Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 774/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust 4 pkt 9, art. 60 ust.4, art. 61 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę hali produkcyjno-usługowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...].07.2018 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "organ" lub "Kolegium") - po rozpatrzeniu odwołania J. S. (dalej jako "odwołujący" lub "skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...].05.2018 r. (nr [...]) ustalającą, na rzecz T. M., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie parterowej częściowo podpiwniczonej hali produkcyjno-usługowej na szwalnię z częścią produkcyjną, usługową, magazynową i biurowo-socjalną, przewidzianej do realizacji w [...] przy ul. [...][...], na działce nr [...], obręb [...].

Powyższa decyzja jest drugą w sprawie. Pierwotna decyzja organu pierwszej instancji z [...].01.2018 r., ustalająca warunki zabudowy, została w postępowaniu odwoławczym z przyczyn procesowych oraz wadliwości wydanego rozstrzygnięcia uchylona decyzją Kolegium z [...].03.2018 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Obecnie Kolegium uznało, że decyzja organu pierwszej instancji zasługuje na utrzymanie w mocy, ponieważ nie narusza istotnie przepisów procesowych i wystąpiły wszystkie przesłanki materialnoprawne dla ustalenia warunków zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, ze zm.) – dalej jako "u.p.z.p.". W szczególności w postępowaniu prawidłowo określono obszar analizowany, obejmujący działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] (wyznaczając go na 120 m wokół terenu inwestycji, przy szerokości terenu inwestycji 40 m) i dokonano jego poprawnej analizy przez pryzmat funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W analizie wskazano, że jej obszar jest zróżnicowany funkcjonalnie i przemieszany. Z uwagi na przyleganie terenu inwestora do ulicy [...], jako właściwe do porównań, przyjęto nieruchomości położone bezpośrednio za nieruchomością inwestora mające teraz lub w przeszłości funkcję związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej z możliwą funkcją mieszkaniową i z nich wyznaczając ograniczenia dla planowanej rozbudowy nieruchomości inwestora. Kolegium zgodziło ze stanowiskiem organu I instancji, że planowane zamierzenie inwestycyjne będzie stanowiło kontynuację funkcji zabudowy. Projektowana rozbudowa parterowej, częściowo podpiwniczonej hali produkcyjno-usługowej na szwalnię z częścią produkcyjną, usługową, magazynową i biurowo-socjalną, niewątpliwie wpisuje się w szeroko pojęte usługi i produkcję. Te zaś występują w obszarze analizowanym. Z informacji o planowanym przedsięwzięciu wynika również, że zamierzenie to będzie prowadzone na terenie zabudowanym budynkami mieszkalnymi jedno- i wielorodzinnymi, pełniąc w stosunku do nich funkcję uzupełniającą. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że kontynuacja funkcji zabudowy sąsiedniej nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi. W rezultacie trafnie ustalono, że dla planowanej inwestycji wystąpiła przesłanka dobrego sąsiedztwa, gdyż w obszarze analizowanym występują obok zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej, budynki przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej. Pas drogowy ulicy [...] tworzy droga i pas zieleni ze skanalizowanym odcinkiem kanału [...]. Rzeczywisty przebieg kanału według ustaleń inwestora odbiega od pokazanego na załączniku graficznym do analizy. Przebieg linii zabudowy wynosi ok. 25 m od krawędzi jezdni ulicy [...] po stronie inwestora i ok. 15 m dla pojedynczej zabudowy po stronie składów budowlanych. Ustalając przebieg linii zabudowy wskazano, że zamiar inwestora polega na nowym zagospodarowaniu działki nr [...], poprzez rozbudowę i nadbudowę istniejącego obiektu i zmianę jego sposób użytkowania na szwalnię oraz handel gotowymi wyrobami. W takiej sytuacji dla planowanej rozbudowy od strony ulicy [...] nieprzekraczalna linia wynosi 3 m od ściany zewnętrznej zarurowanego kanału [...] położonego w ulicy [...], bez przekraczania granicy działki nr [...], przy czym lokalizację kanału należy przyjąć według załącznika graficznego nr 1 do decyzji. Natomiast dla planowanej rozbudowy od strony granicy z działką nr [...] jest nieprzekraczalna, zaś przedłużenie linii zabudowy budynku położonego na działce nr [...], na teren inwestora - równolegle do granicy terenu inwestora. Kolegium wskazało, że zdaniem urbanisty, taka lokalizacja rozbudowy utworzy jedną linię zabudowy z budynkiem na działce nr [...], względem drogi dojazdowej do tej nieruchomości oraz umożliwi zastąpienie istniejącego ryzalitu w ścianie frontowej budynku inwestora większą użyteczną formą. Planowana zabudowa osłoni tereny sąsiednie. Kolegium uznało również za prawidłowe ustalenia w zakresie pozostałych parametrów dobrego sąsiedztwa, tj. geometrii dachu i wysokości górnej krawędzi elewacji. Wskazano, że przyjęte w decyzji współczynniki znajdują potwierdzenie w istniejącej w sąsiedztwie zabudowie. Organ dokonał również ustaleń pod kątem pozostałych przesłanek dopuszczalności określenia warunków zabudowy wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt. 2-5 u.p.z.p., stwierdzając w rezultacie ich wystąpienie. Wskazano w szczególności, że zaopatrzenie w media i odprowadzenie ścieków będzie się odbywało z istniejących przyłączy do infrastruktury technicznej miasta, przy czym woda ok. 5 m³/d - w uzgodnieniu z administratorem sieci, energia elektryczna ok. 40 kW (moc urządzeń) - w uzgodnieniu z administratorem sieci oraz gaz ok. 40 kW (moc urządzeń) - w uzgodnieniu z administratorem sieci. Budynek zlokalizowany na działce nr [...] jest obecnie eksploatowany zgodnie z funkcją przeznaczenia, nadto posiada istniejące przyłącze wodno-kanalizacyjne, z którego korzysta na podstawie umowy z [...][...]. Zgodnie z pismem [...] S.A. z [...].10.2017 r. w ulicy [...] znajduje się kolektor sanitarny 1250 x 1280 mm, do którego istnieje możliwość przyłączenia nieruchomości. [...] przewiduje w przyszłości budowę odcinków sieci kanalizacyjnej - sięgaczy kanalizacyjnych, w działkach nr [...],[...] oraz działce [...] umożliwiających przyłączenie do sieci budynków usytuowanych w pobliskim terenie. W przypadku wybudowania sięgacza inwestor powinien się do niego podłączyć. Natomiast wody opadowe (z terenu i obiektu) należy odprowadzić do istniejącej kanalizacji (w uzgodnieniu z administratorem sieci). Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium, w ślad za treścią decyzji organu I instancji, powołało się na pismo Zarządu Dróg Miejskich w [...], wskazując jako datę jego sporządzenia: [...].08.2017 r. oraz numer: [...] (faktycznie na tym piśmie - k. 22 akt administracyjnych - widnieje data [...].03.2015 r., widoczna jest również odręczna zamiana daty miesięcznej - z marca na wrzesień; treść samego pisma wskazuje, że zostało ono sporządzone w odpowiedzi na pismo organu I instancji z dnia [...].10.2017 r. i wpłynęło do tego organu w dniu [...].10.2017 r., ponadto pismo to opatrzone jest nr [...], z kolei skarżący identyfikuje powyższy dokument datą [...].09.2017 r. - pod. Sądu). Z jego treści wynika zobowiązanie inwestora do wykonania odkrywki zarurowanego kanału [...] 2 x 1200 w celu dokładnego zinwentaryzowania jego przez geodetę wraz z pomiarem rzędnych wierzchu kanału. Takie stanowisko zostało podyktowane ustaleniem niezgodności przebiegu kanału [...] w sąsiedztwie omawianej działki z danymi wynikającymi z mapy zasadniczej. Prace prowadzone w tym rejonie przez właściciela działki wykazały, że [...] graniczy z posesją. Zobowiązano wobec tego inwestora, pod dokonaniu pomiaru geodezyjnego kanału w miejscu prowadzonych robót, że odsunie on projektowany obiekt od zarurowanego kanału [...] na odległości min. 3 m licząc od ściany zewnętrznej kanału w najszerszym miejscu.

Odnoszą się do zgodności decyzji z przepisami odrębnymi wyjaśniono, że planowane zamierzenie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji. Kolegium powołał się na ostateczność postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...].01.2017r., którym odmówiono wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Nie było też podstaw do podważania decyzji pierwszej instancji z powodu niezapewnienia ochrony interesów osób trzecich. Wyjaśniono, że na etapie warunków zabudowy nie przeprowadza się szczegółowych ustaleń z zakresu dostępu światła dziennego do pomieszczeń budynku oraz stawiania ścian budynku w odpowiedniej odległości od granicy działki sąsiedniej. Powyższe ustalenia będą przedmiotem rozważań organu architektonicznego, udzielającego pozwolenia na budowę. Kolegium przyznało natomiast, że WSA we Wrocławiu wyrokiem z 8.10.2015r., sygn. akt II SA/Wr 278/15 uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...].09.2014 r., i utrzymującą ją w mocy decyzję SKO w [...] z [...].02.2015 r. Niemniej jednak NSA wyrokiem z 26.09.2017r., sygn. akt II OSK 762/16, uchylił powyższy wyrok. Następnie wyrokiem z 19.12.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 716/17, WSA we Wrocławiu oddalił skargę na opisaną wyżej decyzję Kolegium z [...].02.2015 r.

Skargę na powyższą decyzję wniósł J. S. Zarzucił w niej Kolegium naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 oraz art. 61 ust. 5 u.p.z.p., polegające na uznaniu, że:

a) dopuszczalne jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w sytuacji, gdy nie spełnione zostały przesłanki wynikające z konieczności istnienia uzbrojenia terenu lub projektu, gdyż inwestor nie wykazał, że ma dostęp do kanalizacji ani nie wykazał, że projektowane jest takie uzbrojenie terenu w kanalizację,

b) decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi, a w szczególności z ustawą Prawo wodne w zakresie, jakim odnosi się ono do usytuowania kanału [...] względem planowanej rozbudowy nieruchomości oraz w zakresie, w jakim odnosi się ono do występowania strefy zagrożenia powodziowego.

- § 11 i 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na pominięciu istnienia obiektywnych uciążliwości, wynikających z hałasu, drgań i wibracji w związku z pracą urządzeń rozbudowywanej szwalni i istnieniem bezpośredniego sąsiedztwa z budynkiem przy ul. [...][...], wynikającego z wspólnej ściany działowej tych budynków w zabudowie szeregowej, co narusza interes skarżącego, jako właściciela nieruchomości, przeznaczonej na cele mieszkaniowe.

Ponadto autor skargi podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego, tj.

- art. 7 k.p.a., polegający na wydaniu decyzji na podstawie sfałszowanego i podrobionego dokumentu, tj. załączonej do wniosku z [...].04.2018 r. o ustalenie warunków zabudowy terenu, mapy do celów projektowych z adnotacją, że kopia tej mapy posiada naniesiony przed geodetę faktyczny przebieg kanału [...], w sytuacji, gdy organ wydający decyzję ma obowiązek stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w sytuacji, gdy w związku z działaniami właściciela spornej nieruchomości S. G. toczy się postępowanie karne w Komendzie Miejskiej Policji w [...] w zakresie sfałszowania dokumentu - mapy do celów projektowych przez wskazanie na nich nieprawdziwego położenia kanału [...] z przesunięciem tego kanału na mapach w takich sposób, który umożliwiałby rozbudowę nieruchomości przy ul. [...][...],

- art. 8 § 1 k.p.a., polegające na naruszeniu fundamentalnej zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji administracyjnej na podstawie sfałszowanego dokumentu (opisanego w poprzedzającym zarzucie);

- art. 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego z pominięciem:

a) niezgodności, wynikającej ze sfałszowanego przebiegu [...], który został przedstawiony przez wnioskodawcę T. M. w mapce, stanowiącej załącznik do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w sytuacji, gdy położenie [...] w załączniku do decyzji przebiega w sposób odmienny, a z pisma Zarządu Dróg Miejskich w [...] z [...].08.2014 r. jednoznacznie wynika, że odległość od tego kanału do planowanej rozbudowy nieruchomości przy ul. [...] nie może być mniejsza niż 6 metrów,

b) niezgodności, wynikających z pisma Zarządu Dróg Miejskich w [...] z [...].09.2015 r. (data prezentaty Urzędu Miasta [...] z [...].10.2017 r.) z pismem Zarządu Dróg Miejskich w [...] z [...].08.2014 r. w zakresie odmiennego ustalenia odległości odsunięcia projektowanych obiektów od zarurowanego kanału [...],

- art. 80 k.p.a., przez uznanie, że wnioskodawca T. M. w sposób prawidłowy, nie budzący wątpliwości, udowodnił dopuszczalność planowanej rozbudowy nieruchomości, w sytuacji, gdy sprzeciwia się temu zarówno brak przesłanek z art. 61 ust 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. w zakresie braku dostępu do kanalizacji i braku umowy na planowany dostęp, a dodatkowo sprzeciwia się temu zbyt bliskie położenie [...] względem planowanej rozbudowy, a także przepisy Prawa wodnego w zakresie ryzyka powodziowego,

- art. 106 § 2 i 4 k.p.a., polegające na:

a) niezawiadomieniu strony postępowania — J. S. o potrzebie zwrócenia się do Zarządu Dróg Miejskich w [...] o zajęcie stanowiska w sprawie warunków zabudowy dla szwalni przy ul. [...][...] w [...] w odniesieniu do kanału [...],

b) pominięciu postępowania wyjaśniającego w związku z rozbieżnościami wynikającymi z pisma Zarządu Dróg Miejskich w [...] z [...].09.2015 r. oraz z pisma Zarządu Dróg Miejskich w [...] z [...].08.2014 r. w zakresie odmiennego ustalenia odległości odsunięcia projektowanych obiektów od zarurowanego kanału [...],

- błąd w ustaleniach faktycznych, będących podstawą rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, że:

a) istnieją przesłanki do wydania warunków zabudowy dla rozbudowy nieruchomości przy ul. [...][...] na szwalnię, w sytuacji, gdy taka rozbudowa jest niedopuszczalna, z uwagi na przepisy Prawa wodnego, u.p.z.p., k.p.a., Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury,

b) planowana rozbudowa będzie znajdować się w dopuszczalnej odległości od kanału [...] , w sytuacji, gdy istnieją znaczące rozbieżności pomiędzy stanowiskami ZDM w [...] w zakresie tej odległości, sfałszowanymi informacjami przedstawionymi przez wnioskodawcę T. M. a stanem rzeczywistym.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Autor skargi sformułował również wniosek o przeprowadzanie dowodu z dokumentów (pisma ZDM w [...] z [...].08.2014 r., zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa oraz aktualnej mapy obrazującej faktyczne położenie kanału [...]). Skarga zawiera obszerne uzasadnienie przedstawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 19.06.2019 r. Sąd dopuścił wnioskowane w skardze dowody z dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa procesowego i materialnego, oraz odzwierciedla stan faktyczny sprawy.

Przede wszystkim nie można podzielić zarzutów naruszenia przepisu procesowego, a to art. 7, art. 8 i art 77 k.p.a., polegających na wydaniu decyzji na podstawie sfałszowanego i podrobionego dokumentu. Fałsz dokumentu powinien być stwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu karnego lub wykazany jako oczywisty. Badanym przypadku ewentualny fałsz mapy do celów projektowych nie został stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Prowadzone jest w tej sprawie jedynie postępowanie w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Organy nie miały również podstaw do tego, by niejako wejść w kompetencje sądu karnego, ponieważ o wspomnianej oczywistości może być mowa tylko wtedy, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że przestępstwo w ogóle zostało popełnione, w jaki sposób, i chociażby ogólnie przez kogo zostało popełnione oraz że rzeczywiście doszło do sfałszowania dowodów. Ponadto przyjdzie zauważyć, że w sprawie orzekające organy posiadały wiedzę na temat niezgodności rzeczywistego przebiegu kanału [...] – na wysokości działki nr [...] - z przebiegiem naniesionym na mapie zasadniczej. Konsekwencją takiego ustalenia było sformułowanie zawarte w pkt 6.2 decyzji organu I instancji. Powołano się w nim na uwagi Zarządu Dróg Miejskich w [...] zawarte w piśmie z [...].08.2017 r. (ustalenia Sądu na temat datowania powyższego pisma znajdują się na str. 3 uzasadnienia). Wynika z nich nakaz dokonania pomiaru geodezyjnego kanału w miejscu prowadzonych robót. Ponadto zobowiązano inwestora do odsunięcia projektowanych obiektów od zarurowanego kanału [...] na odległości min. 3 m, licząc od ściany zewnętrznego kanału w najszerszym miejscu.

Nie ma również racji skarżący, zarzucając organom brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w związku z rozbieżnościami wynikającymi z pisma Zarządu Dróg Miejskich w [...] z [...].09.2017 r. (w decyzjach wskazana jest data [...].08.2017 r.) oraz pisma tego podmiotu z [...].08.2014 r. Miałyby one dotyczyć odmiennych ustaleń odległości na jakie mają zostać odsunięte projektowane obiekty od zarurowanego kanału [...]. W ocenie Sądu, takie rozbieżności w sprawie nie występują. Po pierwsze, oba pisma potwierdzają konieczność sprawdzenia rzeczywistego przebiegu kanału [...]. Po drugie i co jest istotne dla oceny bezzasadności tego zarzutu, w kontrolowanym obecnie postępowaniu, organ I instancji wystąpił w dniu [...].10.2017 r. do Zarządu Dróg Miejskich w [...] o opinię dla inwestycji, która należy pamiętać ma polegać na rozbudowie parterowej częściowo podpiwniczonej hali produkcyjno-usługowej na szwalnię z częścią produkcyjną, usługową, magazynową i biurowo-socjalną, przewidzianej do realizacji przy ul. [...][...]. Organ ten wystąpił o taką opinię w zakresie lokalizacji opisanego zamierzenia względem kanału [...] i możliwości odprowadzania wód opadowych do tego kanału. Do tego pisma dołączył kopię wniosku inwestora wraz z kopią mapy zasadniczej zawierającą granice inwestycji (k. 21 akt administracyjnych). W tym zakresie Zarząd Dróg Miejskich w [...] wypowiedział się w piśmie, które jak wskazano wcześniej było błędnie datowane na dzień [...].03.2015 r. (data wpływu do organu [...].10.2017 r.). Jest to wiążące w niniejszej sprawie stanowisko Zarząd Dróg Miejskich w [...]. Powoływane przez skarżącego pismo z [...].08.2014 r. zostało natomiast wydane dla potrzeb innego postępowania administracyjnego (prowadzonego z wniosku S. G. o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku usługowego na usługowo-produkcyjny; w tej sprawie NSA wyrokiem z 12.09.2018 r., sygn. akt II OSK 1443/18 uchylił wyrok tut. Sądu z 19.12.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 716/17 oraz decyzję organów obu instancji).

Skarżącemu zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu zarówno na etapie pierwszej jak i drugiej instancji, co potwierdzają zawiadomienia, jakie skarżący otrzymywał w toku postępowania. Skarżący zresztą czynnie w postępowaniu uczestniczył składając pisma i wnosząc środki odwoławcze. Nie sposób w takich okolicznościach uznać, że nie zapewniono skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Organ nie miał również obowiązku, wynikającego z art. 106 § 2 k.p.a., zawiadomienia skarżącego o zwróceniu się do zarządcy sieci kanalizacyjnej (Zarządu Dróg Miejskich w [...]) w sprawie zajęcia stanowiska dotyczącego warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia w odniesieniu do kanału [...], albowiem przepis ten nie miał zastosowania tym przypadku. Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a. taki obowiązek istnieje jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. W tym przypadku wystąpienie dotyczyło wyrażenia stanowiska, ale nie przez inny organ administracyjny, lecz przez jednostkę organizacyjną gminy. Po drugie, brak jest przepisu prawa, który wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależniałby od zajęcia stanowiska przez zarządcę sieci kanalizacyjnej w zakresie lokalizacji zamierzenia inwestora względem kanału oraz możliwości odprowadzania do niego wód opadowych. Z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wynika jedynie obowiązek wydania decyzji o warunkach zabudowy w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W tym ostatnim przypadku również zachodzi w sprawie sytuacja, w której organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, jest zarazem zarządcą drogi. Nie można zatem uznać, że jednostka organizacyjna gminy, jaką jest dany wyodrębniony zarząd dróg miejskich, byłaby jest innym organem w myśl art. 106 § 1 k.p.a. Wobec tego swoiste "uzgodnienie wewnętrzne" w zakresie obsługi komunikacyjnej nie musi przybrać formy postanowienia wydanego w trybie art. 106 § 5 k.p.a. Treść tego rodzaju opinii powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzji o warunkach zabudowy. Tak też się stało w sprawie. W związku z tym nie można uznać zasadności zarzutu skargi w tym zakresie.

Zastrzeżeń Sądu nie budzi także ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, albowiem odbyło się ono z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyznaczony obszar analizy funkcji i cech zabudowy odpowiada rygorom § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie organ uargumentował dobór obszaru analizowanego. Działka zainwestowania charakteryzuje się szerokością frontu około 40 m, co obligowało organ do wyznaczenia obszaru analizowanego w odległości około 120 m, od granic działki nr [...]. Tak też obszar analizowany został wyznaczony. Co teraz istotne, organ bardzo dobrze uchwycił całość urbanistyczną. Teren inwestycji znajduje się w centralnej części obszaru analizowanego, co gwarantuje obiektywne zbadania kontynuacji funkcji i cech zabudowy. Nieznaczne odchylenia w odległościach obszaru analizowanego podyktowane są koniecznością przyjęcia do analizy powierzchni całych działek, co ma znaczenie w szczególności w stosunku do działek zabudowanych i wyznaczania wskaźnika zabudowy. Ta zasada także została zachowana. Bezspornie, więc obszar analizowany nie tylko spełnia wymogi powołanego rozporządzenia planistycznego, ale został wyznaczony z zachowaniem wszelkich reguł dowodowych i może stanowić podstawę do stwierdzenia kontynuacji funkcji i cech zabudowy.

Według Sądu, także ocena materiału dowodowego nie wychodzi poza granice swobodnej oceny materiału dowodowego. Wyciągnięte wnioski są logiczne, spójne oraz konsekwentne. Także uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zgodne z wymogami art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Prawidłowo Kolegium wskazało ustalenia faktyczne i motywy prawne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia.

Odnosząc się zaś do materialnoprawnego aspektu sprawy stwierdzić należy, że wystąpiły w tym przypadku wszystkie przesłanki obligujące organ lokalizacyjny do ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jak wynika z art. 52 ust. 3 tej ustawy, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Powołane przepisy stanowią o związanym charakterze decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że ilekroć wnioskowana zabudowa jest zgodna z przepisami prawa, organ lokalizacyjny ma obowiązek wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy. Oczywiście, twierdzenie odwrotne jest także logicznie prawdziwe, co oznacza, że organ lokalizacyjny nie może ustalić warunków zabudowy, o ile nie zostały spełnione wymagania określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów odrębnych.

Stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i ł nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W rozpatrywanej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne dla ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sporządziła arch. J. Ł. – uprawniona urbanistka. Działka objęta inwestycją usytuowana jest w sąsiedztwie działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, zabudowanych w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących kontynuacji dotychczasowej funkcji i cech zabudowy w obszarze sąsiedzkim. Z powołanego przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wynika że podstawą do ustalenia warunków zabudowy jest zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa, która determinuje konieczność dostosowania nowej zabudowy do stanu zastanego, do funkcji, cech i parametrów urbanistycznych i architektonicznych dotychczasowej zabudowy okolicznych terenów. Analiza urbanistyczna jednoznacznie wskazuje, że zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację funkcji zastanej na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym. Rozbudowa znajdującej się na działce nr [...] parterowej hali produkcyjno-usługowej na szwalnię z częścią produkcyjną, usługową, magazynową i biurowo-socjalną nie jest sprzeczna z funkcją zastaną na tym terenie. Z przeprowadzonej analizy funkcji i cech zabudowy wynika, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji i cech zabudowy obszaru analizowanego i tym samym istnieją podstaw do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Organy dokonały prawidłowych ustaleń także w zakresie pozostałych parametrów dobrego sąsiedztwa, tj. linii zabudowy, geometrii dachu i wysokości górnej krawędzi elewacji. Ustalone w decyzji współczynniki znajdują potwierdzenie w istniejącej w sąsiedztwie zabudowie.

Wbrew zarzutom skargi planowana inwestycja spełnia pozostałe przesłanki niezbędne do ustalenia warunków zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5 u.p.z.p. Teren ma dostęp do drogi publicznej - od ulicy [...]. W wyniku uzgodnień z zarządcą drogi, tj. Zarządem Dróg Miejskich w [...], w decyzji zawarto postanowienia dotyczące uzgodnienia zjazdów z drogi publicznej – ul. [...] oraz odległość projektowanego obiektu od krawędzi jezdni. Istniejące uzbrojenie terenu jest również wystarczające dla planowanej inwestycji. Należało bowiem uznać, że znajdujące się w aktach sprawy zapewnienie [...] S.A. z [...].10.2017 r. wypełnia przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., a przepisy te nie wymagają wykazania się tytułem prawnym do kanalizacji sanitarnej lub do terenu, przez który przebiega sieć wodociągowa czy kanalizacji sanitarnej. Zgodnie zatem z pkt 6.2 decyzji organu I instancji, zaopatrzenie w media i odprowadzenie ścieków odbywać się ma za pomocą istniejących przyłączy do infrastruktury technicznej miasta. Dalej wskazuje się, że zgodnie z zapewnieniem z dnia [...].10.2017 r. w ulicy [...] znajduje się kolektor sanitarny do którego istnieje możliwość przyłączenia nieruchomości objętej skarżoną decyzją. Ponadto przedsiębiorstwo wodo-kan. przewiduje w przyszłości budowę odcinków sieci kanalizacyjnej - sięgaczy kanalizacyjnych w działkach nr [...], nr [...] oraz działce nr [...], umożliwiających przyłączenie do sieci budynków usytuowanych w pobliskim terenie. W przypadku wybudowania takiego sięgacza inwestor powinien się do niego podłączyć. Kwestę odprowadzenia wód opadowych (z terenu i obiektu) nakazano uzgodnić z zarządcą sieci kanalizacyjnej (Zarządem Dróg Miejskich). W związku z tym organ pierwszej instancji nakazał uwzględnić uwagi określone w piśmie Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...].08.2017 r. Zgodnie z nimi nakazano uporządkować gospodarkę ściekową w obrębie opracowania, wykonać odkrywkę zarurowanego kanału [...] 2x1200 w celu dokładnego zinwentaryzowania jego położenia przez geodetę wraz z pomiarem rzędnych wierzchu kanału. Ustalono, że odprowadzenie wód opadowych może nastąpić do istniejącego zarurowanego kanału [...]. Zobowiązano również do uzgodnienia z ZDM warunków przyłączenia i odbioru wód opadowych z omawianego terenu. Zabroniono wykonania swobodnego spływu wód w kierunku pasa drogowego i zalewania ulic. Zobowiązano do zaprojektowania kanalizacji na terenie inwestora, która spełnia rolę zbiornika retencyjnego.

Teren działki nr [...] nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na nierolne lub nieleśne (teren inwestycji nie ma charakteru rolnego ani leśnego).

Wbrew twierdzeniom autora skargi inwestycji nie sprzeciwiają się inne przepisy prawa, w tym przepisy ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 546 ust. 7 ustawy z 20.07.2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018r., poz. 2268) do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (ustawa weszła w życie 1.01.2018 r.) w sprawie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 497 (chodzi o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do brzemienia tego przepisu należało mieść na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w dacie opracowania projektu decyzji (art. 53 ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Jak wynika z pkt. 8 decyzji organu I instancji, teren inwestora znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki [...] i [...] w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a ustawy Prawo wodne z 18.07.2001 r., tj. w zasięgu zalewu wody Q1% (woda stuletnia), poza zasięgiem wody Q10% (woda dziesięcioletnia). Zgodnie z decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nr [...] z [...] .07.2017 r. zwolniono właściciela działki nr [...] i nr [...] od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią pod określonymi w tej decyzji warunkami. Inwestor legitymował się zatem zwolnieniem od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Ponadto projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (postanowieniem z [...].09.2017 r.)

Odnosząc się do elementów treściowych decyzji w zakresie ochrony interesów osób trzecich, podkreślić należy, że objęta zamiarem inwestycyjnym rozbudowa hali produkcyjno-usługowej na szwalnię z częścią produkcyjną, usługową, magazynową i biurowo-socjalną, nie stanowi w żadnym wypadku podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Na etapie ustalania warunków zabudowy organ lokalizacyjny nie jest władny antycypować i przesądzać losów przyszłego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Udziela on bowiem jedynie zgody urbanistycznej, a więc zgody opartej na kryteriach uwzględniających zastany układ przestrzenny, a nie na kryteriach techniczno-budowlanych. Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie przesądza jeszcze o realizacji inwestycji, co potwierdza jednoznacznie prawna możliwość wydania wielu różnych decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu (zob. art. 63 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Możliwość realizacji planowanej rozbudowy zostanie rozstrzygnięta dopiero na etapie pozwolenia na budowę, gdzie organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikuje zamierzenie inwestycyjne przez pryzmat norm techniczno-budowlanych (w tym powoływanych w skardze przepisów § 11 i 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Kwestionowana decyzja nie zwalnia od obowiązku zachowania zgodności z przepisami prawa budowlanego, co zresztą jasno wynika z postanowień pkt 7.1 decyzji pierwszej instancji. Postanowiono tam m.in. o konieczności respektowania wymagań określonych w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochrony przed emisjami w tym hałasu z terenu inwestora (czas pracy na terenie zamierzenia inwestora powinien być ustalony w taki sposób by nie tworzyć źródła emisji hałasu na tereny sąsiednie po godzinie 18.00), zapewnienie dostępu do światła dziennego. Dopiero na etapie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie oceniał przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe przez pryzmat zapobiegania ewentualnym uciążliwościom wynikającym z narażenia na hałas, drgania i wibracje powodowane pracą urządzeń znajdujących się w rozbudowanej szwalni przy ul. [...][...] i istniejącym bezpośrednim sąsiedztwem z budynkiem przy u. [...][...]. Wówczas powinno się szczegółowo zbadać przyjęte rozwiązania projektowe w aspekcie istnienia wspólnej ściany działowej pomiędzy tymi budynkami. Przyjdzie ponadto podkreślić, że na etapie ustalenia warunków zabudowy nie można z góry założyć, że realizacja zamierzenia budowlanego spowoduje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, czy też wibracji powodowanych pracą urządzeń szwalni. Na etapie ustalenia warunków zabudowy nie jest bowiem możliwie nawet przeprowadzenie dowodu zmierzającego do ustalenia, czy w wyniku realizacji inwestycji przekroczony zostanie np. dopuszczalny poziom hałasu. W tej kwestii wszystko zależy bowiem od konkretnych rozwiązań jakie przyjęte zostaną w projekcie budowlanym. Powinny być to takie rozwiązania aby normy hałasu, po wykonaniu inwestycji, nie przekraczały dopuszczonych prawem poziomów. Z przedstawionych powodów zarzuty związane z hałasem, drganiami, czy też wibracjami wiązały się nie tyle z decyzją o warunkach zabudowy lecz ze spodziewanymi skutkami, jakie niesie za sobą sama rozbudowa spornego obiektu. Decyzja o warunkach zabudowy jest tymczasem jedynie wytyczeniem podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez między innymi zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich, wymagana jest na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wówczas właśnie rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działek inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego.

W konsekwencji stwierdzić należało, że kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302), oddalił skargę.