Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2780/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 2, art. 7 ust. 6, art. 4, art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1812
law: Ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2018 r. sprawy ze skarg B. L. i R. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2017r. znak [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "kpa", oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1812, ze zm.), zwanej dalej "specustawą przesyłową", po rozpatrzeniu odwołań B. F. i R. S. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie [...] o rozdzielnię 400 kV wraz z usunięciem kolizji linii 200 kV w związku z budową linii 400 kV [...] – [...]" w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa linii 400 kV [...] – [...]" wraz z niezbędną przebudową infrastruktury technicznej (linii średniego i wysokiego napięcia),

orzekł o:

I. uchyleniu w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji znajdującego się na stronie 14 zapisu stanowiącego treść pkt IX dotyczącego terminu wydania nieruchomości i w tym zakresie orzekł o ustaleniu terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń jako nie krótszego niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna oraz ustalił termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń na 120 dzień od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna.

II. utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałej części.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 14 lutego 2017 r. spółka [...] S.A. z siedzibą w [...], zwana dalej "inwestorem", wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie w zakresie sieci przesyłowej dla przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie [...] o rozdzielnię 400 kV wraz z usunięciem kolizji linii 200 kV w związku z budową linii 400 kV [...] – [...]" w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa linii 400 kV [...] – [...]" wraz z niezbędną przebudową infrastruktury technicznej (linii średniego i wysokiego napięcia).

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] marca 2017 r., wskazaną w sentencji decyzję.

Od decyzji Wojewody [...] odwołania do Ministra Infrastruktury i Budownictwa, zwanym dalej "Ministrem", za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wnieśli: B. F. i R. S.

B. L. w odwołaniu zaskarżyła decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej lokalizacji przedmiotowej inwestycji, w szczególności lokalizacji budowy słupa energetycznego nr [...] na działce ewid. nr [...] obręb [...], wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części. Powołując się na art. 25 ust. 3 specustawy przesyłowej, zarzuciła:

- naruszenie przez Wojewodę [...] przepisów postępowania tj. art. 7 kpa w zw. z art. 43 ust. 1 Ip. 2 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 poz. 1440, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych", poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia stanu fatycznego sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, w szczególności poprzez niepoczynienie ustaleń, co do możliwości budowy projektowanego słupa energetycznego nr [...] w całości bądź w znacznej części na działce [...] należącej do Skarbu Państwa,

- naruszenie przez organ I instancji art. 107 kpa poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji powodów umiejscowienia projektowanego słupa energetycznego nr [...] na działce nr [...],

- naruszenie w toku postępowania art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie stronom postępowania przesłanek, którymi kierował się Wojewoda [...] podejmując działania w toku przedmiotowego postępowania, w szczególności poprzez brak wskazania w jego pismach kierowanych do stron postępowania powodów umiejscowieniu słupa nr [...] na działce [...] oraz wybiórczego przedstawienia skarżącej stanowiska inwestora,

- naruszenie przez organ I instancji punktu 20 załącznika do specustawy przesyłowej, stanowiącego wykaz strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych poprzez przyjęcie, iż w ramach zadania inwestycyjnego "Budowy linii 400 kV [...] - [...]" dopuszczalna jest rozbudowa Stacji Elektroenergetycznej [...] o rozdzielnię 400kV wraz z usunięciem kolizji linii 220 kV.

R. S. w odwołaniu zaskarżył decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej lokalizacji przedmiotowej inwestycji, w szczególności lokalizacji budowy słupa energetycznego nr [...] na działce ewid. nr [...] obręb [...], wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji w zaskarżonej części. Powołując się na art. 25 ust. 3 specustawy przesyłowej, podniósł zarzuty odnoszące się do działki ewid. nr [...] w części pokrywające się z zarzutami B. L., które przedstawiła w stosunku do swojej nieruchomości, tj.:

- naruszenie przez organ I instancji art. 7 kpa poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia stanu fatycznego sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, poprzez ustalenie lokalizacji projektowanego słupa energetycznego nr [...] na działce oznaczonej nr [...] w sposób uniemożliwiający dalsze efektywne korzystanie z nieruchomości,

- naruszenie przez organ wydający zaskarżoną decyzję art. 107 kpa poprzez niewykazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji powodów przyjęcia przez organ konieczności umiejscowienia projektowanego słupa energetycznego nr [...] na działce nr [...],

- naruszenie w toku postępowania art. 11 kpa poprzez nie wyjaśnienie stronom postępowania przesłanek, którymi organ I instancji kierował się podejmując działania w toku prowadzonego postępowania w szczególności poprzez brak wskazania w pismach kierowanych do skarżącego powodów podjęcia decyzji o umiejscowieniu słupa nr [...] na działce [...] oraz wybiórczego przedstawienia stronie stanowiska inwestora,

- naruszenie przez Wojewodę [...] punktu 20 załącznika do specustawy przesyłowej, stanowiącego wykaz strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych poprzez przyjęcie, iż w ramach zadania inwestycyjnego "Budowy linii 400 kV [...] - [...]" dopuszczalna jest rozbudowa stacji elektroenergetycznej [...] o rozdzielnię 400kV wraz z usunięciem kolizji linii 220 kV.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 specustawy przesyłowej poprzez brak załączenia przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko.

Rozpoznając odwołania Minister wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 specustawy przesyłowej wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawierał:

1) określenie linii rozgraniczających teren objęty wnioskiem, opracowanych geodezyjnie i przedstawionych na kopii mapy zasadniczej w skali co najmniej 1:1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

2) określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu,

3) charakterystykę planowanej inwestycji obejmującą określenie:

a) zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie uzbrojenia terenu, a w razie potrzeby również sposobu zagospodarowywania odpadów,

b) planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji,

4) decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Nr [...], z dnia [...] listopada 2016 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa Stacji Elektroenergetycznej 220/110 kV [...] wraz z likwidacją kolizji istniejącej linii 200 kV,

5) decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowej inwestycji, zwaną dalej "pozwoleniem wodnoprawnym",

6) mapę z projektem podziału nieruchomości przeznaczonej pod budowę stacji elektroenergetycznej, sporządzoną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm.), zwanej dalej "ugn",

7) wykaz nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, jeżeli jest prowadzona dla nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej,

8) pisma:

- [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we [...] z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] w sprawie występowania gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi.

- Zarządu Województwa [...] - uchwała nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r.,

- Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] - z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...],

- [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Delegatura w [...] - z dnia [...] sierpnia 2016 r" znak: [...],

- Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego - z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...],

- Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] - z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...],

- - Wójta Gminy [...] - decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.,

- Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...],

- Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] oraz z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...]

- Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] - postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] oraz postanowienie z dnia [...] września 2016 r., znak: [...],

- Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] - z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...].

Ponadto organ skazał, iż inwestor zwrócił się do Zarządu Powiatu [...] pismem z dnia [...] lipca 2016 r., znak: L.dz. [...] (data wpływu do organu: 1 sierpnia 2017 r.), do Wójta Gminy [...] pismem z dnia [...] lipca 2016 r., znak: L.dz. [...] (data wpływu do organu: 1 sierpnia 2016 r.) z prośbą o wydanie opinii/uzgodnienia do wniosku w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Niewydanie właściwych opinii/uzgodnienia w terminie 21 dni od dnia zwrócenia się o nie przez inwestora, zgodnie z treścią art. 4 ust. 3 specustawy przesyłowej uznano za brak zastrzeżeń ww. podmiotów do wniosku.

Dalej organ wyjaśnił, iż planowana inwestycja - w części objętej wnioskiem - nie przebiega przez obszary, którym został nadany status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej, nie przebiega przez obszary położone w granicach parku i jego otuliny, nie przebiega przez obszary morskie, na których wznoszone i wykorzystywane będą sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, nie przebiega przez obszary kolejowe, nie przebiega przez tereny górnicze co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, ministra właściwego do spraw energii, ministra właściwego do spraw kultury i dziedzictwa narodowego, ministra właściwego do spraw rybołówstwa, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Obrony Narodowej, dyrektora właściwego urzędu morskiego, właściwego organu administracji geologicznej, dyrektora parku narodowego, właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej oraz właściwego organu nadzoru górniczego.

Mając na uwadze, iż wskazana przez inwestora nieruchomość, na której jest planowana rozbudowa stacji elektroenergetycznej, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej jest własnością Skarbu Państwa, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie wywołała skutku, o którym mowa w art. 19 ust. 3 specustawy przesyłowej (art. 4 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). Inwestor we wniosku nie wskazał także ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomości, o których mowa w 4 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej.

Analizując decyzję Wojewody [...] pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w sposób błędny określa termin wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń. Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, nie krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna.

Z analizy zawartego na stronie 14 zaskarżonej decyzji zapisu określającego termin wydania nieruchomości wynika, że nie wskazuje on konkretnego terminu wydania tych nieruchomości, a jedynie okres, w jakim nieruchomości mają zostać wydane, określony na 120 dni, co należy w ocenie organu niewątpliwie uznać za określenie błędne, naruszające zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Z powyższego zapisu decyzji nie wynika bowiem, w którym dniu konkretyzuje się dla właścicieli bądź użytkowników wieczystych tych nieruchomości obowiązek ich wydania.

W związku w powyższym, Minister wprowadził do zaskarżonej decyzji zapisy prawidłowo określające termin wydania nieruchomości objętych zakresem tej decyzji, co znalazło swoje potwierdzenie w pkt I niniejszej decyzji.

Organ odwoławczy dokonując powyższego rozstrzygnięcia uznał, że nie narusza ono zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 kpa. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy przesyłowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w niniejszej decyzji.

Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych przez skarżące, organ odwoławczy wyjaśnił dlaczego uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie, odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w odwołaniach.

Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła Zaskarżając w całości przedmiotową decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniosła o:

uchylenie w całości decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], oraz o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...].

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przez organ wydający skarżoną decyzję przepisów postępowania tj. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezrealizowanie wniosków dowodowych skarżącej sformułowanych w odwołaniu z dnia 19 kwietnia 2017 r. od decyzji organu I instancji r., których przedmiotem były okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie,

- naruszenie przez organ wydający skarżoną decyzję przepisów postępowania tj. 7 k.p.a. poprzez nieprawidłową interpretację treści zarzutu sformułowanego pkt 1 odwołania, co doprowadziło do nie rozpoznania jego istoty a tym samym rozpoznania istoty sprawy,

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 4 ust 1 pkt 5 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych poprzez niedokładne wyjaśnienie zaistniałego stanu sprawy w szczególności pominięcie okoliczności, że załączona do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji dla przedsięwzięcia określonego, jako "Rozbudowa Stacji Elektroenergetycznej [...] o rozdzielnie 400kV wraz z usunięciem kolizji linii 220kV", decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. dotyczy wyłącznie rozbudowy Stacji Elektroenergetycznej 220/100 kv [...] wraz z usunięciem 220 kV.

Skargę tożsamej treści złożył do WSA R. S.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że Minister Infrastruktury i Budownictwa błędnie przyjął za organem I instancji, iż planowane przedsięwzięcie określone, jako "Rozbudowa Stacji Elektroenergetycznej [...] o rozdzielnie 400kV wraz z usunięciem kolizji linii 220kV" mieści się w ramach strategicznego przedsięwzięcia określonego w załączniku nr 1 do ustawy o przygotowaniu realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oznaczonego jako Budowa linii 400kV [...] - [...]. W ocenie skarżących nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, że załączona przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] nr [...] dotyczy przedsięwzięcia wykonywanego w ramach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie linii 400kV [...] - [...]. Z treści tej decyzji wynika bowiem, iż dotyczy ona Rozbudowy Stacji Elektroenergetycznej 220/110 kV [...] wraz z usunięciem kolizji linii 220 kV. Błędnie tymczasem przyjęto, że Rozbudowa Stacji Elektroenergetycznej 220/110, kV [...] wraz z usunięciem kolizji linii 220 kV została wymieniona w załączniku do ustawy o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. W załączniku do ustawy z dnia 24 lipca 2015 wymieniono wykaz strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Pod poz. 20 załącznika wymieniono inwestycję pod nazwą Budowa linii 400kV [...] - [...]. Natomiast w decyzji nr [...] Wojewody [...] [...] z dnia [...] lipca 2017-07-27 wymieniono zakres prac które nie zostały ujęte w ustawie z dnia 24 lipca 2015 a są to

a. budowa odcinka o długości 1,8km linii 400kV [...] - [...]

b. przebudowa odcinka linii 110kV [...] - [...] o długości 393m

c. przebudowa odcinka linii S/N 15kV w [...]

d. rozbiórka odcinka linii 400kV [...] - [...] o długości 2,31 km.

Skarżący podnoszą, że projektując linię [...] - [...] inwestor nie dostosował realizacji inwestycji w zakresie dalszej budowy stacji transformatorowej [...] jaki i przebudowy linii do obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 2015 o przygotowaniu strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, gdyż ustawa ściśle określa zakres przedmiotowy dozwolonych prac które mogą być realizowany w trybie uproszczonym.

Ponadto, zdaniem skarżących twierdzenie, że linia energetyczna powinna być zakończona stacją elektroenergetyczną i taki zestaw powinien być realizowany w ramach powyższej ustawy jest nieprawdziwy. Ustawodawca w Załączniku do ustawy strategicznej wyraźnie rozgranicza budowę linii elektroenergetycznych od budowy stacji. Ustawa z dnia 24 lipca 2015 nie jest aktem określającym zasady funkcjonowania "sieci elektroenergetycznych" w kraju a aktem regulującym proces inwestycyjny w ściśle określonym zakresie W załączniku pod pozycją 13 znajdujemy kolejną inwestycję "Budowa linii 400kV [...] - nacięcie linii [...] wraz z budową stacji 400/220kV [...] .Jest to jeden przypadek przyjęty do realizacji w ramach specustawy a dotyczący budowy stacji transformatorowych. Pozostałe inwestycje załącznika dotyczą budowy "linii przesyłowych" a tylko w pozycji 23 mówi się o modernizacji linii 220kV. Chybione zatem jest twierdzenie inwestora sformułowane w treści pisma z dnia [...] maja 2017 r., iż o prawidłowości decyzji wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia Rozbudowy Stacji Elektroenergetycznej 220/110 kV [...] wraz z usunięciem kolizji linii 220 kV świadczy, że była ona wydana w trybie przepisanym przez przepisy ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oraz że rozbudowa Stacji Elektroenergetycznej 220/110 kV [...] wraz z usunięciem kolizji linii 220 kV stanowi element sieci linii 400kV [...] - [...] i tym samym stosuje się do realizacji omawianej inwestycji przepisy ustawy o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.

Dalej skarżący wskazali, iż decyzja organu II instancji narusza przepisów postępowania tj. 7 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej interpretacji treści zarzutu sformułowanego pkt 1 odwołania, co doprowadziło do nierozpoznania jego istoty a tym samym nierozpoznania istoty sprawy. W treści odwołania zarzucono bowiem jedynie niepodęcie przez organ I instancji czynności zmierzających do ustalenia, czy dopuszczalne jest takie poprowadzenie linii energetycznej by słup energetyczny nr [...] został usytuowany w całości na działce oznaczonej nr [...] będącej własnością Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych zarzutów i wniósł o jej oddalenie, wskazując dlaczego w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] sierpnia 2017 r. znak [...] wydana została na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1265, ze zm.), zwanej dalej "specustawą przesyłową". Minister zreformował decyzję organu I instancji w zakresie ustalenia terminu wydania nieruchomości, dokonując uściślenia tegoż terminu. Rozstrzygnięcie Ministra jest w ocenie Sądu prawidłowe, oparte wprost na art.8 ust.1 pkt 9 ustawy.

Analizując złożony przez inwestora wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, uznać należy, że zawiera on elementy wskazane w art. 4 specustawy przesyłowej.

Zdaniem Sądu również postępowanie przeprowadzone przez Wojewodę [...], jak i kontrola dokonana przez organ II instancji były prawidłowe. Strony postępowania zostały w drodze obwieszczeń powiadomione o jego wszczęciu, podano podstawę prawną, pouczono o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń. Prawidłowo również zawiadomiono wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej.

Mając na uwadze przepis art. 7 ust. 6 specustawy przesyłowej, Wojewoda [...] złożył w X Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w [...] wnioski z dnia [...] lutego 2017 r. o ujawnienie w księgach wieczystych wzmianki o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, projekt decyzji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm.), tj. osobę, która ukończyła studia podyplomowe w zakresie urbanistyki i gospodarki przestrzennej.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, Wojewoda [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędzie gminy właściwej ze względu na lokalizację inwestycji, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego i urzędu gminy, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Jednocześnie właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...] organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości.

Nadto z brzmienia specustawy wynika, że ustawodawca w art. 8 wskazał jakie konkretnie rozstrzygnięcia, tj. w jakim zakresie i w odniesieniu do czego musi zawierać ww. decyzja. Nie pozostawił w tym zakresie organowi możliwości uznaniowego rozstrzygania (brak w ww. przepisie sformułowania " może" czy też w "szczególności". Decyzja zatem powinna zawierać:

1) zatwierdzenie linii rozgraniczających teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, w tym linii rozgraniczających teren przeznaczony pod budowę stacji elektroenergetycznej;

2) warunki techniczne realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym;

4) warunki ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej;

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich;

6) zatwierdzenie podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 19 ust. 1;

7) oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5;

8) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1;

9) termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, nie krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna.

Obowiązkiem organu jest zatem sporządzenie decyzji, która odnosić się będzie do wszystkich wskazanych w tym przepisie elementów. W ocenie Sądu decyzja organu I instancji wszystkie niezbędne elementy zawiera.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez Panią B. L. oraz Pana R. S., Sąd uznał je za bezzasadne, w pełni podzielając argumentację przytoczoną przez organ w zaskarżonej decyzji.

Zgodzić się bowiem należy, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, nie posiadają uprawnień do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez ww. organy racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora. Jak słusznie bowiem wskazał organ to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej.

Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 7 kpa poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienia słusznego interesu obywateli w szczególności poprzez nie poczynienie ustaleń w zakresie lokalizacji słupów elektroenergetycznych. Rolą organu nie jest bowiem badanie czy posadowienie danego elementu inwestycji na konkretnych nieruchomościach narusza interes prawny właścicieli tych nieruchomości, ale czy lokalizacja inwestycji zgodna jest z przepisami odrębnymi. Jak wyżej była o tym mowa organ okoliczności te zbadał. W przypadku uznania, iż przedstawiony przez inwestora projekt spełnia wymogi prawa i cel danej inwestycji, zarówno wojewoda, jak też Minister nie jest uprawniony do zmiany przebiegu inwestycji. Tym bardziej, że jak słusznie wskazał organ, w celu skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych inwestor obowiązany jest do przedstawienia opinii i uzgodnień oraz decyzji innych organów, wyrażających stanowisko co do przebiegu przedsięwzięcia i jego lokalizacji w określonym kształcie. Fakt natomiast, że skarżący nie zgadzają się z lokalizacją słupa na ich nieruchomościach nie może przesądzać o wadzie zaskarżonej decyzji ani o wadzie postępowania poprzedzającego jej wydanie. Jeszcze raz podkreślić bowiem trzeba, że organom administracji publicznej orzekającym w przedmiocie lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ustawodawca nie przyznał uprawnień do korygowania, zmiany lokalizacji inwestycji zaproponowanej przez inwestora, jak i oceny racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora.

Przy tym organ wyjaśnił, że wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji (w tym lokalizacji słupów napowietrznej linii energetycznej nr 2 i 3) odbyło się na etapie postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi, co do trasy czy też wariantów projektowanej inwestycji. Ta tym na etapie nastąpiło m. in. przyjęcie wariantu lokalizacji inwestycji, jak również – co szczególnie istotne w kontekście zarzutów skarżących – w tym postępowaniu zostały przeanalizowane wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi.

Jak również zasadnie wyjaśnił organ przepisy specustawy przesyłowej nie zawierają wymogu przedstawienia przez inwestora różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. Z tej przyczyny organ orzekający ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, który został przedstawiony w wniosku przez inwestora. Organ dokonując takiej oceny zadośćuczynił obowiązkom nałożonym na niego ustawą.

Mając na uwadze powyższe, zarzut nie podjęcia przez organy orzekające czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie znajduje uzasadnienia.

Za niezasadne uznał Sąd również zarzuty dotyczące naruszenia przez organy art. 4 ust. 5 specustawy przesyłowej w sytuacji gdy inwestycja objęta zaskarżoną decyzję dotyczy rozbudowy stacji elektroenergetycznej [...] o rozdzielnie 400 kV wraz z usunięciem kolizji linii 220 kV zaś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko dotyczyła rozbudowy stacji elektroenergetycznej 220/100 kV [...] wraz z usunięciem 220kV. Załączona do wniosku decyzja środowiskowa odnosi się przede wszystkim do rozbudowy stacji elektroenergetycznej 220/110 kV [...] o nową rozdzielnię 400 kV wraz z likwidacją fragmentu istniejącej jednotorowej linii 220 kV ze stacji [...] oraz budowę odcinka dwutorowej linii 400 kV od stacji [...] do słupa nr [...] zlokalizowanego w pobliżu istniejącego słupa nr [...] linii 220 kV [...]-[...], o długości 1790 m. Jak wyjaśnił organ obejmuje ona zatem swym zakresem przedmiotową inwestycję. Sąd stanowisko to aprobuje. Nie ma wątpliwości, że decyzja środowiskowa obejmuje inwestycję o szerszym zakresie w której skład niejako wchodzi inwestycja objęta zaskarżoną decyzją.

Również kwestia naruszenia ustawy przesyłowej wobec braku wymienienia inwestycji objętej zaskarżoną decyzją w pkt 20 załącznika do specustawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Wśród strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w pkt 20 przewidziano budowę linii 400 kV [...] - [...]. Jak wyjaśnił organ w ustawie i załączniku do niej wskazano wyłącznie trasy połączeń sieciowych, które w ramach rozbudowy i modernizacji Krajowego Systemu Energetycznego mają zostać zrealizowane z wykorzystaniem regulacji prawnych wprowadzonych specustawą przesyłową, natomiast nie zostały określone konkretne przedsięwzięcia w zakresie budowy sieci przesyłowych. Nie ulega natomiast zdaniem Sądu wątpliwości, że w ramach inwestycji wskazanych w ww. załączniku do specustawy przesyłowej możliwa jest realizowania również innych obiektów budowlanych bezpośrednio powiązanych z realizacją inwestycji tam wymienionych. Trudno bowiem, aby ustawodawca wskazywał każdą konkretną inwestycję niezbędną do realizacji w ramach budowy strategicznej sieci przesyłowej, w tym inwestycje konieczne do uruchomienia, oddania do użytkowania i faktycznej eksploatacji odcinka sieci na wskazanej w specustawie przesyłowej trasie, w tym np. stacji elektroenergetycznej stanowiących zakończenie napowietrznych linii elektroenergetycznych, bez realizacji której linia energetyczna nie może funkcjonować gdyż przyłączenie do sieci przesyłowej może nastąpić wyłącznie za pośrednictwem stacji elektroenergetycznej. Organ w wyczerpujący sposób wykazał w uzasadnieniu swojej decyzji argumentację na poparcie tego stanowiska, zatem bark jest konieczności jej przytaczania, w sytuacji gdy Sąd w pełni ją podziela. Niezależnie Sąd wskazuje, że z logiki i zasad doświadczenia życiowe wynika, iż ustawa regulując przebieg danej sieci nie może uwzględniać szczegółowych rozwiązań technicznych których zastosowania realizacja danej sieci wymaga. Stąd zdaniem Sądu, ustalenie, że budowa danej sieci uwzględniona jest w specustawie implikuje konieczność ustalenie lokalizacji każdego rozwiązania technicznego w ramach tej inwestycji w oparciu o tę ustawę. Tym bardziej że art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej definiuje pojęcie "strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej" jako zadanie inwestycyjne wraz z wykonywaniem niezbędnych robót budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Zasadnie zatem przyjął Minister, że rozbudowa stacji elektroenergetycznej, której wykonanie jest konieczne dla załączenia realizowanej linii 400kV pod napięcie, stanowi niezbędne roboty budowlane związane z wybudowaniem i oddaniem do użytkowania oraz eksploatacji linii elektroenergetycznej 400kV.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja organu II instancji nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w skargach nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia