Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 792/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Sławomir Antoniuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi R.P. na bezczynność Prezesa Głównego Urzędu Miar w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 28 października 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Głównego Urzędu Miar dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku R.P. z dnia 28 października 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz R.P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

R. P. pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Głównego Urzędu Miar (dalej jako Prezes GUM) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] października 2016 r.

W skardze skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Prezesa GUM do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu [...] października 2016 r. wystąpił do Prezesa GUM z podaniem zawierającym wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej legalizacji ręcznego miernika prędkości [...]. Do dnia złożenia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej.

W odpowiedzi na skargę na Prezes GUM wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu pisma procesowego organ wskazał, iż w dniu [...] października 2016 r. do Głównego Urzędu Miar wpłynął wniosek R. P., wniesiony za pośrednictwem systemu ePUAP, o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej legalizacji ręcznego miernika prędkości [...], poprzez udostępnienie wnioskodawcy: 1) kopii wszystkich dokumentów związanych z zatwierdzeniem typu ręcznego miernika prędkości [...](w tym instrukcji obsługi w języku polskim i innych posiadanych przez urząd); 2) jeśli zatwierdzenie typu takiego urządzenia nie miało miejsca, o informację czy prowadzone jest postępowanie o wydanie zatwierdzenia typu dla urządzenia [...] wraz z oznaczeniem nr postępowania kopią dokumentów z tym związanych; 3) informacji czy zostały złożone jakiekolwiek wnioski o wydanie zatwierdzenia typu dla urządzenia [...] i jeśli tak to kto i kiedy takie wnioski składał. Prezes GUM po otrzymaniu ww. wniosku niezwłocznie przystąpił do jego rozpoznania. Skarżący wskazał w treści wniosku, że żąda dokumentacji dotyczącej przyrządu pomiarowego [...]. Prezes GUM ustalił, że w Urzędzie nie jest prowadzone postępowanie w sprawie zatwierdzenia typu urządzenia [...], ani nie były prowadzone inne postępowania dotyczące tak opisanego przyrządu pomiarowego. W Urzędzie prowadzone było postępowanie dotyczące zatwierdzenia typu przyrządu pomiarowego [...], zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Wnioskodawcą w tym postępowaniu była [...] Sp. z o.o., ul. J., [...] - upoważniony przedstawiciel producenta tj. firmy L.W dniu [...] września 2016 r do Głównego Urzędu Miar wpłynął wniosek złożony przez [...] Sp. z o.o. w sprawie zmiany ww. decyzji w przedmiocie zatwierdzenia typu. Postępowanie to nie zostało jeszcze zakończone.

W związku z powyższym, Prezes GUM uznał, że w treści wniosku wystąpił błąd literowy polegający na błędnym oznaczeniu przyrządu pomiarowego o nazwie "[...]" jako przyrządu "[...]".

W kwestii udostępnienia kopii instrukcji obsługi przyrządu pomiarowego [...] Prezes GUM ustalił, że Urząd jest w posiadaniu dwóch egzemplarzy instrukcji obsługi, różniących się zawartością. Na wewnętrznej stronie okładki każdego z egzemplarzy zamieszczona jest nota o poniższej treści: "Informacja zawarta w niniejszym dokumencie może ulec zmianie bez konieczności powiadomienia i nie zawiera gwarancji dotyczących urządzeń firmy Laser Technology Inc. Instrukcja ta (ani jej fragmenty) nie może być kopiowana ani powielana w jakiejkolwiek formie (elektronicznej, bądź mechanicznej wliczając w to kserowanie, nagrywanie, składowanie lub przetwarzanie) w żadnym innym celu niż prywatny użytek nabywcy, bez wyraźnej zgody L. Sp. z o.o., wyrażonej na piśmie.[...] . Wszelkie prawa zastrzeżone."

Wobec powyższego Prezes GUM uznał, że dokonanie oceny, czy udostępnienie ww. dokumentów, tj. instrukcji obsługi może prowadzić do ujawnienia informacji chronionych, stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, wymaga uzyskania w tym zakresie stanowiska jednego z podmiotów wskazanych www. nocie.

Po dokonaniu powyższych ustaleń Prezes GUM pismem z dnia [...] listopada 2016 r., które zostało wysłane do skarżącego w dniu [...] listopada 2016 r. za pośrednictwem systemu ePUAP, przekazał skarżącemu: 1) informacje żądane w pkt 3 wniosku w całości, poprzez wskazanie złożonych wniosków o wydanie zatwierdzenia typu dla urządzenia [...] wraz z informacją o tym kto i kiedy takie wnioski składał, 2) informacje żądane w pkt 2 wniosku w części obejmującej informację o złożonym do Urzędu wniosku o zmianę decyzji zatwierdzenia typu dla urządzenia [...].

W zakresie udostępnienia informacji w postaci wszystkich dokumentów związanych z postępowaniami w przedmiocie zatwierdzenia typu urządzenia [...] tym samym pismem poinformowano wnioskodawcę, że sprawa w przedmiotowym zakresie nie dotyczy informacji publicznej. Skarżącemu wskazano, że udostępnieniu w trybie określonym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 – dalej jako u.d.i.p.) mogą natomiast podlegać poszczególne dokumenty zawarte w aktach sprawy administracyjnej. Prezes GUM uznał bowiem, że żądanie wniosku obejmuje akta prowadzonych spraw administracyjnych. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych akta administracyjne nie są dokumentem urzędowym, o jakim mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a dostęp do nich uregulowany jest w przepisie art. 73 k.p.a. i przysługuje stronie postępowania administracyjnego (pogląd taki wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03). Ponieważ żądanie w powyższym zakresie nie stanowiło żądania udzielenia informacji publicznej, to brak było podstaw do wydania w tym przedmiocie decyzji.

Natomiast w zakresie udostępnienia dokumentów w postaci instrukcji obsługi przyrządu pomiarowego [...], pismem z [...] listopada 2016 r. skarżącego poinformowano, że w związku z treścią noty zastrzegającej poufność ww. dokumentów, ustalenie czy udostępnienie ich treści nie doprowadzi do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy wymaga uzyskania stanowiska podmiotu wskazanego w treści ww. noty. Potrzeba uzyskania stanowiska tych podmiotów w sprawie udostępniania dokumentacji skutkuje niemożnością rozpoznania sprawy w terminie 14 dni. Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przewiduje w zakresie wyznaczenia czasu realizacji obowiązku udzielenia informacji publicznej konstrukcję analogiczną do wprowadzonej przepisem art. 35 § 1 k.p.a., który odnosi się do wszelkich spraw załatwianych w trybie unormowanym w k.p.a. Termin ten ma charakter instrukcyjny, a jego naruszenie umożliwia jedynie wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych. W związku z powyższym skarżący został poinformowany o nowym terminie rozpoznania jego wniosku, wyznaczonym na dnia [...] grudnia 2016 r.

Reasumując Prezes GUM stwierdził, iż rozpoznał przedmiotowy wniosek i udzielił skarżącemu odpowiedzi w dniu [...] listopada 2016 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu. Przekroczenie terminu było nieznaczne (o 1 dzień), a do jego powstania przyczynił się fakt, iż w okresie 14 dniowego terminu wypadły aż dwa dni świąteczne — ustawowo wolne od pracy (1 oraz 11 listopada). Należy także mieć na względzie błędne oznaczenie nazwy urządzenia, wskazane przez wnioskodawcę w treści wniosku, co dodatkowo skutkowało koniecznością weryfikacji i ustalenia przez Prezesa GUM, co jest istotą złożonego wniosku - informacje dot. przyrządu [...], czy [...]. Zatem bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca, ani nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, zwrot poniesionych kosztów w postaci kwoty nadania skargi i psim procesowych w urzędzie pocztowym oraz kosztów osobistego stawiennictwa na rozprawie. Wskazał, iż szczegółowy wykaz poniesionych kosztów dostarczy w dniu rozprawy lub jeśli będzie taka konieczność wcześniej na wezwanie Sądu.

W nawiązaniu do odpowiedzi organu na skargę skarżący stwierdził, iż pismem z dnia [...] listopada 2016 r. została mu udzielona odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jednakże nie otrzymał jej w dniu [...] i [...] listopada 2016 r., jako korespondencji od Głównego Urzędu Miar za pośrednictwem ePUAP. Pismo z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący otrzymał wraz z odpowiedzią na wniosek i z częściową wnioskowaną informacją dopiero w dniu [...] grudnia 2016 r. W związku z powyższym wniósł o przesłanie skarżącemu potwierdzonego za zgodność z oryginałem urzędowego poświadczenia doręczenia pisma z dnia [...] listopada 2016 r. które jak stwierdził organ, zostało wysłane do wnioskodawcy w dniu [...] listopada 2016 r. za pośrednictwem portalu ePUAP lub jeśli takowe nie zostało dołączone do akt, zobowiązanie organu do jego dostarczenia i przesiania skarżącemu kopii na adres podany w skardze.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący poinformował, że pismo organu z dnia [...] listopada 2016 r. otrzymał dopiero w dniu [...] grudnia 2016 r.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r., w związku z treścią pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r., Prezes GUM wyjaśnił, iż nie ma możliwości przedłożenia urzędowego poświadczenia doręczenia pisma z dnia [...] listopada 2016 r. Pismo to było generowane i przekazane do przesłania systemem ePUAP za pośrednictwem elektronicznego systemu obiegu dokumentów działającego w organie. Z systemu tego nie jest możliwe wygenerowanie ww. dokumentu. W ocenie pracownika organu, który wysyłał pismo z dnia [...] listopada 2016 r., zostało ono nadane za pośrednictwem systemu ePUAP, dlatego organ zakładał, że pismo to dotarło do skarżącego pomimo problemów technicznych z pozyskaniem dokumentu potwierdzającego odbiór pisma. Jednakże, nawet przy założeniu, iż pismo z[...] listopada 2016 r. nie dotarło do skarżącego, to organ działał w uzasadnionym błędnym przekonaniu, że skarżący otrzymał ww. pismo. W ocenie organu bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca bez podstawy prawnej, ani nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 oraz pkt 9 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego, wobec czego nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem swojej skargi, uczynił bezczynność w zakresie nierozpoznania wniosku R. P. z dnia [...] października 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Wyjaśnić również należy, że udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie.

Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub niestwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

W sprawie nie jest kwestionowane, iż Prezes GUM jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Przechodząc do oceny charakteru żądanej informacji wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.

Przykładowy zakres przedmiotowy informacji publicznej ustawodawca wskazał w przepisie art. 6 u.d.i.p. Z przepisu tego m. in. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 4) oraz o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a), w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż żądanie zawarte w pkt 1 wniosku z dnia [...] października 2016 r., dotyczące udostępnienia kopii wszystkich dokumentów związanych z zatwierdzeniem typu ręcznego miernika prędkości [...], nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. Wniosek ten w istocie sprowadza się do żądania udostępnienia akt postępowania o zatwierdzenie przez Prezesa GUM określonego urządzenia. W trybie dostępu do informacji publicznej udostępnieniu podlegają określonego rodzaju informacje, a nie akta jako takie. Wnioskodawca żądając dostępu do akt sprawy, które jako całość tworzą zbiór materiałów, domaga się w istocie nie udostępnienia informacji publicznej, lecz dostępu do tego zbioru - szerzej na ten temat w uchwale NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, nie stanowi źródła informacji o sprawach publicznych treść instrukcji obsługi urządzenia technicznego, nawet gdy jest ono użytkowane przez funkcjonariusza publicznego, pracownika sektora publicznego lub choćby w celach realizacji zadań publicznych. Nie każda bowiem informacja, w której posiadaniu jest władza publiczna, automatycznie stanowi informację publiczną. Zakres przedmiotowy ustawy obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do każdej informacji. Instrukcja obsługi urządzenia ma walor stricte indywidualny, związany z prawidłową eksploatacją tego urządzenia. Jest adresowana jedynie do użytkownika urządzenia, a jak wynika z treści informacji obsługi urządzenia typu [...], jej treść bez zgody producenta urządzenia nie może być powielana, kopiowana i udostępniania. Niewątpliwie informacje o parametrach technicznych takiego urządzenia (wynikających z tzw. tabliczek znamionowych), ilości zakupionych urządzeń przez podmioty publiczne i kosztach z tym związanych, wykorzystywaniu urządzenia w ramach zadań publicznych, itp., niosą ze sobą informacje o znaczeniu ogólnym, które mogą pozostawać w kręgu zainteresowania obywatela. Jednakże poznanie zasad prawidłowego posługiwania się urządzeniem leży w gestii wyłącznie jego użytkownika i nie zawiera treści, o których mowa w art. 1 i art. 6 u.d.i.p.

Co zaś się tyczy realizacji pkt 2 i 3 wniosku z dnia [...] października 2016 r., co przyznał sam skarżący, odpowiedź na zawarte w nich pytania została wnioskodawcy skutecznie udzielona w dniu [...] grudnia 2016 r. Niewątpliwie zatem organ, obowiązany do realizacji żądania w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, nie wywiązał się z tej powinności w zakreślonym terminie. Nie czyniąc tego organ pozostawał w bezczynności. Bezczynność ustała dopiero po wniesieniu skargi do Sądu, co czyni ją zasadną w tej dacie. Biorąc pod uwagę, iż Prezes GUM przerwał stan bezczynności i zbędne stało się zobowiązywanie do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku.

Jednocześnie Sąd ocenił, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy. Wniosek złożony przez skarżącego w dniu [...] października 2016 r. wprawdzie został załatwiony pismem organu z dnia [...] listopada 2016 r., lecz pismo to z przyczyn niezalenych od strony, nie dotarło do zainteresowanego. W myśl art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje zasadniczo bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, to podmiot obowiązany do jej udostępnienia powinien powiadomić w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Tym samym stwierdzić należy, że bezczynność w sprawie w sposób dość oczywisty wystąpiła z naruszeniem prawa. Kwestią jednak kluczową jest ocena, czy to naruszenie ma charakter "rażący" w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie była wynikiem złej woli organu, lecz problemów technicznych sytemu ePUAP i mylnego przeświadczenia organu, iż skarżący otrzymał wysłaną doń korespondencję elektroniczną. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że bezczynności organu nie można przypisać charakteru kwalifikowanego. Z tych samych względów Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania. Sąd nie był przy tym związany wnioskiem skarżącego o przeprowadzenie rozprawy, bowiem w świetle art. 134 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 § 1a oraz art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd zasądził od Prezesa GUM na rzecz skarżącego zwrot kosztów w wysokości poniesionego wpisu mając na względzie, iż w świetle art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie natomiast z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Skarżący nie wykazał aby, poza wpisem sądowym, poniósł dodatkowe koszty, o których mowa w powyższym przepisie.