Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 69/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spraw.), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Wójta Gminy W. W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu; III. zasądza od Gminy W. W. na rzecz strony skarżącej J. J. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

J. J. wnioskiem z dnia 21 lutego 2017 r. zwrócił się do Wójta Gminy W. W. o przesłanie w odpowiedzi na adres mailowy wnioskodawcy w formie skanów umowy bądź umów zawartych przez tutejszą gminę z adwokatami, radcami prawnymi, kancelariami adwokatów lub radców prawnych prowadzonymi w formie spółki prawa handlowego dotyczącej stałej obsługi prawnej w okresie od 2000 do 2016 r. albo przesłanie informacji, że takie umowy nie zostały zawarte.

W dniu 9 marca 2017 r. wnioskodawca sporządził do tutejszego sądu skargę na bezczynność organu, Wójta Gminy W. W.. Podał, że organ w terminie przewidzianym ustawą nie udostępnił wnioskowanej w piśmie z dnia 21 lutego 2017 r. informacji, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie wezwał do usunięcia braków (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Z tego powodu należy uznać, że organ jest w niniejszej sprawie bezczynny w związku z powyższym wniósł:

1) o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie przewidzianym ustawą;

2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie;

3) zasądzenie kosztów procesu

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Podał, że wnioskowana przez skarżącego informacja została udostępniona w dniu 14 marca 2017 r. mailowo i wysłana listem poleconym. Wyjaśnił, że przyczyną kilkudniowego uchybienia terminu do udostępnienia informacji była usprawiedliwiona nieobecność odpowiedzialnego pracownika spowodowana zdarzeniem losowym oraz koniecznością poszukiwania dokumentów w archiwum.

W aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Gminy W. W. z dnia 14 marca 2014 r. kierowane do skarżącego o następującej treści: stosownie do złożonego wniosku z dnia 21 lutego 2017 r. udostępniamy umowy z radcami prawnymi i adwokatami zawarte przez gminę w latach 2000-2016 r.

Jednocześnie przyznajemy, że uchybiony został 14 dniowy termin do udostępnienia informacji o którym mowa w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przyczyną uchybienia była usprawiedliwiona nieobecność odpowiedzialnego pracownika spowodowana zdarzeniem losowym oraz konieczność wyciągnięcia dokumentów z archiwum.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów.

W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organów administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postepowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności /T. Woś, H. Krysiak – Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis – Nexis", Warszawa 2005, str. 86/. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu /J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "lexis – Nexis", Warszawa 2006, str. 37/. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /t.j. Dz. U. z 2014, poz. 782 ze zm./- dalej u.d.i.p. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które te władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia 21 lutego 2017 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczy bowiem działalności gminy.

Art. 13 tej ustawy stanowi, że udostepnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Skarżący złożył wniosek w dniu 21 lutego 2017 r., wnioskowane zaś dokumenty organ przesłał w dniu 14 marca 2017 r.

Zatem na dzień wniesienia skargi, to jest 13 marca 2017 r., organ pozostawał w bezczynności.

Na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 1270 ze zm.). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1).

Takiego zobowiązania Sąd w dacie wyrokowania nie mógł nałożyć albowiem wniosek został zrealizowany. W związku z powyższym mając na uwadze, treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało postępowanie w sprawie bezczynności umorzyć (pkt 2 wyroku).

Mając na uwadze treść art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązującego do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. W ocenie Sądu bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Organ wprawdzie udzielił odpowiedzi po upływie terminu określonego w art. 13 u.d.i.p. ale wyniosło ono tylko 7 dni.

Ponadto złożył wyjaśnienia z jakich powodów doszło do uchybienia terminu, z wyjaśnień tych wynika, że przyczyną tego stanu rzeczy była nieobecność pracownika, a nie zła wola organu.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.e.

J.N. 11.07.2017