Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 494/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. c i ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Danielec NSA Krystyna Kutzner Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody z dnia 9 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez E. W. decyzją z dnia 9 kwietnia 2010r. ([...]) Wojewoda utrzymał w mocy orzeczenie Starosty z [...] 2010r. ([...]) o odmowie przyznania od 12 lutego 2010r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 71 ust 1 pkt 1 i 2 lit. c oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.)

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

Decyzją Starosty z dnia [...] 2010r. ([...]) E. W. została uznana za osobę bezrobotną, a następnie Starosta decyzją z [...] 2010r. (w/w) odmówił E. W. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu niespełnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, warunków określonych w art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w), mianowicie nie wykazała 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż okres 18 miesięcy poprzedzający dzień zarejestrowania w rozpatrywanym przypadku przypada od 11 sierpnia 2008r. do 11 lutego 2010r. Biorąc pod uwagę ten okres organ ustalił, że skarżąca wykonywała pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia w przedsiębiorstwie wielobranżowym A Sp. z o.o. ( do 31 12.2008r. ). Z treści zaświadczenia wystawionego przez ww. przedsiębiorstwo, że w sierpniu 2008r., wrześniu 2008r., oraz grudniu 2008r. skarżąca uzyskiwała wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku w oparciu o zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podlega także okres od 1 stycznia 2009r. do 14 kwietnia 2009r. w którym skarżąca pobierała zasiłek chorobowy. Podstawę obliczenia wymiaru zasiłku chorobowego stanowiła kwota 1277,70 zł. W okresie od 15 kwietnia 2009r. do 8 lutego 2010r. skarżąca pobierała świadczenie rehabilitacyjne, przy czym jako podstawę obliczenia wymiaru świadczenia przyjęto kwotę 1234,36 zł.

Ustalając okres uprawniający do zasiłku organ uwzględnił wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2008 - 1126 zł (Dz. U. Nr 171 poz. 1209), w roku 2009r. - 1276 zł (M. P. Nr 55 poz. 499), oraz w roku 2010 - 1317 zł (M. P. Nr 48 poz. 709). Mając to na uwadze, do okresu uprawniającego do zasiłku przypadającego w czasie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżącej, organ zaliczył jedynie 186 dni: 82 dni wykonywania pracy zarobkowej, w którym skarżąca uzyskała wynagrodzenie nie niższe niż płaca minimalna, oraz 104 dni za które wypłacony został zasiłek chorobowy.

Natomiast z uwagi na to, że podstawą wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego była kwota 1234,36 zł czyli niższa od minimalnego wynagrodzenia, okres pobierania tego świadczenia nie został zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. W. zarzuciła, że decyzja organu pierwszej instancji jest dla niej krzywdząca, gdyż zaświadczenie wydane przez ZUS z 16 lutego 2010r., które przedstawiła w Urzędzie Pracy jest wadliwe. Według skarżącej podstawa zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego powinna być taka sama.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję podzielając ustalenia organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego przedstawiona przez skarżącą dokumentacja pozwala na zaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku jedynie 186 dni zamiast 365 dni wymaganych przepisami ustawy, a w aktach sprawy nie ma innych dokumentów potwierdzających uzyskiwanie przez skarżącą w okresie przyjętym do ustalenia uprawnień do zasiłku wyższych lub innych dochodów.

Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego , w której E. W. podniosła, że w okresie od 17 lipca 2007r. do 31 grudnia 2008r. była zatrudniona i osiągała odchody wyższe od minimalnego wynagrodzenia, zawarła także drugą umowę zlecenia z tym samym zakładem. Ponadto skarżąca polemizuje ze sposobem ustalenia przez organ rentowy podstawy wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzkie sąd administracyjne zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuj kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz,. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami ani powołaną podstawą prawną.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kierując się wskazanymi kryteriami należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi E. W.

Przepis art. 71 ust 1 pkt 1 i 2 lit. c oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004

roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz.

415 ) stanowi, że

1.Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po

upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy,

z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1.) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania

zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres

co najmniej 365 dni:

c)świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, (...)

2.Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy ( między innymi ) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

W rozpatrywanym przypadku 18 - miesięczny okres poprzedzający dzień rejestracji przypada od 11 sierpnia 2008r. W tym okresie skarżąca do 31 grudnia 2008r. wykonywała pracę zarobkową w ramach umowy zlecenia, w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym A Sp. z o.o. w K. Warunkiem zaliczenia tego okresu jest uzyskanie wynagrodzenia nie niższego od minimalnego wynagrodzenia za pracę przewidzianego ustawą z dnia 10 października 2002r o minimalnym wynagrodzeniu za pracę ( Dz.U. Nr 200 poz.1679 z późn. zm.) Minimalne wynagrodzenie w roku 2010 zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2009 wynosiło 1 317 zł (M. P. Nr 48 poz. 709) , w roku 2009r – 1276 zł Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2008r M.P .Nr 55 poz. 499), natomiast w 2008r – kwotę 1 126 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2007r. , Dz. U. Nr 171 poz. 1209 ).

Przedłożona przez skarżącą dokumentacja płacowa dostarcza podstaw do przyjęcia, że tylko w sierpniu 2008r., wrześniu 2008r. oraz grudniu 2008r. uzyskiwane wynagrodzenie za pracę wynosiło kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia, obowiązującego w 2008r. Ponadto od 1 stycznia 2009r. do 14 kwietnia 2009r. skarżąca pobierała zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru stanowiła kwota 1277,70zł, czyli kwota wyższa od minimalnego wynagrodzenia w 2009r. Z kolei podstawą obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego pobieranego od 15 kwietnia 2009r. do 8 lutego 2010 r. była kwota 1234,36 zł., czyli kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę zarówno w roku 2009 jak i w roku 2010.

W związku z powyższym jako prawidłowe należy uznać ustalenie organu , że w okresie 18 - miesięcy poprzedzających rejestrację skarżąca udokumentowała 186 dni zatrudnienia uprawniających do pobierania zasiłku dla bezrobotnych zamiast wymaganych 365 dni.

Przedstawione przez E. W. w załączniku do skargi do Sądu Administracyjnego zaświadczenie wystawione przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A Sp. z o.o. w K. dotyczące zestawienia wynagrodzeń, nie mogło odnieść zamierzonego skutku, bowiem nie daje podstaw do uwzględnienia innej ilości dni podlegających zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku.

Także dodatkowa umowa zlecenia zawarta przez E. W. z ww. spółką pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie gdyż decydująca jest wysokość uzyskanych zarobków . Analiza dokumentacji płacowej wskazuje na tę samą ilość miesięcy jakie należy wziąć pod uwagę, nadal są to trzy miesiące w wymaganym 18 - miesięcznym okresie poprzedzającym rejestrację (sierpień, wrzesień, październik 2008r, zamiast wcześniejszych: sierpnia, września i grudnia 2008r).

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadziła jednoznaczne kryterium, by podstawa odprowadzanych składek w 18 - miesięcznym okresie poprzedzającym dzień rejestracji wynosiła kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę i była odprowadzana w tej wysokości przez okres 365 dni. Na przestrzeni 18 -miesięcznego okresu poprzedzającego dzień rejestracji w Urzędzie Pracy wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę z uwagi na coroczną w tym zakresie nową regulację jest zmienna, co oznacza, że wymagana wysokość podstawy wymiaru składek może kształtować się różnie. Mając na uwadze treść art. 71 ust. 1 ustawy, wskazać należy, iż przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym.

Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast, że skarżąca w 18 - miesięcznym okresie poprzedzającym dzień rejestracji w Urzędzie Pracy nie udowodniła wymaganego ustawą okresu odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w oparciu o podstawę wynoszącą co najmniej kwotę minimalnego miesięcznego wynagrodzenia.

Podnoszone przez Skarżąca wątpliwości dotyczące sposobu obliczania podstawy świadczenia rehabilitacyjnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych ze względu na art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 1999, Nr 205, póz. 1585) stanowiący, że od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, nie może zostać rozpoznany. Według tego przepisu właściwym w sprawach ubezpieczeń społecznych jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( w/w) Sąd oddalił skargę