Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1344/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 173 par. 1, art. 174, art. 175, art. 176, art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. S.A. w upadłości układowej z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r. odrzucające skargę K. S.A. w upadłości układowej z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1344/12, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") odrzucił skargę K. S.A. w upadłości układowej z siedzibą w K. (nazywanej dalej "skarżącą") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 października 2012 r.

Pismem z dnia 15 października 2012 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 16 października 2012 r.) reprezentujący skarżącą radca prawny wniósł

zażalenie na postanowienie odrzucające skargę.

Pełnomocnik zaskarżył w całości postanowienie Sądu z dnia 27 września

2012 r. odrzucające skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r., zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z brakiem przesłanek do jego zastosowania. Pełnomocnik wniósł o

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej powołał się na stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym odrzucenie skargi nastąpiło wskutek uchybienia terminu do jej wniesienia. Sąd przyjął, że decyzja organu została doręczona skarżącej w dniu 4 maja 2012 r., zaś skarga do Sądu została nadana w dniu 6 czerwca 2012 r., a więc po terminie do jej wniesienia.

Pełnomocnik skarżącej podważył ustalenia Sądu, podając, że Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] nadał listem poleconym w dniu 2 maja 2012 r. o nr [...]. Jak wynika z wydruku ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. dotyczącego śledzenia przesyłek, doręczenie przesyłki o wyżej wymienionym numerze nastąpiło w dniu 7 czerwca 2012 r., a nie w dniu 4 czerwca 2012 r. Zdaniem skarżącej, potwierdzeniem, że decyzja została doręczona w dniu 7 czerwca 2012 r. była również pieczątka na decyzji wskazująca tę datę jako datę jej wpływu do skarżącej.

Skoro doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 7 czerwca 2012 r., a

nie w dniu 4 czerwca 2012 r., to skarga złożona w dniu 6 czerwca 2012 r. została wniesiona z zachowaniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę skarżącej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 r.

W świetle art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Aby móc ocenić czy dane pismo jest skargą kasacyjną, Sąd był zobowiązany zbadać, czy spełnia ono wymogi formalne przewidziane dla skargi kasacyjnej

zgodnie z art. 176 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymogi skargi kasacyjnej można podzielić na wymogi, które są

przewidziane dla każdego pisma procesowego (wymogi formalne) i wymogi konstrukcyjne (materialne) skargi kasacyjnej. Do tych drugich wymogów zalicza się: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Braki w zakresie spełnienia przez stronę wymogów formalnych mogą być usunięte na wezwanie sądu, natomiast braki skargi kasacyjnej w zakresie jej elementów konstrukcyjnych są nieusuwalne, a ich wystąpienie czyni skargę

kasacyjną niedopuszczalną. Zatem niezachowanie wymogów właściwych tylko dla skargi kasacyjnej uznać należy za brak istotny i nieusuwalny w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1043/11 i z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2426/10, opubl. LEX nr 743426).

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania (pkt 2). W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona może zarzucić naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Pierwsza z wymienionych form naruszenia polega na przyjęciu przez sąd wadliwego znaczenia przepisu prawa. Stawiając taki zarzut strona winna wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany i na czym polegał błąd sądu przy jego interpretacji. Zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu polega na wykazaniu, że ustalony stan faktyczny nie odpowiada stanowi hipotetycznemu, wskazanemu w zastosowanym przepisie. Z kolei w ramach przesłanki określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący musi powołać przepisy postępowania, którym uchybił Sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji brak przytoczenia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 p.p.s.a. oraz jej uzasadnienia jest wadą, która uniemożliwia traktowanie takiego pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 173 § 1 p.p.s.a., czyniąc ją niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r. ,sygn. akt I OSK 446/09.

Należy zauważyć, że pismo z dnia 15 października 2012 r., którym skarżąca zaskarżyła postanowienie z dnia 27 września 2012 r. zostało zatytułowane "zażalenie".

W uzasadnieniu zażalenia profesjonalny pełnomocnik podjął próbę kwestionowania postanowienia odrzucającego skargę poprzez podnoszenie argumentów o braku winy skarżącej spółki w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję organu.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny – poza kwestią nieważności postępowania – rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że NSA bada sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić

taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zatem wniosek powinien być sformułowany wyraźnie i jednoznacznie, a nie wymagać pogłębionej analizy całości skargi kasacyjnej, jak postuluje strona. Za prawidłowością konkluzji o konieczności zredagowania skargi kasacyjnej w taki sposób, aby nie budziła wątpliwości interpretacyjnych, przemawia również to, że sporządzają ją profesjonaliści. Ustawodawca bowiem, mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania skargi kasacyjnej, uniemożliwiającego jej rozpoznanie, wprowadził (poza pewnymi wyjątkami) tzw. przymus adwokacko-radcowski (por. art. 175 p.p.s.a.), który ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego czy też rzecznika patentowego można bowiem oczekiwać znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym (por. m.in. wyrok NSA z 12 października 2004 r., sygn. akt GSK 750/04).

Skoro bowiem strona skarżąca reprezentowana jest przez pełnomocnika, który jako profesjonalny pełnomocnik (radca prawny) dysponuje odpowiednią wiedzą w zakresie obowiązującego prawa, błędne nazwanie przez niego pisma procesowego "zażaleniem" i brak powołania w nim podstaw kasacyjnych nie może być uznane za omyłkowe.

Pomimo tego, że błędne nazwanie czynności procesowej nie przesądza o jej treści, to jednak reguła ta - zdaniem Sądu - nie może znaleźć zastosowania w przypadku reprezentowania skarżącej spółki przez profesjonalnego pełnomocnika.

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając w oparciu o przepis art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

.