Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 135/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-03-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.T. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Ł.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W reakcji na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł Ł.T. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

W uzasadnieniu stwierdziła, iż: "(m)a 67 lat, jest(-) samotną wdową znajdującą się w b. trudnej sytuacji materialnej. Utrzymuj(e) się z emerytury w wysokości 1900 zł, ale żeby żyć i opłacać wszystkie media i inne mu(si) pracować. Dlatego równocześnie

z tej emerytury wspomaga(-) finansowo działalność, tj. "[...]" w swoim domu na peryferiach osiedla w której pracuj(e) sama, gdyż jest zagrożona i wykańczana przez agresywne, konkurencje działające w bardzo bliskim sąsiedztwie."

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód netto z tytułu emerytury wynosi 1900 zł. Według wyliczenia załączonego do wniosku, łączny dochód

z prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł w styczniu i lutym 2017 r. łącznie 165,12 zł (13229,77 zł przychodu - 13064,65 zł kosztów jego uzyskania, w tym

9937,32 zł wydatków na zakup towarów handlowych i materiałów oraz 3127,33 zł pozostałych wydatków). Wymienione w rubryce 11 formularza zobowiązania stałe wydatki to: 1562,47 zł należności za gaz (z tytułu załączonej faktury za okres od

4 stycznia do 3 marca 2017 r.), 300 zł - energię elektryczną (bez wskazania przedziału czasowego), 250 zł - wodę (bez wskazania przedziału czasowego), 230 zł rocznie- "RTV", 433 zł - podatek od nieruchomości, ponad 700 zł - ubezpieczenia; comiesięcznie: 300 zł na ZUS, 200 zł - biuro rachunkowe, 200 zł - informatyka, 70 – "[...]", 200 zł - telefon i internet, 300 zł - leczenie; podatki VAT i PIT. Na majątek składają się: dom o pow. 142,06 m2 na działce o pow. 393 m2, "[...]" (1999 r.)

i oszczędności w kwocie "[...]" zł.

Przedstawiona sytuacja materialna skarżącej nie uprawnia do stwierdzenia, iż

nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, ewentualnie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania.

Tym samym nie zachodzi przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.;

w skr. p.p.s.a.) ani też przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarżąca winna zwrócić uwagę na to, iż nie wystarczy wykazanie przez wnioskodawcę, iż poniesienie kosztów postępowania sądowego pogorszy jego sytuację materialną, bowiem w przepisie chodzi o taką sytuację, gdy posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie tych kosztów spowoduje uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych potrzeb. Stąd też, co potwierdza utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionym (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak

w sentencji.