Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 1614/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wobec wątpliwości co do wyczerpania trybu przed wniesieniem skargi, stronę skarżącą wezwano do uzupełnienia braków formalnych przez złożenie dowodu wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.

Natomiast zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie stosowanie do art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Strona skarżąca, w odpowiedzi na wezwanie, nadesłała plik dokumentów oraz wskazał, że kilkakrotnie został wyczerpany tryb zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Oświadczenie to nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy.

Strona skarżąca nie dołączyła kopii ponaglenia, czy zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nie złożyła również żadnego innego pisma, które spełniałoby przesłanki z art. 37 § 1 i 2 k.p.a. Lektura akt sprawy nie wskazuje, aby takie pismo zostało złożone także w toku postępowania administracyjnego.

Wprawdzie strona skarżąca przedstawiła kopię postanowienia SKO w [...] z [...] maja 2017 r. nr [...], którym na zasadzie art. 37 § 2 k.p.a. wyznaczono Wójtowi Gminy C. dodatkowy termin na załatwienie sprawy wynoszący 14 dni oraz stwierdzono, że niezałatwienie sprawy w terminie nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Zażalenie, które stało się asumptem do jego wydania, zostało jednak skonsumowane w toku postępowaniu dotyczącym innej sprawy, które było prowadzone pod sygnaturą akt VII SAB/Wa 29/18.

W tym stanie sprawy przyjąć należało więc, że strona skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia. Natomiast z treści cyt. przepisów wynika, że uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej.

Na marginesie zaznaczyć również należy, że w chwili wnoszenia skargi nie istniał przedmiot zaskarżenia w postaci bezczynności Wójta Gminy C., skoro w dacie jej rejestracji w obrocie prawnym pozostawało postanowienie organu z [...] listopada 2018 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia, że w latach 1983-2005 zostało utworzone na działkach [...], [...] i [...] siedlisko rolnika B. i T. M., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w [...] z [...] grudnia 2018 r. nr [...].

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.