Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 469/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2,3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpoznaniu zażalenia R. P., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K., mocą którego odrzucono jako nieuzasadniony zarzut na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia [...], obejmującego zaległość z tytułu podatku akcyzowego za 07/2010 r. na małżeństwo, tj. R. P. i N. P..

Przesyłka zawierająca to postanowienie została doręczona w dniu 27 lutego 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru, znajdującego się

w aktach administracyjnych.

W dniu 28 marca 2014 r. (data nadania) R. P. wniósł skargę z tego samego dnia na powyższe postanowienie. W skardze zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie jego wykonania. Ponadto w skardze zawarto wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący nie podpisał się pod skargą.

Skarga powyższa została wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K.. Skarga ta wpłynęła do Dyrektora Izby Celnej w dniu 31 marca 2014 r. Wobec tego Dyrektor Izby Celnej w K. przekazał tę skargę w dniu

7 kwietnia 2014 r. (data nadania) przy piśmie z dnia 4 kwietnia 2014 r. Dyrektorowi Izby Skarbowej w K.. Pismo to znajduje się w aktach administracyjnych dotyczących postanowień z dnia [...], nr [...] oraz nr [...]. Z kolei koperta przekazania skargi została załączona do akt administracyjnych niniejszej sprawy. Pismo z dnia 4 kwietnia 2014 r. wraz ze skargą na postanowienie oznaczone

w sentencji niniejszego postanowienia wpłynęło do Izby Skarbowej K.

w dniu 8 kwietnia 2014 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. przekazując skargę do sądu wraz

z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie zwrócił uwagę, że skarga nie została podpisana oraz że egzemplarz niepodpisanej skargi pozostawiono w siedzibie organu.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 maja 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi na postanowienie oznaczone w sentencji niniejszego postanowienia przez podpisanie skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie dodano, że brak ten może skarżący uzupełnić poprzez własnoręczne podpisane skargi wniesionej, ewentualnie złożenie lub nadesłanie dodatkowego egzemplarza skargi własnoręcznie podpisanego.

Przesyłka polecona z dnia 9 maja 2014 r. skierowana do skarżącego

i zawierająca m.in. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została mu doręczona w dniu 13 maja 2014 r.

Do chwili obecnej nie został uzupełniony brak formalny skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem terminu,

a ponadto skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi.

W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "ppsa"), skargę wnosi się

w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl z kolei art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Stosownie do art. 83 § 2 ppsa, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951 r. Nr 4, poz. 28 ze zm.) dniami wolnymi od pracy są niedziele.

Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 ppsa. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3 ppsa, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 24/13, publ. LEX nr 1298474, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2405/10, publ. LEX nr 742355, zob. także orzeczenia tam przywołane).

Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego dla tej czynności.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie skargę należało wnieść za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Tymczasem skarżący wniósł skargę za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K.,

a więc za pośrednictwem organu niewłaściwego. Wobec powyższego koniecznym stało się jej przekazanie według właściwości Dyrektorowi Izby Skarbowej

w K.. Jednakże w takim przypadku, jak wyżej wskazano, o zachowaniu terminu decyduje data nadania skargi pod adresem właściwego organu administracji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia postanowienia, czyli od dnia 27 lutego 2014 r., upłynął w dniu

31 marca 2014 r. Jest tak dlatego, gdyż koniec terminu przypadł na sobotę, tj.

29 marca 2014 r., a zatem za ostatni dzień terminu uznać należy najbliższy dzień powszedni, czyli poniedziałek 31 marca 2014 r., ponieważ niedziela jest dniem wolnym od pracy. Skarżący wprawdzie nadał skargę przed upływem tego terminu, gdyż uczynił to w dniu 28 marca 2014 r., ale pod adresem niewłaściwego organu, tj. pod adresem Dyrektora Izby Celnej w K.. Skarga wpłynęła do tego organu w dniu 31 marca 2014 r. Następnie została ona przekazana w dniu 7 kwietnia 2014 r. organowi właściwemu przy piśmie z dnia 4 kwietnia 2014 r. Nastąpiło to już więc po upływie terminu do wniesienia skargi. Z tego względu należy uznać, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wniesienie skargi po terminie stanowi zatem podstawę do jej odrzucenia.

Niezależnie od powyższego należy odnotować, że zgodnie z art. 57 § 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym,

a zatem musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 ppsa wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone

w art. 57 § 1 pkt 1-3 ppsa. W myśl więc art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne

i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać

z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z tej przyczyny za podpis nie może być uznane jego mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu, gdyż nie czyni to zadość wymaganiom z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa (zob. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2542/11, publ. LEX nr 1152171, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 368/08, publ. LEX nr 504593, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 163/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W omawianej sprawie skarżący nie podpisał się pod skargą. Dlatego też został wezwany, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin do uzupełnienia braku formalnego skargi, upłynął bezskutecznie z dniem 20 maja

2014 r.

Zauważyć również trzeba, że z uwagi na powyższe okoliczności, nie można nadać biegu wszelkim innym wnioskom zawartym w tej skardze.

Mając na względzie uchybienie terminowi do wniesienia skargi i niewykonanie wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego, na podstawie kolejno: art. 58 § 1 pkt 2 ppsa oraz art. 58 § 1 pkt 3 ppsa należało orzec jak w sentencji.