Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 615/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 26 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarżąca M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 13 lutego 2017 r. (znak: [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 maja 2017 r. pismem z dnia 30 maja 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto, w wykonaniu zarządzenia Referendarza Sądowego z dnia 23 maja 2017 r., pismem z dnia 30 maja 2017 r. wezwano skarżącą do nadesłania 1 odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, z zastrzeżeniem, że w przypadku nieusunięcia wskazanych braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skarga zostanie odrzucona, stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.).

Wezwania zawierały prawidłowe pouczenia o skutkach niezłożenia opłaty i nieuzupełnienia braków skargi w terminie.

Opisane powyżej zarządzenia, zostały skutecznie doręczone 19 czerwca 2017 r. W dniu 26 czerwca 2017 r. (data prezentaty na dokumencie) skarżąca uzupełniła ww. braki formalne skargi, tj. przedłożyła 1 odpis skargi własnoręcznie podpisany, a jednocześnie załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z załącznikami, w którym zawarła żądanie o zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r. Starszy Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej M. B. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Odpis ww. postanowienia został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 22 lipca 2017 r., zaś wobec niewniesienia w ustawowym terminie sprzeciwu od tego postanowienia, została ona wezwana do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 maja 2017 r. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków fiskalnych skargi w terminie.

Opisane powyżej zarządzenie, zostało skutecznie doręczone w dniu 8 września 2017 r. Niemniej jednak pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie uiściła należnego od wniesionej skargi wpisu, zaś w piśmie z dnia 15 września 2017 r. (data prezentaty na dokumencie), w ostatnim dniu terminu do wniesienia wpisu od skargi, skarżąca oświadczyła, że cofa skargę wniesioną w przedmiotowej sprawie z uwagi na brak zwolnienia jej od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi, zgodnie z § 2 powołanego przepisu są: skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.

Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w następstwie uprawomocnienia się postanowienia Starszego Referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2017 r. oddalającego wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, M. B. została wezwana do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 maja 2017 r. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Opisane powyżej zarządzenie, zostało skutecznie doręczone w dniu 8 września 2017 r., a w związku z tym termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upływał w dniu 15 września 2017 r. Niemniej jednak pomimo upływu zakreślonego terminu, do dnia 22 września 2017 r. należny od wniesionej skargi wpis, nie został uiszczony przez skarżącą, wobec czego konieczne stało się odrzucenie przedmiotowej skargi.

Odnosząc się natomiast do pisma skarżącej z dnia 15 września 2017 r. zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi, wskazać należy, że nie mogło ono odnieść w tej sprawie zamierzonego skutku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji, w sytuacji, w której skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, Sąd zobligowany jest do odrzucenia skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007).

Dlatego też należało uznać, że wobec nieuzupełnienia przez skarżącą ww. braków fiskalnych skargi w wyznaczonym do tego terminie, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.