Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 680/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska, WSA del. Jolanta Rosińska, Protokolant stażystka Beata Kapłon, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2006 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, iż decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości, 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. Spółka "B" w W. zgłosiła zamiar przystąpienia do wykonania robót budowlanych, polegających na modernizacji konstrukcji nośnika reklamowego usytuowanego w K. ul. A/B, działka nr A – zgodnie z załączonym projektem technicznym. W projekcie tym przewidziano realizację nowej tablicy reklamowej o innych niż poprzednio wymiarach na fundamencie pozostałym po demontażu istniejących tablic z nową konstrukcją podstawy do zamocowania nowego słupa, przy dodatkowym obciążeniu balastem fundamentu.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą z up. Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), wniesiono sprzeciw wobec zamiaru modernizacji konstrukcji wolno stojącego nośnika reklamowego.

Zdaniem organu I instancji, wnioskowany zakres robót w postaci demontażu starych i montażu nowych elementów konstrukcyjnych, nie został wyłączony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w świetle art. 29 ust. 1 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od decyzji "B" S.A. w W. wniosła o jej uchylenie i przyjęcie zgłoszenia. Zdaniem odwołującej się, rozstrzygnięcie organu nie zostało należycie uzasadnione, zgodnie z wymogiem z art. 107 § 3 kpa, a nadto, błędnie zakwalifikowano projektowane roboty jako remont z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego – zamiast pod dyspozycję z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 8 tej ustawy.

Zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Wojewody [...] utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji jako zgodne z prawem. Powołując się na stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wyrażone w piśmie znak [...] z dnia [...] r., organ odwoławczy uznał bowiem, iż realizacja nośnika reklamowego trwale połączonego z gruntem, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro zatem zakres planowanych robót obejmuje wymianę całej naziemnej części nośnika reklamowego łącznie z zmianą konstrukcji, ich realizacja nie została zwolniona z tego obowiązku, nie stanowiąc przypadku z art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" S.A. (poprzednio "B"), domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 107 § 3, art. 7 i art. 11 kpa oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Skarżąca Spółka zarzuciła, iż organy administracji nie wyjaśniły, na jakiej podstawie przedmiotowy nośnik reklamowy uznano za trwale związany z gruntem. Nadto, błędnie oparto się na stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pomijając argumentację strony. Wreszcie, zdaniem skarżącej, ustawodawca nie zróżnicował w procesie remontu bądź modernizacji nośnika reklamowego czynności wymagających pozwolenia na budowę od takich, które są z tego obowiązku zwolnione. Wobec tego bez znaczenia ma charakter robót, jeżeli tylko odnoszą się do remontu tablic bądź urządzeń reklamowych i nie jest istotne, czy urządzenia te są trwale związane z gruntem, a przy tym przedmiotowe urządzenie nie jest w żaden sposób trwale związane z gruntem, gdyż możliwe jest jego proste podniesienie. Na tej podstawie skarżąca domagając się uwzględnienia skargi, wniosła nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga musiała odnieść skutek, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty należało podzielić. Z mocy art. 28 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Roboty w tym zakresie objęte są jednak obowiązkiem zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Mając na uwadze zakres spornych robót budowlanych, zawartych w dołączonym do zgłoszenia projekcie budowlanym, stwierdzić przyjdzie, iż nie stanowią one remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 tej ustawy. Opis techniczny robót przewiduje bowiem wymianę naziemnej części nośnika reklamowego poprzez odkręcenie śrub mocujących dotychczasową konstrukcję, montaż kołnierza adaptacyjnego i zamocowanie na śrubach nowej konstrukcji, opierającej się na dotychczasowym fundamencie po jego dociążeniu balastem. Nowa część naziemna spornego urządzenia reklamowego wraz z tablicami nie stanowi jednak odtworzenia stanu pierwotnego, bowiem odbiega wymiarami od konstrukcji dotychczasowej. Stąd też roboty budowlane nie mogą być kwalifikowane jako remont, zaś użyte w projekcie technicznym określenie "modernizacja" nie występuje w aktualnym stanie prawnym. Stąd też dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest rozważenie, czy w niniejszej sprawie chodzi o przypadek instalowania tablicy i urządzenia reklamowego, wymieniony także w przepisie art.29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Jak wyjaśniono w motywach wyroku tut. Sądu z dnia 16 stycznia 2006 r. sygn. akt

II SA/Gl 252/05, pojęcie "instalowanie" nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym. Jednakże w świetle art. 3 pkt 6 i 7 tego prawa, pojęcie to można zaliczyć do kategorii montażu. O tym zaś, czy urządzenie ma powstać w wyniku złożenia go z kilku osobnych części w następstwie ich połączenia (montażu), jednoznacznie przesądza, że zlikwidowanie przez rozłączenie (rozmontowanie, rozinstalowanie) tych połączonych części, możliwe jest bez ich uszkodzenia i np. zainstalowanie w innym miejscu.

Przychylając się do powyższego stanowiska, podkreślić przyjdzie, iż w niniejszej sprawie wymianie ulegnie naziemna część konstrukcji istniejącego urządzenia reklamowego poprzez odkręcenie śrub mocujących i zamocowanie na istniejącym fundamencie nowej konstrukcji. Zgłoszeniem nie objęto zatem żadnych robót ziemnych, które nie podpadałyby pod określenie "instalowanie" w wyżej opisanym ujęciu.

Zatem zmiana konstrukcji spornego urządzenia ma nastąpić wyłącznie w wyniku robót instalacyjnych (montażowych), które nie podpadają pod pojęcie budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

W konsekwencji, zasadnie wskazano w skardze, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 28 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy. Brak było zatem podstawy do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych w trybie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, jako że sporne roboty nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Z tych względów skarga musiała odnieść skutek w drodze uchylenia decyzji organu odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec uwzględnienia skargi należało orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji po myśli art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy i opłatę skarbową od pełnomocnictwa, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 powołanej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się jednak potrzeby wyeliminowania z obrotu prawnego, w trybie art. 135 cyt. ustawy, decyzji organu I instancji. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie przekraczającym ramy art. 136 kpa.

Stad też przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy zgodnie z powyższymi rozważaniami winien uwzględniając odwołanie, orzec o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie sprzeciwu jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa (art. 138 § 1 pkt 2 kpa).