Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 323/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi P. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Komendantowi [...] w [...] za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 504/11 oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 323/12

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. o sygn. akt [...], uchylił decyzję - rozkaz personalny z dnia

[...] grudnia 2010 r., Nr [...] Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającą ją decyzję - rozkaz personalny z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o zwolnieniu ze służby w Policji P. W., zam. ul. [...], B.

Na podstawie art. 50 oraz art. 52 § 3, w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie dyspozycji przepisu art. 2, 7, 24, 32, 67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z niestosowaniem się do dyspozycji art. 42 oraz art. 99 ustawy o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późn. zm., dalej: u.p.), P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na działanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w przedmiocie odmowy stosowania się w pełni do skutków w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., w zakresie wypłacania skarżącemu uposażenia za służbę. Skarżący wniósł o zobligowanie organu do przestrzegania przepisów prawa, wypłacenia zaległego oraz bieżącego uposażenia, a także o nałożenie na wskazany organ kary pieniężnej, adekwatnej do popełnionego naruszenia prawa w opisanym zakresie.

Strona w uzasadnieniu skargi przedstawiła następujący stan faktyczny.

W związku z ogłoszeniem dnia [...] sierpnia 2011 r. wyroku, zgodnie

z dyspozycją art. 42 ust. 2 u.p., dnia [...] sierpnia 2011 r., a następnie dnia [...] września 2011 r. skarżący zgłosił na piśmie gotowość do podjęcia służby. Dnia

[...] października 2011 r. w tej sprawie monitował również pełnomocnik procesowy skarżącego, A. D. Dnia [...] listopada 2011 r., wobec bezczynności

w przedmiotowej sprawie, skarżący wystosował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wezwanie do zaniechania bezczynności, dotyczącej wypłaty uposażenia. Podjęcie powyższych czynności skarżący umotywował art. 41 ust. 1, 2, 4 oraz art. 42 ust. 5 u.p., a także interpretacją w/w przepisów przez Naczelny Sąd Administracyjny, dokonaną w wyroku z dnia 6 grudnia 1994 r., sygn. akt II SA 996/94, cyt.:

1. Uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji powoduje, że od dnia wyroku decyzja o zwolnieniu ze służby przestaje obowiązywać, a policjant od tego dnia znajduje się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby.

2. Od dnia uchylenia przez sąd administracyjny rozkazu personalnego

o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji policjantowi należy się uposażenie; uposażenie to ulega zawieszeniu za czas od wydania wyroku do dnia zgłoszenia się policjanta do służby.

3. Wypłata zawieszonego uposażenia zależy od uznania nieobecności w służbie za usprawiedliwioną (art. 126 ust 1,2 i 3 u.p.).

Powyższa wykładnia, jak podniósł skarżący, znalazła szerokie zastosowanie

w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Skarżący zauważył ponadto, iż w myśl art. 42 ust. 1 u.p., uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Stosownie zaś do ust. 2, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust 3.

Spełniając wymogi w/w przepisów, skarżący dochował obowiązku zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, co jednak nie wywołało po stronie organu działania oczekiwanego, w zakresie bieżącego wypłacania uposażenia. Organ, pismami z dnia [...] października 2011 r. oraz [...] listopada 2011 r., uzależnił podjęcie działań od uprawomocnienia się wyroku oraz podjęcia służby.

Skarżący, pismami z dnia [...] października oraz [...] listopada 2011 r. wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. do zaniechania bezczynności

w w/w przedmiocie. Organ, udzielając odpowiedzi pismem z [...] grudnia 2011 r., stanął na stanowisku, że uposażenie należeć się będzie skarżącemu dopiero

z chwilą faktycznego podjęcia przez niego służby. Stanowisko takowe, zdaniem skarżącego, oderwane jest od realiów przedmiotowej sprawy, obowiązującej wykładni prawa oraz orzecznictwa sądów administracyjnych.

Postępowaniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., zdaniem skarżącego, nie można przypisać żadnych znamion konsekwencji, bowiem organ, mimo odmowy wypłaty zaległego i bieżącego wynagrodzenia, wypłacił skarżącemu rekompensatę, o której mowa w art. 42 ust. 5 u.p., cyt.: "Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3". Jak podniósł skarżący, zapis ten jednoznacznie wskazuje, że uprawnienie w postaci wskazanego świadczenia pieniężnego przysługuje tylko policjantowi przywróconemu do służby. Wypłacenie skarżącemu wskazanego świadczenia warunkowane jest przywróceniem go do służby. Jako przywrócony do służby, posiada zatem skarżący pełne prawo do otrzymywania uposażenia.

Strona zwróciła uwagę Sądu na fakt, iż po zgłoszeniu gotowości do podjęcia służby, Komendant Wojewódzki Policji w B., mimo odmowy wypłaty wynagrodzenia, w pełni korzystał z wiążącego go ze skarżącym stosunku zwierzchności służbowej. W jego ramach wydawał skarżącemu polecenia służbowe oraz oczekiwał ich wykonywania. Przykładami takiego działania organu są: polecenie w przedmiocie poddania się komisyjnym badaniom lekarskim przed Wojewódzką Komisją Lekarską [...] oraz polecenie poddania się procesowi postępowania sprawdzającego w związku z potrzebą wydania poświadczenia bezpieczeństwa, uprawniającego do dostępu do informacji niejawnych. Obowiązujące przepisy ustawy o Policji (art. 40) oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (art. 14 i 15) jednoznacznie według skarżącego wskazują, że działania takowe wynikają z istnienia stosunku zależności służbowej, stanowiącego w przypadku każdego policjanta stosunek administracyjnoprawny. Skarżący podporządkował się wydawanym mu poleceniom służbowym i wykonywał je. Nie spowodowało to jednak działania organu, skutkującego wypłatą uposażenia.

Ponadto skarżący podniósł, iż porównanie treści pism organu z dnia

[...] października 2011 r. i dnia [...] listopada 2011 r. z treścią pisma z dnia

[...] grudnia 2011 r. wskazuje, że początkowo organ warunkował podjęcie działań uprawomocnieniem się wyroku, a następnie zmienił stanowisko i począł uzależniać bieżące wypłacanie uposażenia uprzednim wykonaniem przez skarżącego szeregu poleceń. Strona zwraca jednak uwagę, że organ w treści ostatniego ze wskazanych pism bezprawnie utożsamia pojęcie "przywrócenia do służby" z pojęciem "dopuszczenia do wykonywania obowiązków służbowych". Pierwsze z nich posiada znaczenie administracyjnoprawne (wynika z art. 42 u.p.), drugie zaś dotyczy sytuacji policjantów pełniących służbę, którzy z powodów obiektywnych (braku odbytych badań profilaktycznych, skierowania na badania komisyjne przed WKL MSW, poważnych zaburzeń psychicznych, zachowań suicydalnych, stanu pod wpływem alkoholu, itp.) nie powinni wykonywać w danej chwili lub czasie obowiązków służbowych, albowiem mogłoby to spowodować im samym lub innym osobom szkodę, co w żadnym wypadku nie oznacza i nie wiąże się z zaprzestaniem w związku z tym wypłacania im uposażenia. W związku z tym, skarżący podniósł zarzut nie traktowania go na równi z innymi policjantami, którym wypłacane jest na bieżąco uposażenie w czasie, kiedy nie są "dopuszczani do wykonywania obowiązków służbowych", poddawani na polecenie Komendanta badaniom profilaktycznym albo komisyjnym przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSW, względnie czynnościom w ramach postępowania sprawdzającego, o którym mowa w przepisach ustawy o ochronie informacji niejawnych. Takie działanie organu wskazuje według skarżącego na naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zabraniającego dyskryminowania kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny.

Strona zauważyła również, że wobec konsekwentnego uchylania się organu od wypłaty uposażenia, prawdopodobnie nie są odprowadzane również składki ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego, co wiąże się z brakiem prawa do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Ponadto, wobec niepewności istnienia stosunku służbowego z organem Policji, skarżący podniósł, iż nie jest jasne czy, zgodnie z brzmieniem art. 67 ust. 2 ustawy zasadniczej, przysługuje mu w chwili obecnej prawo do zabezpieczenia społecznego jako osobie pozostającej bez pracy.

W związku z powyższym, wobec uprawomocnienia się dnia [...] października 2011 r. wyroku posiadającego znaczenie w omawianej sytuacji, skarżący wniósł jak na wstępie.

Komendant Wojewódzki Policji w B., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie.

Jak podniósł organ, w dniu [...] listopada 2011 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wraz z aktami, przekazany został przez Komendę Główną Policji do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. Komendant Wojewódzki Policji w B. bez zbędnej zwłoki, w dniu [...] grudnia 2011 r., wezwał skarżącego do stawienia się przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSWiA w B. w celu określenia stanu zdrowia oraz fizycznej i psychicznej zdolności do służby (możliwości dopuszczenia do wykonywania obowiązków służbowych).

Jednocześnie skierowano do strony skarżącej pismo od Naczelnika Wydziału do spraw Ochrony Informacji Niejawnych KWP w B., w celu ustalenia czy strona posiada ważne poświadczenie bezpieczeństwa, umożliwiające pełnienie służby w Policji.

Powyższe spowodowane było koniecznością sprawdzenia przed mianowaniem, czy nie zaistniały okoliczności powodujące niemożność pełnienia służby.

Strona w tym czasie, dnia [...] listopada 2011 r., wezwała Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. do zaniechania bezczynności, a co się z tym wiąże, do wypłaty stosownego uposażenia. Strona w dniu [...] grudnia 2011 r. otrzymała odpowiedź od Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.

Wobec uznania odpowiedzi organu za niesatysfakcjonującą, skarżący w dniu [...] grudnia 2011 r. wezwał Komendanta Głównego Policji do zaniechania bezczynności.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. Komenda Główna Policji ustosunkowała się do wezwania skarżącego z dnia [...] grudnia 2011 r., odmawiając zasadności podniesionych przez stronę zarzutów.

Uznając pismo strony z dnia [...] grudnia 2011 r. za zażalenie, a pismo organu

z dnia [...] stycznia 2012 r. za rozstrzygniecie tegoż zażalenia, organ wskazał, że złożona w dniu [...] marca 2012 r. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego winna zostać odrzucona, jako wniesiona z przekroczeniem

30-dniowego terminu (art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a.). Nadmieniono, że strona pismo z dnia [...] stycznia 2012 r. odebrała w dniu [...] stycznia 2012 r.

Ponadto, właściwym sądem do rozpatrzenia tejże skargi zdaniem organu byłby Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.

Organ wskazał również, że treści art. 99 ust. 1 ustawy o Policji nie można rozumieć w ten sposób, że sam fakt mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe powoduje obowiązek wypłaty uposażenia w oderwaniu od wykonywania przez niego powierzonych mu zadań, czy obowiązków albo w oderwaniu od gotowości do podejmowania służby. W oparciu o przytoczone w odpowiedzi na skargę przykłady orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ wywiódł, że prawo do uposażenia powinno się wiązać z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi tu o gotowość rozumianą nie tylko jako subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza Policji (por. wyroki NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. I OSK 1258/07, z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. I OSK 583/08, z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. I OSK 926/09; wyrok WSA w Kielcach z 7 lipca 2011 r., sygn. II SA/Ke 270/11).

Zgodnie natomiast z przytoczoną przez organ treścią wyroku NSA z 7 lipca 2010 r., sygn. I OSK 158/10 cyt: Otrzymywanie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez policjanta jest ściśle związane z pełnieniem przez niego służby.

O pełnieniu służby można mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki takie faktycznie wykonuje. Nie ma przy tym znaczenia jego subiektywne poczucie gotowości do pełnienia służby. Należy zatem podnieść, że uchylenie przez Sąd rozkazów personalnych o zwolnieniu ze służby nie oznacza, iż wraz z reaktywowaniem stosunku służbowego z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, reaktywuje się prawo funkcjonariusza do uposażenia. Samo bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby, a prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1) i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3). Jednocześnie prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza.

Organ podniósł, że strona skarżąca winna wykonać ciążące na niej obowiązki i stawić się na stosowne badania oraz uzyskać ważne poświadczenie bezpieczeństwa. Termin realizacji tych obowiązków ma wpływ na rzeczywiste podjęcie czynności służbowych, od których uzależniona jest wypłata uposażenia. Bez ustalenia tych okoliczności strona nie może wykonywać faktycznych czynności służbowych.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, w ocenie organu nie doszło do naruszeń przepisów, o których mowa w skardze, co uzasadnia jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie ocenie Sądu podlega skarga na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., z dnia [...] sierpnia 2011r., sygn. akt [...], na mocy którego uchylony został rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] oraz rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] o zwolnieniu st. sierż. P. W. ze służby w Policji z dniem [...] września 2010 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji w B., wydali zaskarżone rozkazy personalne, nie czekając na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku Komitetu Obrony Policjantów o dopuszczenie do postępowania dotyczącego zwolnienia P. W. ze służby w Policji. Tym samym, organy orzekające w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby naruszyły prawa skarżącego, poprzez pozbawienie w postępowaniu dotyczącym jego osoby ewentualnego udziału organizacji społecznej na prawach strony, tj. Komitetu Obrony Policjantów. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania, bowiem celem tego Stowarzyszenia, co wynika z jego regulaminu, jest udzielanie wszechstronnej pomocy i informacji prawnej policjantom, wobec których wszczęto postępowania dyscyplinarne lub naruszono ich dobra prawem chronione oraz wspieranie wszelkich działań i inicjatyw, prowadzących do usuwania zjawisk naruszania konstytucyjnych praw obywatelskich policjantów przez ich przełożonych. Cel ten realizowany jest między innymi właśnie poprzez uczestniczenie na prawach strony w postępowaniach administracyjnych przed organami Policji w sprawach policjantów oraz osób zwolnionych ze służby w Policji oraz uczestniczenie na prawach strony we wszelkich postępowaniach administracyjnych, gdzie stroną jest policjant, osoba zwolniona ze służby w Policji lub osoba zatrudniona w Policji (§ 6 ust. 1 lit. "f" i "g" regulaminu Stowarzyszenia). Stąd też, zdaniem Sądu, ewentualny udział Komitetu Obrony Policjantów w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby P. W., uzasadniony celami statutowymi tego Stowarzyszenia, mógł mieć, jak już wyżej wspomniano, istotny wpływ na jego wynik. Sąd stwierdzając uchybienie dotyczące pozbawienia Komitetu Obrony Policjantów prawa do ewentualnego udziału w postępowaniu, uznał za zasadne uchylenie obu wydanych w sprawie rozkazów personalnych. W końcowej części uzasadnienia dodał, że ze względu na rodzaj wskazanych uchybień, merytoryczna kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego jest przedwczesna, dlatego Sąd nie odnosił się do pozostałych zarzutów skargi.

W związku z powyższym wyrokiem należy uznać, że w wyniku uwzględnienia skargi sprawa powróciła do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B..

Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 j.t.)- zwanej dalej: p.p.s.a do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

W skardze o wymierzenie grzywny skarżący kwestionuje działalność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., a więc organu mającego siedzibę na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Oznacza to, że Sąd ten jest właściwy do rozpoznania wniesionej skargi.

Należy uznać, że skarga jest dopuszczalna.

Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Skarżący zarzuca organowi bezczynność po wyroku uchylającym rozkazy personalne. Skarga została poprzedzona wezwaniem do zaniechania bezczynności, zawartym w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r., którego treść w ocenie Sądu daje podstawy do uznania go za wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W skardze ponadto skarżący zażądał nałożenia na organ kary pieniężnej, którą należy potraktować jako żądanie wymierzenia organowi grzywny.

Skarga zatem jest dopuszczalna, gdyż spełnia wszystkie ustawowe wymogi formalne.

Wniesienie skargi w trybie art. 154 p.p.s.a. nie jest ograniczone w czasie. Dlatego stanowisko organu zawarte w udzielonej odpowiedzi na skargę z uwagi na wniesienie jej po terminie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa nie ogranicza wniesienia skargi żadnym terminem. Należy w związku z tym przyjąć, że może to nastąpić w każdym czasie, nie później jednak niż do wykonania wyroku albo wydania aktu lub podjęcia czynności. Za taką interpretacją przemawia a contrario treść art. 154 § 3 p.p.s.a.

Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie z uwagi na rodzaj orzeczenia zawartego w wyroku, którego wykonania domaga się skarżący (wyrok kasatoryjny) nie został określony termin do wydania aktu lub podjęcia czynności, w sprawie mają zastosowanie terminy ustawowe do załatwienia sprawy (bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych - w ciągu dwóch miesięcy). Termin ustawowy należy liczyć od dnia doręczenia akt organowi (art.286 § 2 p.p.s.a.).

Akta w przedmiotowej sprawie zostały doręczone wraz z odpisem prawomocnego wyroku Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B. w dniu [...] stycznia 2012 r., za pismem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] (karta akt administracyjnych – [...]).

Od dnia [...] stycznia 2012 r. rozpoczął bieg termin ustawowy do załatwienia sprawy.

Zgodnie z art. 35 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Po doręczeniu skarżonemu organowi akt sprawy z odpisem prawomocnego wyroku, którego wykonania domaga się skarżący, Komendant Wojewódzki Policji w B. przeprowadził szereg czynności. Organ mianowicie jeszcze przed przekazaniem odpisu prawomocnego wyroku zobowiązał skarżącego do pobrania karty obiegowej z uwagi na decyzję o skierowaniu go do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w B. w celu określenia stanu zdrowia oraz fizycznej i psychicznej zdolności do służby w Policji (pismo i karta skierowania z dnia [...] grudnia 2011 r. k- [...] akt administracyjnych). Podjęto również działania w celu ustalenia ważności poświadczenia bezpieczeństwa. W dniu [...] stycznia 2012 r. wpłynęło do organu orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. o zdolności do służby w Policji.

Następnie wezwaniem z dnia [...] stycznia 2012 r. (k- [...] akt administracyjnych) organ wezwał nadkom. R. O. do usunięcia braków w "Żądaniu dot. Dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym" w zakresie dopuszczenia Komitetu Obrony Policjantów stowarzyszenia zwykłego do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Powyższe wezwanie zostało odebrane w dniu [...] lutego 2012 r. W dniu [...] lutego 2012 r. Komitet Obrony Policjantów Stowarzyszenie Zwykłe uzupełnił braki. Dalej postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy dopuścił powyższy Komitet do udziału na prawach strony w przedmiotowej sprawie. Postanowienie w tym przedmiocie zostało doręczone stronie w dniu [...] marca 2012 r. Następnie Rozkazem Personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2012 Nr [...] skarżący został przywrócony do służby w Policji z dniem [...] października 2011 r.

W ocenie Sądu powyżej opisany przebieg sprawy i czynności podejmowane przez organ po wyroku WSA w W. świadczą o jej zawiłości. Istniały w związku z powyższym podstawy do zakończenia sprawy najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia przekazania organowi akt sprawy. Sąd nie potwierdza bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w związku z wyrokiem WSA w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., sygn. [...].

Organ w terminie dwóch miesięcy od momentu otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wydał decyzję, tj. rozkaz personalny o przywróceniu skarżącego do służby.

Nie podlega natomiast w ramach skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi w związku z niewykonaniem wyroku ocena merytoryczna wydanego rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] i jego wykonalność przez skarżony organ.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalono skargę.