Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 763/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6304 Zwolnienia celne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - referendarz sądowy Joanna Gierak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi "U." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz U. Sp. z o.o. w W. 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości długu celnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Agencja Celna [...] sc działając w imieniu i na rzecz spółki z o.o. U. zgłosiła dnia [...] lipca 2001 r. do procedury dopuszczenia do obrotu na formularzu JDA SAD nr [...] różnego rodzaju materiały reklamowe, w tym w pozycji 1 - zwiastuny filmowe na taśmie 35 mm w ilości 165 sztuk, poz.2 –materiały reklamowe na kasecie Betacam 8 szt. i materiały reklamowe na kasecie VHS 1 sztuka, poz.4 stojące materiały reklamowe 25 sztuk, poz.7 – metalowe breloczki do kluczy 300 sztuk, wnosząc o zwolnienie towaru z opłat celnych na podstawie art. 190 §1 pkt 14 kodeksu celnego. Organ celny przyjął zgłoszenie , a następnie po przeprowadzeniu weryfikacji zgłoszenia celnego decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części określenia kwoty wynikającej z długu celnego dla pozycji 1, 2, 4 i 7 SAD i ustalił wysokość długu celnego na kwotę 1807,50 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu [...] Celnego w W. stwierdził, że zgodnie z art.190§1 pkt 14 Kodeksu celnego przywóz towarów z zagranicy jest wolny od cła jeżeli przedmiotem przywozu są wzory, próbki i materiały reklamowe nie mające wartości handlowej, służące do reklamy lub akwizycji przywożone w niewielkich ilościach przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Warunkiem stosowania zwolnienia od cła na podstawie art. 190§1pkt 14 kodeksu celnego jest łączne spełnienie ww. przesłanek. Organ podniósł, że przy interpretacji powyższego przepisu należy mieć na uwadze postanowienia Konwencji Genewskiej z 7 listopada 1952 r. "Dla ułatwienia Importu Próbek Handlowych i Materiału Reklamowego" (Dz.U.1960r. Nr 38, poz.221),ponieważ uregulowania Konwencji są zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP normami bezwzględnie obowiązującymi. Stosownie do art. IV pkt 1 ww. Konwencji, każda z układających się stron zwolni od ceł importowych katalogi, cenniki, notatki handlowe dotyczące:

a/towarów przeznaczonych do sprzedaży lub wynajęcia, lub

b/usług w zakresie transportu lub ubezpieczeń handlowych, oferowanych przez osobę zamieszkała na terenie drugiej układającej się strony jeżeli te dokumenty są importowane z terytorium którejkolwiek z Układających się stron, pod warunkiem , że każda przesyłka składa się :

-tylko z jednego dokumentu, lub

-o ile składa się z wielu dokumentów, nie zawiera więcej niż jeden egzemplarz z każdego pojedynczego dokumentu, lub

- niezależnie od ilości dokumentów lub egzemplarzy nie przekracza wagi 1 kilograma brutto.

W świetle powyższych ustaleń nie budzi w ocenie organu I instancji wątpliwości fakt, iż "sprowadzony towar, dopuszczony do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia 2001.07.[...]. stanowi materiał reklamowy, jednakże towar ten został sprowadzony przez stronę w hurtowej ilości."

Tak duża ilość przywiezionego towaru nie uzasadnia zwolnienia od cła. Ponieważ towar nie spełnia kryterium ilości nie może być zaliczony do grupy towarów wolnych od cła przywozowego na podstawie art. 190§1pkt 14 Kodeksu celnego.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Ponad to, co w uzasadnieniu decyzji stwierdził organ I instancji Dyrektor Izby Celnej podniósł, że przepisy Kodeksu celnego nie zawierają definicji reklamy, co oznacza, że przy interpretacji tego pojęcia należy dokonać jego gramatycznej wykładni, zgodnie z którą materiały reklamowe to przedmioty służące do rozpowszechniania informacji o towarach, ich zaletach, wartości , jakości. Przesłanka ta musi występować obiektywnie, a nie tylko w przekonaniu podmiotu dokonującego obrotu z zagranicą. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości fakt, że sprowadzone stojące materiały reklamowe, zwiastuny filmowe, materiały reklamowe na kasecie Betacam i metalowe breloczki do kluczy są materiałami reklamowymi. Organ Celny uznał natomiast, że materiały te nie posiadają wartości handlowej tylko w subiektywnym odczuciu strony, w ocenie Dyrektora Izby Celnej mogłyby one być zbyte w normalnych warunkach obrotu, ponieważ nie różnią się w żaden sposób od towarów, które są przeznaczone do obrotu handlowego, posiadają więc wartość handlową.

Odnosząc się do przesłanki "niewielkiej ilości" Dyrektor Izby Celnej sięgnął do definicji Słownika Języka Polskiego, w którym pojęcie "niewielki" jest zdefiniowane jako "nieznaczny, mały", zaś pojęcie "ilość" definiuje się jako kategorię pojęciową obejmującą to, co może być mierzone lub ważone.

Mając na uwadze ilość sprowadzonych stojących materiałów reklamowych, zwiastunów filmowych, materiałów reklamowych na kasecie Betacam i metalowych breloczków do kluczy organ celny uznał, że trudno zgodzić się z faktem, iż byłyby one w powszechnej opinii uznane za ilość niewielką. Odwołując się do orzecznictwa NSA (wyrok z 13.7.2000 r. syg.akt VSA 3050/99,) przytoczył wyrażony w tym orzeczeniu pogląd, iż art. 190 §1pkt 14 Kodeksu celnego nie precyzuje bliżej przesłanki "niewielkiej ilości" przez wskazanie dodatkowych kryteriów, w szczególności nie przewiduje układu odniesienia z którym należałoby porównywać ilość importowanego towaru przy ocenie czy jest to niewielka ilość w rozumieniu ww. przepisu. Oznacza to , że "niewielka ilość" jest kryterium obiektywnym obowiązującym w obrocie powszechnie, niezależnie od szczegółowych warunków dostaw przedmiotów, w tym również zakresu obrotu towarowego stanowiącego przedmiot podstawowej działalności gospodarczej realizowanej przez importerów tych przedmiotów.

A zatem w ocenie Dyrektora Izby Celnej sprowadzone w niniejszej sprawie towary nie spełniają zarówno przesłanki wartości (towar nie może posiadać wartości handlowej) jak i przesłanki ilości oraz nie zaliczają się do żadnej z wymienionych w art. IV Konwencji Genewskiej grup materiałów reklamowych w związku z czym brak jest podstaw do uznania ww. towarów za wolne od cła na podstawie obowiązujących przepisów.

W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej U. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., zarzucając decyzjom:

1/ naruszenia art. 122,187 i 191 Ordynacji podatkowej przez:

- niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że zwiastuny filmowe mogłyby zostać zbyte w normalnych warunkach i nie zostały przez Spółkę pozbawione swoich cech, decydujących o tym, iż brak byłoby potencjalnej możliwości ich sprzedaży,

- że istnieje potencjalna możliwość sprzedaży tych towarów,

- przyjęcie , że mając na uwadze ilość sprowadzonych zwiastunów trudno zgodzić się z faktem, że byłyby one w powszechnej opinii uznane za ilość niewielką.

2/naruszenia art.190 §1 pkt 14 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię i zastosowanie, w wyniku czego przyjęto, że towary importowane przez Spółkę miały wartość handlową i nie zostały przywiezione w niewielkich ilościach.

Rozwijając zarzuty w motywach skargi skarżąca podniosła, że w sprawie jest niesporne, że importowane przez Spółkę towary nie podlegały zwolnieniu od cła na podstawie postanowień Konwencji Międzynarodowej dla Ułatwienia Importu Próbek Handlowych i Materiału Reklamowego podpisanej w Genewie 7 listopada 1952 r. oraz, że okoliczność ta jest bez znaczenia ponieważ Konwencja Genewska i Kodeks celny zawierają niezależne od siebie podstawy prawne zwolnienia od cła materiałów reklamowych, a każda z tych podstaw prawnych inaczej definiuje poszczególne materiały reklamowe i określa inne warunki zwolnień ich od cła.

Zarzuciła również, że organy celne nie wyjaśniły jaką rolę importowane stojące materiały reklamowe , zwiastuny filmowe materiały na kasecie Betacam miały spełnić w praktyce i kto miałby być ich odbiorcą, gdyby twierdzenia organów celnych o przeznaczeniu handlowym materiałów uznać za prawdziwe. Podniosła, że posiadanie jakiejkolwiek wartości przez materiały reklamowe nie oznacza, że posiadają wartość handlową. Wyjaśniała, że materiały reklamowe nie tylko nie były przeznaczone do sprzedaży ale przede wszystkim nie nadawały się do sprzedaży. Zwiastuny i stojące materiały reklamowe są towarami nie występującymi w obrocie, są dostarczane do kin przez dystrybutora reklamowanego filmu, nie są one przedmiotem sprzedaży ponieważ mogą spełniać tylko rolę reklamową, zwiastuny reklamują wyłącznie filmy dystrybuowane przez Spółkę, co więcej przysyłane są w formacie 35 mm (taśma filmowa),co automatycznie ogranicza możliwość ich wykorzystania, dla ich odtworzenia potrzebna jest specjalistyczna aparatura, w którą wyposażone są kabiny projekcyjne kin.

W odniesieniu do materiałów na kasecie Betacam skarżąca wyjaśniła, że są to kasety z filmami reklamowymi przeznaczonymi do emisji w telewizji, kasety są dostarczane nieodpłatnie przez dystrybutora filmów i zawierają wyłącznie informację o filmie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

Badając zaskarżoną decyzję Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej odnośnie naruszenia przepisu art. 190 §1 pkt 14 Kodeksu celnego przez błędną jego interpretację w odniesieniu do sprowadzonych przez stronę zwiastunów filmowych.

Stosownie do art. 190§1pkt 14 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U.Nr 23, poz. 117 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia celnego przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony jest od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są: wzory, modele, próbki i materiały nie mające wartości handlowej, służące do reklamy lub akwizycji, przywożone w niewielkich ilościach przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą.

Warunkiem zwolnienia od cła towarów na podstawie art. 190 §1 pkt 14 jest więc łączne spełnienie czterech przesłanek:

1/przedmiotem importu muszą być wzory, modele, próbki i materiały służące do reklamy lub akwizycji, 2/muszą to być rzeczy nie posiadające wartości handlowej, 3/ mają być przywiezione w niewielkiej ilości i 4/ przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Spełnienie przez skarżącą przesłanki pierwszej i ostatniej nie budziło wątpliwości organów celnych Organy te uznały natomiast , że będące przedmiotem importu zwiastuny filmowe nie podlegają zwolnieniu od cła na podstawie art. 190 §1 pkt 14 ponieważ nie spełnione zostały dwie pozostałe przesłanki: sprowadzone towary posiadają wartość handlową i zostały sprowadzone w ilości, której organy celne nie uznały za małą ilość w rozumieniu powołanego przepisu.

Przepisy kodeksu celnego nie precyzują wskazanych wyżej przesłanek zwolnienia towarów od cła, nie wskazują również kryteriów jakimi należy się kierować przy ich interpretacji, co budzi kontrowersje i trudności przy orzekaniu przez organy celne na podstawie ww. przepisu, w szczególności trudności powstają przy ustalaniu czy spełniona została przesłanka "niewielkiej ilości" towaru oraz "nie posiadania przez sprowadzone towary wartości handlowej".

Zdaniem Sądu przy interpretacji przesłanki "niewielkiej ilości" sprowadzonych towarów nie jest właściwe stosowanie wyłącznie wykładni językowej, którą – jako jedyną- posłużył się organ celny. W oparciu o słownik języka polskiego Dyrektor Izby Celnej dokonał wykładni pojęcia "niewielki" jako "nieznaczny, mały" ,co nie pozwoliło na jednoznaczne ustalenie jaką ilość zwiastunów w konkretnej sprawie należy uznać za "niewielką ilość" i zwolnić od cła na podstawie art. 190§1 pkt 14 kodeksu celnego.

Dotychczasowe orzecznictwo NSA, jakkolwiek niejednolite, pozwala na wyprowadzenie wniosku, że "niewielka ilość", do której odsyła art.190§1 pkt 14 kodeksu celnego jest kategorią, która powinna być oceniania w każdym konkretnym przypadku przez przyjęcie właściwego dla danego towaru kryterium odniesienia.(Odmiennie wyrok z 13.07.2000 r. syg.akt V SA 3050/99)

W wyroku z 24 stycznia 2000 r. syg.akt VSA 906/99 NSA wyraził pogląd, zgodnie z którym "ocena ilości sprowadzonych próbek powinna być dokonana w odniesieniu do ilości sprowadzonego towaru, z uwzględnieniem rodzaju towaru, jaki ma być reklamowany lub poddany akwizycji".

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku a dnia 22 listopada 2000 r. syg.akt VSA 271/00, w którym wskazał, że strona pragnąca skorzystać ze zwolnienia od cła przewidzianego w art. 190§1 pkt 14 kodeksu celnego powinna wskazać grupę podmiotów, dla których przeznaczone są materiały reklamowe, liczbę materiałów reklamowych dla tych podmiotów, uzasadnić celowość takiego przeznaczenia wyjaśnić sytuację w zakresie posługiwania się przez nią materiałami reklamowymi.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, w celu określenia czy w konkretnej sprawie spełniona została przesłanka "niewielkiej ilości" wynikająca z art. 190§1 pkt 14 kodeksu celnego należ zastosować kryterium odniesienia ilości sprowadzonych materiałów reklamowych do efektu gospodarczego, który zamierza osiągnąć importer korzystając ze sprowadzonych materiałów reklamowych, przy czym należy wziąć w szczególności pod uwagę liczbę potencjalnych odbiorców, do których skierowane zostaną materiały reklamowe.

Należy więc odnieść ilość 165 sztuk sprowadzonych zwiastunów filmowych do ilości kin do których będą one kierowane. Kin tych, czego organ celny nie kwestionuje, jest około 800. Reklama nie będzie więc dostarczona do wszystkich kin równocześnie. Sto sztuk materiałów reklamowych musi być zatem przekazywane sukcesywnie. W pierwszej kolejności do około 50 kin wiodących przekazywane będą równocześnie 2 lub 3 zwiastuny. Porównanie ilości wszystkich kin – odbiorców materiałów oraz potencjalnych widzów pozwala w ocenie sądu na przyjęcie, że w tym konkretnym przypadku 100 sztuk materiałów reklamowych stanowi niewielką ilość w rozumieniu art. 190§1pkt 14 Kodeksu celnego.

Sąd nie podzielił także poglądu organów celnych, według których sprowadzone zwiastuny tylko w subiektywnym przekonaniu strony nie posiadają wartości handlowej, nie różnią się bowiem w żaden sposób od towarów przeznaczonych do obrotu handlowego. W ocenie sądu brak wartości handlowej zwiastunów filmowych wynika z samej istoty tych materiałów reklamowych. Jak wynika z przedstawionego przez Spółkę i nie zakwestionowanego przez organy celne stanu faktycznego przeznaczeniem zwiastunów filmowych było wyłącznie reklamowanie u potencjalnych nabywców, tj. w kinach filmów jednego producenta i tylko w takim celu mogły być one wykorzystywane. Jak dodatkowo wyjaśnił na rozprawie przed WSA w Warszawie pełnomocnik skarżącej, po wykorzystaniu zwiastuny są niszczone przez utylizację wykonywaną przez wyspecjalizowaną firmę. Należy wyjaśnić, że nie istniała konieczność pozbawiania ich cech "decydujących o tym , że brak byłoby potencjalnej możliwości ich sprzedaży" ponieważ towary takich cech jak wyżej wyjaśniono z istoty swojej nie posiadały.

Sąd podzielił niekwestionowany przez skarżącą pogląd organów celnych, zgodnie z którym w sprawie nie zaistniały przesłanki do zwolnienia sprowadzonych materiałów reklamowych od cła na podstawie Konwencji Genewskiej z 7 listopada 1952 r. "Dla ułatwienia Importu Próbek Handlowych i Materiału Reklamowego" (Dz.U.1960r. Nr 38, poz.221).

Należy stwierdzić, że ww. Konwencja oraz Kodeks celny są to dwa niezależne od siebie akty prawne, niezależnie regulujące reguły zwalniania z cła wymienionych w tych przepisach towarów. Konwencja Genewska podpisana w dla ułatwienia importu próbek handlowych i materiału reklamowego" określa sytuacje w których każda z umawiających się stron w tym Państwo Polskie obowiązane są dokonać zwolnienia od ceł importowych towary. Konwencja nie zakazuje jednak ustalenia również niezależnie od określonych w niej kryteriów wprowadzenia jeszcze innych kryteriów zwalniania towarów od cła. Takie właśnie kryteria nie naruszające postanowień Konwencji Genewskiej zostały ustanowione w art. 190 §1 pkt 14 kodeksu celnego.

Za słuszny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 122,187§1 i 191 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do stojących materiałów reklamowych, materiałów reklamowych na kasetach Betacam oraz breloczków do kluczy. Sąd uznał, że organy celne naruszyły wskazane przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, jednak nie w zakresie wskazanym przez skarżącą, ale przez nie wyjaśnienie co to są "stojące materiały reklamowe" oraz w jaki sposób i w jakim zakresie mają być wykorzystane, a także w jaki sposób oraz w jakim zakresie mają być wykorzystywane materiały reklamowe na kasetach Betacam . Nie zostały również dokonane żadne ustalenia dotyczące breloczków do kluczy, w szczególności w zakresie ustalenia czy ich wygląd pozwala na ich sprzedaż czy też mają wyłącznie charakter reklamowy.

Dopiero dokonanie takich konkretnych ustaleń pozwoli na ocenę, czy materiały te spełniają przesłanki warunkujące zwolnienie od cła w świetle przepisu art. 190§1pkt 14 kodeksu celnego.

Dopiero dokonanie takich konkretnych ustaleń pozwoli na ocenę, czy materiały te nie mają wartości handlowej oraz czy sprowadzone zostały w niewielkiej ilości.

W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w oparciu o przepisy art. 145 § 1 lit. a i c ,art. 152 i art. 200 ustawy z 30.08.2002r. Ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - orzekł jak w sentencji wyroku.