Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 426/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, 33, 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art 7, 77, 107, 138, 156 §1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R. sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. j. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda") z [...] września 2020 r., znak: [...] i - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2019 r., Nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że Wojewoda ww. decyzją z [...] września 2020 r. stwierdził na wniosek [...] sp. j. nieważność decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2019 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. j. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...].[...] sp. j. złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

GINB wskazał na przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a. Opisał również definicję rażącego naruszenia prawa.

Podał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 Pr. bud., powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

[...] sp. j. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...]) na cele budowlane. Tym samym nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Pr. bud.

W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza akt sprawy wykazała, że budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym została przewidziana na działce inwestycyjnej nr ew. [...], objętej zakresem obowiązywania Uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 2016 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomiędzy ulicami: [...] w [...] i granicą administracyjną miasta [...]. Powyższa działka położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 10.MW - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Tym samym budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu.

Organ nie stwierdził także rażącego naruszenia innych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomiędzy ulicami: [...] w [...] i granicą administracyjną miasta [...]. Parametry projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym nie naruszają rażąco ustaleń co do wysokości zabudowy - do 15 m (projektowana - 14,92 m - Projekt budowlany - Przekrój A-1 - nr rys. A 8 - str. A 27); rodzaju dachu dla budynków mieszkalnych - dach płaski lub dach dwuspadowy, symetryczny o kącie nachylenia połaci dachowych w przedziale 30° do 45° (projektowany - dach płaski - Projekt budowlany - Rzut dachu - nr rys. A 7 - str. A 26); powierzchni zabudowy - maksimum 30% powierzchni terenu objętego inwestycją (projektowany - 29,6% - Projekt budowlany - str.76); intensywności zabudowy - do 1,8 (projektowany - 1,798 - Projekt budowlany - str. 76); powierzchni biologicznie czynnej - min. 30% powierzchni terenu objętego inwestycją (projektowana - 33,8% - Projekt budowlany - str. 76); szerokości elewacji wejściowej budynku mieszkalnego w przedziale 20 m - 60 m (projektowana - około 32,94 m - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - nr rys. A 0 - str. 77; Rzut Parteru - nr rys. A 2 - str. A 13); ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie (projektowane - 38 miejsca postojowe, w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych, na 37 mieszkań - Projekt budowlany - str. 76).

Zdaniem GINB, nie doszło do rażącego naruszenia § 10 ust. 7 ww. miejscowego planu, zgodnie z którym w budynkach usługowych oraz budynkach mieszkalnych wielorodzinnych dopuszcza się przeznaczenie jednej kondygnacji podziemnej na halę garażową (garaż), przy zachowaniu maksymalnej wysokości posadzki parteru 1,2 m nad poziomem terenu. Przepisy ww. miejscowego planu oraz prawa budowlanego nie precyzują w jakich punktach terenu należy dokonać pomiaru aby stwierdzić czy została zachowana maksymalna wysokość posadzki nad poziomem terenu. Wykładni ww. zapisu należy dokonać na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019, poz. 1065 według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zgodnie z którym wysokość budynku, wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Z projektu budowlanego (Przekrój A-1 - nr rys. A 8 - str. A 27; Elewacja EL-1 - nr rys. A 9 - str. A 28), wynika, że poziom posadzki pierwszej kondygnacji spornego budynku wynosi ±0,00=119,7, natomiast jedyne wejście do budynku położone jest na poziomie -0,42. Z powyższego wprost wynika, że wysokość posadzki parteru nie przekracza 1,2 m nad poziomem terenu. Tym samym zarzuty [...] sp. j. w powyższym zakresie nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę rażąco uchybiały przepisom ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy.

Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - nr rys. A 0 - str. 77) wynika, że elewacja północna projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym z otworami została zaprojektowana w odległości od 10,27 m do 10,37 m od granicy z działką nr ew. [...], elewacja wschodnia projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym z otworami została zaprojektowana w odległości od do 15,5 m do około 21 m od granicy z działką nr ew. [...], elewacja południowa projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym z otworami została zaprojektowana odległości 12,36 m od granicy z działką drogową nr ew. [...], natomiast elewacja zachodnia projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym z otworami została zaprojektowana w odległości od 4 m do 4,79 m od granicy z działką nr ew. [...].

GINB przytoczył treść § 13 ww. rozporządzenia i odwołując się do ust. 2 powołał dyspozycję § 57 ust. 1 oraz § 60 ww. rozporządzenia.

GINB nie podzielił twierdzenia organu wojewódzkiego, że doszło do rażącego naruszenia § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że przepisy regulujące kwestie przesłaniania i zacieniania - § 13 i 60 rozporządzenia - mogą mieć zastosowanie dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i tylko dla istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wynika to wprost z ich treści, gdyż umożliwiają przeprowadzenie konkretnych obliczeń w zakresie zacienienia i czasu nasłonecznienia w odniesieniu do istniejących pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ochronie nie podlega zacienienie działki. Powyższe przepisy przewidują wyłącznie relacje pomiędzy budynkiem projektowanym i przesłanianym/zacienianym i aby zbadać czy zachodzą dopuszczalne wartości należy znać precyzyjne parametry tego budynku. Natomiast w dacie wydania kwestionowanej decyzji, jak i obecnym stanie faktycznym, działka nr ew. [...], należącą do [...] sp. j., była i jest nadal niezabudowana. Ponadto, w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, ww. działka nr ew. [...], nie była objęta ostatecznym pozwoleniem na budowę

W ocenie GINB, wymogi zawarte w § 13 i § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., nie mają zastosowania. Inwestor nie miał również obowiązku przedłożenia analizy zacieniania oraz przesłaniania projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego względem hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich.

Mając na uwadze przedkładane w trakcie postępowania nieważnościowego analizy zacieniania, które jak wskazano w decyzji Wojewody z [...] września 2020 r "doprowadziły organ wojewódzki do wniosku, że zaprojektowany budynek wielorodzinny na dz. nr [...] i nowoprojektowany budynek wielorodzinny na dz. nr [...] (nie ostateczne pozwolenie na budowę, decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2019 r. Nr [...], (nr rejestru organu [...]) wpływają na siebie nie gwarantując wymaganego czasu nasłoneczniania (...)", organ wyjaśnił, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Oceny legalności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, dokonuje się zatem, co do zasady, tylko i wyłącznie na podstawie zamkniętego materiału dowodowego, tj. materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji podlegającej kontroli - takich, którymi dysponował organ wydając kwestionowaną decyzję. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może zatem dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego spraw zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu. W związku z powyższym nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 Pr. bud. w związku z § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Nie doszło także do naruszenia art. 35 ust. 1 Pr. bud. w związku z § 13 w. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Ponadto GINB nie podzielił stanowiska organu wojewódzkiego, że decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2019 r., Nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem § 271 ust. 4 i § 272 ust. 1 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Jak stanowi § 271 ust. 4 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., 1 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na powierzchni nie większej niż 65%, lecz nie mniejszej niż 30%, klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, wówczas odległość między tą ścianą lub jej częścią a ścianą zewnętrzną drugiego budynku należy zwiększyć w stosunku do określonej w ust. 1 i 2 o 50%. Przepis ten, jak i cała regulacja § 271, dotyczy wzajemnego usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe i odnosi się do odległości pomiędzy budynkami ze względu na klasę odporności ogniowej ścian zewnętrznych i rodzaju budynków.

Z § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. poz. 2117) wynika, że uzgodnienia projektu budowlanego dokonuje się w toku wzajemnej współpracy projektanta z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w trakcie sporządzania przez projektanta projektu budowlanego polegającej na konsultacji rozwiązań projektowych w zakresie oceny ich zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, wymianie uwag i stanowisk w zakresie projektowanych technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do kwestionowania merytorycznej treści takiego uzgodnienia. W toku postępowania odwoławczego Inwestor przedłożył opracowanie, sporządzone przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i uzgodnione przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, dotyczące zmian odporności ogniowej projektowanego obiektu w zakresie szczelności okien na klasę E30. Zatem sporna decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco prawa w zakresie przepisów przeciwpożarowych.

Stosownie do § 272 ust. 1 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m2, a w przypadku braku takiego planu - budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1 (8,Om x 0,5 = 4,Om).

Działka [...] położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 10.MW - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym dopuszczalna jest budowa budynku wielorodzinnego, czyli ZL - § 209 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych. Budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...] zaprojektowany został w odległości ≥ 4 m od granic działek sąsiednich.

Odnosząc się do stanowiska Wojewody zawartego w zaskarżonej decyzji, że projektowany budynek z uwagi na okoliczność, że posiada od strony działki nr [...] ścianę zewnętrzną, która na powierzchni poniżej 65% posiada klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, powinien być zlokalizowany w odległości 6 m od granicy działki nr [...] - GINB wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z powyższych powodów oraz uwzględniając, że do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. dołączono oświadczenia projektantów, o wykonaniu tych projektów budowlanych zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej - nie można mówić o istotnym naruszeniu prawa przez organ we wskazanym zakresie.

Projekt budowlany został uzgodniony przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. A W - nr upr. [...] - [...] września 2019 r. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność ww. projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, co zostało potwierdzone jego podpisem i pieczątką na projekcie zagospodarowania terenu, jak i na specjalistycznym projekcie ochrony p. poż. (Projekt budowlany - str. 77, 78). Stanowiska postojowe P9-P-18 oraz P19-P21 rozdziela pas zieleni. Zgodnie z § 3 pkt. 25 ww. rozporządzenia przez parking należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Oba powyższe parkingi spełniają ww. definicję, zatem budzi wątpliwości czy stanowią one 1 parking zawierający 11 stanowisk postojowych.

GINB nie podzielił również stanowiska Wojewody, zawartego w zaskarżonej decyzji, że decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2019 r., została obarczona wadą rażącego naruszenia § 19 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w zakresie lokalizacji miejsc postojowych. Organ przytoczył § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia i stwierdził, że zgodnie z § 19 ust. 7 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Odległość stanowisk postojowych od granicy działku jest zatem uzależniona od ich ilości. Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - nr rys. A 0 - str. 77) wynika, że na powierzchni terenu zaprojektowano 3 zgrupowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych: 8 stanowisk postojowych (P1-P8) od strony południowej w granicy z działką drogową nr ew. [...]; 10 stanowisk postojowych (P9-P18) od strony północno-wschodniej w odległości 3 m od granicy z działką nr ew. [...] i nr ew. [...]; oraz 3 stanowiska postojowe (P19-P21) od strony wschodniej w odległości 3 m od działki nr ew. [...].

Wojewoda błędnie przyjął, że stanowiska postojowe (P9-P21) stanowią 1 parking, który przekracza 11 miejsc postojowych, zatem zgodnie z ww. § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b, jego odległość od działki nr ew. [...] powinna wynosić 6 m, co nie wynika z projektu zagospodarowania terenu.

W związku z powyższym nie można uznać, że kontrolowana decyzja narusza rażąco § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.

We wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca wskazuje rażące naruszenie § 29 ww. rozporządzenia. Zgodnie z treścią tego przepisu dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Skarżąca wskazuje, że zawarta w projekcie mapa do celów projektowych nie zwiera wystarczającej ilości rządnych o poprawnego zaprojektowania zagospodarowania terenu z odniesieniem się do istniejącego ukształtowania ponieważ nie przekazuje pełnej wiedzy na temat ukształtowania terenu działki inwestycyjnej oraz terenów sąsiednich. GINB podkreślił, że z Projektu budowlanego (Instalacje zewnętrzne - str. 75) wynika, że odprowadzenie wód deszczowych z posesji wykonane zostanie wg odrębnego opracowania na warunkach: Warunki techniczne odprowadzenia wód z działki nr ew. [...] zlokalizowanych przy ul. [...] wydane przez - Urząd Miasta w [...] nr [...] z [...] marca 2019 r. W związku z ww. zapisem nie sposób stwierdzić, że doszło do rażącego naruszenia prawa § 29 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Z taką sytuacją za całą pewnością nie mamy do czynienia w przedmiotowym przypadku.

Ponadto zatwierdzony projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a projektanci złożyli oświadczenia, że został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej - zgodnie z art. 20 ust. 4 Pr. bud.

W ocenie GINB, żaden z powyżej wymienionych zarzutów nie był podnoszony na etapie postępowania zwykłego przez [...] sp. j. Spółka ta, pomimo tego, że była stroną postępowania, nie składała w tamtym czasie żadnych zastrzeżeń, natomiast stosowanie sankcji nieważności ograniczone jest do kardynalnych naruszeń prawa. Analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2019 r., Nr [...] prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją GINB, skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem datowanym na 1 lutego 2021 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości.

Powyższej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

"1. Przepisu art. 4 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (...) poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo, że zamierzenie budowlane sprzeczne jest z powszechnie obowiązującymi przepisami.

2. Przepisu art. 5 ust 1 pkt 2 lit b) Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo, że dokumentacja projektowa nie zawiera ustaleń w zakresie usuwania wód opadowych, a zatem nie zawiera podstaw prawidłowej budowy.

3. Przepisu art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż został uwzględniony interes osób trzecich oraz dokonana została właściwa analiza wpływu zabudowy na tereny niezabudowane działki sąsiedniej w sytuacji, gdy po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych organ II instancji powinien uznać, że zamierzenie inwestycyjnej rażąco narusza przepisy, w tym zasadę równości inwestorów.

4. Przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 10 ust. 7 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego pomiędzy ulicami: [...] w [...] i granicą administracyjną miasta [...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Dz. U. Woj. [...]. z [...], poz. [...], dalej: "MPZP) poprzez niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku w zakresie zamierzenia inwestycyjnego niezgodnego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie dotyczącym ustalenia wysokości posadzki parteru na poziomie wyższym niż 1,2 m nad poziom terenu.

5. Przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie zamierzenia inwestycyjnego, co do którego przedstawiono niekompletny projekt budowlany, tj. projekt budowlany niezawierający analizy nasłonecznienia i przysłaniania na działkach sąsiednich oraz niezawierający analizy dotyczącej zmiany naturalnego spływu wody.

6. Przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę w zakresie zamierzenia inwestycyjnego niezgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi, tj.:

a) przepisu § 13 ust. 1-3 w zw. z §57 ust. 1 i w zw. z § 60 ust. 1-2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 kwietnia 2019 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. 2019, poz. 1065, dalej: "Rozporządzenie WT") poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w sytuacji nieistnienia zabudowy na działkach sąsiednich, nie istnieje obowiązek zbadania wpływu zamierzenia inwestycyjnego na działki sąsiednie (tj. działki nr [...]), w kontekście między innymi nasłonecznienia i zaciemnienia, podczas gdy zasada uwzględnienia interesu osób trzecich nakazuje taką analizę przeprowadzić,

b) przepisu § 19 ust.2 pkt 1 lit a-b w zw. z § 3 pkt 25 Rozporządzenia WT poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w stosunku do parkingu istnieje możliwość oddzielnego zliczania miejsc postojowych, podczas gdy parking stanowi wydzieloną powierzchnię terenu, której wydzielenie to nie tylko fakt "nieprzylegania do siebie miejsc przeznaczonych do postoju i parkowania",

c) przepisu § 29 Rozporządzenia WT poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dokonanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu skierowania ich na teren innej nieruchomości: nie musi być przedmiotem analizy organu, może opierać się na później dostarczonym opracowaniu, a w konsekwencji jest działaniem dozwolonym i dopuszczalnym,

d) przepisu § 271 ust. 4 w zw. z art. § 272 Rozporządzenia WT poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ustalenia w zakresie wymaganych ścian odporności ogniowej dotyczą relacji i odległości pomiędzy istniejącymi obiektami, a obiekt może być posadowiony w odległości 4 m od granicy działki, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ograniczeń przeciwpożarowych wymaga odsunięcia obiektu od granicy działki na odległość co najmniej 6 m,

e) przepisu § 6 Rozporządzenia WT poprzez błędną wykładnię i uznanie, że z przepisu stanowiącego metodologię wyliczania wysokości budynku można wywodzić, iż ograniczenie dotyczące wysokości parteru w stosunku do poziomu terenu dotyczyć może tylko miejsca pomiaru, a nie całości budynku.

7. Przepisu art. 35 ust. 3 Prawa Budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie zamierzenia inwestycyjnego, pomimo że w razie stwierdzenia naruszeń przepisów, organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien nałożyć na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości".

Ponadto pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy:

"1. Przepisu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2020, poz. 256, dalej: "K.p.a.") poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na rażącym naruszeniu oczywistych przepisów Rozporządzenia WT, naruszeniu zasad Prawa budowlanego dotyczących równego traktowania inwestorów na działkach sąsiednich, a także poprzez spowodowanie skutków w postaci budowy budynku powodującego ryzyko przeciwpożarowe i zaburzającego ład przestrzenny ukształtowany przez MPZP.

2. Przepisu art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 oraz 77 ust. 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie objawiające się przeprowadzeniem przez Organ postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy ocena legalności decyzji o pozwoleniu na budowę w toku postępowania nieważnościowego powinna odbywać się w świetle ustaleń faktycznych i oceny wg stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

3. Przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie, że:

• wysokość posadzki parteru całego budynku nie przekracza 1,2 m nad poziomem terenu,

• dozwolone jest posadowienie budynku w odległości 4 m od granicy z działką nr ew. [...], pomimo że spowoduje to ograniczenie nasłonecznienia działki sąsiedniej,

• na działce sąsiedniej nie istnieją skonkretyzowane plany inwestycyjne, w szczególności w sytuacji, gdy został złożony wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla działki sąsiedniej,

• funkcjonalność terenu w zakresie zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej wynikający z MPZP nie powoduje, że na działce sąsiedniej prawdopodobne jest przeprowadzenie analogicznej inwestycji,

• na terenie działki planowane są trzy zgrupowania stanowisk postojowych, podczas gdy jest to jeden parking".

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik przedstawił stan postępowania administracyjnego, stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest nieważna, bo narusza przepisy MPZP w sposób oczywisty, zmieniając dopuszczalny poziom posadzki w stosunku do otaczającego terenu; przepisy Rozporządzenia WT w sposób oczywisty, rozdzielając zgrupowania miejsc postojowych, powodując niedopuszczalny skutek w postaci zlokalizowania miejsc postojowych zbyt blisko granicy działki sąsiedniej; przepis Rozporządzenia WT w sposób oczywisty, pomijając interes właściciela sąsiedniej działki w zakresie nasłonecznienia i ochrony przeciwpożarowej, prowadząc do zlokalizowania budynku niezgodnie z przepisami, naruszając harmonię i ład przestrzenny; przepis Rozporządzenia WT, w zakresie w jakim organ pomija obowiązek ustalenia zmiany stosunków wodnych na terenie działek ew. [...]; zasadę uwzględnienia interesu osób trzecich, a naruszenie zasady prawnej powinno być każdorazowo postrzegane jako rażące naruszenie prawa.

Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ administracji ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP i innymi aktami prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.). Powyższe stanowi wyraz powiązania kwestii budowlanych z planistycznymi i nie może, tym samym, zostać pominięte i kwestionowane.

Naruszenie art. 35 Pr. bud., nie ma charakteru stopniowalnego, ale z zasady ma charakter rażący. Niezgodność z MPZP, nawet w najdrobniejszym zakresie, powoduje nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. Za niedozwolone należy uznać funkcjonowanie w obiegu prawnym stanu, w którym w sposób ważny organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie decydował o dopuszczalności zamierzenia budowlanego wbrew powszechnie obowiązującym przepisom planistycznym. W obiegu prawnym, nie może funkcjonować ważna decyzja, która jest niezgodna z MPZP i decyzją o warunkach zabudowy, czy uchwałą o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Dokumenty te decydują o dopuszczalności budowy przez pryzmat parametrów i wskaźników zabudowy, a odstępstwa są niedopuszczalne.

Pomimo, że organ uzasadnia odstępstwo od postanowień MPZP treścią § 6 Rozporządzenia WT, to jednak sama metodologia określenia wysokości budynku ma dla powyższego naruszenia znaczenie drugorzędne. Istota postanowień MPZP zmierza do posadowienia budynków w sposób jednolity, tak aby nie odbiegały od ustalonej właściwości. Przedstawiona przez organ interpretacja skutkuje powstaniem rozwiązania, w którym każdy z inwestorów zobowiązany byłby do umieszczenia jednego, nisko położonego wejścia do budynku, a w pozostałym zakresie nie byłby związany wartością maksymalną posadowienia posadzki parteru wskazaną w MPZP. Byłaby to wykładnia rozszerzająca przepisów MPZP, z którego nie wynika, iż wysokość posadzki dotyczy wyłącznie jednego miejsca w budynku.

Ze względu na liczne naruszenia przepisów techniczno-budowlanych doszło również do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 Pr. bud.

Żaden przepis nie zwalnia projektanta od obowiązku wskazania podstawowych parametrów technicznych dotyczących sposobu odprowadzania wody opadowej z terenu nieruchomości. Brak takiej informacji powoduje, że organ administracji w sposób niewystarczający ustalił wszystkie kwestie dotyczące inwestycji budowlanej. Oczywistym naruszeniem prawa jest uznanie dopuszczalności opracowania, w tym zakresie, które zostanie przez inwestora dostarczone później, po wydaniu decyzji.

Wbrew twierdzeniom organu, w projekcie budowlanym powinny zostać zawarte wszystkie kwestie odnoszące się do istniejących stosunków wodnych na terenie planowanej inwestycji, co między innymi wynika z treści § 3 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2020, poz. 1609) i poprzedniej regulacji (Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego).

Budynek mieszkalny wielorodzinny na działce [...] zaprojektowano w odległości 4 m od granicy działki [...]. W MPZP teren nieruchomości sąsiedniej został przeznaczony na zabudowę mieszkalną wielorodzinną. W związku z powyższym odległość zaprojektowanego na działce [...] budynku od granicy z działką [...] powinna wynosić połowę odległości wyliczonej na podstawie § 271 ust. 1-7 Rozporządzenia WT. § 271 ust. 1 Rozporządzenia WT wskazuje, że odległość pomiędzy budynkami ZL, zgodnie z tabelą, powinna wynosić co najmniej 8 m. Zgodnie, z kolei z §271 ust. 4 Rozporządzenia WT minimalna odległość zwiększa się o 50%: "jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na powierzchni nie większej niż 65%, lecz nie mniejszej niż 30%, klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, wówczas odległość między tą ścianą lub jej częścią a ścianą zewnętrzną drugiego budynku należy zwiększyć w stosunku do określonej w ust. 1 i 2 o 50%".

Zgodnie z przeprowadzoną analizą projektu budowlanego budynku wielorodzinnego zlokalizowanego na dz. Nr [...], na ścianie zewnętrznej zwróconej w kierunku granicy z działką nr [...], o powierzchni 508,59 m², otwory okienne mają powierzchnię łączną 222,11m² i stanowią 43,7% ściany zewnętrznej. Z tego względu, ściana spełniająca klasę odporności E, określona w § 216 ust. 1 (w tabeli zawartej w Rozporządzeniu WT) stanowi 56,3 % całej powierzchni ściany zwróconej w kierunku granicy z działką nr [...]. W kategoriach wynikających z Rozporządzenia WT wynosi zatem mniej niż 65% i więcej niż 30% całej ściany. W tych okolicznościach odległość posadowienia budynku od granicy należy zwiększyć o 50%, co łącznie daje 12 m. Jeżeli jednak działka sąsiadująca z analizowaną ścianą jest obecnie działką niezabudowaną, wtenczas odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku na działce nr [...] od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej o nr [...] wynosi co najmniej 6 m.

Budynek wielorodzinny zaprojektowany na działce nr [...] narusza wymogi Rozporządzenia WT (odległość wynosi 4 m zamiast wymaganych 6 m). Powyższe narzuca konieczność analizy na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a za błędne i sprzeczne z zasadą uwzględnienia interesów osób trzecich, należy uznać stanowisko organu, który w tym zakresie ogranicza stosowanie przywołanych unormować do istniejącej zabudowy.

Przedłożone w toku postępowania odwoławczego opracowanie dotyczące zmian odporności ogniowej projektowanego obiektu w zakresie szczelności okien na klasę E30, wyraźnie wskazuje, że wydanie decyzji pozwolenia na budowę oparte zostało na wadliwym (fałszywym) oświadczeniu projektantów oraz nieprawidłowym uzgodnieniu rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.

W ocenie skarżącej spółki, naruszenie wymogów ochrony przeciwpożarowej stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego, a z tego względu naruszenie to uznać należy za "rażące". Jednocześnie naruszenie wymogów przeciwpożarowych na inwestycji realizowanej na działce [...] powoduje również ograniczenie prawa własności skarżącego, bowiem zmusza go do odsunięcia własnej inwestycji dalej od granicy działki niż wynika to z obowiązujących przepisów, a tym samym rażąco obniża możliwość jej zabudowy.

Strona, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uznała za chybione stanowisko organu, wedle którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska.

W kontekście zarzuconego braku analizy nasłonecznienia i zacienienia działki sąsiedniej - obowiązki i wykładnia tego przepisu powinny opierać się na zasadach Prawa budowlanego, w tym zasady równości inwestorów. Ocena przedsięwzięcia budowlanego winna uwzględniać uzasadnione interesy osób trzecich. Co istotne, w dniu wydawania pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie zwykłym, do Starosty [...] wpłynął już wniosek o wydanie pozwolenia na budowę sporządzony przez skarżącą na działce sąsiedniej. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje koncepcja szerszego, niż wyłącznie językowego, interpretowania przepisu § 13 Rozporządzenia WT. Koncepcja ta, opiera się na wykładni zgodnej z hierarchią źródeł prawa i uwzględnia oddziaływanie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego na wykładnię aktu niższego rzędu, tj. Rozporządzenia WT - będącego przepisem wykonawczym właśnie do ustawy Prawo budowlane.

Jeżeli inwestor nie miałby obowiązku uwzględnienia potencjalnych, planowanych budynków na działkach sąsiednich, to w wielu sytuacjach, pierwszy z inwestorów wykorzystując stan niezagospodarowania sąsiednich działek doprowadzi do sytuacji, w których działki sąsiednie będą "niezabudowywalne lub zabudowywalne" w sposób inny niż określony w ładzie planistycznym wywodzonym z MPZP lub decyzji WZ. Przepisy Prawa budowlanego należy interpretować w taki sposób, aby każdy z inwestorów miał równe prawa i równe szanse w zagospodarowaniu swojej nieruchomości, co wyraża się w zasadzie równości, jak również jest pochodną zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie jak najszerszego, jednakże w ramach harmonii i ładu, wykonywania przysługującego właścicielom prawa własności.

Pominięcie zasady równości, w takich stanach faktycznych jak niniejszy, spowoduje, że przepis ów będzie martwy, ponieważ do analizowania korelacji interesów inwestora i sąsiadów zastosowanie znajdą tylko normy techniczne, a regulacja przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. będzie zbędna (analogicznie do zakazu wykładni per non est). Poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy uwzględniać także odpowiednie usytuowanie obiektu budowlanego na działce oraz uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Pr. bud.).

Wyważenie wzajemnego wpływu zasad wolności i praw właściciela dotyczących zagospodarowania terenu, względem ochrony praw osób trzecich, może pomijać prawa właścicieli działek sąsiednich, na której plany inwestycyjne nie są skonkretyzowane. Przeciwnie do powyższej konstatacji, w niniejszej sprawie obaj inwestorzy, równolegle, prowadzili postępowanie o zatwierdzenie pozwolenia na budowę i udzielenie pozwolenia na budowę, a zatem organ architektoniczno-budowlany posiadał z urzędu wiedzę na temat zamierzenia budowlanego na działce sąsiedniej. Zamierzenie skarżącej na działce sąsiedniej nie mogło zostać pominięte w toku prowadzonego postępowania. Rozpatrując wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, należy brać pod uwagę możliwą zabudowę sąsiedzką - z uwzględnieniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę zabudowę mieszkaniową na okolicznych, sąsiedzkich działkach nie sposób uznać dotychczasowego pozwolenia na budowę za prawidłowe, skoro ład przestrzenny zaprojektował na przedmiotowym terenie wielość, równouprawnionej zabudowy wielomieszkaniowej.

Inwestycja na działce [...] została zlokalizowana zaledwie 4 m od granicy działki skarżącej, natomiast skarżąca w opracowanym dla planowanej na działce [...] projekcie budowlanym w oparciu, o który wystąpiła o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę przewidziała usytuowanie budynku w odległości 11 m od granicy z działką [...]. Mimo tak znacznego osunięcia się granicy z działką [...], w skutek zlokalizowania budynku na działce [...] przy granicy, nie będą zachowanie wymogi nasłonecznienia dla lokali, które wybudowane zostaną w ramach realizowanej przez [...] sp. j. inwestycji, co stanowi podstawę kwestionowania przez tego inwestora planowanej przez skarżącą inwestycji na działce [...].

Organ administracji, a uprzednio inwestor, powinien przeprowadzić analizę, której przedmiotem powinna być ocena czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję.

W razie gdyby okazało się, że brak jest możliwość zrealizowaniu obu inwestycji w sposób nakreślony przez pierwszego z inwestorów, wtenczas organ powinien wyważyć interesy sąsiedzkiego i stosowną analizę umieścić w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to wszystkich działek sąsiadujących z działką nr [...]. Inwestor [...] sp. j. nie przedstawił analizy nasłonecznienia i zacieniania dla działek sąsiednich, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mają to samo przeznaczenie - 10MW mieszkalnictwo wielorodzinne. Brak takowej analizy w sposób oczywisty prowadzi do nieważności decyzji wydanej z pominięciem przepisów o przysłanianiu i nasłonecznieniu naruszając zasadę uwzględnienia interesów osób trzecich i zasadę dobrego sąsiedztwa. Tym samym, naruszenie zasad prawnych stanowi naruszenie prawa, któremu należy przypisać charakter rażącego.

Bezspornie odsunięcie budynku na działce sąsiedniej (wymuszonej wadliwym pozwoleniem na budowę) doprowadzi do ograniczenia zabudowy. Nadto, przedłożona przez skarżącą analiza potwierdza, iż w razie gdyby na działce sąsiedniej zachowano analogiczną odległość od granicy działek, doszłoby do przysłaniania budynku projektowanego na działce sąsiedniej. Ze względu na usytuowanie projektowanego budynku w granicy działki, nastąpi wykluczenie lub częściowe wykluczenie w zakresie możliwości przyszłej zabudowy. Skarżąca zwróciła uwagę, że uwzględnienie słusznego interesu obywateli uregulowane jest także w art. 7 k.p.a. i analogicznie do zasady równości, powinno skutkować, w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę lub w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, uwzględnieniem interesów inwestora oraz właścicieli działki sąsiedniej. Nawet przy założeniu, że analiza zacienienia powinna zostać przeprowadzona wyłącznie w kontekście istniejącej zabudowy, to bezspornie nieuregulowany pozostaje wpływ zamierzenia budowlanego na działkę niezabudowaną. Brak regulacji na gruncie Rozporządzenia WT, pozwala na zastosowanie norm wyższego rzędu (brak regulacji szczegółowej), w tym przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud.

Fikcyjne rozdzielenie zgrupowań miejsc parkingowych stanowi oczywistą próbę obejścia ograniczenia wynikającego z przywołanego przepisu §19 Rozporządzenia WT. Istotą przedmiotowej regulacji i jej ratio legis jest takie zlokalizowanie miejsc parkingowych, aby nie naruszać prawa własności właścicieli sąsiednich nieruchomości. Na terenie nieruchomości mogą pojawić się więcej niż jedno zgrupowanie miejsc parkingowych, tym niemniej oddzielenie tych miejsc powinno być wyraźnie, np. wynikać z posadowienia po dwóch stronach budynku. W przedmiotowej sprawie kompleks miejsc parkingowych jest usytuowany jako "jedno po drugim", miejsca przylegają do siebie, a ich podział ma wyraźnie pozorny wymiar. Fikcyjne oddzielenie miejsc parkingowych od siebie nie zmienia zakresu oddziaływania, które ze względu na fizyczną bliskość, choć częściowy brak przylegania do siebie, pozostaje w wartościach oddziaływujących na nieruchomość sąsiednią. Kategorią istotną dla określenia prawidłowości projektu jest ilość stanowisk postojowych na parkingu. Definicja parkingu została wprowadzona w § 3 pkt 25 Rozporządzenia WT. Istotą tej definicji jest określenie "wydzielonej powierzchni terenu". Sytuacja, w której miejsca parkingowe nie przylegają do siebie, nie jest równoznaczne wydzieleniu odrębnych parkingów. Parking powinien być wydzielony, czyli jednoznacznie wyodrębniony od pozostałych elementów zagospodarowania terenu, aby jego status pozwolił na zastosowanie §19 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia WT.

Zdaniem skarżącej, organ dopuszczając w toku postępowania odwoławczego złożenie przez [...] sp. j. opracowania (sporządzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i uzgodnione przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, dotyczące zmian odporności ogniowej projektowanego obiektu w zakresie szczelności okien na klasę E30) dopuścił się naruszenia przepisów prawa i przekroczył swoje kompetencje jako organu kasacyjnego działającego jedynie w trybie nadzoru nieposiadającego uprawnień do dokonywania samodzielnych ustaleń koniecznych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Na poparcie powyższego zarzutu, skarżąca przytoczyła treść orzecznictwa sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę, GINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

[...] sp. j. z siedzibą w [...], pismem procesowym z 12 kwietnia 2021 r., wniosła m.in. o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność. W obszernym uzasadnieniu przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja była trafna i nie narusza prawa w ww. sposób, a skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo określił zarówno przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, jak i to, że postępowanie w takiej sprawie ma nadzwyczajny charakter – z uwagi na zasadę trwałości orzeczeń administracyjnych, wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a.

Postępowanie nadzwyczajne nie ma na celu ponownego ustalenia tych okoliczności, które ustala organ w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. W tym bowiem, nadzwyczajnym, postępowaniu badane jest wyłącznie czy ostateczne w toku postępowania administracyjnego orzeczenie organu administracji architektoniczno budowlanej jest wadliwe z przyczyn enumeratywnie wymienionych w ww. art. 156 § 1 k.p.a., a więc czy wymaga usunięcia z obrotu prawnego.

Dlatego też błędne i nieskuteczne procesowo jest zarzucanie organowi prowadzącemu postępowanie nadzwyczajne (w sprawie stwierdzenia nieważności wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji zezwalającej na budowę) naruszanie przepisów Prawa budowlanego szeroko rozumianego, których organ ten nie stosuje. Ocenia natomiast, czy ich zastosowanie przez organ administracji architektoniczno budowlanej nastąpiło z kwalifikowanym naruszeniem prawa, rozważając przy tym przesłankę z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Umknęło to uwadze pełnomocnika skarżącej przy formułowaniu zarzutów w pkt. 1 – 7 skargi "niewłaściwego zastosowania" wskazanych przez niego przepisów z zakresu postępowania przed organem administracji architektoniczno budowlanej i "wydania pozwolenia na budowę". GINB nie tylko nie stosował ww. przepisów, ale i nie wydawał takiego pozwolenia.

Wyjaśnić też należy, że art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. – wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej – nie jest przepisem prawa procesowego, ale prawa materialnego.

Odnosząc się do meritum sprawy, a więc tego, czy GINB prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i należycie wyłożył art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. uchylając decyzję organu I instancji i odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. stwierdzić należy, co następuje.

Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, kontynuując jednolitą linię orzeczniczą NSA i sądów administracyjnych, o "rażącym naruszeniu prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki gospodarcze, które wywołuje kontrolowana decyzja. Bez prawidłowej oceny czy w sprawie wskazywane naruszenie prawa powoduje nieakceptowalne skutki społeczno - gospodarcze w demokratycznym państwie prawa, nie można uznać, że została spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok z 14 października 2020 r., sygn. akt I OSK 982/20, CBOSA).

GINB słusznie omówił więc te wszystkie przepisy prawa cogentis, które nakazywały Staroście [...] określone postępowanie w celu orzeczenia o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, oceniając, czy organ ten nie naruszył rażąco prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.). Poprawnie dokonał analizy tych przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy.

GINB na podstawie akt sprawy trafnie stwierdził, że organ administracji architektoniczno budowlanej nie naruszył art. 32 ust. 4 pkt. 2 i art. 33 ust. 2 pkt. 2 Pr. bud., gdyż inwestor załączył do wniosku o pozwolenie wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane

Dokonując oceny ewentualnego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. GINB odnosząc się do poszczególnych zapisów projektu budowlanego wyjaśnił (zgodnie z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.), dlaczego projekt ten nie naruszał prawa miejscowego (uchwała Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 2016 r, nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomiędzy ulicami [...] w [...]), którego istotne dla sprawy założenia organ również przedstawił w uzasadnieniu.

Odnosząc się do określonego w planie miejscowym przeznaczenia obszaru 10 MW GINB trafnie wyjaśnił, że budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym garażem stanowi dozwoloną planem miejscowym zabudowę. Przeanalizował ponadto parametry budynku, wynikające z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną co do ważności decyzja Starosty, dotyczące wysokości zabudowy, rodzaju dachu dla budynków mieszkalnych, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynne, szerokości elewacji wejściowej budynku, ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych z parametrami, wynikającymi z prawa miejscowego. To porównanie (s. 3 decyzji) wykazało, że budowa obiektu budowlanego przez [...] sp. j. o parametrach ujętych w projekcie budowlanym nie narusza stosownych ustaleń planu miejscowego.

Tut. Sąd podziela również ustalenia organu, dotyczące braku naruszenia § 10 ust. 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem ten przepis prawa miejscowego dopuszczał w budynkach usługowych oraz budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przeznaczenie jednej kondygnacji podziemnej na garaż z zachowaniem maksymalnej wysokości posadzki parteru 1,2 m nad poziomem terenu, ale nie określał, w jakich punktach terenu należy dokonać pomiaru, to nie można go uznać za jasny i niewymagający wykładni. Należy zwrócić uwagę na to, że GINB musiał wobec niejasności zapisu prawa miejscowego wykładni dokonać, opierając ją na hipotezie § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Jeżeli zaś przepis nie jest jasny i wymaga wykładni, to – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i literaturą - nie może zostać rażąco naruszony. W tym kontekście należy przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej (np. wyrok z 18 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 423/21, z 5 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1472/20, z 25 września 2020 r., sygn. II OSK 1176/20, CBOSA).

Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może dotyczyć naruszenia wyłącznie takiego przepisu, którego zastosowanie nie wymaga przeprowadzenia wykładni prawa i może nastąpić na podstawie jego bezpośredniego, literalnego rozumienia.

W odniesieniu do rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy ponadto stwierdzić, że dotyczy ono wyłącznie takiej sytuacji, gdy uchybienie obowiązującej regulacji prawnej jest oczywiste, tj. na tyle wyraźne, że nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z brzmieniem przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Natomiast nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku zastosowania jednego z możliwych do zastosowania wariantów wykładni danego przepisu.

Dlatego też zarzut pełnomocnika skarżącej w zakresie określonym w pkt. 4 skargi nie był zasadny.

Odnosząc się do stwierdzenia GINB, że organ architektoniczno budowlany nie naruszył rażąco przepisów technicznych w postaci § 13 ust. 1 i 2, § 57 ust. 1 i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ trafnie uzasadnił brak takiego naruszenia. Otóż z hipotezy § 13 ust. 1 rozporządzenia wynika, że prawodawca określił warunki naturalnego oświetlenia pomieszczeń, ale odniósł je do odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów. W § 13 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia mowa jest o "oknach pomieszczenia przesłanianego", "przesłaniającej części tego samego budynku" lub o "innym obiekcie przesłaniającym". Oznacza to, że z jasnej i niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych treści ww. przepisów wynika, że jeżeli w sąsiedztwie projektowanego budynku nie ma innych obiektów lub forma architektoniczna projektowanego budynku nie prowadzi do ograniczania oświetlenia naturalnego pomieszczeń w tym samym budynku, to § 13 nie ma zastosowania.

Podobny wniosek płynie z ust. 2 § 13, w którym znajdują się odniesienia do "okien budynku przesłanianego" i "najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części". Wniosek więc GINB, że musi istnieć inny obiekt przesłaniany lub przesłaniający był prawidłowy, a umacnia go analiza ust. 3 § 13, zgodnie z którym dopuszcza się sytuowanie określonego w tym przepisie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego.

§ 57 ust. 1 ww. rozporządzenia, odwołuje się natomiast wprost do § 13 rozporządzenia, stanowiąc, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

Jest rzeczą oczywistą, że organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym niemniej, projektowana zabudowa powinna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia zawarte w § 13 i § 57 oraz § 60, rozporządzenia, ale określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie.

Ocena organu wydającego pozwolenie na budowę rysunków, mogących posłużyć dla oceny nasłonecznienia dotyczy sąsiednich, już istniejących budynków, a nie stanu hipotetycznego, w którym budynki takie (ale o nieustalonych jeszcze w stosownej decyzji parametrach) teoretycznie mogą powstać (por. np. wyrok NSA z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 942/16, WSA w Opolu z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1279/16, CBOSA).

Stąd też zarzut z pkt. 5 i pkt. 6 a) skargi był niezasadny.

Starosta [...], jak słusznie stwierdził GINB, nie naruszył rażąco § 271 ust. 4 i § 272 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W tym zakresie uzasadnienie decyzji GINB, odnoszące się do wyłączenia kompetencji organu administracji architektoniczno budowlanej w zakresie oceny opracowania sporządzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane, uzgodnionego przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, dotyczące zmian odporności ogniowej projektowanego obiektu w zakresie szczelności okien na klasę E30 jest prawidłowe.

Skoro z § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanego przez GINB rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej wynika, że uzgodnienia projektu budowlanego dokonuje projektant z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, to takie uzgodnienie stanowi załącznik do projektu budowlanego, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt. 1 Pr. bud. Jeżeli w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (np. w postępowaniu odwoławczym) inwestor dołączy do dokumentacji projektowej uzgodnienie, to organ orzekający jest nim związany. Po to bowiem prawodawca przewidział formę uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, aby bezpieczeństwo w takim zakresie było potwierdzone wiedzą specjalisty, której organ administracji architektoniczno budowlanej nie musi posiadać.

GINB wyjaśnił też prawnie prawidłowo, że do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. dołączono oświadczenia projektantów, o wykonaniu tych projektów budowlanych zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ administracji architektoniczno budowlanej władny jest sprawdzać projekt budowlany tylko w aspekcie dyspozycji art. 35 ust. 1 Pr. bud. – zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska. W pozostałym zakresie odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi wyłącznie projektant i to on jest zobowiązany do zgodnego z prawem projektowania. Projekt budowlany został uzgodniony przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. A W [...] września 2019 r. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność ww. projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, co zostało potwierdzone jego podpisem i pieczątką na projekcie zagospodarowania terenu, jak i na specjalistycznym projekcie ochrony p. poż.

Słusznie też uznał GINB, że Starosta [...] nie naruszył rażąco § 19 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w zakresie lokalizacji miejsc postojowych. Odnosząc się do dokumentacji projektowej, organ wyjaśnił, że "z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - nr rys. A 0 - str. 77) wynika, że na powierzchni terenu zaprojektowano 3 zgrupowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych: 8 stanowisk postojowych (P1-P8) od strony południowej w granicy z działką drogową nr ew. [...] ; 10 stanowisk postojowych (P9-P18) od strony północno-wschodniej w odległości 3 m od granicy z działką nr ew. [...] i nr ew. [...]; oraz 3 stanowiska postojowe (P19-P21) od strony wschodniej w odległości 3 m od działki nr ew. [...]". Takie ustalenie rzeczywiście potwierdza analiza projektu zagospodarowania terenu.

Dopuszczalne więc uznanie w świetle dokumentacji projektowej 3 zgrupowań miejsc parkingowych za odrębne parkingi w rozumieniu § 3 pkt. 25 ww. rozporządzenia (jak uczynił to GINB), z uwagi na wydzieloną trzykrotnie powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych, sprawia, że odległość wymagana § 19 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia byłaby zachowana. Owa "dopuszczalność uznania" przemawia więc negatywnie za możliwością zakwalifikowania stanowiska organu administracji architektoniczno budowlanej za rażąco naruszające prawo.

Zarówno w odniesieniu do stanowiska prezentowanego przez pełnomocnika skarżącej, jak i dokonanej przez organ II instancji oceny prawnej wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. trzeba zauważyć ponadto, że w postepowaniu nadzwyczajnym tego typu samo kryterium oczywistości naruszenia prawa nie jest decydujące. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym przesądza ocena skutków, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa (tak np. NSA w wyroku z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2027/20, CBOSA).

"Nie jest wystarczające dla wykazania zaistnienia negatywnych skutków społeczno-gospodarczych oparcie się na stwierdzeniu, że w wyniku naruszenia norm odległościowych doszło do naruszenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Poprzestanie na gołosłownych twierdzeniach, że zaistniał stan zagrożenia bezpieczeństwa nie jest wystarczające do wykazania przesłanki rażącego naruszenia prawa. To w konkretnej sprawie należy wykazać, czy wadliwa decyzja powoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania, a nie jedynie potencjalnie (abstrakcyjnie) takie skutki mogłaby wywoływać. Ponieważ to wykazanie zaistnienia (rzeczywistej) szkody wynikłej z wadliwej decyzji stanowi podstawę do ubiegania się o prawo do odszkodowania, czemu może służyć instytucja stwierdzenia nieważności decyzji. Jedna z przesłanek uznania, że doszło do "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wymaga bowiem ustalenia, czy dane naruszenie prawa powoduje niemożliwe do zaakceptowania skutki, a nie jakiekolwiek skutki" (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2590/20, CBOSA).

Jak już byłą o tym mowa na wstępie, GINB nie orzekał na podstawie art. 4, art. 5 ust. 1 lit. b) oraz art. 5 ust. 1 pkt. 9 Pr. bud., przez co przepisów tych nawet teoretycznie naruszyć nie mógł. Przepisy te nie zostały też rażąco naruszone przez organ administracji architektoniczno budowlanej z tego prostego powodu, że zawierają normy ogólne prawa budowlanego, które nie są możliwe do bezpośredniego "stosowania". Są to bowiem ogólne zasady szeroko rozumianego prawa budowlanego, które to zasady wymagają jeszcze konkretyzacji w ustanawiającym szczegółowe prawa lub obowiązki stron procesu budowlanego przepisie prawa materialnego. Taki konkretny przepis prawa materialnego dopiero może zostać naruszony lub naruszony w postaci kwalifikowanej.

Jak więc wynika z dokonanej oceny prawnej tut. Sądu, organ II instancji przeprowadził postępowanie odwoławcze w pełni uwzględniając zasady, wyrażone w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. ustalając – wbrew zarzutom z pkt. 3 petitum skargi - stan faktyczny istotny dla wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...].

Dlatego też prawidłowo prawnie, ponownie merytorycznie rozpoznając sprawę w jej granicach (art. 15 k.p.a.), GINB na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. uchylił błędną decyzję Wojewody i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] wobec brak przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.