Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 2056/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1, art. 184, art. 197 par. 1 i 2, art. 252 par. 2, art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, , , po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "G." sp. k. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1799/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi "G." sp. k. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej z dnia 22 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1799/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek "G." sp. k. z siedzibą w B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej z dnia 22 października 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że odpowiadając na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 sierpnia 2014 r. o uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 400 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi spółka wniosła "o zwolnienie od ponoszenia opłaty od skargi".

Mając na uwadze, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, starszy referendarz sądowy pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r. wezwał stronę skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPPr) w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zawartego w piśmie z dnia 17 sierpnia 2014 r. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 29 sierpnia 2014 r. Zarządzeniem z dnia 24 września 2014 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznawania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niezłożenie urzędowego formularza wniosku.

W sprzeciwie od wskazanego zarządzenia spółka stwierdziła, że bezzasadnie uznano, iż nie dotrzymała ona terminu na uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że termin ten został zachowany. Do sprzeciwu również nie załączono urzędowego formularza wniosku PPPr.

W wyniku wniesienia sprzeciwu spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem pozostawił wniosek bez rozpoznania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd wskazał, że niezachowanie, określonego w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Jego nieuzupełnienie, zgodnie z art. 257 P.p.s.a., skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Sąd podkreślił, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej, nie wypełniła ona ciążącego na niej obowiązku określonego w wezwaniu starszego referendarza sądowego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, a tym samym nie zostały usunięte braki formalne jej wniosku.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wywiodła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów świadczących o jej złej sytuacji majątkowej "nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a wniosek o przyznanie prawa pomocy jest całkowicie zasadny".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy każdorazowo musi być poprzedzone badaniem, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymogi formalne. W niniejszej sprawie nie ulega natomiast wątpliwości, że wnioskodawca, pomimo doręczenia mu urzędowego formularza PPPr wraz z zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w odpowiednim do tego terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności, nie nadesłał tego dokumentu. Bezspornym również jest, że strona przedmiotowe wezwanie otrzymała w dniu 29 sierpnia 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (karta 111 akt sądowych).

W tej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącej spółki bez rozpoznania. W konsekwencji stwierdzić należy, że wbrew zarzutom zażalenia, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie narusza prawa.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.