Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2728/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Małgorzata Górecka /spr./ Protokolant sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi D.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g ę /-/ M.Górecka /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy


UZASADNIENIE

Skarżący - D.L. , działający poprzez pełnomocnika, adw. J. C. , wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję tegoż organu z dnia [...]roku.

Otóż decyzją w dnia [...]roku SKO w Z. działając jako organ I instancji - w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]roku.

Wymienioną decyzją z dnia [...]roku Prezydent Miasta Z. działając na podstawie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - o zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego , za zgodą stron zmienił własną decyzję z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla inwestycji polegającej na budowie wielofunkcyjnego obiektu handlowego z kompleksem parkingowym przewidzianej do realizacji w Z., ul. [...]-[...], działki nr [...],[...],[...],[...] i [...], w ten sposób, że na pierwszej stronie w wierszu 18 postanowił dopisać "działki nr [...],[...]" oraz w pkt. 1 dopisać jako czwarty podpunkt "drenaż podłoża gruntowego" nie zmieniając pozostałych warunków decyzji lokalizacyjnej. Organ ten podał, że z wnioskiem o zmianę decyzji z dnia [...]r. wystąpił D.L. argumentując, że w trakcie prowadzenia robót budowlanych zaistniała konieczność obniżenia poziomu wód gruntowych dla prawidłowej realizacji przedmiotowej budowy.

Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że istniała niedopuszczalność podjęcia postępowania i wydania przez organ orzekający decyzji zmieniającej bowiem w dacie złożenia wniosku o jej zmianę decyzja nie pozostawała już w obrocie prawnym, gdyż termin ważności wskazany w pierwotnej decyzji z dnia [...]r. upłynął z dniem [...]r.

W tej sytuacji - w ocenie organu I instancji - decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]roku obarczona była wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 i 2 k.p.a. ponieważ została podjęta z rażącym naruszeniem prawa materialnego gdyż wskazane w niej jako podstaw prawna - przepisy prawa materialnego nie mogły mieć w sprawie zastosowania, co skutkowało nieważnością decyzji.

W ustawowym terminie skarżący złożył w oparciu o przepis art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie wszczętej z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]roku.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący podniósł, że niefortunnie użyty przez ustawodawcę w art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyraz "ważność" nie oznacza, że po upływie okresu oznaczonego w samej decyzji staje się ona nieważna bądź jest eliminowana z obrotu prawnego. Skarżący odwołując się do orzecznictwa NSA i komentarzy do Prawa budowlanego wykazywał, że konsekwencją upływu okresu ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest to, że nie można wydać pozwolenia na budowę o ile wnioskodawca po terminie jej ważności złożył wniosek o pozwolenie na budowę. Natomiast w sytuacji, gdy w oparciu o tę decyzję zostało wydane pozwolenie na budowę trudno twierdzić, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie pozostawała już w obrocie prawnym. Skarżący nadto podniósł, iż w danej sprawie co najwyżej należało zastanowić się czy w sytuacji złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na drenażu podłoża gruntowego - organ administracyjny winien rozpoznać ten wniosek poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji bądź poprzez zmianę wydanej wcześniej decyzji z dnia [...]r. Tym samym - w ocenie skarżącego- aby stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. należałoby wykazać, że narusza ona przepis prawa materialnego np. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a nie odnieść się do czysto proceduralnej kwestii sposobu załatwienia sprawy administracyjnej, a więc co najwyżej można w niniejszej sprawie mówić o przesłance wznowienia postępowania administracyjnego i wówczas zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. przedmiotowa decyzja nie mogłaby być uchylona a jedynie mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej czyli decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla drenażu gruntu.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek organ administracyjny działając jako organ II instancji decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]roku .

W uzasadnieniu swojej decyzji organ administracyjny poparł argumentację podaną wcześniej, wskazując, że decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. jako wydana po upływie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną w rozumieniu art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż stanowi ona o rażącym naruszeniu prawa w zakresie art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 155 k.p.a. Marginalnie nadto organ ten zauważył, iż decyzja zmieniająca stanowi istotną obrazę art. 40 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 2, 3 i art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym gdyż zmienione ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostały dokonane przez organ I instancji ani w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ani też - co winno mieć miejsce w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w oparciu o przepisy szczególne i do tego w trybie przewidzianym art. 44 tejże ustawy.

Skarżący decyzję z dnia [...] roku podniósł tą samą argumentację, którą przedstawił we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kierowanym do SKO w Z. a nadto - odnosząc się do twierdzeń organu administracyjnego o niezgodności decyzji zmieniającej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta Z. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla Śródmieścia Z. , zaś budowa drenażu na wyznaczonych działkach (czego dotyczyła decyzja zmieniająca) nie jest dokonywaniem zagospodarowywania terenu bowiem drenaż stanowi jedynie element infrastruktury realizowanej przez inwestora (skarżącego) na terenie własnym, bez którego przeprowadzenie inwestycji zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania terenu byłoby niemożliwe czy utrudnione. Skarżący wyjaśniał, że celem budowy drenażu jest obniżenie lustra wód gruntowych, które w chwili obecnej uniemożliwiają zagospodarowanie gruntu jakimkolwiek inwestycjami budowlanymi. W efekcie - zdaniem skarżącego- zmiana decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez jej rozszerzenie o budowę drenażu nastąpiła zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę, SKO w Z. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługiwała na jej uwzględnienie.

Otóż za art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Tak więc w przypadku stwierdzenia , że wydana decyzja dotknięta jest wadliwością polegającą na rażącym naruszeniu prawa czy też wadliwością polegającą na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej organ, o którym mowa w art. 157 k.p.a. stwierdza nieważność takiej decyzji.

Zgodnie z linią orzecznictwa (wyrok NSA w Warszawie z dnia 22.03.200 r., I S.A. 1130/00, Lex nr 82641; wyrok NSA w Warszawie z 25.11.2002 r., III S.A. 2643/01, Prz.podat.2003/9/50) przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Pogwałcenie zasad ogólnych postępowania (art. 7, 8, 9, 12 i 77 k.p.a.) ma charakter rażącego naruszenia prawa wtedy, gdy jest oczywiste i niewątpliwe.

W omawianej sprawie organ administracyjny stwierdzając nieważność decyzji wydanej w dniu [...]r. przez Prezydenta Miasta Z. wskazał, że decyzja ta wydana w trybie art. 155 k.p.a. rażąco narusza prawo. Owo rażące naruszenie prawa organ upatrywał w tym, że organ I Instancji po upływie ważności decyzji dokonał jej zmiany, tak wiec - jego zdaniem- zachodziła niedopuszczalność podjęcia postępowania i wydania decyzji zmieniającej w sytuacji, gdy w dacie złożenia wniosku o jej zmianę upłynął już termin obowiązywania decyzji a to oznaczało bezprzedmiotowość żądania strony co obligowało organ administracyjny do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wskazało, iż wydanie przedmiotowej decyzji zmieniającej odbyło się z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 40 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 44).

Z kolei skarżący podnosił, iż w omawianej sprawie nie można twierdzić, że decyzja z dnia [...]r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej w jej treści inwestycji nie istnieje w obrocie prawnym po upływie wskazanego w niej okresu ważności bowiem na jej podstawie zostało wydane pozwolenie na budowę dla danej inwestycji. Tak więc - w ocenie skarżącego - można było po tym terminie dokonać jej zmiany w trybie art. 155 k.p.a.

W ocenie Sądu - rację ma skarżący, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji z dnia [...]r. nie utraciła bytu prawnego skoro na jej podstawie zostało inwestorowi wydane pozwolenie na budowę. W orzecznictwie utrwalił się już pogląd, iż decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter promesy, uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach. Tak więc skoro inwestor w oparciu o tę decyzję wystąpił w terminie jej ważności o pozwolenie na budowę a następnie takie pozwolenie uzyskał to oznacza, iż taka decyzja jest nadal w obrocie prawnym pomimo, że jej termin ważności już upłynął.

Jednak - zdaniem Sądu - decyzja ograniczona terminem końcowym po jego upływie objęta jest ochroną przed uchyleniem lub zmianą wynikającą z art. 155 k.p.a. analogicznie jak w przypadku decyzji ograniczonej terminem początkowym czy też warunkiem zawieszającym (z tym, że w dwóch ostatnich przypadkach ochrona obejmuje decyzję od chwili jej wydania) - artykuł T.Wosia, PiP 1994/6/22 - t. 1 i 1994/6/22- t. 2.

Oznacza to, że rację ma organ administracyjny upatrując rażące naruszenie prawa wywołane zmianą decyzji dokonaną w oparciu o wniosek z dnia [...]r. a więc wniosek złożony po dniu [...]r. t.j. po upływie terminu ważności wskazanego w treści decyzji, która została w oparciu o ten wniosek zmieniona.

W tym miejscu należy zauważyć i to, że broniąc stanowiska skarżącego i uwzględniając całkowicie jego argumentację przemawiającą za uznaniem , iż decyzja zmieniająca winna pozostać w obrocie prawnym, doszłoby do takiej sytuacji, w której zmienione zostałyby warunki zabudowy i zagospodarowania terenu decyzją z dnia [...]r. z terminem jej ważności do dnia [...]r. skoro - zgodnie z jej treścią - pozostałe warunki decyzji (z dnia [...]r.) pozostają bez zmian. Sama zaś decyzja zmieniająca nie określa terminu jej ważności. Natomiast w sytuacji gdyby przedmiotowa decyzja zmieniająca określała termin jej ważności, to musiałby być to termin późniejszy aniżeli do dnia [...]r. - co w rezultacie prowadziłoby do stwierdzenia, iż bez wniosku strony organ sam przedłużył termin ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - co jest niedopuszczalne bowiem zmiana decyzji następuje tylko na wniosek strony, co należy rozumieć także w odniesieniu do samej treści tego żądania. Organ administracyjny bowiem związany jest w tym przypadku treścią żądania, zaś samo jego uwzględnienie w sensie zmiany decyzji bądź odmowy dokonania zmiany ma charakter uznaniowy.

A więc przyjmując argumentację skarżącego, decyzja zmieniająca oparta byłaby na aktualnym w dacie jej wydania stanie faktycznym i działałaby wstecz, a więc odnosiłaby się do okresu zamkniętego datą terminu jej ważności, kiedy to stan faktyczny był inny.

W ocenie Sądu o rażącym naruszeniu prawa przez organ administracyjny, który wydał decyzję zmieniającą z dnia [...]r. stanowi i to, iż nie zostały zachowane procedury administracyjne przy jej wydawaniu. Pogwałcone mianowicie zostały zasady ogólne postępowania (art. 7, 8, 9, 12 i 77 k.p.a.) - co stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Owo naruszenie zasad ogólnych postępowania przez organ wydający decyzję zmieniająca jest oczywiste i niewątpliwe .

Otóż zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest datowane na dzień 19.02. [...] r. i zostało doręczone jednemu z jej adresatów: Spółdzielni Mieszkaniowej ([...]) w dniu 24.02. [...] r. - co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. Biorąc pod uwagę to, iż termin siedmiu dni do zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnienia w sprawie, składania wniosków i zastrzeżeń, o którym mowa w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania upływał z dniem 3.03. [...] r. - to wydanie w dniu 28.02. [...] r. decyzji zmieniającej nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania. Nadto należy podkreślić, iż brak jest w aktach administracyjnych zgody na zmianę decyzji udzielonej przez [...]SM, zaś zgoda stron postępowania stanowi niezbędną przesłankę wzruszenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a.. Tak więc brak zgody [...]SM prowadzi do uznania, iż omawianą decyzję zmieniającą wydano z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym nieważnością tej decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

W tym miejscu należy powołać wyrok NSA w Warszawie z dnia 23.05.2000 r. (IV S.A. 890/98, Lex nr 547350, w którym stwierdza się: "Przez zgodę strony w rozumieniu przepisu art. 155 k.p.a., niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej, uznaje się nie wyłącznie zgodę strony wszczynającej postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja podlegająca uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a.. Odrębnej i wyraźnej zgody wszystkich stron na uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji nie może przy tym zastąpić zgoda stron wyrażona w postępowaniu pierwotnym zakończonym decyzją ostateczną, podlegającą weryfikacji w trybie art. 155 k.p.a.". Także utrwalony jest w orzecznictwie pogląd, iż zgoda musi być udzielona wprost i wyraźnie, przez słowne oświadczenie złożone organowi nie zaś wyrażona w sposób dorozumiały (przykładowo: wyrok NSA w Warszawie z dnia 24.11.1998 r., I S.A. 380/98, Lex nr 45708).

W omawianej sprawie z akt administracyjnych wynika, iż zgoda w sposób wyraźny, kierowany do organu została udzielona przez wnioskodawcę D.L. oraz przez S.W. i J. K., natomiast brak jest zgody pozostałych adresatów decyzji z dnia [...]r., w szczególności [...]SM biorąc pod uwagę to, iż Prezesem jednoosobowego zarządu Spółki z o.o. "A" jest D.L. - co wynika z odpisu z KRS złożonego w aktach sądowych. Nadto w sytuacji gdy mamy do czynienia z wnioskiem o zmianę ostatecznej decyzji, organ winien w sposób wyraźny zwrócić się do stron postępowania o wyrażenie zgody skoro zmiana decyzji w trybie art. 1555 k.p.a. wyraźnie stanowi o tym, iż jest to możliwe wyłącznie za zgodą stron.

Wreszcie należy wskazać na naruszenie przez Prezydenta Miasta Z. w wyniku wydania decyzji zmieniającej przepisów prawa materialnego.

Otóż decyzja zmieniająca obejmowała zmianę przedmiotową bowiem poszerzała zakres realizacji inwestycji w stosunku do pierwotnej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu o dodatkowe działki objęte planowaną inwestycją i dodatkowe roboty. Należy zwrócić uwagę na to, iż tak poszerzony zakres niewątpliwie zmienia linie rozgraniczające teren inwestycji w stosunku do linii oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji pierwotnej- co wynika z treści decyzji z dnia [...]r. Skoro w decyzji z dnia [...]r. (zmieniającej) jest mowa o tym, iż pozostałe warunki decyzji pozostają bez zmian, to należy stwierdzić, iż załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pozostawałby w sprzeczności z jej częścią opisową - a to jest rażącym naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 obowiązującej w dacie wydania decyzji zmieniającej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustala m.in. rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jeżeli dla danego obszaru został uchwalony), linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Tak więc są to zasadnicze elementy, które winna wskazywać taka decyzja i nie może być tak aby decyzja była wewnętrznie sprzeczna to jest aby jej część opisowa była sprzeczna z częścią graficzną.

Na koniec należy podkreślić i to, iż organ przed wydaniem zmieniającej decyzji w ogóle nie czynił przedmiotem badań treść wniosku z dnia 3.02. [...] r. dopisując do pierwotnej decyzji z dnia [...]r. jako kolejny punkt "drenaż podłoża" nie wyjaśnił na czym owe prace miałyby polegać.

Tak więc rodzi się wątpliwość czy w ogóle istniała konieczność wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na wykonaniu robót: "drenaż podłoża gruntowego z uwagi na zaistniała konieczność obniżenia poziomu wód gruntowych dla prawidłowej realizacji przedmiotowej budowy" - jak wskazano to we wniosku z dnia 3.02.2 [...] r.

Zgodnie bowiem z art. 39 ust. 2 pkt 2 poprzednio obowiązującej ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Zgodnie z obowiązującą w dacie wydania ostatecznej decyzji o zmianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustawą z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (art. 29 ust. 2) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających m.in. na wykonaniu i remoncie urządzeń melioracji szczególnych, poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin (pkt 4). Z kolei zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 18.07.2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się m.in. rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, drenowania oraz deszczownie z pompami przenośnymi (pkt 1). Tak więc ustalenia wymagało czego konkretnie, jakich prac dotyczył wniosek skarżącego z dnia 3.02. [...] r. i odnieść sprecyzowane ściśle roboty do robót budowlanych wskazanych w przepisach ustawy - Prawo budowlane a następnie dokonać analizy tych przepisów pod kątem czy na dane roboty było wymagane pozwolenie na budowę a tym samym czy istniała potrzeba ustalenia dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

Takich działań ze strony organu wydającego decyzję zmieniającą nie było a przy tak sformułowanym wniosku istniała wątpliwość, o której mowa powyżej.

Konkludując powyższe rozważania należy wskazać , iż nie można wykluczyć tego, że decyzja zmieniająca została wydana bez podstawy prawnej - co stanowiłoby o rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Sąd będąc niezwiązanym zarzutami i wnioskami skargi jak i zawartą w skardze argumentacją zgodnie z zasadą oficjalności, mającą umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zobowiązany jest do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie.

Oceniając działanie organu administracyjnego, który decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r. stwierdzającą nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. wydanej w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej w jej treści inwestycji uznał, iż organ prawidłowo orzekł o nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...]r. bowiem wydając przedmiotową decyzje zmieniającą, Prezydent Miasta Z. dopuścił się naruszenia prawa i to rażącego naruszenia prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Biorąc powyższe pod uwagę na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ M.Górecka /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy

MK