Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1827/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Sędziowie (WSA, As. WSA Mirosława Kowalska, Bogusław Cieśla, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2004 r. sprawy ze skargi B. i M.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego . oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., po rozpatrzeniu wniosków B. i M.T. o zawieszenie postępowania w sprawie nakazu rozbiórki budynku magazynowego wybudowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w C., działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne, wszczęte wpływem tych wniosków.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiocie rozbiórki został złożony w toku postępowania odwoławczego w przedmiocie nakazu rozbiórki.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania inwestora od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. nakazującej rozbiórkę budynku magazynowego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 października 2001 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ka 2601/00 oddalił skargę na powyższą decyzję.

W tej sytuacji, w ocenie organu, wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji w przedmiocie rozbiórki, wniosek strony o zawieszenie postępowania, które zostało już zakończone, uznać należy za bezprzedmiotowy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania B. i M.T., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ administracji publicznej zobligowany jest umorzyć postępowanie w sprawie, jeśli z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe.

O bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 kpa decyduje brak przedmiotu postępowania, to jest konkretnej sprawy, w której organ władny jest rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach i obowiązkach indywidualnego podmiotu.

Wobec zakończenia postępowania w przedmiocie rozbiórki ostateczną decyzją administracyjną, zawieszenie postępowania w tej sprawie należy uznać za bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli B. i M. T. zarzucając, iż organy naruszyły zasady postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji w postępowaniu, które nie zostało podjęte przed wezwaniem strony do złożenia wniosków dowodowych, przed wezwaniem strony do zapoznania się z materiałem dowodowym. Nadto skarga zarzuca, iż organy pominęły w toku postępowania wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2002 r. nakazujący zawieszenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Prezydent Miasta [...] decyzja z dnia [...] grudnia 1997 r. nakazał inwestorom rozbiórkę budynku magazynowego położonego w C. przy ul. [...].

W toku postępowania odwoławczego B. i M. T. pismem z dnia 11.02.2000 r. wnieśli o zawieszenie postępowania, wobec śmierci dwu osób, będących stronami tegoż postępowania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2000 r. odmówił zawieszenia postępowania, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia inwestorów, postanowieniem z dnia [...] maja 2000 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Na skutek skargi na powyższe rozstrzygnięcie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 marca 2002 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1456/00, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji, wskazując na obligatoryjny charakter zawieszenia postępowania w sytuacji wystąpienia podstawy z art. 97 kpa.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] października 2000 r., po rozpatrzeniu odwołania B. i M. T., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę budynku magazynowego. Decyzja ta ma walor decyzji ostatecznej kończącej postępowanie w przedmiocie rozbiórki.

W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368) obowiązującej w dacie orzekania w sprawie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, a w aktach sprawy IV SA 1456/00 brak postanowienia Sądu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

W tej sytuacji organ odwoławczy miał prawo i obowiązek rozpatrzeć odwołanie inwestorów od decyzji organu I instancji nakazującej rozbiórkę.

W związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, organ zobligowany był do rozpatrzenia ponownie wniosku o zawieszenie postępowania, a wobec ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej rozbiórki przedmiotowego obiektu, prawidłowo uznał, iż postępowanie wpadkowe wywołane tym wnioskiem stało się bezprzedmiotowe. Dopóki bowiem orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę, funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie prowadzone w ramach tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe.

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uznać należy za bezzasadne. Po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2002 r. organ miał obowiązek rozpatrzeć wniosek skarżących o zawieszenie postępowania. Nie istniała więc konieczność wszczynania jakiegokolwiek nowego postępowania wymagającego zastosowania wymogów z art. 10 kpa.

Nie przywołanie w uzasadnieniu decyzji obu organów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni a28 marca 2002 r. można zakwalifikować, jako naruszenie art. 107 § 3 kpa, jednak pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Z tych względów skoro skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).