Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1838/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. K. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania K. K. (reprezentowanego przez pełnomocnika- r.pr. M. N.) oraz odwołania J. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013r., znak: [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...][...] Wojewódzki - po rozpoznaniu wniosku K. K. oraz J. K. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013r., znak: [...], którą organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nałożył na inwestorów – J. i K. K. obowiązek wykonania odwodnienia utwardzonego terenu działki, oznaczonej nr geod. [...] w miejscowości K., gmina G. z odprowadzeniem wód opadowych do istniejącej w ulicy miejskiej kanalizacji deszczowej, na podstawie uzgodnionego z Gminą G. projektu budowlanego przyłącza kanalizacji deszczowej przy zachowaniu warunków technicznych podanych w piśmie Urzędu Miejskiego w G. znak: [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

J. K. i K. K. wnieśli od powyższej decyzji odwołanie, po którego rozpoznaniu zapadła opisana na wstępie decyzja.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił istotę i cel postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. W omawianej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie w sprawie samowolnego (bez wymaganego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej) utwardzenia przez K. i J. K. terenu działki oznaczonej nr geod. [...] w miejscowości K., gmina G. Na podstawie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji techniczno-budowlanej organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji ustalił, że spadek utwardzonego kostką betonową terenu skierowany jest w stronę działki sąsiedniej nr [...], stanowiącej własność Z. i J. K. Ponadto, jak ustalił organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji, inwestorzy wykonali na części utwardzonego terenu podwyższenie jednego rzędu kostki betonowej, w wyniku czego część wód opadowych kierowana jest do studni (plastykowej nieszczelnej beczki), usytuowanej w odległości 0,60 m od granicy działki. Z oświadczenia J. K. (właściciela działki o numerze ewidencyjnym nr [...]), złożonego do protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2010r., wynika, że przy większych opadach deszczu następuje przelewanie wody na jego nieruchomość, a tym samym podsiąkanie wody do piwnic budynku mieszkalnego.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Z zestawienia przepisów art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że w przypadku robót budowlanych wykonanych bez wymaganego prawem zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego wynika natomiast, że przepis art. 51 ust 1 pkt 2 stosuje się do robót budowlanych już zakończonych.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że stosownie do przepisu § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (§ 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

Z pisma Burmistrza G. z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...] wynika, że istnieje możliwość odprowadzania wody deszczowej z działki oznaczonej nr geod. [...] w miejscowości K., gmina G. do istniejącej kanalizacji deszczowej przy zachowaniu określonych warunków, m.in. projektu budowlanego przyłącza z Urzędem Miejskim w G.

W związku z tym decyzją z dnia [...] lutego 2013r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na inwestorów – J. i K. K. obowiązek wykonania odwodnienia utwardzonego terenu działki, oznaczonej nr geod. [...] w miejscowości K., gmina G. z odprowadzeniem wód opadowych do istniejącej w ulicy miejskiej kanalizacji deszczowej, na podstawie uzgodnionego z Gminą G. projektu budowlanego przyłącza kanalizacji deszczowej przy zachowaniu warunków technicznych podanych w piśmie Urzędu Miejskiego w G. znak: [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

We wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący podnieśli, że rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji obarczone jest wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (decyzja skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie), bowiem z dniem [...] września 2011 r. właścicielem działki nr ewid. [...] stał się J. K. - syn inwestorów.

Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że z art. 52 Prawa budowlanego wynika, że nakaz rozbiórki może być skierowany do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. W judykaturze sądowo-administracyjnej prezentowany jest pogląd, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego zasadą jest, że nakaz rozbiórki w pierwszej kolejności należy kierować do inwestora, niezależnie od tego, czy jest właścicielem działki, na której zrealizowano inwestycję. Nałożenie nakazu rozbiórki na aktualnego właściciela nieruchomości, który nie był inwestorem obiektu budowlanego, byłoby dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby go na koszty i dotkliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie od takiego obowiązku inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i z tej przyczyny powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem nakazu rozbiórki (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1933/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1046/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 572/09).

Organ odwoławczy wskazał także, że w judykaturze sądowoadministracyjnej znany jest również pogląd, że nie można kierować nakazu rozbiórki wyłącznie do inwestora, jeśli w dacie wydania decyzji o rozbiórce nie ma już uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonywanie nakazu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Wr 167/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 809/11).

Organ odwoławczy podkreślił, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2013r., znak: [...], aktem notarialnym z dnia [...] września 2011 r. Repertorium A Nr [...] J. i K. K. zbyli działkę, na której zrealizowano sporną inwestycję na rzecz swojego syna – J. K., to jednak w w/w akcie notarialnym zamieszczony został zapis o ustanowieniu na rzecz darczyńców dożywotniego prawa służebności osobistej mieszkania. W świetle powyższego organ odwoławczy wskazał, że nie sposób przyjąć, że skarżący utracili prawo władania obiektem budowlanym, które pozwoliłoby im na wykonanie nakazu wynikającego z decyzji organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2013r.

Wyjaśnił, że skoro przepis art. 52 Prawa budowlanego skonstruowany jest na zasadzie alternatywy dopuszczając orzeczenie nakazu rozbiórki zarówno wobec inwestora, jak również wobec właściciela i zarządcy obiektu budowlanego, przyjąć należy, że w pewnych sytuacjach zobowiązany do likwidacji samowoli budowlanej może być inwestor nie będący w dacie orzekania o rozbiórce właścicielem nieruchomości.

Dlatego też w ocenie organu odwoławczego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013r., znak: [...] nie jest obarczona wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak również żadną z pozostałych wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie prawidłowego przepis prawa materialnego, nie dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jest wykonalna, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą, jak również nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł K. K. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkiem którego było uznanie, iż nie zachodzi przypadek w nich określony, a decyzja została skierowana do strony postępowania będącego inwestorem, art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie, w sposób wyczerpujący, całości materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy; przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż osobą zobowiązaną do wykonania określonych w decyzji czyności jest inwestor nawet w sytuacji, gdy nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak [...]. W przypadku stwierdzenia, iż nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności ww. decyzji, wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], na podstawie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania wiążących dla organu o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja nakładająca na adresata tj. J. i K. K. obowiązek wykonania odwodnienia utwardzonego terenu działki oznaczonej nr [...] w miejscowości K., gmina G., z odprowadzeniem wód opadowych do istniejącej w ulicy miejskiej kanalizacji deszczowej, wydana została w dniu [...] lutego 2013 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przekazanie nieruchomości na rzecz J. K. nastąpiło w dniu [...] września 2011 r., a więc prawie na dwa lata przed dniem wydania zaskarżonej decyzji. Z chwilą zbycia nieruchomości przez J. i K. K., sprawa przestała dotyczyć sfery ich praw i obowiązków opartych na przepisach materialnego prawa administracyjnego. Na podkreślenie ponadto zasługuje fakt, iż do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] dołączona została kopia aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] września 2011 r. przez notariusza A. C., Kancelaria Notarialna przy ul. [...],[...] K., stwierdzająca przeniesienie własności nieruchomości na J. K. oraz odpis księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] z ujawnionym J. K. jako właścicielem nieruchomości.

Wskazana w art. 52 ustawy Prawo budowlane zasada pierwszeństwa obciąża inwestora, ale nie znajduje zastosowania w sytuacji gdy inwestor, w dacie orzekania, nie ma już uprawnień do władania nieruchomością, które pozwoliłoby mu na wykonanie nakazu. Kryterium wyboru spośród wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego podmiotów jest jednoznacznie określone i jest nim posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie nakazu. Obowiązkiem organu orzekającego o obowiązku wynikającym z przepisów prawa budowlanego jest więc ustalenie nie tylko osoby inwestora, ale również jego aktualnego związku z nieruchomością tj. czy posiada tytuł prawny do nieruchomości umożliwiający mu wykonanie nałożonych obowiązków. Tytuł prawny do nieruchomości rozumiany, jest na gruncie Prawa budowlanego, jako wynikający z własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo zobowiązaniowego przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt. 11 ustawy Prawo budowlane). Organy uchybiły art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., albowiem nie ustaliły aktualnego związku inwestorów z nieruchomością położoną w K.

W ocenie skarżącego, w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, aktualny związek adresatów ww. decyzji z nieruchomością w K., a tym samym skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną, został w sposób dostateczny wykazany. W związku z powyższym pierwotna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...], obarczona jest wadą wskazaną w art. 156 § 4 i 5 k.p.a., tj. skierowaniem decyzji do adresata, który nie jest stroną postępowania, co skutkuje niewykonalnością obowiązku wskazanego w ww. decyzji. Powyższe stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontroluje jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Decyzja lub postanowienie administracyjne są zgodne z prawem, gdy są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm.), - dalej: p.p.s.a., rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiadają przepisom prawa, a skarga okazała się zasadna.

Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, będący podstawą materialnoprawną decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...], stanowiącej przedmiot weryfikacji w postępowaniu nieważnościowym, stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane stanowi, natomiast, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Adresatów decyzji wydanych w oparciu o ww. przepisy określa art. 52 ustawy Prawo budowlane, który wskazuje, że obowiązki nakazane m.in. w decyzjach z art. 51 ustawy Prawo budowlane mają wykonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Wymieniony przepis nie określa przy tym kolejności, w jakiej są obciążone wymienionymi obowiązkami podmioty wskazane tym przepisem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został trafny pogląd, że w pierwszej kolejności obowiązkami takimi powinien być obciążony inwestor, jednakże pod warunkiem że posiada on w dacie orzekania uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 522/06, Lex nr 339391 i z dnia 6 marca 2008 r., II OSK 158/07, Lex nr 468723). W sytuacji, gdy inwestor utracił już prawo do dysponowania obiektem nałożenie na niego obowiązku doprowadzenia tego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem mogłoby okazać się niewykonalne. Inwestor nie miałby żadnych własnych praw do ww. lokalu, a właściciel nie byłby związany tą decyzją. Skierowanie w takiej sytuacji decyzji do właściciela nie narusza przepisu art. 52 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r. II OSK 338/11, Lex nr 1219135). W pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obiektu budowlanego obciążony jest inwestor mający tytuł prawny do obiektu. Jeśli inwestor, czyli osoba, która obiekt realizowała tytuł ten utraciła, zobowiązany winien być ten, na kogo ten tytuł przeszedł (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2011 r. II SA/Sz 868/11, Lex nr 1153355).

Jak wynika z akt sprawy, przed wydaniem decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. na podstawie umowy darowizny, zawartej w dniu [...] września 2011 r. przed A. C., notariuszem w K., J. K. i K. K. przenieśli na rzecz syna J. K. własność zabudowanej nieruchomości rolnej położonej w obrębie K., gmina G., działki o nr ew. [...],[...],[...],[...] o powierzchni 0,4134 ha. W umowie tej J. K. ustanowił na rzecz darczyńców na ww. nieruchomości nieodpłatne dożywotnie prawo służebności osobistej mieszkania oraz zapewnił opiekę i pielęgnowanie w czasie choroby (akt notarialny Repertorium A nr [...]).

Niewątpliwie takie zbycie wskazuje na sukcesję generalną w zakresie wszelkich praw i obowiązków dotyczących tej nieruchomości, odnoszących się do zbywających. Obejmuje również prawa i obowiązki wynikające z dokonania na danej nieruchomości robót budowlanych bez dokonanego uprzednio zgłoszenia wymaganego przepisami prawa budowlanego. Należy podzielić pogląd skarżącego, że bez znaczenie jest okoliczność, że w umowie darowizny nieruchomości na rzecz J. K., ustanowiono jednocześnie na rzecz darczyńców służebność mieszkania w myśl art. 908 § 2 k.c., albowiem o nieruchomości może decydować (dysponować ją, rozporządzać, etc.) wyłącznie jej właściciel. Zgodnie z treścią art. 908 § 2 k.c., służebność mieszkania nie stanowi odrębnego tytułu do dysponowania nieruchomością, lecz należy do treści prawa dożywocia. Umowa dożywocia, jako niewskazana w treści art. 3 pkt. 11 ustawy Prawo budowlane, nie może być uznana jako prawo do dysponowania nieruchomością.

Jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne wybór adresata decyzji, zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane, wymaga ustalenia nie tylko osoby inwestora, ale też jego aktualnego związku z nieruchomością (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2011 r. II SA/Sz 868/11, Lex nr 1153355). W większości wypadków osoba inwestora jest tożsama z właścicielem lub zarządcą nieruchomości, na której zrealizowana została inwestycja. Jednak zdarza się sytuacja, jak w niniejszej sprawie, że kto inny jest inwestorem, a kto inny właścicielem gruntu, na którym znajduje się obiekt budowlany oraz samego obiektu. Trzeba podkreślić, że nie można orzec nakazu wykonania określonych robot wobec inwestora, który nie ma prawnych możliwości wykonania obowiązku.

Konkludując, J. K. i K. K., w chwili wydania decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nie posiadali tytułu prawnego do nieruchomości, który pozwalałby im na wykonanie nałożonych obowiązków.

Organy obu instancji, kontrolując decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2013 r., w postępowaniu nieważnościowym pominęły powyższe okoliczności, dokonując w rezultacie błędnej oceny, że ww. decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, w szczególności w kontekście przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie organy będą miały na uwadze ww. wskazania Sądu.

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).