Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 553/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 50, art. 51, art. 103.ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz sędzia del. WSA Bożena Popowska Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 524/10 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku na rzecz R. W. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II OSK 553 / 11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2010 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na wniosek A. i T. L., współwłaścicieli działki nr [...] przy ul. [...] w K. przeprowadzone zostało postępowanie w sprawie budowy m.in. budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w K., wybudowanego przez R. W. na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Starogardzie Gdańskim z dnia [...] lipca 1971 r., udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego typu WB – 3306 i budynku gospodarczego z uwagi na usytuowanie ściany budynku mieszkalnego z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki sąsiedniej.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Starogardzkim na podstawie art. 104 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) nakazał R. W. wykonanie następujących czynności w celu doprowadzenia budowy budynku mieszkalnego, zrealizowanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach do stanu zgodnego z prawem poprzez:

- zamurowanie (dopuszcza się zamurowanie pustakiem szklanym lub kształtką szklaną typu luksfer) pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane trzech otworów okiennych znajdujących się w ścianie budynku od strony granicy działek [...] i [...] przy ul. [...] w K.,

- dostarczenie organowi, oświadczenia osoby, pod nadzorem, której wykonywane były roboty, o ich wykonaniu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w terminie do dnia 30 września 2009r.

W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, że w dniu 27 lutego 2004 r. przeprowadzono oględziny na spornej działce w wyniku, których ustalono, że w zatwierdzonym planie realizacyjnym odległość budynku mieszkalnego od granicy wynosiła 3,00 m. W trakcie oględzin R. W. przedłożył do wglądu projekt budowlany typowy WB – 3306, w którym dokonana była zmiana położenia okien. Zmiana ta nie była podpisana przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane o odpowiedniej specjalności. Budowa została ukończona około 1977r. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy, organ uznał, że domy mieszkalne powinny być usytuowane w odległości, co najmniej 4 m od granicy działki, przy czym odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Zatem, wykonanie okien przez R. W. w ścianie budynku znajdującej się w odległości 3 m od sąsiedniej działki było niedopuszczalne, co oznacza, że w omawianej sprawie mamy do czynienia z budową budynku mieszkalnego w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w przepisach. Konieczne było, zatem zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. W. wniósł o umorzenie postępowania i wyjaśnił, że sporny budynek został wybudowany i oddany do użytku w oparciu o decyzję z dnia [...] lipca 1971 r., a zgodnie z zatwierdzonym projektem w rzucie parteru usytuowanie okien znajdowało się w odległości 3 m od granicy z działką nr [...].

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożonych obowiązków i uchylił ją w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków, wyznaczając nowy do dnia 30 września 2010 r.

Organ odwoławczy, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół oględzin nieruchomości oraz przedłożony do wglądu przez R. W. projekt budowlany, wskazał, że dowodzą one, że usytuowanie spornego budynku przewidywane było w odległości 3,0 m od granicy działki. Brak jest jednak kserokopii powyższych dokumentów w aktach organu I instancji, a w postępowaniu odwoławczym nie uzyskano oprócz kopii decyzji o pozwoleniu na budowę żadnych innych dokumentów, takich jak plan realizacyjny i dokumentacja budowlana przedmiotowego budynku mieszkalnego. W aktach sprawy znajduje się jedynie kserokopia rzutu parteru budynku w skali 1:50 z oknem przewidzianym w ścianie szczytowej budynku, jednakże brak jest jakichkolwiek dowodów, że był to załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych też powodów organ II instancji podzielił ustalenia i wnioski zawarte w decyzji organu I instancji, nie znajdując tym samym podstaw do zmiany skarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję złożył R. W., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podał, że budynek mieszkalny wybudował zgodnie z decyzją Prezydium Rady Narodowej w Starogardzie Gdańskim z dnia [...] lipca 1971 r., do której załącznikiem był projekt budowany typu WB – 3306 oraz zatwierdzony plan zagospodarowania terenu zatwierdzony i nie została ona nigdy zakwestionowana.

W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał ją za nieuzasadnioną.

Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Starogardzie Gdańskim z dnia [...] lipca 1971 r. wydane zostało pozwolenie na budowę, wymagające zatwierdzenia projektu budynku mieszkalnego typu WB – 3306 i budynku gospodarczego skarżącego, położonego w K. Ponadto ustalono w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 27 lutego 2004 r. na działce skarżącego, że odległość budynku mieszkalnego od granicy z działką sąsiednią nr [...] wynosi 3,00 m, zaś w ścianie spornego budynku od strony granicy znajdują się okna- jedno na parterze oraz dwa w piwnicy. R. W. przedłożył do wglądu projekt budowlany typowy WB – 3306, w którym dokonana była zmiana położenia okien, przy czym zmiana ta nie była podpisana przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane o odpowiedniej specjalności. Jak ustalono budowa budynku została ukończona około 1977 r.

Wskazując na treść przepisu § 20 ust. 2 i ust. 13 obowiązującego w czasie budowy domu zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44), Sąd uznał, że skoro w okresie realizowania przedmiotowego budynku sąsiednia działka nr [...] była niezabudowana, odległość ściany budynku od granicy z tą działką winna wynosić, co najmniej 4 m. Z zestawienia tej odległości i występujących na gruncie pomiędzy budynkiem skarżącego a budynkiem posadowionym na działce nr [...] wynika bezspornie, że usytuowanie przedmiotowych otworów okiennych narusza przepisy techniczno- budowlane, obowiązujące w okresie budowy przedmiotowego obiektu. Nadto, jak zasadnie podnosiły organy, zaistniały stan faktyczny jest sprzeczny nie tylko z obowiązującymi w czasie budowy ww. przepisami, lecz także jest sprzeczny z obecnie obowiązującym § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Skoro obie te regulacje nie dopuszczają możliwości wykonania otworów okiennych w ścianie budynku znajdującej się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, zaś zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał takiego umiejscowienia otworów okiennych, zachodziły przesłanki do zastosowania art. 51 Prawa budowlanego celem doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z wymaganiami ww. przepisów Prawa budowlanego.

Wskazując następnie na treść art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, Sąd podzielił stanowisko organów, zgodnie z którym skoro roboty budowlane zostały już wykonane, to stosownie do art. 51 ust. 7 tej ustawy nie było podstaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i należało zastosować regulację przewidzianą w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. W niniejszej sprawie zasadnie, zatem organy nakazały doprowadzenie budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie nałożonych obowiązków. W przypadkach określonych w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego chodzi, bowiem o samowolne odstępstwo od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że nie było w przedmiotowym postępowaniu możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż obecnie obowiązujący § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, również nie przewiduje możliwości istnienia spornego otworu okiennego, przy uwzględnieniu istniejących odległości budynku skarżącego od granicy z działką sąsiednią.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił wniesioną skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady państwa prawnego wskutek naruszenia prawa skarżącego do rzetelnej i sprawiedliwej procedury administracyjnej, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organów administracji publicznej nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że skarżący przedstawił w toku prowadzonego postępowania administracyjnego decyzję o pozwoleniu na budowę, do której załącznikiem był projekt budowlany typu WB-3306 oraz plan zagospodarowania przestrzennego, a także zatwierdzony plan realizacyjny przedmiotowego budynku mieszkalnego, o którym mowa była w protokole z dnia 27 lutego 2004 r., a z których to dokumentów wynikało, że skarżący uzyskał pozwolenie na wybudowanie budynku mieszkalnego z trzema otworami okiennymi w odległości 3 metrów od granicy działki, a zatem nie można było czynić skarżącemu zarzutu samowolnego odstępstwa od warunków określonych w przepisach prawa w dacie wydania pozwolenia na budowę;

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), w tym:

a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów art. 3 § 1, art. 106 § 3, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. polegające na tym, iż Sąd nie odniósł się do decyzji o pozwoleniu na budowę, projektu budowlanego typu WB-3306 oraz zatwierdzonego planu realizacyjnego przedmiotowego budynku mieszkalnego, o którym mowa była w protokole z dnia 27 lutego 2004 r., "ani do gdyż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku" nie wynika, czy dowody te wziął Sąd pod uwagę, a jeżeli nie, to z jakich względów,

b. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów art. 3 § 1, art. 106 § 3, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. polegające na tym, iż Sąd nie odniósł się do samego protokołu z dnia 27 lutego 2004 r.,

c. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że organ administracji naruszył przepisy prawa materialnego i ww. przepisy postępowania administracyjnego, nie dokonał należytej analizy materiału dowodowego, a podważenie pozwolenie na budowę wydane w 1971 r. i budowę zrealizowaną na jego podstawie zgodnie z pozwoleniem i projektem, narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażoną w art. 8 k.p.a.; tą samą zasadę i ww. przepisy narusza ponadto postępowanie organów administracji i Sądu pierwszej instancji, które wyciągają negatywne dla skarżącego wnioski opierając się na brakujących dokumentach;

3. w zw. z ww. naruszeniami przepisów postępowania (art. 3, art. 106 § 3, art. 141 § 4 p.p.s.a), sprzeczność ustaleń Sądu pierwszej instancji z treścią zebranego w sprawie materiału, poprzez brak ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, iż skarżący realizował budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości stanowiącej działkę oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...] położonej w miejscowości K. zgodnie z decyzją z dnia [...] lipca 1971 r. wydaną przez Prezydium Rady Narodowej w Starogardzie Gdańskim, nr [...], której załącznik stanowił projekt budowlany typu WB-3306 oraz plan zagospodarowania przestrzennego, oraz zgodnie z planem realizacyjnym zatwierdzonym przez Prezydium Rady Narodowej w Starogardzie Gdańskim z dnia [...] lipca 1971 r., w którym odległość budynku mieszkalnego od granicy działki sąsiedniej wynosi 3 metry;

4. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. poprzez nieuzasadnioną aprobatę błędnego zastosowania ww. przepisów przez organy administracji publicznej podczas gdy, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak jest podstaw do nakazania skarżącemu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, gdyż skarżący wybudował budynek mieszkalny zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę, projektem budowlanym oraz planem realizacyjnym, które to dokumenty dopuszczały istnienie trzech otworów okiennych w ścianie w odległości 3 m od granicy działki.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu administracji I instancji.

W uzasadnieniu wniesionej kasacji skarżący podkreślił, że brak jest jakichkolwiek podstaw do badania legalności stanu faktycznego z lat siedemdziesiątych XX wieku pod kątem obowiązującego obecnie rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Budynek został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś otwory okienne od strony działki nr [...] istnieją od czasu wybudowania przedmiotowego budynku, tj. od 1977 r. Skarżący podkreślił, że wobec wybudowania budynku w oparciu o pozwolenie na budowę, nie mogły znaleźć zastosowania przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem autora kasacji skarżący nie odstąpił od warunków określonych w decyzji z dnia [...] lipca 1971 r. o pozwoleniu na budowę, a zatem brak było podstaw do zastosowania art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Natomiast popełnione przy wydawaniu decyzji błędy nie mogą szkodzić stronie, która działała w zaufaniu do organu administracji. Podważenie zaś pozwolenia na budowę wydanego w 1971 r. i budowy zrealizowanej na jego podstawie, narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażoną w art. 8 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera częściowo usprawiedliwione podstawy, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż na gruncie niniejszej sprawy nie była kwestionowana przez Sąd pierwszej instancji okoliczność, iż budynek mieszkalny skarżącego został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Stargardzie Gdańskim z dnia [...] lipca 1971 r. Jak wskazywał Sąd pierwszej instancji, z protokołu oględzin przeprowadzonych na działce skarżącego w dniu 27 lutego 2004 r. wynika, że odległość od granicy z działką sąsiednią nr [...] wynosi 3,00 m i w ścianie budynku od strony tej granicy znajdują się okna, których zmiany położenia dokonano.

Powyższe ustalenia pozwoliły organom administracyjnym, co zaakceptował również Sąd pierwszej instancji, na uznanie, że trzy otwory okienne znajdujące się w wyżej opisanej ścianie zostały zrealizowane w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w przepisach, a to z kolei skutkowało wydaniem decyzji na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt i ust. 7 Prawa budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną, tak sformułowanej oceny nie sposób jednak zaakceptować.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, że podstawę oceny, iż w sprawie zrealizowano obiekt budowlany "w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach", powinna w pierwszej kolejności stanowić analiza ustaleń tego pozwolenia w porównaniu z obecnym stanem faktycznym w zakresie parametrów badanego budynku. Niedopuszczalnym pozostaje natomiast badanie sytuacji prawnej obiektu na dzień wydania tego pozwolenia oraz na dzień obecny w oderwaniu od treści zatwierdzonego projektu budowlanego. Takie działanie stanowi, bowiem faktyczną próbę podważenia legalności decyzji administracyjnej, znajdującej się w obrocie prawnym, a więc wywołującej określone w niej skutki prawne. Istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę bądź wymogów wskazanych w przepisach, nie może nawiązywać jedynie do stanu postulowanego w przepisach, ale winno przede wszystkim odnosić się do warunków określonych w decyzji tym bardziej, że na zgodność obecnego stanu faktycznego z wydaną w 1971 r. decyzją powoływały się organy administracyjne, a okoliczność ta nie została wprost podważona przez Sąd pierwszej instancji. Ponowna ocena prawna okoliczności zaakceptowanych przez organ w decyzji o pozwoleniu na budowę godziłaby w zasadę trwałości i domniemania zgodności z prawem, które jej towarzyszy tak długo, jak długo znajduje się ona w obrocie prawnym.

Oczywiście nie należy tracić z pola widzenia również tego, że w aktach sprawy brak jest poza ww. decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 1971 r. jakichkolwiek innych dokumentów dotyczących tego budynku, jak planu realizacyjnego i dokumentacji budowlanej. Jak wynika z lektury akt administracyjnych, organ podejmował próby uzyskania tych dokumentów od inwestora, który okazał je podczas oględzin dokonanych w 2004 r., jednakże dalszy dostęp do tej dokumentacji okazał się być niemożliwy wobec zapewnień skarżącego o ich utracie. W tym zakresie również zauważyć trzeba, iż skarżący w załączniku do skargi ponownie oświadczył, że dokumentacja projektowa została zgubiona w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Z tego punktu widzenia bezzasadnym pozostawało, przedstawianie w zarzutach kasacji naruszenia przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. tym bardziej, że strony postępowania ani nie składały stosownych wniosków o przeprowadzenie dowodów, ani nie nadsyłały żadnych dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę dla inicjatywy dowodowej Sądu. Niezależnie od tego stwierdzenia uznać trzeba, iż nie zostało w sprawie zbadane, czy organy administracyjne podejmowały jakiekolwiek inne kroki w celu uzyskania ww. dokumentacji, czy to z własnych zasobów archiwalnych, czy też z innych organów lub instytucji.

Zwrócić również trzeba uwagę na to, iż stwierdzenie mające swoje źródło w protokole oględzin z dnia 27 lutego 2004 r., że na projekcie budowlanym przedstawionym pracownikom organu I instancji podczas oględzin nieruchomości skarżącego dokonano zmiany położenia okien, zaś zmiany te nie są podpisane przez osobę uprawnioną, nie dowodzi jeszcze tego, iż stanowią one istotne odstąpienie od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego. O odstępstwach można mówić, bowiem dopiero wówczas, gdy zestawienie treści zatwierdzonego projektu budowlanego ze zrealizowanym obiektem okoliczność tą potwierdzają. W rozpoznawanej sprawie nie zostało ani wyjaśnione to, w jaki sposób dokonano tych zmian, ani tego czy poprawki te zostały naniesione przed, czy po przedstawieniu projektu organowi do zatwierdzenia, ani wreszcie tego, których okien one dotyczą. Ma to szczególnie istotne znaczenia, gdyż na wszystkich wcześniejszych etapach postępowania skarżący wskazywał, że zmiany dotyczyły lokalizacji okien z innej strony budynku, a nie tych w odniesieniu, do których wydano nakaz ich zamurowania.

Podzielić należało w tym zakresie także wątpliwości skarżącego odnośnie protokołu dotyczące odległości budynku od granicy działki. Jak przyjął Sąd pierwszej instancji za organami administracyjnymi, w wyniku oględzin ustalono, że "odległość budynku mieszkalnego od granicy działki nr [...] wynosi 3,00 m ...". Tymczasem z protokołu tego nie wynika, aby organ dokonywał jakichkolwiek pomiarów na tej działce, zaś podaną odległość 3,00 m ustalono w oparciu o plan realizacyjny, nie wskazując jednak, której części granicy ona dotyczy.

Z powyżej wskazanych przyczyn, za zasadne należało uznać postawione w rozpoznanej kasacji zarzuty naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (zarzut oznaczony powyżej jako 2a, 2b i 3) w zakresie, w jakim została zakwestionowana ocena Sądu pierwszej instancji dotycząca analizy znaczenia dla sprawy decyzji o pozwoleniu na budowę oraz innej dokumentacji projektowej, a także protokołu oględzin z dnia 27 lutego 2004 r.

W związku z zarzutami przedstawionymi we wniesionej kasacji i stanowiskiem zaprezentowanym w skarżonym wyroku wyjaśnić trzeba kwestie dotyczące zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy trybu przewidzianego w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, mimo tego, że obiekt został zrealizowany w 1977 r. w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 1971 r. Stwierdzić trzeba, iż przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) odnosi się wyłącznie do art. 48 tej ustawy. Tym samym postępowanie tzw. naprawcze w odniesieniu do obiektów zrealizowanych przed dniem 1 stycznia 1995 r., winno być prowadzone w trybie określonym przepisami Prawa budowlanego z 1994 r. Na powyższą kwestię zasadnie zwrócono uwagę w skarżonym wyroku. Wyraźnego jednak podkreślenia wymaga fakt, iż prowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, nie upoważnia do tego, aby do robót budowlanych zakończonych, czy też do zrealizowanych obiektów w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie realizacji tychże obiektów stosować wymogi techniczne zawarte w normach prawnych obecnie obowiązujących i na tę okoliczność z kolei trafnie wskazano we wniesionej kasacji. Tym samym za wadliwe uznać należało stanowisko Sądu pierwszej instancji wskazujące na konieczność zachowania w odniesieniu do obiektu zrealizowanego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 1971 r. wymogów techniczno - budowlanych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Z powyższych względów, w wyżej określonym zakresie, przedstawiony we wniesionej kasacji zarzut naruszenia art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego uznać należało za trafny. W pozostałym jednakże zakresie ocena tego zarzutu odnośnie przesądzenia, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji nakazującej skarżącemu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wobec ujawnionych naruszeń przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania byłaby co najmniej przedwczesna. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (zarzut 2c).

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokona oceny okoliczności niniejszej sprawy, uwzględniając powyższe uwagi tak w zakresie ujawnionych braków w dokumentacji, jak i oceny podstaw do wydania kontrolowanej decyzji.

Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na treści art. 203 pkt 1 tej ustawy.