Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 528/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 96 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1415
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej [...] z dnia 4 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 maja 2015 r. znak [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej utrzymał w mocy decyzję personalną Dyrektora Aresztu śledczego z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...] (znak [...]) w sprawie zwolnienia ze służby w Służbie Więziennej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1415 ze zm.) - w związku z nieprzydatnością do służby stwierdzoną w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej - szeregowego R. K.

W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że 22 stycznia 2015 roku wydana została opinia służbowa, której wnioskiem końcowym było stwierdzenie nieprzydatności do służby ww. funkcjonariusza. Dnia 5 lutego 2015 roku wpłynął wniosek (odwołanie) ww. funkcjonariusza dotyczący zmiany opinii. Bezpośredni przełożony funkcjonariusza, kierownik działu ochrony, który sporządził opinię służbową uznał wniosek o jej zmianę za nieuzasadniony i wraz ze swoim stanowiskiem przekazał ją Dyrektorowi Aresztu Śledczego w G., który pismem z 12 lutego 2015 roku powiadomił szeregowego R. K. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii. W tym też dniu funkcjonariusz został zapoznany ze stanowiskiem Dyrektora Aresztu Śledczego w G. Ponieważ nieprzydatność do służby, stwierdzona w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej stanowi obligatoryjną przesłankę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Służbie Więziennej, Dyrektor Aresztu Śledczego, działając na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, zwolnił ww. funkcjonariusza ze służby z dniem 12 lutego 2015 roku.

Od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego szeregowy R. K. złożył odwołanie. W odwołaniu funkcjonariusz szeroko i szczegółowo opisał posiadane kwalifikacje i wykształcenie, które w jego ocenie nie zostały racjonalnie wykorzystane. Omówił również szczegółowo przebieg służby w Służbie Więziennej ustosunkowując się do podniesionych w opinii służbowej argumentów oraz opisując cały proces, którego skutkiem była opinia służbowa, która stała się przyczyną jego zwolnienia ze służby. Sugerował również, że pomiędzy nim a kierownikiem działu ochrony Aresztu Śledczego w G. istniał konflikt, który bezsprzecznie miał wpływ na przebieg jego służby. Reasumując wniósł "... o uchylenie decyzji personalnej nr [...] wydanej przez Dyrektora Aresztu Śledczego w dniu 12 lutego 2015 roku na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 oraz art. 98 w trybie art. 218 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej w sprawie zwolnienia w związku z nieprzydatnością do służby stwierdzoną w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej i umożliwienie podjęcia dalszej służby aby przekonać Pana jak i swoich bezpośrednich przełożonych o swojej przydatności w wykonywaniu swoich obowiązków na zasadzie art. 42 ust. 1,2 i 7 Ustawy o SW." Odwołujący poprosił również, by wziąć pod uwagę jego tragiczną sytuację materialną, brak środków do życia, zobowiązania finansowe oraz 12 - letnią służbę w mundurze i możliwość otrzymania minimalnych uprawnień emerytalnych w 2018 roku.

Organ drugiej instancji po zgromadzeniu dodatkowego materiału dowodowego, który załączył do akt postępowania administracyjnego oraz wysłuchaniu strony stwierdził, że odwołanie szeregowego R. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie organu szeregowy R.K. decyzji personalnej nr [...] wydanej przez Dyrektora Aresztu Śledczego w dniu 12 lutego 2015 roku nie zarzucił żadnych wad mogących mieć wpływ na usunięcie jej z obiegu prawnego skupiając się w swoim odwołaniu na przebiegu służby i treści opinii.

Organ odwoławczy drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Opinia służbowa z dnia 22 stycznia 2015 roku, zawierająca wniosek, że szeregowy R. K. jest nieprzydatny do służby, utrzymana w mocy przez Dyrektora Aresztu Śledczego jest obligatoryjną przesłanką do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W ocenie organu drugiej instancji uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji pierwszoinstancyjnej było wyczerpujące i kompletne zważając na obligatoryjny charakter decyzji o zwolnieniu. W uzasadnieniu tym w sposób zwięzły przedstawione bowiem zostały wszystkie istotne fakty w tej sprawie z podaniem podstaw prawnych. Decyzja zawiera nadto wszystkie wymagane elementy.

Organ odwoławczy wskazał również, że prawodawca w sposób nie budzący wątpliwości sprecyzował procedurę opiniowania. W myśl tych regulacji opinia wyższego przełożonego ma charakter ostateczny i jest wyłączona z kontroli administracyjnej i instancyjnej. Opinia służbowa jest uprawnieniem przełożonego do doboru kadry. Sporządzenie opinii o nieprzydatności do służby jest suwerennym aktem przełożonego, który podlega weryfikacji jedynie przez wyższego przełożonego. Ocena zawarta w opinii zawsze będzie wynikiem nie pozbawionego subiektywizmu przekonania przełożonego o sposobie pełnienia służby. Nie ma też żadnej metodologii do określenia predyspozycji. Szczegółowe określenie kryteriów oceny zawarte w druku opinii nie zapewnia bezsprzecznego wyliczenia, czy dany funkcjonariusz nadaje się do służby. Proces opiniowania nie jest też procesem analogicznym do postępowania dyscyplinarnego. Przełożony nie ma bowiem obowiązku udowadniać braku predyspozycji. W istocie prowadzi jedynie selekcję i dobór kadry do potrzeb służby i w interesie służby. Opinia ma charakter uznaniowy.

Oceniając odwołanie szeregowego R. K. organ wskazał, że w całości poświęcone jest ono analizie opinii służbowej i polemik z jej tezami oraz eksponowaniem umiejętności skarżącego wynikających z odbytych studiów i szkoleń oraz nabytych podczas służby w Policji. Odwołanie sugerowało konflikt pomiędzy skarżącym a bezpośrednim przełożonym, który jakoby miał wpływ na ocenę pracy zwolnionego funkcjonariusza. W aktualnym stanie prawnym opinia podtrzymana przez wyższego przełożonego jest ostateczna i podlega wykonaniu. Organ drugiej instancji rozpoznając odwołanie od decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby nie ma z kolei władztwa do wzruszenia opinii służbowej. Opinia ta nie podlega bowiem weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. W szczególności organ orzekający o zwolnieniu ze służby ani organ nadrzędny nie jest uprawniony do kontrolowania prawidłowości i zasadności ostatecznej opinii. Organ podejmujący decyzję o zwolnieniu nie dysponuje swobodą wyboru treści rozstrzygnięcia. Zarzuty co do prawidłowości i zasadności opinii służbowej nie mogą więc wpływać na meritum decyzji o zwolnieniu, która nosi cechy decyzji związanej. Dlatego też całość zarzutów odwołania ma charakter jałowy i pozbawiony podstaw prawnych.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że z ostrożności zbadał i załączył do akt postępowania administracyjnego dokumenty, które przesądzają, że zdarzenia opisane w opinii służbowej będące podstawą negatywnej oceny wypełniania obowiązków przez funkcjonariusza miały miejsce i są udokumentowane. Ponadto zauważył, że 4 czerwca 2014 roku funkcjonariuszowi została wymierzona kara dyscyplinarna ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, która podlega zatarciu po upływie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o jej wymierzeniu (art. 260 ust. 2 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej). Kara ta polega na przeprowadzeniu z funkcjonariuszem rozmowy dyscyplinującej i wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzeniu go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukaraniu surowszą karą dyscyplinarną - art. 234 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Organ drugiej instancji zbadał również czy szeregowy R. K. w jakikolwiek sposób sygnalizował istnienie konfliktu pomiędzy nim a kierownikiem działu ochrony Aresztu Śledczego, uzyskując odpowiedź negatywną.

Reasumując organ odwoławczy podniósł, że opinię służbową uznaje za prawidłową pod względem formalnym i zgodną z zasadami poprawnego rozumowania. Tym samym procedura zwolnienia funkcjonariusza oraz decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego muszą być uznane za prawidłowe.

W skardze na wyżej wskazaną decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. K. wniósł o uchylenie wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć.

Formułując zarzut naruszenia regulacji zawartych w ustawie o Służbie Więziennej oraz regulacji odnoszących się do procedury administracyjnej jak i powołując się na postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 października 2005 r. i z dnia 13 listopada 2006 r. (sygn. Tw 5/05) skarżący wskazał, że treść opinii służbowej winna podlegać badaniu przez sąd administracyjny w przypadku zaskarżenia decyzji wydanej na jej podstawie.

Skarżący wskazał ponadto, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej nie uwzględnił w ogóle i nie rozpatrzył uchybień prawnych mających bezpośredni wpływ na wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej mimo wskazania ich w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżący wskazywał, że opinia służbowa będąca podstawą wydania decyzji o zwolnieniu ze służby została wydana z rażącym naruszeniem art. 11 ust. 1 załącznik 1 wzór A i B rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej. Przedmiotowa kluczowa okoliczność w ogóle została pominięta przez organ rozpatrujący wniesione odwołanie. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej skupił się bowiem wyłącznie na konsekwentnym odrzucaniu złożonych przez odwołującego się 10 wniosków dowodowych a nie rozpatrzył kluczowej okoliczności, która miała wpływ na wydanie obarczoną wadą prawną opinii służbowej będącej podstawą zwolnienia. Skarżący wskazał ponadto, że zgodnie z art. 230 ust. 6 ustawy o Służbie Więziennej, w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 231 może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną rozmowę dyscyplinującą. Ponadto jeśli uznano, że zachowanie skarżącego wyczerpuje znamiona rzekomego przewinienia dyscyplinarnego zgodnie z art. 241 ust. 1 pkt. 5 cytowanej ustawy postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza gdy ze względu na wagę przewinienia okaże się wystarczające zastosowanie środków dyscyplinujących w postaci przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej. Zgodnie art. 11 ust. 1 , załącznik 1 wzór A i B rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym funkcjonariuszy Służby Więziennej przełożony winien sporządzić co najmniej 2 notatki według ścisłego wzoru - protokół z rozmowy dyscyplinującej oraz notatkę urzędową z rozmowy dyscyplinującej. Takich dokumentów nigdy nie było i nie ma. Zatem de lege lata z uwagi na nie istnienie takich dokumentów nie można przyjąć, że taki czyn był kiedykolwiek popełniony i może lub miałby podstawowy wpływ na wydanie negatywnej opinii służbowej a w konsekwencji decyzji o zwolnieniu ze służby. Skoro bezpośredni przełożony stwierdził, że zachowanie skarżącego narusza § 48 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r w sprawie sposobów ochrony jednostek Służby Więziennej winien zastosować się do ustawy o Służbie Więziennej i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym funkcjonariuszy Służby Więziennej. Organ pierwszej instancji nie sporządził zaś takich dokumentów stwierdzając tym samym, że zachowanie skarżącego nie nosi żadnych znamion przewinienia dyscyplinarnego. W realiach rozpatrywanej sprawy brak było zatem podstawy prawnej do wydania decyzji nr [...] oznaczonej [...] z dnia 12 lutego 2015 r. w trybie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej.

Skarżący wskazał ponadto, że ustawodawca w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 czerwca 2010 r. oraz w upoważnieniu zawartym w art. 93 ustawy o Służbie Więziennej wyraźnie określił kryteria, według których ma odbywać się ocena pełnienia służby przez funkcjonariusza w 12 precyzyjnych punktach. Skarżący wskazał we wniosku o zmianę opinii z dnia 3 lutego 2015 r oraz w odwołaniu do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej posiadanie szeregu bardzo przydatnych i rzadkich szkoleń specjalistycznych z poprzedniej służby mundurowej i posiadanie kierunkowego wyższego wykształcenia magisterskiego z zakresu resocjalizacji. Wskazał również na ponad 10 - letnie doświadczenie w pracy penitencjarnej jako kurator Sądu Rejonowego [...] i Mediator ds. Karnych Sądu Okręgowego w G., których nie posiada żaden inny funkcjonariusz Służby Więziennej w okręgu [...]. Skarżący wskazał też na posiadanie pozytywnych opinii z powyższych i innych miejsc zatrudnienia, które to nie zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu zakwestionowanych rozstrzygnięć.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie Więziennej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1415 ze zm.) stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

Uchwałą z dnia 5 grudnia 2011r. sygn. akt I OPS 2/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na postanowienie dyrektora zakładu karnego o utrzymaniu w mocy zaskarżonej przez funkcjonariusza Służby Więziennej opinii służbowej, wydane na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 138, poz. 643), nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że opinia tak w zakresie ocen, jak i wniosków w niej zawartych stanowi jedynie akt wewnętrzny, adresowany przez bezpośredniego przełożonego do podległego mu funkcjonariusza, nie wywierający skutków prawnych w sferze stosunku służbowego.

Jak słusznie podnosi skarżący uchwała została wydana w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 roku w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej, które zostało zastąpione obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wzoru arkusza opinii służbowej funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. Nr 121, poz. 816). Mimo zmiany przepisów ustawy o Służbie Więziennej i rozporządzenia wykonawczego podkreślić trzeba, że uchwała zachowała aktualność.

Stan faktyczny niniejszej sprawy obejmuje istnienie opinii służbowej o nieprzydatności do służby skarżącego, pozostającego w służbie w okresie przygotowawczym. Opinia ta, znajdująca się w aktach sprawy dotyczy okresu opiniowania od 1 maja 2014r. do 22 stycznia 2015r. (część I arkusza opinii służbowej). Opinia służbowa wydana po pierwszym roku służby została zakończona wnioskiem "przydatny do służby".

Wskazać należy, że opinia służbowa nie może być wprawdzie samodzielnym przedmiotem zaskarżenia, lecz ocena jej poprawności pod względem wymogów formalnych i zasad poprawnego rozumowania, należy do oceny organów orzekających w sprawie dotyczącej zwolnienia ze służby na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej i do sądu administracyjnego rozpatrującego skargę na tego rodzaju decyzję. Treść takiej opinii stanowi bowiem przesłankę orzekania o zwolnieniu ze służby. Przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej musi być zatem interpretowany w ten sposób, że podstawą zwolnienia funkcjonariusza w służbie przygotowawczej jest jedynie taka opinia służbowa o nieprzydatności do służby, która odpowiada wymogom formalnym, spełnia kryteria prawidłowego rozumowania oraz jest wewnętrznie spójna i logicznie uzasadniona.

Podnoszone przez skarżącego w toku postępowania zarzuty, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącego wymienione w opinii nieprawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych zostało jednoznacznie udokumentowane (notatki służbowe k.47-53, orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej k. 54 akt postępowania), co skutkowało zasadnym uznaniem, że podważana przez R. K. opinia służbowa, stanowiąca podstawę wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, spełnia wymogi formalne i kryteria prawidłowego rozumowania. Odnośnie zarzutu skarżącego naruszenia § 11 ust.1, załącznik 1, wzór A i B rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 lipca 2010 roku w sprawie czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. z 2010r., Nr 146, poz. 982) poprzez niezachowanie właściwej formy przeprowadzanych czynności, Sąd stwierdza, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie ulega bowiem wątpliwości w świetle materiału dowodowego w sprawie, że opisane w notatkach służbowych zdarzenia miały miejsce a z faktem ich sporządzenia każdorazowo funkcjonariusz był zapoznawany, co potwierdzał swoim podpisem. Także z przeprowadzanych czynności wynika jednoznaczny, dyscyplinujący ich cel.

Całkowicie chybiony jest zarzut skarżącego o braku podstaw do wskazania w opinii służbowej faktu ukarania go karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym - z powodu zatarcia kary. Wyjaśnić należy, że przedmiotowa opinia obejmowała okres od 1 maja 2014r. do 22 stycznia 2015r., zgodnie zaś z art. 260 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej kara ta podlega zatarciu po upływie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym [...]. Skoro skarżący, co jest bezsporne, został ukarany orzeczeniem nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 4 czerwca 2014 roku, to w czasie wydawania opinii nie upłynął jeszcze okres do zatarcia kary. Tym samym wskazanie na powyższą karę dyscyplinarną w opinii służbowej było zasadne.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego, że opinia służbowa nie uwzględnia podnoszonych przez niego kwalifikacji poprzez odbycie licznych szkoleń specjalistycznych a także zdobyte wykształcenie – skoro kryterium to zostało ocenione na poziomie dobrym.

Istotne jest również wyjaśnienie skarżącemu, że sąd administracyjny rozpoznający sprawę na decyzję o zwolnieniu ze służby więziennej, wydaną w związku z negatywną opinią służbową, nie jest władny kontrolować ocen lub stwierdzeń zawartych w takiej opinii. Stwierdzić należy, iż pragmatyka służbowa przewiduje własny, szczegółowy tryb sporządzania oraz weryfikacji opinii służbowej, ograniczając przy tym możliwość zaskarżenia opinii tylko do wyższego przełożonego. Opinia nie podlega dalszej kontroli instancyjnej.

Dowody zebrane w sprawie nie dały także podstaw do ustalenia, że jej treść została zdeterminowana konfliktem skarżącego z jego przełożonym. Ten wątek, podnoszony przez skarżącego, był przedmiotem badania w procedurze opiniodawczej, po złożeniu wniosku o zmianę opinii służbowej z dnia 22 stycznia 2015r. – zakończonej utrzymaniem w mocy przedmiotowej opinii przez wyższego przełożonego.

Jak wskazano na wstępie opinia służbowa musi spełniać kryteria prawidłowego rozumowania i być logicznie uzasadniona. W niniejszej sprawie opinia służbowa co do spełnienia tych wymagań nie budzi zastrzeżeń sądu.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.