Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1077/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp.k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zjazd z drogi publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. znak [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. "A" Sp. z o.o. z K. zwróciła się do Prezydenta Miasta B. - Miejskiego Zarządu Dróg z wnioskiem o wydanie zgody na lokalizację nowego zjazdu z drogi gminnej ulicy [...] (dz. nr 1) do nieruchomości położonej na działce o numerze geodezyjnym 2 położonej w B. przy ulicy [...].

Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w B. pismem z dnia 11 maja 2018 r. wezwał wnioskującą Spółkę o uzupełnienie złożonego wniosku poprzez dostarczenie wymienionych dokumentów, a po otrzymaniu pisma wnioskującej z dnia 1 czerwca 2018 r. polemizującego z wcześniejszym wezwaniem, decyzją z dnia [...], działając w imieniu Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.) oraz w uwzględnieniu uchwały Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg publicznych gminnych w B. umorzył postępowanie. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż powołanie w podstawie prawnej uchwały o zaliczeniu do dróg publicznych nie jest zasadne, gdyż przedmiotowa uchwała jest wadliwa. Działka nr 1 znajduje się bowiem z użytkowaniu wieczystym osoby prawnej. Z tego powodu w ocenie organu nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku i wydanie wnioskowanego zezwolenia na zjazd z nieruchomości, na której urządzona jest droga de facto mająca status drogi wewnętrznej.

Organ wyjaśnił dalej iż podejmowano próby nabycia na własność Gminy wymienionej działki, ale do chwili obecnej bezskutecznie. Z uwagi na istniejące uwarunkowania prawne, nie jest możliwe twierdzenie, że ulica [...], na odcinku którym strona wnioskuje o zjazd, jest drogą publiczną.

Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym wskazuje się uchwała o zaliczeniu drogi do dróg publicznych powinna być poprzedzona czynnościami zmierzającymi do przejęcia własność drogi przez podmiot publicznoprawny, a droga nie może być własnością osób fizycznych czy niepublicznych osób prawnych oraz odwołując się do treści art. 140 Kodeksu cywilnego organ stwierdził brak możliwości rozpatrzenia wniosku o zezwolenie na lokalizację zjazdu.

W związku z tym, wobec tego iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł jak w sentencji. Niezależenie od powyższego dodał, ze gdyby ulica [...] posiadała uregulowany stan prawny, to konieczne byłoby dostosowanie jej parametrów do przenoszenia dodatkowego obciążenie ruchem związanego z funkcjonowaniem planowanego obiektu.

Odwołanie od powyższej decyzji tej wniosła wnioskującą, wnosząc o orzeczenie zgodne ze złożonym wnioskiem. Złożyła równocześnie ponaglenie dotyczące wniosku o wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu z ulicy [...] na działkę odwołującej.

W uzasadnieniu podniosła, że ulica [...] jest niewątpliwie drogą publiczną, co wynika z uchwały Rady Miejskiej w B. Dalej przywołała dotychczasowe działania organów w sprawie, podkreślając udzielnie pozwolenia na budowę zespołu handlowo- usługowego "B", która to decyzja została przeniesiona na obecnego inwestora. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg postanowieniem z dnia [...] wyraził zgodę na włączenie planowanej zabudowy centrum handlowego do ruchu, pod wskazanymi warunkami, w tym m.in. budowę ronda i poszerzenie ulicy [...]j.

Obecny inwestor zamierza dokonać kolejnej zmiany udzielonego pozwolenia na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego w zakresie zagospodarowania terenu z wykorzystaniem uprzednio zaprojektowanych i zatwierdzonych uwarunkowań komunikacyjnych tj. poprzez zjazdy z ronda (w ramach wydanej decyzji ZRID) i poprzez zaprojektowane zjazdy z ulicy [...]. W ocenie odwołującej się Spółki obecna decyzja o umorzeniu postępowania jest sprzeczna z wydanym przez ten sam organ postanowieniem z dnia [...], którym zezwolono na włączenie planowanej inwestycji do ulicy [...].

Obecne stanowisko organu uniemożliwia inwestorowi zaplanowanej inwestycji.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i odmówił zgody na realizację zjazdu publicznego z ulicy [...] (dz. Nr 1) na działkę nr 2 obręb [...] w B. W podstawie prawnej decyzji przywołano art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 pkt 8, art. 7, art. 10, art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1a i art. 29 ust. 1, ust. 3 pkt 1a i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 1 ust. 1 poz. 25 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, zgadzając się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji o wadliwości przywołanej powyżej uchwały w części zaliczającej ulicę [...] do dróg publicznych, wobec nieuregulowanego stanu prawnego - stanu własnościowego działki nr 1. Podkreśliło, że orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie jest jednoznaczne i jednolite.

Jednak dostrzegając wadliwość przepisów miejscowych Kolegium nadal pozostaje nimi związane, czyli ulica [...] jest drogą gminną, a stąd sprawa z wniosku odwołującej się Spółki nie jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i należy załatwić ją co do istoty. Nie prowadzi to jednak wprost do wydania zgody na zjazd w proponowanej formie. Zdaniem organu wydanie zgody na zjazd o statusie ułomnym - z powodu braku właściwego uregulowania spraw własnościowych i to bez zgody użytkownika wieczystego prowadziłoby do wydania decyzji niewykonalnej. Wskazało w tym miejscu na zapis art. 29 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, który odsyła do ustawy Prawo budowlane, które z kolei wymaga uzyskania zgody właściciela lub użytkownika (wieczystego) terenu, a art. 29 ust. 3 pkt 2 tej ustawy przewiduje zgodę "zarządcy drogi" na wykonywanie robót w pasie drogowym. W tych okolicznościach sprawy udzielnie takiej zgody, nawet za aprobatą użytkownika wieczystego byłaby prawnie wątpliwa. Nadto każde dodatkowo obciążenie ruchem ulicy [...] może skutkować koniecznością jej mniejszej lub większej przebudowy. W ocenie organu właściwe byłoby więc odczekanie na uregulowanie spraw własnościowych względnie pozbawienie ulicy [...] statusu drogi publicznej.

Pismem z dnia 9 listopada 2018 r., reprezentowana przez pełnomocnika, "A" Sp. z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 29 ust. 1 i art. 29 ust. 3 pkt 1 lit.a i lit.b ustawy o drogach publicznych, które miało wpływ na wynik postępowania poprzez błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że niewykonalność decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu w rozumieniu normy wynikającej z przywołanych przepisów ma charakter subiektywny i zachodzi w sytuacji, gdy wykonanie decyzji uzależnione jest od uzyskania przez wnioskodawcę w przyszłości, potrzebnych do realizacji inwestycji zezwoleń organów lub zgód osób trzecich, podczas gdy prawidłowa wykładania prowadzi do wniosku, że o niewykonalności decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu w rozumieniu tej normy można mówić wyłącznie gdy ma charakter obiektywny i jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Same potencjalne trudności, choćby poważne, nie stanowią o niewykonalności decyzji.

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 3 pkt 1 lit.a i lit.b cytowanej ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że elementami hipotezy wnikającej z przywołanych przepisów, których spełnienie warunkuje wydanie decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu stanowią:

- czy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości przylegających do drogi będzie w stanie dokonać czynności wymaganych przepisami ustawy Prawo budowlane na etapie realizacji inwestycji,

- czy zgodne z prawem będzie zezwolenie zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym, które ma zostać wydane na etapie poprzedzającym rozpoczęcie robót budowlanych

i w konsekwencji przyjęcie, że przywołana norma daje organowi uprawnienie do wydania decyzji o odmowie lokalizacji zjazdu w oparciu o oceny dokonane przez organ w tym zakresie, podczas gdy prawidłowa wykładania tej normy prowadzi do wniosku, że nie daje ona organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o zezwolenie na lokalizację zjazdu, uprawnienia do dokonywania oceny czy inwestor będzie w stanie dokonać czynności wymaganych przepisami ustawy Prawo budowlane sprzed przystąpieniem do realizacji inwestycji.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione powyżej zarzuty. Zgadzając się z twierdzeniem Kolegium, iż postępowanie w sprawie nie nosiło znamion bezprzedmiotowości skarżąca podkreśliła wadliwość zaskarżonej decyzji.

W pierwszym rzędzie podniosła, że nie można mówić w niniejszej sprawie o niewykonalności wnioskowanej decyzji. Dokonane przez Kolegium wykładnia pojęcia niewykonalność jest wadliwa i błędna. Podkreśliła, że pojęcie niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się do niewykonalności faktycznej i prawnej, która istnieje w dniu wydania decyzji i ma charakter trwały - nieusuwalny cały czas.

Skarżąca zaakcentowała, że na wadliwość tej decyzji wskazuje także jednoznaczne porównanie treści art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, który wymienia uwarunkowania techniczne, jako okoliczności mogące uzasadniać odmowę lokalizacji. W ocenie skarżącej odmowa lokalizacji nie może wynikać z powodów wskazanych przez Kolegium. Nadto art. 29 ust. 5 tej ustawy przewiduje wygaśnięcie decyzji w ciągu 3 lat od jej wydania, gdy inwestorowi nie uda się w tym czasie wybudować zjazdu, co może nastąpić z rożnych powodów, m.in. gdy nie uda się spełnić wymogów Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, iż nie jest możliwe wykonanie przedmiotowych zjazdów bez przebudowy ulicy [...], na której już obecnie tworzą się "korki". .

Na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację, podkreślając, iż odmowa wydania wnioskowanej decyzji oparta jest na błędnej wykładni pojęcia niewykonalności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać uwzględniona. Zdaniem Sądu podjęte w sprawie decyzje wydane zostały bowiem z naruszeniem przepisów ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2068) poprzez ich niewłaściwą interpretację.

Wskazać w tym miejscu należy, że niniejsza sprawa dotyczy lokalizacji zjazdu publicznego ulicy [...] - działki drogowej nr 1 na działkę nr 2 w obrębie [...]. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na lokalizację tego zjazdu.

Z uwagi na przedmiot postępowania zastosowanie w sprawie znajdował art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2, który przewiduje budowę lub przebudowę zjazdów dotychczasowych w przypadku budowy lub przebudowy drogi przez zarządcę drogi.

Przepisy wymienionej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Wymogi te zostały zróżnicowane w zależności od rodzaju projektowanego zjazdu, miejsca usytuowania czy też rodzaju drogi publicznej z jaką projektowany zjazd miałby łączyć nieruchomość przyległą do drogi.

Z powyższego wynika, że podstawę wydania decyzji odmownej stanowi art. 29 ust. 4 cytowanej ustawy o drogach publicznych. Organ może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację lub przebudowę/ rozbudowę zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakimi odpowiadać powinny drogi publiczne.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, iż zasadnie organ drugiej instancji uznał, iż umorzenie postępowania administracyjnego następuje w przypadku gdy mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, a więc z sytuacją gdy brak jest któregoś z podmiotowych lub przedmiotowych elementów materialnego stosunku prawnego. W takim przypadku, nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, brak jest możliwości i podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Prawidłowo przy tym Kolegium uznało, że w warunkach niniejszej sprawy nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Wbrew bowiem stanowisku wyrażonemu przez Prezydenta Miasta B., ulica [...], pomimo niewątpliwej wadliwości uchwały Rady Miasta B. nr [...] z dnia [...] w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg publicznych gminnych w B., ale jednocześnie jej dalszego obowiązywania, nadal pozostaje drogą gminną, czyli drogą publiczną.

Nie można jednak uznać za zasadą dalszej argumentacji tego organu w kwestii odmowy wydania zgody na lokalizację zjazdu publicznej z ulicy [...]. Jak stwierdzono powyżej podstawy wydania decyzji odmownej należy upatrywać bowiem w ust. 4 cytowanej przepisu a nie w jego ust. 3. Trudno bowiem zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wydanie decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzić będzie do wydania decyzji niewykonalnej. Zasadnie skarżąca stwierdziła, że niewykonalność, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się do niewykonalności faktycznej i prawnej, która istnieje w dniu wydania decyzji i ma charakter obiektywny i trwały - nieusuwalny przez cały czas. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1365/07 "o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wtedy, gdy czynności składające się na treść obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne (...) nie stanowią o niewykonalności obowiązku". W niniejszej sprawie brak uregulowania stosunków własnościowych dotyczących działki nr 1 nie może stanowić i przesądzać o niewykonalności decyzji.

Zasadnie przy tym skarżąca podniosła, że wskazane przez organ odwoławczy naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, z których to zapisów wynika, że w zezwoleniu na lokalizację zjazdu zamieszcza się pouczenie o obowiązkach przed rozpoczęciem robót budowlanych - tj. dokonania czynności wymaganych przepisami Prawa budowlanego oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym, przywołane zostały przez ten organ przynajmniej przedwcześnie. Przepisy te nie dają organowi uprawnienia do oceniania już na etapie wydawania zezwolenia na lokalizację zjazdu wskazanych zagadnień. Prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane to kwestia rozpatrywana w kolejnej fazie procesu inwestycyjnego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nie można przy tym wykluczyć już na obecnym etapie, że inwestor nie będzie takiego prawa posiadał występując o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu. Także przyszła zgoda zarządcy drogi na wykonywanie robót w pasie drogowym może być rozpatrywana dopiero w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, w tym także, czy jej udzielenie będzie zgodne z prawem.

Powyższa argumentacja zostaje niejako potwierdzona treścią art. ust. 5 cytowanego przepisu ustawy, który przewiduje wygaśnięcie decyzji o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę w ciągu 3 lat od jej wydania, gdy inwestorowi nie uda się w tym czasie wybudować zjazdu. Nastąpić to może z rożnych powodów, m.in. gdy nie uda się spełnić wymogów Prawa budowlanego

Reasumując należy podkreślić, ż naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99). Chociaż przepisy ustawy o drogach publicznych nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu, to uwzględniając treść art. 29 ust. 4 cytowanej ustawy, trzeba przyjąć, że wydanie decyzji o udzieleniu bądź odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu następuje na podstawie analizy aktualnej organizacji ruchu drogowego na drodze objętej postępowaniem przy uwzględnieniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wymogów technicznych wynikających z warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi publiczne i usytuowanie wskazane w wymienionym powyżej rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 r. W tym zakresie organy orzekające w sprawie nie poczyniły żadnych ustaleń, enigmatycznie stwierdzając, że "konieczne jest bowiem przystosowanie parametrów ulicy [...] do przenoszenia dodatkowego obciążenia ruchem związanego z funkcjonowaniem planowanego obiektu" - organ pierwszej instancji, czy stwierdzając, że "każde dodatkowe obciążenie ruchem ulicy [...] może skutkować koniecznością jej mniejszej lub większej przebudowy..." - organ drugiej instancji.

W tych okolicznościach sprawy stwierdzić więc należy, że organy orzekające w sprawie naruszyły także przepisy procedury administracyjnej - tj. art. 7, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, rozstrzygając sprawę w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Dodatkowo należy podnieść, że w żaden sposób nie odniesiono się też do argumentacji strony skarżącej dotyczącej całego procesu inwestycyjnego prowadzonego przez skarżącą Spółkę, w tym w szczególności nie zajęto stanowiska w zakresie postanowienia nr [...] z dnia [...]. Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, którym wyrażono zgodę na włączenie planowanej zabudowy centrum handlowego "B". W szczególności brak jest wiedzy, czy pozostaje ono nadal w obrocie wobec zmiany inwestora. Z drugiej zaś strony, skoro Skarżącej Spółce udzielono pozwolenia na budowę centrum handlowego, to uwagi organu wymaga w takich okolicznościach możliwość skomunikowania tej inwestycji. W myśl art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa.

W konsekwencji, w myśl powyższych uwag, zaskarżone decyzje należy uznać za naruszające przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i stąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach obejmujących wpis od skargi (200,00 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (480,00 zł) orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 cytowanej ustawy, a także a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.jedn. Dz.U. 2015 r. poz. 1800).