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r. poz. 782) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Doktryna i orzecznictwo sądowe przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia informacja publiczna. Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu nie będącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organy władzy publicznej, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informacją o sprawach publicznych jest w szczególności informacja o danych publicznych, w tym o "treści i postaci dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i ich rozstrzygnięć", na co wskazuje art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. We wniosku z dnia 10 stycznia 2014 r. skarżący wystąpił do spółki o udostępnienie kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej znajdujących się na działce nr ewid. [...], obręb S., Gmina Z., powiat z., województwo ł., dla której prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych księgą wieczysta nr [...]. Skarżący domagał się więc udostępnienia "treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć", o jakich mowa w powołanym przepisie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 ustawy. Sąd nie podziela zawartej w odpowiedzi na skargę argumentacji spółki, iż zawarte we wniosku żądanie udostępnienia wskazanych dokumentów nie może być oceniane w oparciu o przepisy ustawy, albowiem dokumenty te wiążą się z dochodzeniem przez skarżącego od spółki roszczeń cywilnoprawnych. Decyzje administracyjne, stanowiące podstawę do lokalizacji przez przedsiębiorstwo sieci energetycznej na nieruchomościach innych podmiotów ze swej istoty stanowią przedmiot informacji publicznej. W świetle bowiem utrwalonego orzecznictwa sądowego, dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa, jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przyjęcie, jak tego domaga się spółka, że tego rodzaju dokumenty urzędowe będące w posiadaniu przedsiębiorstwa energetycznego tracą charakter informacji publicznej w przypadku, gdy ich udzielenia domaga się osoba fizyczna pozostająca w sporze cywilnoprawnym z tym przedsiębiorstwem, jest nie tylko sprzeczne z duchem regulacji ustawowych i konstytucyjnych dotyczących dostępu do informacji publicznej, ale nadto byłoby nielogiczne. Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 ustawy). O tym, czy konkretny dokument ma charakter informacji publicznej nie może decydować okoliczność, kto i dla jakich celów żąda udostępnienia informacji. Kryteria uznania za informację publiczną muszą być zobiektywizowane i znajdować podstawę w regulacjach zawartych w przepisach ustawy. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie odmienna wykładnia powołanych przepisów naruszałaby istotę prawa podmiotowego do informacji publicznej, a także godziłaby w zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).

Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, obowiązane są w szczególności osoby prawne, w których Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego posiadają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. nr 50, poz. 331 ze zm.), a także podmioty reprezentujące inne niż państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Zgodnie z art. 4 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pozycję taką ma podmiot, który posiada kontrolę nad przedsiębiorcą, wyrażającą się m.in. w dysponowaniu bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu. W sprawie należy wskazać, że Skarb Państwa jest akcjonariuszem posiadającym większość głosów na Walnym Zgromadzeniu P. Polska Grupa Energetyczna S.A. w W. Niezależnie od tego należy podkreślić, że nawet gdyby uznać P. D. S.A. w L. za podmiot niezależny od Skarbu Państwa, to spółka ta, będąc przedsiębiorstwem energetycznym, stanowi przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, wykonujące zadania publiczne, które jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tak też wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. (sygn. akt P 24/05 – OTK-A 2006/7/87).

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi na skargę, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje osiągalne są w innym trybie, lub też są w posiadaniu organu, który je wytworzył, podnieść należy, że nie zostało wykazane, by skarżący był stroną ewentualnych postępowań w sprawie lokalizacji budowy linii energetycznych na wskazanej przez niego działce, co umożliwiałoby mu taki dostęp na podstawie art. 73 § 1 K.p.a. bądź sądowego postępowania cywilnego, co dawałoby mu podstawę do ubiegania się o dokumenty w trybie art. 284 k.p.a. Ponadto możliwość zwrócenia się przez skarżącego o udostępnienie dokumentów do jakiegokolwiek innego podmiotu, również w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie wyłącza uprawnienia do zwrócenia się z tym wnioskiem do spółki, skoro jest ona podmiotem objętym regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd nie podziela wyrażonego w odpowiedzi na skargę stanowiska spółki, że żądane przez skarżącego informacje nie mogły zostać udostępnione, gdyż obejmowały one informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Należy podkreślić, że prawo do dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W szczególności prawo to ograniczone jest ze względu na ochronę "tajemnicy przedsiębiorcy" (art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów ustawy. Definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają natomiast przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w art. 11 ust. 4 stanowi, że oznacza ono "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Tajemnice te podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 powyższej ustawy). W doktrynie podnosi się, że wskazane pojęcia w istocie stanowią synonimy, a zatem dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78). W ocenie Sądu, z uwagi na przedmiot informacji, których udostępnienia domagał się skarżący, nie można uznać, by informacje te miały charakter poufny, uzasadniający ich ochronę na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy, jako objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że co do zasady decyzje organów administracyjnych wydawane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie podlegają ze swej istoty utajnieniu (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1482/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można przy tym mówić, aby decyzje administracyjne dotyczące robót budowlanych zrealizowanych bądź mających zostać zrealizowane na określonej nieruchomości (bo takich decyzji udostępnienia domagają się skarżący), podlegać winny szczególnej ochronie polegającej na uniemożliwieniu ujawnienia ich treści właścicielom tejże nieruchomości. Taka interpretacja przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadziłaby do nadmiernego ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, albowiem skutkowałaby ingerencją w istotę tego prawa, a więc naruszałaby regułę określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Skoro Spółka P. D. S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, a wniosek skarżącego z dnia 10 stycznia 2014 r. dotyczył informacji publicznej, ocenić należy zasadność zarzutu bezczynności. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) lub decyzji administracyjnej (art.3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art.16 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2399/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie twierdzeniu skarżącego, że spółka do dnia wniesienia skargi nie udostępniła mu żądanych dokumentów, ani nie wydała decyzji o odmowie ich udostępniania spółka przeciwstawiła zawarte w odpowiedzi na skargę twierdzenie, iż pismo z dnia 26 marca 2014 r. jest w istocie decyzją, w której odmówiono skarżącemu udostępniania żądnych przez niego dokumentów. Zatem, jak twierdzi spółka, nie można w sprawie zarzucić jej bezczynności. W ocenie spółki pismo z dnia 26 marca 2014 r. zawiera wszelkie elementy decyzji, o których stanowi art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z unormowaniem tego przepisu decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2013 r. (II OSK 2663/12 opubl. w CBOSA) stwierdził, że aby zakwalifikować pisma jako decyzję administracyjną nie wymaga się, aby pismo to zawierało wszystkie składniki decyzji przewidziane w art. 107 § 1 k.p.a. Za decyzję uznać należy bowiem również pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie i podpis osoby reprezentującej organ. W piśmie spółki z dnia 26 marca 2014 r., wskazany jest adresat, jednostka, od której pismo pochodzi oraz zawarta jest odmowa udostępniania skarżącemu żądanych informacji. Stanowisko to zostało uzasadnione, a pismo zawiera pouczenie o trybie jego zaskarżenia. Wątpliwości budzi zaś to, czy pochodzi ono od osoby uprawnionej do wydania decyzji, a co za tym idzie, czy widniejący pod nim podpis jest podpisem osoby upoważnionej w ramach struktury organizacyjnej P. D. Spółkę Akcyjną w L. do wydanie decyzji. Pismo z dnia 26 marca 2014 r. podpisane zostało z upoważnienia Dyrektora Generalnego P. D. S.A. Oddział Ł. – M. Wydział Zarządzania Majątkiem Sieciowym Dział Regulacji Stanu Prawnego Gruntów i Sieci przez Kierownika Działu P. P. Zgodnie z dołączonym do akt sprawy wypisem z KRS uprawniony do reprezentowania spółki jest jej Zarząd w skład którego wchodzi Prezes i trzech Wiceprezesów. Akta sprawy nie zawierają zaś dokumentu, który wskazywałby na upoważnienie pochodzące od Prezesa spółki oraz Wiceprezesów lub Dyrektora Generalnego P. D. S.A. Oddział Ł. – M. do wydawania w ich imieniu decyzji przez Kierownika Działu Wydziału Zarządzania Majątkiem Sieciowym Dział Regulacji Stanu Prawnego Gruntów i Sieci. Nie można więc przyjąć, aby pismo z dnia 26 marca 2014 r. podpisane zostało przez osobę upoważnioną w P. D. S.A. do wydawania decyzji. Nie pochodzi ono od osoby upoważnionej do reprezentowania spółki. Brak pod pismem podpisu osoby reprezentującej spółkę jest na tyle istotną jego wadą, iż nie pozwala przyjąć, aby pismo to mogło być traktowane jako decyzja. Co najwyżej traktowane może być jako projekt decyzji. Projekt decyzji nie wchodzi do obrotu prawnego, nie wywołuje skutków prawnych, z którymi przepisy łączą konsekwencje prawne. Nie ma przy tym znaczenia, że pismo to zostało doręczone skarżącemu (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt II GSK 508/07 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem pismo spółki z dnia 26 marca 2014 r. nie może być traktowane jako decyzja. Przy nie udostępnieniu skarżącemu żądnych przez niego dokumentów okoliczność ta decyduje o tym, że w sprawie jego wniosku z dnia 10 stycznia 2014 r. spółka pozostawała w bezczynności. W terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie udostępniła skarżącemu żądnych dokumentów ani nie wydała decyzji, o której stanowi art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Akta sprawy nie zawierają też pisma powiadamiającego w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej o późniejszym terminie udostępniania żądnych dokumentów.

Bezczynności spółki nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 10 stycznia 2014 r. spółka odpowiedziała pismem z dnia 14 lutego 2014 r., na pismo skarżącego z dnia 5 marca 2014 r. odpowiedziało pismem z dnia 26 marca 2014 r. zaś na pismo z dnia 4 kwietnia 2014 . pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nie można więc stwierdzić, że spółka w sposób rażący, a więc szczególnie ewidentny, uchybiła obowiązkom podmiotu zobowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że bezczynność spółki wynika nie z braku jej działania w niniejszej sprawie, ale z wadliwości pisma z dnia 26 marca 2014 r.

Z tych powodów na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało zobowiązać P. D. Spółkę Akcyjną w L. do załatwieniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 stycznia 2014 r. w części dotyczącej informacji publicznej. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1 tej ustawy Sąd stwierdził, że bezczynność P. D. Spółkę Akcyjną w L. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy.