Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 792/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2013r. sprawy ze skargi B.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata T.Z. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIA

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] znak: [...], po rozpoznaniu wniosku B. M. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy P. z dnia [...] znak: [...] odmawiającej przyznania B. M. pomocy finansowej w formie zasiłku celowego ze względu na brak współdziałania rodziny z pracownikiem socjalnym

w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej - odmowę zawarcia kontraktu socjalnego, na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 § 1 i 2 kpa odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z dnia [...]

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji wynika, że przesyłka zawierająca odpis tej decyzji została odebrana przez B. M. w dniu 19 maja 2012 r., a więc 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 kwietnia 2012 r. Tymczasem B. M. odwołanie to wniosła w dniu 4 kwietnia 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Wezwana przez Kolegium do uzasadnienia przyczyn uchybienia terminu B. M. podała, że nie złożyła odwołania w terminie z uwagi na chorobę dzieci. Ponadto była zajęta sprawami sądowymi ,,składanymi" przez jej siostrę.

Dalej organ odwoławczy zacytował art. 58 § 1 i 2 kpa i stwierdził, że choroba dzieci i sprawowanie nad nimi opieki mogło utrudniać wnioskodawczyni prawidłowe funkcjonowanie, jednak nie można uznać, iż wyłączyło ono możliwość dokonania prostej czynności procesowej w postaci sporządzenia odwołania oraz ewentualnego wykorzystania któregoś z domowników celem wysłania go na adres Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Organ podkreślił, że odwołująca mieszka wraz z mężem i dwójką dzieci, w tym pełnoletnią córką. We wniosku nie wskazała zaś, że osoby te nie były w stanie udzielić jej stosownej pomocy. Ponadto skoro odwołująca miała możliwość prowadzenia spraw sądowych, jak wskazała

w piśmie z dnia 17 września 2012 r., to tym samym mogła również dołożyć należytej staranności w złożeniu odwołania w terminie.

Mając na uwadze powyższe, argumentacja podnoszona przez B. M. nie daje, zdaniem Kolegium, podstawy by stwierdzić, że wniesienie środka odwoławczego po terminie nastąpiło bez jej winy. Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że B. M. dochowała siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

W skierowanej do WSA w Kielcach skardze na powyższe postanowienie B. M. zarzuciła, że w toku postępowania przed Kolegium uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu, gdyż wskazała, że nie złożyła odwołania w terminie z powodu choroby swoich dzieci.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 58 § 1 kpa, zgodnie

z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

Podkreślić należy, że odwołanie się w art. 58 § 1 kpa do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego termin uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Konieczne jest zatem uwiarygodnienie przez stronę dochowania przez nią należytej staranności oraz okoliczności, że przeszkoda było niezależna od niej i istniała przez cały czas aż do chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W ocenie Sądu, w niewadliwie ustalonym i niekwestionowanym przez skarżącą stanie faktycznym niniejszej sprawy, istnienia takich obiektywnych przeszkód w terminowym złożeniu odwołania B. M.

w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Samo bowiem powołanie się na chorobę dzieci, nie jest wystarczające do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu.

W takim przypadku konieczne jest wykazanie, że rodzaj tej choroby całkowicie uniemożliwiał dokonanie czynności w zakreślonym terminie.

Tymczasem skarżąca w skierowanej do SKO w Kielcach prośbie

o przywrócenie terminu (jak i później w skardze) nie tylko nie wykazała, że choroba dzieci była tego rodzaju, że w dość długim okresie czasu tj. 14 dni uniemożliwiła jej napisanie prostego pisma jakim jest odwołanie i jego złożenie w urzędzie pocztowym lub osobiście w siedzibie organu, nie poświadczyła faktu choroby zaświadczeniem lekarskim lub innym dokumentem, ale nawet nie podała nazwy schorzenia, na które miały zachorować jej dzieci, a ograniczyła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że dzieci były chore. Jak już wcześniej wspomniano takie oświadczenie strony niczym nie potwierdzone nie jest wystarczające. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że jak wynika, że złożonego do akt sądowych wniosku o przyznanie prawa pomocy dzieci skarżącej mają 23 i 15 lat, a zatem nie są to malutkie dzieci lecz w pełni samodzielne osoby, nie wymagające całodobowej opieki matki w czasie swojej choroby, co wskazuje, że choroba dzieci nie mogła skarżącej całkowicie uniemożliwić dokonanie czynności w terminie. Ponadto skarżąca mieszka razem

z mężem, a zatem miała możliwość skorzystania z jego pomocy w napisaniu

i złożeniu odwołania w terminie.

Sąd zgadza się z twierdzeniem Kolegium, że choroba dzieci nie była tego rodzaju, że uniemożliwiła skarżącej dokonanie czynności w terminie skoro, jak ona sama przyznała, w okresie do złożenia odwołania była zajęta sprawami sądowymi. Warto zauważyć, że przywrócenie terminu z powodu zajęcia się innymi sprawami – okoliczność często występująca w życiu codziennym - otwierałoby możliwość każdorazowego powoływania się na ten powód w przypadku naruszania terminów procesowych.

Reasumując, brak jest podstaw tak faktycznych jak również prawnych do uznania zaskarżonego postanowienia za wydane z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu należało przyjąć, iż uchybienie terminu w sprawie nastąpiło w wyniku niezachowania przez stronę należytej staranności, której można było od niej wymagać.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł zgodnie z art. 250 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 2 i 3 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).