Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1035/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, 145 par. 1 pkt 1 lit. "c", 152, 200, 205 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 32, 33 par. 3, 64 psr. 2, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 5, 36, 37, 50 ust. 1, 52 ust. 2 pkt 2 lit. "c", 53 ust. 3, 54 pkt 2 lit. "b", 58 ust. 2, 61 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 46 poz 543
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 7 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych - Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego S. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpoznaniu odwołania S. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...], Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] ustalił dla A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością warunki i zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" na części działek oznaczonych Nr ewid. 489/2, 490/2, 491/2 (obręb [...]), położonych w miejscowości B., gm. L. Z uzasadnienia decyzji wynika, że planowana inwestycja obejmuje budowę wieży stalowej kratowej o wysokości do 52,00 m, konteneru technologicznego prefabrykowanego o powierzchni zabudowy do 10 m2 o dachu płaskim. Wysokość zabudowy mierzona od poziomu gruntu do najwyższego punktu pokrycia dachu będzie wynosiła do 4 m. W decyzji wskazano także dane dotyczące projektowanych anten. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, iż linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicą terenu objętego wnioskiem, które wyznaczono na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. Decyzja została podjęta po uzyskaniu uzgodnień z organami właściwymi w zakresie ochrony melioracji wodnych, ochrony gruntów rolnych i leśnych, zarządcą drogi powiatowej oraz Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w K.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. K., właściciel nieruchomości oznaczonych Nr ewid. 785, 786, 787, 788 i 789 podniósł, że jego działki znajdują się w strefie oddziaływania pola elektromagnetycznego na długości co najmniej około 100 m, na skutek czego w trakcie prac polowych wraz z rodziną będzie narażony na negatywne oddziaływanie tego poła. Przed wydaniem decyzji organ nie zlecił wydania opinii w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko, nie zastosował się także do zaleceń zawartych we wcześniejszej kasacyjnej decyzji organu II instancji Pomimo iż organ I instancji uzyskał nowe uzgodnienia w sprawie, w treści decyzji powołał uzgodnienia dokonane na wcześniejszym etapie postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że na terenie gminy brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji stosownie do treści art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu jej lokalizacji. W postępowaniu związanym z wydaniem takiej decyzji, na mocy art. 53 ust. 3 w/w ustawy, właściwy organ bada warunki i zasady zagospodarowania terenu, wynikające z przepisów odrębnych oraz stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a decyzja wydawana jest po uzgodnieniu z organami wymienionymi w ust. 4 tego przepisu i powinna określać warunki wymienione w art. 54 ustawy, w tym wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie z treścią art. 56 w/w ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z odrębnymi przepisami prawa. W tym miejscu organ podkreślił, iż sprzeciwy wobec lokalizacji inwestycji nie mogą przesądzać o wyniku sprawy. Granice praw i interesów inwestora oraz innych osób (stron postępowania) określają przepisy prawa. Rolą decyzji lokalizacyjnej jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na mapie, warunków zagospodarowania terenu oraz warunków ochrony interesów osób trzecich.

Zdaniem organu odwoławczego, zarzuty odwołującego się stanowiące o utracie wartości jego działek nie mogą tamować wydania decyzji o lokalizacji inwestycji i nie podlegają rozważeniu w tym postępowaniu. Kwestia regulacji roszczeń odszkodowawczych została unormowana w przepisie art. 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w odniesieniu do wpływu przedsięwzięcia na środowisko, jak napisał organ, odwołujący się nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających jego twierdzenie. Tymczasem z charakterystyki przedsięwzięcia przedstawionej przez inwestora w "Kwalifikacji przedsięwzięcia – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej" wynika, że projektowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Cytując odpowiednie zapisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), organ napisał, iż planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie nie występuje zabudowa w odległości mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten. Wobec tego projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej, w ocenie organu odwoławczego, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem organu bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje kwestia uzgodnień podniesiona w odwołaniu.

W skardze na powyższą decyzję S. K. wniósł o jej uchylenie oraz zlecenie przeprowadzenia badań w przedmiocie ustalenia stopnia i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skargi strona opisała dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że właściwy organ bada z urzędu warunki zabudowy i zagospodarowania ternu wynikające z przepisów odrębnych, w tym także przepisów odnoszących się do ochrony środowiska. W tej sytuacji stwierdzenie w decyzji, iż skarżący nie złożył żadnych dowodów uzasadniających jego twierdzenia, nie jest prawidłowe. To organ prowadzi postępowanie w sprawie i nie powinien przerzucać na stronę ciężaru złożenia określonych dowodów. Nie jest prawidłowe stanowisko organu, iż w odległości 150 m od planowanej inwestycji nie występuje zabudowa. Z uwagi na brak terenów pod inwestycje mieszkaniowe, w niedalekiej przyszłości teren ten zapewne zostanie przeznaczony pod zabudowę. W konkluzji skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w toku postępowania administracyjnego, w którym domagał się wykupienia przez inwestora określonych gruntów zlokalizowanych w pobliżu inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje, zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Zdaniem Sądu, w sprawie doszło do naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 50 i nast. Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa). Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ustawy). Przy czym pod pojęciem inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy należy rozumieć, działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2000 roku Nr 46, poz. 543 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Bezspornie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych w chwili obecnej dominuje pogląd, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (por. wyroki NSA z dnia 3 września 2008 roku, II OSK 989/07, Lex Nr 519007 i z dnia 13 listopada 2007 roku, II OSK 1506/06, Lex Nr 438619, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2008 roku, II SA/Po 196/07, Lex Nr 499857, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 roku, II SA/GL 852/06, Lex Nr 507200 i inne).

Nie ulega wątpliwości, że na terenie, na którym planowana jest realizacja inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja taka jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Wniosek powinien zawierać także charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak i określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 1 i 2 ustawy). Właściwy organ, stosownie do art. 53 ust. 3, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Natomiast, w myśl art. 54 ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; oraz

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Przenosząc te ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wyjaśnić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i w konsekwencji art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i w dalszej kolejności ocena zgromadzonych dowodów znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które powinno być skonstruowane stosownie do wymagań art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten określa, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W stanie faktycznym sprawy, inwestor składając wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dołączył do niego dokument zatytułowany "Kwalifikacja przedsięwzięcia – budowa stacji bazowej telefonii komórkowej". Zdaniem Sądu, organ nie dokonał oceny złożonych przez inwestora dokumentów w kontekście art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "c" ustawy, który wymaga by złożona przez inwestora charakterystyka przedsięwzięcia obejmowała m. in. określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Dokument złożony przez inwestora wskazywał na to, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Organ w tym zakresie nie dokonał samodzielnej analizy zgodnie z wymogami wymienionych powyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym zakresie organ oparł się wyłącznie na treści wniosku i załączników do niego, gdy tymczasem powinien dokonać własnej oceny opierając się na złożonych przez inwestora dokumentach, przepisach prawa i ogólnej wiedzy życiowej. W szczególności w sytuacji, gdy skarżący w treści odwołania i skargi kwestionował negatywny wpływ planowanej inwestycji na okoliczne grunty. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania stanowiących właśnie o szkodliwym wpływie inwestycji na życie i zdrowie, organ poprzestał na arbitralnym powołaniu się na dokumenty złożone przez inwestora zarzucając stronie, że nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Owszem, zgodnie z regulacją art. 53 ust. 6 ustawy, odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Mimo takiego sformułowania przepisu, organ nie jest zwolniony z samodzielnej oceny zgromadzonych dowodów stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z tezą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 października 2007 roku, II SA/Lu 539/07 (Lex Nr 424673), obszar oddziaływania inwestycji określony we wniosku lub dokumentacji inwestora podlega weryfikacji przez organ, który na podstawie oceny materiału dowodowego, może zmienić jego zasięg. Analogiczny pogląd przedstawił także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 września 2005 roku, IV SA/Wa 744/05 (Lex Nr 205459). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela zacytowany pogląd rekapitulując nadto, że teza o konieczności samodzielnej weryfikacji przez organ dokumentów złożonych przez inwestora odnosi się do wszystkich elementów i parametrów technicznych inwestycji. W tym aspekcie zwrócić należy uwagą także na to, iż błędne jest założenie, że skoro inwestycja nie jest objęta w/w rozporządzeniem z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to wystarczające jest stwierdzenie, że "planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko". Podsumowując, organ powinien samodzielnie na podstawie zgromadzonych dokumentów dokonać oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko.

W decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa się m. in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (art. 54 pkt 2 lit. "b" ustawy). Inwestor występując z wnioskiem wszczynającym postępowanie scharakteryzował dane dotyczące projektowanych anten i określił odległość miejsc dostępnych dla ludzi wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten. W przypadku najsilniejszej z anten określono, że odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wynosi więcej niż 150 m. Wszystkie te parametry określono dla każdej z anten. Tymczasem brak jest wskazania takiego oddziaływania dla zsumowanych parametrów tych anten. Nadto, wątpliwa jest ocena czy planowana liczba anten nośnych odnosi się do ilości anten danego typu, a jeżeli tak, to w jaki sposób wpływie to na parametry techniczne inwestycji i jej wpływ na środowisko. Kwestie te wymagają ponownego przeanalizowania w toku ponownie prowadzonego postępowania.

W dalszej kolejności należy wskazać, że stosownie do regulacji art. 50 ust. 1 zd. II ustawy, do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio warunek, o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przepis ten tymczasem określa, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 roku Nr 15, poz. 139 ze zm.). Z drugiej strony zgodnie z art. 54 pkt 2 ustawy w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa się m. in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W decyzji I instancji organ nie określił, czy teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Informacja bowiem zawarta w punkcie 2 decyzji nie jest wystarczająca. W punkcie drugim decyzji bowiem organ napisał, że w przypadku realizacji inwestycji na gruntach, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2004 roku Nr 121, poz. 1266 ze zm.) wyłączenie z produkcji użytków rolnych będzie możliwe po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W kontekście art. 50 ust. 1 i art. 54 pkt 2, zacytowane stwierdzenie organu nie jest wystarczające.

Analizując akta administracyjne Sąd dostrzegł także uchybienia natury formalnej. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa; Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie (art. 33 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). W stanie faktycznym sprawy, z wnioskiem wszczynającym postępowanie wystąpił pełnomocnik, który nie był adwokatem, ani radcą prawnym. Osoba ta przy pierwszej czynności wykazała swoje upoważnienie składając pełnomocnictwo. Tym niemniej, dokumenty złożone przez tę osobę nie spełniają wymogów z cytowanego przepisu art. 33 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dalsze pełnomocnictwo udzielone przez osobę upoważnioną, jak i pełnomocnictwo udzielone przez członków zarządu osobie, która dokonała umocowania osoby działającej w sprawie, są poświadczone za zgodność z oryginałem przez dwóch radców prawnych. Tym niemniej, żaden z tych radców nie jest umocowany do działania w niniejszej sprawie, a co za tym idzie nie ma podstaw do uznania tych osób za kompetentne, w tej sprawie, do uwierzytelnienia odpisu jakiegokolwiek dokumentu. Wszak przepis art. 33 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że określone osoby mogą same uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Podkreślić należy, że przepis ten posługuje się sformułowaniem "udzielonego im pełnomocnictwa". Organ, do którego został złożony wniosek dostrzegając ten brak formalny powinien zażądać jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że wniosek o zlecenie przeprowadzenia badań w określonym zakresie nie mógł być uwzględniony. Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie akt sprawy, a własnych ustaleń dokonuje wyjątkowo. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przepis ten nie tworzy podstawy dla przeprowadzenia przed sądem administracyjnym dowodu na przykład z opinii biegłego. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego.

Podobnie nie mógł być uwzględniony przez Sąd wniosek o wykup przez inwestora od skarżącego odpowiedniej części nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem objętym zamierzeniem inwestycyjnym. W tym zakresie znajduje zastosowanie przepis art. 58 ust. 2 ustawy, który stanowi, że jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 36 ustawy odnosi się bowiem do sytuacji, gdy korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, w wyniku wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Przepis art. 37 ustawy normuje tryb ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania z tego tytułu. Niemniej jednak kwestie powyższe wykraczają poza ramy niniejszego postępowania i jako takie pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Wobec stwierdzonych powyżej uchybień Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składał się wpis uiszczony przez skarżącego. W oparciu o zapis art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd w punkcie trzecim wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

j.m.