Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 456/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia 15 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. skargę oddala; II. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz K. W. – kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu J. K. kwotę 240 ( dwieście czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2019 r. ([...]), na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm.) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego J. K., z lokalu nr [...] przy ul. G w K.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 6 lutego 2018 r. J. K. wystąpił z wnioskiem wymeldowanie z pobytu stałego J. K. z lokalu przy ul. G w K uzasadniając, że ww. osoba nie mieszka pod powyższym adresem. Wskazał, że jego brat J. K. w 2008 r. wyprowadził się w sposób trwały i dobrowolny z tego lokalu, zabierając wszystkie swoje rzeczy osobiste. Dodał, że Ww. od czasu wyprowadzki nigdy więcej nie przyjechał do miejsca stałego zameldowania a on nie zna obecnego adresu zamieszkania.

Organ wskazał nadto, że przesłuchani w charakterze świadków lokatorzy budynku przy ul. G w K zeznali, że J. K. od co najmniej 10 lat nie mieszka w lokalu nr [...] powyższej nieruchomości i od tego czasu nie jest widywany w miejscu stałego zameldowania. Oświadczyli ponadto, że Ww. prawdopodobnie wyjechał do Kanady, ale nie znają jego faktycznego miejsca pobytu.

Wobec braku możliwości ustalenia faktycznego miejsca pobytu J. K. organ na zasadzie art. 34 § 1 kpa, w dniu 25 czerwca 2018 r. wystąpił do Sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla ww. osoby. Na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich (sygn. akt [...]) z dnia 17 września 2018 r. K. W. został ustanowiony przedstawicielem dla nieobecnego J. K. celem zapewnienia właściwej reprezentacji w postępowaniu. Po zapoznaniu się z aktami sprawy K. W. nie przedstawił w swoim pisemnym stanowisku z dnia 5 listopada 2018 r. oraz z dnia 28 grudnia 2018 r. informacji o podjętych przez siebie działaniach mających na celu ustalenie faktycznego miejsca stałego pobytu J. K.

Wobec powyższego organ meldunkowy zebrany materiał dowodowy uznał za wystarczający do wydania decyzji, odstępując tym samym od prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego i podjął decyzję na podstawie dotychczas poczynionych ustaleń. Złożone zeznania zostały uznane przez organ za wiarygodne. Z ich treści jednoznacznie wynika, że osoba wskazana we wniosku wyprowadziła się wiele lat temu z miejsca stałego zameldowania i skoncentrowała swoje życie osobiste poza miejscem stałego zameldowania.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejsce pobytu stałego dla danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, przyjmuje i nadaje korespondencję. W przypadku J. K. taka sytuacja nie zachodzi. Wobec powyższego przyjęto, że J. K. opuszczając lokal przy ul. G w K podjął świadomą i przemyślaną decyzję o rezygnacji z dalszego zamieszkiwania pod powyższym adresem, a tym samym o utracie zameldowania w dotychczasowym miejscu pobytu stałego.

Nie bez znaczenia jest również fakt, że dla J. K. został ustanowiony przez Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny i Nieletnich przedstawiciel. Skoro powyższy Sąd po zapoznaniu się z treścią akt przedmiotowej sprawy meldunkowej uznał, że J. K. jest osobą nieobecną, nieznaną z miejsca pobytu i ustanowił na tę okoliczność przedstawiciela, to tym samym nie można uznać, że ww. mieszka w rzeczonym lokalu.

Opuszczenie lokalu z jednoczesnym brakiem jakichkolwiek informacji i miejscu faktycznego przebywania uznać należy za dobrowolne opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez wymeldowania. Okres, w ciągu którego organ meldunkowy nie mógł ustalić, pod jakim adresem faktycznie przebywa J. K. oraz fakt niezgłoszenia czasowej nieobecności w miejscu stałego zameldowania przez ww. osobę należy uznać za w pełni wystarczający do przyjęcia, iż opuszczenie omawianego budynku ma także charakter trwały.

Organ wyjaśnił, że w toku postępowania wyjaśniającego badano fakt zamieszkiwania osoby w lokalu oraz okoliczności związane z opuszczeniem lokalu. W konsekwencji przyjęto, że J. K. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności.

Zaznaczono, że na opuszczającym miejsce pobytu stałego lub czasowego ciąży obowiązek wymeldowania się zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy. Obowiązek wymeldowania się nie jest uzależniony od żadnych innych warunków i powstaje z chwilą opuszczenia lokalu. Utrzymywanie zameldowania osoby na pobyt stały w lokalu, w którym faktycznie osoba ta nie przebywa byłoby równoznaczne z utrzymaniem fikcji meldunkowej, na co przepisy z zakresu ewidencji ludności nie zezwalają. Przepisy te mają wyłącznie charakter porządkowy - rejestrują faktyczny pobyt osoby pod określonym adresem. Zameldowanie jest czynnością materialne -techniczną, która ma zapewnić zgodność ewidencji ludności ze stanem faktycznym.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył kurator dla nieobecnego K. W.

Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa w. zw. z art. 107 § 3 kpa - poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że w niniejszej sprawie udowodniono, że J. K. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania;

- art. 35 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez ich błędne zastosowanie, wobec faktu, że J. K. nie opuścił miejsca pobytu stałego , co oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art., 35 w zw. z art. 25ust. 1 ww. ustawy.

Decyzją z dnia 15 marca 2019 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm.) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Prowadząc czynności wyjaśniające w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy meldunkowej J. K. wystąpił do Narodowego Funduszu Zdrowia Oddziału Wojewódzkiego, Urzędu Skarbowego oraz do Grodzkiego Urzędu Pracy z prośbą o udzielenie, w oparciu o posiadane rejestry, informacji dotyczącej aktualnego adresu zamieszkania lub wskazanego przez wymienionego adresu do korespondencji, lecz z odpowiedzi, które organ gminy w K otrzymał z powyższych instytucji wynikało, że miejsce faktycznego pobytu J. K. pozostaje nieznane.

Ponieważ z treści informacji zawartych w zeznaniach powołanego świadka - K. M. wynikało, że J. K. mógł wyjechać do Kanady - organ pierwszej instancji zwrócił się do Konsulatu Generalnego RP w Vancouver oraz Konsulatu Generalnego w Toronto o stosowne informacje w tej materii. Z uzyskanych odpowiedzi wynikało, iż w rejestrach konsularnych J. K. nie figuruje. Informacja, którą organ meldunkowy otrzymał z Ministerstwa Sprawiedliwości wskazywała, że J. K. nie figuruje w kartotece Krajowego Rejestru Karnego.

Niezamieszkanie J. K. w miejscu stałego pobytu potwierdził dowód z zeznań osób zamieszkujących w budynku położonym przy ul. G w K, które organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie powołał na świadków, K. F. - sąsiadki (k: 34 akt sprawy), D. W. - sąsiada (k: 33 akt sprawy), oraz K. M. - byłej mieszkanki a obecnej codziennej bywalczyni w przedmiotowym budynku (k: 35 akt sprawy).

W oparciu o powyższe ustalenia organ meldunkowy stwierdził, że J. K. faktycznie opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego i w nim nie mieszka, natomiast miejsce jego obecnego przebywania nie jest znane.

W zaistniałej sytuacji, celem ochrony praw J. K. organ gminy w K wystąpił w trybie przepisów art. 34 § 1 kpa do Sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej a Sąd Rejonowy III Wydział Rodzinny i Nieletnich ustanowił dla nieobecnego J. K. kuratora w osobie aplikanta adwokackiego pana K. W., w celu reprezentowania praw pana J. K. w postępowaniu administracyjnym.

Oceniając całokształt materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego Wojewoda uznał, że w rozpatrywanej sprawie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności, bowiem aktualnie opuszczenie nabrało charakteru dobrowolnego i jest trwałe.

Zdaniem Wojewody, kilkunastoletnie niezamieszkiwanie J. K. w lokalu przy ul. G w K oraz prawdopodobny pobyt wymienionego poza granicami kraju i skoncentrowanie tam swego centrum życiowego pozwala również na uznanie, że opuszczenie lokalu przy ul. G w K przez J. K. było dobrowolne i trwałe (powyższe stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych).

O pobycie pana J. K. poza granicami kraju może świadczyć fakt, iż wymieniony nie posiada aktualnego dowodu osobistego (posiadany przez pan J. K. dokument utracił swą ważność 1 marca 2011 roku). Okoliczność tę - jak ustalił organ odwoławczy - potwierdzają zapisy w prowadzonych rejestrach państwowych. Brak aktualnego dowodu osobistego jest kolejną okolicznością, która wskazuje na to, że J. K. nie mieszka w Polsce. Dla realizacji celów osobistych posiadanie tego dokumentu jest bowiem niezbędne.

Przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymaga dla zaistnienia przesłanek wymeldowania jedynie opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania. Jeżeli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Celem decyzji w sprawie o wymeldowanie jest bowiem doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu strony postępowania z miejscem rejestracji, ma więc charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania.

W świetle powyższego, mając na uwadze, że przedmiotem niniejszego postępowania było wyłącznie ustalenie opuszczenia lokalu jako jedynej przesłanki warunkującej wymeldowanie w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności, którą to przesłankę organ pierwszej instancji w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy ustalił prawidłowo, Wojewoda nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy spełniał wymogi stawiane w art. 7 kpa, tzn. uwzględniał obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych środków służących wyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności i służących załatwieniu sprawy.

Opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych wskazał organ, że za miejsce stałego pobytu uznaje się taki lokal, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych. Pozostawienie w lokalu rzeczy osobistych będących własnością osoby objętej wnioskiem o wymeldowanie, również nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym miejscu, jeżeli nie wiąże się z faktycznym trwałym przebywaniem właściciela tych rzeczy w miejscu stałego zameldowania.

W przypadku J. K. takie przesłanki nie zachodzą, trudno zatem go uznać za stałego mieszkańca lokalu przy ul. G w K, także mając na uwadze okoliczność kilkunastoletniego nieprzebywania w przedmiotowym lokalu.

Na powyższą decyzję kurator dla nieobecnego J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając :

- naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy - a to art. 138 §1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 §1 kpa w zw. z art. 80 kpa oraz w zw. z art. 107 § 3 kpa - poprzez nieprawidłowe utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. - w wyniku błędnie przeprowadzonej oceny zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego - i arbitralne uznanie, że w niniejszej sprawie udowodniono, że J. K. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, podczas gdy przeprowadzone w przedmiotowej sprawie dowody nie pozwalają stwierdzić, że J. K. opuścił miejsce stałego zameldowania. Nie pozwala tego stwierdzić zwłaszcza okoliczność, że sąsiedzi obecnie nie widują J. K.;

- naruszenie przepisów prawa materialnego - a to art. 35 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2018, poz. 1382 ) - poprzez ich błędne zastosowanie - wobec faktu, iż w niniejszej sprawie J. K. nie opuścił miejsca pobytu stałego, co oznacza, iż nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 35 ew. lud. w zw. z art. 25 ust. 1 ew. lud.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017, poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 przywołanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019. 2325), dalej ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z powyższych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 ppsa), skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 ppsa.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. 2018.1382 ze zm.), dalej ustawa. Zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika, że jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca takiego pobytu, bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła ona uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym prawidłowe stosowanie art. 35 ustawy wymaga, by przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego, zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, że osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały, bądź też opuszczenie lokalu wynika z czynności właściwego organu mających oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania na podstawie powołanego art. 35 ustawy, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Przy czym rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia lub też, jak w niniejszej sprawie, poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyrażą wolę danej osoby, polegające między innymi na zerwaniu wszelkich więzi z dotychczasowym lokalem i koncentracją swojego centrum życiowego w innym miejscu (por. wyrok WSA w Krakowie z 26.01.2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Kielcach z 21.12.2016 r., II SA/Ke 801/16; wyrok WSA w Białymstoku z 24.11.2016 r., II SA/Bk 233/16, wyrok WSA w Krakowie z 4.11.2016 r., III SA/Kr 348/16; wyrok WSA w Gdańsku z 27.10.2016 r., III SA/Gd 610/16; wyrok WSA we Wrocławiu z 31.05.2016 r., II SA/Wr 20/16, dostępne jak wszystkie pozostałe cyt. w niniejszym uzasadnieniu wyroki na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Podkreślenia również wymaga, że tożsamy pogląd wyrażany był w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.2006.139. 993 ze zm.), z której to ustawy zaczerpnięta została aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności (por. wyrok NSA z 23.04.2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z 7.12.2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok NSA z 18.12.2001 r., sygn. akt II SA/Ka 613/00).Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby, w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z 22.05.2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Ponadto, co istotne, z wyżej wskazanej definicji pobytu stałego wynika, że aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, konieczny jest fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wola stałego przebywania w tym miejscu, przy czym oba te elementy muszą występować łącznie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11.09.2015 r., II SA/Po 563/15).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym pozostaje fakt, iż skarżący co najmniej od 2008 r. w sposób nieprzerwany nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, nie posiada w nim żadnych swoich rzeczy osobistych ani innych przedmiotów stanowiących jego własność. Powyższe potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy zeznania świadków K. F. (k. 34akt adm.), D. W. (k. 33 akt adm.) i K. M. (k. 35 akt adm.).

Przypomnieć w tym miejscu należy, że postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie/zameldowanie ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowy, gdyż służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie ma wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczy uprawnień w zakresie ich przyznawania czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem, z uwagi na swój ewidencyjny charakter, jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu (por. wyrok WSA w Krakowie z 26.01.2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Poznaniu z 30.03.2017 r., IV SA/Po 1033/16; wyrok WSA w Kielcach z 12.04.2017 r., II SA/Ke 69/17).

Wbrew zarzutom skargi w rozpoznawanej sprawie nie naruszono przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy. Mając na uwadze fakt długotrwałego nieprzebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu a zatem także koncentrowanie swojego centrum życiowego w innym miejscu, organ administracji publicznej zasadnie uznał, że wystąpiły przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, uzasadniające wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego. Natomiast odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji, gdy skarżący od ok. 10 lat faktycznie nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność ewidencji ludności.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 213 pkt 1 ppsa w zw. z §1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1476) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).