Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2470/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Hyla, Sędziowie NSA K. Gruszecki (spr.), J. Guść, Protokolant D. Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2004 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Gd 2470/00

Uzasadnienie

Pismem z dnia 22 lutego 2000 r. Nadleśnictwo K. poinformowało Starostę Powiatowego w K. o tym, że na terenie gminy K. w miejscowości B. zbudowane są domki letniskowe, co do których pojawia się wątpliwość czy zostały zbudowane zgodnie z prawem.

Na tej podstawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 18 kwietnia 2000 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ewentualnego, samowolnego wybudowania obiektów na działce nr [...] w B. na terenie gminy K., a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 7 czerwca 2000 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 października 1974 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał Pani E. K. rozebrać samowolnie wykonany obiekt budowlany o przeznaczeniu letniskowym znajdujący się na działce nr [...] w B.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ administracji stwierdził, że powyższy obiekt został wybudowany w 1969 r. przez rodziców adresatki decyzji, a jego obecny stan jest wynikiem stałej dbałości właściciela. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy obiekt był objęty postępowaniem administracyjnym w latach 1976-1977, które zakończone decyzją odmawiającą trwałego zalegalizowania samowoli budowlanej. Obecny plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy K. nr [...] z dnia 3 lipca 1991 roku (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 15, poz. 120 ze zm.) przewiduje, że na działce nr 209 w B. są tereny leśne. W związku z czym zabudowa letniskowa jest z nim sprzeczna, powinna zatem podlegać usunięciu.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła jej adresatka zarzucając jej:

naruszenie treści przepisu art. 103 ust.2 w związku z art.49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.),

naruszenie treści przepisu § 4 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 roku, w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38 poz. 197) poprzez nie zaliczenie przedmiotu postępowania administracyjnego do grupy budynków opisanych w przywołanym przepisie,

naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) rozstrzyganie w sprawie uprzednio zakończonej prawomocną decyzją.

uniemożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zarzutów zgłoszonych przez Nadleśnictwo - art. 10 § 1 K.p.a.,

brak wnikliwości załatwiania - art. 12 § 1 K.p.a.,

brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydanej decyzji oraz naruszenie zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów.

Mając na uwadze powyższe zarzuty odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, a w przypadku braku dostatecznych podstaw ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Rozpatrując to odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 sierpnia 2000 r. nr [...] wydaną między innymi na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując podstaw prawnych do jej zmiany lub uchylenia.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania organ nadzoru budowlanego ustalił, że na terenie działki nr [...] w B. wybudowany został w 1969 r. obiekt budowlany o funkcji letniskowej, o wym. 5,00 m x 4,10 m (+ podcień i pom. gosp.), bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Powstały samowolnie obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z planem miejscowym ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 3 lipca 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 15 poz.120 wraz z późn.zm.) przeznaczony jest pod teren lasów - ozn.RL.

Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do obiektów powstałych samowolnie, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (01.01.95r.), nie stosuje się art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. lecz odpowiednio przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy Prawa budowlanego z 1974 r.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.), obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdził, że obiekt budowlany łub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowy obiekt letniskowy nie podlegał wyłączeniu od uzyskania pozwolenia na budowę wg przepisów Rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu

Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38 poz. 197). Rodzaj obiektów budowlanych, których budowa nie wymagała zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę określił § 4 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia (przywołany w odwołaniu przez skarżącą, lecz błędnie zinterpretowany). Była to budowa na terenach położonych poza granicami administracyjnymi miast i osiedli oraz na terenach ogródków działkowych i ośrodków ogrodniczo-warzywnych w miastach i osiedlach podrzędnych budynków gospodarczych jak kurniki, altany, szopy, składziki, budki, komórki itp. budynki, bez palenisk o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 12 m2 i nie wyższych niż 3 m oraz położonych w odległości większej od 15 m od linii rozgraniczającej ulicy. Rozpatrywany obiekt letniskowy nie spełnia wyżej wymienionych warunków. Odnosząc się do zarzutu, że w niniejszej sprawie wydano już uprzednio rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, iż przedmiotowego obiektu dotyczyła decyzja Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 30.12.1977 r. nr [...] uchylająca nakaz rozbiórki domku letniskowego i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi stopnia podstawowego, umożliwiając jednocześnie, po spełnieniu określonych warunków, "uzyskanie decyzji czasowej legalizującej domek letniskowy". Nałożone warunki nie zostały jednak spełnione, gdyż decyzją nr [...] z dnia 8 września 1978 r. Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu Wojewódzkiego odmówiono udzielenia zezwolenia na przeznaczenie gruntów leśnych należących do Ob. M. R. zam. B. gmina K. na cele rekreacyjne.

W oparciu o powyższą decyzję, Wojewódzki Zarząd Gospodarki Przestrzennej w piśmie Nr [...] z dn. 28.10.1978 r. przesłanym do Urzędu Gminy wyraził stanowisko, że należy wydać decyzje na rozbiórkę wszystkich domków letniskowych usytuowanych na przedmiotowym terenie.

W tej sytuacji zorganizowano spotkanie z właścicielami domków letniskowych w Urzędzie Gminy 9 lutego 1980 r. z udziałem przedstawicieli Urzędu Wojewódzkiego oraz Nadleśnictwa. W wyniku dokonanych ustaleń wydano decyzje rozbiórkowe na siedem wytypowanych obiektów. Dla pozostałej grupy domków letniskowych określono maksymalny okres użytkowania na 10 lat pod warunkiem spełnienia wymagań wyszczególnionych w protokole z dnia 9.02.1980 r. (sformułowanych uprzednio w przez Urząd Wojewódzki w decyzjach z 30.12.1977 r.) Z dokumentów znajdujących się w posiadaniu Urzędu Gminy wynika, że w stosunku do tej grupy pozostałych obiektów (do której należy również przedmiotowy obiekt) nie były wydane decyzje rozbiórkowe. Nie wydano jednak również żadnego pozwolenia na czasowe użytkowanie. Powyższe okoliczności wykazują bezspornie, że samowolnie powstała zabudowa letniskowa na gruntach leśnych należących do M. R., nie uzyskała możliwości legalizacji. Nie zmieniono przeznaczenia rozpatrywanego obszaru, tak więc w dalszym ciągu w obowiązującym planie przestrzennym, jest on przeznaczony pod tereny lasów. Fakt ten, oraz wybudowanie obiektu letniskowego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy jest podstawą nakazu rozbiórki.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Pani E. K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, rozstrzygnięciu temu zarzucając, że zostało ono wydane:

z naruszeniem przepisu art. 103 ust. 2 w związku z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego

z 1994 r. poprzez zastosowanie nowego prawa budowlanego względem obiektu, którego budowa została zakończona nawet przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1974r.,

naruszenie treści przepisu § 4 ust. ł pkt 5 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych i budownictwa powszechnego poprzez nie zaliczenie przedmiotu postępowania administracyjnego do grupy budynków opisanych w przywołanym przepisie;

naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez:

uniemożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, pomimo przeprowadzenia w sprawie uzupełniającego postępowania dowodowego, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a.,

brak wnikliwości przy załatwianiu sprawy, a to poprzez przyjęcie za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wnioskowania a minore ad maius co może stanowić sposób wykładni prawa, a nie jego stosowania, co stanowi naruszenie art. 12 § 1 K.p.a.,

braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydanej decyzji poprzez opieranie się na treści korespondencji pomiędzy organami administracyjnymi i zapisami protokolarnymi czynności, w których zarówno skarżąca jak i jej poprzednicy nie uczestniczyli, co stanowi naruszenie zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów wynikające

z art. 7 i 8 K.p.a.

W odpowiedzi na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z uwagi na następujące argumenty.

Podstawą rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. jest stwierdzenie dwóch przesłanek, które obligują organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki. Pierwszą z nich jest brak pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, drugą natomiast - niezgodność z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 3 lipca 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 15 poz. 120 wraz z późn. zm.), w którym omawiany obszar przeznaczony jest pod teren lasów. Wymóg uzyskania zezwolenia właściwej władzy na budowę tego typu obiektów obowiązywał niezależnie od wersji ustawy Prawo budowlane (do 12.08.1961 r. - art. 332 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli - tekst jednol. Dz. U. Nr 34 z dnia 28.02.1939 r. poz. 216, następnie od 13.08.61 r.-art 36 ustawy Prawo budowlane z 31.01.1961 r. Dz. U. z dnia 13.02.1961 r. poz. 46, oraz od 01.03.1975 r. - art. 28 Prawa budowlanego z 24.10.1974 r. Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.).

W pozostałym zakresie organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270).

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zagadnieniem wstępnym, które należało rozważyć było ustalenie przepisów prawa materialnego, które powinny stanowić podstawę decyzji administracyjnej. W sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że przedmiotowy obiekt budowlany został zbudowany pod

koniec lat 60 XX wieku, gdy zagadnienia związane z budownictwem regulowała ustawa z

dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.).

Następnie z dniem 1 stycznia 1975 r. weszło w życie Prawo budowlane z 1974 r.

Przewidywało ono w art. 65 ust. 1, że "Przepisy ustawy stosuje się również do spraw

wszczętych przed dniem wejścia w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną".

Z postanowień zacytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że Prawo budowlane z 1974

roku znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach administracyjnych prowadzonych pod

jego rządami.

Natomiast Prawo budowlane z 1994 r. w art. 103 ust. 2 stanowi, że "Przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe". Art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. określa przesłanki pozwalające nałożyć obowiązek rozbiórki konkretnego obiektu budowlanego.

W związku z tym, że obiekt stanowiący przedmiot postępowania został zbudowany przed 1994 r. w stosunku do niego znajdować będą zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 roku. Nie jest natomiast możliwe łączenie w jednej sprawie dwóch różnych aktów prawnych tj. zarówno Prawa budowlanego z 1974 r. i Prawa budowlanego z 1994 r. Dlatego też w rozpatrywanym przypadku nie mógł znajdować zastosowania przepis art. 49 Prawa budowlanego z 1994 r. na który zwracała uwagę skarżąca, gdyż sprawa jest rozpoznawana na podstawie Prawa budowlanego z 1974 roku.

Po ustaleniu aktu prawnego stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku, który stanowi, że:

"Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia".

Z postanowień zacytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że przesłankami zobowiązującymi do nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego jest z jednej strony wybudowanie go niezgodnie z przepisami obwiązującymi w okresie jego budowy oraz z drugiej znajdowanie się obiektu w miejscu, które zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczona pod zabudowę albo jest przeznaczona pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby określone w tym przepisie zagrożenia.

W związku z tym dla ustalenia zasadności zastosowania tego przepisu niezbędne jest ustalenie, czy obiekt budowlany został zbudowany zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie budowy, czyli zgodnie z Prawem budowlanym z 1961 r. Strona skarżąca w toku całego postępowania podnosiła, że na działce obecnie oznaczonej nr [...] w obrębie geodezyjnym pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku znajdował się obiekt budowlany nie mający charakteru domku letniskowego, który przez rodziców skarżącej został jedynie zmodernizowany.

Zgodnie z postanowieniami § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego nie wymagało zgłoszenia ani pozwolenia organów państwowego nadzoru budowlanego "budowa i rozbiórka na terenach położonych poza granicami administracyjnymi miast i osiedli oraz na terenach ogródków działkowych i ośrodków ogrodniczo-warzywnych w miastach i osiedlach podrzędnych budynków gospodarczych jak kurniki, altany, szopy, składziki, budki, komórki itp. budynki bez palenisk o powierzchni zabudowania nie przekraczającej 12 metrów kwadratowych i nie wyższych od 3 metrów oraz położonych w odległości większej niż 15 m od linii rozgraniczającej ulicy'".

Zagadnieniem wstępnym wymagającym oceny jest powierzchnia budynku objętego postępowaniem. W dacie orzekania przez organy administracji jego powierzchnia znacząco przekraczała 12 m2, o których była mowa w cytowanym wyżej przepisie. W protokole z oględzin znalazło się stwierdzenie rodziców skarżącej, że stan domku jest "wynikiem stałej dbałości właściciela". Natomiast w skardze do Sądu znalazło się stwierdzenie, że przedmiotowy obiekt był jedynie zmodernizowany. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego t. II (red.) M. Szymczak, Warszawa 2002 r., s. 190, modernizowanie oznacza unowocześnianie, uwspółcześnianie np. modernizowanie starych mieszkań. Językowe znaczenie pojęcia modernizacja wskazuje na dbałość o obiekt, który już istnieje w celu jego przystosowania do istniejących realiów. W związku z tym. nie uwzględnia ono zwiększenia powierzchni obiektu. Dla tego typu działań zastrzeżone jest bowiem określenie rozbudowa. Stwierdzenie zawarte w protokole z oględzin o ..stałej dbałości właściciela"

wskazuje, że również strona skarżąca w ten sposób rozumiała pojęcie modernizacji. t:

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie podnoszono również aby powierzchnia obiektu budowlanego ulegała zmianie. W związku z tym nie budzi , wątpliwości, że jego powierzchnia była taka sama jak obecnie i przekraczała 12 nr. I Budowa tego typu obiektu bez względu na cel w jakim miał on być wykorzystany wymagała I uzyskania pozwolenia na budowę.

Z powyższego wywodu wynika więc, że bez względu na cel, któremu pierwotnie miał służyć przedmiotowy obiekt budowlany, jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia budowlanego. Stanu tego nie zmienia również fakt, że w uproszczonym pianie zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego zarządzeniem Naczelnika Powiatu z 22 października 1974 r. uwzględniającego istniejącą zabudowę letniskową. Umieszczenie jakiegoś obiektu w planie nie stanowiło bowiem jego automatycznej legalizacji.

Podsumowując, tą część rozważań należy zatem stwierdzić, że w toku prowadzonego postępowania nie naruszyły obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa materialnego.

W trakcie prowadzonego postępowania Sąd nie stwierdził również naruszeń prawa procesowego. W szczególności odnosi się to do postanowień art. 10 § 1 K.p.a., art. 12 § 1 FC.p.a. i art. 7 i 8 K.p.a. Wszystkie te przepisy statuują zasady ogólne postępowania administracyjnego:

art. 10 zasadę czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym,

art. 12 zasadę szybkości i prostoty postępowania,

art. 7 zasadę prawdy obiektywnej,

art. 8 zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. <

Realizację tych zasad gwarantują konkretne przepisy procesowa mające na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego, zapewnienie stronie lub jej przedstawicielom czynnego udziału we wszystkich podejmowanych czynnościach procesowych, udzielenie intbrmacji o obowiązujących przepisach prawa oraz dokonanych w postępowaniu ustaleniach. W rozpatrywanym przypadku strona była zawiadomiona o wszczęciu postępowania, uczestniczyła w przeprowadzonych oględzinach, miała możliwość składania wniosków dowodowych, otrzymywała wyjaśnienia udzielane organom administracji prowadzącym postępowanie przez podmioty, do których one występowały. Również termin pomiędzy poszczególnymi czynnościami procesowymi a podejmowanymi decyzjami umożliwiały stronie zajęcie stanowiska, a co za tym idzie również ochronę własnych interesów.

Za nie znajdujące odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym należy również uznać zarzuty, iż w przedmiotowej sprawie było prowadzone w latach 70 dwudziestego wieku postępowanie administracyjne mające na celu legalizację budownictwa letniskowego w Borsku gm. K. W aktach sprawy znajdują się decyzje administracyjne kierowane do M. R., ówczesnego właściciela nieruchomości, na której znajduje się domek stanowiący przedmiot postępowania

Wynika z nich jednoznacznie, że odmówiono zainteresowanym trwałej lokalizacji w tym miejscu budownictwa letniskowego.

W związku z tym nie można przyjąć aby postępowanie w sprawie rozbiórki samowoli budowlanych było postępowaniem w sprawie wszczętej ponad 25 lat temu. Jest ono bowiem postępowaniem w innej sprawie pozostającej jedynie w związku tematycznym z aktualnie prowadzonymi postępowaniami administracyjnymi.

W związku z powyższym mając na uwadze wymienione wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.