Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2209/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2017 r. [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] przyznającej H. K. zasiłek stały w wysokości 524, 65 zł miesięcznie na okres od 1 sierpnia 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 3 sierpnia 2017 r. H. K. złożyła wniosek o przyznanie jej zasiłku stałego. Do wniosku dołączyła orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...], na podstawie którego została zaliczona do osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, ważne do 31 sierpnia 2020 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] orzekająca o przyznaniu jej dodatku mieszkaniowego na okres od 1 kwietnia 2017 r. do 30 września 2017 r. w wysokości 109,35 zł miesięcznie.

Po rozpoznaniu tego wniosku Prezydent Miasta [...] wydał decyzje z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. K.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. otrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r. Kolegium uznało decyzję organu I instancji za prawidłową, bowiem wnioskująca o pomoc spełnia określone w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163; zwanej dalej "u.p.s.") kryteria uprawniające do korzystania z pomocy w formie zasiłku stałego. Jednakże określony przez skarżącą termin, od którego domaga się przyznania świadczenia, nie znajduje uzasadnienia w treści przepisu art. 106 ust. 3 u.p.s. Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej nie mogą być przyznawane za okres wcześniejszy niż miesiąc złożenia wniosku. H. K. złożył wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności w dniu [...] czerwca 2017 r. , natomiast wniosek o przyznanie jej zasiłku stałego złożyła w dniu [...] sierpnia 2017 r. Aby otrzymać zasiłek stały od 1 lipca 2017 r. H. K. powinna złożyć wniosek o przyznanie jej zasiłku stałego w lipcu 2017 r i wówczas miałby zastosowanie art. 106 ust. 7 i 6 ups. Skoro tego nie uczyniła zasiłek mógł być jej przyznany od dnia 1 sierpnia 2017 r. tj. od dnia, w którym złożyła wniosek o przyznanie tego świadczenia.

K. K. wniosła na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniosła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na okoliczności, że zasiłek stały winien być przyznany od 1 lipca 2017 r., bowiem orzeczenie o niepełnosprawności jest kontynuacją uprzedniego orzeczenia.

W odpowiedzi na wniesioną skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z 6 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawą podjętych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163;) przywoływana dalej jako: "u.p.s., które regulują zasady i tryb udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Ustawa ta przewiduje m.in. udzielanie pomocy społecznej w formie zasiłków stałych. Tego rodzaju zasiłek, w myśl art. 37 ust. 1 u.p.s. przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

Z regulacji tej wynikają zatem trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie aby osoba pełnoletnia samotnie gospodarująca (a taką jest skarżąca) uzyskała omawiane świadczenie, które - co istotne - nie jest przyznawane w ramach uznania administracyjnego, jak ma to miejsce w przypadku większości świadczeń z pomocy społecznej. Po pierwsze zatem, wnioskodawca musi być osobą niezdolną do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolną do pracy. Po drugie, jego dochód musi być niższy od ustalonego ustawa kryterium dochodowego. Po trzecie zaś także dochód na osobę w rodzinie musi być niższy od ustalonego kryterium dochodowego.

W sprawie istota sporu nie dotyczy spełnienia tych przesłanek przez skarżącą, lecz sprowadza się do kwestii od jakiej daty świadczenie powinno być przyznane skarżącej.

Art. 106 ust. 3 ups mówi, że świadczenie pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został zgłoszony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją – z zastrzeżeniem ust. 7-11 (...).

Przepis ten otrzymał powołane wyżej brzmienie z dniem 1 stycznia 2017 r. na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 2016 z dnia 28 grudnia 2016 r.

Dodany przez wyżej wymienioną ustawę ust. 7 do 11 art. 106 ustawy otrzymał następujące brzmienie:

"7. W przypadku złożenia przez osobę, która nie posiada orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wniosku o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy albo wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wszczyna się postępowanie o ustalenie uprawnienia do zasiłku stałego, a następnie po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego:

1) w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 4. z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy - postępowanie zawiesza się do dnia dostarczenia orzeczenia:

2) w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 lub 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy - odmawia się przyznania zasiłku stałego.

8. Na okres zawieszenia postępowania przyznaje się z urzędu zasiłek okresowy w wysokości i na zasadach określonych w art. 38.

9. Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się. a prawo do zasiłku stałego ustala się. począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z potwierdzeniem, o którym mowa w ust. 7. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za okres pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 nie stosuje się.

10. Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone po upływie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się. począwszy od miesiąca, w którym dostarczono orzeczenie. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za miesiąc, w którym dostarczono orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, nie stosuje się art. 37 ust. 6 w przypadku pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania.

11. W przypadku niedostarczenia orzeczenia, o którym mowa w ust. 7, w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, zawieszone postępowanie podejmuje się z urzędu."

Z powyższego przepisu wynika, osoba, która spełnia niektóre warunki z art. 37 (ust. 1 i 4 ustawy) a nie posiada orzeczenia o całkowitej niepełnosprawności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie świadczenia – zasiłku stałego, który może zostać przyznany od daty złożenia wniosku, o ile dostarczy orzeczenie o niepełnosprawności w terminie 60 dni od daty jego wydania. Złożenie wniosku po upływie 60 dni powoduje, iż zasiłek zostaje przyznany od daty wydania orzeczenia.

Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, bowiem wniosek o przyznanie świadczenia- zasiłku stałego wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2017 r. wraz z orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia [...] sierpnia 2017 r. Skarżąca nie skorzystała zatem z możliwości określonych w art. 107 ust. 7- 10 ups, bowiem wniosek o przyznanie świadczenia złożyła dopiero w sierpniu 2017 r. Aby organ pomocy społecznej mógł ustalić skarżącej prawo do zasiłku stałego od lipca 2017 r. musiałby dysponować wnioskiem z lipca 2017 r. Tym samym, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie art. 106 ust. 3 u.p.s., przyznając skarżącej zasiłek stały począwszy od miesiąca, w którym złożyła wniosek o jego przyznanie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji.