Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2243/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 6 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółka z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 249/14 w sprawie ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w B. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II GSK 2243/14

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę ABC-POL sp. z o.o. z siedzibą w Beznatce (dalej:Skarżąca), na rozstrzygnięcie Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( dalej:Agencja), z dnia [...] września 2013r., wydane w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że:

Wnioskiem z dnia 10 października 2011 r. Skarżąca wystąpiła do Agencji o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Wobec stwierdzonych braków wniosku, Skarżąca była wzywana dwukrotnie do uzupełnienia wniosku. W odpowiedzi na powyższe wezwania uzupełniła wniosek i wyjaśniła, że w ramach planowanej inwestycji planuje zakupić agregaty przenośne do bezpowietrznego natrysku emulsji bitumiczno-lateksowej, linię technologiczną do rozgrzewania bitumicznej masy asfaltowej oraz produkcji profili dylatacyjnych. Usługa rozgrzewania bitumicznej masy asfaltowej świadczona ma być w siedzibie Skarżącej w B. Oświadczyła także, że planowana inwestycja nie wymaga: uzyskania pozwolenia na budowę, innych decyzji, pozwoleń i opinii organów administracji publicznej, zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz zaświadczenia, że w wymaganym prawem terminie nie wniesiono sprzeciwu.

Rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2013 r. Agencja, na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( t.j.Dz. U. z 2013 r. poz. 173), odmówiła Skarżącej przyznania pomocy finansowej, ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.).

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Agencja wskazała, że Skarżąca nie przedłożyła ostatecznego pozwolenia na budowę linii technologicznej do rozgrzewania mas asfaltowych oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia objętego inwestycją. Ponadto, poprzez powiązania osobowe wspólników spółki, Skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści finansowej, co narusza art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 312/1 z 23 grudnia 1995 r.).

Pismem z [...] października 2013 r. Skarżąca wezwała Agencję do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z [...] listopada 2013 r. Agencja podtrzymała rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania wnioskowanej pomocy finansowej.

Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca wniosła skargę zarzucając naruszenie:

1. art. 22 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( t.j.Dz. U. z 2013 r. poz. 173) polegające na:

- subiektywnej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, pominięcie twierdzeń oraz okoliczności przemawiających na korzyść Skarżącej i przyjęcie na tej podstawie, iż Skarżąca nie spełnia warunków przyznania pomocy, podczas gdy dopełniła ona wszystkich niezbędnych czynności wymaganych przepisami prawa koniecznych do uzyskania pomocy finansowej,

- nie podjęciu przez organ administracji wszystkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy, w szczególności nie ustosunkowanie się do argumentów wysuwanych w toku postępowania administracyjnego przez Skarżącą, a także braku merytorycznego zbadania niniejszej sprawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż przedmiotem inwestycji jest wytwórnia mas bitumicznych lub instalacja do produkcji mas bitumicznych, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy i wyjaśnień Skarżącej wynika, iż pomoc finansowa ma być udzielona na tworzenie linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych,

- nie wyjaśnieniu przez organ w sposób wyczerpujący, przyczyn odmowy udzielenia pomocy, dokładnego wskazania, na czym polegają stawiane zarzuty oraz nie podanie przez organ podstawy prawnej warunków stawianych wnioskodawcy, koniecznych do uzyskania pomocy finansowej, podczas gdy rozstrzygnięcie powinno jasno wskazywać na przyczyny odmowy pomocy i zastosowane przepisy,

2. art. 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.), poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, iż Skarżąca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości i braków nie usunęła ich w terminie,

3. art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 w zw. art. 4 ust. 8 rozporządzenia komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.1.2011) poprzez bezpodstawne ich zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie miały miejsce działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku, poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzące do nie przyznania lub wycofania korzyści.

Wobec podniesionych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości.

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił powyższą skargę.

W motywach uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 23 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.), do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się kopie ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją - w przypadku, gdy w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje.

Stwierdził również, że przepis art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. z 2016 poz. 290 dalej: prawo budowlane) wymienia enumeratywnie, które budowy nie wymagają pozwolenia na budowę. Wśród nich nie została wymieniona budowa linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych. Z kolei w myśl art. 29 ust. 3 prawa budowlanego, pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, dla których konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, oraz oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353).

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że uzyskanie powyższych decyzji regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353). Wskazał również na treść art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 tej ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( t.j.Dz. U. 2016, poz. 71.), zgodnie, z którymi uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie, znacząco wpływać na środowisko, a do nich zalicza się m.in. instalacje do produkcji mas bitumicznych.

Stwierdził, że z wyjaśnień Skarżącej wynika, iż linia technologiczna do rozgrzewania masy bitumicznej jest usługą rozgrzania masy, surowcem jest masa bitumiczna w stanie stałym (proszek), a produktem masa bitumiczna w stanie płynnym, półpłynnym. W ocenie Sądu pierwszej instancji uznał, więc, że podczas pracy linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych zachodzi proces produkcji, ponieważ z surowca (masy bitumicznej w stanie stałym) powstaje tworzywo w postaci masy bitumicznej, w stanie płynnym lub półpłynnym.

Sąd zaznaczył, że w myśl art. 3 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232), przez pojęcie "instalacja" rozumie się stacjonarne urządzenie techniczne, którego eksploatacja może spowodować emisję. Zaś poprzez emisję – stosownie do art. 2 pkt 4 ww. ustawy – rozumie się wprowadzenie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi substancji, energii takiej jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne. Natomiast proces rozgrzania bitumicznej masy asfaltowej powoduje zdaniem Sądu emisję.

Sąd stwierdził także, że bez względu na stałość czy mobilność linii technologicznej do rozgrzewania mas asfaltowych, Skarżąca miała obowiązek dołączyć do wniosku zarówno decyzję o środowiskowym uwarunkowaniu jak i ostateczne pozwolenia na budowę. Dodał, iż niezbędnym załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę jest projekt budowlany, w którym projektant ma obowiązek uwzględnić m.in. ustalenia określonej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 20 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego).

W ocenie Sądu I instancji niesłuszny był zarzut, że Agencja skierowała się do urzędów o udzielenie informacji, sugerując gotową odpowiedź, bowiem podała błędne informacje oraz niepełne dane dotyczące planowanej inwestycji. Sąd podkreślił, że Agencja w pismach kierowanych do urzędów wskazała na przedmiot zakupu, to jest linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych, zgodnie z przeprowadzonym postępowaniem ofertowym oraz miejsce jej montażu. Nadto, do pism została załączona kopia wybranej oferty oraz umowa dzierżawy wraz z rzutem rozrysowanym przez Skarżącą umiejscowienia linii technologicznej. Zdaniem Sądu I instancji gdyby urzędy na podstawie przesłanych informacji nie były w stanie wydać opinii, wystąpiły by do Agencji z pismem, w którym wskazałyby, jakie informacje, czy dokumenty, są niezbędne do zajęcia stanowiska w tej sprawie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził również, że Agencja miała obowiązek dwukrotnego wezwania Skarżącej do uzupełniania braków wniosku. Wezwania takie, wskazujące na braki wniosku, zostały wystosowane do Skarżącej w dniu 10 stycznia i 4 kwietnia 2013r. Skarżąca nie dostarczyła wymaganych dokumentów, a w piśmie z 9 kwietnia 2013 r. oświadczyła, że planowana do realizacji inwestycja nie wymaga uzyskania żadnych decyzji, pozwoleń i opinii organów administracji publicznej. Wobec powyższego Sąd uznał, wbrew zarzutom skargi, że Agencja prawidłowo zastosowała § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.), obligujący w takiej sytuacji do wydania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy.

Od powyższego wyroku Skarżąca wniosła skargę kasacyjną zarzucając na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1. art.71 ust. 2 pkt 2 oraz 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353), w zw. z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.Dz. U. 2016, poz. 71.). w zw. z art. 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i uznanie, iż linię technologiczną do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych, choć nie spełnia wszystkich kryteriów, można zakwalifikować do instalacji do produkcji mas bitumicznych zaliczanych do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast inwestycja Skarżącej nie polega na produkcji, lecz rozgrzewaniu masy bitumicznej a tym samym nie powoduje emisji, jaka ma miejsce przy jej produkcji, nie spełnia cechy stacjonarności. W konsekwencji zarzuciła, iż organ błędnie odmówił udzielenia pomocy.

2. art. 29 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353), w zw. art. 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędne przyjęcie, iż planowaną przez Skarżącego inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, w związku, z czym wymagła ona uzyskania pozwolenia na budowę, co spowodowało błędne uznanie, iż organ prawidłowo odmówił udzielenia pomocy.

Wobec podniesionych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wnosząc o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, Skarżąca argumentowała, iż Sąd I instancji, w ślad za organem błędnie przyjął, iż przedmiot inwestycji można zakwalifikować do instalacji do produkcji mas bitumicznych wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( t.j.Dz. U. 2016, poz. 71.), a co za tym idzie wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zdaniem Skarżącej, wbrew stanowisku zajętemu przez Sąd I instancji, udzielone wyjaśnienia potwierdzają, iż inwestycja będzie polegała jedynie na rozgrzewaniu, a nie produkcji masy bitumicznej, bowiem surowcem pierwotnym jak i ostatecznym produktem jest masa bitumiczna. Masa bitumiczna jest sprowadzana w stanie stałym, jako proszek i używana, jako surowiec, nie jest natomiast produkowana.

Skarżąca wskazała również, że w pismach skierowanych przez Agencję do Urzędu Gminy C. oraz do Starostwa Powiatowego w K. organ błędnie zasugerował, że działalność wytwórni mas bitumicznych wiąże się z emisją zanieczyszczeń do powietrza, a instalacje do produkcji mas bitumicznych zostały wprost wymienione w § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( t.j.Dz. U. 2016, poz. 71.).

Skarżąca podkreśliła, iż przedmiotem inwestycji nie jest wytwórnia czy instalacja do produkcji mas bitumicznych, lecz linia technologiczna, służąca do rozgrzewania masy bitumicznej. Powyższe potwierdza treść wniosku Skarżącej o udzieleniu pomocy jak i dołączone do niego w toku postępowania zapytania ofertowe oraz składane na skutek zapytań, oferty poszczególnych firm zawierające informacje o niezbędnych dla danej inwestycji urządzeniach służących jedynie do rozgrzewania mas bitumicznych. Oznacza to, iż w ramach działalności Skarżącej nie będą miały miejsca wszystkie etapy, jakie są konieczne przy produkcji masy bitumicznej, a Skarżący nie musi spełniać dodatkowych warunków technicznych.

Zdaniem Skarżącej planowaną przez nią inwestycję należy zaliczyć do przedsięwziąć niewymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięć niewymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 w związku, z czym nie wymaga ona uzyskania pozwolenia na budowę. W jej ocenie zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 29 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353), było niewłaściwe i nie odpowiadało stanowi sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Agencja wniosła o jej oddalenie, podzielając argumentację zawartą w wyroku Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona.

Istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy inwestycje, w szczególności w postaci zakupu linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych, można zakwalifikować, jako instalację do produkcji asfaltowych mas bitumicznych, zaliczanych do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwencją natomiast uznania, iż jest to instalacja mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest konieczność dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o pozwoleniu na budowę, do wniosku, w ramach ubiegania się Skarżącej o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

Z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że inwestycja planowana przez Skarżącą nie jest wymieniona w ramach art. 29 prawa budowlanego, jako niewymagająca pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę jest natomiast konieczne dla przedsięwzięcia, które wymaga oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast inwestycja planowana przez Skarżąca jest instalacją do produkcji mas bitumicznych, a więc przedsięwzięciem wymagającym oceny oddziaływania na środowisko. W związku z tym wymaganym załącznikiem do wniosku o udzielenie pomocy w ramach wskazanego działania, jest dołączenie decyzji o pozwolenie na budowę, której niezbędnym elementem jest projekt budowlany, w którym należy uwzględnić ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak wynika z treści skargi kasacyjnej została ona oparta wyłącznie o podstawę określoną w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., a więc naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędne ich zastosowanie.

Natomiast z uzasadnienia zarzutów wynika, iż Skarżąca formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego zmierzała do podważenia stanu faktycznego ustalonego w sprawie, a więc do wykazania, że planowana inwestycja, jest instalacją do rozgrzewania asfaltowych mas bitumicznych, a nie do produkcji asfaltowych mas bitumicznych i nie można jej zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co skutkuje brakiem obowiązku dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o pozwoleniu na budowę, do wniosku, w ramach ubiegania się Skarżącej o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Toteż błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Z tego też względu Skarżąca formułując zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, winna zakwestionować ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny. Tak, więc dla skuteczności przedstawionych zarzutów, powinna w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przedstawić zarzuty naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego oraz wykazać wpływ zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy.

Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego, poprzez ich błędne zastosowanie, nie mogą być uznane za uzasadnione, poprzez próbę zakwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych (. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., I OSK 178/13, LEX nr 1501745, wyrok NSA z dnia 26 listopada 2009 r., I OSK 601/09, LEX nr 586418, wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r., FSK 548/04, LEX nr 147685, wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., wyrok NSA z dnia 21 lutego 2005 r., GSK 1045/04, LEX nr 187142, wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., GSK 974/04, LEX nr 186875, wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., II GSK 293/08, LEX nr 470457).

W związku z tym, że Skarżąca nie przedstawiła zarzutów opartych o podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ocena zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego może być dokonywana tylko na podstawie tych ustaleń faktycznych, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie.

Sąd I instancji zasadnie wskazał, iż przepis art. 29 prawa budowlanego wymienia budowy, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Budowa linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych nie została tam wymieniona. Jak natomiast wskazuje art. 29 ust. 3 prawa budowlanego, pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, dla których konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, oraz oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Natomiast do przedsięwzięć mogących potencjalnie, znacząco oddziaływać na środowisko należą instalacje do produkcji mas bitumicznych zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. Nr 213 poz. 1397 ze póżn. zm).

Jak wskazał Sąd I instancji, zgodnie z art. 3 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232), przez pojęcie "instalacja" rozumie się stacjonarne urządzenie techniczne, którego eksploatacja może spowodować emisję. Zaś poprzez emisję – stosownie do art. 2 pkt 4 ww. ustawy – rozumie się wprowadzenie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi substancji, energii takiej jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne..

Z niepodważonego stanu faktycznego sprawy wynika, że linia technologiczna do rozgrzewania masy bitumicznej jest usługą rozgrzania masy, surowcem jest masa bitumiczna w stanie stałym (proszek), a produktem masa bitumiczna w stanie płynnym, półpłynnym, co skutkuje tym, że praca linii technologicznej do rozgrzewania bitumicznych mas asfaltowych jest procesem produkcji, ponieważ z surowca (masy bitumicznej w stanie stałym) powstaje tworzywo w postaci masy bitumicznej w stanie płynnym lub półpłynnym. W związku z tym jej funkcjonowanie w każdym miejscu jest związane z emisją, czyli konsekwencjami dla środowiska wynikającymi z korzystania z instalacji.

Z tych tez względów uznać należało, iż zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie były nieuzasadnione. W konsekwencji należało uznać, iż Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował odmowę udzielenia pomocy finansowej przez Agencję, bowiem Skarżąca nie przedłożyła wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowania i decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.