Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 230/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński (spr.) Sędziowie WSA Wiesława Pierechod asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej obowiązek podatkowy w opłacie skarbowej po wznowieniu postępowania 1) oddala skargę, 2) nakazuje zwrócić skarżącej spółce z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 100 ( sto ) zł z tytułu różnicy między pobranym a należnym wpisem sądowym.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 06 maja 2005 roku, nr "[...]", Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 04 marca 2004 roku, Nr "[...]" w sprawie odmowy uchylenia w całości decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 16.03.1999r., NR "[...]", w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku podatkowego w opłacie skarbowej z tytułu zakupu przez agencję Handlową "A" Sp. z o.o. w dniu 20.06.1998r., od S. M. nieruchomości położonej w S. przy ulicy P., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, iż w dniu 20.05.1998r. Spółka " A" kupiła od S. M. nieruchomość o pow. 1,9503 ha zabudowaną budynkiem mieszkalnym, budynkiem gospodarczym, tunelami ogrodniczymi i innymi urządzeniami, położoną w Szczytnie przy ul. P. za kwotę 450.000 zł.

Od powyższej transakcji notariusz, jako płatnik opłaty skarbowej pobrał opłatę w kwocie 22.500 zł, powołując się na § 58 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1994r. w sprawie opłaty skarbowej (Dz. U., nr 136, poz. 705 ze zm., dalej cyt. jako rozporządzenie Min. Fin.).

Pismem z dnia 15.02.1999r. Spółka wniosła o zwrot pobranej przez notariusza opłaty z uwagi na to, iż przedmiotem transakcji była nieruchomość rolna, której nabycie (jej zdaniem) korzysta ze zwolnienia od opłaty na podstawie § 63 pkt 2 lit. a rozporządzenia Min. Fin.

Zdaniem organu I instancji spółka nie mogła skorzystać ze zwolnienia, albowiem nie prowadziła gospodarstwa rolnego, nie udowodniła również, że nabyła ową nieruchomość z zamiarem utworzenia i prowadzenia gospodarstwa rolnego.

W związku z powyższym decyzją z dnia 16.03.1999r. nr "[...]" Urząd Skarbowy w S. stwierdził istnienie obowiązku w opłacie skarbowej i tym samym odmówił stwierdzenia nadpłaty w opłacie skarbowej. Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż w przewidzianym przepisami terminie nie wniesiono do niej odwołania.

Pismem z dnia 27.01.2004r. Spółka "A" wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w S. z dnia 16.03.1999r. Nr "[...]", z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów nieznanych organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji stwierdzającej istnienie obowiązku podatkowego w opłacie skarbowej. Powołano się mianowicie na to, że zakupione przez Spółkę budynki, zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, są towarami używanymi, których sprzedaż, na mocy art.3 ust. 1 pkt 5 lit.a ustawy o opłacie skarbowej, nie podlega opłacie skarbowej. Owo twierdzenie zostało potwierdzone zaświadczeniem Urzędu Miejskiego w S. z dnia 26.01.2004r., iż budynki będące przedmiotem transakcji, były używane co najmniej od 1982r.

Postanowieniem z dnia 04.02.2004r. Nr "[...]", Dyrektor Izby Skarbowej, wszczął - na wniosek Spółki, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego powołaną wyżej decyzją Urzędu Skarbowego w S., w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku w opłacie skarbowej z tytułu zakupu przez "A" Sp. zo.o., w dniu 16.03.1998r. od S. M., nieruchomości położonej w S. przy ulicy P. Jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do istoty sprawy, zgodnie z art.244 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm., dalej cyt. jako Ord. pod.), wyznaczony został Naczelnik Urzędu Skarbowego w S..

Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., decyzją z dnia 04 marca 2004r., odmówił uchylenia decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia 16.03.1999r. Nr "[...]", w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku podatkowego w opłacie skarbowej.

W uzasadnieniu, organ podatkowy I instancji, odniósł się do powoływanej przez Spółkę przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ord. pod. Stwierdził, iż wydając decyzję z dnia 16.03.1999r., posiadał informację co do okresu użytkowania budynków znajdujących się na terenie zakupionej przez Spółkę nieruchomości. Tym samym nie można tej okoliczności zaliczyć do nowej okoliczności mogącej mieć wpływ na ustalenia faktyczne przyjęte przez organ podatkowy i w konsekwencji, nie może być podstawą uchylenia prawomocnej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 06 maja 2005r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Podniósł, iż art. 240 § 1 Ord. pod. zawiera wyczerpujący (kompletny i zamknięty) katalog przesłanek wznowienia postępowania. Zgodnie z pkt 5 tego przepisu, postępowanie wznawia się, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję. Jednak powołany przez Spółkę dowód, w postaci zaświadczenia Urzędu Miejskiego w S., wskazującego na okres używania budynków będących przedmiotem transakcji, nie spełnia wszystkich koniecznych przesłanek, stanowiących podstawę wznowienia postępowania z art.240 1 pkt 5 Ord. pod. Nawet gdyby przyjąć, wbrew twierdzeniu organu podatkowego I instancji, iż jest to nowy dowód, który istniał w dniu wydania decyzji, a nie był znany organowi wydającemu decyzję, nie można uznać go za dowód istotny dla sprawy.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie, na co wskazuje zarówno treść pism kierowanych do organu podatkowego I instancji w toku wznowionego postępowania (pisma z dnia 10.02.2004r. i 12.02.2004r. zatytułowane "Uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie opłaty skarbowej"), jak i treść odwołania, Spółka stara się dokonać innych ustaleń prawnych niż zawarte w decyzji ostatecznej co w trybie wznowienia postępowania jest niedopuszczalne. Pogląd taki wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26.05.2003r. sygn. akt III SA 2149/01.

Postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 16.03.1999r., dotyczyło stwierdzenia nadpłaty w opłacie skarbowej, która zdaniem Spółki, powstała w wyniku nabycia przez nią gospodarstwa rolnego, a nabycie takiego gospodarstwa korzysta ze zwolnienia od opłaty skarbowej. Słusznie Spółka zauważa, a organ podatkowy I instancji tego nie kwestionuje, że w postępowaniu zakończonym powołaną wyżej decyzją, nie rozstrzygano kwestii zwolnienia przedmiotowej transakcji z opłaty skarbowej w aspekcie sprzedaży towaru używanego, jakim zdaniem podatniczki, są budynki znajdujące się na zakupionej przez nią nieruchomości. Kwestia owa nie mogła być rozważana, gdyż wniosek Spółki z dnia 15.02.1999r., o stwierdzenie nadpłaty w opłacie skarbowej, odnosił się wyłącznie wprost do kwestii zwolnienia wynikającego z 63 pkt 2 lit. a rozporządzenia Min. Fin.

Wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego, Spółka podała natomiast inną podstawę zwolnienia od opłaty skarbowej przedmiotowej transakcji, a mianowicie art. 3 ust.1 pkt 5 lit. a ustawy o opłacie skarbowej, zgodnie z którym nie podlegają opłacie skarbowej m.in. umowy sprzedaży zawierane przez podatników, o których mowa w art.5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej cyt. jako ustawa VAT), oraz inne tego rodzaju umowy, objęte zwolnieniami na podstawie art.7 ust. 1 pkt 2 i 7, a także umowy sprzedaży zawierane przez podatników, o których mowa w art.14 tej ustawy, w zakresie czynności zwolnionych od podatku.

Przyjmując, że przesłanki wznowienia postępowania muszą być spełnione łącznie, bez znaczenia w decyzji z dnia 04.03.2004r. była ocena zarówno czy wskazane przez Spółkę okoliczności są nowe, jak i czy były one znane organowi podatkowemu, skoro nie były one istotne dla sprawy rozstrzygającej kwestię zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej w oparciu o 63 pkt 2 lit. a rozporządzenia Min. Fin.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie wznowieniowe oparte jest jedynie na badaniu, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia, określone w art.240 Ord. pod. Przedmiotem takiego postępowania nie może być zatem powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby w art.128 Ord. pod. Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10.07.2003r. sygn. akt III SA 2809/01.

Słusznie więc organ podatkowy I instancji, po stwierdzeniu, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art.240 pkt 5 Ord. pod., odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji.

Tym samym bezzasadne są zarzuty naruszenia art.121, 122, 180, 187, 191 Ord. pod., art.3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o opłacie skarbowej oraz art.7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy VAT, nie można bowiem mówić o naruszeniu przepisów procesowych w tej części, poprzez niezgromadzenie i brak oceny materiału dowodowego. Postępowanie wszczęte na wniosek Strony w przedmiocie wznowienia postępowania, toczyło się zgodnie z obowiązującymi normami, z zastosowaniem przepisów gwarantujących Spółce zachowanie jej praw procesowych. Organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrał i w wyczerpujący sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy, poinformował podatniczkę o możliwości brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zgromadzonych dowodów i materiałów.

Powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji zaskarżyła Agencja Handlowa "A" Sp. z o.o. w S. i wniosła o ich uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem prawidłowego sposobu załatwienia.

Zarzuciła, iż zaskarżone decyzje naruszają następujące przepisy prawa:

– art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o opłacie skarbowej,

– art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy VAT,

– art. 121, 122, 180, 187 i 190 Ord. pod.,

– art. 2 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż w 1998r. zakupiła zabudowaną nieruchomość z zamiarem wyremontowania i przeniesienia tam swoich biur. Budynki znajdujące się na tej nieruchomości były w myśl przepisów podatkowych towarem używanym, gdyż zostały posadowione na tym gruncie przed kilkunastu laty. Od aktu notarialnego notariusz w O. pobrał opłatę skarbową w kwocie 22.500 zł. i stwierdził, że strona może wystąpić do miejscowego (w S.) urzędu skarbowego, o zwrot tej opłaty, gdyż urzędy raz zwracają innym razem nie zwracają pobranej opłaty.

W dniu 17.02.1999 r. strona wystąpiła do Urzędu Skarbowego w S. o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty skarbowej.

W dniu 16.03.1999 r. Urząd Skarbowy w S. wydał decyzję stwierdzającą istnienie obowiązku podatkowego. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdza się, że strona nie może być zwolniona z opłaty skarbowej, gdyż zakupiona nieruchomość nie stanowi gospodarstwa rolnego. Powyższe zaś wynika z pisma Urzędu Miejskiego w S..

W poszanowaniu decyzji podatniczka uznała, że jest ona zgodna z prawem i obowiązującymi przepisami i nie wnosiła odwołania, tym samym decyzja stała się ostateczna.

W lipcu 2003 r. skarżąca uzyskała informację, że przy zakupie towarów używanych nie jest pobierana opłata skarbowa, gdyż czynność ta z mocy art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o opłacie skarbowej jest z niej zwolniona i złożyła w dniu 31.07.2003 r., wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w S..

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 26.09.2003 r., utrzymał w mocy decyzję Izby Skarbowej z dnia 22.08.2003 r., którą odmówiono wszczęcia postępowania w celu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy, za organem I instancji, podniósł, że strona złożyła wniosek po upływie roku od momentu otrzymania zaskarżonej decyzji. Tym samym podstawą wydania decyzji odmownej był upływ czasu a nie poprawność zaskarżonych decyzji.

Po otrzymaniu odpowiedzi od Urzędu Miejskiego, iż zakupione przez nią budynki istniały i były używane przez okres ponad 5 lat, skarżąca wystąpiła w dniu 27.01.2004 r., do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania, jako, że na jaw wyszły nowe okoliczności oraz ujawniony został nowy stan faktyczny, istniejący w dniu wydania spornej decyzji urzędu skarbowego, który nie został wzięty pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy, przy czym wskazana przez stronę okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla odmiennego wyniku rozpatrywanej sprawy.

W zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wiedział, że zakupione przez skarżącą budynki są towarem używanym, tym samym nie może to stanowić nowej okoliczności mogącej mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy.

W swoim odwołaniu skarżąca stwierdziła wprost, że brak w pierwszej i następnych decyzjach jakiejkolwiek wzmianki na ten temat, nasuwa bardzo poważne wątpliwości, czy takie twierdzenie polega na prawdzie. Jeżeli jednak tak było, to urząd z pełną świadomością złamałby prawo, co jest niedopuszczalne i nie może być tolerowane w praworządnym państwie. Takie zachowanie jest absolutnie niezrozumiałe i nieracjonalne, chyba, że niechęć przyznania podatnikowi słusznej racji jest silniejsza od wszystkiego.

Wskazała dodatkowo, iż poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że dokument Urzędu Miejskiego w S. spełnia wszelkie wymagane prawem warunki i przesłanki, aby być potraktowanym jako nowy dowód, oddający bez wątpienia stan faktyczny istniejący w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przedstawiający nowe okoliczności, mające bez wątpienia zasadniczy wpływ na odmienny wynik rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym skarżąca nie rozumie, dlaczego nie uznano go za dowód istotny dla sprawy.

Zdaniem skarżącej wyraziła ona w sposób jasny, oczywisty i nader czytelny sens swych żądań, w których domaga się wznowienia postępowania i uchylenia wadliwej decyzji ostatecznej urzędu skarbowego oraz wydania nowej decyzji stwierdzającej, że pobrano od podatnika nienależnie opłatę skarbową a także, że nadpłata ta wraz z należnymi odsetkami zostanie podatnikowi zwrócona.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoją decyzję , jak również wcześniejszą argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 i 145 § 1 pkt 1 a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) Sąd dokonując kontroli legalności decyzji może ją uchylić, gdy stwierdzi takie naruszenie prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a więc gdy w jego ocenie, gdyby nie owo naruszenie w sprawie zapadłaby lub mogłaby zapaść inna decyzja.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja ostateczna wydana w postępowaniu wznowieniowym przeprowadzonym na wniosek strony. Podnieść należy, iż wznowienie postępowania jako jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji podatkowej jest dwuinstancyjnym postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym ta decyzja zapadła. W postępowaniu tym nie dokonuje się ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną we wszystkich jej aspektach a wyłącznie bada się czy wystąpiły ustawowe przesłanki wznowienia wymienione enumeratywnie w art. 240 § 1 pkt 1-8 Ord. pod. oraz wpływ tych okoliczności stanowiących podstawę wznowienia na treść tej decyzji.

Stwierdzenie zatem w toku kontroli sądowoadministracyjnej naruszenia prawa w postępowaniu wznowieniowym prowadziłoby do uchylenia decyzji zapadłej w tym postępowaniu, a nie decyzji w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku podatkowego w opłacie skarbowej z tytułu zakupu nieruchomości, które może nastąpić wyłącznie po ustaleniu zaistnienia oraz wpływu przesłanek wznowienia postępowania na treść decyzji i leży w gestii organu podatkowego a nie sądu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa.

Jak słusznie bowiem wskazał organ II instancji skarżąca domagała się wznowienia postępowania, co zresztą wyraźnie zostało potwierdzone we wniesionej skardze. Żądając wznowienia powoływała się na art. 240 § 1 pkt 5 Ord. pod. wskazując, iż organ w dniu wydania decyzji nie wiedział o zaświadczeniu Urzędu Miejskiego w S., wskazującego na okres używania budynków będących przedmiotem transakcji. Słusznie jednakże wskazano, iż w zwyczajnym trybie postępowania zakończonym decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w S. z dnia 16.03.1999r, nie rozstrzygano kwestii zwolnienia transakcji sprzedaży z opłaty skarbowej mając na uwadze, iż dotyczy ona towaru używanego albowiem stwierdzono brak zwolnienia z opłaty skarbowej wyłącznie w oparciu o § 63 pkt 23 lit. a rozporządzenia Min. Fin. Skarżąca nie zaskarżyła owej decyzji i stała się ona ostateczna. Chcąc wyeliminować ją z obrotu prawnego, dopiero 5 sierpnia 2003r., wniosła o stwierdzenie nieważności podając nową podstawę prawną art. 3 ust. 12 pkt 5 lit.a ustawy o opłacie skarbowej i zarzucając ,że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art.247§1 pkt 3 Ord. pod.). Decyzją Izby Skarbowej z dnia 22.08.2003r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w S. Od tej decyzji podatniczka nie wniosła odwołania, tym samym straciła możliwość powoływania się na to, iż organy podatkowe odmawiając zwrotu nadpłaty nie wzięły pod uwagę podstawy prawnej z art. 3 ust. 12 pkt 5 lit. a ustawy o opłacie skarbowej. Wprawdzie w niniejszej sprawie przedmiotem badania legalności nie jest decyzja zapadła w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, lecz zauważyć należy ,że wniosek o stwierdzenie nieważności oparty był na zarzucie wydania decyzji z "rażącym naruszeniem prawa" a więc naruszeniu prawa ewidentnym, oczywistym, dostrzegalnym bez potrzeby dokonywania szczególnej interpretacji. Kwestia interpretacji art. 3 ust.12 pkt 5 lit.a ustawy o opłacie skarbowej wywoływała rozbieżne stanowiska, co znalazło wyraz w zróżnicowanym orzecznictwie sądowym. Jednoznacznie wskazuje na to także treść orzeczeń przywoływanych przez skarżącego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 17 .10. 2002r., sygn. akt III RN 174/01,opub.w OSNP nr 20/2003/478 i cytowane w uzasadnieniu tego wyroku wyroki NSA ).

W postępowaniu wznowieniowym nie rozpatruje się po raz kolejny merytorycznie sprawy, lecz jak podniesiono zasadnie, bada się jedynie czy wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 1-8 Ord. pod.(na gruncie niniejszej sprawy pkt 5). Mając zaś na uwadze powyższy stan faktyczny stwierdzić należy, iż organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że bez znaczenia była ocena czy wskazane przez podatniczkę okoliczności były nowe, jak i czy były one znane organowi, skoro nie były istotne dla sprawy rozstrzygającej kwestię zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej w oparciu o § 63 pkt 2 lit. a rozporządzenia Min. Fin..

Samo zaś stwierdzenie naruszenia przez orany podatkowe prawa materialnego - nawet mające cechy rażącego naruszenia- w odniesieniu do decyzji ostatecznej nie może stanowić przesłanki do tego, aby uchylić decyzję wydaną w postępowaniu wznowieniowym, jeżeli nie stwierdzi się istnienia przesłanek z art. 240 § 1 Ord. pod. Uchylenie decyzji ostatecznej z tej przyczyny możliwe byłoby jedynie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, z tego trybu skarżąca skorzystała jednak i na skutek braku zaskarżenia decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności stała się ona ostateczna i nie może podlegać badaniu przez Sąd w niniejszej sprawie, który może orzekać jedynie o prawidłowości decyzji wznowieniowej.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących znaczenia zaświadczenia z dnia 26 stycznia 2004r. (k.14a akt adm.) jako nowego dowodu w rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 Ord. pod., stwierdzenia wymaga,że zgodnie z powołanym przepisem konieczne jest aby ujawniony dowód istniał już w dniu wydania decyzji a nie był znany organowi wydającemu decyzję w postępowaniu, które miałoby podlegać wznowieniu. Tego wymogu wspomniane zaświadczenie nie spełnia ,gdyż nosi datę znacznie późniejszą niż data decyzji ostatecznej. Zauważyć przy tym należy, że zaświadczenie to jedynie potwierdza okoliczności, które istniały w dacie wydawania kwestionowanej decyzji dot. obowiązku podatkowego. Istotne znaczenie w aspekcie treści cyt. art. 240 §1 pkt 5 Ord. pod. miałoby ustalenie ,że stwierdzone zaświadczeniem okoliczności faktyczne istniały w dniu wydawania tej decyzji lecz nie były znane organowi, gdyż dopiero wyszły na jaw. W ocenie sądu do takiego ustalenia , wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, nie ma podstaw. Wprawdzie ani w akcie notarialnym ani w decyzji z 16 marca 1999r. nie wskazywano na okoliczność ,że przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana, lecz z okoliczności wynika ,iż fakt ten był znany nie tylko stronom transakcji ale także organowi podatkowemu. W tym zakresie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. trafnie podniósł w uzasadnieniu swojej decyzji z 04 marca 2004r. (k.23 akt adm.), że właśnie ze względu na przekroczenie okres pięciu lat od wybudowania lub nabycia nieruchomości nie występował obowiązek zapłaty podatku dochodowego i dlatego notariusz nie dokonał stosownego pouczenia o istnieniu takiego obowiązku (art. 10 ust.1 pkt 8 i art. 28 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, D.U. 90/1993r. , poz. 416 ze zm.). A zatem, stwierdzana zaświadczeniem okoliczność okresu używania nabytej przez skarżącego nieruchomości nie jest nowa w rozumieniu przepisów o wznowieniu postępowania.

Konsekwencją powyższych wywodów co do prawidłowości poczynionych ustaleń i dokonanej przez organy podatkowe oceny prawnej jest bezzasadność pozostałych zarzutów, podniesionych w skardze a dotyczących naruszenia przepisów postępowania (art. 121, 122, 180, 187 i 190 Ord. pod.). Zarzuty te nie zostały bliżej uzasadnione, niemniej sąd badając zaskarżoną decyzję także pod tym kątem, nie znalazł podstaw do przyjęcia ,iż w postępowaniu o wznowienie postępowania doszło do naruszenia cytowanych reguł . Zebrany materiał dowodowy pozwalał bowiem na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy a został oceniony przez organy podatkowe zgodnie z wymogami wynikającymi z tych przepisów i zasady swobodnej oceny ( art. 191 Ord.pod.).

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono zatem o oddaleniu skargi .

Strona ,wykonując zarządzenie z dnia 10 sierpnia 2005r. (k. 114) wpłaciła wpis w wysokości 300 zł. W związku ze zmianą przedmiotu sprawy (k. 141) uległ zmianie należny wpis od wniesionej skargi i zgodnie z § 2 ust 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 221, poz. 2193) wyniósł 200 zł. Tym samym powstała nadpłata między pobranym a należnym wpisem sądowym w wysokości 100 zł i zgodnie z art. 225 p.p.s.a. orzeczono o jej zwrocie (pkt 2 wyroku ).