Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 103/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] i [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 925/20 o odrzuceniu skargi [...] i [...] na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podziału Województwa [...] na obwody łowieckie postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 18 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę [...] i [...] na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podziału Województwa [...] na obwody łowieckie - z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 25 czerwca 2013 r., a więc przed zmianą art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1668 ze zm., dalej: u.s.w.), co oznacza, że wniesienie niniejszej skargi powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Do uchwał sejmiku województwa, podjętych przed zmianą przepisów p.p.s.a. i u.s.w., tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r., aktualne pozostaje stanowisko, wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (opubl. w ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83), w zakresie obliczania terminów do wniesienia skargi na uchwałę. Art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu przed ww. zmianą, stanowił, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa. Wskazany w tym przepisie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie wezwanie skarżących z dnia 29 lipca 2020 r. do usunięcia naruszenia prawa, wpłynęło skutecznie do organu w dniu 31 lipca 2020 r. Odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 7 października 2020 r. W takiej sytuacji terminem, w jakim skarżący winni byli wnieść skargę do sądu, był termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia przez nich do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co jak wskazano wyżej, miało miejsce dnia 31 lipca 2020 r. Sześćdziesięciodniowy termin do wywiedzenia skargi upłynął zatem dnia 29 września 2020 r. Tymczasem skarżący, zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę w polskim urzędzie pocztowym dnia 14 października 2020 r., a zatem jej wniesienie nastąpiło z przekroczeniem terminu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucili naruszenie:

1. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga [...] na uchwałę nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].06.2013 r. w sprawie podziału Województwa [...] na obwody łowieckie została wniesiona po terminie i winna być odrzucona,

2. art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że termin do wywiedzenia skargi upłynął w dniu 29.09.2020 r.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Prawidłowo Sąd I instancji zastosował do skargi na uchwałę podjętą w dniu [...] czerwca 2013 r. stan prawny sprzed 1 czerwca 2017 r.

Bowiem z przepisów przejściowych ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) wynika, że przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 17 ust. 2). Ustawa weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. ( art. 18).

Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, stanowił że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Słusznie też Sąd Wojewódzki skonstatowł, że przepis ten wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi on trzydzieści dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi sześćdziesiąt dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Oznacza to, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy. Jeśli jednak przed upływem sześćdziesiątego dnia organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.

Podkreślić należy, że termin sześćdziesięciodniowy liczony jest od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź, gdy organ udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie sześćdziesięciodniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak w sprawie niniejszej.

Jeżeli organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 60 dni od wniesienia wezwania, ale doręczenie tejże odpowiedzi nastąpi już po zakreślonym terminie sześćdziesięciu dni, to nie rozpoczyna biegu termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Wówczas uznać należy, że nadal obowiązuje termin 60 dni od wniesienia wezwania, a termin 30 dni z uwagi na brak doręczenia stronie odpowiedzi nie rozpoczął biegu. Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że termin 30 dni do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg dopiero po doręczeniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem by termin 30 dni zaczął bieg nie wystarczy wyłącznie sporządzenie odpowiedzi na wezwanie, ani nawet wiedza strony, że takowa odpowiedź została sporządzona. Przepis powyższy jednoznacznie mówi o doręczeniu stronie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Doręczenie to powinno nastąpić najpóźniej w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko odnośnie sposobu liczenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostało przyjęte i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60). Z uwagi na to, iż uregulowanie zawarte w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest praktycznie tożsame z uregulowaniem w art. 90 ustawy o samorządzie województwa nie ma podstaw do odstąpienia od zaprezentowanej powyżej wykładni art. 90 ustawy o samorządzie województwa w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2016 r, II OZ 54/16, LEX nr 2080199; z dnia 10 września 2019 r., II OZ 726/19, LEX nr 2718508; z dnia 25 czerwca 2019 r., II OZ 540/19, LEX nr 2713950; z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II OZ 54/19, LEX nr 2650859).

Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji, a co potwierdza dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy, wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 31 lipca 2020 r. i od tej daty rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy terminu do złożenia skargi, który upłynął w dniu 29 września 2020 r. Do ostatniego dnia tego terminu organ nie doręczył skarżącym odpowiedzi na wezwanie a zatem termin ten był ostatnim dniem na wniesienie skargi.

Bez znaczenia dla upływu terminu pozostaje fakt, że organ w piśmie z 31 sierpnia 2020 r. poinformował skarżących, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostanie załatwione w dniu 24 września 2020 r. Wprawdzie w dniu 21 września 2020 r. Sejmik Województwa [...] podjął uchwałę, w której nie uwzględnił wezwania, to jednak odpowiedź ta została skarżącym udzielona pismem z 30 września 2020 r., doręczonym 7 października 2020 r. Natomiast skargę złożono 14 października 2020 r., a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Słusznie zatem Sąd I instancji odrzucił skargę skarżących na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.