Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 64/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 149 par 1a, art. 200, art. 205 par. 2 , art. 206
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c, art. 13 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 9 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 roku sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta P. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 grudnia 2015 roku w zakresie informacji o miesięcznych kosztach utworzenia, funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta P. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta P. na rzecz skarżącego K. G. kwotę 601,20 (sześćset jeden i 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej sposobu realizowania obsługi prawnej Miasta P. - w zakresie wskazania kosztu funkcjonowania w ujęciu miesięcznym każdego etatu radcy prawnego w Urzędzie Miasta P., wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 601,20 zł - w tym 100 zł wpisu od skargi, 480 zł tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla adwokata, 4,20 zł tytułem kosztów przesłania skargi na bezczynność organu.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058) – dalej w skrócie "u.d.i.p." i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie - mimo, że objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.

K. G. wyjaśnił, że e-mailem z dnia 2 grudnia 2015 r. wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie sposobu realizowania obsługi prawnej Miasta P. W przypadku, gdyby obsługę taką zapewniali radcowie prawni organ miał podać ilość etatów oraz miesięczny koszt utworzenia/funkcjonowania każdego etatu.

W odpowiedzi na powyższe organ w piśmie z dnia 15 grudnia 2015 r., załączonym do e-maila z dnia 17 grudnia 2015 r., poinformował skarżącego, iż obsługę prawną realizują m.in. radcowie prawni zatrudnieni na 5,3 etatu. Jednocześnie podał, że nie posiada informacji o kosztach miesięcznego funkcjonowania każdego etatu radcy, gdyż taka informacja nie została wytworzona. Według autora skargi w przedmiotowej sprawie zachodzi bezczynność Prezydenta Miasta P. w udzieleniu informacji publicznej, albowiem do dnia wniesienia skargi organ ten nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ani też nie wydał decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Skarżący nie zgodził się z organem, iż nie posiada on wnioskowanej informacji, jako że organ dysponuje co najmniej danymi o kosztach osobowych miesięcznego funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego - tj. łącznie o wynagrodzeniu i ciężarach ponoszonych przez pracodawcę (część składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych). Taka informacja, wbrew stanowisku organu nie wymaga wytworzenia i jest w jego posiadaniu. Być może natomiast pewnego przetworzenia wymagają inne koszty funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego - jak rzeczowe, czy zakupu specjalistycznego oprogramowania prawniczego "Lex" czy "Legalis", ale i w takim przypadku organ jest w ich posiadaniu, gdyż dysponuje fakturami VAT, z których wynika ich wysokość. Może to jednak co najwyżej uzasadniać wezwanie skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w realizacji wniosku zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a nie poinformowanie o braku takich informacji.

Skarżący wskazał ponadto, że w przypadku uwzględnienia przez organ skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. wnosi o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 601,20 zł w oparciu o przepis art. 201 § 1 p.p.s.a.

Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta P. reprezentowany - przez radcę prawnego A. K. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że e-mailem z dnia 2 grudnia 2015 r. K. G. zażądał udzielenia informacji publicznej przez wskazanie, w jaki sposób realizowana jest obsługa prawna Miasta P.: czy przez umowę z zewnętrzną kancelarię prawną, czy też poprzez umowę o pracę z radcą prawnym zatrudnionym w urzędzie miasta czy też w inny i jaki sposób.

W przypadku zlecenia obsługi prawnej zewnętrznej kancelarii wniósł o udostępnienie umowy z tą kancelarią oraz obustronnych faktur Vat za ostatnie trzy miesiące (w formie skanów). W przypadku realizacji obsługi prawnej przez radcę lub inną osobę zatrudnioną na umowę o pracę prosił o podanie ilości etatów oraz miesięcznego kosztu utworzenia/funkcjonowania każdego etatu. Prosił ponadto o podanie w jaki sposób rozliczane są zasądzone na rzecz miasta koszty zastępstwa prawnego w sprawach sadowych, administracyjnych, sądowo-administracyjnych, w których miasto reprezentuje prawnik (adwokat lub radca prawny) tj. czy są wypłacane prawnikowi w całości dopiero po wyegzekwowaniu należności od dłużnika, czy też po uprawomocnieniu się wyroku bez względu na ich wyegzekwowanie lub też w inny - i jaki sposób.

W odpowiedzi poinformowano wnioskodawcę, że obsługa prawna Miasta P. prowadzona jest poprzez zatrudnionych w ramach stosunku pracy radców prawnych oraz poprzez doradcę podatkowego i adwokata, z którymi zawarte są umowy zewnętrzne. Radcowie prawni zatrudnieni są w wymiarze 5,3 etatu. Miasto P. nie posiada informacji o miesięcznym koszcie funkcjonowania etatu radcy prawnego, taka informacja nie została wytworzona. Podano także, że koszty sądowe zasądzane tytułem zastępstwa procesowego rozliczane są na podstawie umów zawartych z radcami prawnymi po całkowitym wyegzekwowaniu należności od dłużnika.

Do odpowiedzi dołączono umowy z kancelariami zewnętrznymi i żądane faktury.

Według organu udzielił on wyczerpującej informacji na wszystkie żądane przez skarżącego pytania z wyjątkiem jednego. Wnioskodawca żądając podania kosztów utworzenia/funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego w sposób co najmniej niezrozumiały wyraził zakres swojego żądania. Czym innym jest koszt utworzenia etatu (np. m.in. zakup nowego sprzętu), a czym innym jest koszt funkcjonowania etatu już istniejącego. Pojęcie "koszty funkcjonowania etatu" oznacza wszelkie koszty ponoszone przez podmiot w związku z istnieniem danego etatu. Koszty te można podzielić na koszty osobowe i rzeczowe. Koszty rzeczowe dzielą się na bezpośrednio związane z danym stanowiskiem pracy takie jak: koszty lub amortyzacja mebli i komputera przydzielonych danemu pracownikowi, koszty materiałów biurowych, część kosztów prasy, literatury zawodowej, programów komputerowych biurowych i specjalistycznych, oraz koszty pośrednie: koszty amortyzacji nieruchomości, utrzymania czystości pomieszczeń biurowych, koszty energii elektrycznej, wody, ścieków itp. Na marginesie należy dodać, że Biuro Prawne posiada siedzibę w dwóch różnych budynkach Urzędu Miasta P. Szeregu danych składających się na koszt etatu radcy prawnego organ nie wytwarza ani nie jest w stanie wytworzyć np. koszt sprzętu przeznaczonego do użytku wspólnego, kosztu użytkowania mebli stanowiących wyposażenie danego stanowiska pracy, a nawet kosztów użytkowania programów prawnych, do których dostęp mają nie tylko radcowie prawni. Ponadto jedno stanowisko jest użytkowane przez kilku radców prawnych. Analizy kosztów konkretnych etatów organ nie dokonuje. Informacja taka więc nie istnieje. Informacja publiczna odnosi się tylko do treści już istniejących. Nie można żądać od podmiotu publicznego nowych danych, które dopiero należałoby wytworzyć. Informacja publiczna to wiadomości istniejące, będące w posiadaniu urzędu czy organu. Dodatkowo organ podniósł, że analiza taka może być przeprowadzona według różnych metod i jej opracowanie wymagałoby zaangażowania biegłego, który otrzymałby wytyczne do jej przeprowadzenia. Taka procedura ma zastosowanie przy zlecaniu opinii biegłym na potrzeby postępowań sądowych. Powyższe uzasadnia tezę, że żądana informacja nie istnieje. Nie można bowiem zobowiązać do udzielenia informacji, która nie istnieje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie kosztu utworzenia (funkcjonowania) etatu radcy prawnego zatrudnionego w Urzędzie Miasta P.

Na wstępie wyjaśnić wypada, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął stosownej czynności (vide T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne. Komentarz. Warszawa 2010, s. 70). O bezczynności organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można mówić wyłącznie wówczas, gdy adresatem wniosku jest podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest wniesienie tejże skargi przez podmiot, od którego pochodzi wniosek lub osobę przez tenże podmiot upoważnioną. Ponadto żądana informacja musi mieć charakter informacji publicznej.

Prezydent Miasta P. niewątpliwie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Okoliczności tej Prezydent Miasta P. nie kwestionował.

Oceniając z kolei, czy żądana w niniejszej sprawie informacja ma charakter informacji publicznej przypomnieć należy, że na gruncie art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (vide: wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie I OSK 2904/12; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013r. w sprawie II SAB/Rz 48/12 - dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnieniu podlega więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Jednocześnie zauważyć należy, że przykładowy katalog informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p. Użycie słów "w szczególności" w treści przedmiotowego przepisu wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Zgodnie z jego treścią udostępnieniu podlega między innymi informacja o podmiotach obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f); o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a); jak również o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c).

Zgodnie z art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. 2013 poz. 885 ze zm.) nie może budzić wątpliwości, iż jednostki samorządu terytorialnego tworzą sektor finansów publicznych. W rozdziale 4 działu 1 tej ustawy została uregulowana jedna z naczelnych zasad rządzących gospodarką środkami publicznymi, zasada jawności finansów publicznych, wyrażona w art. 33 ust. 1, od której przewiduje się jedynie dwa wyjątki. Jawność może być wyłączona w stosunku do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub jeśli wynika to z obowiązujących Rzeczpospolitą umów międzynarodowych. Wobec powyższych uregulowań można stwierdzić, że zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji. W tym wypadku ewentualne wątpliwości natury konstytucyjnej rozwiewa jednak wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (OTK-A z 2006 r. nr 3, poz. 30).

Zauważyć przy tym należy, że udzielenie informacji w zakresie kosztów obsługi prawnej nie jest równoznaczne z ujawnieniem wysokości pobieranego przez konkretnego radcę prawnego wynagrodzenia, gdyż może składać się ono z wielu składników, a ponadto dokonywane są z niego potrącenia (np. na poczet zaliczki na podatek dochodowy).

Prawidłowa wykładnia przepisu art. 1 ust. 1 ustawy musi zatem uwzględniać publiczno-prawny charakter materii, której dotyczył wniosek skarżącego z dnia 2 grudnia 2015 r., w części dotyczącej informacji o wydatkach pochodzących ze środków publicznych – to jest informacji o miesięcznych kosztach utworzenia/funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego, a także rangę uwarunkowań konstytucyjnych, wynikających z postanowień art. 61 Konstytucji RP (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2508/12 – Lex nr 1254209 oraz z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 695/14 – Lex nr 1657860 i sygn. akt I OSK 796/14 – G.Prawna SiA 2015/96/7, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt II SAB/Po 7/16; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie I OSK 1741/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 2 kwietnia 2015r. w sprawie IV SAB/Wr 12/15, w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie II SAB/Łd 21/15, w Łodzi z dnia 13.04.2016 r. sygn. akt II SAB/Łd 16/16, z dnia 21.04.2016.r. sygn.. akt II Sab/Łd 48/16 – dostępne Ihttps://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy mamy więc do czynienia z podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, zaś sama informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Ponadto autorem skargi do sądu jest wnioskujący o udzielenie informacji publicznej. Stwierdzić zatem trzeba, że Prezydent Miasta P. zobowiązany był rozpoznać wniosek o udostępnienie wskazanych we wniosku informacji w trybie u.d.i.p. poprzez udzielenie żądanej informacji lub odmowę jej udostępnienia, ewentualnie w innych formach przewidzianych przez przepisy u.d.i.p. Przypomnieć należy, że na gruncie u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei, jeśli podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, udostępnienie informacji następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku albo wycofa wniosek (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.).

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu podniósł, że wniosek skarżącego był nieprecyzyjny, gdyż nie wiadomo było, czy chodzi w nim o koszty utworzenie, czy też funkcjonowania etatu radcy prawnego, a ponadto informacji takiej organ nigdy nie wytworzył, informacja taka nie istnieje, a zatem nie jest w jej posiadaniu, a w konsekwencji nie ma obowiązku jej udostepnienia.

Stanowiska tego nie sposób podzielić. W przypadku bowiem powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do zakresu żądania organ zobligowany był do wezwania pełnomocnika wnioskodawcy do sprecyzowania wniosku i jednoznacznego określenia informacji, których wniosek dotyczy. Okoliczność reprezentowania wnioskodawcy przez profesjonalnego pełnomocnika nie zwalniała organu od tego obowiązku.

Skarżący trafnie również zarzucił, iż organ nie może powoływać się na brak żądanych informacji, jako że dysponuje co najmniej danymi o kosztach osobowych miesięcznego funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego - tj. łącznie o wynagrodzeniu i ciężarach ponoszonych przez pracodawcę (część składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych). Taka informacja, wbrew stanowisku organu nie wymaga wytworzenia i jest w jego posiadaniu. Być może natomiast – jak podniósł skarżący - pewnego przetworzenia wymagają inne, wskazane przez niego koszty funkcjonowania każdego etatu radcy prawnego. Mogło to jednak co najwyżej uzasadniać wezwanie skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w realizacji wniosku zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a nie poinformowanie o braku takich informacji.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż informacja przetworzona stanowi nową informację, nieistniejącą w dotychczas przyjętej treści i postaci, wymagającą podjęcia dodatkowych czynności intelektualnych, mimo iż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji przetworzonej nie dysponuje tą informacją na dzień złożenia wniosku, lecz tworzy tę informację na podstawie kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę. Udzielenie informacji przetworzonej poprzedza wytworzenie nowej informacji. W takim zaś przypadku konieczne jest wykazanie przez wnioskodawcę, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 czerwca 2014r. w sprawie II SA/Kr 1149/14; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2014r. w sprawie II SA/Rz 247/14; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2014r. w sprawie I SA/Sz 211/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2014r. w sprawie VIII SA/Wa 997/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na obecnym etapie postępowania, ewentualne zakwalifikowanie informacji w postaci kosztu utworzenia czy też funkcjonowania etatu radcy prawnego jako informacji przetworzonej jest co najmniej przedwczesne. Udostępnienie tego rodzaju informacji nie wiąże się bowiem z reguły z koniecznością wytworzenia nowej jakościowo informacji a ogranicza się tylko do dokonania czynności odnalezienia odpowiednich dokumentów związanych z żądaniem wniosku, będących w posiadaniu organu oraz stricte matematycznego wyliczenia. Nie można wszak wykluczyć, że wniosek K. G. po jego ewentualnym sprecyzowaniu będzie dotyczył takiego właśnie wyliczenia.

W tym miejscu należy dodać, że przepis art. 15 ust. 1 u.d.i.p. przewiduje możliwość pobrania od wnioskodawcy opłaty odpowiadającej kosztom związanym ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji publicznej lub koniecznością przekształcenia informacji w formę w tym wniosku wskazaną.

W realiach tej sprawy organ zarówno w dacie wniesienia skargi jak i obecnie pozostaje w bezczynności, ponieważ nie udostępnił wnioskodawcy w pełni żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.p.i.d.

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.

W punkcie drugim sentencji wyroku sąd w trybie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ podjął on czynności zmierzające do załatwienia wniosku, choć nie do końca właściwie go zinterpretował, a co za tym idzie nie rozstrzygnął go w przewidzianej prawem formie.

W punkcie trzecim wyroku sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw.

A. P.