Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 335/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-07-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 lipca 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II - Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. i P. L. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi A. i P. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia żądania uzupełnienia postanowienia postanawia odmówić skarżącym przyznania prawa pomocy. lf


UZASADNIENIE

II SA/Łd 335/13

Uzasadnienie

A. i P. L. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie ich od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, w sprawie z ich skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia żądania uzupełnienia postanowienia.

Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe gospodarstwo domowe z dwiema niepełnoletnimi, uczącymi się córkami. Skarżący jest obecnie jedynym żywicielem rodziny, otrzymuje 700 zł zasiłku chorobowego z ZUS. Skarżąca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 1,26 ha oraz zajmuje się córkami. Jedynym majątkiem skarżących, oprócz gospodarstwa rolnego, jest dom o powierzchni 200 m². Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podali, że z uwagi na brak dochodów P.L. wyjechał za granicę w poszukiwaniu pracy.

Z uwagi na fakt, że oświadczenie skarżących okazało się niewystarczające do oceny ich rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, zarządzeniem referendarza sądowego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 czerwca 2013 r. skarżący zostali wezwani do złożenia:

- odpisów zeznań rocznych o wysokości dochodów osiągniętych przez skarżących w 2011 r. i w 2012 r.,

- wyciągów i wykazów z posiadanych przez skarżących rachunków i lokat bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy;

- wyjaśnienia, czy skarżący nadal posiadają samochód osobowy, zakupiony na kredyt z miesięczną ratą 700 zł, a także – jak przebiega spłata 50 000 zł kredytu zaciągniętego na budowę domu, o czym Sąd posiada informacje z urzędu z akt sprawy o sygn. akt II SA/Łd 820/11; jeśli wciąż są właścicielami samochodu – zobowiązać skarżących do podania aktualnego salda kredytu, a także podania aktualnego salda kredytu hipotecznego, wysokości miesięcznych rat oraz okresu pozostałego do spłaty; jeśli zaś nie są już właścicielami auta– zobowiązać skarżących do podania wszystkich okoliczności związanych z tym faktem,

- w terminie 14 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący podali, że w zakreślonym terminie nie będą mogli złożyć odpisów zeznań rocznych, jak też dokumentów bankowych. Dodali, że zakupiony na kredyt samochód jest własnością banku, a kredyt na dom wciąż jest spłacany.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Stanowi ono realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284 ze zm.). Wskazać jednak należy, iż prawo dostępu do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. W przypadku, gdy dostęp jednostki do sądu jest ograniczony, czy to przez działanie prawa, czy faktycznie, ograniczenie tego prawa nie będzie sprzeczne ze wskazanymi wyżej przepisami Konstytucji i Konwencji, gdy ograniczenie dostępu do sądu nie narusza samej istoty tego prawa i gdy zmierza do realizacji uzasadnionego prawnie celu oraz gdy zachowana została rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, do realizacji którego stosowane środki zmierzały. Stąd ograniczona ilość funduszy publicznych dostępna na udzielanie pomocy prawnej sprawia, że koniecznością systemu wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji, a sposób, w jaki ta procedura funkcjonuje w poszczególnych sprawach, winien być pozbawiony arbitralności lub dysproporcjonalności i nie powinien rzutować na istotę prawa dostępu do sądu (por. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 16 lipca 2002 roku w sprawie P., C. i S. vs. Wielka Brytania nr 56547/00, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 75481).

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Ustosunkowując się do wniosku skarżących stwierdzić należy, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a tym samym wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim zauważyć należy, że warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez nią, że spełnia ustawowe przesłanki. W interesie strony leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena zdolności płatniczych nie sprowadza się bowiem tylko do stwierdzenia, że wnioskodawca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r. o sygn. akt GZ 71/04).

Tymczasem oświadczenie skarżących, zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, uznać należało za niewystarczające, jako że zawierało jedynie wskazanie niewielkich dochodów i bardzo lakoniczne uzasadnienie. Nie wskazano w nim natomiast na żadne okoliczności świadczące o trudnej sytuacji życiowej czy materialnej skarżących, tym bardziej, że referendarz sądowy z urzędu (ze sprawy o sygn. akt II SA/Łd 820/11) posiadał informacje, że skarżący zakupili na kredyt auto (rata kredytu to około 700 zł), jak również zaciągnęli 50000 zł kredytu na budowę domu. Z uwagi na ten fakt zasadne było wezwanie wnioskodawców do uzupełnienia wniosku o dane, które pozwoliłyby na dokładną ocenę jej realnych możliwości płatniczych. Jednakże skarżący nie przedstawili części z żądanych informacji (odpisów zeznań rocznych o wysokości dochodów osiągniętych w dwóch ostatnich latach, jak też dokumentów bankowych, na skutek czego pozbawili referendarza możliwości oceny ich aktualnej sytuacji majątkowej, co wiąże się z brakiem wykazania podstaw do przyznania prawa pomocy. Brak realizacji obowiązków nałożonych zarządzeniem referendarza sądowego uniemożliwia faktyczną ocenę rzeczywistych możliwości płatniczych skarżących i ustalenia, czy rzeczywiście nie są ona w stanie ponieść jakikolwiek, czy choćby pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Ponadto referendarz sądowy doszedł do przekonania, że sytuacja majątkowa skarżących jest w rzeczywistości lepsza, niż przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący posiadają auto zakupione na kredyt z wysoką miesięczną rata miesięczną, którego nie wyszczególnili na formularzu wniosku. Wprawdzie podnieśli następnie, że jest ono własnością banku, to jednak argument ten nie może przynieść oczekiwanego rezultatu. Fakt, że zakupione auto objęte jest zabezpieczeniem bankowym nie powoduje, że skarżący nie mieli obowiązku jego wykazania w złożonym oświadczeniu majątkowym. Samochód pozostaje bowiem wciąż własnością (współwłasnością) wnioskodawców, który miał obowiązek pod groźbą odpowiedzialności karnej wykazać ten składnik majątku w złożonym oświadczeniu.

Skarżący wciąż spłacają także kredyt w wysokości 50000 zł, zaciągnięty na budowę domu. Istotne jest przy tym to, że do spłaty pozostało im tylko 1076,62 zł kapitału (na dzień 7 czerwca 2013 r.), a więc praktycznie całość kredytu została już spłacona. Trudno przy tym uznać za prawdziwe twierdzenie, że zobowiązania kredytowe skarżący spłacali pożyczając od krewnych środki na ten cel. Tak więc sytuacja skarżących wydaje się być dobra i ustabilizowana, czego dowodem jest potwierdzona przez instytucje bankowe udzielające kredytów zdolność kredytowa (a więc i płatnicza). Ponadto sama okoliczność spłacania kredytów nie przesądza o braku możliwości poniesienia kosztów postępowania. Nie zasługuje bowiem na akceptację pogląd, że zaciągnięcie kredytów przez stronę na okres kilku lat, skutkujące obowiązkiem uiszczania comiesięcznych rat, powoduje po stronie tej osoby powstanie prawa do odstąpienia od regulowania innych zobowiązań.

Dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy nie tyle jest istotna wysokość deklarowanych przez stronę wydatków, co kwota wydatków uznawanych za niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny i zapewnienia jej prawidłowego funkcjonowania. Tymczasem analiza struktury wydatków skarżących nie uzasadnia twierdzenia, że były to wydatki, których ponoszeniu należy przyznać pierwszeństwo przed wydatkami związanymi z udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Podkreślić należy, że strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżący, nie przedstawiając części informacji pozwalających na rzetelną i obiektywną ocenę ich możliwości płatniczych, nie uczynili zadość tym wymaganiom.

Prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, której celem jest umożliwienie dostępu do sądu osobom, które rzeczywiście nie mogą pokryć kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek dla utrzymania koniecznego należy rozumieć pozbawienie środków na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb, a więc kosztów wyżywienia, ubrania i zamieszkania. Uszczerbek w majątku strony, który wiąże się wyłącznie z obniżeniem, choćby niezbyt wysokiej, stopy życiowej, nie uzasadnia przyznania prawa pomocy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

lf