Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 603/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi L.K., W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości dochodu za 2005 r. 1. Oddala skargę. 2. Przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim ustanowionemu z urzędu doradcy podatkowemu T.Z. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług.


UZASADNIENIE

L. i W.K. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] w sprawie określenia dochodu za 2005 rok.

Rozstrzygnięcia organów zapadły w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z [...] sierpnia 2010r. określił L. i W. małżonkom K. na kwotę 27.321,14 zł wysokość dochodu za 2005 r., który nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego. Za prawidłowe uznał odliczenie od dochodu przez L.K. kwoty 2.280 zł z tytułu wydatków poniesionych w związku z dowozem niepełnosprawnej córki Ż.K. na niezbędne zabiegi rehabilitacyjne oraz w związku z zakupem leków dla W.K. i Ż.K., ale tylko w kwocie 990,15 zł - po uwzględnieniu ograniczenia wynikającego z art. 26 ust. 7 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym odliczeń z tytułu zakupu leków dokonuje się w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł - według wyliczenia:

1. dla Ż.K. w maju i listopadzie 2005r. - kwota ulgi 262,03 zł (121,72+140,31);

2. dla W.K. w lutym, marcu, kwietniu i grudniu 2005r. - kwota ulgi 728,12 zł (380,65+28,61+145,39+173,47).

Oprócz powyższego organ zakwestionował prawo do odliczenia niektórych leków podkreślając, że podatnicy nie przedłożyli dokumentów stwierdzających o konieczności ich stosowania przez osoby niepełnosprawne (stale lub czasowo).

Organ stwierdził ponadto, że w rozliczeniu za badany rok podatkowy zawyżono kwotę odliczenia z tytułu wydatków mieszkaniowych dokonanych w 2005 rok na remont

i modernizację budynku mieszkalnego o kwotę 1.934,40 zł. Wyjaśnił, że wydatki w łącznej kwocie 10.181,10 zł dokonane w 2005r. związane z wykonaniem robót na dachu budynku mieszkalnego należącego do małżonków K. należy zakwalifikować jako kontynuację budowy, a nie - jak to uczynili skarżący - wydatki na remont i modernizację, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że budowa została zakończona jedynie na parterze budynku. Wskazał przy tym, że zmianie uległa też wysokość wydatków mieszkaniowych przypadających do odliczenia w latach następnych z kwoty 6.303,84 zł na kwotę 4.491,80 zł.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] listopada 2010r. uchylił ww. decyzję i stwierdził, że wysokość dochodu za rok 2005, który nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego wynosi 27.234,09 zł. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie wysokości odliczeń z tytułu zakupu leków wyjaśniając, że strona - wbrew wyliczeniom zawartym w odwołaniu - nie jest uprawniona do zsumowania miesięcznych wydatków na leki zakupione dla kilku osób niepełnosprawnych, tak aby następnie sumę tych wydatków pomniejszyć o 100 zł i odliczyć z tytułu wydatków za dany miesiąc. Wskazał, że prawidłowe jest rozliczenie wydatków za każdy miesiąc roku w odniesieniu do każdej osoby niepełnosprawnej oddzielnie, a następnie jej pomniejszenie o 100 zł. Organ odwoławczy przy ustaleniu wysokości odliczenia na zakup leków uwzględnił natomiast wydatek na lek Granulex w stosunku do W.K. (poz. 5 i 9 Fa VAT nr [...]) oraz wydatek dla Ż.K. dotyczący leku Dermobaza (poz. 1 Fa VAT [...]), co w konsekwencji skutkowało zwiększeniem wydatków na leki dla W.K. za miesiąc listopad o 80,28 zł a wydatki dotyczące osoby niepełnosprawnej Ż.K. za maj o 6,77 zł. Natomiast w stosunku do leku Ibuprom Max organ odwoławczy stwierdził, że nie przedłożono dowodów uzasadniających konieczność jego stosowania przez osoby niepełnosprawne.

Na ww. decyzję małżonkowie K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który postanowieniem z 15 lutego 2011r. (sygn. akt I SA/Go 109/11) ją odrzucił jako wniesioną z uchybieniem terminu.

Wnioskiem z [...] lutego 2014r. L. i W.K. wystąpili do Dyrektora Izby Skarbowej o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej m. in. za rok 2005 lub wznowienie postępowania zakończonego decyzją za ten rok. Pomimo wezwania, skarżący nie sprecyzowali swego żądania oraz nie wskazali przesłanek uzasadniających żądanie zawarte we wniosku.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie. W trakcie prowadzonego postępowania skarżąca przedłożyła kartę informacyjną leczenia szpitalnego, odręczne zapiski, receptę oraz informacje

o wizytach lekarskich (jedna z kserokopii nieczytelna).

Decyzją z [...] maja 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej, powołując przepis art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] listopada 2010r. wskazując, że wnioskodawcy nie wykazali żadnych przesłanek skutkujących ewentualnym uchyleniem tej decyzji. W ocenie organu podatkowego, dowody przedłożone przez stronę w toku postępowania pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż nie stanowią potwierdzenia, że w 2005r. lekarz specjalista stwierdził konieczność stosowania stałego lub czasowego wskazanych przez stronę leków. Co więcej, z większości z nich nie wynika przez kogo i kiedy zostały sporządzone, nie wskazują osoby pacjenta, a niektóre podlegały już ocenie w postępowaniu zwykłym.

Od powyższej decyzji skarżący złożyli w ustawowym terminie odwołanie, wnosząc o jej uchylenie ze względu na sytuację materialną. Podnieśli, że oboje

są osobami niepełnosprawnymi: W.K. nie słyszy, ma powikłania związane z cukrzycą, a przez to problemy z poruszaniem się. Jego małżonka również ma problemy z poruszaniem się i tylko ona pracuje. Mają na utrzymaniu dwoje dzieci, jedno jest w wieku gimnazjalnym, a drugie studiujące i chorujące na atopowe zapalenie skóry oraz astmę oskrzelową.

Rozpoznając odwołanie, Dyrektor Izby Skarbowej, opierając się na art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie znalazł podstaw do zmiany swego stanowiska w kwestii braku podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej i decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, jest sprawą odrębną od sprawy rozpatrywanej w trybie zwykłym, nie zaś jego kolejną instancją. Jego celem jest sprawdzenie czy wystąpiła któraś z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone przez stronę w toku prowadzonego postępowania nadzwyczajnego dokumenty nie spełniają przesłanek określonych w ww. art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim nie wywierają wpływu na zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia w zakresie przysługującego skarżącym prawa do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej z tytułu wydatków na leki. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczeniu podlegają wydatki na leki, w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu

a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo). Dowody w postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego z [...] marca 2002r., recepty wystawionej w styczniu 2000 r., informacji o wizytach lekarskich z [...] grudnia 2005 r. i [...] lutego 2006r. co prawda są nowe, nieznane organowi i istniały w dniu wydania decyzji, jednak nie są one istotne dla rozstrzygnięcia. Karta informacyjna leczenia szpitalnego z [...] marca 2002 r. nie dowodzi poniesienia wydatku na leki, nie stanowi także potwierdzenia, że w 2005 r. lekarz specjalista stwierdził konieczność stosowania stałego lub czasowego podanych przez stronę leków, co stanowi jeden z warunków skorzystania z ulgi. Recepta wystawiona w styczniu 2000 r. nie potwierdza z kolei poniesienia wydatków na leki,

a tym bardziej poniesienia wydatku w roku 2005, zaś informacja o wizytach lekarskich w dniach: [...] grudnia 2005 r. i [...] lutego 2006 r. nie zawiera danych o pacjencie, co nie pozwala stwierdzić kogo dotyczy jej treść. Sporządzone natomiast prawdopodobnie przez lekarza (brak podpisu) zapiski i prawdopodobnie z lat 2001-2002, które przy tym nie wskazują osoby pacjenta, również nie wypełniają przesłanki z art. 240 § pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem były przedmiotem oceny w postępowaniu zwykłym. Zatem są to dowody znane organowi w rozumieniu powyżej powoływanej normy prawnej. W opinii organu odwoławczego dowodu, który skutkowałby uchyleniem decyzji ostatecznej nie stanowi także nieczytelna kserokopia dokumentu, który został potwierdzony za zgodność z oryginałem 1 sierpnia 2013 r., gdyż nie sposób jest odczytać jego treści.

Kończąc organ odwoławczy wyjaśnił, że trudna sytuacja materialna i zdrowotna skarżących nie stanowi wymienionej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki, która skutkowałaby uchyleniem decyzji ostatecznej, a w konsekwencji decyzji zaskarżonej.

W złożonej w ustawowym terminie skardze na powyższą decyzję, małżonkowie K. zarzucili jej nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania, niewłaściwą ocenę materiału w sprawie oraz ustalenie tylko tych okoliczności, które są wygodne dla organów podatkowych, a ponadto naruszenie: art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124, art. 170 § 1 i § 2 i art. 209 § 2 Ordynacji podatkowej, jak również art. 18, art. 32, art. 71 i art. 75 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skarżący powtórzyli, że nie zgadzają się z ustaleniami organu w kwestii braku możliwości odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne poniesionych w związku

z zakupem leków w całości dla małżonków K. i ich córki Ż. oraz wydatków na cele remontowo-modernizacyjne, szczegółowo opisując przebieg postępowania wymiarowego za 2005r. oraz działania pracowników Urzędu Skarbowego dokonujących kontroli zeznań podatkowych za lata 2005-2006. Podkreślili, że przedmiotowy wniosek o wznowienie został złożony z uwagi na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt. I SA/Go 232/13. Wskazali też na swą trudną sytuację materialną i rodzinną podkreślając, że nie można dyskryminować osób o niskich dochodach oraz niepełnosprawnych.

Do skargi załączyli liczne dokumenty potwierdzające przebieg postępowań podatkowych (decyzje, protokoły, pisma) oraz zaświadczenia lekarzy, orzeczenia

o niepełnosprawności, informacje o wizytach lekarskich i przyjmowanych lekach,

a także faktury na zakup leków podkreślając, że zgodnie z art. 180 jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, albowiem w ramach przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji nie stwierdzono naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270

z zm.) zw. dalej "P.p.s.a.".

Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Uregulowana

w Rozdziale 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) instytucja wznowienia postępowania, to instytucja procesowa dająca możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej. Stanowi ona odstępstwo od zasady trwałości decyzji podatkowej ustanowionej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego, bowiem z jednej strony gwarantuje ochronę praw nabytych podatników, a z drugiej strony zabezpiecza organy państwa przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Treścią zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji podatkowych jest to, że mogą one być wzruszane tylko przez właściwy organ podatkowy i tylko w przypadkach wprost unormowanych w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Wobec tego w orzecznictwie

i doktrynie od dawna utrwalony został pogląd, że katalog podstaw do wznowienia postępowania nie może być interpretowany rozszerzająco.

Przedmiotem zawisłego z wniosku strony przed organami podatkowymi postępowania i wydanych w jego ramach rozstrzygnięć obu instancji była kwestia wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję". W konsekwencji nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). Podkreślić przy tym należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przy czym należy zauważyć, że nowe dla sprawy, tj. nieznane organowi wydającemu decyzję, okoliczności faktyczne lub dowody, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej (por. wyroki: NSA z 16 marca 2012 r., II FSK 1800/10 i wyrok WSA we Wrocławiu

z 14 grudnia 2011 r., I SA/Wr 1527/11). Ponadto, muszą one być istotne dla sprawy. Wprawdzie ustawa nie wskazuje, w jaki sposób należy oceniać istotność dowodu lub okoliczności, ale zasadniczo uznaje się, że są to takie dowody lub okoliczności, których uwzględnienie może prowadzić do rozstrzygnięcia odmiennego niż wcześniej podjęte, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości

lub w części (por. wyrok NSA z 1 października 2003 r., II SA 2923/01).

W przypadku braku jednej z ww. cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie. Wspomnieć też przy tym należy, że organ podatkowy dokonuje oceny na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej), jak również ocenia wiarygodność i moc określonych dowodów (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2013 r., II FSK 981/11).

Przenosząc powyższe rozważania i zasady postępowania na grunt rozstrzyganej sprawy, w opinii Sądu, organy w sposób prawidłowy dokonały weryfikacji i oceny przedłożonych w trakcie postępowania nadzwyczajnego dowodów: karty informacyjnej leczenia szpitalnego z [...] marca 2002 r., odręcznych zapisków, recepty, informacji

o wizytach lekarskich oraz nieczytelnej kserokopii dokumentu. Dowody te, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie wywierają wpływu na zawarte w decyzji ostatecznej

w sprawie określenia dochodu za 2005 r. ustalenia w zakresie przysługującego małżonkom K. prawa do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej z tytułu wydatków na leki, bowiem zawierają jedynie twierdzenia o przebytych chorobach, sposobie leczenia i tylko sugerują, że wydatki mogły zostać poniesione, jednakże jednoznacznych dowodów na tę okoliczność nie dostarczają. Dowody w postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego z [...] marca 2002 r., recepty ze stycznia 2000 r., informacji o wizytach lekarskich w dniach: [...] grudnia 2005 r. i [...] lutego 2006 r., jak zasadnie wskazały organy, co prawda są nowe, nieznane organowi, istniały w dniu wydania decyzji, jednak nie dowodzą one w żadnym razie poniesienia wydatków na leki, gdyż nie dokumentują przede wszystkim kwoty i terminu ich poniesienia. Karta leczenia szpitalnego nie stanowi ponadto potwierdzenia, że w 2005 r. lekarz specjalista stwierdził konieczność stosowania stałego lub czasowego podanych przez stronę leków, co z kolei stanowi jeden z warunków skorzystania z ulgi określonej w art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Poza tym, żaden z dokumentów, z wyjątkiem jednej informacji o wizycie lekarskiej z [...] grudnia 2005 r., nie dotyczy badanego okresu tj. roku 2005. Co więcej, ww. informacje o wizytach lekarskich nie zawierają żadnych danych pacjenta, pozbawiając organy i Sąd, możliwości ustalenia kogo dotyczy ich treść, a ponadto były one przedmiotem oceny w postępowaniu zwykłym, zatem nie mają przymiotu nowości. Również przedstawione organowi zapiski nie wskazują osoby pacjenta. Dowodu, który skutkowałby uchyleniem decyzji ostatecznej nie stanowi także, jak trafnie wskazały organy, nieczytelna kserokopia dokumentu, który został potwierdzony za zgodność z oryginałem w dniu 1 sierpnia 2013 r., gdyż nie sposób jest odczytać jego treści.

Z tych też względów organy prawidłowo oceniły, że skoro skarżący

w rozpoznawanej sprawie nie wykazali występowania podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zaś przytoczone okoliczności nie wskazują na istnienie innych podstaw, nie było możliwości uchylenia

w tym trybie ostatecznej decyzji w sprawie określenia dochodu za 2005 r.

Bez wpływu na powyższe ustalenia pozostają także przedłożone wraz ze

skargą liczne dokumenty, gdyż również i one nie spełniają przesłanek określonych

w powołanym wyżej art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Są to dokumenty,

które albo były już przedmiotem oceny w postępowaniu zwykłym, albo nie dotyczą roku podatkowego.

Należy też przy tym podkreślić, że ulgi, a taką niewątpliwie jest odliczenie unormowane w art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są wyjątkiem od zasady powszechnego opodatkowania. W konsekwencji, jako prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że gdy skarżący domagają

się zastosowania ulgi i wywodzą dla siebie korzystne skutki prawne, to tym samym obciąża ich obowiązek wykazania, że wydatki te istotnie zostały poniesione

w wysokości i terminie, pozwalającym na zastosowanie ulgi.

W ocenie Sądu, nie mogą być także uznane za zasadne zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż analiza akt administracyjnych uprawnia Sąd do uznania, że organy podatkowe w toku postępowania działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie, które nie uchybiało zasadzie zaufania do organów państwa, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także przyjęcia, że zebrany w tym postępowaniu cały materiał dowodowy został oceniony bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Dokonanie zaś ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych. Nadto, zakres postępowania wznowionego, jak już bowiem podkreślano wyżej, został przez ustawodawcę jasno określony - ma ono charakter nadzwyczajny i nie może zmierzać do ponownego prowadzenia postępowania podatkowego w pełnym zakresie. Zatem nie mogły być uwzględnione w ramach postępowania wznowionego wnioski strony w zakresie chociażby wyjaśnienia działań podejmowanych przez organy w postępowaniu wymiarowym, oceny poszczególnych dowodów, właściwości organów podatkowych, a nawet różnicy pomiędzy pozwoleniem na użytkowanie a zakończeniem budowy czy budową

a modernizacją.

Za chybione uznać też należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia wymienionych w niej przepisów Konstytucji.

Na zakończenie, odnosząc się do uzasadnienia skargi, w którym strona skarżąca żąda uchylenia decyzji ze względu na trudną sytuację materialną oraz rodzinną, Sąd pragnie wyjaśnić, że ww. okoliczności nie mieszczą się w żadnej z wymienionej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek. Nie sposób zatem uznać, że odmówienie przez Dyrektora Izby Skarbowej uchylenia decyzji ostatecznej z [...] listopada 2010r. jest dyskryminowaniem osób o niskich dochodach.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Koszty zastępstwa procesowego pełnomocnikowi z urzędu przyznane zostały na podstawie

art. 250 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).