Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3399/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 64, art. 57 art. 53 ust. 1 i 2, art. 58 ust. 1, art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.
article: art. 3 § 1 - art. 141 § 4, art. 134 § 1 art. 3 § 1 - art. 141 § 4, art. 134 § 1 art. 3 § 1 - art. 141 § 4, art. 134 § 1 art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 409/18 w sprawie ze skargi S. G. O. Z. w C. na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 26 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu 2. zasądza od S. G. O. Z. w C. na rzecz Zarządu Województwa Dolnośląskiego 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. G. O. Z. w C. na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 26 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie w punkcie I. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia; w punkcie II. zasądził od Zarządu Województwa Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że pismem z 18 maja 2018 r. Dyrektor Wydziału Wdrażania EFS Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego poinformował S. G. O. Z. w C. (dalej: wnioskodawca; skarżący), że wniosek o dofinansowanie realizacji projektu nr [...], pn. "Uruchomienie platformy e-zdrowia oraz informatyzacja procesów gromadzenia danych medycznych w S. G. O. Z. w C. oraz podmiotach współpracujących’', został negatywnie oceniony przez Komisję Oceny Projektów. Projekt nie spełnił kryteriów merytorycznych specyficznych obligatoryjnych, tj.: kryterium nr 4 "Założenia projektu są zgodne ze zdiagnozowanymi potrzebami; kryterium nr 5 "Bezpieczeństwo wdrażanych systemów informatycznych oraz przetwarzania danych zgodnie z obowiązującym prawem"; kryterium nr 7 "Analiza procesów biznesowych związanych ze świadczeniem usług", zawartych w "Kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014 - 2020", zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego (RPO WD).

Ponadto w przedmiotowym piśmie podano punktację uzyskaną przez wnioskodawcę za spełnienie kryteriów merytorycznych ogólnych i specyficznych. Jednocześnie wskazano w piśmie, że załączono do niego kopie kart oceny merytorycznej ekspertów dokonujących oceny projektu, stanowiące uzasadnienie przeprowadzonej oceny.

Po rozpatrzeniu protestu Skarżącego uchwałą nr [...] z 26 lipca 2018 r. w sprawie rozpatrzenia protestu, Zarząd Województwa Dolnośląskiego – Instytucja Zarządzająca (IZ), działając na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. 2018 r., poz. 913), art. 125 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, ze zm.), oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 i art. 55 pkt 1, art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431: dalej ustawa; ustawa wdrożeniowa; o polityce spójności) nie uwzględnił protestu wnioskodawcy.

W uzasadnieniu stanowiska Instytucja Zarządzająca wskazała że:

a) w zakresie kryteriów merytorycznych specyficznych:

- "Założenia projektu są zgodne ze zdiagnozowanymi potrzebami" – IZ uznała argumentację wnioskodawcy za bezzasadną, i potwierdziła prawidłowość dokonanej oceny przez Ekspertów;

- "Bezpieczeństwo wdrażanych systemów informatycznych oraz przetwarzania danych zgodnie z obowiązującym prawem" - IZ uznała argumentację wnioskodawcy za zasadną i stwierdziła jego spełnienie;

- "Analiza procesów biznesowych związanych ze świadczeniem usług" - IZ uznała argumentację wnioskodawcy za bezzasadną i potwierdziła prawidłowość dokonanej oceny przez Ekspertów;

b) w zakresie kryteriów merytorycznych punktowych:

- "Wpływ realizacji projektu na zasadę promowania równości szans mężczyzn i kobiet" - IZ uznała argumentację wnioskodawcy za bezzasadną i podtrzymała przyznanie 0 pkt;

- "Projekt wprowadza polepszenie komunikacji między administracją a gospodarką"- IZ uznała częściowo argumentację wnioskodawcy za zasadną i przyznała 1 pkt;

- "Zagrożenia realizacji projektu" - IZ uznała argumentację wnioskodawcy za bezzasadną i podtrzymała przyznanie 1 pkt;

- "Partnerstwo w ramach projektu" - IZ uznała argumentację wnioskodawcy za bezzasadną i podtrzymała przyznanie 0 pkt.

Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że eksperci mają pomagać właściwym instytucjom w wydawaniu rozstrzygnięć, nie upoważnia tych ostatnich do zastępowania uzasadnień wydawanych przez siebie aktów prostym odesłaniem do dołączonej karty ocen, czy też przepisaniem kart ocen ekspertów. Udział ekspertów (oceniających) w postępowaniu konkursowym ma charakter subsydiarny. Celem udziału ekspertów w postępowaniu konkursowym jest dostarczenie właściwej instytucji wiadomości specjalnych koniecznych do prawidłowego dokonania oceny merytorycznej projektu. Jednakże podmiotem uprawnionym i zobowiązanym do ceny projektu – jego wyboru jest odpowiednia instytucja, a nie eksperci, których udział w wyborze projektów ma charakter jedynie pomocniczy.

Zdaniem Sądu I instancji, ocena ekspertów nie może być samoistnym źródłem materiału podlegającego kwalifikacji ani tym bardziej stanowić wyłącznego elementu oceny dokonanej przez właściwą instytucję. Niedopuszczalne jest więc dokonanie oceny projektu, polegające na odesłaniu w całości do kart oceny ekspertów, a tak uczyniono przy dokonaniu oceny projektu w niniejszej sprawie. W sprawie informacja o negatywnej ocenie projektu Dyrektora Wydziału Wdrożeniowego EFRR Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego, w zakresie oceny kryteriów odsyłała do stanowiska ekspertów/oceniających.

W konsekwencji Sąd I instancji wskazał, że sposób rozpatrzenia protestu był wadliwy bowiem nie sposób było ustalić, w jakim zakresie ocena dokonana przez Instytucję Zarządzająca jest oceną własną i jakie były kryteria przyznanej punktacji, jako przykład podając, w przedmiocie zagrożenia realizacji projektu, jeden oceniający przyznał 2 punkty, a drugi 0 punktów. W informacji o negatywnej ocenie poinformowano o przyznano stronie z tego tytułu 1 punktu, bez żadnego uzasadnienia.

W konkluzji Sąd uznał, że ocena projektu złożonego przez stronę skarżącą została przeprowadzona w sposób wadliwy, z naruszeniem zasady przejrzystości i rzetelności - ze skutkiem naruszenia zasady równego dostępu do pomocy i wskazał na naruszenie przez Instytucję Zarządzająca przepisów art. 53 ust. 1 i 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej odnoszone do braku rzetelnej i przejrzystej oceny projektu, a następnie rozstrzygnięcia protestu.

Z tych powodów Sąd I instancji, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066), zwanej dalej p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 141 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej p.p.s.a., -poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na pominięciu wskazań dla organu co do postępowania, które winno być przeprowadzone w związku ze stwierdzeniem, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, podczas gdy prawidłowo sformułowane zalecenia są istotnymi elementami uzasadnienia wyroku, które sprawiają, że po pierwsze orzeczenie Sądu poddaje się kontroli instancyjnej, a po drugie organ ma możliwość prawidłowo zrealizować wiążące go stanowisko Sądu zawarte w wyroku.

- art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 i art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez ograniczenie uzasadnienia wyroku do powtórzenia opinii strony Skarżącej i przytoczenia uzasadnienia negatywnej oceny, bez dokonania samodzielnej oceny w konfrontacji z argumentami podnoszonymi przez organ, zawartymi w aktach sprawy.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 57 w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozpatrywanie protestu przez Instytucję Zarządzającą, musi w każdej sytuacji powodować zmianę przyznanej Wnioskodawcy punktacji, bez względu na to, czy protest zostaje rozpatrzony pozytywnie czy negatywnie, a ewentualny brak zmiany punktacji w związku z nieuznaniem przez Instytucję zarzutu protestującego jest określany przez Sąd za ocenę dowolną, nierzetelną i nieprzejrzystą.

- pkt: 50 zawartego w rozdziale 9 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020 dla naboru prowadzonego w trybie konkursowym (nabór horyzontalny i/lub nabór ukierunkowany na Obszary Strategicznej Interwencji) i współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego z dnia 7 listopada 2016 roku, poprzez jego niezastosowanie,

- art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej - poprzez uznanie, że dokonana ocena, w ramach procedury odwoławczej nie spełnia wymogów ustawowych w zakresie zawartych w niej informacji;

- art. 53 ust. 1 i 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - poprzez błędne przyjęcie, że dokonana przez organ ocena projektu wykonała została w sposób naruszający prawo, podczas gdy z treści rozstrzygnięcia protestu precyzyjnie wynika jakie kryteria nie zostały przez wnioskodawcę spełnione.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Organ przedstawił argumentację na jej poparcie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych

Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku jest zasadny, mimo że nie wszystkie zarzuty wskazane w ramach podstaw, na których skargę kasacyjną oparto są usprawiedliwione w rozumieniu art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się w pierwszej kolejności do zarzutów, których uwzględnienie spowodowało uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, to jest zarzutów naruszenia art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o polityce spójności.

Sąd I instancji uzasadniając stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo wskazał, że niedopuszczalne jest dokonanie oceny projektu polegające na odesłaniu do kart ocen i zastąpienie uzasadnienia wydawanego aktu odesłaniem do kart oceny ekspertów, co miało miejsce w rozpoznanej sprawie i stanowiło o naruszeniu przez Instytucję Zarządzającą przepisów art. 53 ust. 1 i 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy, poprzez brak rzetelnej i przejrzystej oceny projektu, a następnie rozstrzygnięcia protestu.

Odnosząc się do takiego stanowiska WSA należy na wstępie przypomnieć, że w myśl art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o polityce spójności, wybór projektów do dofinansowania - w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania - przeprowadza właściwa instytucja, a projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013).

Zgodnie z art. 50 ww. ustawy, do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Jak wielokrotnie wyjaśniano w orzeczeniach NSA, znaczy to, że uzasadnienie negatywnej oceny projektu nie musi spełniać wymogów uzasadnienia, szczegółowo określonych art. 107 § 3 k.p.a., nie ulega jednak wątpliwości, że ocena projektu musi być uzasadniona. Wymóg ten wyprowadzić można z treści cyt. wyżej art. 37 ust. 1 ustawy. Możliwość oceny, czy w konkretnym przypadku nie uchybiono określonym tym przepisem zasadom ogólnym – o charakterze normatywnym – wymaga wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia oceny i wyboru projektów. Z uwagi na prawem przewidzianą zaskarżalność negatywnej oceny projektu: protestem (art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej), a następnie skargą do sądu administracyjnego (art. 61 ust. 1 powołanej ustawy) - zasadne jest też przyjęcie, że celem uzasadnienia jest wskazanie motywów dokonanej oceny projektu, aby dać wnioskodawcy możliwość wdania się w spór oraz umożliwić kontrolę oceny (por. wyroki NSA z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II GSK 1051/13 i z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 1956/17, publ. CBOSA https://cbois.nsa.gov.pl).

Problem dopuszczalności zastąpienia uzasadnienia dołączeniem kart ocen był kilkakrotnie przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela stanowisko, zgodnie z którym sam fakt, że ocena projektu odsyła do kart ocen - co do zasady - nie daje podstaw do stwierdzenia przeprowadzenia oceny z naruszeniem zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Jeżeli w kartach ocen załączonych do informacji o wynikach oceny projektu, motywy dokonanej oceny zostały wyjaśnione w sposób jasny, dający stronie możliwość wdania się w spór oraz umożliwiający kontrolę, należy uznać, że uzasadnienie spełnia swoją rolę. (por. ww. wyrok II GSK 1956/17).

NSA nie podziela również stanowiska Sądu I instancji, iż ocena projektu została dokonana przez odesłanie do kart ocen. Stanowisku temu przeczy treść informacji o negatywnej ocenie projektu, z której wynika, iż oceny dokonała Komisja Oceny Projektów, natomiast karty oceny merytorycznej ekspertów stanowią uzasadnienie oceny.

Uznając, że zastąpienie uzasadnienia wydanego aktu odesłaniem do kart oceny ekspertów jest niedopuszczalne, Sąd I instancji nie dokonał analizy treści opinii ekspertów zawartych w kartach ocen, w związku z czym nie ustalił, czy zawarte w nich informacje wyjaśniają motywy oceny w sposób jasny i zrozumiały, a w konsekwencji dający możliwość wniesienia protestu.

Wobec powyższego stwierdzenie WSA, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 37 ust. 1 i 2 poprzez brak rzetelnej i przejrzystej oceny projektu oraz art. 53 ust. 1 ustawy gwarantującego stronie prawo wniesienia protestu od negatywnej oceny projektu, należy uznać za co najmniej przedwczesne.

WSA stwierdził również, że konsekwencją uchybienia polegającego na odesłaniu do kart ekspertów jest "wadliwy sposób rozpatrzenia protestu bowiem nie sposób jest ustalić, w jakim zakresie ocena dokonana przez Instytucję Zarządzającą jest oceną własną i jakie były kryteria przyznanej punktacji", co stanowi o naruszeniu przez właściwą instytucję przepisów art. 53 ust. 1 i 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy, w zakresie braku rzetelnej i przejrzystej oceny i następnie rozstrzygnięcia protestu.

Naczelny Sąd Administracyjny takiego stanowiska WSA nie podziela, bowiem jest ono niezgodne z treścią uzasadnienia dokumentu zatytułowanego "Rozpatrzenie protestu". Nie dokonując merytorycznej oceny prawidłowości wyników rozpatrzenia protestu (bo nie dokonał jej Sąd I instancji) NSA stwierdza, że w uzasadnieniu tego dokumentu rozpoznająca protest Instytucja Zarządzająca przedstawiła, w odniesieniu do każdego z zarzutów protestu, opis kryterium, stanowisko każdego z dwóch ekspertów, stanowisko wnoszącego protest, własną ocenę IZ będącą wynikiem, rozpatrzenia danego zarzutu protestu i rozstrzygnięcie w zakresie każdego zarzutu, a w odniesieniu do kryteriów "punktowych" również zasady przyznawania punktów w ramach danego kryterium.

Należy podkreślić, że w odniesieniu do kryterium merytorycznego "Bezpieczeństwo wdrażanych systemów informatycznych oraz przetwarzania danych zgodnie z obowiązującym prawem" Instytucja Zarządzająca uznała protest za uzasadniony stwierdzając, że kryterium to zostało spełnione, a w odniesieniu do kryterium "Projekt wprowadza polepszenie komunikacji między administracją a gospodarką" przyznała 1 punkt. Wskazuje to niewątpliwie na dokonanie przez instytucję rozpoznającą protest własnej oceny spełnienia kryteriów. W rozstrzygnięciu protestu wyjaśniona została również kwestia przyznania stronie za kryterium "Zagrożenie realizacji projektu" 1 punktu, jako średniej arytmetycznej w sytuacji gdy, jeden z ekspertów przyznał 0 punktów, a drugi 2 punkty, co wynika z Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione.

Za nieuzasadniony NSA uznał zarzut naruszenia art.1 § 1 i 2 p.u.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl natomiast art. 1 § 2 p.u.s.a. kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd I instancji nie naruszył żadnego z tych przepisów, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w kontrolowanym postępowaniu nie naruszyły prawa, a kontroli tej dokonał pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami. Art. 3 § 1 p.p.s.a. jest jednym z przepisów wyznaczających zakres postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl powołanego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza kompetencje sądu albo zastosowaniu środka nieprzewidzianego w ustawie względnie w sytuacji gdy Sąd rozpoznający skargę, uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie. Ewentualne braki uzasadnienia wyroku nie stanowią o naruszeniu przez Sąd przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na pominięciu wskazań dla organu co do dalszego postępowania, ponieważ z uzasadnienia wyroku wynikało na czym, w ocenie WSA, polegały błędy w dokonanej ocenie projektu i w konsekwencji jak ocena ta winna być przeprowadzona.

Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązany z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 37 ustawy też nie jest trafny. Kwestia prawidłowości zastosowania przepisów prawa (art. 37 ustawy) nie może być kwestionowana zarzutem naruszenia przepisu regulującego wymogi stawiane uzasadnieniu wyroku. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten może stanowić podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd administracyjny I instancji - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy. Takie zarzuty nie zostały postawione.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Należy zauważyć, że zarzucane przez stronę braki uzasadnienia wynikały z przyjętego przez Sąd I instancji poglądu o braku możliwości zastąpienia uzasadnienia informacji o negatywnej ocenie projektu załączeniem kart ocen ekspertów, a sporządzone przez Sąd uzasadnienie umożliwiło przeprowadzenie kontroli przez Sąd II instancji.

Nieuprawniony jest zarzut naruszenia przepisu art. 57 w zw. z art. 58 ust. 1 i w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy o polityce spójności, poprzez ich błędną wykładnię, która polegać miała na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż rozpatrywanie protestu przez Instytucję Zarządzającą musi w każdej sytuacji powodować zmianę przyznanej wnioskodawcy punktacji, a brak jej zmiany wskazuje że dokonana ocena była dowolna, nierzetelna i nieprzejrzysta, ponieważ WSA poglądu takiego nie wyraził.

Rozpoznając sprawę ponownie WSA we Wrocławiu weźmie pod uwagę przedstawione wyżej stanowisko NSA, to znaczy uwzględni fakt, iż karty ocen, jeżeli zawierają wystarczające dane, mogą zastąpić uzasadnienie oraz. że uzasadnienie Uchwały nr [...] Zarządu Województwa Dolnośląskiego o nieuwzględnieniu protestu zawiera informacje niezbędne do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia protestu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).