Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 553/99
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie NSA: Izabela Dobosz Stanisław Biernat Protokolant Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2004r. sprawy ze skargi A. B., S. B., T. D. s. T. na decyzję Wojewody z dnia 8 lutego 1999r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania I. umarza postępowanie ze skargi A.B. i S. B., II. oddala skargę T. D. s. T.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 lutego 1999 r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania T. D. s. T. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia [...].1998 r. Nr [...] orzekającej o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały w budynku nr [...] przy ul. [...]. w Ś. T. D. s. T. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji orzekł o anulowaniu zameldowania T. D. s. T.na pobyt stały w budynku nr [...] przy ul. [...] w Ś. po ustaleniu, że wyżej wymieniony dokonując zameldowania przedłożył druk meldunkowy, na którym uprawnienia do przebywania w budynku potwierdził mu T. D.. Tymczasem właścicielką budynku w dacie zameldowania jak i dotychczas była J. D., która nie wyraziła zgody na jego zameldowanie. Oznacza to, że wyżej wymieniony nie posiadał uprawnień do przebywania w przedmiotowym budynku, co przesądza o wadliwości dokonanego zameldowania. Wydana decyzja została zaskarżona przez S. i A. B.. W złożonym odwołaniu zainteresowany nie kwestionuje ustaleń dokonanych przez organ I instancji, a jedynie stwierdza, iż dokonując zameldowania nie wiedział, iż właścicielem budynku nie jest jego ojciec T. D., lecz siostra J.D., a zatem dokonał on zameldowania zgodnie ze swoim stanem wiedzy. Po rozpatrzeniu sprawy z trybie odwoławczym organ II instancji stwierdził, że ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych w sposób jednoznaczny stanowi, że do dokonania zameldowania w lokalu na pobyt stały, konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek tj. przebywanie w określonym lokalu (art. 10 ust. 1) oraz posiadanie uprawnień do przebywania w nim (art. 9 ust. 2). Obydwie te przesłanki muszą być spełnione w dacie dokonania zameldowania. Brak którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek powoduje wadliwość zameldowania i uzasadnia jego anulowanie. Dalej organ II instancji uznał, że podniesione w odwołaniu zarzuty nie mają wpływu na ocenę prawidłowości dokonanego zameldowania. Rozstrzygającym jest bowiem fakt, kto w dacie zameldowania był właścicielem budynku oraz czy osoba ta wyraziła zgodę na przebywanie w nim zameldowanych osób. Skoro zatem ze zgromadzonych materiałów wyjaśniających wynika, że właścicielką budynku w dacie zameldowania była J.D., która nie wyraziła zgody na przebywanie w budynku T. D. s. T., to uznać należy, że dokonane zameldowanie jest wadliwe i winno zostać anulowane.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli A.B., S. B. i T. D. s. T..

Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 9 ust. 2 i 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 10, 75, 77 i 78 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dacie zameldowania tj. w 1985 r. jako właściciel nieruchomości przedstawiał się T. D. i i on na druku podpisał zgodę na zameldowanie. Od zameldowania minęło kilkanaście lat i J. D. wiedziała, że skarżący mieszkają w przedmiotowym domu i nie kwestionowała tego. Zdaniem skarżących akt własności ziemi wydany na J. D. winien zostać uchylony. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed l stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § l ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

W toku postępowania przed Sądem skarżący A. B. i S. B. cofnęli skargę. Sąd uznając cofnięcie za dopuszczalne na mocy art. 161 § 1 pkt l w zw. z art. 60 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I sentencji.

Skarga T. D. s. T. nie jest uzasadniona.

Podstawę rozstrzygnięcia wątpliwości w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w przedmiocie zameldowania w postępowaniu, które kończy decyzja administracyjna, stanowi wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek zameldowania

W stanie prawnym obowiązującym w chwili dokonania przez organ czynności materialno-technicznej zameldowania W. B. w lokalu przy ul. [...] w Ć.dla zgodności z prawem tej czynności koniecznym było łączne spełnienie dwóch przesłanek.

Są to: zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) zamieszkiwanie w lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania i z mocy art. 9 ust. 2 tej ustawy wykazanie uprawnień do przebywania w lokalu.

Zakres postępowania organu dokonującego zameldowania obejmuje tylko dokonanie czynności materialno-technicznej (zameldowanie), mającej deklaratoryjny charakter, dokonywanej na podstawie wymaganych dokumentów (m.in. "potwierdzenie uprawnienia"), przy czym kompetencje organu do samodzielnego rozstrzygania wyłaniających się wątpliwości dotyczą kompletności dokumentacji, jej pochodzenia od osób upoważnionych, wiarygodności złożonej dokumentacji etc.

W dacie zameldowania zgodę na zameldowanie wyraził T. D. nie będący już wówczas właścicielem nieruchomości, a zatem organ prawidłowo orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej.

Należy przy tym dodać, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 orzekł o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 7 i 32 Konstytucji RP.

W świetle wyroku TK skarżący może wystąpić o zameldowanie w przedmiotowej nieruchomości jeśli faktycznie tam zamieszkuje.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w punkcie II sentencji.