Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1221/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 12b  pkt 1, 2, 8
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędziowie: WSA Monika Sawa (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] Główny Geodeta Kraju (dalej: GGK/organ) po rozpatrzeniu wniosku A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] lutego 2020 r., znak: [...], orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2019 r., znak: [...], orzekającą o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zarejestrowanej w Starostwie Powiatowym w [...] pod numerem [...]. [...], której celem zgodnie ze zgłoszeniem pracy była aktualizacja ewidencji gruntów i budynków (EGiB), wznowienie (wyznaczenie) granic, sporządzenie mapy z projektem podziału nieruchomości rolnej, oznaczonych numerami działek ewidencyjnych [...], [...], [...] położonych w obrębie [...], gmina [...].

Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Główny Geodeta Kraju - w wyniku postępowania przeprowadzonego na wniosek A. B. (reprezentowanego przez R. B.) - decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako; WINGiK) z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2019 r., znak; [...], orzekającą o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zarejestrowanej w Starostwie Powiatowym w [...] pod numerem [...]. [...], której celem zgodnie ze zgłoszeniem pracy było aktualizacja ewidencji gruntów i budynków (EGiB), wznowienie (wyznaczenie) granic, sporządzenie mapy z projektem podziału nieruchomości rolnej, oznaczonych numerami działek ewidencyjnych [...], [...], [...] położonych w obrębie [...], gmina [...].

Organ wskazał, że po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, nie stwierdził istnienia żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., która skutkowałaby stwierdzeniem nieważności tego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. A. B. złożył od powyższej decyzji Głównego Geodety Kraju wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpatrując złożony wniosek oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Główny Geodeta Kraju wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową służącą do eliminacji z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Konsekwencją zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) jest fakt, że decyzja administracyjna dotknięta jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. funkcjonuje w obrocie prawnym, wywołuje skutki prawne i korzysta z domniemania ważności, do momentu stwierdzenia jej nieważności przez organ administracji publicznej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1381/97, gdzie wskazano, że złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności wszczyna postępowanie w nowej sprawie i jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, odrębnym od tego, w którym zapadły kwestionowane we wniosku rozstrzygnięcia. W postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, musi zostać udowodnione, że istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem, objętym decyzją. Organ następnie przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2018 r., IV SA/Wa 2556/17, w którym wskazano, że w postępowaniu nieważnościowym organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie - mając na uwadze kwestionowaną decyzję - kontroluje, czy jej wydanie może wiązać się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek, określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym nie ma, co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w postępowaniu zwykłym. GGK wskazał, że w niniejszej sprawie, decyzja WINGiK z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...], której stwierdzenia nieważności domaga się A. B., została wydana w przedmiocie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zgłoszonej w Starostwie Powiatowym w [...] pod numerem [...]. [...], na podstawie art. 12b ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zm.), dalej jako: ustawa Pgik. GGK wskazał, że organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, może wydać taką decyzję dopiero po przeprowadzeniu procedury związanej z weryfikacją zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych przekazywanych przez wykonawcę tych prac w trybie art. 12a ust. 1 ustawy Pgik. Organ podkreślił, że procedura weryfikacji zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych lub kartograficznych jest przeprowadzana przy każdorazowym przedłożeniu ww. prac do ich weryfikacji. Zgodnie z art. 12b ust. 1 ustawy Pgik organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały zbiory danych lub inne materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, niezwłocznie weryfikuje je pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a ustawy Pgik oraz opracowywania wyników tych pomiarów, a także kompletności przekazywanych wyników wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych. Rezultat z przeprowadzonej weryfikacji utrwala się w protokole. Pozytywny wynik weryfikacji prowadzi do przyjęcia do zasobu zbioru danych i innych materiałów będących rezultatem pracy geodezyjnej lub kartograficznej (art. 12b ust. 4). Przyjęcie danych i materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego organ potwierdza wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu (art. 12b ust. 5). W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej zwraca wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych przekazane przez niego zbiory danych lub inne materiały wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości (art. 12b ust. 6). W takiej sytuacji wykonawca prac geodezyjnych lub prac kartograficznych ma prawo, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu, ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji (ust. 7). Jeżeli organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie uwzględni stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub innych materiałów sporządzonych przez tego wykonawcę (ust. 8). Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że [...] października 2017 r., A. B., - prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] "[...]" A. B. - dokonał zgłoszenia prac geodezyjnych mających na celu: aktualizację danych EGiB (wznowienie (wyznaczenie) granic dla działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], obręb ewidencyjny [...], gm. [...] do Starosty [...] (identyfikator zgłoszenia [...]). Do Starostwa Powiatowego w [...][...] kwietnia 2018 r. wpłynęło zgłoszenie uzupełniające do ww. pracy geodezyjnej, którym do zgłoszonej pracy dodano kolejny cel pracy, tj. mapę z projektem podziału nieruchomości rolnej. Pismem z [...] marca 2018 r, (pierwsza data wpływu zawiadomienia do Starostwa – [...] lipca 2018 r.) A. B. zawiadomił Starostę [...], o wykonaniu w całości ww. prac geodezyjnych zaewidencjonowanych pod nr [...] wraz z zawiadomieniem wykonawca przekazał do tego organu zbiory danych i materiały powstałe w wyniku tych prac. W wyniku przeprowadzonej przez Starostę [...] weryfikacji przekazanych przez wykonawcę materiałów, zostały one zweryfikowane negatywnie. W protokole weryfikacji zbiorów danych oraz innych materiałów przekazanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonego w dniach [...] – [...] września 2018 r. Starosta [...] stwierdził braki w przekazanej dokumentacji oraz nieprawidłowości wynikające z naruszenia przepisów prawa. Wykonawca pismem z [...] września 2018 r. (data wpływu do Starostwa w [...] –[...] października 2018 r.) przedstawił swoje stanowisko do negatywnego wyniku weryfikacji z dnia [...] –[...] września 2018 r. – [...]: [...], z którego wynika, że częściowo uwzględnił wyniki negatywnej weryfikacji. Ponadto do stanowiska dołączył operat [...]. W konsekwencji przekazania przez wykonawcę stanowiska wraz z operatem, Starosta [...] sporządził [...] listopada 2018 r. kolejny protokół z weryfikacji przekazanych zbiorów danych i materiałów, odnotowując w nim ponownie negatywny wynik weryfikacji ze względu na braki w zakresie kompletności przekazanej dokumentacji (brak wyników kalibracji rastrów mapy ewidencyjnej, na podstawie której dokonano digitalizacji klasoużytków) oraz wskazał dwadzieścia dwa przypadki nieprawidłowości wynikających z naruszenia przepisów prawa, powołując przy tym konkretne naruszone przepisy prawa. W następstwie tego, R. B., (działający jako pełnomocnik A. B.) pismem z [...] listopada 2018 r. ustosunkował się do negatywnego wyniku weryfikacji z [...] listopada 2018 r., dołączając ponownie operat techniczny[...]: [...], sporządzony w związku z przeprowadzonymi pracami geodezyjnymi. Organ wskazał, że w związku z tym, że Starosta [...] nie uwzględnił ww. stanowiska wykonawcy, pismem z dnia [...] marca 2019 r. (znak: [...]) Starosta [...] zawiadomił A. B. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zaewidencjonowanej pod numerem [...]. [...] (...). W wyniku przeprowadzonego postępowania, [...] maja 2019 r., znak: [...] została wydana decyzja Starosty [...], odmawiająca przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych dokumentów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zaewidencjonowanej pod nr [...]. [...]. Decyzja ta została utrzymana w całości w mocy przez WINGiK ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]. GGK podał, że [...] WINGiK uznał, że praca geodezyjna zarejestrowana w Starostwie Powiatowym w [...] pod nr [...]. [...], z uwagi na wykazane w niej nieprawidłowości wynikające z naruszenia przepisów prawa, nie nadaje się do przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W związku z tym uznał także, że odwołanie A. B. od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2019 r., znak: [...], nie zasługuje na uwzględnienie w stopniu powodującym uchylenie zaskarżonej decyzji. GGK wskazał, że mając na uwadze ustalony przez organy stan faktyczny nie można decyzji WINGiK z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], ostatecznie orzekającej o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zarejestrowanej w Starostwie Powiatowym w [...] pod nr [...]. [...], zarzucić, aby została wydana bez podstawy prawnej lub aby rażąco naruszała obowiązujące przepisy prawa, w szczególności ustawy Pgik. Organ wskazał, że A. B. ogólnie wskazuje na rażący brak bezstronności Głównego Geodety Kraju, a także na fakt, że Główny Geodeta Kraju stosuje interpretacje prawa i wywody oraz unika bezpośrednich odniesień do jego wniosku i całości akt sprawy. Ponadto Wnioskodawca podnosi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to, że Główny Geodeta Kraju wybiórczo zajmuje się poszczególnymi sprawami lub celowo pomija najpoważniejsze zarzuty stawiane obu organom (...). Zarzuty te organ uznał za bezzasadne wskazując, że Główny Geodeta Kraju w uzasadnieniu decyzji [...] lutego 2020 r., znak: [...] szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów i twierdzeń zawartych we wniosku strony z dnia [...] sierpnia 2019 r. o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]. GGK wskazał także, że Główny Geodeta Kraju w decyzji z [...] lutego 2020 r., [...] rozstrzygnął sprawę co do jej istoty w całości, a decyzja zawierała wszelkie niezbędne elementy jakich wymaga się dla pisma jakim jest decyzja - w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. W kontekście zgłoszonego zastrzeżenia dotyczącego podpisania decyzji Starosty [...] przez osobę nieuprawnioną, Główny Geodeta Kraju podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], i ponownie stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż osoba podpisująca decyzję Starosty [...] z [...] maja 2019 r., znak: [...], miała upoważnienie organu do tego rodzaju czynności wydane na podstawie art. 268a k.p.a. Odnosząc się z kolei do żądania przeprowadzenia dodatkowych postępowań w celu uzupełnienia dowodów, na podstawie art. 136 k.p.a., GGK, zauważył, że takie działania nie mogą być skuteczne w tym trybie, gdyż żądanie to dotyczy uzupełnienia dowodów zebranych w pierwszej instancji postępowania zwykłego podczas, gdy Główny Geodeta Kraju wydając niniejszą decyzję działa w ramach odrębnego postępowania nadzwyczajnego mającego na celu ocenę ostatecznej decyzji WINGiK. Organ wskazał także, że podtrzymuje również swoje stanowisko wyrażone w decyzji z [...] lutego 2020 r., znak: [...], iż żądanie A. B. dotyczące rozszerzenia postępowania dowodowego w ramach tego konkretnego postępowania, o analizę dokumentacji zgromadzonej w toku odrębnych postępowań, związanych z przekazaniem do Starosty [...] materiałów powstałych w wyniku innych prac geodezyjnych, wykracza poza zakres przedmiotowy tego postępowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych przez zainteresowanego w stosunku do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego przez Starostę [...], czy też przez WINGiK, GGK podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wadliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego, mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym, a nie w trybie nadzwyczajnym, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 223/16). Reasumując Główny Geodeta Kraju wskazał, ż po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie stwierdził, aby decyzja WINGiK z dnia [....] sierpnia 2019 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2020 r., znak: [...], była obarczona którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniających stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. B. zaskarżając ją w całości. Skarżący podniósł, że decyzja Głównego Geodety Kraju, jest niezgodna z prawem, rażąco narusza, oraz daje przyzwolenie organom I i II instancji, na naruszanie - art. 6, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 pkt 6, art. 136, art. 138, Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz art. 7, art. 87, Konstytucji RP i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz wcześniejszej decyzji tego organu tym samym uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] oraz w konsekwencji uchylenie pierwotnej decyzji Starosty , całość postępowania na koszt organu administracji.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że zaskarżona decyzję Głównego Geodety Kraju wydana została bez należytego dojścia do prawdy obiektywnej, czym organ ten nie budzi zaufania skarżącego do niego, jako centralnego organu administracji rządowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 45).

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje wymienionym przepisom prawa nie uchybiły.

Poza sporem pozostaje fakt, że postępowanie toczące się w sprawie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie przepisów art. 156-158 k.p.a. i podlega podobnym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, inny jest jednak przedmiot obu postępowań. W postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest z reguły ostateczna decyzja i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Organ w postępowaniu nadzorczym powinien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, ale również ustalić, czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego będących podstawą jego wydania. Organ w toku postępowania bada m.in. prawidłowość gromadzenia materiału dowodowego, tym samym sprawdza, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Charakterystycznym dla rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Należy mieć bowiem na uwadze, że decyzje, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Potwierdzeniem dla takiego sformułowania jest treść przepisu art. 16 k.p.a. ustanawiającego zasadę trwałości decyzji.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Geodety Kraju, który ponownie rozpoznając sprawę utrzymał w mocy decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] lutego 2020 r. orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] sierpnia 2019 r., którą utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2019 r., orzekającą o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zarejestrowanej w Starostwie Powiatowym w [...] pod numerem [...]. [...], której celem zgodnie ze zgłoszeniem pracy była aktualizacja ewidencji gruntów i budynków (EGiB), wznowienie (wyznaczenie) granic, sporządzenie mapy z projektem podziału nieruchomości rolnej, oznaczonych numerami działek ewidencyjnych [...], [...], [...] położonych w obrębie [...], gmina [...]. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji stanowiły powołane przez GGK przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej Pgik) tj. w szczególności przepisy art. 12b ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 8. Przepisy te przewidują, że organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały zbiory danych lub inne materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, niezwłocznie weryfikuje je pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi: wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a, opracowywania wyników tych pomiarów oraz kompletności przekazywanych wyników wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych. Wyniki weryfikacji utrwala się w protokole. Podstawę do przyjęcia zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji albo dokument potwierdzający odbiór tych zbiorów danych lub innych materiałów, jako przedmiotu zamówienia publicznego realizowanego w związku z wykonywaniem zadań Głównego Geodety Kraju lub organów administracji geodezyjnej i kartograficznej (ust. 4 art. 12 b). W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej zwraca wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych przekazane przez niego zbiory danych lub inne materiały wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji wykonawca prac geodezyjnych lub prac kartograficznych ma prawo, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu, ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji (ust. 6 i ust. 7 art. 12 b). Jeżeli organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie uwzględni stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub innych materiałów sporządzonych przez tego wykonawcę.

Główny Geodeta Kraju w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że nie znalazł podstaw aby stwierdzić istnienie którejkowiek z wad wymienionych w art. 156 kpa odnośnie decyzji [...] WINGiK, który ostatecznie, po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z procedurą określoną powołanymi wyżej przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego, rozpoznając w toku postępowania zwykłego odwołanie od decyzji Starosty [...] uznał, że praca geodezyjna zarejestrowana w Starostwie Powiatowym w [...] pod nr [...]. [...], z uwagi na wykazane w niej nieprawidłowości wynikające z naruszenia przepisów prawa, nie nadaje się do przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i ostatecznie orzekł o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zarejestrowanej w Starostwie Powiatowym w [...] pod nr[...]. [...]. GGK. i na bazie ustalonego w sprawie stanu faktycznego prawidłowo stwierdził, że nie można powyższej decyzji WINGiK z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], zarzucić, aby została wydana bez podstawy prawnej lub aby rażąco naruszała obowiązujące przepisy prawa, w szczególności ustawy Pgik. W ocenie Sądu Główny Geodeta Kraju szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów i twierdzeń zawartych we wniosku strony z dnia [...] sierpnia 2019 r. o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK z [...] sierpnia 2019 r. Organ odniósł się również do zarzutu podpisania decyzji Starosty [...] przez osobę nieuprawnioną wskazując prawidłowo, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż osoba podpisująca decyzję Starosty [...] z [...] maja 2019 r., znak: [...], miała upoważnienie organu do tego rodzaju czynności wydane na podstawie art. 268a k.p.a. Sąd podziela także stanowisko organu że działania mające na celu uzupełnienie materiału dowodowego nie mogą być przedmiotem postępowania nadzwyczajnego. W orzecznictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 Kpa, nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r" sygn. akt I OSK 2057/12, z dnia 30 października 2012 r" sygn. akt I OSK 1657/11, z dnia 1 sierpnia 2012r., sygn. akt I OSK 2384/11, z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 642/11; publ. CBOSA). Badanie zaś przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oznacza obowiązek sprawdzenia jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2127/12; publ. CBOSA). Organ, prowadzący postępowanie nieważnościowe, nie kontroluje kwestionowanej decyzji pod względem kontroli prawidłowości zebrania w postępowaniu zwykłym, które ona kończy, materiału dowodowego i dokonanej w nim jego oceny tak, jak ma to miejsce przy rozpoznawaniu odwołania, bo temu właśnie służy odwołanie. W postępowaniu nadzwyczajnym organ bada wyłącznie czy dokonując tej oceny organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji wobec obarczenia jej jedną z wad wymienionych w art. 156 kpa.

Podkreślić ponownie należy, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, tzn. gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie będzie zatem kwalifikowanym naruszeniem prawa sytuacja, gdy organ przyjmuje któryś z dopuszczalnych wariantów interpretacyjnych przepisu prawa, ani sytuacja, gdy organ przeprowadza ocenę materiału dowodowego w sposób mieszczący w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że [...] października 2017 r., A. B., - prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] "[...]" A. B. zgłosił prace geodezyjne mające na celu: aktualizację danych EGiB (wznowienie (wyznaczenie) granic dla działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], obręb ewidencyjny [...], gm. [...] do Starosty [....] (identyfikator zgłoszenia [...]). Następnie [...] kwietnia 2018 r. złożył zgłoszenie uzupełniające do ww. pracy geodezyjnej, którym do zgłoszonej pracy dodał kolejny cel pracy, tj. mapę z projektem podziału nieruchomości rolnej. Pismem z [...] marca 2018 r, A. B. zawiadomił Starostę [...], o wykonaniu w całości ww. prac geodezyjnych zaewidencjonowanych pod nr [...] wraz z zawiadomieniem wykonawca przekazał do tego organu zbiory danych i materiały powstałe w wyniku tych prac. Z akt sprawy wynika także, że Starosta [...] materiały te zweryfikował negatywnie po dokonaniu szczegółowej analizy z której został sporządzony w dniach [...] – [...] września 2018 r protokół weryfikacji zbiorów danych oraz innych materiałów przekazanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Starosta [...] stwierdził braki w przekazanej dokumentacji oraz nieprawidłowości wynikające z naruszenia przepisów prawa. Wykonawca ustosunkował się do negatywnego wyniku weryfikacji z dnia [...] – [...] września i częściowo uwzględnił wyniki negatywnej weryfikacji oraz załączył operat [...]. Po przekazaniu przez wykonawcę swojego stanowiska wraz z operatem, Starosta [...] sporządził [...] listopada 2018 r. kolejny protokół z weryfikacji przekazanych zbiorów danych i materiałów, odnotowując w nim ponownie negatywny wynik weryfikacji ze względu na braki w zakresie kompletności przekazanej dokumentacji (brak wyników kalibracji rastrów mapy ewidencyjnej, na podstawie której dokonano digitalizacji klasoużytków) oraz wskazał dwadzieścia dwa przypadki nieprawidłowości wynikających z naruszenia przepisów prawa, powołując przy tym konkretne naruszone przepisy prawa. Wykonawca ponownie ustosunkował się do negatywnego wyniku weryfikacji z [...] listopada 2018 r., dołączając ponownie operat techniczny [...]: [...], sporządzony w związku z przeprowadzonymi pracami geodezyjnymi. Starosta [...] jednak nie uwzględnił ww. stanowiska wykonawcy i wszczął postępowanie administracyjne w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zaewidencjonowanej pod numerem [...]. [...] (...). W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z [...] maja 2019 r., Starosta [...], odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych dokumentów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zaewidencjonowanej pod nr [...]. [...]. Decyzja ta została utrzymana w całości w mocy przez WINGiK ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Główny Geodeta Kraju przeprowadził postępowanie nadzorcze w efekcie którego prawidłowo stwierdził, że decyzja WINGiK z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [....] z [...] maja 2020 r., znak: [...], nie zawiera żadnych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa, pozwalających na stwierdzenie jej nieważności gdyż nie dopatrzył się naruszenia przez organy w toku prowadzonego przez nie postępowania o przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wskazanej w tych decyzjach pracy geodezyjnej naruszenia prawa materialnego. Podkreślić bowiem należy, że stwierdzona przez organy w wyniku przeprowadzonej weryfikacji udokumentowanej w prawidłowo sporządzonym protokole weryfikacji, wadliwość zgłoszonej pracy geodezyjnej, nie może prowadzić do przyjęcia do zasobu wadliwej pracy geodezyjnej lub kartograficznej. Zgodnie bowiem z art. 12b ust. 4 p.g.k. podstawę do przyjęcia zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji dokumentu. Organ administracji geodezyjnej dokonując weryfikacji operatu technicznego w wyniku wniosku skarżącego wskazał wykonawcy prac prawne i techniczne przyczyny odmowy włączenia do państwowego zasobu wyników zrealizowanych przez niego prac, odnotowując w protokole jakie konkretnie usterki, wady i nieprawidłowości były przyczyną negatywnej oceny, oraz wymienił przepisy prawa, które jego zdaniem zostały w tym zakresie przez wykonawcę naruszone. Weryfikacja ta została dokonana zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Z kolei organ odwoławczy w toku postępowania dokonując kontroli decyzji Starosty [...] odniósł się do przedłożonych w toku postępowania przez wykonawcę dokumentów i materiałów oraz wyników weryfikacji dokonanych przez organ I instancji zawartych w protokołach jak i ich merytorycznej poprawności i ostatecznie podzielił stanowisko Starosty [...].

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Sąd - nie znajdując zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji - na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).