Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 876/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, , , po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. – "A" w T. na odmowę Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. przyjęcia wniosku o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2010 r. M. J. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ odmówił mu przyjęcia tego wniosku.

Pismem z dnia [...] 2010 r. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego

w T. skargę na odmowę przyjęcia wniosku o wydanie zaświadczenia.

Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 18 sierpnia 2010 r. wezwano skarżącego do wykazania, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwał organ

do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa.

Odpowiadając w terminie na wezwanie, skarżący cofnął przedmiotową skargę

i wniósł o umorzenie postępowania sądowego, w związku z wydaniem zaświadczenia stanowiącego przedmiot skargi w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 3 ppsa skargę na akty lub czynności, o których mowa

w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, w przypadkach, o których mowa

w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W omawianej sprawie skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 52 § 3 ppsa. W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżący nie wykazał, że dopełnił tej czynności. Również z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wniósł natomiast

o cofnięcie skargi, nie wykonując jednak wspomnianego wezwania. W tym miejscu przyjdzie zatem zauważyć, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna. Jeżeli natomiast wniesienia skargi jest niedopuszczalne wówczas należy ją odrzucić. Umorzenie postępowania sądowego, będące skutkiem cofnięcia skargi (art. 161 § 1 pkt1 ppsa), może mieć bowiem miejsce tylko wówczas, gdy zostanie ono prawidłowo i skutecznie wszczęte (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 375). Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skarżący nie dopełnił wymogu wezwania Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. do usunięcia naruszenia prawa, wskutek czego jego skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, zgodnie

z którym sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne. W takiej sytuacji skargę należy odrzucić, gdyż – jak wyżej wskazano – brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o jej cofnięcie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 3 ppsa orzekł jak

w sentencji.