Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1465/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1465/11

UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest zaskarżona przez Komisję Organizacyjną [...], zwaną dalej Komisją Organizacyjną, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 201 Or. .którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z póź. zm.J, po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej [...] uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...], stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażami podziemnymi, na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]; części nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] z obrębu [...], położonych przy ulicy [...]w [...], Dzielnicy [...], w granicach opracowania działek własnych oznaczonych literami [...] i i odmówiono stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...] stwierdził z urzędu nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007r., Nr [...].

W opinii Wojewody [...] decyzja [...] nr [...] z dnia 23.03.2007r. wydana została z naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 11118) w brzmieniu w dacie wydawania decyzji. Zgodnie z treścią przedmiotowego artykułu pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego mogło być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska bowiem z zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego, wynikało, że zamiarem inwestora było wykonanie 374 miejsc parkingowych na terenie inwestycji wskazanym na projekcie zagospodarowania terenu, które stanowić miały zespół parkingów, na który składać się miało: 99 miejsc parkingowych na zainwestowanym terenie (dla budynków [...]), 256 miejsc parkingowych w garażu podziemnym zlokalizowanym w bryle budynku oraz 19 miejsc parkingowych na zainwestowanym terenie - w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego budynku.

Jednocześnie Wojewoda odniósł się do sytuacji prawnej Komisji Organizacyjnej, która wnioskowała o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 06.02.2009r. (sygn. akt VII SA/Wa 1815/08) oraz z faktem, że wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...].03.2007r. nastąpiło przed rozpatrzeniem wniosku Komisji Organizacyjnej. Wojewoda uznał, że niezbędne jest rozstrzygnięcie kwestii przymiotu strony tego podmiotu w postępowaniu wszczętym z urzędu .

Wojewoda doszedł do przekonania, że Komisja Organizacyjna nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...].03.2007r. jako że w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniach nadzwyczajnych odnoszących się do pozwoleń na budowę, przymiot strony definiuje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda wskazał również, ze podmiotowość prawną Komisji Organizacyjnej ocenia się na podstawie art. 108a § 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawa spółdzielczego (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 188, poz. 1848 ze zm.) zwanego dalej Prawem spółdzielczym. Zgodnie z treścią art. 108a § 1 Prawa Spółdzielczego członkowie spółdzielni, których prawa i obowiązki majątkowe są związane z wyodrębnioną organizacyjnie jednostką spółdzielni albo z częścią majątku spółdzielni, która nadaje się do takiego wyodrębnienia, mogą na podstawie uchwały podjętej większością głosów tych członków wystąpić do zarządu spółdzielni z żądaniem zwołania walnego zgromadzenia w celu podjęcia uchwały o podziale spółdzielni w ten sposób, że z tej jednostki organizacyjnej albo części majątku zostanie utworzona nowa spółdzielnia. W zakresie reprezentacji tych członków stosuje się odpowiednio przepisy o zakładaniu spółdzielni Równocześnie art. 6 Prawa spółdzielczego określa czynności do dokonania których uprawnione są osoby zamierzające założyć spółdzielnię. Uchwała członków Spółdzielni Mieszkaniowej " [...]" z dnia 11.01. 2003r. w sprawie żądania podziału Spółdzielni i utworzenia nowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" upoważnia Komisję Organizacyjną do reprezentowania członków i podejmowania decyzji w sprawach związanych z zakładaniem Spółdzielni. W związku z tym ani przepisy Prawa Spółdzielczego ani uchwała członków Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" nie dają Komisji

Organizacyjnej prawa do działania w innych sprawach niż dotyczących zakładania spółdzielni.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...] stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007r., Nr [...] i odmawiając stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta [...] stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazał, że z analizy dokumentacji projektowej wynika, że dla spornej inwestycji, Prezydent [...] ustalił warunki zabudowy dla budynku decyzją z dnia [...] listopada 2005r., Nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] października 2006r., Nr [...], Prezydent [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingów, przebudowie drogi dojazdowej, polegającej na jej poszerzeniu oraz budowie śmietnika z elementami zagospodarowania terenu.

Z zestawienia załączników do ww, rozstrzygnięć wynika jednoznacznie, iż obszary nimi objęte nie pokrywają się, stykając się jedynie w kilku punktach.

Jak wynika z porównania zatwierdzonego ww. decyzją projektu zagospodarowania terenu oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2005r., Nr [...] obszar inwestycji, objęty wnioskiem inwestora pokrywa się z obszarem, dla którego wyznaczono warunki zabudowy.

Z tego względu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podziela stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym "zamiarem inwestora było wykonanie 374 miejsc parkingowych" bowiem zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 61 § 1 K.p.a. o zakresie wniosku decyduje inwestor, co znajduje potwierdzenie w treści podania skierowanego do właściwego organu oraz załączonego do projektu budowlanego projektu zagospodarowania terenu, z których jednoznacznie wynika, że realizacja 140 miejsc parkingowych nie była objęta wolą inwestora, gdyż znajdowały się one poza obszarem inwestycji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, ze charakter decyzji o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę co oznacza to, iż organ ten nie może kształtować warunków zagospodarowania odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji, a ponadto nie może wykraczać poza przedmiotowy zakres rozstrzygnięcia.

Skoro realizację parkingów dla mieszkańców sąsiednich budynków przewidywała inna, późniejsza decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2006r. to w ocenie organu odwoławczego, brak było podstaw do nakładania na inwestora obowiązku realizacji takiego parkingu na obszarze objętym decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2005r.

Tym samym, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, sporne zamierzenie inwestycyjne winno być zgodne wyłącznie z zapisami zawartymi w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2005r., Nr [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeanalizował również dokumentację projektową inwestycji, stwierdzając że zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007r. projekt budowlany, nie narusza nieprzekraczalnej linii zabudowy, nie narusza również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm).

Niezależnie od powyższych ustaleń, organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...] odnośnie nie posiadania przez Komisję Organizacyjną przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007r., Nr [...], znak: [...].

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 201 Or. Komisja Organizacyjna wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu skargi, że nie podziela stanowiska obu organów kwestionujących interes prawny strony skarżącej.

Zdaniem Komisji Organizacyjnej wywody Wojewody dot. interpretacji przepisu art. 108a § 1 w związku z art. 6 Prawa spółdzielczego są wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony Wojewoda, uznaje, iż ..uchwała członków Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z dnia 11.01.2003r. w sprawie żądania podziału Spółdzielni i utworzenia nowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" upoważnia Komisję Organizacyjną do reprezentowania członków i podejmowania decyzji w sprawach związanych z zakładaniem Spółdzielni", z drugiej zaś strony odmawia Komisji przymiotu strony w postępowaniu, którego wynik warunkuje możliwość dokonania podziału spółdzielni i utworzenia Spółdzielni "[...]".

Strona skarżąca kwestionuje bowiem prawo użytkowania wieczystego Spółdzielni "[...]" do działki nr ew. [...], która w całości została zagospodarowana. W 1997 roku SM "[...]" uzyskała na tej podstawie prawo wieczystego użytkowania ww. działki. Zdaniem Komisji Organizacyjnej, z chwilą wejścia w życie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 2000r. (Dz. U. z 2003r. Nr 119.poz.1116 j.t.), SM "[...]" na mocy art. 40 ww. ustawy, utraciła prawo do własności (użytkowania wieczystego) działki nr [...] na której usytuowane są trzy budynki mieszkalne na rzecz posiadaczy praw do lokali mieszkalnych w tych budynkach. Strona wskazała, że na mocy art. 41 tej samej ustawy spółdzielnia była zobligowana do przeprowadzenia jedynie koniecznych podziałów lub scaleń nieruchomości w celu niezwłocznego przeniesienia własności na posiadaczy lokali.

Zdaniem Komisji Organizacyjnej, zaskarżona decyzja jest ostatnią w łańcuchu decyzji prowadzących do wybudowania na terenie istniejącego osiedla nowego budynku. Realizacja decyzji o pozwoleniu na budowę może jej zdaniem wytworzyć sytuację nieodwracalną. W tej sytuacji niedopuszczenie Komisji Organizacyjnej, która uprawniona jest do reprezentowania członków spółdzielni "w sprawach związanych z zakładaniem Spółdzielni" prowadziłoby do pozbawiania Komisji jakiegokolwiek wpływu na możliwość realizacji powierzonych jej przez ustawę zadań w zakresie doprowadzenia do podziału dotychczasowej i powstania nowej spółdzielni.

Odnosząc się do merytorycznej strony zaskarżonej decyzji Komisja Organizacyjna wskazała na następujące wady uzasadniające jej uchylenie:

1. decyzja została podjęta bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co rażąco narusza postanowienia Art 77. K.p.a. Powyższa kwestia została opisana powyżej.

2. organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...].04.2010 r. powołuje się na decyzję nr [...] z [...].10.2006r. o warunkach zabudowy, która straciła ważność w dniu 31.12.2009 r. i wywodzi z niej skutki prawne dla decyzji nr [...].

3. decyzja nr [...] o pozwoleniu na budowę jest sprzeczna z decyzją Nr [...]z dnia [...].11.2005 o warunkach zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego objętego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, ponieważ nie wypełnia warunku zawartego w pkt 1.1 decyzji ,,należy zabezpieczyć miejsca postojowe dla mieszkańców trzech budynków wielorodzinnych SM [...]i zlokalizowanych w nich usług [przy ul. [...]] oraz miejsca postojowe dla budynku "[...]W decyzji nr [...] brak jest miejsc postojowych (w realizowanym budynku) dla ww. trzech budynków wielorodzinnych.

4. realizacji decyzji nr [...] rażąco narusza warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do budynków przy ulicy [...]. Na skutek tej decyzji od czerwca 2007 roku mieszkańcy ok. 300 lokali nie posiadają ani jednego miejsca postojowego. Radykalnie wzrosło również zagrożenie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, bowiem uniemożliwiony został dojazd do ww. budynków i manewrowanie wozów Straży Pożarnej od strony zlikwidowanego parkingu, wzdłuż ulicy [...].

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2011r. (sygn. akt. 1189/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Komisji Organizacyjnej [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Odrzucając skargę Sąd I instancji przyjął, że w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu 26 maja 2010 r., strona skarżąca nie mogła być stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym, albowiem ustał jej byt prawny (co nastąpiło z dniem 19 maja 2010 r.). Dokonując oceny w tym zakresie Sąd I instancji wziął pod uwagę także zakres upoważnienia do działania Komisji wynikający z art. 6 i art. 108a Prawa spółdzielczego.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca Komisja, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011r.( II OSK 1135/11) uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu, że Sąd I instancji nie daje odpowiedzi na pytanie, dlaczego wiążę wyrok sądu cywilnego, oddalający powództwo Komisji Organizacyjnej [...] przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej [...] wydanie orzeczenia zastępującego uchwałę o podziale spółdzielni z utratą bytu prawnego Komisji Organizacyjnej. NSA wskazało, że art. 108a ustawy Prawo spółdzielcze, ani też powołany w skardze kasacyjnej art. 6 tej ustawy, nie stanowią w sposób wyraźny, że zakończenie postępowania podziałowego spółdzielni wiążę się nierozerwalnie z ustaniem bytu prawnego komisji organizacyjnej. Nie wyjaśnia również kwestii ewentualnego następstwa prawnego komisji organizacyjnej.

W związku z powyższym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd Wojewódzki ponownie przystąpił do rozpatrzenia skargi Komisji Organizacyjnej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 201 Or. przy uwzględnieniu stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 czerwca 2011 r. II OSK 1135/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm" zwana dalej p.p.s.a), związany jest natomiast prawomocnym orzeczeniem odnoszącym się do rozpatrywanej sprawy ( art. 170 p.p.s.a.).

Mając więc na względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2011 r. (I OSK 1135/11), w którym Sąd ten uznał, iż na gruncie art. 108a ustawy Prawo spółdzielcze, ani też art. 6 tej ustawy, nie da się w sposób wyraźny wskazać, że zakończenie postępowania podziałowego spółdzielni wiąże się nierozerwalnie z ustaniem bytu prawnego komisji organizacyjnej Sąd przystąpił do rozpoznania skargi Komisji Organizacyjnej.

Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i niemający interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu adresat decyzji administracyjnej (M. Bogusz, Zaskarżanie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997, s. 35, 36). Skoro zaś skargę wniósł podmiot mogący, co do zasady występować w charakterze strony (skarżącego), to konieczne było dokonanie oceny jego legitymacji na gruncie konkretnej sprawy.

Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt organu musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r. II SA 74/96 ONSA 1997/2/89).

O tym, więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decydują przepisy prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny tj. sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa mającym stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia przez organ administracji stosownych czynności.

Biorąc powyższe pod uwagę zauważyć należy, że w świetle art. 50 p.p.s.a. podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i nie mająca interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu np. adresat decyzji administracyjnej (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 12.11.2007r. Sygn akt VII SA/Wa 484/07 LEX nr 490222).

Takie stanowisko zawarte jest również w komentarzu do P.p.s.a. (wyd. Zakamycze 2005 str. 130) które jest nadal aktualne, uznające, że osoba, którą w decyzji wskazano jako stronę, ale stroną w rzeczywistości nie była, ma prawo wnieść, w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 2 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego a rzeczą Sądu jest zbadanie czy skarga jest wniesiona przez podmiot, który legitymuje się interesem prawnym.

Badanie interesu prawnego na każdym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego jest podstawową czynnością od wyniku którego zależy dalszy bieg postępowania. Ustalenie przez sąd I instancji, że skarga do sądu administracyjnego została wniesiona przez podmiot nie posiadający materialnej legitymacji skargowej winno skutkować oddaleniem skargi bez merytorycznej kontroli decyzji (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010r" sygn. akt II OSK 1397/09).

Na wstępie należy zauważyć, że sam fakt, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zostało wszczęte z urzędu, nie przesądza, iż strona nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu, bowiem to właśnie organ z urzędu powinien ustalić strony postępowania.

Zdolność Komisji Organizacyjnej do obrony jej interesów prawnych każdorazowo należy oceniać wyłącznie z punktu widzenia celów statutowych (regulaminowych) w postępowaniu administracyjnym, jakie dla jej interesów prawnych tak właśnie wyodrębnionej grupy osób może nieść kształtowany decyzją stosunek prawny. Należy ją również oceniać na gruncie toczącego się postępowania nadzwyczajnej w sprawie wszczętej z urzędu a dot. zatwierdzenia projekt budowlanego i udzielenia Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażami podziemnymi, na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]; części nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] z obrębu [...], położonych przy ulicy [...] w [...].

Wskazać należy, że przesłanką decydującą o przymiocie strony postępowania administracyjnego - stosownie do treści art. 28 kpa - jest interes prawny, wykazany przez dany podmiot ubiegający się o uczestnictwo w postępowaniu, przy czym należy krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ustalać według zasady określonej przez przepis szczególny w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. za stronę postępowania o pozwolenie na budowę uznaje jedynie inwestorów oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania.

W tym kontekście fakt powołania Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej upoważnia Komisję Organizacyjną do reprezentowania członków i podejmowania decyzji w sprawach związanych z zakładaniem spółdzielni, lecz nie daje jej praw określonych w art. 28 ust 2 prawa budowlanego, bo takie uprawnienie powstaje dopiero z chwilą utworzenia nowej spółdzielni i nabycia praw wymienionych w art. 28 ust. 2 .

Nie może jednocześnie ujść uwadze Sądu rozpoznającego skargę, iż kwestia interesu prawnego Komisji Organizacyjnej [...] była już przedmiotem oceny w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1815/08), w którym Sąd ten przesądził, iż kwestia przymiotu strony winna być rozstrzygana w decyzji kończącej wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r. Nr[...].

W wyroku tym, Sąd wskazał również, iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...]. Przepisy prawa, jak również uchwała członków Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. dają Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej prawo działania jedynie w zakresie spraw związanych z zakładaniem spółdzielni. W konsekwencji Sąd ten uznał, iż organy rozpoznające sprawę prawidłowo przyjęły, że Komisja Organizacyjna nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzanie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Stwierdzenie, że skarżący w konkretnej sprawie nie ma interesu prawnego ma taki skutek, że skarga ulega oddaleniu, a nie odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2000 r. II SA 2109/2000 OSP 2001/6, poz. 86 wydany wprawdzie w czasie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368, ale którego teza - w ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zachowała aktualność na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Zważywszy na przyczynę oddalenia skargi niemożliwe było ustosunkowanie się Sądu do zarzutów sformułowanych w skardze.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed . sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).