Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 446/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8 par. 1, art. 11, art. 14 par. 1, art. 15, art. 39 (1) par. 1 i 1d, art. 46 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze sprzeciwu A. C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz A. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu wniesionego przez A. C. (dalej zwanego skarżącym) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej w skrócie: [...]WINB) z dnia [...], nr [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] (dalej w skrócie: PINB) z dnia [...], nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie stanu technicznego dachu budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego, oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] PINB, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), umorzył w całości postępowanie w sprawie stanu technicznego dachu budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego położonego na działce nr a w B. przy ul. [...], należącego do A. B. i L. B. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że skarżący pismem z dnia 24 lutego 2020 r. wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia, czy ustąpiło zagrożenie zdrowia i życia, które uzasadniało wybudowanie przez wnioskodawcę w 1997 r. przegrody zabezpieczającej na działce nr b w B. przy ul. [...]. Ponadto wniósł o nałożenie na właścicieli sąsiedniej posesji obowiązku dostarczenia oceny technicznej w ww. zakresie, w tym dotyczącej pokrycia dachowego, rolki murów ogniowych, więźby dachowej oraz ścian nośnych zewnętrznych i wewnętrznych budynku mieszkalnego oraz gospodarczego. Dalej PINB wskazał, że w dniach 1 lipca 2020 r. i 8 września 2020 r. przeprowadzono kontrolę stanu technicznego powyższych budynków, a postanowieniem z dnia [...], nr [...], nałożono na A. B. i L. B. obowiązek dostarczenia opinii technicznej dotyczącej stanu technicznego dachu budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego położonego na działce nr a - w terminie 60 dni od otrzymania postanowienia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z przedstawioną przez A. B. opinią techniczną sporządzoną przez R. Ł. posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej stan techniczny elementów więźby dachowej w budynkach położonych przy ul. [...] jest dobry. Ustalony stan techniczny drewnianej konstrukcji dachu nie tworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa konstrukcji, użytkowników obiektu i osób trzecich. Dobry stan techniczny więźby dachowej pozwala na jej dalsze bezpieczne użytkowanie, bez konieczności wykonania robót naprawczych. Nie stwierdzono niekorzystnych zjawisk w postaci odkształceń, nadmiernych ugięć, zniszczeń mechanicznych czy objawów intensywnej korozji. Organ podał, że z wniosków końcowych oceny technicznej wynika, iż konieczne jest przełożenie poluzowanych dachówek po stronie zachodniej (od strony sąsiada) oraz rozebranie kilku poluzowanych ceglanych rolek zwieńczających attyki i ponowne ich zamocowanie na zaprawie cementowej, a dostęp do części zachodniej budynku i wykonanie ww. napraw możliwe będzie w chwili rozbiórki przez sąsiada betonowego ogrodzenia, ustawionego w bardzo bliskiej odległości od przedmiotowego budynku. Następnie organ stwierdził, że w dniach 4 i 15 marca 2021 r. na budynku mieszkalnym i gospodarczym położonych przy ul. [...] w B. zostały wykonane prace remontowe polegające na przebudowie ogniomurów i wymianie uszkodzonych dachówek, zgodnie z zaleceniami opinii technicznej, co spowodowało, iż ogniomury są stabilne i nie ma luźnych cegieł ani dachówek, które mogłyby stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia, a także bezpieczeństwa mienia. Powyższe zostało potwierdzone dokumentacją fotograficzną sporządzoną podczas oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 16 marca 2021 r. W tych okolicznościach, zdaniem organu powiatowego, dalsze prowadzenie postępowania z przyczyn faktycznych stało się bezprzedmiotowe, wobec czego zaistniała przesłanka do zastosowania przepisu art. 105 § 1 K.p.a. Opisana decyzja została doręczona skarżącemu przez operatora pocztowego w dniu 1 czerwca 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący za pośrednictwem ePUAP, zarzucając organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 13, art. 75, art. 76 i art. 105 K.p.a. W ocenie skarżącego do naruszenia ww. przepisów doszło przez pominięcie w sprawie znanych z urzędu i wskazanych przez niego istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z pisma z dnia 6 maja 2021 r. Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w B., informującego o faktycznie dokonanych zgłoszeniach zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego, położonych w B. przy ul. [...], dowodzących, że roboty budowlane wykonano jako tzw. samowole budowlane. Skarżący zarzucił pominięcie niewykonania szeregu prac naprawczych i remontów na sąsiednim budynku, a także pominięcie składanych przez niego propozycji zawarcia porozumienia, ugody czy mediacji, co skutkowało zaognieniem sporu sąsiedzkiego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania [...]WINB decyzją z dnia [...] uchylił decyzję PINB i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej w skrócie K.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie podkreślił, że skarżący konsekwentnie wnosił do organów nadzoru budowlanego pisma za pośrednictwem platformy ePUAP. Tymczasem organ pierwszej instancji doręczył skarżącemu decyzję nr [...] listem poleconym, pomimo kierowania przez skarżącego do organu powiatowego wszystkich pism przez ePUAP. Organ odwoławczy stwierdził, że z decyzji nie wynika sposób doręczenia decyzji (elektronicznie, listem poleconym itp.). Natomiast z przesłanych akt sprawy, które organ uznał za kompletne, nie wynika, aby podjęta została próba doręczenia decyzji w inny sposób niż listem poleconym. Dalej [...]WINB przytoczył przepisy art. 39, art. 39¹, art. 14 § 1 i art. 109 K.p.a. oraz art. 3 pkt 2 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i podniósł, że skarżący w przesyłanej do organu korespondencji za pośrednictwem ePUAP nie zaznaczył, iż żąda doręczania pism za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. Zdaniem organu odowławczego każde kolejne wystąpienie organu powiatowego w przedmiotowej sprawie (w tym zaskarżona decyzja) winno było zostać doręczone stronie za pomocą elektronicznych środków na adres skrzynki znajdującej się na elektronicznej platformie usług administracji publicznej. Podkreślił [...]WINB, że brak oświadczenia strony o doręczaniu korespondencji za pośrednictwem Poczty Polskiej było dla organu pierwszej instancji wiążące, wobec czego niedopuszczalne było też dokonanie tradycyjnego doręczenia. W związku z tym uznał, że organ powiatowy naruszył art. 46 § 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe doręczenie "decyzji nr [...] z [...] o znaku [...]" w postępowaniu administracyjnym wobec przesłania jej w tradycyjnej formie w sytuacji, gdy taka forma przesłania decyzji jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku braku skutecznego doręczenia decyzji w formie elektronicznej. W konsekwencji powyższego zarzucił, że PINB w nieodpowiednim stopniu zrealizował normy prawne w zakresie doręczeń pism, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Według organu odwoławczego naruszenie przepisów prawa procesowego w przedmiotowej sprawie jest niewątpliwe. Natomiast ze względu na formalnoprawny charakter rozstrzygnięcia organ ten uznał za zbędne odnoszenie się do argumentów odwołania. Końcowo stwierdził, że organ pierwszej instancji - stosownie do treści art. 138 § 2a K.p.a. - jest związany wykładnią przepisów zaprezentowaną w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

W sprzeciwie od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie w całości kwestionowanego rozstrzygnięcia i zarzucił organowi drugiej instancji naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Podniósł, że nie istniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, ponieważ okoliczności wskazane przez organ nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący odebrał bowiem pisma organu pierwszej instancji nadane w palcówce pocztowej i brał czynny udział w postępowaniu. Zdaniem skarżącego wskazany przepis został naruszony również z powodu niewskazania przez organ odwoławczy, jaki jest konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający przy tym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a także jakie okoliczności powinno się wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Powyższe dodatkowo dowodzi braku zaistnienia przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

W odpowiedzi na sprzeciw [...]WINB wniósł o oddalenie sprzeciwu i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do oceny prawidłowości decyzji stanowiącej przedmiot sprzeciwu w niniejszej sprawie wyjaśnienia wymaga, że zakres kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., tj. decyzji kasacyjnej. Wynika z tego, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Jednocześnie podkreśla się, że ten rodzaj orzeczenia jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Omawiane orzeczenie może zatem zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie określonego dowodu mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 oraz z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyraźne ograniczenie zakresu kontroli jedynie do zasadności wydania tego konkretnego rozstrzygnięcia procesowego oznacza, że poza zakresem kontroli sądowoadministracyjnej w tym postępowaniu pozostają kwestie właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 509/19).

Reasumując, w ramach kontroli zgodności z prawem decyzji kasacyjnej sąd ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie, czy też zaszła konieczność wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, w szczególności uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek dochowania zasady dwuinstancyjności postępowania, wynikającej z art. 15 K.p.a. - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne.

Dodać jeszcze należy, że po myśli art. 64d § 1 P.p.s.a. sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Na zasadzie art. 151a § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w tak ustalonych granicach, Sąd uznał, że wniesiony sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przedstawione przez [...]WINB motywy podjętego rozstrzygnięcia nie mogły stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a.

W tym miejscu celowe jest przypomnienie, że powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji było stwierdzenie przez [...]WINB, iż doszło do naruszenia art. 46 § 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji PINB, tj. przesłanie jej do skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego, w sytuacji gdy taka forma jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku braku skutecznego doręczenia decyzji w formie elektronicznej. Zdaniem organu odwoławczego skoro skarżący kierował wszystkie pisma do organu powiatowego za pośrednictwem platformy ePUAP i nie wyraził woli doręczania pism drogą tradycyjną, to obowiązkiem PINB było doręczanie stronie korespondencji wyłącznie za pomocą elektronicznych środków komunikacji. W konsekwencji powyższego [...]WINB uznał, że PINB w nieodpowiednim stopniu zrealizował normy prawne w zakresie doręczeń pism, co świadczy o niewątpliwym naruszeniu przepisów prawa procesowego.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu odwoławczego należy uznać za nieprawidłowe. Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika bowiem, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie doszło do naruszenia zasad w zakresie doręczania pism, w tym decyzji nr [...], którego usunięcie wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji. Przedstawiona argumentacja rozstrzygnięcia kasacyjnego nie uzasadniała więc zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Przede wszystkim odnotować należy, że zgodnie z art. 14 § 1 K.p.a. sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Natomiast przepis art. 109 § 1 K.p.a. wprost stanowi, że decyzję administracyjną doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wedle zaś art. 39¹ § 1 K.p.a. doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Natomiast art. 39¹ § 1d K.p.a. stanowi, że jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego.

W kontekście powyżej powiedzianego przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie PINB dokonał doręczenia swojej decyzji nr [...] w formie papierowej przez operatora pocztowego. Decyzja ta została odebrana przez skarżącego osobiście w dniu 1 czerwca 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Jednocześnie dostrzec trzeba, że skarżący - wbrew odmiennym twierdzeniom organu odwoławczego - we "wniosku dowodowym" z dnia 2 lutego 2021 r., przesłanym do organu pierwszej instancji za pośrednictwem ePUAP, złożył stosowne oświadczenie, iż rezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zgodnie z art. 39¹ § 1d K.p.a. Takie oświadczenie skarżącego, w ocenie Sądu, uprawniało organ pierwszej instancji do doręczenia skarżącemu decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego, a więc doręczenia zgodnego z przepisami o doręczeniach zawartymi w K.p.a. Błędnie zatem przyjął [...]WINB, że organ powiatowy powinien prowadzić korespondencję ze skarżącym za pośrednictwem platformy ePUAP. W konsekwencji organ odwoławczy niewłaściwie też stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie zasad doręczania pism, w tym przepisu art. 46 § 3 K.p.a.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentacji organu odwoławczego, wyjaśnić jeszcze należy, że zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, który Sąd w całości podziela, z przytoczonych wcześniej przepisów K.p.a. nie wynika norma prawna przewidująca bezskuteczność doręczenia decyzji w formie papierowej w sytuacji, gdy strona zawnioskowała o doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego. Przepis art. 39¹ § 1 K.p.a. określa bowiem warunki, które muszą być spełnione, aby możliwe było dokonywanie doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przepis ten jednak nie stanowi podstawy do kwestionowania skutków doręczenia decyzji w formie papierowej. Nadto art. 39¹ § 1 K.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Jeśli więc doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata, choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez K.p.a. sposobów. Tak doręczona decyzja administracyjna wchodzi więc do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 420/13). Niewątpliwie zatem organ odwoławczy przyjmując (zresztą nieprawidłowo, co wykazano wyżej), że PINB winien doręczać pisma skarżącemu za pomocą środków komunikacji elektronicznej, błędnie też uznał, że doręczenie decyzji w formie tradycyjnej stanowiło istotne naruszenie przepisów prawa procesowego wymagające ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić, że na skutek zaniechania doręczenia elektronicznego skarżący został pozbawiony możliwości działania czy że uniemożliwiono mu podejmowanie określonych kroków prawnych. Skarżącemu skutecznie bowiem doręczono decyzję organu pierwszej instancji, a po zapoznaniu się z tym rozstrzygnięciem strona wniosła odwołanie. Również sam skarżący w sprzeciwie podniósł, że brał czynny udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a wskazane przez organ odwoławczy naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ odbierał korespondencję kierowaną do niego przez PINB. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie [...]WINB w żaden sposób nie wykazał też, jakie ujemne skutki dla skarżącego spowodowało zarzucane uchybienie, zwłaszcza że strona na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała, iż pozbawiono ją udziału w sprawie lub uniemożliwiono jej dokonanie określonych czynności procesowych, w tym wniesienie odwołania.

Dodatkowo dostrzec trzeba, że [...]WINB w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się w ogóle do argumentacji odwołania. Sąd zgadza się z powszechnie prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, że nieustosunkowanie się przez organ do twierdzeń uważanych przez stronę za ważne dla sposobu załatwienia sprawy narusza w sposób mający wpływ na wynik sprawy zasadę przekonywania, sformułowaną w art. 11 K.p.a., oraz zasadę wynikającą z art. 8 § 1 K.p.a., w myśl której organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny wszystkich aspektów sprawy, podnoszonych również przez strony postępowania (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1758/12).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wskazane przez organ odwoławczy przyczyny odstąpienia od merytorycznego orzekania nie uzasadniały wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Decyzja [...]WINB została więc wydana z naruszeniem tego przepisu przez jego błędne zastosowanie oraz z naruszeniem przede wszystkim art. 46 § 3 oraz art. 8 § 1, art. 11 i art. 15 K.p.a., co skutkowało jej uchyleniem na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Zawarte w pkt 2 sentencji wyroku orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 200 P.p.s.a. i obejmuje ono wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi w kwocie 100 zł.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy w jej całokształcie, z uwzględnieniem przedstawionej oceny prawnej. Podejmując rozstrzygnięcie, organ odwoławczy powinien mieć również na uwadze, że rozstrzygnięcie kasacyjne wydawane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Na koniec, już tylko na marginesie, Sąd zauważa, że w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s. 8), jak również w odpowiedzi na sprzeciw (s. 2) pojawiły się oczywiste omyłki polegające na błędnym oznaczeniu decyzji organu pierwszej instancji, tj. "decyzji nr [...] z [...] o znaku [...]", podczas gdy w sentencji decyzji widnieje prawidłowe oznaczenie tej decyzji, tj. nr [...] z [...], nr [...].