Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1216/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 10 ust 1 pkt 9 w zw. z art 20 ust 1 , art 22, art 21 ust 1 pkt 3b
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 30.07.2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30.04.2014r. znak: [...] określającą E.K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. w kwocie [...] zł.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że podatniczka w 2012r. uzyskała przychód w kwocie [...] zł tytułem wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy, w związku z postanowieniem z dnia 17 maja 2011r. Sądu [...]o sygn. Akt [...] tj. w momencie zapłaty tj. 25.04.2012r. przez podatniczkę W.K. różnicy wzajemnych należności.

Dalej organ podaje, że postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010r. o sygn. akt I [...] Sąd Rejonowy:

1) zniósł współwłasność prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz współwłasność budynków na nim wzniesionych, w postaci działek gruntu:

- nr [...] położonej w [...], o obszarze[...] , dla której to działki Sąd [...] prowadzi księgę wieczystą Kw. nr[...]; nr [...] i [...] położonych w [...], o obszarze [...] nr, dla których to działek Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą Kw. [...]; o wartości [...] zł, w ten sposób, że przyznał:

a) W.R.K,. na wyłączność prawo użytkowania wieczystego nieruchomości w postaci działki gruntu nr[...] , położonej [...]przy ul. [...] o obszarze [...] nr wraz z prawem własności budynku o powierzchni [...] nr. stanowiącego odrębną nieruchomość, dla których Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą Kw. o nr [...]- o [...]zł;

b) uczestniczce postępowania E.I.K na wyłączność prawo użytkowania wieczystego nieruchomości w postaci działek gruntu nr[...] , położonych w [...] o łącznym obszarze [...] nr, dla których Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą Kw. o nr [...] - o wartości [...] zł.

- zasądził od J.R.W. na rzecz W.R.K. kwotę [...] zł. wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 6 sierpnia 2010r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu nakładów na ww. nieruchomość z uwzględnieniem odszkodowania za posiadanie nieruchomości:

- zasądził od W.R.K. na rzecz E.I.K. kwotę [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 6 sierpnia 2010r. do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za posiadanie nieruchomości z uwzględnieniem spłaty nakładów i wyrównania wartości nowoutworzonych nieruchomości;

- nakazał wydać sobie wzajemnie między wnioskodawcą a uczestniczką przyznane im na wyłączność nieruchomości opisane w punkcie pierwszym postanowienia;

- zniósł pomiędzy wnioskodawcą i uczestnikami koszty procesu, w tym postępowania przed sądem II instancji i kasacyjnego.

Sąd Okręgowy[...], uznając częściową zasadność zawartych w W.R.K zarzutów, postanowieniem z dnia 17 maja 2011 r. o sygn. akt [...] zasądził od E.I.K. na rzecz W.K. kwotę [...] zł tytułem zwrotu nakładów; od W. R.. K. na rzecz E. I. K kwotę [...] zł z odsetkami ustawowymi od dnia 6 sierpnia 2010r. tytułem dopłaty; od W. R.. K. na rzecz E. I. K tytułem wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy kwotę [...] zł oraz kwotę [...] zł z odsetkami ustawowymi od dnia 6 sierpnia 2010r. do dnia zapłaty, co daje łącznie kwotę [...] zł.

Na skutek zajęcia wierzytelności przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Nr [...] z dnia 23.04.2012r. E. K w dniu 25.04.2012r. wpłaciła kwotę [...] zł stanowiącą różnicę tak ustanowionych przez Sąd Okręgowy.

Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny organ podatkowy I instancji wywiódł, iż w momencie zapłaty W. K. różnicy wzajemnych należności tj. w dniu 25.04.2012r. E. K uzyskała przychód w wysokości [...] zł stanowiący wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, który w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega opodatkowaniu tym podatkiem, jako przychód z innych źródeł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia 26 marca 2014r. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r., postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014r. do akt przedmiotowej sprawy włączone zostały dotychczas zebrane materiały dowodowe, w tym protokół z czynności sprawdzających dotyczących dochodów osiągniętych przez E. K w roku 2012 oraz pismo pełnomocnika E. K z dnia 15.01.2014r. będące stanowiskiem podatnika w związku z protokołem z czynności sprawdzających.

Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] , działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) dalej "O.p.", art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1) i pkt 9), art. 20 ust. 1, art. 27, art. 27b, art. 45 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f." ww decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. określił E. K wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. przyjmując, że wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy w łącznej kwocie [...] zł kwalifikuje się, w świetle przepisów art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. jako podlegający opodatkowaniu przychód z innych źródeł za 2012r. a w świetle art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kwota [...] zł należna w świetle ustaleń zawartych w ww. orzeczeniu sądu W.K, zdaniem organu nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu uzyskanego przez podatniczkę z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy.

Nie zgadzając się z tak podjętym rozstrzygnięciem E. K, w odwołaniu żądała uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie, z uwagi na:

- naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 10 i art. 20 w związku z art. 27 oraz art. 9 u.p.d.o.f., poprzez jego błędną interpretację, oraz

- rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego określonych w Ordynacji podatkowej mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w treści art. 122 O.p. oraz zasady zaufania do organów podatkowych ustanowionej treścią art. 121 tej ustawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej nie znajdując podstaw faktycznych i prawnych skutkujących koniecznością jej uchylenia, ww decyzją z dnia 30 lipca 2014r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 lipca 2014r. nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu E. K wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji,

- zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 10 i art. 20 w związku z art. 27, art. 9 u.p.d.o.f., poprzez jego błędna interpretację.

Skarżąca wskazała, iż w efekcie zapadłego w dniu 17 maja 2011r. rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego o sygn. akt [...], regulującego sposób podziału będących przedmiotem sporu nieruchomości a także wynikające z takiego podziału zasady dodatkowych rozliczeń pieniężnych między stronami sporu, nie uzyskała żadnego przysporzenia. Nałożone bowiem na podatniczkę ciężary (kwota zwrotu nakładów) przekroczyły kwotę uzyskanego świadczenia (wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy), w związku z czym można mówić w ocenie Skarżącej raczej o uszczerbku w jej majątku niż przysporzeniu. A zatem złożone przez podatniczkę pierwotne zeznanie PIT-40A stanowiło prawidłowe i pełne rozliczenie z urzędem skarbowym za rok 2012.

Wskazując na powyższe Skarżąca ponowiła wyrażony uprzednio w treści odwołania zarzut, iż organ podatkowy podejmując zaskarżoną decyzję:

- po pierwsze zignorował kwestię nierozerwalnego związku wszystkich poszczególnych elementów rozliczeń E. K wynikających z przedmiotowego wyroku;

- po drugie określił dochód E. K z innych źródeł wyłącznie w oparciu o świadczenia na jej rzecz ignorując związane z nimi obciążenia.

W konsekwencji podtrzymała stanowisko co do konieczności uznania jako elementu kalkulacyjnego dochodu z innych źródeł - kosztu uzyskania przychodu pod postacią obciążenia E. K z tytułu zwrotu nakładów.

Na poparcie wyrażonych przez siebie poglądów strona odwołała się do interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 września 2013r. o sygn. akt[...] .

Końcowo Skarżąca zwróciła uwagę, iż podobna wątpliwość dotycząca możliwości uwzględnienia nakładów poniesionych na nieruchomość jako kosztu uzyskania przychodu współwłaściciela nieruchomości nie powstałaby w podobnych okolicznościach na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kwalifikującej (co do zasady) wszystkie przychody i koszty do jednego źródła (działalność gospodarcza). Na gruncie natomiast ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skutki wyroku należy rozpatrywać nie na gruncie jednego, lecz co najmniej dwóch źródeł przychodów (z art. 10 i art. 20). Nie zmienia to jednak w ocenie strony faktu, iż źródłem wszystkich wynikających z wyroku należności i roszczeń stron jest jeden i ten sam złożony stan faktyczny dotyczący relacji między współwłaścicielami nieruchomości, co pozwala na wyprowadzenie wniosku o istnieniu związku przyczynowego między nimi. W świetle tak dokonanych wywodów Skarżąca podniosła, iż zamiarem ustawodawcy z pewnością nie było różnicowanie w tym względzie sytuacji podatników CIT i PIT w zakresie możliwości odliczenia podatkowego poniesionych nakładów.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." - sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, uzasadniającym uchylenie decyzji.

Z bezspornego stanu faktycznego wynika, że postanowieniem Sądu Okręgowego [...] z dnia 17 maja 2011r. o sygn. akt [...] po rozpoznaniu apelacji zasądzona została -łącznie- kwota [...] zł na rzecz E. K tytułem wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. Skarżąca zaś została zobowiązana do zapłaty na rzecz W. K. -łącznie -[...] zł tytułem zwrotu jego nakładów.

Organy przyjęły, że kwota zł podlegała opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., który strona zobowiązana była wykazać w zeznaniu rocznym za rok podatkowy 2012. Skarżąca w ostateczności godząc się ze stanowiskiem organów co do opodatkowania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z rzeczy jako przychodu z innych źródeł, podnosi konieczność uwzględnienia przy rozliczaniu ww. przychodu całokształtu obciążeń i należności wynikających z tego samego stanu faktycznego ustalonego na gruncie przedmiotowego orzeczenia Sądu Okręgowego z 2011r., stanowiącego kompleksowe rozstrzygnięcie kwestii podziału nieruchomości wspólnych.

Istota sporu sprowadza się do przesądzenia czy w ustalonym stanie faktycznym kosztem uzyskania przychodu tj. wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy jest zgodnie z wyrokiem sądu powszechnego kwota zwrotu nakładów na tę rzecz.

Wskazać zatem należy, że powyższe rozliczenie zasądzone wyrokiem Sądu powszechnego związane było ze zniesieniem współwłasności prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz współwłasności budynków na nim wzniesionych w postaci działek gruntu nr [...].[...],[...]. Przepis art. 207 kodeksu cywilnego wyklucza stosowania art. 224 § 2 i art. 225 kodeksu cywilnego między współwłaścicielami w zakresie dotyczącym pożytków, nie wyłącza jednak stosowania tych przepisów między współwłaścicielami w zakresie dotyczącym wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy jako żądaniu opartemu na rozliczeniu w oparciu o wysokość korzyści możliwych do osiągnięcia. Stąd wierzytelności współwłaścicieli z różnych tytułów tj. w ramach zniesienia współwłasności i rozliczeń w ramach korzystania z rzeczy, nie podlegają kompensacie, na co zwrócił uwagę Sąd Okręgowy w postanowieniu z 17.05.2011 r.

Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy jest skutkiem regulowania stosunków między właścicielem, a nieuprawnionym posiadaczem, ochroną interesów właściciela i przywracania zakłóconej równowagi między tymi podmiotami. Wynagrodzenie z art. 224 § 1 i art. 255 Kodeksu cywilnego, ułatwia właścicielowi osiągnięcie celu gospodarczego polegającego na zrównaniu jego stanu majątkowego (w zakresie ograniczonym jednak do skutków wynikających z prawa własności określonej rzeczy) do poziomu, który można byłoby osiągnąć, gdyby właściciel z niej mógł korzystać. Przepisy art. 224 § 2 i art. 225 Kodeksu cywilnego w zakresie wymienionych w nich roszczeń wyłączają inne podstawy odpowiedzialności posiadacza wobec właściciela. Zarówno powstanie roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, jak i wysokość wynagrodzenia nie zależy od tego, czy właściciel w rzeczywistości poniósł jakiś uszczerbek, a posiadacz uzyskał jakąś korzyść. O wysokości należnego właścicielowi wynagrodzenia decydują stawki rynkowe za korzystanie z danego rodzaju rzeczy i czas posiadania rzeczy przez adresata roszczenia.

U.p.d.o.f. nie wymienia wprost wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy jako jednego z dochodów uwzględnianego przy obliczaniu podstawy opodatkowania bądź podlegającego zwolnieniu. Nie jest to jednak równoznaczne z wyłączeniem tego rodzaju dochodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, mające miejsce zamieszkania w Polsce podlegają bowiem opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce położenia źródła przychodów. Z uwagi na tak szeroki zakres, objęty unormowaniem, ustawa ta wskazuje jedynie na źródła przychodów (art. 10 ust. 1), wyłączenia od opodatkowania tym podatkiem (art. 2 ust. 1) oraz definiuje, używając przy tym często definicji zakresowej niepełnej, poprzez użycie zwrotu "w szczególności" i wskazanie expressis verbis tylko niektórych rodzajów przychodów jako zaliczonych do danego źródła, przychody z danego źródła. Dlatego Sąd uznał, że Organy prawidłowo stwierdziły, że przedmiotowe świadczenia stanowić będą przychody z pozostałych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. czego w ostateczności w skardze do Sądu zdaje się nie kwestionować Skarżąca.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi wskazać zatem należy, że przepis art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. zawiera legalną definicję kosztów uzyskania przychodów, stanowiąc, iż są nimi wszystkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodów należy przyporządkować do tego źródła przychodów, z którymi dane wydatki są związane. Koszty uzyskania przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła, a nie jakiekolwiek przychody. Koszty uzyskania przychodu są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów. Koszty uzyskania danego przychodu mogą pomniejszać tylko ten właśnie przychód. Należy ponadto uznać, że chodzi o ten sam przychód, a nie o taki sam przychód. Oczywiście koszty uzyskania przychodów tym bardziej nie mogą pomniejszać przychodów z innego rodzajowo źródła przychodów, np. zryczałtowane koszty, przysługujące pracownikowi, nie będą pomniejszać przychodów z jednocześnie prowadzonej działalności gospodarczej.

Zauważyć też należy, że koszty poniesione w celu uzyskania przychodów to te, które zostały poniesione z zamiarem uzyskania przychodu. Ten zamiar, cel musi być, po pierwsze, obiektywnie możliwy (realny), a po drugie - istniejące okoliczności faktyczne muszą wskazywać na to, że dany wydatek w istocie mógł podatnikowi pozwolić na przewidywanie osiągnięcia przychodów. Ponadto związek kosztu z przychodem rozumiany jest w ten sposób, że pomiędzy poniesieniem kosztu a osiągnięciem przychodów (zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodów) zachodzi określony związek o charakterze przyczynowo-skutkowym.

Poniesiony koszt jest jednym z warunków koniecznych do osiągnięcia przychodu. Nie musi to być - i zazwyczaj nie jest - jedyny warunek osiągnięcia przychodu. Poniesienie kosztu nie musi być również bezpośrednią przyczyną osiągnięcia przychodu. Konieczne jest jednak takie powiązanie kosztu z przychodem (nawet potencjalnym), że bez poniesienia kosztu nie mógłby powstać w ogóle przychód albo byłby on niższy niż osiągany przed poniesieniem kosztu, przy czym w danej sytuacji faktycznej może on nie powstać albo nie zwiększyć się.

Skarżąca zdaje się pomijać powyższą okoliczność tj. że tak rozumiane wydatki należy odnosić do tak rozumianego przychodu i jego źródła. W niniejszej sprawie co umyka uwadze Skarżącej otrzymanie wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy od W. K. nie jest uzależnione czy związane z koniecznością świadczenia po stronie Skarżącej. Niezależnie czy Skarżąca uiści kwotę tytułem zwrotu nakładów, będącą rozliczeniem pomiędzy współwłaścicielami w związku z utrzymaniem rzeczy na rzecz W. K., otrzyma Ona wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy. Fakt, że Skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia na rzecz innego współwłaściciela kwot z tytułu wzajemnych rozliczeń współwłaścicieli związanych z utrzymaniem rzeczy a w konsekwencji zniesienia współwłasności spornych nieruchomości, które to kwoty przewyższą jej utracone korzyści możliwe do osiągnięcia gdyby władała rzeczą i oddała ją do korzystania osobie trzeciej a zasądzone wyrokiem Sądu powszechnego, nie jest okolicznością przemawiającą za przyjęciem, że jest to w rozumieniu art. 22 u.p.d.o.f. koszt uzyskania przychodu a jego uwzględnienie prowadzić miałoby w rezultacie do braku dochodu podlegającego opodatkowaniu.

Związek na który powołuje się Skarżąca tj. na wszystkie elementy orzeczenia bezspornie wynika stąd, że Sąd stosownie do art. 618 kpc i art. 212 Kodeksu cywilnego w orzeczeniu dotyczącym zniesienia współwłasności orzeka, o ile takie są żądania pozwu również o innych roszczeniach współwłaścicieli, nie zmienia to jednak faktu, że inne są podstawy tych roszczeń. Taki związek nie wpływa na kwalifikację wydatku jako kosztu uzyskania przychodu.

Co istotne Organy podatkowe przyjęły do opodatkowania jedynie kwotę z tytułu korzystania z rzeczy, uznały, co należy uznać za zasadne, że uzyskane kwoty z tytułu rozliczeń w wyniku zniesienia współwłasności, nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu, stąd Organy w niniejszej sprawie Organy nie przyjęły do opodatkowania kwot dopłat uzyskanych przez Skarżącą.

Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem Organów, że brak jest możliwości przypisania po stronie uzyskanego przez Skarżącą przychodu kosztu w postaci konieczności wypłaty zwrotu nakładów poczynionych przez W. K.

Ponadto zgodzić się także należy ze stanowiskiem Organów, że wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy nie stanowi odszkodowania. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie za ugruntowany już uznać można pogląd, iż wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy obejmuje to wszystko, co uzyskałby właściciel, gdyby ją wynajął, wydzierżawił albo oddał do odpłatnego korzystania na podstawie innego stosunku prawnego. Pokrywa ono także normalne zużycie rzeczy, będące wynikiem prawidłowego jej używania (por. E. Skowrońska-Bocian [w:] Kodeks cywilny. Komentarz pod red. K. Pietrzykowskieg , t. I , Wyd. C.H. Beck Warszawa 1999, s.532, S. Rudnicki - Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga II. Własność i inne prawa rzeczowe, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1996, s. 268, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV CK 273/03, opubl. w Lex pod nr 183707, z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt IV CSK 529/07, opubl. w Lex pod nr 376397 ).

Za trafny zatem uznać należało wniosek Organów, że wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania nie mogą podlegać zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 21 ust.1 pkt 3b u.p.d.o.f. Zwolnienie to nie przysługuje również na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, dotyczącego odszkodowań.

Trafnie także Organy przyjęły, że datą uzyskania przychodu przez Skarżąca jest rok 2012 tj. w momencie zapłaty przez Skarżącą, co w niniejszej sprawie miało miejsce w dacie zapłaty różnicy należności tj. w dacie 25.04.2012 r. – na skutek zajęcia wierzytelności przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...], tej różnicy.

Nie można przy tym, jak zasadnie wskazał Organ odwoławczy, dla poparcia zarzutów skargi skutecznie powoływać własnej wykładni i interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako nie mającej zastosowania w niniejszej sprawie. Brak jest także podstaw do czynienia oceny tych argumentów jako nie odnoszących się do konkretnej sytuacji faktycznej podpadającej pod konkretny przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zarzut ten nie może zatem odnieść zamierzonego skutku.

Uznając w okolicznościach sprawy, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a podlega oddaleniu.