Postanowienie NSA, sygn. akt II ONP 6/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art 285 h par. 1 w zw z art. 285 a par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2943/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 188/15 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: 1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego; 2. zwrócić ze środków Naczelnego Sądu Administracyjnego na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 1 sierpnia 2017 r. w sprawie II OSK 2943/15 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A.B. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 188/15 oraz zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z [...] września 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Wysoka z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku, decyzją z [...] stycznia 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy Wysoka ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą wewnętrzną "[...]" na terenie Gminy [...], w rejonie miejscowości [...]. Następnie decyzją z [...] września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Pile utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 sierpnia 2015 r. oddalił skargę wniesioną na tę decyzję organu odwoławczego przez A.B.

Pismem z 12 października 2017 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "inwestor") wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2943/15.

Inwestor zarzucił rażące naruszenie norm prawa Unii Europejskiej wynikających z prawa materialnego.

Po pierwsze, art. 5 ust. 3 pkt d) oraz ust. 2 w załączniku IV w związku z pkt. 13 zdanie 2 preambuły dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE L z dnia 28 stycznia 2012 r.) w związku z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ("TFUE") przez dokonanie nieprawidłowej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235, obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 – dalej jako "ustawa środowiskowa").

Po drugie, art. 3 ust. 1 w związku z trzecią kolumną tabeli w załączniku I, część A w zw. z motywem 41 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.Urz. UE L 140/6 z 5 czerwca 2009 r.), a także w związku z art. 7 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 2 lit. j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72NVE z 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz. Urz. UE L 211/55 z 14 sierpnia 2009 r.).

Inwestor wskazał, że wydanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2017 r. miało bezpośredni wpływ na powstanie szkody w jego majątku w wysokości 15.230.011,00 zł. W wyniku wyroku inwestycja stała się niemożliwa do zrealizowania, a tym samym bezwartościowa.

Inwestor wyjaśnił, że na skutek wyroku doszło do uchylenia decyzji środowiskowej, a postępowanie będzie toczyło się od początku przed właściwymi w sprawie organami. Organy te będą zobowiązane uwzględnić stan faktyczny i stan prawny obowiązujący w dacie wydawania kolejnej decyzji. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni przepisy ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961 ze zm.). Na mocy tej ustawy wprowadzono obowiązek lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając wirnik z łopatami, od budynków mieszkalnych oraz budynków pełniących chociaż częściowo taką funkcję. Warunek ten znajdzie zastosowanie również w tej sprawie. Ponadto został uchwalony plan miejscowy, który obejmuje także teren projektowanego przedsięwzięcia i przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowych, z tym, że inwestycja nie spełnia powyższego wymogu, co będzie obligowało organ do wydania decyzji odmownej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Stosownie do § 3 tego przepisu, od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.

Zgodnie z art. 285h § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Natomiast stosowanie do art. 285k § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w razie braku podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z prawem. Warunkiem merytorycznego rozpoznania tego rodzaju skargi jest zatem spełnienie wszystkich przesłanek z art. 285a § 1 p.p.s.a. Jeżeli chociaż jedna z tych przesłanek nie została spełniona, Naczelny Sąd Administracyjny skargę odrzuca.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegała odrzuceniu, ponieważ inwestor nie wykazał skutecznie, że przez wydanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2017 r. została mu wyrządzona szkoda. Argumentacja skarżącego w tym zakresie opiera się przede wszystkim na hipotetycznym założeniu, że na skutek ponownego rozpoznania przez właściwy organ jego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, organ ten wyda decyzję odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z akt sprawy nie wynika natomiast, żeby tego rodzaju decyzja została wydana, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do czynienia założeń odnośnie praw i obowiązków inwestora jeszcze nie ukształtowanych w formie stosownej ostatecznej decyzji administracyjnej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w art. 285a § 1 p.p.s.a. ustawodawca odwołuje się do szkody realnej, a nie potencjalnej, co wynika ze szczególnego charakteru skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Ustawodawca dał temu wyraz przewidując długi, dwuletni termin na wniesienie tego rodzaju skargi, co ma pozwolić na ewentualne powstanie skutków, które mogą być oceniane w kategorii szkody, o której stanowi art. 285a § 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przez wydanie orzeczenia objętego skargą nie została wyrządzona inwestorowi szkoda. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie spełnia zatem warunku z art. 285e § 1 pkt 4 p.p.s.a., co skutkowało jej odrzuceniem.

Z tych względów i na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285a § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 i art. 285l p.p.s.a.