Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1027/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi D. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 września 2013 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpatrzeniu odwołania W. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 23 lipca 2012 r., nr [...], nakazującej W. M. rozbiórkę zbiornika bezodpływowego na ścieki, zlokalizowanego na działce nr ewid. 141/2 w miejscowości [...], gmina [...] – utrzymał w mocy tę decyzję.

Wskazana decyzja organu odwoławczego zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 4 czerwca 2012 r. na skutek wniosku R. T., będącego właścicielem działki nr ewid. 141/1 w miejscowości [...], gmina [...], dotyczącego zbadania legalności "szamba" zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr ewid. 141/2.

W dniu 29 czerwca 2012 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzili oględziny, w wyniku których ustalono, że na działce nr ewid. 141/2 w miejscowości [...], gmina [...], istnieje zbiornik na nieczystości ciekłe, do którego są odprowadzane ścieki z budynku mieszkalnego. Zbiornik ten nie jest wyposażony w odpowietrzenie wyprowadzone ponad poziom terenu i został zlokalizowany w odległości 8,15 m od istniejącego na działce nr ewid. 141/2 budynku mieszkalnego, 2,60 m od budynku gospodarczego oraz 6,65 m od istniejącego na sąsiedniej działce nr ewid. 141/1 budynku mieszkalnego. W toku oględzin właścicielka działki nr ewid. 141/2 W. M. oświadczyła, iż zbiornik został wybudowany dawno przez jej rodziców, ona zaś dokonała przed około 5 laty rozbudowy zbiornika. Według twierdzeń W. M. zbiornik został rozbudowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego około 5 lat temu. Inwestorka nie okazała jednak dokumentów związanych z budową. R. T. potwierdził, iż zbiornik został powiększony przed 5 laty.

Pismem z dnia 2 lipca 2012 r., nr [...], PINB w [...] zwrócił się do Starosty [...] o udzielenie informacji, czy w latach 2006-2008 udzielone zostało pozwolenie na budowę lub rozbudowę zbiornika na ścieki na działce nr ewid. 141/2 w m. [...].

Starosta [...] w piśmie z dnia 11 lipca 2012 r., nr [...], poinformował, że nie posiada dokumentacji świadczącej o udzieleniu W. M. pozwolenia na budowę zbiornika na ścieki w miejscowości [...].

W dniu 27 lipca 2012 r. organ pierwszej instancji przeprowadził kolejne oględziny, na podstawie których ustalono, iż wymurowany z bloczków fundamentowych zbiornik, posiadający płytę denną i wierzchnią żelbetową wylewaną, został usytuowany w odległości 1,70 m od ogrodzenia pomiędzy działkami 141/2 i 137/1 oraz w odległości 5,30 m od ściany budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 141/1 oraz że posiada wymiary zewnętrzne 2,80 m x 2,80 m i głębokość – od płyty dennej do płyty wierzchniej – 1,55 m . Obecna w trakcie czynności dowodowych W. M. stwierdziła, iż wcześniej zbiornik był wykonany z kręgów betonowych studziennych i z uwagi na ich zły stan techniczny oraz zły stan techniczny płyty dennej rozebrała stary zbiornik . W miejscu pierwotnej lokalizacji zbiornika wykonała około 5 lat temu nowy zbiornik o obecnych wymiarach. Uczestniczący w oględzinach R. T. oświadczył, że zbiornik pierwotnie wykonany był z kręgów betonowych.

Decyzją z dnia 6 sierpnia 2012 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał inwestorce rozbiórkę opisanego zbiornika na nieczystości ciekłe.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji decyzją z dnia 5 października 2012 r., nr [...], z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji w dniu 26 października 2012 r. przeprowadził na działce nr ewid. 141/2 kolejne oględziny, z których sporządzono protokół, szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną. Z treści protokołu wynika, iż na działce sąsiedniej nr ewid. 137/1, stanowiącej niezabudowaną działkę rolna, nie ma zlokalizowanych żadnych zbiorników na ścieki, zaś pomiędzy działkami nr ewid. 141/1 i 141/2 zlokalizowana jest studnia, przy której brak jest jakichkolwiek naczyń czerpnych. Pomiar odległości zbiornika od studni nie jest możliwy z uwagi na lokalizację budynku mieszkalnego. Według twierdzeń W. M. studnia nie jest użytkowana zarówno przez nią jak i sąsiada, gdyż od lat we wsi istnieje wodociąg, z którego korzystają. W. M. wyjaśniła również, iż ogrodzenie między działkami nr ewid. 141/2 i 137/1 nie jest zlokalizowane na granicy tych działek, lecz znajduje się na jej działce w odległości 0,10 m od granicy. Ponadto podtrzymała ona swoje dotychczasowe wyjaśnienia zawarte dotyczące przebiegu budowy zbiornika. R. T. również stwierdził, że podtrzymuje swoje dotychczasowe oświadczenia.

Decyzją z dnia 9 listopada 2012 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], ponownie nakazał inwestorce rozbiórkę wspomnianego zbiornika na nieczystości ciekłe na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Decyzja ta została uchylona, a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania na skutek decyzji [...]WINB w [...] z dnia 30 stycznia 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę organu pierwszej instancji na konieczność dokonania dodatkowych ustaleń pod kątem rozważenia przeprowadzenia postępowania legalizującego przedmiotowy zbiornik na nieczystości ciekłe.

W dniu 20 lutego 2013 r. przeprowadzone zostały przez pracowników PINB w [...] oględziny na działce nr ewid. 141/2 w miejscowości [...], w trakcie których ustalono, iż na zbiorniku na ścieki sanitarne wykonano rurę wywiewną wyprowadzoną 0,95 m ponad poziom terenu. Z oświadczeń złożonych przez W. M. wynika, iż od czasu podłączenia budynku do gminnej sieci wodociągowej istniejąca w granicy działek 141/1 i 141/2 studnia nie jest wykorzystywana do poboru wody przeznaczonej do spożycia zarówno przez nią jak i przez członków jej rodziny oraz przez R. T. R. T. stwierdził, iż obecnie jego zabudowania podłączone są do gminnej sieci wodociągowej i w związku z tym wodę do celów spożywczych pobiera jedynie z tej sieci. Wyjaśnił jednocześnie, że wody ze studni zlokalizowanej na granicy działek nr ewid. 141/1 i 141/2 nie używa do celów spożywczych, jednakże chciałby w przyszłości mieć taką możliwość. W tym celu będzie konieczne zakupienie w najbliższych latach stosownej pompy.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał W. M. prowadzenie robót budowalnych przy budowie wspomnianego zbiornika oraz nałożył na nią obowiązek przedstawienia – w terminie do dnia 1 lipca 2013 r. – określonych dokumentów, to jest zaświadczenia organu właściwego o zgodności prowadzonych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z zapisami mapy sytuacyjno-wysokościowej, pobranej w dniu 28 lutego 2013 r. z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] organ pierwszej instancji ustalił, iż odległość spornego zbiornika od granicy działki nr ewid. 137/1 wynosi około 2 m, zaś od studni zlokalizowanej w granicy działek 141/1 i 141/2 około 14,40 m. Na podstawie zaś obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] z 25.02.2004r., Nr [...] organ stwierdził, że usytuowanie przedmiotowego zbiornika na wskazanej nieruchomości nie narusza ustaleń tego planu, gdyż na terenach tych dopuszcza się m.in. lokalizację zabudowy zagrodowej oraz urządzeń infrastruktury technicznej.

W dniu 29 marca 2013 r. W. M. przedłożyła organowi pierwszej instancji kserokopię mapy zasadniczej dotyczącej przyłącza wodociągowego projektowanego w 2007 r.

Wobec nieprzedłożenia przez inwestorkę w zakreślonym terminie dokumentów żądanych postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r., organ pierwszej instancji decyzją z dnia 23 lipca 2013 r., nr [...], nakazał rozbiórkę przedmiotowego zbiornika na nieczystości ciekłe, na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od tej decyzji W. M. podkreśliła, że jest ona dla niej bardzo krzywdząca. Podkreśliła, iż przedmiotowy zbiornik został wybudowany w latach 90-tych przez brata R. T., a z uwagi na długotrwałe użytkowanie stał się nieszczelny i w związku z tym został poddany przez nią robotom remontowym (uszczelnienie zbiornika oraz wymiana pokrywy). Przedmiotowy zbiornik na ścieki nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego istnienie jest niezbędne dla funkcjonowania jej trzyosobowej rodziny.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 18 września 2013 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] z dnia 23 lipca 2013 r., podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów odwołującej się organ wskazał, iż wskazywany przez stronę fakt wybudowania przez R. T. zbiornika na nieczystości ciekłe w latach 90-tych XX wieku nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym (oświadczenia składane przez odwołującą się i R. T. w dniu 27 lipca 2012 r. oraz w dniu 26 października 2012 r.).

Skargę do Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła W. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści skargi skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 13 listopada 2014 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy profesjonalny pełnomocnik skarżącej, podtrzymując złożoną skargę, zarzucił dodatkowo, że w sprawie nie zostało należycie wyjaśnione, co w istocie zrealizowała skarżąca, to jest czy wybudowała nowy zbiornik czy wyremontowała stary, a zatem, czy powinien być wydany nakaz rozbiórki obejmujący całość obiektu. Ponadto po wydaniu postanowienia z 6 marca 2013 r. skarżąca w dniu 29 marca 2013 r. przedłożyła pismo z załącznikami i organ powinien jej wyjaśnić, czy spełniło ono wymogi określone w tym postanowieniu i ewentualnie wezwać do uzupełnienia złożonych dokumentów w sytuacji, gdy nie minął jeszcze termin zakreślony w postanowieniu. Odpowiedź organu pierwszej instancji z dnia 17 kwietnia 2013 r. nie spełnia tego wymogu. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Należy podkreślić, że zgromadzenie i ocena materiału dowodowego w celu rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej należy do organów administracyjnych orzekających w tej sprawie.

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), powołane są do kontroli legalności decyzji i innych aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji i nie mogą zastępować tych organów w rozstrzyganiu spraw administracyjnych.

Kontrola Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, ogranicza się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji i aktów administracyjnych wydanych w granicach tej sprawy. Kontrola ta obejmuje zwłaszcza sprawdzenie, czy zebrany przez organy administracji materiał dowodowy jest kompletny, to jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zbadanie, czy ocena tego materiału dowodowego, dokonana przez organy administracji, mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego zabrały w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez te organy ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności. Organy administracji obu instancji spełniły więc wymogi określone w art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., a organ odwoławczy również wymogi z art. 136 K.p.a.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Z art. 29 ust. 2 pkt 1 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy wynika, że roboty budowlane obejmujące remont istniejącego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagają dokonania zgłoszenia organowi właściwemu. Oznacza to, że pozostałe roboty budowlane obejmujące taki zbiornik mogą zostać rozpoczęte tylko w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 stycznia 2007 r., II OSK 246/06, LEX nr 344081, z dnia 29 września 2006 r., II OSK 1155/05, CBOSA oraz z dnia 12 września 2014 r., II OSK 595/13, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie zostało ustalone prawidłowo przez organy administracji, że skarżąca nie uzyskała ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbudowę zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, zlokalizowanego na działce nr ewid. 141/2 w miejscowości [...], gmina [...]. Wprawdzie w toku oględzin z dnia 27 lipca 2012 r. i z dnia 26 października 2012 r. skarżąca oświadczyła, iż dokonała ona rozbudowy zbiornika przed około 5 laty, na podstawie pozwolenia na budowę. Należy jednak wskazać, że skarżąca nie była w stanie nawet uprawdopodobnić faktu uzyskania takiego pozwolenia, albowiem nie okazała organom jakiejkolwiek, choćby fragmentarycznej, dokumentacji związanej z budową tego obiektu. Ponadto właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, odpowiadając na pismo organu pierwszej instancji, pismem z dnia 11 lipca 2012 r., nr [...], poinformował, że nie posiada żadnych dokumentów świadczących o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego zbiornika na nieczystości ciekłe.

W tej sytuacji prawidłowo organy administracji prowadziły w niniejszej sprawie postępowanie zmierzające do legalizacji przedmiotowego zbiornika na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

W myśl art. 48 ust. 3 ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego dopiero w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, czyli nakazuje się rozbiórkę obiektu budowlanego.

Organ nadzoru budowlanego może nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu dopiero w sytuacji, gdy inwestor nie przedstawi w wyznaczonym terminie dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Zastosowanie sankcji, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego staje się wówczas jedyną możliwą reakcją organu nadzoru budowlanego na stwierdzoną samowolę inwestora.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia 6 marca 2013 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał skarżącej prowadzenie robót budowalnych przy budowie wspomnianego zbiornika oraz nałożył na nią obowiązek przedstawienia – w terminie do dnia 1 lipca 2013 r. –dokumentów w postaci:

- zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności prowadzonych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi oraz zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego; wskazując, że do projektu architektoniczno- budowlanego nie ma zastosowania art. 20 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane;

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 11 marca 2013 r. (k. 138 akt adm. I inst.).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że w zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała nałożonych na nią obowiązków. W dniu 29 marca 2013 r. skarżąca złożyła w siedzibie organu pierwszej instancji jedynie pismo, do którego załączyła kserokopie mapy zasadniczej dotyczącej przyłącza wodociągowego projektowanego w 2007 r. Nie złożyła ona zatem zaświadczenia organu właściwego o zgodności prowadzonych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami ani oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Niezasadne są zarzuty pełnomocnika skarżącej co do tego, iż obowiązkiem organu pierwszej instancji było wezwanie skarżącej do "uzupełnienia" przedłożonej dokumentacji.

Podkreślić należy, że w sentencji oraz w uzasadnieniu wskazanego postanowienia organ pierwszej instancji w sposób jednoznaczny sformułował zakres obowiązku nałożonego na skarżącą. Skoro więc skarżąca nie przedłożyła żądanych przez organ dokumentów, obowiązkiem tego organu było wydanie decyzji o jakiej mowa w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepisy tej ustawy nie nakładały na organ obowiązku ponownego wzywania skarżącej do złożenia wymaganych dokumentów. Należy jednak zauważyć, że organ pierwszej instancji, kierując się wyrażoną w przepisach K.p.a. zasadą zaufania (art. 8) oraz zasadą informowania (art. 9), zwrócił uwagę skarżącej w piśmie z dnia 17 kwietnia 2013 r. na fakt, iż przedłożenie przez skarżącą wspomnianych kopii map "nie wypełnia obowiązku wynikającego z ww. postanowienia".

Nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty pełnomocnika skarżącej. Ponownie należy podkreślić, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Z wyjaśnień skarżącej oraz właściciela działki nr ewid. 141/1, złożonych przed organem pierwszej instancji w toku oględzin z dnia 27 lipca 2012 r. i z dnia 26 października 2012 r., wynika jednoznacznie, że istniejący wcześniej na działce nr ewid. 141/2 zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe był wykonany z kręgów betonowych studziennych i z uwagi na ich zły stan techniczny oraz zły stan techniczny płyty dennej został rozebrany. W miejscu pierwotnej lokalizacji zbiornika skarżąca wykonała około 5 lat (przed datą oględzin) nowy zbiornik o odmiennych wymiarach. Nie ulega więc wątpliwości Sądu, że prawidłowo przyjęły organy, iż skarżąca wybudowała nowy zbiornik na nieczystości ciekłe.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).