Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 73/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1a, art. 149 par. 1a, art. 149 par. 2, art. 154 par. 6, art. 170, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 12 par. 1, art. 35 par. 3, art. 35 par. 5, art. 36 par. 1, art. 36 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 roku sprawy ze skargi K. M. i A. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie legalności budowy parkingu 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. do załatwienia wniosku skarżących z dnia 14 września 2015r. w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w T. grzywnę w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. na rzecz K. M. i A. M. solidarnie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 kwietnia 2018 r. K. M. i A. M., reprezentowani przez adw. P. P., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie legalności budowy parkingu dla samochodów ciężarowych, położonego w miejscowości N. przy ul. A 6 i 8. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zarzucili organowi rażące naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 6, 7, 8, 12 oraz 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a. wnieśli o zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowej sprawy w wyznaczonym terminie, stwierdzenie, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. stosownej grzywny w przepisie tym określonej w wysokości według uznania Sądu oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że sprawa administracyjna, która dotknięta jest bezczynnością skarżonego organu i przewlekłością pierwotnie zainicjowana została pismem stron datowanym na dzień 14 września 2015 r., w którym skarżący wnieśli o wszczęcie postępowania administracyjnego w związku z budową parkingu dla samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych w miejscowości N. przy ul. A. 6 i 8. Skarżący podnieśli, iż parking ten został wzniesiony i jest użytkowany z ewidentnym naruszeniem przepisów prawa budowlanego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bezczynność skarżonego organu w przedmiotowej sprawie już wcześniej uczyniona została przedmiotem skargi do Sądu w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 94/16, w wyniku rozpoznania której stwierdzono, iż organ pozostawał w bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji tego stwierdzenia, Sąd zobowiązał organ l instancji do załatwienia sprawy w terminie miesięcznym od daty uprawomocnienia się wydanego wyroku. Po upływie wyznaczonego przez Sąd terminie skarżony organ kolejno w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. wydał decyzje umarzające postępowanie w przedmiotowej sprawie. Obie z tych decyzji zostały następnie uchylone, w tym ostatnio decyzją organu odwoławczego szczebla wojewódzkiego z dnia [...] r. Od upływu powyższego terminu organ l instancji nie zakończył prowadzonego w sprawie postępowania. Wprawdzie postanowieniem z dnia [...]r. organ zawiesił postępowanie, jednakże postanowienie to zostało następnie uchylone przez organ szczebla wojewódzkiego. Skarżący stwierdzili zatem, że fakt pozostawania skarżonego organu w bezczynności nie budzi wątpliwości. W niespełna rocznym okresie, liczonym od daty, w której ostatnie z rozstrzygnięć uchylających decyzję skarżonego organu w przedmiocie umorzenia postępowania stało się ostateczne, organ ten nie zakończył w jakikolwiek sposób prowadzonego w sprawie postępowania. Jednocześnie zaznaczyli, że pomimo wielokrotnego przekroczenia przez skarżony organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, nie uczynił on zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 36 K.p.a., nie uczynił tego zresztą nigdy na przestrzeni całego postępowania. W ocenie skarżących materiał dowodowy zgromadzony w ponad 30-miesięcznym okresie prowadzenia przedmiotowego postępowania pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę. Toczące się w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne ponad wszelką wątpliwość prowadzone jest z rażącym naruszeniem szeregu przepisów postępowania, co skutkowało jednoczesnym wystąpieniem zarówno stanu bezczynności organu prowadzącego to postępowanie, jak i przewlekłym sposobem prowadzenia tego postępowania, a w ocenie skarżących zaistniała bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ unika podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie oraz podejmuje czynności w sposób nieefektywny i w dużym odstępie czasowym oraz wykonuje czynności pozorne. Skarżący zauważyli, że organ l instancji pomimo zapadłego już w przedmiocie bezczynności wyroku Sądu nadal prowadzi postępowanie w niezmieniony sposób i z naruszeniem szeregu podstawowych zasad rządzących postępowaniem administracyjnym, co w ocenie skarżących przemawia za koniecznością zastosowania wobec organu dodatkowego środka dyscyplinującego i wymierzenia grzywny, o której mowa w przepisie art. 149 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie podnieśli, że w sprawie wyczerpali środek zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, które w dniu 19 lutego 2018 r. skierowane zostało do właściwego organu szczebla wojewódzkiego.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w związku z wnioskiem Urzędu Gminy w R. z dnia [...] r. o skontrolowanie legalności budowy parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr 22, 23, 25/3 obrębu [...], należących do M. Ł. oraz wnioskiem K. i A. M. z dnia 14 września 2015 r. wszczęto czynności wyjaśniające.

Zawiadomieniem z dnia 29 września 2015 r. poinformowano uczestników o terminie przeprowadzenia oględzin w dniu 20 października 2015 r. w sprawie budowy parkingu.

W dniu 20 października 2015 r. przeprowadzono zaplanowane oględziny.

W związku z zażaleniem K. M. i A. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. organ wyższego stopnia wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 19 lutego 2016 r.

Dnia 9 marca 2016 r. zakończono przesłuchanie świadków i umożliwiono stronom postępowania w terminie 14 dni wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w sprawie.

W dniu 11 kwietnia 2016 r. wpłynęła skarga K. i A. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.

W związku z zapadłym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SAB/ŁD 94/16 z dnia 28 czerwca 2016r. i zwrocie akt sprawy w dniu 26 sierpnia 2016r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] z dnia [...]r., którą umorzył postępowanie.

W wyniku odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...]r. znak: uchylił skarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dalszej kolejności organ I instancji przeprowadził w dniu 9 stycznia 2017 r. oraz 9 lutego 2017 r. oględziny przy udziale spadkobierców - nowych stron postępowania, a decyzją nr [...] z dnia [...]r. ponownie umorzył postępowanie.

W wyniku złożonego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia r. zawiesił postępowanie administracyjne, biorąc pod uwagę konieczność ustalenia adresata decyzji administracyjnych w przypadku nakładania ewentualnych nakazów lub obowiązków.

W wyniku złożonego zażalenia[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. uchylił postanowienie nr [...] i umorzył postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania.

W związku z zażaleniem K. i A. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie niniejszego postępowania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem [...] z dnia [...] r. stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie prowadził w sposób przewlekły postępowania w sprawie dotyczącej legalności budowy parkingu na samochody ciężarowe położonego w miejscowości N. przy ul. A. 6 i 8 oraz odmówił wyznaczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

Organ wyjaśnił końcowo, że z uwagi na konieczność dokonania dokładnej analizy zebranego materiału dowodowego, niejednolitą linię orzeczniczą oraz legitymowanie się przez inwestora pozwoleniem na wykonanie utwardzenia terenu działki o powierzchni 409,0 m2, przeznaczonego na dojazd i plac manewrowy do budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działkach o nr ewid. 22, 23 (obręb[...]) w miejscowości N. ul. A. 8, gm. R. oraz konieczność pozyskania rozstrzygnięcia w sprawie odmowy lub wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości oznaczonego numerami ewidencyjnymi 22, 23, 24, 25,3, 25/4 i 25/2 obręb [...], w przygotowaniu jest decyzja administracyjna kończąca postępowanie. Na tej podstawie organ uznał, że skarga winna zostać oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność organów w określonych przypadkach, w tym w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4 i pkt 8 p.p.s.a.).

W świetle art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art.3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Na wstępie należy wyjaśnić, że warunkiem wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W sprawie ze skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – w związku z treścią art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) – środkiem takim jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 K.p.a.).

W stanie faktycznym sprawy skarżący w dniu 19 lutego 2018 r. wnieśli zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w powyższej sprawie. Organ II instancji, w wyniku rozpoznania powyższego pisma, postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził, że powiatowy inspektor nie prowadził postępowania w sposób przewlekły i odmówił wyznaczenia organowi I instancji dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarżący bezspornie wyczerpali wspomniany tryb, a co za tym idzie, skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd.

Przechodząc zatem do rozważań merytorycznych należy wyjaśnić, iż organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią – w związku z treścią art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935) – organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.).

Wspomnieć w tym miejscu także należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Łd 94/16 tut. Sąd zobowiązał organ I instancji do załatwienia wniosku skarżących z dnia 14 września 2015 r. w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku, a ponadto stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądził koszty postępowania. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż bezczynność organu I instancji była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu w ww. wyroku, który z mocy art. 170 p.p.s.a. jest wiążący dla organu, jak i sądu w kolejnych postępowaniach w ramach tej samej sprawy. W niniejszym postępowaniu brak jest zatem podstaw prawnych do ponownej weryfikacji tych samych okoliczności, które legły u podstaw ww. wyroku. Wobec powyższego należy uznać, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w okresie od dnia zwrotu organowi akt wskazanej wyżej sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, tj. od dnia 26 sierpnia 2016 r.

Oceniając wspomniany okres prowadzenia postępowania należy stwierdzić, że organ, po zwrocie akt sprawy decyzją z dnia [...]r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy parkingu, zatem termin wyznaczony wyrokiem Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. został "skonsumowany" wydaniem tego aktu administracyjnego. Na skutek wniesionego odwołania[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu powiatowego nr [...] i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ powiadomił strony o planowanych na dzień 15 grudnia 2016 r. oględzinach oraz o zmianie terminu oględzin na 9 stycznia 2017 r. (w zw. z wnioskiem M. Ł.). W dniach 9 stycznia 2017 r. i 9 lutego 2017 r. na terenie należącym do inwestorki przeprowadzono oględziny. W dniu 17 lutego 2017 r. organ powiadomił w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, w terminie 14 dni. Następnie decyzją z dnia [....]r. nr [...] organ umorzył postępowanie administracyjne. Na skutek wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu powiatowego nr [...] i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie rozpatrywanej sprawy organ powiatowy w dniu 13 lipca 2017 r. przesłuchał inwestorkę M. Ł., a pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r. powiadomił w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, w terminie 14 dni. W dalszej kolejności, po upływie aż 4 miesięcy, postanowieniem z dnia [...]r. organ powiatowy zwiesił postępowanie z urzędu. Postanowienie to zostało uchylone przez organ wojewódzki postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], który jednocześnie umorzył postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania. Następnie organ powiatowy powiadomił w piśmie z dnia 19 kwietnia 2018 r., stosownie do art. 36 § 1 i 2 K.p.a., że sprawa nie może być rozpatrzona w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. W tym samym dniu wpłynęła do organu skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powyżej opisane okoliczności niewątpliwe stanowią nieuzasadnioną zwłokę w rozpoznaniu sprawy. Akta administracyjne sprawy potwierdzają zarzut strony skarżącej, że czynności organu podejmowane były w dużych odstępach czasu, a sprawa prowadzona jest w sposób opieszały. W szczególności na uwagę zasługuje okres 4 miesięcy poprzedzających wydanie postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania, podczas których organ powiatowy nie podejmował żadnych czynności w sprawie. W toku prowadzonego postępowania podejmowane przez organ powiatowy działania okazały się natomiast nieskuteczne i nie doprowadziły do ostatecznego zakończenia postępowania. Sytuacja taka nie jest możliwa do zaakceptowania w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nie budzi wątpliwości, że organ stopnia powiatowego uchybił podstawowym terminom załatwienia sprawy administracyjnej wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaniechał też obowiązkowi wynikającemu z art. 36 § 1 i 2 K.p.a., bowiem aż do wniesienia skargi nie informował stron o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Tym samym uznać należy, że po dniu 26 sierpnia 2016 r. organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie legalności budowy parkingu dla samochodów ciężarowych położonego w miejscowości N. przy ul. A. 6 i 8. Do dnia wyrokowania organ sprawy nie rozstrzygnął, co oznacza z kolei, że nadal pozostaje bezczynny. Wobec tego Sąd w pkt 1 wyroku, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ powiatowy do załatwienia wniosku skarżących z dnia 14 września 2015 r. w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt organowi.

Badając natomiast, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie miało charakter rażącego naruszenia prawa wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Owo przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione racjonalnego uzasadnienia (vide wyroki WSA: w Olsztynie z dnia 5 maja 2016r. sygn. akt II SAB/Ol 31/16; w Łodzi z dnia 14 października 2015r. sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015r. sygn. akt II OSK 652/15 https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zauważyć należy, że organ wprawdzie dokonał pewnych czynności w sprawie, jednakże czynności te podjęte zostały z oczywistym przekroczeniem terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Czynności te jednocześnie okazały się nieskuteczne, bowiem nie doprowadziły do skutecznego załatwienia sprawy. Podkreślić przy tym również należy, że organ z mocy ustawy jest zobligowany do takiego zorganizowania prowadzonego postępowania, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie.

Uwzględniając powyższe okoliczności należy stwierdzić, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w pkt 2 wyroku w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a.

Z kolei na podstawie art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o wymierzeniu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w T. grzywny w wysokości 1000 zł. Ustalając jej wysokość Sąd wziął pod uwagę okres od dnia zwrotu akt po wydaniu wcześniejszego wyroku oceniającego bezczynność w sprawie legalności budowy parkingu dla samochodów ciężarowych oraz rozmiar uchybień w zakresie terminowości prowadzenia postępowania w tym okresie. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

A.B.