Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 468/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący K.M., reprezentowany przez adwokata M.K., w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]

w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach, poza kasynem gry, tj. w Sklepie A w O., zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na fakt, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazano, że wobec skarżącego toczy się wiele postępowań o wymierzenie kary pieniężnej, przy czym do chwili obecnej wniesiono 100 skarg na decyzje wymierzające takie kary. Podniesiono, że wszczęto wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne w łącznej wysokości 264 000 zł, a powiększenie sumy zadłużenia poważnie zagrozi wypłacalności strony. Zatem do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą A K.M. Zwrócono uwagę, że tylko sama utrata płynności, możliwa w związku z egzekwowaniem należności z ostatecznych decyzji, w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności i w efekcie jej upadłością. Wskazano na coraz bardziej powszechnie jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych postepowaniach, wysoce prawdopodobne jest, że zaskarżone decyzje zostaną uchylone. Nadto wskazano, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, CBOSA). Nie wystarczy jednak tylko wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013r., sygn. akt II FZ 718/13, CBOSA). Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, że wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej jako przedsiębiorcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA).

Przenosząc te rozważania na grunt rzeczonej sprawy podkreślić należy, że pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie sposób przyjąć za takie uzasadnienie przytoczenia tez wskazanych postanowień sądów administracyjnych, w których podejmowano określone stanowisko w aspekcie indywidualnie przedstawionych okoliczności sprawy. W tej sprawie nie zostały podniesione żadne indywidualne okoliczności, poza ilością skarg wniesionych do sądów oraz kwoty egzekwowanej w toku postępowania egzekucyjnego tj. 264 000 zł, wskazujące na trudne do odwrócenia skutki w postaci wysokości kwoty nałożonej kary oraz niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Aby ocenić czy egzekwowana kwota stanowi wielkość, która może negatywnie wpłynąć na finanse skarżącego, Sąd musiałby posiadać wiedzę na temat wysokości dochodów osiąganych z prowadzonej działalności gospodarczej, jak również stan majątkowy skarżącego. Brak takiej wiedzy uniemożliwia Sądowi podjęcie takiej decyzji, co do wstrzymania wykonania skarżonej w tym postepowaniu sądowoadministracyjnym decyzji, gdyż nie wykazano, że wykonanie decyzji może negatywnie wpłynąć na sytuację skarżącego poprzez wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nie sposób zatem uznać, że zapłata kary spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, skoro w sprawie tej nie przedstawiono żadnych takich okoliczności. Sama zaś wysokość nałożonej kary bez wiedzy dotyczącej sytuacji finansowej przedsiębiorcy nie pozwala na stwierdzenie, że zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Należy przy tym wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13, CBOSA).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.