Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 65/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza Trzcianki oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2009 r. M.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazując, że dotyczy ona "niezałatwionych spraw, decyzji SKO P., prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za okres od dnia [...] września 2005 r. [...] do dnia [...] czerwca 2006 roku, ostatnia decyzja [...]." W skardze M.M. wymienia postanowienie SKO w P. z dnia [...] października 2009 r., wskazując, że "zostało oparte na kłamstwach i bzdurach" pracowników MGOPS w T.. Skarżący podkreśla, że "koncentrował i koncentruje swoje życie w T.." Opieki z P. nigdy nie oczekiwał i tam nie składał wniosków o pomoc. Skarżący stwierdza, że ostatni wniosek złożył [...] maja 2006 r. i do dnia dzisiejszego MGOPS w T. "nie rozwiązał ww. spraw, pomimo wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę, Burmistrz T. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, iż Skarżący był podopiecznym Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T.. Ośrodek wielokrotnie udzielał skarżącemu pomocy pieniężnej do czasu, gdy skarżący złożył w dniu [...] listopada 2005 r. niezgodne z prawdą oświadczenie o stanie majątkowym. W ocenie organu, wszystkie wnioski skarżącego były załatwione w terminach wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, iż dniu [...] sierpnia 2006 r. powziął informację, że skarżący sprzedał mieszkanie w T. i przeprowadził się do P., zamieszkując tam u byłej żony. Po uzyskaniu tej informacji organ przestał być organem właściwym do rozpatrzenia wniosków skarżącego, co skutkowało wydaniem postanowień o przekazaniu spraw zgodnie z właściwością do Prezydenta Miasta P. (MOPS w P.), zgodnie z art. 19, art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175 poz.1362 z późn. zm. – dalej ustawa). Tak więc od [...] września 2006 r. organem właściwym do rozpatrzenia wniosków skarżącego jest Prezydent Miasta P.. Organ podkreślił, że skarżący nie posiada miejsca zamieszkania na terenie Miasta i Gminy T.. W celu prowadzenie korespondencji i dalszych sporów skarżący posiada jedynie skrytkę pocztową w T.. Skarżący nie wyjaśnia, gdzie faktycznie mieszka i gdzie przebywa. Z prowadzonej korespondencji wynika, że nie jest zainteresowany uzyskaniem pomocy finansowej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P.. Burmistrz w T. załączył ksero 13 pism, orzeczeń i wyroków według wykazu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zatem zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi DZ. U. z 2002r nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa).

Skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. Ponadto zwrócić należy uwagę na fakt, iż postępowanie niniejsze służyć ma wyłącznie usuwaniu bezczynności organów administracji publicznej, a nie kontrolowaniu kwestii, które dotyczą merytorycznej prawidłowości zapadłych rozstrzygnięć. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań. Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest więc ustalenie, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 ppsa. Ponadto sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem i wyczerpaniem przez skarżącego określonego trybu przeciwdziałania bezczynności. Następnie Sąd bada czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż skarga M. M. jest dopuszczalna, albowiem zarzucana przez skarżącego bezczynność dotyczy nie rozpoznania przez organ wniosku o przyznanie zasiłku z pomocy społecznej oraz spełniona została przesłanka dopuszczalności skargi polegająca na wyczerpaniu środków zaskarżenia (art. 52 § 1 i § 2 ppsa). Zgodnie z art. 37 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) pisma z datą [...] sierpień 2009 r. oraz [...] września 2009 r. - zażalenia na bezczynność Burmistrza T., które postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Nr [...], sprostowanym postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. uznane zostały za bezzasadne.

W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, iż w myśl art. 19 kpa, organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, gdyż decyzja wydana z naruszeniem przepisów o właściwości jest nieważna (art. 156 par. 1 pkt 1 kpa). Przepisem szczególnym regulującym właściwość organów pomocy społecznej jest art. 101 ust. 1 ustawy; zgodnie z tym przepisem, właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie.

Przenosząc powyższe na płaszczyznę niniejszej sprawy, Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do spraw z wniosków z [...] maja i [...] maja 2006 r. w sprawie udzielenia pomocy ze środków pomocy społecznej. Jak wynika z akt sprawy, załatwione one zostały decyzją Burmistrza T. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] (k-154), utrzymaną w mocy decyzją SKO z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] (k. 156), po czym obie uchylone zostały wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 821/06 (k. 157), z uwagi na brak przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Po ww. wyroku, Burmistrz T. postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. przekazał pisma M. M. z dnia [...] maja i [...] maja 2006 r. w sprawie udzielenia pomocy ze środków pomocy społecznej do Prezydenta Miasta P. (k. 158). Organ wyjaśnił, iż zgodnie z posiadanymi informacjami, M. M. sprzedał mieszkanie w T. i przeprowadził się do P., zamieszkując tam u byłej żony. Organ stwierdził również, że M. M. nie jest zameldowany na terenie miasta i gminy T.. W świetle art. 19 kpa, Burmistrz T. przestał być więc organem właściwym do rozpatrzenia wniosków skarżącego. SKO postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] uchyliło jednak powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania (k. 160). Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji nie zbadał, gdzie "koncentruje się obecnie działalność życiowa Pana M. M., a co za tym idzie, który organ jest właściwy do rozstrzygnięcia sprawy." Skarga na powyższe postanowienie organu odwoławczego, została oddalona przez WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 258/08 (k. 161). Mając powyższe na uwadze, po przekazaniu akt sprawy, Burmistrz T. postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], ponownie orzekł o przekazaniu pisma M. M. z dnia [...] maja i [...] maja 2006 r. w sprawie udzielenia pomocy ze środków pomocy społecznej do Prezydenta Miasta P. (k. 165). W motywach powołano się na posiadane informacje, z których wynika, że M. M. nie zamieszkuje i nie przebywa na terenie miasta i gminy T.. Po wydaniu ww. postanowienia, M. M. złożył najpierw zażalenie na bezczynność Burmistrza T. do SKO w P., następnie rozpatrywaną tu skargę do WSA w Poznaniu.

Powołując się na ustalenia co do bezczynności, Sąd jest zdania, że wobec wydania przez Burmistrza T. postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r., przekazującego pisma M. M. z dnia [...] maja i [...] maja 2006 r. w sprawie udzielenia pomocy ze środków pomocy społecznej do Prezydenta Miasta P., nie ma podstaw do stwierdzenia bezczynności Burmistrza T.. To, że organ ten nie załatwił sprawy rozstrzygając merytorycznie, jak oczekuje tego Skarżący, nie oznacza w tym konkretnym przypadku, że organ pozostaje w bezczynności. Burmistrz T., uznając swoją niewłaściwość, miał bowiem obowiązek przekazać pisma organowi właściwemu; organ podjął wobec tego taką czynność, jakiej wymagało od niego - w danej sytuacji – prawo.

Końcowo, na podstawie akt sądowych (k-58) można podać, iż Prezydent Miasta P., w związku z wniesionymi przez M. M. wnioskami z [...] maja oraz [...] maja 2006 r. w sprawie udzielenia pomocy społecznej, wobec braku możliwości przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, wniesione wnioski pozostawił bez rozpoznania.

W odniesieniu do wniosku z [...] lipca 2005 r. dotyczącego pomocy na leki, wniesionego [...]lipca 2005 r., Burmistrz T., ponownie rozpoznając sprawę, rozpoznał ją łącznie ze sprawami z innych wniosków wymienionych w rubrum i decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] odmówił udzielenia pomocy ze środków finansowych pomocy społecznej (k-58). SKO w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] (k- 122) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, który decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] odmówił udzielenia pomocy ze środków finansowych pomocy społecznej (k-130). Powyższą decyzję SKO w P. utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. (k-149). Skargę na ww. decyzję organu II instancji WSA w Poznaniu oddalił wyrokiem z dnia 29 listopada 2007r. sygn. akt IV SA/Po 820/06 (k-150). Zatem sprawy z wniosków wymienionych w rubrum decyzji I instancji zostały ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięte. Powyższe oznacza ostateczne zakończenie sprawy wszczętej wnioskiem z dnia [...] lipca 2005 r. co oczywiście nieuzasadnioną czyni skargę na bezczynność w tym zakresie. Trudno mówić bowiem o bezczynności organu, w sytuacji ostatecznego zakończenia sprawy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga dotycząca bezczynności jest nieuzasadniona, w związku powyższym na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.