Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 170
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1287/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi G. B., W. P., A. M. i B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]", utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia "[...]" r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" r., nr "[...]", ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia: "Budowa farmy wiatrowej składającej się z do 13 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 30 MW, zlokalizowanej w rejonie miejscowości T. gmina P." na działkach znajdujących się w obrębie konturów zaznaczonych w Załączniku Nr 1 do uchwały Nr "[...]" Rady Gminy z dnia 27 października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania. Sąd uznał za niezasadne zarzuty podniesione przeciwko tym decyzjom, dotyczące naruszenia:

I. prawa materialnego:

1) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, dalej jako: "u.u.i.ś."), w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że wydanie decyzji bez stosownego wniosku nie stanowi wady o randze rażącego naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji;

2) art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., poprzez błędne przyjęcie, iż wydanie decyzji niezgodnie

z uzgodnieniem zawartym w postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" r., nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżący podnosili w tym względzie, że PPIS uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia dla 9 sztuk elektrowni. W decyzji zezwolono natomiast na farmę wiatrową obejmującą do 13 sztuk elektrowni. Inwestor zrealizował już 10, a więc bez wymaganego uzgodnienia;

3) art. 5, art. 33, art. 38 i art. 96 u.u.i.ś.

II. przepisów postępowania:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 156 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek stanowiska stwierdzającego brak podstaw do uchylenia decyzji Nr "[...]" Wójta Gminy oraz wybiórczej ocenie materiału dowodowego;

2) art. 7 i art. 8 w zw. z art. 156 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób wszechstronny i wyczerpujący;

3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 158 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji naruszającej zasady praworządności.

W motywach wyroku Sąd odniósł się do każdego z zarzutów. Wskazał, że weryfikowana decyzja Wójta Gminy nie została wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdził, że zarzut wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach niezgodnie z opinią inspektora sanitarnego nie mógł odnieść skutku. Wyjaśnił, że organ I instancji zrealizował obowiązek uzyskania wymaganych ustawą opinii i uzgodnień. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zajął stanowisko w formie opinii. Stanowisko to, jakkolwiek wymagane prawem i pomocne dla organu prowadzącego postępowanie główne, nie jest jednak dla tego organu wiążące w sprawie. Kończąc uzasadnienie, Sąd podał, że słusznie Kolegium nie dopatrzyło się, aby kontrolowana decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]" r. dotknięta była którąkolwiek z wad kwalifikowanych określonych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony w trybie instancyjnym i stał się prawomocny z dniem 10 kwietnia 2015 r.

Wnioskiem z dnia 29 czerwca 2018 r. W. P. (dalej jako: "skarżący") wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności wymienionej na wstępie decyzji tego organu z dnia 13 października 2014 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 16 czerwca 2014 r., w związku z rażącym naruszeniem prawa materialnego:

1. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 6 u.u.i.ś. z uwagi na to, że decyzję

w sprawie wydał organ niewłaściwy.

2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 i art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. z uwagi na to, że decyzja wydana została z pominięciem opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przedmiotowe decyzje Kolegium, odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy, wydane zostały bez właściwego zbadania, czy wystąpiły przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem skarżącego, Kolegium dopuściło, aby w obrocie prawnym funkcjonowały decyzje wydane przez organ niewłaściwy w sprawie i z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że działka nr "[...]" położona w obrębie W. stanowi teren zamknięty. Jest to teren kolejowy oznaczony symbolem TK, który wchodzi w zakres inwestycji. Podniósł, że w myśl art. 75 ust. 6 u.u.i.ś. w przypadku przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje dla całego przedsięwzięcia regionalny dyrektor ochrony środowiska. Dalej skarżący argumentował, że naruszenie z pkt 2 wniosku polega na wydaniu decyzji środowiskowej z pominięciem opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wyrażonej w postanowieniu z dnia "[...]" r., nr "[...]". Podkreślił, że organ ten uzgodnił w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z 9 sztuk elektrowni wiatrowych. Organ pierwszej instancji natomiast ustalił warunki realizacji przedsięwzięcia obejmującego 13 sztuk elektrowni wiatrowych. Inwestor zaś zrealizował budowę 10 sztuk elektrowni, a więc bez wymaganego uzgodnienia.

Postanowieniem z dnia "[...]" r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania, na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako: "k.p.a."). Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z tym unormowaniem organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Jako przyczynę odmowy wskazano wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1287/14, oddalający skargę na decyzję objętą wnioskiem. Kolegium wskazało, że granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej, która powinna być rozumiana w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. Zakresem rozpoznania sądu objęte są więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej. Oddalenie skargi na decyzję, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, jest równoznaczne z dokonaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceny, że nie wystąpiło w sprawie ani zwykłe, ani kwalifikowane naruszenie prawa. Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wydane w sprawie orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono

w prawomocnym orzeczeniu.

W ustawowym terminie skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. i art. 15 k.p.a. Zdaniem skarżącego, Kolegium nie wyjaśniło, dlaczego postępowanie nie może być wszczęte. Podniósł, że postępowanie wszczęte na skutek wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi odrębną przedmiotowo sprawę od postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zakres niniejszych postępowań nie jest ze sobą powiązany i o ile Sąd oraz inne organy wskazały, że nie doszło do naruszenie przepisów przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o tyle nigdzie nie zostało wskazane, że wydana decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana zgodnie z prawem i nie zawiera kwalifikowanych wad prawnych wskazanych we wniosku.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia "[...]"r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie z dnia "[...]" r. W uzasadnieniu Kolegium ponownie powołało się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. I OPS 6/09, wskazując, że zgodnie z tą uchwałą żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.). Kolegium wyjaśniło, że uchwała ta znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo że wydana została w oparciu o nieobowiązujący już przepis art.157 § 3 k.p.a., który stanowił, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Po nowelizacji k.p.a i uchyleniu art. 157 § 3 k.p.a., o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organy orzekają na zasadach ogólnych, określonych w art. 61 a § 1 k.p.a. Następnie Kolegium przytoczyło fragment uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie ze strony 15, podkreślając, że Sąd wskazał, iż decyzja Wójta Gminy nie była dotknięta którąkolwiek z wad kwalifikowanych określonych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., w tym również naruszeniem przepisów o właściwości. Sąd nie zastosował art. 145 § 1 p.p.s.a., uznał zatem, że zaskarżona decyzja Kolegium jest zgodna z prawem. Wydany wyrok zamyka organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny materii, co do której wiążąco wypowiedział się sąd. Na marginesie Kolegium zauważyło, że z przekazanej przez organ I instancji dokumentacji, w tym dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego, wynika, że planowana inwestycja nie będzie zlokalizowana na działce nr "[...]", obręb W.

W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący wniósł o uchylenie obu postanowień

w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, zarzucając im naruszenie:

1. art. 61 a § 1 k.p.a., polegające na zastosowaniu tego przepisu

w sytuacji, w której nie wystąpiły inne uzasadnione przyczyny w rozumieniu tego przepisu;

2. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust 6 u.u.i.ś., bowiem decyzje wydał organ niewłaściwy w sprawie, z uwagi na fakt, że organem uprawnionym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia,

w przypadku przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym, jest regionalny dyrektor ochrony środowiska;

3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 i 77 ust. 1 u.u.i.ś., polegające na tym, że decyzja została wydana z pominięciem opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie ustaleń dotyczących kabla światłowodowego przebiegającego przez działkę nr "[...]" obręb W. gm. P.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył dotychczas podnoszone argumenty. Uzasadniając zarzut z pkt 4, skarżący nie zgodził się z ustaleniem Kolegium, że planowana inwestycja nie będzie zlokalizowana na działce nr "[...]". Wskazał, że organem orzekającym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji zlokalizowanej na działce nr "[...]" był Wojewoda, bowiem działka ta stanowi teren zamknięty. Skarżący wyraził niezrozumienie, dlaczego w praworządnym państwie możliwa jest sytuacja, w której jeden organ - Wojewoda, orzekając w przedmiocie pozwolenia na budowę - respektuje przepisy odnośnie do wyznaczenia terenów zamkniętych, a drugi organ orzekający w sprawie uwarunkowań środowiskowych

w odniesieniu do tej samej inwestycji, twierdzi zupełnie odmiennie, że inwestycja nie przebiega przez tereny zamknięte. Zauważył, że inna strona postępowania – G. B., wielokrotnie podnosił przed Kolegium, że inwestycja przebiega przez tereny zamknięte (m.in. w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r.).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na całkowitym pominięciu ustaleń dotyczących kabla światłowodowego, przebiegającego przez działkę nr "[...]", Kolegium wskazało, że faktem jest, iż Wojewoda decyzją z dnia "[...]" r. zatwierdził projekt budowlany dla inwestycji polegającej na: "Budowie skrzyżowania linii kablowej SN-30kV i kabla światłowodowego w km 70, 250 linii kolejowej nr "[...]", na działce nr "[...]", obr. W. Wyjaśniono, że zarówno z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) nie wynika, aby przedsięwzięcie polegające na realizacji linii kablowej SN- 30 kV i kabla światłowodowego wymagało sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, w konsekwencji zaś uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium zaznaczyło, że decyzja nr "[...]" określała środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację 13 elektrowni na działkach w obrębie W. nr: "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami

i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce

w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "jakichkolwiek innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Treść art. 61a § 1 k.p.a. co do drugiej przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania wskazuje, że jest ona nieprecyzyjna i bardzo ogólna. Jednak chodzi tu o przyczyny przedmiotowe, które uniemożliwiają załatwienie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest tożsamo uregulowana, jak instytucja odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Na gruncie obu uregulowań prawnych prezentowane są poglądy, że inne przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte, mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o treści żądania w trybie postępowania administracyjnego; 2) sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie; 3) sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja; 4) dotyczy żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji (postanowienia) a wymaga innej formy działania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, s. 740-743; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 12, Wyd. C.H. Beck 2012, s. 297-298;

W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ZNSA 2011, nr 4, s. 14-15, por. też wyrok NSA z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 735/12).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 735/12 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśnił ponadto, że użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte", wskazuje, że przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania),

a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. musi być więc oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Przez to postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania stanowi jedynie formalne rozstrzygnięcie stwierdzające zaistnienie trwałej przeszkody do procedowania.

W rozpoznawanej sprawie za taką przeszkodę należy uznać przytoczony na wstępie prawomocny wyrok tutejszego Sądu z dnia 3 lutego 2015 r., który oddalił skargę m.in. skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia "[...]" r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody dla budowy farmy wiatrowej składającej się z do 13 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 30 MW, zlokalizowanej w rejonie miejscowości T. gmina P., na działkach znajdujących się w obrębie konturów zaznaczonych w "Załączniku Nr 1 do uchwały Nr "[...]" Rady Gminy z dnia 27 października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania.

W orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, który skład orzekający podziela, że oddalenie przez sąd administracyjny skargi na decyzję, zamyka organom administracji możliwość uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego wobec tej decyzji, w zakresie będącym już przedmiotem rozstrzygnięcia (por. wyroki: NSA z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 578/16, z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2793/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym wymaga ustalenia, czy okoliczności zgłoszone we wniosku o wszczęcie trybu nadzwyczajnego były już przedmiotem oceny Sądu w wydanym prawomocnym rozstrzygnięciu. W rozpatrywanym przypadku skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia "[...]" r. z dwóch powodów. Po pierwsze zarzucił, że wydając tę decyzję Kolegium nie zbadało prawidłowo decyzji Wójta Gminy i pominęło, że decyzja ta dotyczy terenów zamkniętych, a więc wydana została z naruszeniem właściwości rzeczowej (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Po drugie wskazał, że decyzja Wójta Gminy wydana została z pominięciem opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Analiza przedłożonych Sądowi akt administracyjnych postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy, jak i postępowania zakończonego odmową stwierdzenia nieważności oraz analiza akt sądowych w sprawie sygn. akt II SA/Ol 1287/14, przekonuje, że okoliczności te były już przedmiotem rozważań Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i tutejszego Sądu, i zostały prawomocnie rozstrzygnięte wyrokiem oddalającym skargę.

W toku postępowania nieważnościowego w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. (załączonym również do akt sądowych w sprawie II SA/Ol 1287/14 - k.99) jedna ze stron tego postępowania, jak sam przyznał w skardze skarżący, podnosiła, że działka nr "[...]" stanowi tory kolejowe, które rozdzielają zespół projektowanych elektrowni wiatrowych. Zarzucono wówczas, że w decyzji Wójta Gminy nr "[...]" brak jest uwarunkowań i rozwiązań dla działki nr "[...]". Ponadto skarżący podnosił odrębnie brak uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym budowy 13 elektrowni wiatrowych. Wskazywał, że organ ten zaopiniował tylko 9 elektrowni.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 13 października 2014 r., objętej niniejszym wnioskiem o stwierdzenie nieważności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że inwestycja dotyczy działek nr "[...]". W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podało, że podnoszone przez skarżących zarzuty nie wyczerpują przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności Kolegium stwierdziło, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydał właściwy organ, na podstawie właściwych i obowiązujących przepisów. Kolegium wskazało, że nie można uznać za rażące naruszenie prawa - braku wymaganego uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w zakresie 13 sztuk elektrowni. Przyznało, że PPIS uzgodnił 9 sztuk elektrowni wiatrowych. Jednak decyzja określa liczbę elektrowni "do 13 sztuk". Taką też liczbę uzgodnił Starosta.

Powyższe przekonuje, że Kolegium rozważyło już podnoszone obecnie zarzuty. W szczególności Kolegium miało na uwadze, że sygnalizowana działka nr "[...]" w obrębie Wysoka nie była objęta weryfikowaną decyzją Wójta Gminy, co podkreślano w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. Z akt sprawy wynika bezspornie, że decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dotyczy tylko elektrowni wiatrowych bez infrastruktury towarzyszącej. W aktach administracyjnych postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody znajduje się kopia załącznika graficznego nr 1 do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - mapa w skali 1:2000, określająca tereny przeznaczone pod farmę wiatrową. Z załącznika tego wynika jednoznacznie, że teren, na którym dopuszczono lokalizację elektrowni wiatrowych nie wkracza w ogóle na tereny kolejowe oznaczone symbolem KK. W załączonej do wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań - karcie informacyjnej przedsięwzięcia inwestor podał, że lokalizacja elektrowni wiatrowych uwzględnia zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych w odległości mniejszej niż 120 m od krawężnika drogi lokalnej i od osi toru kolejowego. Ze znajdujących się w aktach map wynika bezspornie, że żadna

z projektowanych elektrowni nie została przewidziana do realizacji na terenie zamkniętym. Podnoszona przez skarżącego kwestia budowy sieci elektrycznej, przebiegającej przez działkę nr "[...]" nie była w ogóle przedmiotem tej decyzji. Kolegium wskazało konkretnie, jakich działek dotyczy decyzja w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Żadna z nich nie stanowi terenu zamkniętego. Dlatego nie budziła wątpliwości właściwość rzeczowa i miejscowa Wójta Gminy do wydania spornej decyzji. Kolegium wprost wskazało, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydał właściwy organ. Z oceną tą zgodził się WSA w Olsztynie, co wynika jednoznacznie z treści cytowanego uzasadnienia (str. 15). Sąd potwierdził, że decyzja Wójta Gminy nie jest dotknięta którąkolwiek z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd wyjaśnił też dlaczego nie uwzględnił zarzutu zaopiniowania 9, a nie 13 elektrowni wiatrowych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Tym samym kwestie, z powodu których skarżący domaga się wszczęcia postępowania nieważnościowego wobec decyzji wydanych w trybie nadzwyczajnym, należy uznać za już prawomocnie rozstrzygnięte z mocy art. 170 p.p.s.a., co uzasadniało wydanie zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wobec przedmiotowego wniosku.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.