Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 16/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2011 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 14 kwietnia 2011 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie wpłynęła skarga M. P. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe.

W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek z dnia [...] listopada 2010r. do Komendanta Miejskiego Policji w T. zawierający prośbę o przeniesienie ze stanu Ogniwa Etatowego Komisariatu Policji w N. na równorzędne stanowisko Podzespołu Dochodzeniowo – Śledczego Zespołu dw. z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w T.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010r., znak: [...] skarżący został poinformowany o negatywnym rozpatrzeniu jego prośby, natomiast pismem z dnia [...] stycznia 2011r. złożył on zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji na powyższe pismo.

W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2011r., znak: [...] na powyższe pismo Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż stosownie do treści przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.)zwana dalej ustawą przeniesienie policjanta do pełnienia służby następuje w ramach uznaniowego kształtowania sytuacji kadrowej funkcjonariuszy, przy czym do przenoszenia policjanta między komórkami organizacyjnymi Komendy Miejskiej Policji właściwy jest Komendant Miejski Policji. Komendant Wojewódzki Policji natomiast jest wyłącznie organem drugiej instancji rozpatrującym odwołania i zażalenia na akty administracyjne (decyzje, postanowienia) wydawane przez komendantów powiatowych (miejskich). Może zajmować wiążące stanowisko tylko w tych sprawach w których ustalenia stanowiska służbowego odbyło się w drodze decyzji administracyjnej, przy czym korespondencja, której rezultatem było pismo, którego dotyczy zażalenie nie ma charakteru decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia

2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.) zwana dalej Konstytucją RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zasadniczym kryterium tej kontroli, stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) jest zgodność działalności administracji publicznej z prawem. Z powołanych unormowań wynika że, sądowa kontrola administracji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, nie obejmuje każdej podejmowanej przez nią aktywności. Zakres sądowej kontroli administracji określony został – stosownie do postanowień art. 184 Konstytucji – w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Jak wynika z jej art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli ustawodawca zakreślił w art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez wskazanie odpowiednich form działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż kontrola sądowo-administracyjna, co do zasady, rozciąga się wyłącznie na tę aktywność administracji publicznej, która podejmowana jest w formach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania administracji, których nie da się sklasyfikować, jako jednej z form wskazanych w powołanym przepisie nie podlegają kontroli sądowej, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. Sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, iż możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej ograniczona została wyłącznie do tych wypadków, gdy przepisy prawa zobowiązują go do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.

Skarga będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającej na nieuwzględnieniu prośby skarżącego dotyczącej przeniesienia go na inne stanowisko służbowe. Tak ukształtowany przedmiot skargi nie pozwala pozytywnie zweryfikować go jako bezczynność wskazanego wyżej organu, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.

Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2). Natomiast stosownie do treści art. 36 ust. 1 policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę (ust. 2). Natomiast stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 5 sprawy osobowe policjantów dotyczą przenoszenia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, a zaś zgodnie z ust. 3 sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Zatem z powyższego wynika, iż w formie rozkazu personalnego załatwia się sprawy dotyczące m.in. przenoszenia lub delegowania policjanta do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

Negatywne rozpatrzenie prośby policjanta o przeniesienie na inne stanowisko służbowe jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, nie jest zaś decyzją administracyjną rozstrzygającą w sposób zewnętrzny i władczy o prawach lub obowiązkach skarżącego (postanowieni WSA w Rzeszowie z dnia 16.09.2010r., sygn. akt II SA/Rz 782/10 Lex nr 602777).

Powyższe znajduje także potwierdzenie w treści § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2.02.2002 r., który stanowi, iż nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2 § 18).

Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność musi łączyć się z naruszeniem interesu prawnego jednostki, a więc pewnych przysługujących jej prawnie chronionych korzystnych sytuacji, do pogwałcenia których doszło wskutek braku działań organu administracji publicznej. Z tych względów ustawodawca w art. 3 § 2 pkt 8 postanowił, że skarga na bezczynność przysługuje wyłącznie wówczas, gdy z mocy przepisu prawa organy administracji publicznej zobligowane są do podjęcia aktywności w jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.; a więc wówczas gdy winny wydać decyzję, postanowienie, lub inny akt, albo gdy mają obowiązek podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, iż zaskarżenie bezczynności administracji publicznej dopuszczalne jest jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności – T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s. 83 i 84.

Pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji ma charakter wyłącznie informacyjny i stanowi odpowiedź na zażalenie skarżącego na pismo Komendanta Miejskiego Policji w T. w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego.

Udzielenie niezadowalającej skarżącego odpowiedzi na zażalenie skarżącego na pismo Komendanta Miejskiego Policji w T. z dnia [...] grudnia 2010r. w żadnym razie wymogów powyższych nie spełnia.

Uwzględniając całość powyższego Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.