Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 183/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14c § 1 i 2, art. 14b § 2 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: st. asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Wójta Gminy R. z dnia 2 grudnia 2019 r. nr FN.3120.2.2019 w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Wójta Gminy R. na rzecz strony skarżącej kwotę 697,– (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 183/20

UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia [...] grudnia 2019 r. Wójt Gminy R. uznał stanowisko A Spółki z o.o. w G. za nieprawidłowe.

We wniosku z dnia 24 stycznia 2018 r. Spółka wnosząc o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego zapytała "Czy mając na względzie brak możliwości zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jed. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm. – dalej jako "u.p.o.l.") ze względu na ujęcie części budowli elektrowni wiatrowej w ramach środków trwałych, których wartość początkowa odnosi się także do elementów nie stanowiących przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna w celu określenia podstawy opodatkowania tych elektrowni określić podstawę opodatkowania na poziomie ich wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017 r., zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l.?".

We wniosku Spółka przedstawiła opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym podatnik jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz właścicielem zlokalizowanych na terenie Gminy R. elektrowni wiatrowych. Z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961 – dalej jako "u.i.e.w."), która zmieniła definicję elektrowni wiatrowej. Do końca 2016 r. wnioskodawczyni zgłaszała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej, tj. fundamenty i wieże. Od dnia 1 stycznia 2017 r., Spółka jako przedmiot opodatkowania traktuje zarówno części budowlane elektrowni wiatrowej, jak i jej elementy techniczne. W swojej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych posiada pojedyncze środki trwałe, stanowiące części elektrowni wiatrowych w rozumieniu definicji budowli elektrowni wiatrowej zgodnie z art. 2 u.i.e.w., a także posiada środki trwałe, których wartość początkowa składa się w części z budowli elektrowni wiatrowych, w rozumieniu art. 2 u.i.e.w. oraz w części z innych elementów niestanowiących części budowli. Spółka podkreśliła, że w ramach początkowych środków trwałych przykład środków trwałych, w których oprócz elementów budowli elektrowni wiatrowych znajdują się również wartości nie stanowiące budowli oraz niepodlegające podatkowi od nieruchomości. W konsekwencji do ustalenia podstawy opodatkowania budowli jaką jest elektrownia wiatrowa w rozumieniu cytowanej ustawy, Spółka nie jest w stanie zastosować metody przewidzianej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tj. nie jest w stanie określić podstawy opodatkowania poprzez zsumowanie wartości początkowych poszczególnych środków trwałych, składających się tylko na elektrownię wiatrową w rozumieniu art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. nie jest w stanie określić podstawy opodatkowania poprzez zsumowanie wartości początkowych poszczególnych środków trwałych, składających się tylko na elektrownię wiatrową w rozumieniu art. 2 u.i.e.w. W odniesieniu do wartości początkowych ww. środków trwałych Spółka wskazała, że składają się na nie tylko enumeratywnie wymienione wprost w ustawie elementy elektrowni wiatrowych, ale również urządzenia pomocnicze oraz wartości niematerialne i prawne, którymi mogą być przykładowo: oprogramowanie, służące do nadzoru nad pracą urządzenia wiatrowego, prawa autorskie do dokumentacji technicznej, prawa autorskie związane z realizacją kontraktu budowlanego, wyciągarka łańcuchowa służąca do transportu sprzętu oraz materiałów z i do gondoli, oświetlenie ostrzegawcze, instalacja odgromowa składająca się z szeregu kabli oraz czujników rozciągających się od łopat wirnika do punktu uziemienia, urządzenia meteorologiczne takie jak wiatrowskaz i anemometr. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że urządzenia te są łatwo wymienialne i z technicznego punktu widzenia nie muszą znajdować się w budowli elektrowni wiatrowej. Przykładowo urządzenia meteorologiczne mogłyby zostać umieszczone na odrębnym wobec budowli elektrowni wiatrowej maszcie. Elementy te służą zabezpieczeniu elektrowni wiatrowej przed zniszczeniem, służą do monitorowania jej działania lub spełniają inne pomocnicze zadania i co do zasady nie są niezbędne do wykonywania podstawowej funkcji elektrowni wiatrowej w rozumieniu art. 2 u.i.e.w. Spółka dostrzegła konieczność zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l., poprzez wycenę wartości rynkowej budowli elektrowni wiatrowej na dzień powstania obowiązku podatkowego tj. 1 stycznia 2017 r.

Spółka jednocześnie zasygnalizowała, że otrzymała wcześniej od organu interpretację indywidualną, dotyczącą zmiany przedmiotu opodatkowania elektrowni wiatrowych, z którym się nie zgadza.

Zdaniem Spółki, mając na względzie brak możliwości zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ze względu na ujęcie części budowli elektrowni wiatrowej w ramach środków trwałych, których wartość początkowa odnosi się także do elementów nie stanowiących przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna ona, w celu określenia podstawy opodatkowania tych elektrowni, określić podstawę opodatkowania na poziomie ich wartości rynkowej na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017, zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Wójt Gminy R., interpretacją z dnia [...] kwietnia 2018 r., uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

Organ zauważył, że zgodnie z definicją elektrowni wiatrowej zawartą w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych brak jest przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że elementy wymienione przez wnioskodawcę (tzw. infrastruktura towarzysząca) powinny być wyłączone od podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jak stanowi art. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, elektrownia wiatrowa jest to budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składająca się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2016 r. poz. 925). Użyte w przepisie sformułowanie "co najmniej" wskazuje na to, że elementy techniczne i budowlane nie są jedynymi elementami składającymi się na elektrownię wiatrową. Również szeroko rozumiane urządzenia pomocnicze składają się na całość funkcjonalno-użytkową stanowiącą elektrownię wiatrową. Części te są bowiem ze sobą fizycznie i funkcjonalnie powiązane. Tworzą całość, pozwalającą na używanie elektrowni wiatrowej zgodnie z jej przeznaczeniem i definicją. Nie zmienia tej okoliczności podnoszona przez Wnioskodawczynię argumentacja, że "urządzenia te (wchodzące w skład elektrowni) są łatwo wymienialne i z technicznego punktu widzenia nie muszą znajdować się w budowli elektrowni wiatrowej (...)". Skoro bowiem urządzenia te są ze sobą połączone, a ich funkcją jest prawidłowe i niczym nie zaburzone działanie elektrowni wiatrowej, to należy je traktować jako całość. Organ dodał, że do zakwalifikowania elektrowni wiatrowej jako budowli niezbędne jest nie tylko zaopatrzenie jej w fundament i wieżę, ale również, m.in. w zabezpieczenie odgromowe i wentylatory czyli tzw. infrastrukturę towarzyszącą. W przeciwnym wypadku nie spełniałaby zdefiniowanej dla niej funkcji. W ocenie organu, ze stanowiska wnioskodawczyni wynikała wybiórcza, a co za tym idzie nieprawidłowa interpretacja definicji legalnej elektrowni wiatrowej, która sprowadzała się do stwierdzenia, że na elektrownię wiatrową składają się tylko wybrane części. Organ zauważył też, iż brak jest podstaw do wyłączenia ww. elementów z podstawy opodatkowania, skoro Spółka włączyła je do wartości początkowych środków trwałych.

W ocenie organu, skoro nie zachodzi żadna z przesłanek z ust. 4-6 podstawa opodatkowania powinna być ustalona wedle ogólnej zasady wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

Organ nie podzielił zatem stanowiska wnioskodawcy, polegającego na tym, że nie można uznać, że na potrzeby u.p.o.l. dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, jako że te środki trwałe nie pokrywają się w stosunku jeden do jednego z częścią budowli jaką jest elektrownia wiatrowa. Z punktu widzenia u.p.o.l. nie ma bowiem znaczenia w jakim stopniu środki trwałe pokrywają się z częścią budowli. Istotne jest to czy dokonywane są odpisy amortyzacyjne. Decyduje o tym kategoryczny zapis art. 4 ust. 5 wskazanej ustawy.

W ocenie organu, Spółka w sposób nieuprawniony przyjmuje, że powinna zastosować metodę zawartą w art. 4 ust. 5 u.p.o.l., tj. określić podstawę opodatkowania w wysokości wartości rynkowej na dzień 1 stycznia 2017 r., gdyż ustawodawca określił podstawę opodatkowania w odniesieniu do wartości rynkowej, którą określa podatnik na dzień powstania obowiązku podatkowego w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych.

W ocenie organu, nie ma znaczenia dla sugerowanego przez wnioskodawcę sposobu opodatkowania elektrowni wiatrowej okoliczność, że wnioskodawca ujął część budowli elektrowni wiatrowej w ramach środków trwałych, których wartość początkowa odnosi się także do elementów nie stanowiących przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są bowiem środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy. Sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego jest kwestią stricte rachunkową i nie ma znaczenia dla podatku od nieruchomości. Nieistotne jest zatem, że części budowlane oraz urządzenia techniczne (które w ocenie strony częściami budowlanymi nie są) nie stanowią jednego środka trwałego. Istotny bowiem jest fakt dokonywania ich amortyzacji. Wtedy tylko, gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona przez podatnika. W przeciwnym wypadku podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli lub ich części określona w przepisach o podatkach dochodowych. Z treści wniosku jednoznacznie wynika, że odpisy amortyzacyjne są dokonywane, a co za tym idzie nie ma możliwości zastosowania sposobu opodatkowania postulowanego przez spółkę.

Ponieważ Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, złożyła skargę na wydaną interpretację indywidualną, zarzucając jej naruszenie:

- art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w zw. z art. 2 u.i.e.w., w związku z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jed. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. – dalej jako "p.b."), w powiązaniu z art. 2 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że elementy nie stanowiące budowli powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w sposób sprzeczny z ustawą;

- art. 4 ust. 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędne stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania elektrowni wiatrowej należącej do spółki nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku.

- art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - dalej jako "o.p."), poprzez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego niewynikających z treści wniosku, a tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska strony w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego;

- art. 14c § 2 w zw. z art. 121 w zw. z art. 14h oraz art. 124 o.p., poprzez brak wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego stanowiska organu, w szczególności, poprzez niespójną wykładnię przepisów oraz brak oceny całości stanowiska spółki we wniosku;

- art. 120 w zw. z art. 14h o.p., poprzez działanie nieznajdujące oparcia w przepisach prawa i dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w sposób sprzeczny z ustawą;

- art. 14b § 1 oraz § 3 o.p., poprzez wykroczenie przez organ poza zakres wniosku, wyznaczony opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Spółkę;

- art. 2a o.p., poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 439/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, skargę za zasadną i w konsekwencji uchylił zaskarżoną interpretację. W jego ocenie Spółka miała rację, że w sprawie doszło do wydania interpretacji z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i 2 i art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 121, art. 124 i art. 14h o.p. Słusznie Spółka wskazała na brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej interpretacji oraz wykroczenie przez organ poza zakres przedstawionego zdarzenia przyszłego, w tym poczynienie przez organ samodzielnych założeń co do zdarzenia przyszłego, które nie wynikały z wniosku o wydanie interpretacji.

WSA w Łodzi wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie uwzględnienie wskazanych w uzasadnieniu wyroku rozważań sądu i udzielenie odpowiedzi na zadane przez stronę pytanie w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.

W ocenie sądu organ interpretujący nie odniósł się do stanowiska, że Spółka poniosła wydatki na elementy składowe elektrowni wiatrowej, które nie stanowią części budowli elektrowni wiatrowej w rozumieniu nowych przepisów, a które zgodnie z obowiązującymi dotychczas przepisami nie zostały wyodrębnione i ujawnione w rejestrze jako osobne środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2019 r., dokonując merytorycznego rozstrzygnięcia, organ wskazał, że "zgodnie z wytycznymi Sądu Organ dokonuje uzupełnienia Interpretacji indywidualnej z dnia [...] kwietnia 2018 r." w ten sposób, iż na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy ponownie uznaje stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku za nieprawidłowe, ze względu na to, że zasada zawarta w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3 niniejszej ustawy, tj. takich, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Wówczas podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Stosownie do art. 4 ust. 5 u.p.o.l. podstawą opodatkowania budowli niepodlegającej amortyzacji jest ich wartość rynkowa określona przez podatnika. Natomiast od przedmiotowych budowli w postaci elektrowni wiatrowych Wnioskodawczyni dokonuje odpisów amortyzacyjnych, co wynika chociażby ze stwierdzenia - "Spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wyłącznie elektrowni wiatrowej".

Strona, nadal nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, wniosła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu, tj. art. 2 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 u.i.e.w. w zw. z art. 3 pkt. 1 i pkt. 3 p.b. w powiązaniu z art. 2 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP a także 4 ust. 5 w zw. z art.4 ust 1 pkt. 3 u.p.o.l. oraz przepisów postępowania w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. art. 14c § 1 i § 2 w zw. z 121 § 1 i art. 124 o.p., art. 14b § 1 i § 3 o.p., art. 14h w zw. z art. 120 o.p. oraz art. 2a o.p.

Z uwagi na zakres i charakter naruszeń, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w treści zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg m.in. na interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego polega na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (art. 14b § 3 o.p.). W sprawach tego rodzaju, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Zakres oceny stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony jest przez treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Organ dokonujący interpretacji nie może więc wykraczać poza granice, które wyznaczają: treść zadanego pytania i okoliczności stanu faktycznego przytoczone we wniosku Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego, sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie.

Sąd rozpoznając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego może taką interpretację uchylić (art. 146 § 1 p.p.s.a.) bądź oddalić (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Stosownie do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Oznacza to, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c o.p.) zarówno organ interpretacyjny jak i sąd administracyjny w ramach kontroli interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.

Granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest zatem przez przepisy art. 14b § 1, § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 o.p. Zgodnie z art. 14b § 1 niniejszej ustawy interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 o.p.).

Mając na względzie przytoczone powyżej regulacje prawne oraz treść złożonej skargi, będącej przedmiotem rozpoznania w przedmiotowym postępowaniu, sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest uzasadniona, bowiem stanowisko zajęte w interpretacji narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to zobowiązuje sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Analiza treści zaskarżonej interpretacji doprowadziła do wniosku, że nie odpowiada ona przepisom prawa.

Organ interpretacyjny w sposób jednoznaczny wskazał, iż rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2019 r. zapadło po ponownym rozpatrzeniu sprawy i stanowi uzupełnienie interpretacji indywidualnej z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że interpretacja indywidualna z dnia [...] kwietnia 2018 r., wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 439/18, została w całości uchylona. Brak jest zatem orzeczenia, które miałoby być uzupełnione. Co za tym idzie interpretacja Wójta Gminy R. z dnia [...] grudnia 2019 r. jest niepełna. Nie odnosi się ona bowiem, w sposób wyczerpujący, do przedstawionego przez Spółkę we wniosku interpretacyjnym stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Swoje rozważania organ zawęził jedynie do kwestii, której nie wziął pod uwagę wydając poprzednią interpretację. Tym samym naruszył wskazane w skardze przepisy postępowania, gdyż interpretacja indywidualna z dnia [...] kwietnia 2018 r. została w całości uchylona prawomocnym rozstrzygnięciem tutejszego sądu. Co za tym idzie zaskarżona interpretacja z dnia [...] grudnia 2019 r. jest niepełna i nie odnosi się do wskazanego przez stronę stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący.

Przewidziane w art. 14b o.p. wymogi wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, niewątpliwie obciążają wnioskodawcę. Od tego też uzależnione jest, czy organ interpretacyjny będzie mógł wydać interpretację. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny. Organ podatkowy nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana (vide art. 134 § 1 i art. 57a p.p.s.a.). Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (vide uchwała siedmiu sędziów NSA z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W oparciu o wydaną w indywidualnej sprawie interpretację wnioskodawca ma jedynie uzyskać informację o poglądzie organu w sprawie przedstawionej we wniosku.

Uzasadnienie stanowiska organu w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania nie spełnia ustawowych wymogów z art. 14c § 1 i 2 o.p. Nadto narusza również zasadę związania organu stanem faktycznym przedstawionym we wniosku (art. 14b § 2 i 3 o.p.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ jest zobowiązany uwzględnić uwagi sądu i udzielić odpowiedzi na zadane przez stronę pytanie w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.

Z uwagi na charakter stwierdzonych uchybień, sąd na tym etapie postępowania nie ma możliwości jednoznacznej oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego czy zarzutu naruszenia zasady in dubio pro tributario. Ocena ta byłaby bowiem w istocie przedwczesna.

Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności, sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

PJ