Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1532/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi Z. A. na bezczynność Komenda Głównego Policji w przedmiocie pozwolenia na broń palną bojową postanawia: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Z. A., zwany dalej "skarżącym", w dniu [...] października 1994 r. otrzymał bezterminowe pozwolenie na broń palną krótką, z przeznaczeniem dla ochrony osobistej w czasie wykonywania czynności konwoju.

Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2001 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną, a to z uwagi na regulacje przepisu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), w świetle którego pracownik ochrony nosi przydzieloną broń palną tylko wtedy, gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną. Ponadto, jak stwierdzono skarżący nie prowadzi już koncesjonowanej działalności w zakresie ochrony osób i mienia, lecz jedynie działalność na podstawie wpisu do ewidencji gospodarczej.

Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt III SA 3551/01 uchylono powołaną wyżej decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2001 r. Według Sądu przepis art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie uzasadniał sam przez się cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną. Natomiast taką okolicznością, w myśl art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), mogłoby być ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę dla wydania pozwolenia na broń palną. Jednakże takich ustaleń, w stopniu umożliwiającym sądowi dokonanie kontroli prawidłowości decyzji, organy Policji nie dokonały.

Po wpłynięciu w dniu [...] czerwca 2006 r. akt sprawy, wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt III SA 3551/01, decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] uchylono powołaną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. Wskazano Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] na konieczność przeprowadzenia w pełnym zakresie postępowania administracyjnego, stosownie do przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., stosując się do zaleceń Sądu.

Skarżący wystosował pismo z dnia [...] czerwca 2006 r. adresowane do:

• Prezesa Rady Ministrów

• Ministra Sprawiedliwości

• Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

• Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

• Komendanta Głównego Policji

• Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]

wnioskując o podjęcie działań zmierzających do wykonania wspomnianego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2006 r.

Komendant Główny Policji potraktował pismo skarżącego z dnia [...] czerwca 2006 r., które wpłynęło do tego organu w dniu [...] lipca 2006 r., jako zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wniesione do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. W myśl § 1 powołanego artykułu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji uznał zażalenie za bezzasadne. W świetle ustaleń tego postanowienia Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. otrzymał akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2006 r. i decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. Z tych względów w dacie wpłynięcia zażalenia na bezczynność nie upłynął termin na załatwienie sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przewidziany przepisem art. 35 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Komendant Główny Policji ustalił podjęcie w sprawie przez organ pierwszej instancji szeregu czynności zmierzających do ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy. W szczególności dokonano sprawdzenia strony w Centralnej Bazie [...], wystąpiono do Komendanta Komisariatu Policji o sporządzenie aktualnej opinii o skarżącym, wystąpiono do Sadu Rejonowego w G. o przesłanie kopii wyroków wydanych w sprawach z udziałem skarżącego, wysłano do skarżącego pismo wzywające do dostarczenia aktualnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do posługiwania się bronią.

Wobec wpłynięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] lipca 2006 r. pisma skarżącego z dnia [...] czerwca 2006 r., o którym wyżej mowa, również i Sąd podjął postępowanie wyjaśniające co do charakteru wspomnianego pisma. Na pytanie Sądu skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. wyjaśnił, że pismo z dnia [...] czerwca 2006 r. stanowi skargę na bezczynność, o której mowa w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie, zgodnie z art. 417 k.c., odszkodowania za poniesioną szkodę w kwocie 80.000 zł, a ponadto dodatkowo kwoty 2,5 mln zł.

Po nadaniu biegu sprawie Komendant Główny Policji wniósł o odrzucenie skargi, akcentując jej wniesienie bez wyczerpania wymaganych środków zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Wniesiona skarga na bezczynność, z czym zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, nie spełnia wymogów procesowych. Wymogiem wstępnym dopuszczalności skargi na bezczynność, o której mowa w przepisie art. 154 § 1 p.p.s.a., jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W świetle akt sprawy przed dniem [...] lipca 2006 r. nie wpłynęło ze strony skarżącego do Komendanta Głównego Policji wezwanie do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2006 r., którego dotyczy wnioskowana bezczynność objętą niniejszą skargą. Ponadto należy mieć na uwadze, iż w odniesieniu do skargi na bezczynność, przewidzianej w art. 154 § 1 p.p.s.a., mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 52 § 4 i art. 53 § 2 p.p.s.a. (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 481). W świetle art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Tym samym skargę na bezczynność skarżący mógłby wnieść dopiero w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a więc po dniu otrzymania wspomnianego postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. Skarga na bezczynność została natomiast wniesiona przed tym terminem.

Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność biorąc od uwagę stan istniejący w czasie jej wnoszenia (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, tamże str. 482). W dacie wniesienia skargi, jak to już wyżej wskazano, nie spełniała ona wymogów formalnych, przewidzianych w powołanych przepisach. Czyni to skargę niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu w myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stosownie do powołanego wyżej przepisu Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Na marginesie sprawy należy wskazać, iż w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw o zasądzenie odszkodowania od organu administracji publicznej, o co m.in. wnioskował skarżący, gdyż sprawa taka, jako sprawa cywilna, podlega właściwości sądu cywilnego (art. 1 i art. 2 § 1 k.p.c.).

W tym stanie rzeczy Sąd skargę odrzucił.