Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 156/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 28
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art 37 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Elżbieta Mazur – Selwa /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 497 zł /słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie budowy obiektu budowlanego, usytuowanego na działce nr ewid. 289/5 obr. [....] położonej przy ul. . W dniu 28 września 2016r. organ I instancji przeprowadził oględziny i rozprawę administracyjną na w/w działce, w trakcie których ustalił, że w południowej części działki usytuowany jest parterowy obiekt kontenerowy obłożony sidingiem. Przedmiotowy obiekt usytuowany jest w odległości około 7,Om od krawędzi wschodniej zjazdu, który znajduje się na działce i jest uwidoczniony na mapie ewidencyjnej, oraz w odległości około l,3m od siatki ogrodzeniowej przesłoniętej żywopłotem, od południowej strony obiektu. W terenie brak widocznych graniczników. Przedmiotowy obiekt ma długość około 4,28m, szerokość ok. 2,62m i zmienną wysokość mierzoną od podłogi od ok. 2,5m do ok. 2,42m. Obiekt wykonany jest w konstrukcji stalowej obustronnie obłożonej płytami, ustawiony jest na płytkach betonowych o łącznej grubości ok. 44cm, pokrycie stanowi blacha trapezowa. Wody opadowe z dachu spływają do rynny zamocowanej po stronie północnej, a z rynny bezpośrednio do beczki ustawionej w północno- wschodnim narożu obiektu. W obiekcie wydzielono dwa pomieszczenia. W pomieszczeniu we wschodniej części położona jest wykładzina, ustawione są: krzesło, stół, leżanka oraz narzędzia ogrodnicze. W pomieszczeniu w zachodniej części na drewnianych półkach wydzielonych stalowymi kratami, znajdują się gniazda gołębi. Współwłaścicielem działki nr 289/5 obr. [...] i jedynym właścicielem obiektu kontenerowego jest Pan K.Z. Obiekt został ustawiony przez ojca Pana K.Z w latach 60-tych XX wieku i pełnił wówczas funkcję jak obecnie. W latach 80-tych XX-wieku pożar uszkodził wypełnienie ścian zewnętrznych. Wówczas remont obiektu przeprowadziła mama Pana K.Z. W latach 90-tych Pan K.Z wymienił stolarkę okienną i drzwiową oraz obłożył ściany sidingiem, a w 2008r. wymienił pokrycie oraz obróbki blacharskie. Pan K.Z nie posiada pozwolenia na budowę w/w obiektu.

W toku postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego skierował zapytanie do Wydziału Architektury Urzędu , czy w latach 1960-1980, udzielono pozwolenia na budowę jakiegokolwiek obiektu budowlanego, usytuowanego na działce nr ewid. 289/5 obr. [...] położonej (obecnie ul. K.). Pismem z dnia 27 maja 2015r., znak: [...] Wydział Architektury Urzędu poinformował, że jest w trakcie sprawdzania rejestrów wniosków spraw z lat 1960-1980 i nie odnaleziono wniosku dotyczącego pozwolenia na budowę dla działki nr 289/5 w obr. [] . Jednocześnie w w/w piśmie zaznaczono, iż w przypadku doszukania się jakiegokolwiek śladu niezwłocznie o tym fakcie nadzór budowlany zostanie poinformowany.

Organ I instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 290 z późn. zm./ i stwierdził, że przedmiotowy obiekt kontenerowy, niepołączony trwale z gruntem jest obiektem tymczasowym, zgodnie art. 3 pkt 5 w/w ustawy Prawo budowlane. Art. 28 w/w ustawy stanowi, że budowa tymczasowego obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę. Z uwagi na to, że w organie administracji architektoniczno-budowlanej brak dokumentów potwierdzających legalność ustawienia przedmiotowego obiektu, a jego właściciel również takich dokumentów nie okazał, przedmiotowy obiekt został ustawiony z naruszeniem przepisów. Zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz.U. z 1981 nr 38 poz. 229 z późn. zm.). W myśl art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. "roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę". Zgodnie z § 44 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego (Dz. U. z dnia 19 marca 1975 r. nr 8 poz.48 z późn. zm.), pozwolenia na budowę wymaga wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. Roboty zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określono w § 44 ust. 2 w/w rozporządzenia. Wśród nich nie wymieniono X budowy tymczasowego obiektu budowlanego (obiektu kontenerowego). Tym samym roboty związane budową przedmiotowego obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ewid. 289/5 obr. [...] położonej przy ul. , wymagały pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] października 2016r. znak: [...], działając na podstawie art. 103, art. 81 ust.l pkt. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 290 z późn. zm.), art. 37 ust. 1 pkt. 2, art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. nr 38 poz. 229 z późn. zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Panu K. Z. wykonać rozbiórkę obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ewid. 289/5 obr. [...] położonej przy ul. .

W treści uzasadnienia powyższej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. obiekt podlega przymusowej rozbiórce w razie, gdy zlokalizowany jest na terenie nie przewidzianym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania terenu, lub gdy powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo stwarza niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych otoczenia. W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr [...] Prezydium WRN z dnia [...] stycznia ! 973il zapisano: "Teren upraw rolnych bez prawa zabudowy, stanowiący po roku 1985 rezerwę na rozwój miasta". W Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego , uchwalonym uchwałą Rady Miasta ) [....] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1992r. zapisano: "tereny rezerwowane dla potrzeb mieszkalnictwa o wysokiej intensywności zabudowy z usługami podstawowymi, dzielnicowymi i zielenią parkową". W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] "[...]" przy al. [...] , uchwalonym Uchwałą Rady Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. Zapisano: "§19 1.Teren (...) przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą lub bliźniaczą, oraz niezbędne urządzenia infrastruktury technicznej". Żaden z w/w planów nie dopuszczał zabudowy przedmiotowym obiektem. Tym samym obiekt budowlany usytuowany na działce nr ewid. 289/5 obr. [...] położonej przy ul. , zlokalizowany jest na terenie nie przewidzianym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania terenu. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego uchwalony uchwałą Nr [...] Prezydium WRN z dnia [...] stycznia 1973r. był pierwszym z planów uchwalonych dla działki nr 289/5 obr. [...]. W latach 60-tych XX wieku na terenie obejmującym przedmiotową działkę brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże, jak wynika z zapisu w/w planu z 22.01.1973r. teren przedmiotowej działki nr 289/5 obr. [...] to teren upraw rolnych. Tym samym w latach 60-tych teren działki nr 289/5 obr. [...] był terenem upraw rolnych, co uniemożliwiało zabudowę. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz.U. z 1981 nr 38 poz. 229 z późniejszymi zmianami) obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Od w/w decyzji odwołanie złożył Pan K.Z zarzucając, że organ I instancji przyjął, iż obiekt został ustawiony bez pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy z treści pisma Wydziału Architektury z dnia 27 maja 2015r. znak: [...] wynika, że poszukiwania pozwolenia (sprawdzanie rejestrów) nie zostały zakończone. Podkreśla, że jest przekonany, iż jego ojciec takowe pozwolenia posiadał. Zaznacza, że orzeczenie rozbiórki jest niezasadne, ponieważ obiekt na działce nr ewid. 289/5 obr. [...] powstał w latach 60-tych XX wieku, a pierwszy plan został uchwalony [...] stycznia 1973 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , dalej WINB decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowy obiekt został wybudowany przed 1 stycznia 1995r. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął działania w celu ustalenia czy na budowę przedmiotowego obiektu zostało wydane pozwolenie na budowę. Z dokonanych ustaleń wynika, że takich dokumentów nie ma. Oznacza to, że organ I instancji prawidłowo rozpatrzył sprawę na gruncie ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. /Dz. U. z 1974 r. Nr 38 poz. 229 z późn. zm./. Konieczność zastosowania wskazanych wyżej przepisów wynika z treści art. 103 ust. 2 obowiązującej obecnie ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 290 z późn. zm.), zgodnie z którym w sprawach dotyczących obiektów lub ich części, których budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995r. nie stosuje się art. 48 w/w ustawy, lecz stosuje się przepisy dotychczasowe. A więc przepisy zawarte w art. 37,40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 w/w ustawy Prawo budowlane z 1974r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego z dnia 20 lutego 1975 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 8 poz.48 z późn.zm.), w § 44 ust. 1 pkt 1 wskazuje, że pozwolenia na budowę wymaga wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. Jeżeli obiekt nie posiada fundamentów i nie jest trwale związany z gruntem to nie wyczerpuje cech budynku, lecz jest obiektem pełniącym funkcję budynku o określonym przeznaczeniu. W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z obiektem, a brak stałego posadowienia świadczy o jego tymczasowości, jest więc tymczasowym obiektem budowlanym.

Z akt sprawy wynika, że działka nr ewid. 289/5 obr. [...] położona przy ul. , znajduje się na obszarze objętym obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] "[...]" przy Al. [...] , uchwalonym Uchwałą Rady Nr [...] z dnia 12 lipca 2005r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia 9 sierpnia 2005r. - oznaczonym symbolem 7MN. W przepisach ogólnych zawartych w § 3 ust. 2 tego planu, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami m.in. MN, ustala się przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinna wolnostojącą, bliźniaczą, szeregową i małe domy mieszkalne oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług. W § 19 ust. 1 zapisano, że teren oznaczony jako 7MN przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą lub bliźniaczą, oraz niezbędne urządzenia infrastruktury technicznej. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji stwierdził prawidłowo, że przedmiotowy obiekt budowlany służący do hodowli gołębi, narusza ustalenia obowiązującego w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ plan ten nie przewiduje możliwości usytuowania tego typu obiektów. Nie reguluje bowiem sprawy usytuowania innych obiektów niż budynki jednorodzinne wolnostojące, bliźniacze, szeregowe i małe domy mieszkalne oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług. Tym samym w rozpatrywanej sprawie zachodzi okoliczność wymieniona w art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

W związku z powyższym, stosując tezę zawartą w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego II OPS 2/13 z dnia 16 grudnia 2013r. należało uwzględnić przeznaczenie terenu w planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących od daty powstania budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla , prowadząc postępowanie w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974r., zasadnie poddał ocenie przedmiotowy obiekt budowlany przez pryzmat przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego od daty jego budowy.

Pierwszy Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany został zatwierdzony Uchwałą Nr [..] Prezydium WRN z dnia [...] stycznia 1973r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym WRN Nr [...] poz. [...] z dnia [...] lutego 1973r. Według ustaleń tego planu był to "teren upraw rolnych bez prawa zabudowy, stanowiący po roku 1985 rezerwę na rozwój miasta". Według kolejnego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Nr [...] z dnia [...] czerwca 1992r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] Nr [....] poz. [...], z dnia [...] października 1992r. były to "tereny rezerwowane dla potrzeb mieszkalnictwa o wysokiej intensywności zabudowy z usługami podstawowymi, dzielnicowymi i zielenią parkową".

Z analizy przeznaczenia terenu, na którym został usytuowany przedmiotowy obiekt budowlany służący do hodowli gołębi wynika, że w planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na tym obszarze nie przewidziano tego typu zabudowy. Teren ten nie był i nie jest przeznaczony pod zabudowę takiego rodzaju, zatem zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, uzasadniające nakazanie jego rozbiórki.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu wyjaśniam, że są one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy objętej zaskarżeniem i dlatego nie mogły zostać uwzględnione przy podejmowaniu niniejszego rozstrzygnięcia. Organ I instancji podejmował działania w celu ustalenia czy przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak takich dokumentów nie odnaleziono. Pomimo, że przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) zasadniczo nie nakładały na właściciela obiektu budowlanego obowiązku archiwizowania dokumentacji związanej z jego użytkowaniem, jak czyni to obecnie obowiązujący art. 63, i że organy wydające pozwolenia na budowę były zobligowane do przechowywania dokumentów dotyczących wydawanych pozwoleń na budowę tylko przez 5 lat, to w stosunku do budynku wybudowanego przed 1994r. jedną kwestią jest ocena, czy obiekt budowlany wymaga pozwolenia na budowę (tu decyduje prawo budowlane obowiązujące w czasie budowy), a inną kwestią jest ocena zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym. Przedmiotowy obiekt budowlany służący do hodowli gołębi, narusza przepisy o planowaniu przestrzennym uchwalone dla obszaru, na którym jest usytuowany (zarówno obowiązujące w dacie orzekania jaki i te które już zostały uchylone).

Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. do tutejszego Sądu złożył K.Z, zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wyjaśnienie do jakiego użytku przeznaczony był przedmiotowy obiekt,

b) naruszenie art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i utrzymania w mocy decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ewid. 289/5 obr. [...] położonej przy ul. ,

c) naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 27 października 2016 r., znak: NB.5160.13.2016.AP, nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ewid. 289/5 obr. [...] położonej przy ul. , gdy prawidłowe byłoby jej uchylenie,

2) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) naruszenie art. 3 pkt 5 ustawy prawo budowlane, polegające na błędnym przyjęciu, iż przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym tymczasowym,

b) art. 29 ust. 1 pkt 2 ewentualnie art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, w konsekwencji czego błędne przyjęcie, iż przedmiotowy obiekt wymaga pozwolenia na budowę,

c) naruszenie § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego z dnia 20 lutego 1975 r., poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do przedmiotowego obiektu.

W uzasadnieniu skargi podał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie uznał, iż przedmiotowy obiekt znajdujący się na działce nr ewid. 289/5 obr. [...] położonej przy ul. , stanowiący jego własność należy rozebrać, ponieważ stanowi tymczasowy obiekt budowlany. Organ błędnie przyjął, iż skoro hodowane są gołębie i nie jest na stałe związany z gruntem to świadczy to o jego tymczasowości i uznał go za tymczasowy obiekt budowlany. Organ wydając taką ocenę dopuścił się szeregu naruszeń, mianowicie nie przeprowadzono należycie w sposób kompleksowy postępowania wyjaśniającego, nie oceniając kompleksowo i rzetelnie materiału dowodowego. Nadto w jego ocenie materiał dowodowy jest niekompletny, brak jest określenia kto i na jakiej podstawie dokonał takiego zaszeregowania przedmiotowego obiektu. Pamiętać też należy, iż przedmiotowy budynek nie służy jedynie do hodowli gołębi, jak mylnie przyjął organ, a stanowi parterowy budynek wolnostojący służący głównie rekreacji lub potrzebom gospodarczym. Trzyma w nim narzędzie takie jak: grabie, spalinowe nożyce do żywopłotu, kosę spalinową, łopatę, konewkę itp. Gołębie, o których jedynie mowa w zaskarżonej decyzji zajmują nieznaczną część przedmiotowego budynku i jeśli jedynie o nie chodziłoby organowi to chętnie mógłby je całkowicie usunąć. Organ błędnie przyjął, iż przedmiotowy obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 5 ustawy prawo budowlane przez tymczasowy obiekt budowlany – należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwałe z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, pokrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Nadto zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 560/14 "(...) O możliwości zakwalifikowania danego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego decyduje przede wszystkim cel, w jakim ów obiekt został umieszczony na danej działce oraz okres czasu funkcjonowania na niej".

Organ wbrew zasadzie logicznego myślenia nie zastosował przepisów dotyczących wolnostojących parterowych budynków gospodarczych czy rekreacyjnych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290) pozwolenia na budowę wymaga budowa "wolnostojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki", natomiast ust. 1 pkt 2a w/w przepisu stanowi, iż pozwolenia na budowę wymaga budowa "wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki". Dlatego w jego przekonaniu w stosunku do przedmiotowego obiektu znajdującego się na w/w działce, w szczególności który nia jest zamieszkały, jest niewielki i osadzony a płytkach chodnikowych, nie wymaga pozwolenia na budowę, nie wykazując tym samym naruszenia ustawy prawo budowlane. Posiada swój dom nieopodal i tam mieszka a przedmiotowy "obiekt budowlany"/barak traktuje wyłącznie hobbistycznie i rekreacyjnie.

Pamiętać ponadto należy, iż organ wydając zaskarżoną decyzją w żaden sposób nie udowodnił, że przedmiotowy budynek jest tymczasowym obiektem budowlanym, zarówno poprzez brak faktycznych przesłanek dotyczących właściwości samego budynku, jak i jego przeznaczenia. Nie jest bowiem przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, jak również nie jest przeznaczony do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, jak również nie jest strzelnicą, kioskiem ulicznym, pawilonem sprzedaży ulicznej i wystawowej, przykryciem namiotowym, urządzeniem rozrywkowym, barakowozem czy obiektem kontenerowym. Jego funkcja została jasno określona i stanowi budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku i składowania narzędzi.

Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 oraz art. 9 i art. 11 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji, zauważyć należy, iż organ w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji zawarł w niej zbyt ogólne stwierdzenia, co uniemożliwia realizacje zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie na jakiej podstawie, jakich czynności, ewentualnie przy udziale kogo dokonał klasyfikując przedmiotowy obiekt jako obiekt tymczasowy, wymagający pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są niepełne.

Dotyczy to przeznaczenia przedmiotowego obiektu budowlanego. WINB wskazuje na jedną z tych funkcji, tj. hodowlę gołębi, milcząc o jego innych funkcjach, których nie wskazuje używając przy określeniu przeznaczenia obiektu na hodowlę gołębi skrótu m.in. Bezspornie w obiekcie wydzielona jest osobna izba poza gołębnikiem, która ma swoją funkcję. Jaką, organ winien to ustalić. Ma to znaczenie w kontekście oceny zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo WINB przyjął, że przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. stanowi, iż obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego II OPS 2/13 z dnia 16 grudnia 2013r. przepisami o planowaniu przestrzennym, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243 poz. 1632 ze zm.), są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy.

Powstała więc kwestia ustalenia treści poszczególnych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla przedmiotowej działki.

Należy podkreślić, że dokonując analizy poszczególnych planów zagospodarowania przestrzennego WINB na żadnym rysunku planu nie naniósł przedmiotowego obiektu. W aktach nie ma zaświadczenia Prezydenta o przeznaczeniu przedmiotowej działki w mpzp, które enumeratywnie pozwoliłoby na zweryfikowanie ustaleń Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego .

Oznacza to, że w tym zakresie ustalenia – istotne – jak wyżej wskazano są wątpliwe. Co do planów zagospodarowania przestrzennego z 1973 r. i z 1992 r. to z akt organu I instancji i II instancji trudno wywnioskować, który rysunek planu dotyczy planu z 1992 r. czy z 1973 r., to samo dotyczy części tekstowej.

WINB nie wskazuje w decyzji jakim oznaczeniem w mpzp określono teren przedmiotowej działki. Organ opisuje, że w mpzp z 1973 r. były to tereny upraw rolnych bez prawa zabudowy, zaś w mpzp z 1992 r. tereny rezerwowane dla potrzeb mieszkalnictwa o wysokiej intensywności zabudowy z usługami podstawowymi, dzielnicowymi i zielenią parkową".

Odnośnie mpzp z 1973 r. to fragment tekstu o terenie upraw rolnych bez prawa zabudowy można odczytać na stronie 100, nie wiadomo jednak fragment jakiego planu stanowi ten dokument. Na stronie 102 jest odwołanie do planu z 1973 r. ale praktycznie nieczytelne.

Konieczne jest więc wyjaśnienie powyższych kwestii.

Osobnym zagadnieniem jest kwestia adresata decyzji rozbiórkowej, zaakceptowanego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Zgodnie z art. 38 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r., który ma zastosowanie w tej sprawie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części albo urządzenia objętego nakazem rozbiórki.

Przepis ten wskazuje ewentualnego adresata obowiązku nałożonego na podstawie art. 37 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r.

W niniejszej sprawie organy ustaliły właściciela przedmiotowego obiektu na podstawie jego oświadczenia. K.Z nie jest jego inwestorem, gdyż jak oświadczył, był nim jego ojciec S. Z.. W piśmie z dnia 20 maja 2016 r. skarżący wyjaśnił, że Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 8 czerwca 2000 r. stwierdził spadek po jego rodzicach G. i S. Z. W aktach brak jest tego postanowienia. Nie wiadomo, czy dokonano działu spadku po zmarłych rodzicach skarżącego. Grunt, na którym przedmiotowy obiekt jest posadowiony jest przedmiotem współwłasności Z. B. w ¼, K.Z w ½ i H. Z. – Ł. w ¼ (por wypis z rejestru gruntów – karta 5 akt administracyjnych).

Obiekt będący przedmiotem postępowania nie jest trwale związany z gruntem, nie ma więc doń zastosowania zasada supreficies solo cedit . Kwestia czy skarżący jest wyłącznym właścicielem, współwłaścicielem czy zarządcą przedmiotowego obiektu musi zostać wyjaśniona.

Powyższe przesądza o naruszeniu przez organ przepisów postępowania w stopniu, który mógł przełożyć się na wynik sprawy. Dotyczy to art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 136 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , że z uwagi na datę budowy obiektu przed 1995 r. zastosowanie w sprawie mają przepisy art. 37 ust. 1 prawa budowanego z 1974 r.

Niezależnie od powyższego także przepisy Rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz.U. z 1961, nr 38, poz. 197) ze zm.) nie zawierały przepisu – wyjątku pozwalającego na zrealizowanie opisywanego obiektu bez pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.