Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SAB/Ol 7/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2018. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, ale bez rażącego naruszenia prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania decyzji; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

T. M. (strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy określił skarżącemu podatek rolny od nieruchomości na 2015 r. pobierany w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Także decyzją z dnia "[...]". Wójt określił skarżącemu podatek rolny, od nieruchomości na kolejny 2016 r. pobierany w formie łącznego zobowiązania pieniężnego.

Dnia "[...]". Wójt Gminy wydał decyzję w sprawie zmiany wymiaru podatku rolnego od nieruchomości na 2015 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego.

Pismem z dnia 7 maja 2017r. skarżący wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości pobieranych w formie łącznego zobowiązania za lata 2015 i 2016.

W wyniku wznowionego postępowania, Wójt Gminy decyzją z dnia "[...]". uchylił decyzje z dnia "[...]". oraz z dnia "[...]". i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i rolnym na rok 2015 i 2016. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 lipca 2017r.

Strona od ww. decyzji złożyła odwołanie, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 14 lipca 2017r. i zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 20 lipca 2017 r.

W dniu 23 października 2017 r. skarżący wniósł do SKO ponaglenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), wskazując na bezczynność w rozpatrzeniu jego odwołania i ponaglił do niezwłocznego załatwienia sprawy.

W dniu 24 października 2017r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu odwoławczego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]"r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania aktu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Decyzją z dnia "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przedmiotowej sprawie wniesienie skargi na bezczynność SKO poprzedziło złożenie przez skarżącego do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.

Oceniając merytorycznie zasadność skargi podkreślić trzeba, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej, niemniej jednak z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]"r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.

Mając powyższe na uwadze, postępowanie sądowe w zakresie wniosku skarżącego o wydanie orzeczenia należało umorzyć.

Wskazać należy, że wydanie przez SKO decyzji w rozpoznawanej sprawie nie powoduje jednak braku konieczności dokonania przez Sąd oceny czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13). Powołany uprzednio art. 149 § 1a p.p.s.a. nakłada na Sąd taki obowiązek. Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może bowiem polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że zaistniały podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, gdyż akt taki został już wydany.

W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę powołaną w odpowiedzi na skargę okoliczność, że sprawy w SKO rozpatrywane są zgodnie z kolejnością wpływu oraz że od dłuższego czasu zwiększa się liczba spraw wpływających do organu. Nie bez znaczenia jest również fakt, że organ ostatecznie przed rozpoznaniem niniejszej skargi wydał decyzję rozpoznającą odwołanie skarżącego, który zaledwie 1 dzień po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa wniósł skargę na bezczynność w rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.