Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 7/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
658
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1 pkt 1, art. 200, art. 205 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – III Wydział w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi Gminy Andrespol na bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przyznanie dofinansowania projektu 1. zobowiązuje Zarząd Województwa Łódzkiego do rozpatrzenia wniosku Gminy Andrespol o dofinansowanie projektu nr WND-RPLD.06.02.01-10-0008/20 pn. "Budowa infrastruktury rekreacyjnej na terenie Gminy Andrespol" w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz Gminy Andrespol kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie uczyniono bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego (dalej: organ lub Instytucja Zarządzająca) zakwalifikowaną jako nierozpatrzenie wniosku Gminy Andrespol (dalej: Gmina lub skarżąca) o dofinansowanie projektu nr WND-RPLD.06.02.01-10.0008/20 pn. "Budowa infrastruktury rekreacyjnej na terenie Gminy Andrespol".

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Po ogłoszeniu przez organ konkursu na dofinansowanie projektów z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020, skarżąca w terminie oznaczonym w Regulaminie konkursu (dalej: Regulamin), złożyła stosowny wniosek o dofinansowanie opisanego na wstępie projektu, który został złożony w formie elektronicznej za pośrednictwem generatora wniosków dostępnego pod właściwym adresem internetowym oraz został doręczony do siedziby Instytucji Zarządzającej w formie pisemnej.

W dniu 17 lipca 2020 r. Instytucja Zarządzająca doręczyła skarżącej, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wiadomość z wezwaniem do uzupełnieniem braków formalnych wniosku. Wiadomość ta zawierała w swej treści adnotację o konieczności potwierdzenia jej dostarczenia i odczytania.

Skarżąca po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku potwierdziła otrzymanie wiadomości, przesyłając na stosowny adres e-mail informację z 17 lipca 2020 r., a następnie w wyznaczonym w wezwaniu terminie uzupełniła braki wniosku o dofinansowanie.

W dniu 18 listopada 2020 roku skarżąca otrzymała pismo od Instytucji Zarządzającej, w którym wskazano, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej złożony wniosek o dofinansowanie został pozostawiony bez rozpoznania ze względu na to, że skarżąca w terminie nie uzupełniła jego braków formalnych, do czego miała być wzywana w piśmie z 1 października 2020 roku, które miało zostać doręczone skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e-mail ug@andrespol.pl oraz ue@andrespol.pl.

Jak podniosła skarżąca we wniesionej do tut. Sądu skardze na bezczynność, nie otrzymała żadnego pisma z 1 października 2020 r. od Instytucji Zarządzającej w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych, pomimo iż na wskazane adresy e-mail poczta elektroniczna była w tym okresie dostarczana bez żadnych przeszkód czy ograniczeń.

Strona skarżąca podkreśliła jednocześnie, że jak wynika z pisma o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, Instytucja Zarządzająca nie otrzymała od skarżącej potwierdzenia otrzymania wiadomości, w związku z czym podjęła - jak twierdzi Instytucja Zarządzająca - bezskuteczną, telefoniczną próbę skontaktowania się z Gminą. W ocenie skarżącej, ze względu na to, że w okresie poprzedzającym i następującym po 1 października 2020 roku, nie pojawiały się jakiekolwiek problemy z łącznością telefoniczną z Urzędem Gminy, to nie było żadnych przeszkód technicznych w skontaktowaniu się z właściwymi przedstawicielami Gminy, w celu poinformowania ich o ewentualnych brakach wniosku.

W reakcji na pismo z 18 listopada 2020 roku, Gmina Andrespol złożyła protest, w odpowiedzi na który Instytucja Zarządzająca poinformowała skarżącą, że od pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie przysługuje skarżącej protest, jak również inne środki odwoławcze.

Wobec powyższego skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu wskazując, że przejawami tej bezczynności były:

a) niezawiadomienie skarżącej o brakach formalnych wniosku o przyznanie dofinansowania wskazanego na wstępie projektu w sposób określony w Regulaminie konkursu oraz ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych, uznanie, że wniosek winien pozostać bez rozpoznania;

b) pozostawienie bez rozpoznania protestu skarżącej do Zarządu Województwa Łódzkiego z 1 grudnia 2020 roku, doręczonego do siedziby organu 2 grudnia 2020 roku wniesionego w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku, pomimo niedoręczenia skarżącej pisma zawierającego informację o brakach formalnych wniosku.

W tych okolicznościach Gmina Andrespol wniosła o:

a) zobowiązanie organu do skutecznego doręczenia jej pisma (wiadomości elektronicznej) zawierającego wykaz braków formalnych wniosku oraz zakreślenie przez organ skarżącej, co najmniej 7 dniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku, liczonego od dnia doręczenia skarżącej pisma zawierającego wykaz braków formalnych wniosków;

b) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1.000 złotych;

c) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Z ostrożności procesowej Gmina wniosła o potraktowanie złożonego przez nią protestu w sprawie, jako wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na wniesioną skargę Zarząd Województwa Łódzkiego, jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego na lata 2104-2020, wniósł o jej oddalenie w całości.

Uzasadniając powyższe stanowisko organ opisał przebieg dotychczasowych czynności w sprawie, wskazując m.in., że w związku ze stwierdzonymi przez Komisje Oceny Projektów brakami w zakresie warunków formalnych w ramach oceny wniosku nr WND-RPLD.06.02.01-10-0008/20 złożonego przez Gminę Andrespol 17 lipca 2020 r. wnioskodawca został wezwany pismem przesłanym drogą mailową na wskazane przez niego adresy - ug@andrespol.pl oraz ue@andrespol.pl, do dostarczenia uzupełnionej dokumentacji drogą pocztową lub osobiście na biuro podawcze na siedziby organu, w terminie 7 dni kalendarzowych od dnia otrzymania informacji o zidentyfikowanych brakach w zakresie warunków formalnych, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Gmina Andrespol 24 lipca 2020 r. dostarczyła uzupełnioną dokumentację, co zadecydowało o spełnieniu złożonego przez nią wniosku warunków formalnych.

W dniu 1 października 2020 r. Komisja Oceny Projektów pocztą mailową na adresy wskazane przez wnioskodawcę, skierowała do Gminy pismo przedstawiające uchybienia zidentyfikowane podczas oceny kryteriów formalnych wraz z wezwaniem do dostarczenia skorygowanego wniosku osobiście na Biuro Podawcze siedziby Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego lub wysłania listem poleconym, przesyłką kurierską w terminie 14 dni kalendarzowych liczonych od dnia następującego po dniu wysłania informacji o zidentyfikowanych uchybieniach dotyczących kryteriów pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Z powodu niedostarczenia przez wnioskodawcę w terminie wyznaczonym Regulaminem konkursu skorygowanej dokumentacji dla przedmiotowego projektu, Komisja Oceny Projektów, zgodnie z § 6 pkt 10 h Regulaminu pozostawiła wniosek bez rozpatrzenia.

Organ dodał, że w piśmie z 13 listopada 2020 r. wskazano wnioskodawcy, iż e-mailem skierowanym na adresy mailowe ug@andrespol.pl oraz ue@andrespol.pl dnia 1 października 2020 r. poinformowano go o ocenie przedłożonego wniosku o dofinansowanie oraz wskazano błędy formalne zidentyfikowane przez Komisję Oceny Projektów, podkreślając jednocześnie konieczność dostarczenia osobiście lub wysłania listem poleconym bądź przesyłką kurierską poprawionego wniosku w terminie 14 dni kalendarzowych liczonych od dnia następującego po dniu wysłania informacji o zidentyfikowanych uchybieniach formalnych. W ww. piśmie Komisja Oceny Projektów poinformowała, iż 1 października 2020 r. wiadomość została prawidłowo dostarczona na wskazane adresy mailowe, co miała potwierdzać informacja zwrotna odebrana przez nadawcę w dniu jej przesłania. Zgodnie z powyższym wnioskodawca winien był dostarczyć skorygowany wniosek o dofinansowanie do 15 października 2020 r.

Organ nadmienił również, że dodatkowo 1 października 2020 r. ww. uwagi formalne przesłano na adres mailowy przypisany do wniosku - ug@andrespol.pl poprzez generator wniosków oraz odblokowano dla wnioskodawcy dostęp do generatora wniosków. W tym samym dniu do IZRPO WŁ wpłynęło potwierdzenie dostarczenia wiadomości z generatora wniosków, jednakże w wyznaczonym terminie wnioskodawca nie przedłożył skorygowanej wersji wniosku o dofinansowanie projektu, zarówno w wersji papierowej, jak i w wersji elektronicznej ani także poprzez generator wniosków.

W dniu 2 grudnia 2020 r. Gmina Andrespol złożyła do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 (zwanej dalej IZ RPO WŁ) pismo/protest w związku z pozostawieniem bez rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku nr WND-RPLD.06.02.01 -10-0008/20 pod nazwą "Budowa infrastruktury rekreacyjnej na terenie Gminy Andrespol", w którym wnioskodawca uznał za bezpodstawne pozostawienie złożonego przez siebie wniosku bez rozpatrzenia, wnosząc o jego przywrócenie do dalszego procedowania w ramach wskazanego naboru, w tym do umożliwienia dokonania skorygowania błędów w dokumentacji aplikacyjnej.

W odpowiedzi na pismo z prośbą o przywrócenie do dalszego procedowania wniosku Instytucja Zarządzająca RPO WŁ, po ponownym przeanalizowaniu stanu faktycznego, w wysłanym 18 grudnia 2020 r. piśmie poinformowała Gminę Andrespol, że nie stwierdziła nieprawidłowości w zakresie prowadzonej procedury oceny przedmiotowego wniosku oraz wyraziła stanowisko o nieprzysługiwaniu Gminie Andrespol, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, środka odwoławczego w postaci protestu od pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, jak również środków odwoławczych wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego (takich jak odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zażalenie) z uwagi na brak zastosowania tych przepisów w przedmiotowym postępowaniu.

Instytucja Zarządzająca podniosła, że nie uchybiła żadnemu z terminów określonych w ustawie wdrożeniowej oraz Regulaminowi konkursu, w którym określono, iż nieuzupełnienie braku w zakresie warunków formalnych przez wnioskodawcę na wezwanie, w myśl art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia, a taki sam skutek będzie miało uzupełnienie wniosku niezgodnie z wezwaniem, w tym z uchybieniem wyznaczonego terminu na złożenie uzupełnień (§ 6, pkt. 7 f Regulaminu konkursu). Ponadto Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że w trakcie postępowania, w ramach oceny formalnej, nie pozostawała bierna na kierowane przez wnioskodawcę pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Na wstępie Sąd zaznacza, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, bowiem stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a.).

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi należało ocenić jej dopuszczalność.

Przypomnieć należy, że strona skarżąca uczyniła przedmiotem skargi bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego, łącząc ten stan m.in. z niezawiadomieniem przez organ o brakach formalnych wniosku o przyznanie dofinansowania w sposób określony w Regulaminie konkursu, co skutkowało nieuzupełnieniem tych braków, doprowadzając w konsekwencji do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w myśl art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

W świetle powyższego Sąd uznał za zasadne powołanie się na pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z 7 października 2020 r. sygn. akt I GSK 1289/20, który skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela i uznaje za własny. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł w nim tezę, zgodnie z którą: "Na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Powyższe stanowisko uzasadniono tym, że w sytuacji pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wnioskodawca celem obrony własnego interesu prawnego naruszonego poprzez nierozpatrzenie jego wniosku może podjąć próbę obrony przed bezczynnością organu administracji publicznej, mimo braku odpowiednich regulacji prawnych w ustawie wdrożeniowej. Podstawą do wniesienia skargi w tym zakresie jest bezpośrednio stosowany art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. Formalną możliwość wniesienia skargi na bezczynność w sprawach dotyczących przyznania dofinansowania UE dopuszczono w wydanym na gruncie przepisów ustawy wdrożeniowej postanowieniu NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 587/12. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Rozszerzając powyższą argumentację, NSA odwołał się dodatkowo do stanowiska wyrażonego w uchwale z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, w którym to Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Jak wskazano w powołanej uchwale pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Żaden ze wskazanych w ustawie środków zaskarżenia nie przysługuje od czynności materialno-technicznej pozostawienia podania bez rozpoznania, bo czynność ta nie jest ani decyzją, ani postanowieniem. Nie można jednak zgodzić się z poglądem, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej w sposób władczy odmawia stronie uruchomienia postępowania jurysdykcyjnego. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia wniosek bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej (np. wezwanie organu było wadliwe) to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy. Już w 1983 r. w orzecznictwie NSA zaakceptowano pogląd, że wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r., SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24).

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył wprawdzie, że w myśl art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podobnie w art. 67 tej ustawy podkreślono, że do procedury odwoławczej nie stosuje się Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Jednak zauważono, że pomimo generalnego wyłączenia stosowania na gruncie ustawy wdrożeniowej przepisów k.p.a. (art. 50 i 67 ustawy wdrożeniowej) uzasadnione jest powołanie się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, ponieważ w obu ustawach, tj. ustawie wdrożeniowej oraz ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego występuje niemal identyczna konstrukcja prawna, w art. 64 ust. 2 k.p.a. – pozostawienia podania bez rozpoznania, natomiast w art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej – pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Podkreślono ponadto, że wskazane akty prawe regulują procedurę administracyjną, z tym zastrzeżeniem, że k.p.a. reguluje ogólne postępowanie administracyjne, natomiast ustawa wdrożeniowa reguluje postępowanie administracyjne szczególne. Z tego też powodu odniesienie się w tej sprawie do zagadnienia sądowej kontroli pozostawienia podania bez rozpoznania na gruncie k.p.a. było uzasadnione i uprawniało do wyprowadzenia zacytowanej wcześniej tezy o dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przypadku pozostawienia wniosku bez rozparzenia na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Faktyczna istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny okoliczności, które doprowadziły do pozostawienia wniosku skarżącej o dofinansowanie projektu bez rozpoznania.

W związku z powyższym przypomnieć należy, że pismem wysłanym 1 października 2020 r. pocztą elektroniczną na adresy: ug@andrespol.pl oraz ue@andrespol.pl Instytucja Zarządzająca poinformowała Gminę Andrespol, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie projektu zawiera uchybienia formalne, które zostały w przedmiotowym piśmie wyszczególnione. Wobec tego, organ wezwał jednocześnie Gminę do dostarczenia skorygowanego wniosku osobiście lub listem poleconym albo przesyłką kurierską w terminie 14 dni kalendarzowych liczonych od dnia następującego po dniu wysłania informacji o zidentyfikowanych uchybieniach dotyczących kryteriów. Poinformowano jednocześnie, że w przypadku nieuzupełnienia lub braku skorygowania albo niedostarczenia wniosku w wyznaczonym terminie, wniosek taki pozostawia się bez rozpoznania. Powyższe pismo organu zawierało także prośbę o potwierdzenie zarówno dostarczenia, jak i odczytania wiadomości.

Następnie pismem z 13 listopada 2020 r., doręczonym skarżącej tradycyjną pocztą, organ poinformował Gminę Andrespol, że wobec nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie skorygowanej wersji wniosku o dofinansowanie projektu, zarówno w wersji papierowej, jak i elektronicznej, ani też przez kreator wniosków, wniosek ten pozostawiono bez rozpatrzenia.

Jak twierdzi strona skarżąca, pozostawienie wniosku o dofinansowanie projektu nastąpiło z naruszeniem prawa, w szczególności przepisów Regulaminu konkursu w zakresie sposobu uzupełniania i korygowania wniosku o dofinansowanie projektu. Skarżąca podkreśliła przede wszystkim, że nie otrzymała pisma z 1 października 2020 r. wzywającego do uzupełnienia braków formalnych, wobec czego nie mogła na nie zareagować. Instytucja Zarządzająca nie podjęła natomiast prawidłowych kroków związanych z taką sytuacją, co doprowadziło do pozostawienia złożonego przez Gminę Andrespol wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia.

Analiza akt sprawy, jak również postanowień Regulaminu konkursu dowodzi, że rację w sprawie należało przyznać stronie skarżącej.

Jak stanowi art. 41 ustawy wdrożeniowej, w przypadku, gdy wybór projektów do dofinansowania przeprowadzany jest w trybie konkursowym, właściwa instytucja przeprowadza ten konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu, który określa w szczególności: nazwę i adres właściwej instytucji; przedmiot konkursu, w tym typy projektów podlegających dofinansowaniu; formę konkursu, w tym wskazuje, czy konkurs jest podzielony na rundy; termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu i sposób uzupełniania w nich braków w zakresie warunków formalnych oraz poprawiania w nich oczywistych omyłek; wzór wniosku o dofinansowanie projektu; wzór umowy o dofinansowanie projektu lub decyzji o dofinansowaniu projektu; czynności, które powinny zostać dokonane przed zawarciem umowy o dofinansowanie projektu lub podjęciem decyzji o dofinansowaniu projektu, oraz wymagane dokumenty i terminy ich przedłożenia właściwej instytucji; kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia; zakres, w jakim jest możliwe uzupełnianie lub poprawianie projektu w części dotyczącej spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów w trakcie jego oceny; formę i sposób komunikacji między wnioskodawcą a właściwą instytucją, w tym wzywania wnioskodawcy do uzupełniania lub poprawiania projektu w trakcie jego oceny w części dotyczącej spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, a także informację o skutkach niezachowania wskazanej formy komunikacji; formę złożenia przez wnioskodawcę oświadczenia dotyczącego świadomości skutków niezachowania wskazanej formy komunikacji; kwotę przeznaczoną na dofinansowanie projektów w konkursie wraz z informacją w zakresie możliwości jej zwiększenia; maksymalny dopuszczalny poziom dofinansowania projektu lub maksymalną dopuszczalną kwotę dofinansowania projektu; środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy oraz instytucje właściwe do ich rozpatrzenia; sposób podania do publicznej wiadomości wyników konkursu; formę i sposób udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu; informację w zakresie możliwości skrócenia terminu składania wniosków o dofinansowanie projektu.

Wyrazem realizacji powyższego unormowania jest w niniejszej sprawie Regulamin konkursu dla naboru nr RPLD.06.02.01-IZ.00-10-001/20 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi priorytetowej VI Rewitalizacja i potencjał endogeniczny regionu, Działania VI.2 Rozwój gospodarki turystycznej, Poddziałania VI.2.1. Rozwój gospodarki turystycznej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020.

Przepis § 6 ww. Regulaminu reguluje sposób dokonywania weryfikacji i oceny wniosków o dofinansowanie projektów, przewidując w pkt. 7, w zakresie weryfikacji warunków formalnych podlegających poprawie, że: "W razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie braków w zakresie warunków formalnych, odnoszących się do kompletności i formy złożenia wniosku o dofinansowanie, IZRPO WŁ wzywa Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia. Wezwanie wysyłane jest do Wnioskodawcy za pośrednictwem poczty elektronicznej, odpowiednio jak w pkt. 10 lit. b) niniejszego paragrafu, i ww. termin liczy się od dnia następującego po dniu wysłania wezwania do uzupełnień. Wezwanie zawiera wskazanie braków w zakresie warunków formalnych, podlegających uzupełnieniu" – lit. d. Jednocześnie wspomniany pkt. 7 lit. e stanowi, że: "Do formy uzupełnienia braków wynikających z warunków formalnych przez Wnioskodawcę mają zastosowanie zapisy pkt.10 z wyłączeniem lit. c niniejszego paragrafu, zaś miejsce złożenia korekty określone jest w pkt 10 lit. d)". Z kolei zgodnie z dyspozycją zawartą pod lit. f ww. pkt. 7 § 6 "Nieuzupełnienie braku w zakresie warunków formalnych przez Wnioskodawcę na wezwanie, w myśl art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Tak sam skutek będzie miało uzupełnienie wniosku niezgodnie z wezwaniem, w tym z uchybieniem wyznaczonego terminu na złożenie uzupełnień".

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż organ zastosował ww. przepis w ten sposób, że skierował do Gminy Andrespol, drogą elektroniczną, pismo z 1 października 2020 wskazując w nim ujawnione braki formalne wniosku o dofinansowanie projektu, zakreślając jednocześnie 14-dniowy termin na ich uzupełnienie/korektę wniosku. Po upływie tego terminu organ poinformował zaś o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, co stanowiło pochodną ww. przepisu Regulaminu konkursu i art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

W ocenie Sądu, organ przedwcześnie pozostawił złożony przez stronę skarżącą wniosek o dofinansowanie bez rozpatrzenia, błędnie zakładając skuteczność doręczenia pisma z 1 października 2020 r. informującego o brakach formalnych wniosku.

Jak wynika z kluczowego dla sprawy postanowienia Regulaminu konkursu zawartego w § 6 pkt. 10 lit. b: Wezwanie do uzupełnienia / skorygowania wniosku przesyłane jest przez Wnioskodawcę za pośrednictwem poczty elektronicznej za potwierdzeniem odbioru wiadomości. Wiadomość wysyłana jest na adres poczty elektronicznej za potwierdzeniem odbioru wiadomości. Wiadomość wysyłana jest na adres poczty elektronicznej wskazany w pkt. 3.1 formularza wniosku. Do dokumentacji naboru dołączany jest wydruk wysłanej wiadomości oraz potwierdzenie jej odbioru. W przypadku, gdy Wnioskodawca w przeciągu dwóch dni roboczych nie potwierdzi odbioru wiadomości, jest informowany telefonicznie o wysłaniu pocztą elektroniczną wiadomości o zidentyfikowanych błędach formalnych. Z ww. rozmowy pracownik DRPO sporządza notatkę służbową, która jest dołączana do dokumentacji dotyczącej oceny projektu.

Biorąc pod uwagę treść ww. postanowienia Regulaminu konkursu należy w pierwszej kolejności jednoznacznie stwierdzić, iż skuteczność doręczenia opisanego w nim wezwania została związana z koniecznością potwierdzenia, iż zawierająca je wiadomość została odebrana przez adresata, co powinno znaleźć należyte odzwierciedlenie w dokumentacji konkursowej.

Zdaniem Sądu, a wbrew twierdzeniom organu, wystarczającym dowodem takiego odbioru nie jest potwierdzenie wygenerowane w dniu 1 października 2020 r. z adresu MAILER-DAEMON@local.lodzkie.vps.ogicom.net (k. 34). Po pierwsze, jest to wiadomość wygenerowana przez serwer (host) organu, a nie adresata przesyłki. Po drugie, akta sprawy ujawniają, iż dotychczasowa praktyka potwierdzania odbioru polegała na przesłaniu przez adresata wyraźnego potwierdzenia otrzymania przesyłki (vide wiadomość e-mail z 17 lipca 2020 r. zawarta w załączniku nr 4 akt przekazanych przez stronę skarżącą). Co więcej, pismo z 1 października 2020 r. zawierało jednoznaczną prośbę nie tylko o potwierdzenie dostarczenia, ale także potwierdzenie odczytania wiadomości. W niniejszej sytuacji potwierdzenia odbioru nie mógł zatem zastępować dokument, który nie pochodziłby bezpośrednio od adresata wiadomości zawierającej wezwanie. Nie stanowi też takiej formy informacja przesyłana w generatorze wniosków, skoro Regulamin w ogóle takiej możliwości, w tego typu sytuacjach nie przewiduje. Po trzecie, nie ma słuszności organ, twierdząc, że przed pozostawieniem wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia uczynił zadość wszystkim poprzedzającym to wymogom formalnym, czego dowodem miałaby być notatka służbowa z 2 października 2020 r. (nr RPII.432.6.20.2020). Notatka ta zawiera informację o przesłaniu na adresy poczty elektronicznej Gminy Andrespol pisma z 1 października 2020 r. wzywającego do skorygowania złożonego wniosku o dofinansowanie projektu. W notatce zawarto również informację, o prawidłowym doręczeniu wiadomości, która zdaniem Sądu jest błędna (vide wcześniejsze rozważania). Ponadto wskazano, że próba skontaktowania się telefoniczne z Wnioskodawcą, na numer wskazany w dokumentacji aplikacyjnej, zakończyła się niepowodzeniem.

Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z zacytowanym wcześniej postanowieniami Regulaminu konkursu kontakt telefoniczny z wnioskodawcą podejmowany jest w razie braku potwierdzenia wiadomości zawierającej wezwanie do uzupełnienia/skorygowania wniosku o dofinansowanie, a sporządzaną z takiej rozmowy telefonicznej notatkę włącza się dokumentacji dotyczącej oceny projektu.

Opisane wyżej okoliczności, w kontekście Regulaminu konkursu, prowadzić muszą zatem do wniosku, że ww. notatka służbowa dowodzi tego, iż organ nie dysponował stosownym potwierdzeniem odbioru, skoro podjął próbę kontaktu telefonicznego z wnioskodawcą. Gdyby bowiem takie potwierdzenie posiadał, kontakt ten należałoby uznać w świetle przepisów Regulaminu za zbędny. Co więcej, rację ma strona skarżąca, że przepis § 6 pkt 10 lit. b zakłada skuteczność kontaktu telefonicznego, skoro notatkę sporządza się z rozmowy a nie z próby jej podjęcia. Dopiero gdy po skutecznym kontakcie wniosek nadal pozostałby nieuzupełniony lub nieskorygowany notatka taka mogłaby stanowić podstawę do pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia. Jest to jednak uwaga o tyle nieistotna, że fakt sporządzenia notatki z 2 października 2020 r. sam w sobie należy poczytywać jako dowód braku skuteczności doręczenia Gminie Andrespol pisma z 1 października 2020 r., a nie odwrotnie, jak próbuje to czynić organ.

Skoro zatem nie zostały prawidłowo spełnione wymogi regulaminowe związane z prawidłowym doręczeniem pisma informującego wnioskodawcę o stwierdzonych brakach wniosku, to nie było usprawiedliwionych podstaw dla zastosowania § 6 pkt 7 lit. f oraz art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i pozostawienia złożonego przez Gminę Andrespol wniosku bez rozpatrzenia.

W powyższych okolicznościach, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd nie mógł sformułować zobowiązania zgodnego z oczekiwaniami strony skarżącej, tj. do doręczenia określonych pism we wskazanym przez skarżącą czasie, bowiem kontrola bezczynności w niniejszym przypadku dotyczyła braku rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu. Przepisy prawa nie przewidują skargi na bezczynność w doręczaniu przez organy pism, jakkolwiek źródłem bezczynności może być tego rodzaju zaniechanie. Należy zatem wyjaśnić, że poprzez zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku trzeba rozumieć podjęcie przez organ czynności zmierzających do nadania sprawie należnego biegu, zgodnie z postanowieniami Regulaminu konkursu, od momentu, w którym doszło do jego przerwania, mając na uwadze rozważania Sądu dotyczące oceny dotychczasowych czynności postępowania konkursowego, w szczególności związanych ze skutecznością doręczenia pisma wzywającego stronę skarżącą do skorygowania złożonego wniosku o dofinansowanie projektu. Zakreślony przez Sąd trzydziestodniowy termin jest nadto adekwatny do przeprowadzenia niezbędnych w powyższym zakresie czynności.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się przesłanek, które uzasadniałyby wniosek, że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Warunkiem tego musiałaby być oczywistość takiego naruszenia i bezsporny charakter towarzyszących temu okoliczności. Tymczasem stan sprawy nie był jednoznaczny, zaś jego ocena opierała się o przepisy wymagające interpretacji, dlatego zasadnym było orzeczenie o niekwalifikowanym charakterze stwierdzonego naruszenia.

Sąd stanął nadto na stanowisku, że nie było podstaw do wymierzenia organowi grzywny, której zasądzenia domagała się strona skarżąca. Środek ten powinien być bowiem zastrzeżony do przypadków, kiedy organ świadomie i intencjonalnie lekceważy ciążące na nim obowiązki związane z terminowym prowadzeniem sprawy. W niniejszej sprawie organ podejmował wszystkie czynności o czasie, natomiast błędnie ocenił skuteczność jednej z nich, wywodząc z tego dalej nieadekwatną konsekwencję w postaci pozostawienia wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia. Brak jest zatem przesłanek, które wskazywałyby na konieczność dyscyplinowania organu poprzez wymierzenie grzywny do terminowego działania, skoro w tym zakresie nie doszło do stosownego naruszenia. W związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 pkt 2, na które składają się wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w stawce 480 zł, ustalonej zgodnie z § 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, powiększonej o 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

d.cz.