Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 656/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 ust. 2 pkt 1, art. 114 ust. 2, art. 115a
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
article: art. 7b, art. 75
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Tomasz Grossmann (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] października 2018 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2018 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania "[...]" [...] w G., utrzymało w całości w mocy decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r. (WŚ.6241.18.2017.XIV) w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

Zaskarżona decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Dnia [...] grudnia 2017 r. Starosta P. (dalej też jako "Starosta" lub "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla "[...] w G. (zwanej też dalej "Spółdzielnią" lub "skarżącą"), prowadzącej zakład (sklep nr [...]) w P., przy ul. [...] (zwany też dalej "Zakładem"). Przyczyną wszczęcia postępowania była kontrola Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. (dalej w skrócie "WIOŚ") przeprowadzona na terenie Zakładu w IV kwartale 2017 r. W trakcie kontroli ustalono, iż dla kontrolowanego zakładu nie została wydana decyzja określająca dopuszczalne wartości poziomu hałasu, jakie może emitować do środowiska. Podczas kontroli WIOŚ przeprowadził pomiary emisji hałasu, na podstawie których stwierdzono, że wyniki badań akustycznych przekraczają określone przepisami wartości dopuszczalne dla pory dnia i nocy w punkcie pomiarowym P1. W związku z powyższym WIOŚ, pismem z [...] listopada 2017 r., zwrócił się do Starosty o podjęcie działań zgodnie z posiadanymi kompetencjami.

Dnia [...] stycznia 2018 r. Starosta wydał ww. decyzję administracyjną określającą Spółdzielni dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska, poza zakładem zlokalizowanym w P. przy ul. [...], na dz. o nr ew. [...] (ark. [...]), w odniesieniu do położonych w kierunku zachodnim, południowym i wschodnim terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na które zakład oddziałuje, w następującej wysokości:

- równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (od godz. 6.00 do 22.00) LAeq D – 50 dB

- równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (od godz. 22.00 do 6.00) LAeq N – 40 dB

Pismem z [...] stycznia 2018 r. Spółdzielnia odwołała się od decyzji Starosty, zarzucając jej:

- rażące naruszenie art. 115a ust. 1 ustawy dnia [...] kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.; dalej w skrócie "p.o.ś.") przez kwalifikację sąsiednich terenów w stosunku do sklepu nr [...] w P. we współpracy z innymi wydziałami i organami przy wydawaniu decyzji,

- naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 75 i art. 77 k.p.a. przez nieskuteczne uzasadnienie dopuszczalnych norm hałasu, które mogą być emitowane do środowiska z przedmiotowego sklepu – kontrolne pomiary hałasu WIOŚ wykonywał na granicy terenu, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza (serwis, sprzedaż oraz naprawa sprężarek), tj. terenu mieszkaniowo-usługowego.

Z powołaniem się na te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Starosty o dopuszczalnym poziomie hałasu i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie lub określenie dopuszczalnych poziomów hałasu jak dla terenów mieszkaniowo-usługowych.

Utrzymując w mocy decyzję Starosty – przywołaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2018 r. – SKO wyjaśniło, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu po otrzymaniu informacji od WIOŚ o ustaleniach kontroli z zakresu przestrzegania przepisów ochrony przed hałasem emitowanym do środowiska, przeprowadzonej w Zakładzie prowadzonym przez Spółdzielnię. Podczas kontroli WIOŚ przeprowadził pomiary emisji hałasu w punkcie pomiarowym P1 – zlokalizowanym na granicy terenu zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] w P. – w porze dnia i w porze nocy. Na podstawie przeprowadzonej kontroli oraz otrzymanych wyników badań akustycznych stwierdzono, że równoważny poziom dźwięku w punkcie pomiarowym P1 w porze dziennej wyniósł 56,0 dB przy wartości dopuszczalnej 50 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, natomiast dla pory nocy – 55,3 dB przy wartości dopuszczalnej 40 dB. Powyższe stanowiło podstawę do wydania przez Starostę decyzji z [...] stycznia 2018 r. o dopuszczalnym poziomie hałasu.

SKO zaznaczyło, że teren, na którym jest zlokalizowany Zakład i obszar z nim sąsiadujący, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p."). W związku z tym oraz z treścią art. 115 p.o.ś. organ I instancji wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy P. (zwanego też dalej "Burmistrzem") o informację czy tereny sąsiadujące z Zakładem, poza kierunkiem południowo-zachodnim, nadal nie zostały objęte m.p.z.p. oraz o ustalenie stanu faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów otaczających Zakład. W ocenie SKO, Starosta miał prawo wystąpić do Burmistrza w celu ustalenia stanu faktycznego zagospodarowania terenu, gdyż ten ostatni organ posiada wystarczającą kompetencję i wiedzę do ustalenia faktycznego zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących nieskutecznego uzasadnienia dopuszczalnych norm hałasu, SKO wyjaśniło, że w bezpośrednim sąsiedztwie Zakładu w kierunku zachodnim, południowym i wschodnim występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Jedynie tereny położone w kierunku północno-wschodnim objęte są m.p.z.p. – uchwalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. W.. Nr [...], poz. [...]) – i oznaczone jako tereny działalności usługowo-handlowej, czyli niepodlegające ochronie akustycznej. Jednocześnie do pisma Burmistrza z [...] grudnia 2017 r. dołączono mapę z zaznaczonym faktycznym sposobem zagospodarowania terenu. Na analizowanym terenie przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Prowadzona w sąsiedztwie jedna działalność nie będzie miała wpływu na wysokość określanych w decyzji dopuszczalnych poziomów hałasu, gdyż dopiero w przypadku przewagi funkcji mieszkaniowo-usługowej w stosunku do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej określone zostałyby mniej restrykcyjne normy.

Skargę na opisaną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła "[...] w G., która zarzuciła:

1) naruszenie prawa formalnego, a mianowicie:

a) art. 6, 7 i 8 k.p.a. przez ich niezastosowanie przy wydaniu skarżonej decyzji;

b) art. 138 § 1 "ust. 2" k.p.a. przez jego niezastosowanie i utrzymanie zaskarżonej odwołaniem decyzji w mocy;

2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 115 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do tego, iż w toku postępowania administracyjnego przed organami administracji publicznej nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz ocena w zakresie niezbędnym do ustalenia, jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów sąsiednich a tym samym nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne.

W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także o wstrzymanie wykonania obu tych decyzji oraz o zasądzenie od SKO na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autorzy wskazali, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ogóle nie wynika, jakie organ I i II instancji poczynił ustalenia co do faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiednich, a następnie – w oparciu o ustalenia dotyczące zarówno terenu, na którym stwierdzono przekroczenie norm hałasu, jak i dotyczące terenów sąsiednich – uzasadnienie decyzji nie zawiera odpowiedzi na pytanie, czy teren, na którym stwierdzono przekroczenie, należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. W ocenie skarżącej zarzuty i okoliczności powołane w odwołaniu zostały zupełnie pominięte przez SKO. W związku z tym skarżąca wskazała, że w pierwszej kolejności organ I instancji winien ustalić, czy teren, na którym stwierdzono poziom hałasu przekraczający normy określone w rozporządzeniu, należy do rodzajów terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. oraz ustalić, jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów sąsiednich. Organ I instancji tego nie uczynił, a organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, czym niewątpliwie naruszył przepis art. 115 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Zdaniem skarżącej w sprawie nie przeprowadzono żadnych dowodów wskazujących, jakie jest faktycznie zagospodarowanie i wykorzystanie tak terenu, na którym stwierdzono ponadnormatywny poziom hałasu, jak i terenów sąsiednich. W ocenie skarżącej organy nie mogły oprzeć się w niniejszej sprawie wyłącznie na informacji Burmistrza w celu ustalenia faktycznego zagospodarowania terenów. Dodatkowo skarżąca wskazała, że organ I instancji nie określił terenu uznanego za obszar oddziaływania poprzez nazwy konkretnych ulic, który powinien podlegać ochronie przed hałasem – co zostało niezasadnie zaaprobowane przez SKO.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 21 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 656/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] października 2018 r. pełnomocnik skarżącej, r.pr. G. H., podtrzymał wnioski i wywody skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2018 r. ([...]) – utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r. ([...]) w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm.; w skrócie "p.o.ś."), na czele z jej art. 115a, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N (ust. 1). W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 p.o.ś.) – tj. terenów faktycznie zagospodarowanych: (a) pod zabudowę mieszkaniową, (b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, (c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, (d) na cele uzdrowiskowe, (e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, (f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Zgodnie z art. 115 p.o.ś. w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. W tym przypadku odpowiednio stosuje się art. 114 ust. 2 p.o.ś., w myśl którego jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja wydawana na podstawie art. 115a p.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana decyzja, o której mowa w ww. artykule, w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyroki NSA: z 18.01.2011 r., II OSK 6/10; z 01.08.2013 r., II OSK 754/12; z 07.05.2014 r., II OSK 2909/12; z 24.07.2014 r., II OSK 370/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA").

W myśl art. 112a pkt 2 p.o.ś. przez "wskaźniki hałasu" rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania z środowiska w odniesieniu do jednej doby:

a) LAeq D – równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00),

b) LAeq N – równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00).

Owe dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112; dalej jako "rozporządzenie MŚ"), w sposób zróżnicowany dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oraz na cele mieszkaniowo-usługowe.

W tym stanie prawnym kluczowe znaczenie dla określenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego przez Zakład miało ustalenie, jakie rodzaje terenów sąsiadują z terenem Zakładu.

Zarzuty skargi dotyczą wyłącznie prawidłowości tych ustaleń. Jej autorzy wytknęli, że z uzasadnienia decyzji SKO w ogóle nie wynika, jakie organy obu instancji poczyniły ustalenia co do faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiednich, oraz że w tym zakresie organy oparły się wyłącznie na informacji Burmistrza, czego nie mogły uczynić.

Zarzuty te są chybione.

Po pierwsze, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO – podobnie, jak i w poprzedzającej ją decyzji Starosty – wyraźnie podano, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu Zakładu w kierunku zachodnim, południowym i wschodnim występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Po drugie – inaczej niż twierdzi skarżąca – ustalając faktyczne zagospodarowanie i wykorzystania terenów sąsiednich wokół Zakładu, organ ochrony środowiska, jakim jest Starosta (art. 376 pkt 2 p.o.ś.), mógł posiłkować się danymi przekazanymi przez Burmistrza, będącego organem planistycznym (o czym niżej), a to w szczególności z następujących względów:

- zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, że dowodem w postępowaniu administracyjnym mogą być także materiały (dane, informacje, opracowania itp.) wytworzone lub przekazane przez inny organ administracji publicznej;

- w myśl art. 7b k.p.a. – który wszedł w życie z dniem [...] czerwca 2017 r. – w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Trafnie zauważa się w doktrynie, że prawna doniosłość cytowanego przepisu polega na tym, iż podnosi on do rangi zasady ogólnej nakaz współdziałania organów administracji w związku z potrzebą wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie formalizując przy tym sposobów tego współdziałania. Można zatem przyjąć, że organy administracji są zobligowane do współdziałania ze sobą w każdym przypadku, gdy przyczyni się to do szybszego załatwienia sprawy. Sposób współdziałania powinien być odpowiedni do sytuacji. (Zob. P.M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, uw. 2 do art. 7b, LEX/el. 2018).

- na gruncie niniejszej sprawy należy mieć również na uwadze, że co do zasady ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – o czym stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.") – którego projekt sporządza wójt, burmistrz bądź prezydent miasta (art. 15 ust. 1 ab initio u.p.z.p.). Natomiast w przypadku braku m.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ab initio u.p.z.p.), w szczególności decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 u.p.z.p.), którą wydaje o wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 60 ust. 1 u.p.z.p.). Tym samym to właśnie wójt, burmistrz bądź prezydent miasta jest organem, który ma największą wiedzę i kompetencje w zakresie istniejącego (faktycznego) zagospodarowania terenów oraz obowiązujących planów miejscowych.

Zatem, mając na uwadze treść wyżej przytoczonych przepisów, należy uznać, że wystąpienie przez Starostę do Burmistrza o przedstawienie informacji dotyczących zagospodarowania terenów otaczających Zakład było w kontrolowanej sprawie ze wszech miar słuszne i uprawnione (por. też wyrok WSA z [...].08.2017 r., IV SA/Po [...], CBOSA), i niewątpliwie przyczyniło się do szybszego wyjaśnienia i załatwienia sprawy.

Po trzecie – wbrew zarzutom skargi – organ I instancji nie opierał się "wyłącznie" na dowodzie, jakim niewątpliwie były informacje i mapa uzyskane od Burmistrza (przy piśmie z [...].12.2017 r. [...]), ale także na danych przekazanych przez WIOŚ, który przy okazji pomiarów przeprowadził także wizję lokalną (zob. pismo WIOŚ z [...].11.2017 r. [...]). Przy tym ustalenia Burmistrza pokrywają się z ustaleniami WIOŚ. W sporządzonym w dniu [...] listopada 2017 r. sprawozdaniu z badań – pomiarów hałasu przeprowadzonych przez WIOŚ w dniu [...] listopada 2017 r. stwierdzono, iż cyt.: "Po stronie wschodniej, południowej i zachodniej znajdują się tereny użytkowane jako zabudowa mieszkaniowa oraz tereny użytkowane jako zabudowa mieszkaniowa z funkcją usługową. Zgodnie ze stanem faktycznym (wizja lokalna w terenie) tereny sąsiednie przedmiotowego sklepu stanowią również tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" (pkt 5.1. na s. 3 sprawozdania). Wprawdzie Burmistrz w swej informacji nie wspomina o "zabudowie mieszkaniowej z funkcją usługową", a jedynie o "zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej", ale jest to zupełnie zrozumiałe, jeśli się zważy, że został poproszony przez Starostę o dokonanie oceny rodzajów terenu "zgodnie z art. 115 p.o.ś.", a więc odnośnie do "przeważającego rodzaju terenu" (zob. pismo Starosty z [...].12.2017 r. [...]).

Wobec tego należy uznać, że Starosta, mając do dyspozycji dwa ww. dowody, na których zasadnie oparł swe ustalenia – wbrew zarzutom skargi – nie miał obowiązku dokonania jeszcze "własnej" wizji w terenie, celem ustalenia (czy raczej potwierdzenia, naocznie) faktycznego przeznaczenia terenów.

Trafność takiego wniosku pośrednio potwierdza spostrzeżenie, że w skardze strona de facto nie kwestionuje treści ustaleń organów obu instancji co do przeznaczenia terenów sąsiednich, a jedynie kwestionuje dopuszczalność oparcia tych ustaleń na informacji od Burmistrza.

Jednakże Sąd miał na uwadze, że w toku postępowania odwoławczego skarżąca podnosiła, iż WIOŚ wykonał pomiar w punkcie (P1) usytuowanym na granicy terenu nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w P., gdzie znajduje się dom mieszalnym, w którym prowadzona jest także sprzedaż, serwis oraz naprawa sprężarek, a więc – jak przyjmuje skarżąca – na granicy terenu mieszkaniowo-usługowego.

Odnosząc się do powyższej kwestii wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 114 ust. 2 p.o.ś., jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Zarazem oceny, czy dany teren (tu: teren, na którym dokonano pomiarów) należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania nie tylko tego terenu, ale także terenów sąsiednich – co jasno wynika z art. 115 p.o.ś., a co najwyraźniej uszło uwagi skarżącej. Tymczasem okoliczność ta jest akcentowana także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazuje się, że w sytuacji, gdy na określonym terenie nie obowiązuje m.p.z.p., ustalenie tego elementu stanu faktycznego sprawy [tj. rodzaju terenu, na którym stwierdzono poziom hałasu przekraczający normy – uw. Sądu], dokonywane jest poprzez przeprowadzenie dowodów wskazujących, jakie jest faktycznie zagospodarowanie i wykorzystanie tak terenu, na którym stwierdzono ponadnormatywny poziom hałasu, jak i terenów sąsiednich (zob. wyrok NSA z [...].10.2017 r., II OSK [...], CBOSA).

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż jednostkowe prowadzenie działalności gospodarczej (ogólniej: uzupełniającej funkcji usługowej) w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej nie może prowadzić do uznania, że na całym relewantnym obszarze mamy do czynienia z przeważającymi terenami mieszkaniowo-usługowymi – jak chce tego skarżąca.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że organ I instancji zasadnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, iż tereny otaczające Zakład skarżącej (zlokalizowany w P. przy ul. [...]) w kierunku zachodnim, południowym i wschodnim stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Mając powyższe na uwadze organ prawidłowo określił skarżącej dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska, poza tym zakładem, w odniesieniu do położonych w kierunku zachodnim, południowym i wschodnim terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na które Zakład oddziałuje, w następującej wysokości:

- równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (od godz. 6.00 do 22.00) LAeq D – 50 dB

- równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (od godz. 22.00 do 6.00) LAeq N – 40 dB.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji cyt. "nie określił terenu uznanego za obszar oddziaływania poprzez nazwy konkretnych ulic, który powinien podlegać ochronie przed hałasem", należy stwierdzić, że w decyzji Starosty dostatecznie precyzyjnie określono tereny, które mają podlegać ochronie akustycznej. Wprawdzie w decyzji nie podano konkretnych nazw ulic, które wyznaczałyby granice obszaru podlegającego ochronie, to jednak – mając na uwadze całokształt okoliczności kontrolowanej sprawy, a w szczególności informacje zawarte w nadesłanej przez Burmistrza przy piśmie z [...] grudnia 2017 r. mapce obrazującej faktyczny sposób zagospodarowania terenów wokół Zakładu – można uznać, iż nie było to niezbędne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyłącznie od północy teren Zakładu graniczy z terenami innymi niż tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przy czym mając na względzie, jakimi owe "inne" tereny są – a mianowicie terenami rekreacyjno-wypoczynkowymi (oznaczonymi na mapce kolorem zielonym) oraz, oznaczonymi na mapce numerem "58", terenami działalności usługowo-handlowej (AG) objętymi obowiązującym planem miejscowym (a więc o precyzyjnie wyznaczonych granicach) – ustalenie w praktyce, gdzie przebiega granica pomiędzy tymi "innymi" terenami, a chronionymi akustycznie terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej położonymi na wschód, zachód i południe od terenu Zakładu, dla których zaszła konieczność wydania decyzji określającej poziom hałasu, nie nastręcza istotnych trudności.

Na zakończenie należy jeszcze zauważyć, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie kwestionowała prawidłowości pomiarów wykonanych przez WIOŚ. Również Sąd nie dopatrzył się w tym względzie jakichkolwiek uchybień.

A to właśnie stwierdzenie przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, uprawnia ten organ – zgodnie z art. 115a p.o.ś. – do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

W kontrolowanej sprawie, w świetle niewadliwych pomiarów WIOŚ, nie ulega wątpliwości, że doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, co nie jest również kwestionowane przez stronę skarżącą.

W tym stanie rzeczy, wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy – iż tereny sąsiadujące z Zakładem (w kierunku wschodnim, zachodnim i południowym) stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz że w związku z działalnością Zakładu doszło poza nim do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu – Starosta zasadnie, na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. wydał decyzję określającą dopuszczalny poziom hałasu, a SKO trafnie tę decyzje utrzymało w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.