Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 667/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 134, art. 40  par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 210 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi E.L. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej E. L. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 marca 2015 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nałożył na E. L. M. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 17 listopada 2014 r. w Pile przeprowadzono kontrolę drogową samochodu marki Ford o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. J. K.. Kierujący przewoził materiały i urządzenia służące do układania kabli w imieniu przedsiębiorcy: E.L. M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C.. Kierujący nie okazał do kontroli dokumentów uprawniających do wykonywania przewozów drogowych rzeczy - wypisu z zaświadczenia na potrzeby własne lub wypisu z licencji. Ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli podpisanym przez kontrolowanego kierowcę bez zgłoszenia uwag. Organ wskazał, iż kara została nałożona na Spółkę z uwagi na wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.

Decyzję tę doręczono R. J. – z uwagi na znajdujące się w aktach pełnomocnictwo – w dniu 24 marca 2015r.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, które podpisali N. D. i R. J..

Postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, że wiceprezes zarządu spółki E.L. M. spółka z o.o. N. D. w dniu 23 lutego 2015 r. upoważniła R. J. do jej reprezentowania przed organami administracji publicznej w sprawie postępowania dotyczącej kontroli drogowej z dnia 17 listopada 2014 r. Natomiast strona, to znaczy spółka E. L. M. nie ustanowiła pełnomocnika. Jednak decyzja organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł została doręczona R. J. w dniu 24 marca 2015r. W postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika, więc stosownie do treści art. 40 § 1 k.p.a. wszelkie pisma wydawane w toku postępowania powinny być doręczane stronie. Także decyzja wydana przez organ I instancji powinna zostać doręczona stronie, a nie pełnomocnikowi reprezentującemu N. D. - wiceprezes zarządu spółki E. L. M. spółka z o.o. Doręczenie decyzji pełnomocnikowi N. D., a nie stronie, należy traktować jak brak doręczenia.

W ocenie organu przedmiotowe doręczenie w świetle obowiązujących przepisów było nieskuteczne, skoro decyzja nie została doręczona stronie. Z tego powodu decyzja nie weszła do obrotu prawnego i tym samym nie rozpoczął się bieg terminu do złożenia przez stronę odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Skargę do Sądu wniosła E. L. M. Sp. z o.o. w C. domagając się rozpatrzenia sprawy, albowiem nie rozumie ona rozstrzygnięcia organu II instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 maja 2015 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania, czyli akt administracyjny o charakterze procesowym. Oznacza to, iż Sąd objął kontrolą tylko to postanowienie, pozostawiając poza swoją oceną decyzję wydaną przez organ I instancji. Innymi słowy - zadaniem sądu w niniejszym postępowaniu sądowym było sprawdzenie czy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy administracyjnej istniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skarżącej spółki na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 marca 2015 r. o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych.

Podstawę materialnoprawną podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania.

Zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Działając w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a., pełnomocnik strony winien legitymować się stosownym pełnomocnictwem udzielonym na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszonym do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.), a w przypadku pełnomocnictwa udzielonego na piśmie, winien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). Nadto stosownie do treści art.40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

W aktach administracyjnych (k-16) znajduje się pełnomocnictwo z dnia 23 lutego 2015 r. o następującej treści: "Ja, niżej podpisana, jako członek zarządu spółki N. D. o nr dowodu osobistego (...) upoważniam R. J. zamieszkałego (...) do reprezentowania mnie przed organami administracji w sprawie postępowania dotyczącego kontroli drogowej z dnia 17 listopada 2014 r. Pełnomocnictwo jest udzielone do dnia 30.05.2015r.". Podpis N. D. widnieje pod pełnomocnictwem wprost pod pieczęcią skarżącej spółki.

Ze znajdującego się w aktach odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] wynika, iż N. M. D. w dniu udzielenia pełnomocnictwa – 23 lutego 2015r. była wiceprezesem zarządu spółki i była upoważniona do samodzielnego reprezentowania spółki i składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych spółki.

Pełnomocnictwo stanowi w istocie umocowanie do działania w cudzym imieniu opierające się na oświadczeniu woli reprezentowanego (art. 96 Kodeksu cywilnego). Zgodnie z art. 65 § 1 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje.

Zdaniem Sądu organ II instancji wadliwie ocenił znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo, uznając, że N. D. udzieliła go R. J. do działania w imieniu własnym, a nie skarżącej spółki.

W pełnomocnictwie wyraźnie wskazano, że udziela go N. D. jako członek zarządu spółki. Pod pełnomocnictwem widnieje ponadto pieczęć skarżącej spółki. W treści pełnomocnictwa wskazano wreszcie, że dotyczy ono kontroli drogowej z 17.11.2014r. – a jak wynika z akt administracyjnych kontrola ta dotyczyła wykonywania przewozu przez kierowcę zatrudnionego przez spółkę. Żadne okoliczności sprawy nie wskazują, by była ona związana ze sferą osobistego interesu prawnego N. D. jako osoby fizycznej.

Powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie na to, że zgodnie z powołanymi wyżej przepisami analizowane pełnomocnictwo musi być uznane za udzielone R. J. przez uprawnioną do działania w imieniu spółki z o.o. E.L. M. jako jej wiceprezes N. D.. W konsekwencji doręczenie decyzji przez organ I instancji pełnomocnikowi spółki R. J. było skuteczne i zgodne z art. 40 § 2 k.p.a.

Wadliwe uznanie przez organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego i odwołanie od niej jest niedopuszczalne doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia z mającym wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem art. 134 k.p.a.

To zaś w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

O kosztach postępowania, wobec uwzględnienia skargi orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 210 §2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej spółki zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania.

Prowadząc ponownie postępowanie Główny Inspektor Transport Drogowego rozpatrzy odwołanie wniesione przez skarżącą spółkę i zakończy postępowanie odwoławcze wydając w sprawie stosowne rozstrzygnięcie.