Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 71/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 9a ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2015 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. J., zwana dalej "stroną", "podatniczką" lub "skarżącą", wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., zwanego dalej "organem odwoławczym", z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie [...] zł Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie oparł na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), określanej dalej skrótem "O.p." oraz przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj.: Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.), zwanej dalej "u.p.d.o.f." lub "ustawą podatkową", powołanych w uzasadnieniu prawnym decyzji.

Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W 2011 r. K. K. (obecnie J.) prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą A K. K. w K. przy ul. [...]. Przedmiotem działalności był import z Chin i dystrybucja na terenie kraju materiałów uszczelniających. Przychody uzyskane z tytułu tej działalności gospodarczej podatniczka opodatkowała w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym", składając za 2011 r. zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ pierwszej instancji uznał, że strona nie dokonała skutecznie, tj. w sposób określony w przepisach prawnych wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W związku z powyższym dochody uzyskane przez podatniczkę z tytułu wskazanej działalności gospodarczej opodatkował na zasadach określonych w ustawie podatkowej; decyzją z dnia [...]r. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 4 marca 2011 r. do Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wpłynął wniosek EDG-1 o wpis do ewidencji działalności gospodarczej K. J.(nazwisko rodowe K.), zam. [...]K., ul. [...]. Z treści tego dokumentu wynikało, iż z dniem 1 marca 2011 r. podatniczka rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą A K. K., polegającej na imporcie z Chińskiej Republiki Ludowej towarów oraz ich dystrybucji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie - w pozycji 26 ,,rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej" - wskazano "inne ewidencje ryczałt". W tym samym dniu wpłynęło także zaświadczenie Prezydenta Miasta K. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z treści którego wynika, iż w dniu 1 marca 2011 r. pod nr [...] dokonano wpisu działalności gospodarczej prowadzonej od dnia 1 marca 2011 r. przez podatniczkę. Dalej podał, że podatniczka nie złożyła oświadczenia o wyborze formy opodatkowania bądź innego dokumentu, z treści którego wynikałby wybór sposobu opodatkowania, a pierwsza faktura o numerze [...] (dokumentująca dokonaną sprzedaż) została wystawiona w dniu 13 lipca 2011 r.

Organ pierwszej instancji stwierdził, iż złożenie przez podatniczkę wniosku EDG-1 o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, w którym to wniosku w poz. 26 "rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej" wpisała "inne ewidencje ryczałt" nie spowodowało wyboru formy opodatkowania. Taki tryb postępowania umożliwiło dopiero znowelizowanie art. 25 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, który to przepis wszedł w życie w dniu 1 lipca 2011 r. Natomiast w dacie rozpoczęcia przez podatniczkę prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej dla skutecznego wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, należało zastosować się do regulacji wynikających z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, czego strona nie uczyniła.

Organ pierwszej instancji powołał się również na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Znak: [...] wydaną z wniosku strony o interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie skuteczności wyboru przez nią opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2011 r. w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, z której wynika, że sposobu wypełnienia przez podatniczkę formularza EDG-1 nie sposób uznać za prawnie skuteczny wybór formy opodatkowania prowadzonej w 2011 r. pozarolniczej działalności gospodarczej; zważywszy, iż obowiązujące do dnia 30 czerwca 2011 r. przepisy prawa nie przewidywały takiej możliwości. Kolejno podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/G1 87/13 oddalił skargę na tę interpretację podatkową.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. podatniczka zarzuciła:

1. brak zastosowania art. 25 ust. 5 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie nowelizacji tej ustawy, wprowadzonej ustawą z dnia 13 maja 2011 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 131, poz. 764 – dalej: ustawa nowelizująca) - tj. od 1 lipca 2011 r., czego skutkiem było nieprawidłowe przyjęcie przez że dokonanie przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej (złożonym przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 13 maja 2011 r.), odręcznego dopisku "ryczałt" nie mogło stanowić skutecznego wyboru formy opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne,

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 28 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2011 r., stanowiącą skutek nieprawidłowego przyjęcia, że dokonanie przez stronę, we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej (złożonym przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 13 maja 2011 r.), odręcznego dopisku "ryczałt" nie może stanowić prawidłowego wyboru formy opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne,

3. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1 i ust.1aw zw. z art. 9a ust. 6, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2, art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. oraz art. 21 § 3 O.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo że nie istniały podstawy do jej wydania,

4. naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Wnosiła o uchylenie tej decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdził, że istota sporu sprowadza się do oceny czy strona, składając w dniu 28 lutego 2011 r. w Urzędzie Miasta K. wniosek o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej EDG - 1, w którym w poz. 12 i poz. 10 wskazała, iż z dniem 1 marca 2011 r. rozpoczyna działalność gospodarczą pod firmą A K. K. oraz w poz. 26 pkt 3 jako rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej wskazała inne ewidencje z odręcznym dopiskiem "ryczałt" dokonała skutecznie, tj. zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wyboru opodatkowania przychodów uzyskanych z tej działalności w 2011 r. w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Kopia powyższego wniosku wpłynęła do organu pierwszej instancji w dniu 4 marca 2011 r.

Oceniając powyższą okoliczność wskazał na treść: art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r. oraz art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r .

Organ odwoławczy podkreślił, że możliwości wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych poprzez zaznaczenie odpowiedniej pozycji formularza o wpis do CEIDG do dnia 30 czerwca 2011 r. nie przewidywały również przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej: u.s.d.g.), przytaczając art. 25 ust. 5 tej ustawy - określający jakie żądania były integralną częścią wniosku o wpis do CEIDG.

Organ akcentował, że z powołanych przepisów wynika, iż w dacie złożenia przez podatniczkę wniosku o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej EDG-1, tj. w dniu 28 lutego 2011 r. zasady wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych regulował art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Dla skutecznego dokonania wyboru opodatkowania w formie ryczałtu konieczne było złożenie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego oświadczenia o wyborze tej formy opodatkowania w terminach określonych w przepisie prawa. Nie znana była natomiast ówcześnie obowiązującym przepisom możliwość wyboru opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych poprzez zakreślenie odpowiedniej pozycji formularza o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej EDG-1. Pozycja 26 ww. formularza służyła wyłącznie do wskazania rodzaju prowadzonej dokumentacji rachunkowej.

Mając powyższe na względzie stwierdził, iż opisanego sposobu wypełnienia przez podatniczkę formularza EDG-1 nie można uznać za skuteczny wybór formy opodatkowania prowadzonej w 2011 r. działalności gospodarczej, z uwagi na to, iż obowiązujące do dnia 30 czerwca 2011 r. przepisy prawa nie przewidywały takiej możliwości.

Podkreślił, że możliwość wyboru formy opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej poprzez złożenie wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) została wprowadzona dopiero od dnia 1 lipca 2011 r., z którą to datą ustawą nowelizującą zmieniono ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawę o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Następnie przytoczył treść art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2011 r. oraz art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2011 r. Wskazał, że stosownie do art. 25 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. u.s.d.g., w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2011 r., integralną częścią wniosku o wpis do CEIDG jest żądanie przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przedsiębiorcę formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych albo wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej.

Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że podatniczka w 2011 r. nie dokonała skutecznie wyboru opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Organ odwoławczy nie podzielił również argumentacji podatniczki, że skoro pierwszy przychód z działalności gospodarczej osiągnęła w dniu 13 lipca 2011 r., a zatem już po zmianie dokonanej ustawą z dnia 13 maja 2011 r. i organ pierwszej instancji posiadał już wniosek EDG-1, z którego treści wiedział o dokonanym przez nią "wyborze" opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej w formie ryczałtu przed uzyskaniem pierwszego przychodu z tej działalności, to dokonany przez podatniczkę wybór formy opodatkowania należało uznać za dokonany w sposób prawidłowy i prawnie dopuszczalny.

Stwierdził, że mając na uwadze okoliczność, że we wniosku złożonym w dniu 28 lutego 2011 r., jako datę rozpoczęcia działalności gospodarczej podatniczka wskazała dzień 1 marca 2011 r., a także to, że poza spornym "oświadczeniem" w postaci dopisku do poz. 26 "ryczałt" nie złożyła żadnego innego oświadczenia, nie można przyjąć, że w dniu 13 lipca 2011 r. organ pierwszej instancji był w posiadaniu złożonej zgodnie z obowiązującym prawem informacji (oświadczenia) o wyborze przez stronę formy opodatkowania. Organ pierwszej instancji mając "oświadczenie" podatniczki zawarte we wniosku EDG-1, ale ze wskazaniem na datę rozpoczęcia działalności gospodarczej z dniem 1 marca 2011 r. nie mógł przyjąć, że taka adnotacja zastępuje przewidziane prawem na ten dzień odrębne oświadczenie. W dacie złożenia przez podatniczkę spornego "oświadczenia" obowiązujące przepisy prawa nakazywały bowiem złożenie - w celu wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych - odrębnego oświadczenia i nie znana była ówcześnie obowiązującemu prawu procedura informowania organu podatkowego o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych we wniosku EDG-1, a zatem nie można przyjąć, iż ww. oświadczenie miałoby wywrzeć skutek po zmianie przepisów z dniem 1 lipca 2011 r. i do tego bez żadnych działań ze strony podatniczki.

Organ odwoławczy podkreślił, że nie można uznać, że "oświadczenie" zawarte we wniosku EDG-1, które zgodnie z prawem można było złożyć dopiero po nowelizacji przepisów obowiązujących od dnia 1 lipca 2011 r. odnosi swój skutek tylko dlatego, że podatniczka pierwszy przychód uzyskała 13 lipca 2011 r., przy czym bezsporne jest, że żadnego innego oświadczenia co do wyboru formy opodatkowania podatniczka nie złożyła.

Wskazał, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że podatniczka nie złożyła właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego prawidłowego oświadczenia o wyborze tej formy opodatkowania ani na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r., ani na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2011 r. Tym samym nie dokonała skutecznie wyboru tej formy opodatkowania. Dokonanie przez podatniczkę we wniosku o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej EDG-1 (złożonym przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 13 maja 2011 r.) odręcznego dopisku "ryczałt" nie może stanowić prawidłowego wyboru formy opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Odręczny dopisek "ryczałt" przy poz. 26 na druku EDG-1 nie mógł bowiem w realiach przedmiotowej sprawy zastąpić przewidzianego przez prawo stosownego oświadczenia co do wyboru formy opodatkowania w postaci ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Mając powyższe na względzie oraz stwierdzając, że nie doszło do zarzuconych w odwołaniu naruszeń proceduralnych, organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że w 2011 r. strona podlegała opodatkowaniu na zasadach ogólnych określonych w u.p.d.o.f. i ocenił jako prawidłowy dokonany przez ten organ wymiar podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła także o wstrzymanie wykonania decyzji obydwu instancji przez organ odwoławczy albo przez Sąd – jeżeli nie uczyni tego organ odwoławczy.

Skarżąca w istocie powieliła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa podniesione w odwołaniu – wyżej przytoczone, odnosząc je tym razem do organów obu instancji. Dodatkowo zarzuciła tym organom naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i § 2 O.p. poprzez nieuwzględnienie niezastosowania przez Urząd Miasta K. art. 19 oraz art. 65 k. p. a., tj. nieprzekazania złożonego przez skarżącą oświadczenia o wyborze sposobu opodatkowania właściwemu organowi podatkowemu, co spowodowało negatywne konsekwencje dla skarżącej polegające na przyjęciu przez organy podatkowe, że nie dokonała skutecznie wyboru opodatkowania w formie ryczałtowej i w związku z tym zobowiązana jest do zapłaty kwoty [...] zł z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011.

Uzasadniając ten zarzut wskazała, że Urząd Miasta K. nie przekazał skutecznie jej oświadczenia do właściwego organu podatkowego o wyborze opodatkowania przychodów uzyskanych w rozpatrywanym roku podatkowym w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Organy podatkowe nie zastosowały także art. 170 § 2 O.p., pomimo, że zgodnie z tym przepisem powinny uznać, że pomimo wniesienia oświadczenia o wyborze formy opodatkowania do niewłaściwego organu, zostało ono skutecznie złożone we właściwym terminie. Podkreśliła, że nie mogą jej obciążać negatywne konsekwencje wynikające z niewykonania przez organ administracji publicznej ciążącego na tym organie obowiązku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do dodatkowego zarzutu ocenił go jako zupełnie bezzasadny. Wskazał, że powodem wydania spornych rozstrzygnięć przez organy podatkowe obu instancji była okoliczność, że podatniczka nie złożyła właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego prawidłowego oświadczenia o wyborze tej formy opodatkowania, ani na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r., ani na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2011 r. Złożony w dniu 28 lutego 2011 r. w Urzędzie Miasta K. wniosek o wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej EDG - 1, którego kopia w dniu 4 marca 2011 r. wpłynęła do organu pierwszej instancji nie stanowił oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów uzyskanych przez skarżącą z działalności gospodarczej prowadzonej w 2011 r. w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Tym samym skarżąca nie dokonała skutecznie wyboru opodatkowania przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i w konsekwencji nie mogła podlegać tej formie opodatkowania.

W związku z powyższym jako chybiony ocenił zarzut, że organy naruszyły art. 120, art. 121 § 1 i § 2 O.p. "poprzez nieuwzględnienie niezastosowania przez Urząd Miasta K. art. 19 oraz art. 65 k. p. a. tj. nieprzekazania złożonego przez skarżącą oświadczenia o wyborze sposobu opodatkowania właściwemu organowi podatkowemu (...) " w sytuacji, gdy skarżąca w ogóle nie złożyła oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2011 rok.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy odmówił żądanego wstrzymania wykonania decyzji. Natomiast postanowieniem z dnia [...]r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji obydwu instancji orzekł tutejszy Sąd.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej, będący radcą prawnym, wnosił i wywodził jak w osobistej skardze podatniczki; natomiast pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż decyzja ta nie narusza prawa w sposób stanowiący podstawę do jej usunięcia z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy jest bezsporny i został przedstawiony powyżej, brak jest zatem konieczności jego ponownego prezentowania. Spór koncentruje się wokół możliwości opodatkowania prowadzonej w 2011 r. przez skarżącą działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Skarżąca twierdziła, że dokonała skutecznego wyboru tej formy opodatkowania, jako że w dniu 28 lutego 2011 r. złożyła wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, w którym to wniosku w poz. 26, określającej rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej, zaznaczyła pkt 3 i uczyniła odręczny dopisek "ryczałt". Działalność gospodarczą faktycznie rozpoczęła w lipcu 2011 r. (data wystawienia pierwszej faktury 13 lipca 2011 r.), co jej zdaniem spowodowało, że była objęta regulacjami prawnymi obowiązującymi od 1 lipca 2011 r., wprowadzonymi ustawą nowelizującą. Obowiązkiem organu, który był w posiadaniu jej oświadczenia o wyborze ryczałtu, dokonanego na druku EDG-1 było przekazanie tego oświadczenia właściwemu organowi w dacie, w której przepisy umożliwiły już dokonanie wyboru we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej – z podkreśleniem, że data ta poprzedzała datę faktycznego rozpoczęcia działalności.

Natomiast organ odwoławczy wywodził, że skarżąca nie złożyła prawidłowego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania ani na gruncie przepisów obowiązujących w stanie prawnym do 30 czerwca 2011 r., ani na gruncie przepisów znowelizowanych; tym samym nie dokonała skutecznie wyboru ryczałtowej formy opodatkowania. Dopisek "ryczałt" naniesiony na druku EDG-1 w stanie prawnym obowiązującym przed nowelizacją nie mógł zastąpić wymaganego prawem oświadczenia. W nowym stanie prawnym oświadczenie również nie zostało złożone. Ze względu na brak jakichkolwiek dodatkowych oświadczeń skarżącej, po dniu 30 czerwca 2011 r. brak było podstaw do przyjęcia, że dopisek na druku EDG-1 - po zmianie stanu prawnego należy traktować jak oświadczenie złożone w nowym stanie prawnym.

W świetle tych stanowisk stron sporu sądowego zasadnicze znaczenie ma odpowiedź na pytanie o to, czy sama adnotacja "ryczałt" przy poz. 26 wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, który został złożony w dniu 28 lutego 2011 r., spowodowała, że skarżąca, która rozpoczęła faktycznie działalność gospodarczą w lipcu 2011 r. mogła w tym roku korzystać z opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego.

Na tak postawione pytanie tutejszy Sąd udzielił już odpowiedzi w prawomocnym wyroku z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 87/13 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie zachodzi jednak powaga rzeczy osądzonej, bowiem we wskazanym wyroku kontroli Sądu była poddana interpretacja podatkowa.

Pomimo odrębności sprawy rozstrzyganej w obydwu postępowaniach sądowych Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest obowiązany uwzględnić regulację zawartą w art. 170 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którą orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX nr 51062). Nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia. W niektórych sytuacjach będzie to nawet konieczne. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że sądy muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63; za: B. Dauter – Komentarz do art. 170 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zamieszczony w LEX).

Jak wskazał tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 826/07 (LEX nr 459907): "Określona art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca orzeczenia związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. W odniesieniu do sądów oznacza to, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu".

Taką sytuacja występuje w niniejszej sprawie oraz sprawie rozpoznanej wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r. W obydwu przypadkach kluczową kwestią jest ocena prawna sformułowana w odniesieniu do tożsamego stosunku prawnego. W sprawie prawomocnie rozstrzygniętej, ocenie interpretacyjnej został poddany stan faktyczny tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, a stanowisko skarżącej we wniosku o interpretację zostało oparte na argumentacji tożsamej z argumentacją prezentowaną w sprawie podatkowej.

Biorąc pod uwagę specyfikę postępowania w przedmiocie udzielenia indywidualnej interpretacji podatkowej, przyjdzie jednak za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć tezę, że: "Interpretacja podatkowa to nie opinia prawna. Wniosek składa się po to, by rozwiązać konkretny problem podatkowy" (wyrok NSA z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1201/13; (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadna jest więc teza o tożsamości wskazanych stosunków prawnych, pomimo odrębności spraw.

Powyższe zaś oznacza obowiązek przyjęcia w niniejszej sprawie, iż sporna kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Z tego względu w dalszej części uzasadnienia Sąd odwoła się do wywodu poczynionego przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 87/13, przyjmując go za własny. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w pełnym zakresie pogląd ten podziela.

Analizując stan prawny sprawy wskazać przyjdzie, że stosownie do art. 9a ust. 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r.), dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, były opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Z kolei stosownie do brzmienia tego przepisu obowiązującego od dnia 1 lipca 2011 r., dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Podatnicy podejmujący działalność gospodarczą wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym mogą złożyć na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że dopiero od dnia 1 lipca 2011 r. można było złożyć wniosek lub oświadczenie o zastosowanie spornej formy opodatkowania, z uwzględnieniem zapisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (o czym też poniżej). Skoro zatem skarżąca złożyła wniosek w dniu 28 lutego 2011 r., to nie sposób przyjąć, że zasadne są zarzuty skargi opierające się na tezie, że właściwy naczelnik urzędu skarbowego był w posiadaniu złożonej zgodnie z obowiązującym prawem informacji (oświadczenia) o wyborze przez skarżącą formy opodatkowania, bowiem na ów dzień brak było takich prawnych możliwości.

Nadto wskazać trzeba, że dopisek w poz. 26, która określała jedynie rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej, nie może być uznany za właściwe miejsce, formę i sposób wyboru formy opodatkowania.

W tym miejscu warto dodatkowo odwołać się do argumentacji prezentowanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1877/12 (LEX nr 1504891), który prowadząc rozważania na temat oświadczenia o wyborze formy opodatkowania, odnośnie podobnego przypadku ocenianego w tym samym stanie prawnym, wskazał, że:

"Z powołanych wyżej przepisów (art. 9a ust. u.p.d.o.f. i art. 9 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym – dopisek Sądu) wynika, że jedynym wymogiem formalnym składanego przez podatnika oświadczenia o wyborze opodatkowania ryczałtem jest forma pisemna tego oświadczenia, a to oznacza, że nie można złożyć tego oświadczenia organowi podatkowemu ustnie do protokołu.

Z treści interpretowanych przepisów wynika również, że powyższe oświadczenie jest pismem kierowanym do naczelnika urzędu skarbowego i jako takie powinno spełniać wymogi określone dla podania w przepisach Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej powinno zawierać treść żądania, wskazanie osoby od której pochodzi, oraz jej adres (miejsce zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsce prowadzenia działalności), a także powinno być podpisane przez wnoszącego.

Przez wymóg określenia treści żądania należy rozumieć oświadczenie, które w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości stanowi, że podatnik wybrał opodatkowanie w formie ryczałtu ewidencjonowanego (podkreślenie Sądu).

Złożenie przez podatnika wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej (druk EDG-1) nie zastępuje oświadczenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.z.p.d. Informację zawartą na druku EDG-1, że wniosek ten stanowi jednocześnie zgłoszenie do ZUS/KRUS, urzędu statystycznego i właściwego naczelnika urzędu skarbowego należy rozumieć tak, że powyższe organy uzyskały informację o wpisie podatnika do ewidencji działalności gospodarczej, nie zaś o wyborze formy opodatkowania".

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela mając na względzie zarówno okoliczność, że już z językowego brzmienia przepisów wynika wymóg złożenia pisemnego oświadczenia mającego jednoznaczny charakter – jako warunek skuteczności wyboru oraz okoliczność, że wybór dotyczy formy opodatkowania na zasadach szczególnych i brak jakichkolwiek podstaw do domniemywania przez organy, że podatnik przez dopisek na druku wniosku o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonał wyboru formy opodatkowania.

Przechodząc do zarzutu skargi, co do tego, że działalność strona faktycznie rozpoczęła po 1 lipca 2011 r. (pierwsza faktura z dnia 13 lipca 2011 r.) należy także zauważyć, że we wniosku z dnia 28 lutego 2011 r., strona wskazała jako datę rozpoczęcia działalności gospodarczej dzień 1 marca 2011 r., a także to że strona poza spornym "oświadczeniem" w postaci dopisku do poz. 26 "ryczałt" nie złożyła żadnego innego oświadczenia, a zatem całą argumentację strony należy uznać, również i z tego powodu za chybioną.

Właściwy naczelnik urzędu skarbowego mając takie "oświadczenie" strony, ale ze wskazaniem na datę rozpoczęcia działalności z dniem 1 marca 2011 r., nie mógł przyjąć, że ta adnotacja zastępuje przewidziane prawem na ten dzień odrębne oświadczenie lub stosowny wniosek.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r., pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy podatnik składał naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego, a podatnik rozpoczynający działalność gospodarczą w trakcie roku podatkowego do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Z kolei zgodnie obowiązującą od 1 lipca 2011 r. treścią art. 9 ust. 1 ww. ustawy, pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składał naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego. Jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, oświadczenie może złożyć na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, a jeżeli podatnik nie złożył oświadczenia na podstawie tych przepisów - pisemne oświadczenie składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, nie później niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. W myśl art. 9 ust. 3 ww. ustawy w przypadku rozpoczęcia działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego i niezłożenia w określonym terminie oświadczenia (wniosku), o którym mowa w ust. 1 lub w art. 29 ust. 1, podatnik jest obowiązany do założenia właściwych ksiąg i opłacania podatku na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym.

Zatem skoro przedmiotowe "oświadczenie" zostało złożone w dniu 28 lutego 2011 r. we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, a obowiązujące przepisy nakazywały złożenie w tym zakresie odrębnego oświadczenia i nie znana ówcześnie obowiązującemu prawu była procedura łącznego informowania organu podatkowego o formie opodatkowania w postaci ryczałtu ewidencjonowanego (o czym też niżej), to nie sposób założyć, że to tzw. "oświadczenie" z dnia 28 lutego 2011 r. miałoby wywrzeć skutek po zmianie przepisów z dniem 1 lipca 2011 r. i to bez żadnych działań ze strony skarżącej.

Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 5 u.s.d.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r. (zatem również w chwili złożenia tego "oświadczenia" przez skarżącą), integralną częścią wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej (EDG – obecnie CEIDG) było żądanie:

1. wpisu albo zmiany wpisu do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON),

2. zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników,

3. zgłoszenia płatnika składek albo jego zmiany w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych albo zgłoszenia oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia społecznego rolników w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Natomiast stosownie do treści analizowanego przepisu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2011 r., integralną częścią wniosku o wpis do CEIDG jest żądanie:

1. wpisu albo zmiany wpisu do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON);

2. zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników;

3. zgłoszenia płatnika składek albo jego zmiany w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych albo zgłoszenia oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia społecznego rolników w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników;

4. przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przedsiębiorcę formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych albo wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej.

Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej przyjdzie jeszcze raz podzielić stanowisko organu odwoławczego i podkreślić, że powyższy przepis, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2011 r. w ogóle nie przewidywał możliwości wyboru formy opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej - w tym w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych - poprzez zakreślenie odpowiedniej pozycji formularza wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Pozycja 26 ww. formularza służyła wyłącznie do wskazania rodzaju prowadzonej dokumentacji rachunkowej. Możliwość wyboru formy opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej poprzez złożenie wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej został wprowadzona dopiero od dnia 1 lipca 2011 r.; w dacie wejścia w życie ustawy nowelizującej.

Sąd przyznaje rację organowi odwoławczemu, który twierdził, że z uwagi na opisane wyżej zmiany w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie sposób przyjąć, że to tzw. "oświadczenie" z dnia 28 lutego 2011 r. - które zgodnie z prawem można było złożyć dopiero po nowelizacji przepisów obowiązujących od dnia 1 lipca 2011 r. - odnosi swój skutek tylko dlatego, że strona pierwszy przychód uzyskała 13 lipca 2011 r.; w sytuacji, gdy bezsporne jest, że żadnego innego oświadczenia co do wyboru formy opodatkowania strona nie złożyła. Z ustalonego przez organy i nie kwestionowanego przez skarżącą stanu faktycznego wynikało bowiem, że w dniu 28 lutego 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej składając formularz EDG-1, w którym w poz. 26 pkt 3, jako rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej, wskazała inne ewidencje z odręcznym dopiskiem "ryczałt". Sąd podziela zatem stanowisko organu odwoławczego, że takiego sposobu wypełnienia formularza EDG-1 nie sposób uznać za zgodny z prawem i skuteczny wybór formy opodatkowania prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej w 2011 r., a to już tylko dlatego, że obowiązujące do dnia 30 czerwca 2011 r. przepisy prawa nie przewidywały takiej możliwości. Poza sporem jest także to, że skarżąca do dnia 13 lipca 2011 r., w którym uzyskała pierwszy przychód w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie złożyła właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenia o wyborze ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, jako formy opodatkowania prowadzonej w 2011 r. działalności gospodarczej. Tym samym Sąd stwierdza, że chybiony jest zarzut naruszenia poprzez niezastosowanie art. 25 ust. 5 pkt 5 u.s.d.g. w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej.

Sąd ze względów wyżej już wyrażonych, a także z uwagi na treść art. 28 ust. 1 u.s.d.g nie dopatrzył się zasadności zarzutów skargi opartych na błędnej wykładni tego przepisu w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r. Zgodnie bowiem z tym przepisem CEIDG przesyła odpowiednie dane zawarte we wniosku o wpis do CEIDG niezbędne dla uzyskania albo zmiany wpisu w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), zgłoszenia aktualizacyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, zgłoszenia płatnika składek albo ich zmiany w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych albo zgłoszenia oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia społecznego rolników w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej, niezwłocznie, nie później niż następnego dnia roboczego po dokonaniu wpisu, odpowiednio do:

1) właściwego naczelnika urzędu skarbowego wskazanego przez przedsiębiorcę,

2) Głównego Urzędu Statystycznego,

3) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo Centrali Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego - wraz z informacją o dokonaniu wpisu do CEIDG.

Tym samym nie sposób podzielić argumentacji skarżącej, w tym twierdzenia, że postanowienia powyższego przepisu dowodzą, iż organ błędnie przyjął, iż dokonanie przez stronę, we wniosku do ewidencji działalności gospodarczej (złożonym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej), odręcznego dopisku "ryczałt" nie może stanowić prawidłowego wyboru formy opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Jeszcze raz także przyjdzie odwołać się do wcześniejszych rozważań Sądu i zaakcentować, że dopisek "ryczałt" przy pozycji 26 na druku EDG-1, nie mógł zastąpić w realiach przedmiotowej sprawy przewidzianego przez prawo stosownego oświadczenia co do wyboru formy opodatkowania w postaci ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Z powodów wyżej szczegółowo opisanych Sąd za chybiony uznaje zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 1a w zw. z art. 9a ust. 6, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2, art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. oraz art. 21 § 3 O.p. poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2011 r., pomimo tego, że nie istniały podstawy do jej wydania. Skuteczne wykazanie przez organy, że skarżąca nie złożyła oświadczenia o wyborze ryczałtowej formy opodatkowania, stanowiło podstawę do wydania przez organ pierwszej instancji kwestionowanej decyzji wymiarowej. Wyniki przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania dały podstawę do utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] r.

Za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady, że prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Skarżąca nie kwestionowała przy tym ustaleń dowodowych w sprawie, lecz nie zgodziła się z oceną prawną ustalonych okoliczności, dokonaną przez organy. W świetle przedstawionej wyżej argumentacji nie sposób zgodzić się ze skarżącą, iż z powyższych zasad ogólnych wynikał obowiązek organów uznania jej dopisku na druku EDG-1, złożonym do organu ewidencyjnego, za złożenie oświadczenia o wyborze formy opodatkowania. Wbrew przekonaniu skarżącej przepis o wyborze formy opodatkowania jest jasny i nie stanowi "pułapki" na podatnika.

Sąd nie podzielił także poglądu strony skarżącej, iż organy naruszyły art. 120, art. 121 § 1 i § 2 O.p. "poprzez nieuwzględnienie niezastosowania przez Urząd Miasta K. art. 19 oraz art. 65 k. p. a. tj. nieprzekazania złożonego przez skarżącą oświadczenia o wyborze sposobu opodatkowania właściwemu organowi podatkowemu (...) ", ponieważ – jak wyżej szczegółowo wykazano i wywiedziono - skarżąca nie złożyła oświadczenia o wyborze opodatkowania przychodów w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2011 r.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.