Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1207/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, del. Sędzia SO Sędzia NSA Dorota Kozłowska (spr.), Ewa Madej, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS) decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej: O.p.), art. 5 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 z późn. zm.) oraz na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.p.) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] (nr UKS [...]) określającą A Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca, Spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 rok w wysokości [...]zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na w/w podatek w 2009 r. w łącznej kwocie [...]zł, w tym za styczeń 2009 r. w kwocie [...]zł, za luty 2009 r. w kwocie [...]zł, za marzec 2009 r. w kwocie [...]zł, za kwiecień 2009 r. w kwocie [...] zł, za maj 2009 r. w kwocie [...]zł, za czerwiec 2009 r. w kwocie [...]zł, za lipiec 2009 r. w kwocie [...]zł, za sierpień 2009 r. w kwocie [...]zł, za wrzesień 2009 r. w kwocie [...]zł, za październik 2009 r. w kwocie [...]zł, za listopad 2009 r. w kwocie [...]zł, za grudzień 2009 r. w kwocie [...]zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. decyzją z dnia [...]r. [...] (nr UKS [...]) określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 rok w wysokości [...]zł, tj. w kwocie wyższej od zadeklarowanej w zeznaniu CIT-8 o [...]zł. Na określenie w decyzji należnej kwoty zobowiązania podatkowego wpłynęło zaniżenie dochodu o kwotę [...]zł, podstawy opodatkowania Spółki (po zaokrągleniu do pełnych złotych) o kwotę [...]zł co zostało spowodowane nieprawidłowościami w ustaleniu kosztów uzyskania przychodów za 2009 rok, dotyczącą zawyżenia odpisów amortyzacyjnych AONW.

Od wyżej wymienionej decyzji organu I instancji pełnomocnik spółki złożył odwołanie.

DIS stwierdził, że Spółka w latach 2006-2009, faktycznie wykonywała działalność polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych (AONW) na terenie województw: [...],[...],[...],[...] i [...].

Organ odwoławczy wskazał, że Spółka zakwalifikowała automaty o niskich wygranych do grupy (rodzaju) 491 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) - zespoły komputerowe, dla której roczna stawka amortyzacji wynosi 30% i amortyzowała według stawki 60% tzw. metodą degresywną, tj. metodą, o której mowa w art. 16k ust. 1 u.p.d.o.p. przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych podwyższonych o współczynnik 2,0. Natomiast organ I instancji przyjął, że prawidłowa roczna stawka amortyzacyjna dla środków trwałych wymienionych w grupie 8 wynosi 20%, a przy zastosowaniu metody degresywnej wybranej przez Spółkę stawkę tę można podwyższyć o współczynnik nie wyższy niż 2,0, co daje maksymalnie 40%. W ten sposób z uwagi na zastosowanie nieprawidłowej stawki amortyzacyjnej Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów badanego roku podatkowego, tj. 2009 r. o kwotę [...]zł.

Ponadto DIS stwierdził, że aby amortyzacja danego środka trwałego mogła być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, amortyzowane urządzenie musi być faktycznie wykorzystywane w danym okresie w prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ tylko wówczas taki wydatek będzie przyczyniać się do osiągnięcia przychodów (spełni kryteria art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.) oraz amortyzacja taka będzie spełniać warunki z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. Ponadto kwestie te należy rozpatrzyć w kontekście Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) obowiązującej w badanym roku podatkowym, gdyż podatnicy mogą na podstawie art. 16i ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.p. podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0. Jak stanowi art. 16i ust. 7 u.p.d.o.p., wyjaśnienia dotyczące (...) maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, o których mowa w ust. 2, zawarte są w objaśnieniach do Wykazu stawek amortyzacyjnych. Zgodnie z punktem 4 Objaśnień do Załącznika nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - Wykaz Rocznych Stawek Amortyzacyjnych, przez maszyny i urządzenia grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych, poddane szybkiemu postępowi technicznemu, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy, rozumie się maszyny, urządzenia i aparaturę, w których zastosowane są układy mikroprocesorowe lub systemy komputerowe, spełniające założone funkcje dzięki wykorzystaniu w nich najnowszych zdobyczy techniki. Automaty o niskich wygranych należy zatem zakwalifikować do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych (obowiązującej w badanym okresie), gdyż grupa ta obejmuje narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie. Grupa ta obejmuje także narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie, gdzie indziej nie sklasyfikowane. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu podatkowego I instancji, że automaty do gier o niskich wygranych są to urządzenia elektroniczne (maszyny elektroniczne) a nie zestawy komputerowe. Natomiast fakt, iż w automatach do gier o niskich wygranych występują takie elementy jak jednostki centralne, jednostki pamięci, urządzenia wejścia i wyjścia nie mogą stanowić o tym, iż automaty te stanowią zespoły komputerowe wymienione w grupie 491 KŚT. Rodzaj 491 KŚT - zespoły komputerowe, obejmuje maszyny i urządzenia do wprowadzania, przetwarzania, przechowywania i wyprowadzania informacji cyfrowych lub analogowych, na ogół elektroniczne, określane jako komputery, minikomputery i mikrokomputery oraz urządzenia do przekazywania danych na odległość. Przeznaczeniem automatów do gier nie są aspekty dotyczące wyżej wymienionych informacji cyfrowych lub analogowych i przekazywania danych na odległość, bowiem przeznaczeniem automatów o niskich wygranych jest odbywanie na tych urządzeniach gier losowych w celach rozrywkowych.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu wydania decyzji o sprzecznych ustaleniach z uprzednią kontrolą wskazał, że w myśl art. 24 ustawy o kontroli skarbowej postępowanie kontrolne może zostać zakończone w trzech formach: decyzji, wyniku kontroli oraz postanowienia. Kontrola podatkowa przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. została zakończona wynikiem kontroli. Wynik kontroli sam w sobie nie stanowi formalnego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności nie jest decyzją administracyjną. Wynik kontroli nie jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej. Wydanie wyniku kontroli stanowi czynność materialno-techniczną administracji. Czynność wydania wyniku kontroli jest czynnością o charakterze ustalającym nieprawidłowości i wnioskującym ich usunięcie. Nie ma on charakteru aktu rozstrzygającego - w odróżnieniu od decyzji administracyjnej. Wydanie wyniku kontroli nie zamyka więc drogi do powtórzenia postępowania podatkowego (kontrolnego), czy też kontroli podatkowej w tym samym zakresie podmiotowym i przedmiotowym oraz do wydania w sprawie zakończonej wynikiem kontroli decyzji. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że kontrola i wynik kontroli, na który powołuje się Spółka, dotyczył prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., a nie za lata późniejsze. Dlatego też organ II instancji uznał za bezpodstawny zarzut Spółki dotyczący negowania przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji przyjętych przez Spółkę metod amortyzacji w sytuacji, gdy inny organ zakończył uprzednią kontrolę wynikiem kontroli.

Odnośnie zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych DIS wskazał, że zgodnie z przepisami art. 121 § 1 i art. 122 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych a w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. To że organy obu instancji dokonały w zakresie dokonanych w 2009 r. odpisów amortyzacyjnych AONW ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje pełnomocnik Spółki w żadnym razie nie świadczy o dowolnej ocenie dowodów i naruszeniu zasad postępowania dowodowego. Ponadto z uwag sformułowanych w odwołaniu w kontekście oceny materiału dowodowego wynika, że pełnomocnik Spółki oczekuje od organów prowadzenia postępowania dowodowego aż do momentu, w którym poczynią one ustalenia zgodne z jego stanowiskiem.

W skardze na decyzję DIS, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 194 §1 w związku z art. 121 §1 O.p. poprzez wydanie decyzji o sprzecznych ustaleniach z ustaleniami uprzedniej kontroli tego samego okresu w zakresie tego samego podatku, tj. pozbawienie podatnika możliwości oparcia się w uprzednio wyrażonym stanowisku organu podatkowego w dokumencie urzędowym - wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., co powoduje, iż wydana decyzja narusza zasadę zaufania obywateli do państwa,

b) art. 187 § 1 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, przejawiającą się w przyjęciu, iż eksploatowane przez skarżącą elektroniczne automaty do gier nie stanowią środków trwałych z grupy zespołów komputerowych, lecz są wyposażeniem barów i dyskotek.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o:

a) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

b) zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podał, że do zasadniczych kwestii spornych pomiędzy Spółką a organem należą zagadnienia: działania organów wbrew zasadzie zaufania obywateli do państwa, stawek amortyzacyjnych automatów do gier.

Pełnomocnik skarżącej podniósł, że przed wszczęciem postępowania zakończonego zaskarżaną decyzją, odbyła się pełna kontrola podatkowa Spółki, którą przeprowadził Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Kontrola ta nie stwierdziła nieprawidłowości, a postępowanie zakończyło się wynikiem kontroli. Powyższe oznacza w szczególności, iż organ podatkowy uznał przyjęte przez skarżącą stawki amortyzacji za prawidłowe. Skarżąca działając w dobrej wierze kontynuowała stosowanie przyjętych zasad amortyzacji posiadanych urządzeń. DIS utrzymuje de facto, iż działania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. dalekie były od profesjonalizmu, albowiem niesłusznie potwierdził prawidłowość poczynań Spółki w zakresie rozliczeń amortyzacji, sposobów księgowania.

Pełnomocnik skarżącej podniósł, że wydając zaskarżaną decyzję, organ nie tylko rażąco naruszył przepis artykułu 121 §1 O.p. tłumacząc Spółce jak nieistotnym dokumentem jest wydany przez organ kontroli wynik kontroli. Takie działanie organu narusza przepis art. 194 § 1O.p. Wszelkie dywagacje organu na temat nieważności ustaleń poprzednich kontroli są zupełnie nieuprawnione i godzą w konstytucyjne zasady, na których opiera się demokratyczne państwo prawa.

Pełnomocnik skarżącej wskazał także, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem przez organy podatkowe automatów do gier o niskich wygranych do grupy 8 KŚT opisanej jako "narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie, gdzie indziej niesklasyfikowane". W KŚT istnieje grupa, która jest zdecydowanie bliższa omawianym automatom o niskich wygranych, a mianowicie pod pozycją 491 widnieją "zespoły komputerowe". Nabyte przez skarżącą automaty do gier stanowią elektroniczne urządzenia do wprowadzania, przetwarzania, przechowywania i wyprowadzania informacji cyfrowych. Nomenklatura KŚT nie wskazuje, iż tego rodzaju urządzenia muszą mieć wygląd typowego komputera PC, czy notebooka, czy posiadać typową klawiaturę PC, a nie inną, lecz mają posiadać zamontowane na stale szereg podzespołów, który charakterystyczny jest dla tego rodzaju środków trwałych. Automaty do gier, będące własnością skarżącej stanowią "zespoły komputerowe", gdyż posiadają podzespoły takie jak komputer PC. Natomiast organy podatkowe nie dokonały rozróżnienia automatów elektronicznych (takie posiadała Spółka) i mechanicznych. Dokonując niewłaściwej oceny materiału dowodowego w zakresie klasyfikacji środków trwałych, organ naruszył przepisy postępowania, doprowadzając do wydania decyzji z obliczeniami według nieprawidłowych stawek amortyzacji.

DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

I tak odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 187 § 1 i art. 194 § 1 w związku z art. 121 § 1 O.p. organ odwoławczy podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, że automaty o niskich wygranych należy zakwalifikować do grupy 8 KŚT, gdyż grupa ta obejmuje: narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie. Grupa ta obejmuje także: narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie, gdzie indziej nie sklasyfikowane. Automaty do gier o niskich wygranych to urządzenia elektroniczne (maszyny elektroniczne) a nie zestawy komputerowe. Przeznaczeniem automatów do gier nie są aspekty dotyczące informacji cyfrowych lub analogowych i przekazywania danych na odległość, ale odbywanie na tych urządzeniach gier losowych w celach rozrywkowych.

Odnośnie sformułowanego przez pełnomocnika skarżącej zarzutu naruszenia art. 194 § 1 w związku z art. 121 § 1 ustawy O.p. poprzez wydanie decyzji o sprzecznych ustaleniach z ustaleniami uprzedniej kontroli tego samego okresu w zakresie tego samego podatku, to jest pozbawienie podatnika możliwości oparcia się w uprzednio wyrażonym stanowisku organu podatkowego w dokumencie urzędowym - wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., co powoduje, iż wydana decyzja narusza zasadę zaufania obywateli do państwa - organ odwoławczy jeszcze raz stwierdził, że wynik kontroli sam w sobie nie stanowi formalnego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności nie jest decyzją administracyjną. Wydanie wyniku kontroli stanowi czynność materialno-techniczną administracji. Czynność wydania wyniku kontroli jest czynnością o charakterze ustalającym nieprawidłowości i wnioskującym ich usunięcie. Nie ma on z tego względu w żadnej mierze charakteru aktu rozstrzygającego - w odróżnieniu od decyzji administracyjnej. Wynik kontroli nie ma więc mocy wiążącej dla organu podatkowego w razie prowadzenia postępowania podatkowego, czy też kontroli podatkowej w tym samym zakresie, co uprzednio zakończone wynikiem postępowanie kontrolne. Organ odwoławczy wskazał także, iż kontrola i wynik kontroli, na który powołuje się Spółka, dotyczył prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., a nie za lata późniejsze.

Organ odwoławczy podkreślił, że dokonanie ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje pełnomocnik skarżącej dotyczących odpisów amortyzacyjnych AONW w żadnym razie nie świadczy o dowolnej ocenie dowodów i naruszeniu zasad postępowania dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane

z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej została wydana zgodnie z prawem.

Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 194 §1 w związku z art. 121 §1 O.p. Zgodnie bowiem z treścią art. 24 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (j.t. Dz.U. z 201 r. Nr 41, poz. 214) postępowanie kontrolne może zostać zakończone w trzech formach: decyzji, wyniku kontroli oraz postanowienia. W myśl art. 24 ust. 1 pkt 2 u.k.s. organ kontroli skarbowej wydaje wynik kontroli, gdy przeprowadzone ustalenia dotyczą nieprawidłowości innych niż wymienione w art. 24 ust. 1 pkt 1 u.k.s. lub gdy nieprawidłowości nie stwierdzono. Zatem treścią takiego wyniku mogą być wskazania jedynie takich nieprawidłowości, które nie są związane z ustaleniami dotyczącymi podatków i innych należności budżetowych. W wypadku ustaleń tego rodzaju organ jest obowiązany wydać decyzję podlegającą kontroli instancyjnej przez wniesienie odwołania do właściwego organu odwoławczego. Sąd w pełni podziela pogląd NSA wyrażony w postanowieniu z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1482/10, ONSAiWSA 2012, nr 1, poz. 6, że nie może być wątpliwości co do tego, że wydanie wyniku kontroli w rozumieniu ustawy stanowi czynność z zakresu administracji publicznej. Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwa sądów administracyjnych są zgodne, że instytucja wyniku kontroli została ukształtowana w taki sposób, że akt ten nie podlega kontroli instancyjnej i nie może być wzruszony w trybie nadzoru przez organ administracji wyższego rzędu. Wynik kontroli nie stanowi aktu administracyjnego w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego i jako taki nie ma mocy wiążącej.

W sprawach podatkowych wynik kontroli jest dokumentem, który nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. "Jeżeli efektem kontroli skarbowej jest stwierdzenie nieprawidłowości dotyczących elementów konstytutywnych podatku, jak np. koszty uzyskania przychodu, czy też kwalifikacja składników majątkowych podatnika, to obowiązkiem organu kontroli skarbowej jest wydanie - zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 ze zm.) - decyzji podatkowej, która - po wyczerpaniu środków odwoławczych - może stać się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego". (tak wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2003 r., sygn. akt I SA/Wr 912/01 LEX nr 90273)

Zatem zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że wynik kontroli nie ma żadnej mocy wiążącej dla organu podatkowego w razie ewentualnego prowadzenia postępowania (kontroli podatkowej) w tym samym zakresie co postępowanie kontrolne zakończone wynikiem kontroli. (tak też: Krzysztof Kandut, komentarz LEX 2014, Komentarz do art. 24 ustawy o kontroli skarbowej)

Co więcej w rozpoznawanej sprawie kontrola podatkowa przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej w K., na który powołuje się pełnomocnik skarżącej dotyczył prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., a nie za lata późniejsze.

Nie została więc naruszona zasada budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.)

Zaskarżona decyzja nie została także wydana z naruszeniem art. 187 § 1 O.p.

W 2009 r. obowiązywała Klasyfikacja Środków Trwałych wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1317)

W grupie 4 znalazły się: maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania, w podgrupie 49: pozostałe maszyny, urządzenia i aparaty specjalizowane i specjalne ogólnego zastosowania, rodzaj 491 to zespoły komputerowe. Nie można się jednak zgodzić z twierdzeniami pełnomocnika skarżącej, że automaty do gier o niskich wygranych stanowią elektroniczne urządzenia do wprowadzania, przetwarzania, przechowywania i wyprowadzania informacji cyfrowych a w konsekwencji są to "zespoły komputerowe", gdyż posiadają podzespoły takie jak komputer PC. Kryterium w postaci posiadania w budowie podzespołów komputerowych nie jest wystarczające, aby zaliczyć automaty do gier o niskich wygranych do "zespołów komputerowych", takie elementy bowiem w budowie posiada wiele urządzeń gospodarstwa domowego np. kocioł gazowy wyposażony w mikroprocesor. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej organy podatkowe dokonały rozróżnienia automatów do gier na: mechaniczne i elektroniczne, uznając automaty do gier o niskich wygranych, będące w posiadaniu Spółki za urządzenia elektroniczne.

Zasadnie zatem automaty do gier o niskich wygranych organy podatkowe zakwalifikowały do grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych (obowiązującej w 2009 r.). Grupa ta obejmuje: narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie. Grupa ta obejmuje także narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie, gdzie indziej nie sklasyfikowane. Automaty do gier nie stanowią zespołów komputerowych także z tego względu, że nie służą one do wprowadzania, przetwarzania, przechowywania i wyprowadzania informacji oraz do przekazywania danych na odległość. Natomiast służą one odbywaniu gier losowych w celach rozrywkowych.

Organy podatkowe w sposób prawidłowy zebrały i wyczerpująco oceniły cały materiał dowodowy. Nie doszło więc do naruszenia zasady zupełności postępowania dowodowego (art. 187 § 1)

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.