Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 705/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 75 ust. 1 pkt 5,
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 czerwca 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty Powiatowego w S. z dnia 27 kwietnia 2015r. orzekającej o skierowaniu na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami A. L., posiadającej uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2015r. Starosta Sandomierski skierował A. L. na badania lekarskie, przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, powołując w podstawie prawnej art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2015r., poz. 155). W uzasadnieniu wskazał, że decyzję wydano w wyniku wniosku Prokuratury Rejonowej w Tarnobrzegu z dnia 17 marca 2015r. w przedmiocie skierowania A. L. na badania lekarskie. We wniosku tym wskazano, że Prokuratura Rejonowa w Tarnobrzegu prowadziła czynności sprawdzające, zmierzające do ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi przez stronę. W toku tego postępowania, na podstawie opinii biegłego lekarza psychiatry stwierdzono, że A. L. cierpi na zaburzenia psychotyczne podobne do schizofrenii z występującymi zaostrzeniami. Ponadto ustalono, że A. L. od 12 lat pozostaje w leczeniu psychiatrycznym z rozpoznaniem wystąpienia epizodu depresji ciężkiej mającej podłoże mieszane. Powołując się na bogate orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyjaśnił, iż wskazane we wniosku Prokuratora okoliczności przemawiają za skierowaniem A. L. na badania lekarskie.

Od tej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyła A. L. zarzucając rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, mimo braku spełnienia przesłanki uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia skarżącej. Wskazała na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa, poprzez wydanie decyzji w oparciu o niewyjaśniony stan faktyczny, z naruszeniem interesu obywatela i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego. Ponadto zarzuciła Staroście naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 kpa, poprzez dowolną ocenę dowodów, zamiast swobodnej oceny dowodów, w oparciu o opinię psychiatryczną, wydaną na podstawie jednego badania psychiatrycznego. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazała, że opinia biegłego lekarza z zakresu psychiatrii, sporządzona na podstawie jednorazowego badania psychiatrycznego jest niewystarczającym argumentem do przyjęcia oceny, że w stosunku do niej zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, mogące stanowić podstawę skierowania na badania lekarskie. Dodała, że po wypadku komunikacyjnym była w szoku psychicznym wywołanym zaistniałą sytuacją oraz jej skutkami, czego organ w ogóle nie uwzględnił.

Dokonując na podstawie art. 138 k.p.a. prawnej i merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż nie narusza ona obowiązującego prawa.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega, z zastrzeżeniem ust. 4, osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Zgodnie zaś z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Stosownie do art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b).

W odróżnieniu od sytuacji opisanych np. w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy - kiedy to organ kieruje na badania osobę, która kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu - uprawnienie starosty do skierowania na badania osoby, której stan zdrowia nasuwa uzasadnione zastrzeżenia, nie wymaga aby osoba ta dopuściła się któregokolwiek z ww. wykroczeń bądź przestępstw. W rezultacie przysługuje ono niezależne od jakichkolwiek innych okoliczności - za wyjątkiem powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, opartych na wiarygodnych źródłach. Uprawnienie to należy do szeroko pojętej profilaktyki w zakresie bezpieczeństwa na drogach, a celem przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy jest spowodowanie, by osoba, w stosunku do której zaistniały określone wątpliwości, została przebadana przez uprawnionego lekarza zanim wydarzy się coś co ją, jak też innych użytkowników drogi narazi na utratę zdrowia bądź życia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12.06.2013r. o sygn. akt II SA/G1 77/13, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia - w myśl cyt. wyżej przepisów - jest więc dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia, co do jego stanu zdrowia. Nie wystarczą wątpliwości, że kierujący może być w takim stanie, że nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie sprawności kierującego pojazdem. Zastrzeżenia, co do stanu zdrowia, musi stwierdzić organ wydający decyzję o skierowaniu na badania na podstawie konkretnych dowodów.

W rozpatrywanej sprawie Starosta Sandomierski stwierdził, iż w stosunku do A. L. występują uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, mogące stanowić przeciwwskazania co do jej dalszego udziału w ruchu drogowym w charakterze kierującego.

W ocenie organu, z materiału dowodowego rozpoznawanej sprawy wynika, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji był wniosek Prokuratura Rejonowego Prokuratury Rejonowej w Tarnobrzegu, który wyjaśnił, iż prowadził postępowanie przygotowawcze (1 Ds. 801/14) w sprawie o przestępstwo z art. 177 § 1 KK. W toku postępowania A. L. poddano badaniu przez biegłego psychiatrę, który w swojej opinii z dnia 10 listopada 2014r. stwierdził u badanej występowanie zaburzeń psychotycznych podobnych do schizofrenii z występującymi zaostrzeniami. Mając to na uwadze, Starosta Sandomierski uznał, iż wobec A. L. zaistniało uzasadnione podejrzenie, co do stanu jej zdrowia mogące mieć wpływ na kierowanie pojazdami mechanicznymi.

W takiej sytuacji - skoro odwołująca posiada prawo jazdy - prawidłowo wskazano na konieczność przeprowadzenia badania lekarskiego przez osobę, która może jednoznacznie stwierdzić, czy w tym konkretnym przypadku takie schorzenie może stanowić przeciwwskazanie do kierowania przez niego pojazdami.

Organ zauważył, że rozpoznanie zawarte w opinii psychiatrycznej samo w sobie wskazuje na istnienie wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, a w konsekwencji na zasadność skierowania na badania lekarskie (por. wyrok NSA w wyroku z dnia 4.09.2012r. o sygn. akt I OSK 1129/11 wyrok WSA w Kielcach z dnia 05.12.2013r., sygn. akt II SA/Ke 905/13).

Jednocześnie Kolegium w pełni zgodziło się z zastrzeżeniami co do stanu zdrowia uczestnika podniesionymi przez Prokuratora, uznając je za istotne - skoro dotyczą stanu psychicznego kierowcy, stwierdzonego ww. opinią sporządzoną przez biegłego psychiatrę. Podkreśliło, że stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Od dyspozycji psychofizycznej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Zagrożenie dla ruchu może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi lub umysłowymi, a nawet cechami charakteru dyskwalifikującymi go jako kierowcę. Ważną rzeczą zatem staje się problem nie tylko niedopuszczenia do udziału w ruchu w charakterze kierujących osób nie mających wymaganego stanu zdrowia, ale także eliminowanie z ruchu tych, którzy utracili warunki zdrowotne po uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów lub u których przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów nie zostały ujawnione w toku badania przed wydaniem prawa jazdy. Temu celowi służą badania lekarskie, którym poddawani są kierowcy. Z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Bez znaczenia natomiast jest, czy pojawiające się na tym tle dysfunkcje mają postać jednostki chorobowej, czy też cechy nieprawidłowej osobowości. Każda trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym. Dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (tak w wyroku NSA w Warszawie z dnia 06.11.2009r. sygn. akt I OSK 126/09).

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że jednokrotne badanie lekarza psychiatry nie mogą stanowić podstawy do skierowania na badania lekarskie organ odwoławczy uznał, że są one bezzasadne. Przedłożona do wniosku Prokuratora opinia psychologiczna o stanie zdrowia odwołującej, stanowiła wiarygodną podstawę do tego, aby wzbudzić zastrzeżenia organu co do stanu zdrowia odwołującej oraz dalszego jej uczestnictwa w ruchu drogowym w charakterze kierującego pojazdem. Stan psychofizyczny osoby kierującej pojazdem jest istotnym elementem ogólnej kondycji zdrowotnej danej osoby, mogący rzutować na zdolność uczestniczenia w ruchu drogowym w charakterze kierowcy pojazdu. Jest faktem powszechnie znanym okoliczność, iż uczestniczenie w ruchu drogowym w takim charakterze wymaga wzmożonej koncentracji, umiejętności szybkiego radzenia sobie z sytuacjami stresowymi jakie mogą pojawić się na drodze, nadto wymaga zdolności szybkiej i prawidłowej oceny zmieniających się sytuacji w mchu drogowym. Powyższe wymogi stawiane osobom kierującym pojazdami, mają służyć nie tylko konkretnemu kierowcy, ale mają również zapewnić bezpieczeństwo wszystkim użytkownikom dróg. Dlatego, w ocenie Kolegium, analiza akt sprawy nie dała podstaw do stwierdzenia, że wydając decyzję o skierowaniu A. L. na badania lekarskie, organ I instancji przekroczył granice uznania administracyjnego. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że decyzja kierująca na badania lekarskie nie oznacza cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ma na celu jedynie skontrolowanie stanu zdrowia kierowcy, w sytuacji, gdy pojawiły się uzasadnione wątpliwości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 11 czerwca 2015r. wniosła A. L., zarzucając:

naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a poprzez wydanie decyzji w oparciu o niewyjaśniony stan faktyczny z naruszeniem interesu obywatela i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego.

2. art. 80 k.p.a poprzez dowolną ocenę dowodów zamiast swobodnej oceny dowodów w oparciu o opinię psychiatryczną wydaną na podstawie jednego badania psychiatrycznego

naruszenie przepisów prawa materialnego

1. art. 90 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 5 maja 2011r o kierujących pojazdami poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej decyzję o skierowaniu na badanie, mimo braku spełnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie, co do zdrowia skarżącej

błędy w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie, że zachodzą przesłanki do przebadania skarżącej w sytuacji gdzie brak takich przesłanek.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji I Instancji w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do chwili prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dotyczący jej stanu zdrowia, tj. powołana w decyzji opinia biegłego lekarza z zakresu psychiatrii sporządzona na podstawie jednorazowego badania psychiatrycznego jest niewystarczającym argumentem do przyjęcia oceny, że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, mogące stanowić podstawę skierowania na badania lekarskie. Brak jest podstaw do twierdzenia, że skarżąca nie jest zdolna do prowadzenia pojazdów w związku z choroba, jaką jej się zarzuca. Po wypadku komunikacyjnym była w szoku psychicznym wywołanym zaistniałą sytuacją oraz jej skutkami. W związku z tym opinia biegłego psychiatry wydana w dniu 10 listopada 2014r. jest niewystarczającą przesłanką do wnioskowania o skierowaniu na badania, biorąc pod uwagę okoliczności w jakich skarżąca się znajdowała. Wydając kwestionowaną decyzję organ okoliczności tej w ogóle nie uwzględnił.

W ocenie skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach naruszyło art. 80 k.p.a poprzez naruszenie zarówno zasad logicznego rozumowania, jak i zasad doświadczenia życiowego, a także innych źródeł wiedzy poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci jednego badania psychiatrycznego, która to ocena jest zbyt dowolna i wykracza poza zakres granic swobodnej decyzji dowodów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach naruszyło również zasady określone w art. 7 i 77 § 1 k.p.a poprzez wydanie decyzji w oparciu stan faktyczny ustalony błędnie, naruszając zasadę interesu indywidualnego obywatela. Mając na uwadze fakt, iż wykonanie decyzji ostatecznej prowadziłoby do sytuacji, iż nie można by było odwrócić jej negatywnych skutków uzasadniony jest wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji do chwili prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie dokonuje ocena pod względem słuszności i celowości.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium, utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Powiatowego w S. z dnia 27 kwietnia 2015r. o skierowaniu A. L. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2015.155 j.t.), dalej ustawa, zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.

Treść powołanych wyżej regulacji nie wskazuje precyzyjnie, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Mowa w nich jedynie o tym, że muszą być one "uzasadnione" i "poważne" oraz, że informacja o nich musi być wiarygodna. Są to zatem stwierdzenia dość ogólne, pozostawiające właściwemu organowi orzekającemu możliwość dokonania oceny, czy w konkretnym wypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "uzasadnione zastrzeżenia" należy interpretować zgodnie z celem ustawy, którym jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jedną z istotnych przesłanek bezpieczeństwa ruchu jest stan zdrowia kierowcy. Od dyspozycji zdrowotnej kierowcy w dużym stopniu zależy bowiem bezpieczeństwo ruchu, a niedomagania kierowcy w tym zakresie są czynnikiem wpływającym na zagrożenie jego bezpieczeństwo, jak i innych użytkowników dróg.

Podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić konkretne i uzasadnione okoliczności świadczące o pogarszającym się stanie zdrowia strony. Zachowanie świadczy o możliwości obniżenia sprawności psychofizycznej kierowcy, o ile bezpośrednio wskazuje na objawy chorobowe, upośledzenia, zaburzenia psychiczne czy osobowe – a więc zagrożenia medyczne, psychiczne lub osobowe (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17.01.2013r. o sygn. akt II SA/Sz 1195/12, LEX nr 1274652). Ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu (wyrok NSA z dnia 15 maja 2014r., sygn. akt I OSK 2729/12).

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ czuwał nie tylko nad tym, by uprawnienia do kierowania pojazdami otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. W tym celu ustawodawca dał organom możliwość kierowania kierowców na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania stwierdzić trzeba, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne.

W sprawie niniejszej informację o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącej organ I instancji powziął na podstawie wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnobrzegu z dnia 17 marca 2015r., z którego wynika w postępowaniu przygotowawczym (znak Pa 28/15) poddano A. L. badaniu przez biegłego psychiatrę, który stwierdził w swej opinii z dnia 10 listopada 2014r. występowanie u A. L. zaburzeń psychotycznych podobnych do schizofrenii z występującymi zaostrzeniami. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tarnobrzegu uznał, że powołane okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do kierowania pojazdami – gdyż weryfikacja predyspozycji zdrowotnych kierowcy ma na celu ochronę społeczeństwa przed potencjalnie niebezpiecznymi użytkownikami dróg. A. L. posiada prawo jazdy kat. B nr [...] , wydane dnia 11 stycznia 2008r. przez Starostę S.

W ocenie Sądu, powyższa informacja – pochodząca od Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnobrzegu, oparta na opinii psychiatrycznej – stanowi informację wiarygodną. Z całą pewnością zawiadomienie pochodzące od takiego organu może i powinno stanowić podstawę do wydania decyzji w przedmiocie skierowania skarżącej na badania lekarskie.

Wskazać przy tym trzeba, że skierowanie na badania lekarskie może nastąpić wówczas, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało uprawnionym do tego lekarzom, którzy przeprowadzą w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy stosowne badania i ocenią, czy skarżąca jest zdolna do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że istniała podstawa do wydania decyzji w przedmiocie skierowania A. L. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Stanowisko swoje organy uzasadniły bardzo dokładnie i Sąd w pełni je podziela. Podkreślić należy, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, a zatem, że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem badań jest bowiem jedynie weryfikacja powziętych przez organ wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 27.10.2014r. o sygn. akt I OSK 584/13, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14.05.2014r. o sygn. akt II SA/Rz 285/14, dostępne w CBOSA).

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.