Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 131/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

A.T. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2014 rok.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Wójt Gminy określił A.T. zobowiązanie podatkowe za 2014 rok z tytułu podatku rolnego od działek poł. w [...]. W odwołaniu od decyzji skarżąca podniosła, że na mocy decyzji Starosty nr [...] z [...].10.2012 r. dołączonej do odwołania, posiadane przez nią grunty rolne zostały przekwalifikowane na grunt leśny, a zatem powstało zobowiązanie do uiszczania podatku leśnego, a nie - jak wynika z zaskarżonej decyzji - podatku rolnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wójt Gminy ponownie określił podatek rolny za 2014 r. od gruntów poł. w [...], zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Podkreślił, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, dokumentem rozstrzygającym o klasyfikowaniu gruntów są dane wynikające z ewidencji. Podstawą wymiaru nie stanowi natomiast decyzja o przekwalifikowaniu gruntów. Jak wynika bowiem z pisma Starosty z [...] lipca 2014 r., ww. decyzja jedynie upoważnia właściciela gruntów zalesionych do pozyskania środków finansowych na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wielskich z udziałem Środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W sytuacji, gdy podatnik dysponuje decyzją o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na grunt leśny i kwestionuje poprawność danych zawartych w ewidencji, zobowiązany jest do dokonania określonych czynności zmierzających do ich zmiany, a w szczególności złożenia stosownego wniosku oraz wymaganych dokumentów. Takich jednak czynności strona nie podjęła.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia, podkreślając, że ze względu na swoje uchybienia procesowe, nie może się ona ostać w obrocie prawnym. Nie tylko nie zawiera ona bowiem wskazania podstawy prawnej, ale przede wszystkim nie zawiera rozstrzygnięcia. Nadto Kolegium wskazało, że w sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Organ świadomy istniejących rozbieżności między zapisami w ewidencji a decyzją Starosty z [...] października 2012 r. winien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające i orzec zgodnie ze stanem faktycznym. Kończąc zauważyło, że to w interesie strony jest uregulowanie kwestii zapisów w ewidencji gruntów i złożenie jako właściciel stosownego wniosku w celu doprowadzenia do tego, aby zapisy w ewidencji były zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Wójt Gminy określił skarżącej zobowiązanie w podatku rolnym za 2014 rok, przywołując taką samą argumentację w zakresie ustalenia charakteru gruntu, jak w poprzedniej decyzji. Dodał, że w dniu [...].12.2014 r. dokonano oględzin spornych działek, w wyniku czego ustalono, że jest to teren zadrzewiony (grunt pokryty drzewami jest większy niż 0,5ha, na którym drzewa zajmują więcej niż 10 % tej powierzchni i są wyższe niż 5m). Jednakże to, że grunt jest lasem w znaczeniu przyrodniczym, nie oznacza, że jest również lasem w znaczeniu prawnym. Organ podkreślił, że dopóki dane wynikające z ewidencji gruntów nie zostaną zmienione, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia podniosło, że z akt sprawy nie wynika, aby organ podatkowy I instancji wszczął w tej sprawie z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia stronie wymiaru podatku rolnego. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudziło również doręczenie zaskarżonej decyzji bezpośrednio stronie postępowania, gdy odwołania składał jej pełnomocnik. Z akt nie wynika bowiem w jakim zakresie pełnomocnik skarżącej miał udzielone pełnomocnictwo.

Kierując się ww. wskazaniami organu odwoławczego, postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Wójt Gminy wszczął z urzędu wobec A.T. postępowanie w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2014 rok. Następnie, postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. włączył do postępowania dotychczas zgromadzony materiał dowodowy w zakresie podatku rolnego za 2014 r. dotyczący działek położonych w [...], stanowiących własność A.T..

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] ponownie określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku rolnym w kwocie 669,00 zł.

Przytaczając treść przepisów będących podstawą wydanej decyzji oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, Wójt Gminy wskazał, że o wymiarze podatku decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków, i dopóki nie zostaną zmienione, nie mogą mieć wpływu na sposób opodatkowania. Dalej stwierdził, że sporne działki są ujęte w ewidencji gruntów jako nieruchomości rolne, zatem winny zostać opodatkowane podatkiem rolnym. Dlatego też, bez wpływu na powyższe pozostaje decyzja Starosty z [...] października 2012 r. o przekwalifikowaniu spornych gruntów na grunty leśne oraz ustalenia wynikające z oględzin, że ww. grunty są porośnięte drzewostanem charakterystycznym dla lasów; nie doprowadziły one bowiem do zmiany zapisów w ewidencji, która, jak już wskazano, jest podstawą wymiaru podatku. Dodał, że to właściciel gruntu jest zobowiązany do dokonania określonych czynności zmierzających do zmiany danych w ewidencji, w szczególności złożenia stosownego wniosku oraz wymaganych dokumentów. Uprawnienia wójta jak strony w takim postępowaniu zostały wykluczone. Tymczasem strona niniejszego postępowania, pomimo świadomości konieczności złożenia wniosku o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów nie podjęła żadnych czynności, a wręcz w sposób wyraźny, pomimo wezwania organu, odmówiła składania jakichkolwiek wniosków i dokonywania czynności (notatka z rozmowy telefonicznej z [...].09.2014r.). Powołując się na wyjaśnienia Starosty z [...] marca 2015 r., dodał, że z uwagi na brak funduszy, również Starosta nie podjął działań zmierzających do zmiany danych ewidencyjnych dot. spornych gruntów.

Od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzuciła, że nie została ona skutecznie doręczona jej pełnomocnikowi, podobnie jak postanowienie w zakresie wypowiedzenia się przed jej wydaniem do zebranego w sprawie materiału dowodowego; korespondencja nie została bowiem skierowana na adres pełnomocnika, który działa w imieniu i na jej rzecz. Nadto podniosła, że decyzja Wójta została wydana z naruszeniem prawa, w dodatku bez uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz bez uwzględnienia przeciwdowodów do zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wskazała, że czynności z zakresie przekwalifikowania gruntów winny zostać podjęte przez Starostę z urzędu, a nie na wniosek strony, która nie ma ku temu podstawy prawnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania i zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy uznał za prawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji w dniu [...] listopada 2015r. oraz skuteczność wniesionego odwołania. W tym zakresie wskazano, że skoro odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 19 listopada 2015r., to uznać należy, iż wniesione zostało w terminie wynikającym z art. 223 Ordynacji podatkowej.

Wskazując na przepisy art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.), a także orzecznictwo sądów administracyjnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że jedynym wiążącym kryterium oceny, czy dany grunt polega temu podatkowi jest zapis w ewidencji gruntów i budynków. W sytuacji, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy tejże ewidencji. Każdorazowo bowiem, jeżeli dany grunt oznaczony jest w tej ewidencji jako użytek rolny lub grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytkach rolnych - podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, za wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej inna niż działalność rolnicza. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że wójt był związany zapisem w ewidencji gruntów i budynków, a co za tym idzie prawidłowo ustalił, że grunty objęte zaskarżoną decyzją podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Niezależnie od podnoszonych przez stronę zarzutów i przedkładanych dowodów, z woli ustawodawcy, wpisy w ewidencji gruntów mają charakter wiążący, a organ nie jest władny do dokonywania odmiennych ustaleń w toku postępowania podatkowego.

W odniesieniu zaś do zarzutu nieprawidłowego doręczenia postanowienia w zakresie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji do zebranego w sprawie materiału dowodowego, co do zasady przyznał rację skarżącej. Jednocześnie jednak uznał, że uchybienie to nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy; strona nie wykazała aby naruszenie to mogło mieć taki wpływ, ani też nie podniosła zarzutów, które doprowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W złożonej w ustawowym terminie skardze na powyższą decyzję A.T. wniosła o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przez nieprzeprowadzenie dowodów przeciwko zapisom w ewidencji. Pomimo, że w aktach sprawy znajdują się dowody, z których bezspornie wynika, że grunty do opodatkowania są gruntami leśnymi (decyzja Starosty z [...].10.2012 r., informacja IL-1, protokół z oględzin), w decyzjach wywiedziono, że są to grunty rolne. Dodała, że sporne grunty zostały zalesione zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa z 19 marca 2009 r. (Dz.U. nr 48, poz. 390), gdzie w § 13 ust. 9 i 10 ustawodawca wyznaczył starostę do przekwalifikowania gruntów rolnych na leśne, czyli do wykonania tej czynności z urzędu, a właściciel gruntu nie jest wnioskodawcą tylko obserwatorem. Nadto zalesianie jest pomocą publiczną i nie może generować kosztów uzyskania tej pomocy u beneficjenta.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji określającą A.T. zobowiązanie podatkowe za 2014 rok z tytułu podatku rolnego od posiadanych działek poł. w [...].

Na wstępie Sąd pragnie zauważyć, że stanowisko organu odwoławczego w zakresie terminu doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe. Organ przyjął bowiem, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2015r. została skutecznie doręczona w dniu 23 listopada 2015r.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że skoro odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 19 listopada 2015 r., to uznać należy, iż wniesione zostało w terminie wynikającym z art. 223 Ordynacji podatkowej. Z ustaleń organu odwoławczego wynika zatem, że odwołanie wpłynęło do organu przed dniem doręczenia decyzji.

Z akt administracyjnych postępowania wynika jednoznacznie, że pełnomocnik skarżącej otrzymał decyzję 5 listopada 2015 r. Wynika to z adnotacji znajdującej się na ostatniej stronie decyzji "05.11.2015 r. Otrzymałem kserokopie pełnomocnik D.T.". Późniejsze doręczenie, jak ujął to organ w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. oryginału decyzji, pozostaje bez znaczenia. Wskazać również należy, że odwołanie wniesione przez pełnomocnika skarżącej wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 19 listopada 2015 r., czyli w terminie, o którym mowa w art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponieważ odwołanie zostało wniesione do organu niewłaściwego zastosowanie w sprawie miał przepis art. 170 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

Istota sporu pomiędzy stronami zasadniczo sprowadza się do oceny znaczenia i mocy wiążącej wpisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Strona skarżącą ferowała pogląd, że skoro sporne grunty, mocą decyzji Starosty z [...] października 2012 r., zostały przekwalifikowane na grunty leśne, co zresztą potwierdziły ich oględziny dokonane [...] grudnia 2014 r., to grunty te jako leśne winny zostać opodatkowane. To, że ww. zmiana nie została uwidoczniona w ewidencji gruntów i budynków, i sporne grunty nadal pozostają wpisane jako rolne, nie ma wpływu na odmienne aniżeli stan faktyczny, ich traktowanie. Wskazując na obowiązek starosty do wszczęcia procedury zmiany kwalifikacji gruntów w ewidencji skarżąca podniosła, że nie może ponosić winy za zaniechania starosty w zakresie dokonania ww. zmiany. Z kolei organy podatkowe uznały, że związane są informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, i to im przyznały rozstrzygające znaczenie przy wymiarze podatku.

W ocenie Sądu, w powyższej kwestii, rację przyznać należy stanowisku prezentowanemu przez organy podatkowe.

W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd w świetle którego, stosownie do ww. regulacji, podstawę wymiaru podatków (od nieruchomości, rolnego, leśnego) stanowią zapisy uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy nie może zatem samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie wyjątkowo organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, zwrócił uwagę, że wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku.

W wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Do tej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Drugą kategorię stanowią informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). W tej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Księgi wieczyste, podobnie zresztą jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm.).

W tym zakresie rozwiązania przyjęte w Prawie geodezyjnym i kartograficznym skorelowane są z treścią art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy nie została ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Powyższe wskazuje wyraźnie na zależność opisu nieruchomości w dziale pierwszym księgi wieczystej od danych ewidencyjnych, co tylko potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego. Zwrócił na to również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12 i II FSK 2565/12.

Do tożsamych wniosków prowadzi także analiza przepisów regulujących prowadzenie ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Z kolei właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe. W przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia.

Podzielić zatem należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, że z przytoczonej regulacji wynika, iż datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą dokonania zmiany w ewidencji, określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Potwierdzeniem poglądu w zakresie znaczenia ewidencji gruntów i budynków, jak trafnie wskazał NSA w wyroku z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3108/12, są również spójne rozwiązania dotyczące ustalania funkcji nieruchomości gruntowych, przyjęte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak i w ustawach dotyczących opodatkowania nieruchomości, tj. użytków rolnych i lasów. Zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu nim podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, lasem w rozumieniu tej ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Także art. 1a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (wg stanu obowiązującego od 1 stycznia 2007 r.) wprost odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków jako podstawy wymiaru podatków. W orzecznictwie zauważa się, że tym samym również na gruncie ustaw podatkowych ewidencja ta zyskała walor normatywny dla wyznaczania zakresu opodatkowania (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11).

W świetle powyższych rozważań zauważyć należy, że to zapisy ewidencji gruntów i budynków są przy wymiarze podatków dla organów podatkowych bezwzględnie wiążące. Podstawą wymiaru podatków (m. in. podatku od nieruchomości, podatku rolnego, leśnego) jest zatem stan ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, a nie - jak wywodzi skarżąca - stan faktyczny. Podniesioną przez skarżącą możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych. Przypomnieć należy, że dotyczy ona sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych (np. księgach wieczystych),a których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. Taka jednak przesłanka nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. W żadnym razie bowiem takiej mocy wiążącej nie można przypisać decyzji Starosty z [...] października 2012 r. w przedmiocie przekwalifikowania gruntu.

Zatem zasadnie, w ocenie Sądu, charakter (funkcja) spornych gruntów, będących w posiadaniu A.T., ustalony został w toku prowadzonego postępowania w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Organy podatkowe, jak już wykazano wyżej, w tym zakresie nie są uprawnione do przyjęcia innych danych niż dane zawarte w ewidencji gruntów. Zatem dopóki grunty będą oznaczone w ewidencji jako grunty rolne, dopóty stanowić będą podstawę do opodatkowania podatkiem rolnym. Tym samym, za chybiony należy uznać zarzut skarżącej, że organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w zakresie sprzeczności zapisów uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przedłożonych w toku prowadzonego postępowania dokumentów (decyzja Starosty z [...] października 2012 r. oraz protokół z oględzin z [...] grudnia 2014 r.).

Jak już wyżej wskazano, niemożliwym jest prowadzenie przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przez organy podatkowe na okoliczność faktycznego charakteru czy faktycznego wykorzystywania gruntu tak długo, jak długo ich charakter nie jest zmieniony w ewidencji gruntów i budynków.

Dodać również należy, że w prowadzonym postępowaniu podatkowym niemożliwe było przeprowadzenie postępowania zmieniającego dane zawarte w ewidencji gruntów. Kwestionowanie prawidłowości wpisu w ewidencji może się odbywać jedynie w odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany ewidencji gruntów i budynków. Stosownie bowiem do § 46 ust. 1 powołanego już wyżej rozporządzenia Ministra Rozwoju Lokalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Zmian w ewidencji dokonuje się na podstawie wpisów dokonanych w księdze wieczystej, umów zawartych w formie aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, a także prawomocnych orzeczeń sądowych. Przepis art. 23 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zobowiązuje właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne do przesyłania staroście odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Do czasu więc ewentualnej weryfikacji danych ujętych w tejże ewidencji brak jest podstaw dla jej kwestionowania, jako podstawy wymiaru podatku. W rozpoznawanej sprawie, jak ustalono, postępowanie w zakresie zmiany ewidencji gruntów i budynków nie zostało nawet zainicjowane, ani na wniosek skarżącej, ani z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), oddalił skargę.