Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 250/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont as.sąd. WSA Karol Pawlicki /spr/. Protokolant sekr.sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok o d d a l a s k a r g ę /-/K.Pawlicki /-/G.Gorzan /-/Wł.Zygmont


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej określił H. i J. małż. B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998 w wysokości [...] zł, zaległość podatkową za ten rok w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w trakcie postępowania kontrolnego przeprowadzonego w P. - H. B., stwierdzono następujące nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodów:

kwota [...] zł na zakup alkoholu,

[...] zł na zakup perfum,

[...] zł na zakup baterii do kamery,

[...] zł (równowartość [...] DM) tytułem prowizji na rzecz niemieckiej firmy A.

W/w wydatki nie zostały uznane przez Inspektora za koszt uzyskania przychodu.

Odnośnie kwoty [...] zł organ stwierdził, że kontrolowana jednostka zawarła z firmą B. w dniu [...] umowę o współpracy ustanawiając ją generalnym przedstawicielem upoważnionym do wszystkich przedsięwzięć handlowych.

Zgodnie z umową B. zobowiązane było do:

badania rynków w celu pozyskania nowych klientów,

pośredniczenie w nawiązywaniu kontaktów handlowych,

sprawdzenie solidności i wypłacalności klientów A.

informowanie o sytuacji rynkowej w zakresie zbytu,

prowadzenie reklamy,

informowanie o konieczności udziału w targach w charakterze wystawcy.

Za wykonanie czynności objętych umową B. otrzymywało wynagrodzenie w wysokości 2 % obrotu A

W toku kontroli ustalono, że w badanym roku podatkowym A współpracował z niemiecką firmą C która posiada sieć handlową na terenie Niemiec, Austrii i Holandii. Jest to sieć, z którą A współpracował od początku swojej działalności tj. od roku [...] a więc przed podpisaniem w/w umowy. A przedłożył kontrolującym dokumenty, z których wynika, że B podjęło próbę pozyskania nowego klienta, ale jak wyjaśnił mąż podatniczki J. B. - przesłuchany w charakterze strony, do współpracy między kontrolowaną jednostką a tym podmiotem nie doszło.

Ponadto przedstawiono katalogi w języku niemieckim wyposażenia ogrodów, które są ogólnie dostępne w sklepach oferujących zawarty w nich asortyment do sprzedaży.

W/w dokumenty miały świadczyć o realizacji przez B umowy w zakresie pozyskiwania nowych klientów i zdobywania informacji na temat sytuacji rynkowej.

Kontrolujący nie odmówił wiarygodności tych dokumentów, jednak wypłacone prowizje dotyczyły sprzedaży do firmy C a nie stanowiły zapłaty za czynności wyżej omówione.

Z analizy dokumentów przedłożonych przez kontrolowaną jednostkę - korespondencji dotyczącej uzgodnień wzajemnych zobowiązań wynikało, że odbywały się one bezpośrednio między płatnikiem tj. C a kontrolowana jednostka, mimo, że podatnik podnosił, iż takie czynności wykonywała firma B .

Z dowodów księgowych dokumentujących poniesione wydatki wynika, że kontrolowana jednostka ponosiła koszty związane z pobytem przedstawicieli firmy C na rozmowach handlowych w miesiącu marcu, kwietniu i sierpniu.

W złożonych do protokołu zastrzeżeniach podatnik wniósł o uznanie kosztów prowizji na rzecz B podając jako uzasadnienie, iż cały osiągnięty przez kontrolowaną jednostkę przychód uzależniony jest od współpracy z B .

Tym wyjaśnieniom Inspektor nie dał wiary, gdyż nastąpił wprawdzie wartościowy wzrost sprzedaży w badanym roku w stosunku do roku poprzedniego jak również wprowadzono inny asortyment sprzedawanych wyrobów, ale firma B naliczyła prowizje od całej sprzedaży, a nie tylko od jej wzrostu lub przychodu ze sprzedaży nowego asortymentu.

Podatnik mimo, że kilkakrotnie był informowany o konieczności przedłożenia dowodów świadczących o działaniu B w zakresie negocjacji i innych działań z firmą C w imieniu kontrolowanej jednostki, takich dowodów nie przedłożył.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. i J. małż. B. wnieśli o jej uchylenie w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej w związku z nieuznaniem za koszt uzyskania przychodu kwoty [...] zł, stanowiącej wydatek poniesiony na wynagrodzenie dla niemieckiej firmy B A. R.-B..

Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz prawa procesowego - art. 122, 187 § 1 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżących przedstawili oni wystarczające dowody uzasadniające realizację umowy z [...] przez firmę niemiecką. Wypłacone wynagrodzenie spełniało wymogi określone przepisami o rachunkowości, przekazywane było zgodnie z obowiązującymi przepisami, w całości udokumentowane i udowodnione.

W trakcie kontroli nie zakwestionowano bardzo znacznego przyrostu przychodów, ale mimo to wskazywano na brak pisemnych dowodów obrazujących sposób i metody realizacji umowy przez firmę niemiecką.

Decyzją z dnia[...]Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Izba oceniła materiały przedłożone razem z odwołaniem. W ocenie organu przetłumaczone na język polski dodatkowe materiały nie potwierdziły powiązań firmy B z firma C . Są jedynie dowodem korespondencji prowadzonej między firmą H. B. a B.

Zdaniem organu poza sporządzonym przez firmę A zestawieniem asortymentowym sprzedaży w latach[...] , zawierającym jedynie nazwę towaru, jego ilość i procentowy udział oraz wartość sprzedaży, brak jest jakichkolwiek materiałów potwierdzających wykonanie spornych usług.

W skardze wniesionej do Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu H. B. zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 120, 122, 180 § 1, 187 § 1, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W ocenie skarżącej w wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na zasadność zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kwot prowizji wypłacanej z tytułu świadczonych usług marketingowych.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga okazała się bezzasadna.

Podstawą materialnoprawną decyzji wydanych w niniejszej sprawie był art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z zm.). Stanowił on, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Należy zwrócić uwagę na to, że użyty w tekście ustawy zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko te wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika, a więc mają charakter ostateczny i definitywny. Podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu, a to z kolei oznacza, iż spoczywa na nim obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania w sposób nie budzący wątpliwości faktu ich poniesienia.

Wydatki muszą być udokumentowane w formie określonej prawem (por. A. Gomułowicz, J. Małecki "Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Komentarz". Warszawa, 2002, str. 234).

Powołana ustawa ogólnie definiuje pojęcie kosztu uzyskania przychodów, stanowiąc, iż są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Oznacza to, że chodzi o koszty poniesione faktycznie w celu uzyskania przychodów.

Konieczne jest przy tym wskazanie bezpośredniego związku z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie wydatku ma, lub może mieć, bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. By konkretny wydatek można było zaliczyć do kosztu uzyskania przychodu, konieczne jest wykazanie przez podatnika, że ten wydatek był związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2000 r., sygn. I SA/Po 515/99, "Biuletyn Skarbowy" z 2001 r. nr 4, str. 19).

W niniejszej sprawie skarżąca powoływała się na fakt zawarcia umowy z dnia [...] i na okoliczność, że to właśnie realizacja tej umowy przyczyniła się do wzrostu sprzedaży prowadzonej przez nią firmy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że działania marketingowe mogą mieć różną formę, a ich wymierne skutki mogą zaistnieć w odległym czasie, to jednak zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów musi opierać się na konkretnych zdarzeniach, choćby przez wskazanie rodzaju podjętych działań.

Sam fakt zawarcia umowy i wypłaty wynagrodzenia (prowizji) oraz ogólne stwierdzenie, że zostały poszerzone kontakty handlowe - nie są dowodem na osiągnięcie przychodu nawet w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2003 r., sygn. SA/Sz 2487/02, opubl. "Przegląd Podatkowy" z 2004, nr 5, str. 53).

Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o tym, że kontrahent umowy [...] świadczył usługi marketingowe. Jak zauważył organ odwoławczy znajdujące się w aktach sprawy tłumaczenia korespondencji przesyłanej przez firmę B potwierdzają tylko fakt, iż taka korespondencja miała miejsce (k. 168-188). Nie można na jej podstawie stwierdzić czy i jakie działania marketingowe podejmowała firma niemiecka w celu realizacji wspomnianej umowy.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nie naruszając przepisów Ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

/-/K.Pawlicki /-/G.Gorzan /-/Wł.Zygmont

LF