Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 260/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 234  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA - Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "[...]" na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1085/07 w zakresie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: - oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Pismem z dnia 16 listopada 2007 r. skarżący wystąpił o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku i doręczenie mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 21 listopada 2007 r. wezwał Stowarzyszenie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł pod rygorem ściągnięcia tej opłaty.

W piśmie z dnia 4 grudnia 2007 r. skarżący wniósł zażalenie na to zarządzenie. W zażaleniu na to zarządzenie Stowarzyszenie "[...]" podniosło, iż jako organizacja pożytku publicznego powinno ono być zwolnione z kosztów sądowych na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 ze zm.). Skarżący wskazał, iż w sprawach dotyczących ochrony środowiska znaczenie ma też treść art. 9 Konwencji z Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706), który mówi o likwidowaniu barier m.in. finansowych w społecznej kontroli nad ochroną środowiska.

Jednocześnie Stowarzyszenie stwierdziło, iż przepis art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), pomijając organizacje pożytku publicznego zajmujące się ochroną środowiska i zdrowia ludzi w zamkniętym katalogu podmiotów zwolnionych z opłat sądowych, narusza zwłaszcza art. 74 ust. 4 Konstytucji RP, który stanowi, iż władze publiczne wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy P.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie.

Przedmiotem zażalenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 listopada 2007 r., na podstawie którego wezwano skarżące Stowarzyszenie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z dnia 9 listopada 2007 r. wraz z uzasadnieniem.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wysokość tej opłaty została prawidłowo ustalona przez Przewodniczącego Wydziału. Zgodnie bowiem z treścią § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) wynosi ona 100 (sto) złotych.

Za niezasadny należy uznać zarzut Stowarzyszenia "[...]", że jako organizacja pożytku publicznego powinno ono być zwolnione od kosztów sądowych z mocy art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż organizacjom pożytku publicznego przysługuje na zasadach określonych w przepisach odrębnych zwolnienie m. in. od opłat sądowych. W ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zamknięty katalog podmiotów zwolnionych z mocy ustawy od kosztów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określony został w art. 239. Przepis ten nie przewiduje jednak zwolnienia od kosztów sądowych organizacji pożytku publicznego.

Nietrafny jest również podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 9 Konwencji z Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706). Art. 9 ust. 4 w zw. z art. 9 ust. 3 powołanej Konwencji przewiduje jedynie obowiązek zapewnienia bezstronnej, opartej na zasadzie równości, terminowej i niedyskryminacyjnej ze względu na koszty procedury administracyjnej lub sądowej, umożliwiającej członkom społeczeństwa, spełniającym wymagania określone w prawie krajowym, o ile takie istnieją, kwestionowanie działań lub zaniechań osób prywatnych lub władz publicznych naruszających postanowienia jej prawa krajowego w dziedzinie środowiska. Z przepisu tego nie wynika więc generalny obowiązek dla sygnatariuszy Konwencji zwalniania z ponoszenia opłat sądowych organizacji pozarządowych w sprawach z zakresu ochrony środowiska.

Odnośnie zarzutów Stowarzyszenia "[...]" dotyczących niezgodności przepisu art. 239 ustawy P.p.s.a. z przepisami Konstytucji RP, a zwłaszcza z art. 74 ust. 4 Konstytucji, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 188 Konstytucji RP orzekanie w sprawie zgodności ustaw z Konstytucją, należy do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 198 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.