Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 356/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Maciej Guziński, , Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Z.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] kwietnia 2016 r. Z. M. ( dalej: skarżący, zobowiązany, strona) wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wystawionego przez "A" S.A. (dalej: wierzyciel), a obejmującego należności z tytułu zaległej opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2011 r. do stycznia 2016 r. Strona oparła zarzut na art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., podnosząc nieistnienie obowiązku, względnie brak wymagalności obowiązku oraz przedawnienie zaległości w zakresie należności powstałych przed dniem [...] lutego 2013 r. z uwagi na upływ okresu przedawnienia.

W uzasadnieniu zarzutów zobowiązany podniósł, że wierzyciel nie dochował obowiązku potwierdzenia rejestracji odbiornika po utracie (przesłania stronie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta – dalej też : zawiadomienie), który nałożono na niego w § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1342 ze zm. ) – dalej: rozporządzenie. Upływem 12 miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia następowała utrata ważności dowodu zarejestrowania odbiornika, wobec czego w okresie powstania rzekomej wierzytelności brak było zarejestrowanego na rzecz zobowiązanego odbiornika RTV, z którym wiązałby się obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej. Podkreślił, że sam wierzyciel w piśmie z [...] marca 2016 r. przyznał, że zawiadomienie, o jakim mowa w §5 rozporządzenia zostało skierowane na Iny adres ([...] w D.), niż adres zobowiązanego ([...] w D.). Ponadto zawiadomienie przesłane wraz z ww. pismem wierzyciela z [...] marca 2016 r. zostało opatrzone adnotacją "Duplikat wystawiono na podstawie danych przechowywanych w systemie" – w związku z czym zobowiązany kwestionuje obecnie okoliczność sporządzenia i wystosowania powyższego zawiadomienia. W związku zatem z brakiem przedłożenia dowodu nadania i doręczenia zawiadomienia należy przyjąć, że wierzyciel nie wykazał faktu zarejestrowania odbiornika na skarżącego w dochodzonym okresie. To na wierzycielu natomiast spo9czywa obowiązek wykazania rejestracji odbiornika RTV ( wyrok WSA w Gliwicach z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 709/14). Z ostrożności zobowiązany podniósł także zarzut przedawnienia dochodzonych należności. Jego zdaniem redakcja art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych świadczy o tym, że zakres zastosowania Ordynacji podatkowej został w tych sprawach ograniczony przez ustawodawcę do odsetek za zwłokę – wobec czego do należności z tytułu opłaty zastosowanie znajdzie 3-letni okres przedawnienia, przewidziany w art. 118 Kodeksu cywilnego.

Ustosunkowując się do powyższych zarzutów wierzyciel w postanowieniu z [...] września 2016 r. uznał je za niezasadne. Postanowienie to, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, utrzymał w mocy "A" S.A. W uzasadnieniu swojego postanowienia wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłaty abonamentowej mają swoje źródło w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych, która nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek rejestrowania tych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od dnia następującego po miesiącu w którym dokonano rejestracji odbiornika, do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania – które może nastąpić w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń RTV lub do miesiąca w którym dopełniono formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia z opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżący nie dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV.

Ponadto wierzyciel powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z 15 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14, w którym stwierdzono, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora wyznaczonego zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawiadomienia, ale wystarczające jest przesłanie tegoż zawiadomienia. Rozporządzenie z 25 września 2007 r. w § 5 ust. 2 mówi o "powiadomieniu" użytkowników i "przesłaniu" zawiadomienia, wobec czego przesłanie takiego zawiadomienia zwykłą przesyłką listową czyniło zadość wymogom tego przepisu. Przepisy rozporządzenia nie odsyłały nadto do regulacji zawartych w k.p.a., co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania zawarte tam przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek uiszczania opłat z tytułu abonamentu RTV wynika wprost z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, wobec czego nawet nieotrzymanie pisma o nadaniu indywidualnego numeru abonenta nie zwalnia użytkownika urządzeń TV z obowiązku wnoszenia opłat ustalonych tą ustawą. Zawiadomienie, o jakim mowa w rozporządzeniu, potwierdza jedynie obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej w związku z dokonaną wcześniej rejestracją odbiornika. "A", realizując obowiązek przesłania zawiadomień nie dokonywała również ponownej rejestracji odbiorników RTV i nie wzywała dotychczasowych zarejestrowanych posiadaczy tych odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. W świetle powyższego, zdaniem wierzyciela niedoręczenie zobowiązanemu ww. zawiadomienia nie zwalniało go od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Ponadto wskazanie na przesyłce nieprawidłowego adresu nie przesądzało o jej nieprzekazaniu adresatowi - wierzyciel podniósł, że pod tym samym adresem skutecznie doręczono stronie upomnienie.

Jako nieuzasadniony wierzyciel ocenił również zarzut przedawnienia dochodzonego obowiązku. Wskazał, że w sprawie zastosowanie znajdą nie przepisy Kodeksu cywilnego, ale przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. ) – dalej: O.p. W myśl art. 70 § 1 tej ustawy , zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat , licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do treści art. 70 § 4 O.p. , bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony – a taki środek (zajęcie świadczenia z ubezpieczenia społecznego) zastosowano w dniu [...] kwietnia 2016 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w D., działając jako organ egzekucyjny, postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego, podniesione w postepowaniu egzekucyjnym, powołując się na związanie stanowiskiem wierzyciela w myśl art. 34 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., nr [...]. organ odwoławczy podzielił również zawartą w postanowieniu wierzyciela argumentację odnośnie naruszenia przepisów prawa procesowego, uznając , że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 6-8, art. 77 i art. 80 k.p.a.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego. Zarzucił:

naruszenie prawa procesowego - art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7 k.p.a .w z. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy polegający na niewyjaśnieniu kwestii kierowania przez wierzyciela korespondencji związanej z rejestracją odbiornika RTV na nieprawidłowy adres zobowiązanego;

naruszenie prawa procesowego - art. 8 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz § 5 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu poprzez przerzucenie przez wierzyciela na zobowiązanego negatywnych skutków nieprawidłowego wykonania obowiązków wierzyciela oraz poprzez przyjęcie, że brak prawidłowego potwierdzenia rejestracji odbiornika RTV nie ma znaczenia dla powstania wierzytelności w sytuacji, gdy zobowiązany działając w zaufaniu do wierzyciela mógł w sposób usprawiedliwiony zakładać, że przy braku potwierdzenia rejestracji odbiornika RTV nie ma potrzeby wyrejestrowania odbiornika skoro w przeciwieństwie do większości obywatel nie otrzymał od wierzyciela potwierdzenia o jakim mowa w § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia,

naruszenie prawa procesowego - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz § 5 ust 1 i 1 rozporządzenia Ministra Transportu poprzez wadliwe przyjęcie, że obowiązek wierzyciela zakresie potwierdzenia rejestracji odbiornika RTV został wprowadzony bez żadnego celu wówczas gdy obowiązek ten miał umożliwić ewentualne działania ze strony właściciel odbiornika stanowiące reakcję na potwierdzenie rejestracji odbiornika przez wierzyciela - ma zapewnić ochronę interesu właściciela odbiornika RTV;

naruszenie prawa procesowego - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy polegający na niewyjaśnienie przyczyn arbitralnego przyjęcia istnienia wierzytelności w oparciu o materiał dowodowy w postaci duplikatu zawiadomienia, który wobec nieistnienia oryginału i braku wskazania źródła w oparciu o które sporządzono duplikat, został zakwestionowany przez wierzyciela, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w rzeczywistości do zobowiązanego wystosowano zawiadomienia z dnia [...] września 2008 r. wówczas gdy wyłącznym dowodem na taką okoliczność - sporządzony w niewyjaśniony sposób przez wierzyciela duplikat zawiadomienia.

w konsekwencji powyższych zarzutów: naruszenie prawa procesowego - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. poprzez uznanie zarzutów zobowiązane. dnia [...].04.2016 r. za nieuzasadnione.

Skarżący wskazał również na naruszenie art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez rozstrzygniecie wątpliwości co do okoliczności faktycznych na jego niekorzyść.

Odpowiadając na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1066), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takich zaś zalicza się właśnie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. Wskazać w tym miejscu należy, że w związku ze zmianą brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. od 15 sierpnia 2015 r., postanowienia wydane przez wierzyciela w powyższym trybie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest jednak uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu przez sąd administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl art.34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W świetle powyższych regulacji, pozyskanie przez organ egzekucyjny stanowisko wierzyciela w kwestii podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 u.p.e.a. zarzutów, jest koniecznym wymogiem w postępowaniu egzekucyjnym. W przypadku oparcia zarzutów na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest przy tym wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego co do istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu, a w konsekwencji nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Skarżący w rozpoznawanej sprawie podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, ewentualnie przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz zarzut braku wymagalności, (art. 33 §1 pkt 2 u.p.e.a.) wynikającego z tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2011 do stycznia 2016 r.

Odnosząc się do powyższych zarzutów przede wszystkim wskazać należy, iż tezy o braku obowiązku uiszczania abonamentu rtv nie można opierać na zarzucie niedoręczenia skarżącemu informacji o nadaniu mu indywidualnego numeru abonenta.

Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak wskazano trafnie w zaskarżonym postanowieniu, zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji Polskie Radio i Telewizja (Dz. U. Nr 54, poz. 307), dodaną do niej, z dniem 1 marca 1985 r. ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r., nr 54, poz. 275), a ich wysokość była kształtowana przez Komitet do Spraw Radia i Telewizji w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm). Następnie problematykę opłat abonamentowych regulowały art. 48 i 51 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst. jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 226), uchylone przez obowiązującą obecnie ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.).

Zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku nieposiadania odbiorników rtv, użytkownik tych odbiorników jest zobowiązany dokonać ich wyrejestrowania. Wynika to z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. ( Dz. U. 2013 nr 0 poz. 1676 ) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników rtv, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Co ważne, w obowiązek zawiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zaprzestaniu użytkowania odbiorników rtv ciążył na użytkowniku także w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie powołanego rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. (§ 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - Dz. U. Nr 187, poz. 1342). Również w myśl wcześniej obowiązującego § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

W świetle powyższego, należy przyjąć, że zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych (aktualnie jest to ustawa z dnia [...].04.2005 r. o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Powyższe stanowisko było wyrażane już w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16 , WSA w Gliwicach dnia 9.12.2013 r. sygn. akt I SA/GI 376/13).

Jak obszernie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu organ nadzoru, na podstawie przepisów powołanego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników "A" została zobowiązana do dnia [...] grudnia 2008 r. do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego i dostarczenia zawiadomienia o nadaniu takiego numeru. W wykonaniu tego obowiązku ";A" wysłała do abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, potwierdzające fakt wcześniejszego zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dotychczasowe dowody zarejestrowania w formie imiennych książeczek. Rację ma organ wskazując, że nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego nie było jednak tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników rtv zawiadomienia o indywidualnym numerze abonenta. Wbrew temu, co podnosi skarżący, obowiązek zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikom rtv nie miał natomiast służyć "odnowieniu" obowiązku w zakresie opłat abonamentowych czy też stworzeniu możliwości zadeklarowania chęci dalszego użytkowania odbiorników. Warunki powstania i ustania obowiązku określała , jak już powyżej wyjaśniono, ustawa o opłatach abonamentowych. Przewidziany natomiast w §5 rozporządzenia skutek w postaci utarty przez dotychczasowe dowody rejestracji mocy dowodowej w zakresie rejestracji i zastąpienie dotychczasowych dowodów wspomnianym zawiadomieniem o nadania indywidualnego numeru ma znaczenie o tyle, że w razie zakwestionowania przez stronę faktu pierwotnej rejestracji, przenosi na wierzyciela ciężar wykazania, że doszło do zarejestrowania przez daną osobę odbiorników rtv. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika rtv należy więc odnosić do oceny powstania obowiązku rejestracji a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji.

W rozpoznawanej sprawie natomiast skarżący jedynie podnosi, że w związku z brakiem skutecznego doręczenia mu ww. zawiadomienia, brak jest w okresie powstania spornych należności dowodów rejestracji w rozumieniu rozporządzenia, jednakże nie kwestionował w postępowaniu egzekucyjnym i nie kwestionuje w skardze samego faktu dokonania przed tym okresem rejestracji odbiornika rtv, posiadania książeczki opłat o nr [...] i uiszczania do grudnia 2007 r opłat z tytułu abonamentu ( jak wskazuje wierzyciel, ostatnia opłatę wniesiono [...] stycznia 2007 r. w kwocie 186, 70 zł). Powyższe zaś pozwala, w przekonaniu Sądu, uznać za prawidłowe stanowisko wierzyciela, iż skarżący był zarejestrowanym użytkownikiem odbiorników rtv, nie zgłosił faktu zaprzestania użytkowania odbiorników oraz nie zgłosił podstaw do korzystania ze zwolnień od opłat abonamentowych, przewidzianych w ustawie.

Jak przy tym wynika z postanowienia wierzyciela ( a czego potwierdzeniem jest znajdujących się w aktach duplikat zawiadomienia, wystawiony na podstawie danych znajdujących się w systemie), skarżącemu został nadany indywidualny numeru identyfikacyjny, o jakim mowa w rozporządzenia i wystosowano do niego zawiadomienie o jego nadaniu, stanowiące nowy dowód rejestracji. Sąd podziela prezentowane wyżej stanowisko, że skoro obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.), to nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat, nałożonych ustawą abonamentową. W świetle powyższego fakt błędnego oznaczenia na tym zawiadomieniu adresu skarżącego ( numeru mieszkania) pozostaje więc bez wpływu na ocenę istnienia po jego stronie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych

W konsekwencji brak było podstaw do podważania przez skarżącego obowiązku zapłaty przedmiotowych należności.

Przechodząc do kolejnego zgłoszonego zarzutu – zarzutu przedawnienia, należy wskazać, że opłaty abonamentowe nie ulegają przedawnieniu po upływie trzech lat zgodnie z zasadami zawartymi w Kodeksie cywilnym. Abonament rtv jest bowiem opłatą o charakterze administracyjnym, a nie cywilnoprawnym. Obowiązek ten wynika z ustawy. Wskazane ustalenia Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia [...] marca 2010 r. pozwalają na uznanie, że do opłat za abonament zastosowanie ma akt prawny rangi ustawowej, jakim jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Przepis art. 2 Ordynacji podatkowej regulujący zakres jej stosowania przewiduje w § 2, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej przepisy Działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy niż wymienione w § 1 punkt 1 ustawy (§ 1 punkt 1 odnosi się do organów podatkowych). Zatem przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż opłata za abonament jest opłatą, o której w nim mowa, a brak jest przepisów odrębnych stanowiących inaczej. Opłata ta ma przy tym niewątpliwie charakter przymusowy i bezzwrotny, a jej wysokość i obowiązek uiszczenia wynika wprost z przepisów ustawy. Tym samym ustalenie lub określenie danej opłaty w rozumieniu tego przepisu jest również możliwe w drodze aktu normatywnego takiego jak ustawa, w której ustawodawca posłużył się pojęciem "opłaty". Zatem należy uznać, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego (abonamentu rtv) stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, a to oznacza, iż ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 tej ustawy stanowiący, że opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności. Jak słusznie przy tym wskazano w zaskarżonym postanowieniu, , zgodnie z § 4 O.p , bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, a po przerwaniu biegnie na nowo. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie doszło w 2016 r. do przerwania terminu przedawnienia w rezultacie doręczenia zobowiązanemu tytułu egzekucyjnego i zajęcia egzekucyjnego, nie doszło do przedawnienia należności za 2011 r. i późniejszych.

W świetle przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.