Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 695/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: art. 18 par. 1, art. 19, art. 22 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie WSA Wanda Antończyk WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi M. K., I. K. i K. K. – F. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2000 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie Sędziego NSA Zdzisława Kostki, Sędziego WSA Janiny Guść i Sędziego WSA Marioli Jaroszewskiej.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 czerwca 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r., M. R. K. - pełnomocnik skarżącej M. K. - złożył wniosek o wyłączenie sędziów orzekających w sprawach o sygn. akt : II SA/Gd 929/10 i II SA/Gd 695/10 - sędziego Z. K. oraz sędziego J. G. i sędziego M. J.

W ocenie wnioskodawcy w postępowaniu sądowoadministracyjnym celowo ukryto przesłaną przez niego korespondencję z dnia 1 czerwca 2011 r., zawierającą istotne informacje dla sprawy. Sugerując działanie władzy zwierzchniej tut. Sądu w zaistnieniu powyższej sytuacji wnioskodawca uznał, że okoliczności powyższe wywołują uzasadnione wątpliwości co do bezstronności składu orzekającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję dla realizacji zasady bezstronności sądu.

Stosownie do treści art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – określanej dalej jako p.p.s.a. - sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

1. w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2. swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3. osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4. w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

5. w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

6. w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a.dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

7. w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Podkreślenia wymaga, że treść powyższego przepisu jednoznacznie wskazuje, że zawarte w nim wyliczenie jest wyczerpujące. Z uwagi na enumeratywny charakter tego wyliczenia przyjmuje się, że objęte nim przyczyny wyłączenia nie powinny być interpretowane rozszerzająco (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt GZ 4/04, ONSAiWSA 1/2004, poz. 7).

Zgodnie zaś z art. 19 p.p.s.a., niezależnie od sytuacji, w których sędzia wyłączony jest z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.), sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Strona obowiązana jest uprawdopodobnić przyczynę wyłączenia we wniosku zgłoszonym do sądu (art. 20 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z ugruntowanym w literaturze i orzecznictwie poglądem wyłączenie sędziego na podstawie tego przepisu ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08). Okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być realna, a nie potencjalna. Nie jest zatem wystarczająca sama podejrzliwość strony bądź utrata wiary w bezstronność sędziego. Nie ma znaczenia subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznawania jej sprawy, lecz konieczne jest wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowałyby utratę zaufania, co do bezstronności sędziego (por. postanowienie NSA z 15 września 2008 r., II FZ 397/08, Lex nr 493907, postanowienie WSA w Białymstoku z 13 września 2011 r., sygn. akt II SO/Bk 15/11).

Wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego, stosownie do art. 22 § 2 p.p.s.a., musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy wniosek. W aktach niniejszej sprawy znajdują się oświadczenia sędziego Z. K. (k. 207), sędziego M. J. (k. 208) oraz sędziego .J. G. (k. 209), z których wynika, że między żadnym z sędziów a stronami postępowania nie istnieją okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w tej sprawie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje ugruntowany pogląd, że skoro sędzia, którego dotyczy wniosek złożył oświadczenie, iż nie zachodzą żadne okoliczności dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w danej sprawie i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10).

W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wskazał żadnych okoliczności dyskredytujących prawdziwość oświadczeń złożonych przez sędziów. Okoliczności powoływane przez wnioskodawcę nie mieszczą się w hipotezie art. 18 § 1 jak również w art. 19 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że użycie w art. 19 p.p.s.a. pojęcia "uzasadniona wątpliwość" oznacza, że chodzi tu o wątpliwość co do bezstronności sędziego, uzasadnioną obiektywnymi powodami, czyli takimi, które pozostają w związku przyczynowym między ich wystąpieniem a powstaniem oceny, że prawdopodobne jest, że w tych okolicznościach sędzia może okazać się nieobiektywny (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, str. 82). Nie stanowi więc wystarczającej podstawy poddawanie w wątpliwość przez wnioskodawcę bezstronności sędziów w tej sprawie. Niezbędnie jest bowiem wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowałyby utratę zaufania co do bezstronności sędziów.

Sytuacja taka nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Podstawę zarzutu co do bezstronności sędziów orzekających w przedmiotowej sprawie stanowi okoliczność rzekomego ukrycia korespondencji przesłanej przez wnioskodawcę. Rozpoznając wniosek ustalono, że nadesłana korespondencja (pisma z 31 maja 2011 r. i 1 czerwca 2011 r. wraz z kopertami ) znajduje się w aktach niniejszej sprawy tj. aktach o sygnaturze II SA/Gd 695/10 na kartach od 171 do 174. Na pismach znajduje się adnotacja sędziego sprawozdawcy z dnia 6 czerwca 2011r. o dołączeniu pism do akt i informacja sekretariatu o wykonaniu powyższego. Dalsza część akt sądowoadministracyjnych, a zwłaszcza wynikająca z nich chronologia poszczególnych czynności sądu (m. in. zarządzenie sędziego z 6 czerwca 2011 r.- k. 175, reklamacja przesyłki z 6 czerwca 2011 r. – k 176, pismo z poczty z datą wpływu z 13 czerwca 2011 r. oraz adnotacja na nim sędziego sprawozdawcy z 14 czerwca 2011 r. – k. 177) świadczy o bezpodstawności zarzutów skierowanych pod adresem sędziów.

Reasumując, skoro wnioskodawca nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby podważyć prawdziwość złożonych w trybie art. 22 § 2 p.p.s.a. wyjaśnień, a wątpliwości takie nie nasuwają się również w oparciu o inne zawarte w aktach sądowych pisma i dokumenty, to należy stwierdzić, że nie ma podstaw faktycznych i prawnych do wyłączenia sędziów od orzekania w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.