Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 40/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M.T. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w D. w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. T. (dalej: "strona" lub "skarżący") był adresatem decyzji Komendanta Miejskiego Policji w D. (dalej "organ pierwszej instancji") z dnia [...] r. nr [...], mocą której: 1) cofnięto stronie uprawnienie do - przyznanego decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] r. – równoważnika za brak lokalu, 2) przyznano od dnia 20 listopada 2012 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 11,80 zł dziennie według stawki obowiązującej w roku budżetowym 2012 r. Decyzja została wydana w związku ze zmianą sytuacji rodzinnej strony.

Rozkazem personalnym organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] r.

Pismem z dnia 10 września 2015 r. strona wniosła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej "organ wyższego stopnia") zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący odwołał się do treści decyzji z dnia [...] r. oraz decyzji ją poprzedzających. Wskazał, że w związku z jego zwolnieniem ze służby czynnej z dniem [...] r. i przeniesieniem w stan spoczynku połączonym z nabyciem uprawnień do świadczeń z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, organ pierwszej instancji nie podjął żadnych czynności faktycznych (materialno-technicznych) naliczania i zlecania do wypłaty należnych świadczeń, ani żadnej czynności orzeczniczej umożliwiającej mu skuteczne dochodzenie praw. Akcentował konstytutywny charakter prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz okoliczność, iż organ pierwszej instancji posiadał wiedzę o jego uprawnieniu z urzędu. Wniósł o nałożenie na ten organ obowiązku podjęcia czynności i działań w jego sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ wyższego stopnia – działając w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", uznał to zażalenie za bezzasadne. W obszernym uzasadnieniu przeprowadził analizę przepisów regulujących uprawnienia policjantów i emerytowanych policjantów oraz wskazał, że różne są ich podstawy prawne i zakresy. Odwołał się także do wywodów zamieszczonych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08. Konkludując stwierdził, że wraz z utratą przez stronę statusu policjanta w służbie czynnej dotychczasowa decyzja (z dnia [...] r.) przyznająca ww. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przewidzianej dla policjanta posiadającego członków rodziny, stała się bezprzedmiotowa. Ponieważ żaden szczególny przepis prawa nie nakazuje stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przyznającej przedmiotowe świadczenie w przypadku wystąpienia jej bezprzedmiotowości, a organ pierwszej instancji nie uznał, że stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony, dlatego nie był zobligowany do podjęcia jakichkolwiek działań - poza zaprzestaniem wypłaty nienależnego już emerytowi świadczenia. W pouczeniu wskazał, że postanowienie jest niezaskarżalne; natomiast w przypadku pozostawania w przeświadczeniu, że organ pierwszej instancji pozostaje w bezczynności co do wydania stosownego aktu administracyjnego lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień skarżącego wynikających z przepisu prawa, możliwe jest złożenie skargi na ten organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Pismem z dnia 5 stycznia 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu pierwszej instancji w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu polemizował z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu postanowienia organu wyższego stopnia z dnia [...] r. W szczególności podkreślił, że: 1) wadliwe było ponowne przyznanie mu równoważnika pieniężnego w związku ze zmianą stanu rodzinnego – należało jedynie zmienić wysokość stawki dziennej; pierwotna decyzja była wydana w stanie prawnym honorującym uprawnienia policjanta w stanie spoczynku do takiego równoważnika, 2) brak podstaw prawnych do cofnięcia równoważnika pieniężnego w związku z przejściem w stan spoczynku w sytuacji, gdy skarżący nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych; policjantowi w stanie spoczynku również można przydzielić lokal mieszkalny – równoważnik jest formą odszkodowania za niedopełnienie obowiązku przydzielenia lokalu, 3) TK nie posiada uprawnień do wydawania wiążących interpretacji przepisów prawa materialnego w przypadku uznania zaskarżonego przepisu za zgodny z ustawą zasadniczą; prawo podmiotowe do równoważnika pieniężnego wynika z przepisu nie rozpoznawanego przez TK, 4) uchylenie § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (aktualnie, tj. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.) niepołączone z cofnięciem dotychczasowych uprawnień lub wygaśnięciem decyzji przyznających te uprawnienia, nie może być przyczyną wygaśnięcia decyzji o przyznaniu prawa do równoważnika pieniężnego (twierdzenie wsparte odwołaniem się do poglądów prezentowanych w orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w sprawach dotyczących równoważnika za remont lokalu), 5) decyzja przyznająca równoważnik pieniężny jest bezterminowa, korzysta z domniemania prawidłowości i trwałości; nie można jej wzruszyć, a organ winien czuwać nad jej wykonalnością, 6) prawo do równoważnika pieniężnego jest konstytutywne, wywodzone z przepisów ustawy emerytalnej i powtarzanie tego prawa w przepisach rozporządzenia było zbędne (odwołano się do uzasadnienia zmiany z 2005 r. ww. rozporządzenia), 7) w przeciwieństwie do sprawy równoważnika za remont lokalu, która ma charakter wnioskowy, w przypadku równoważnika za brak lokalu decyzja winna być realizowana z urzędu w postaci czynności materialno-technicznej – brak jest podstaw do wszczęcia czy prowadzenia postępowania administracyjnego lub wydania decyzji administracyjnej (odwołano się do uchwały NSA I OPS 9/13), 8) brak podstaw do zastosowania art. 162 k.p.a., 9) policjant w stanie spoczynku nie może być traktowany odmiennie od innego policjanta w stanie spoczynku w zakresie prawa podmiotowego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (odwołano się do zaświadczenia Komendy Wojewódzkiej Policji w R. stwierdzającego pobieranie takiego świadczenia przez osobę "pozostającą na zaopatrzeniu emerytalnym").

Końcowo skarżący stwierdził, że podniesione okoliczności faktyczne i prawne, w świetle rozpoznania zarzutów w postanowieniu z dnia [...] r., dają podstawę do uznania bezczynności organu pierwszej instancji i nałożenia na ten organ obowiązków prawem określonych; w szczególności w aspekcie bezprawnego zaniechania czynności materialno-technicznej. Podkreślił również, że stronie nie może szkodzić zastosowanie się do pouczenia organu kontroli i nadzoru.

W odpowiedzi na skargę organ pierwszej instancji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu opisał przebieg działań podejmowanych przez skarżącego w zakresie starań o nakazanie wypłaty równoważnika pieniężnego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, że przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355; dalej "ustawa o Policji") nie regulują kwestii dotyczących emerytów lub rencistów policyjnych; natomiast prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu nie przewidują przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej Służby Więziennej oraz ich rodzin (tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 900; dalej "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym"). Wywiódł, że prawo do równoważnika pieniężnego przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Policji w służbie czynnej; nie przysługuje emerytom i rencistom. Na poparcie tego poglądu przytoczył wywody zamieszczone w przywołanym wyżej wyroku TK i odwołał się do judykatury. Podkreślił brak podstaw do wygaszenia decyzji przyznającej równoważnik pieniężny. Stwierdził, że przepisy prawne dały podstawę do zaprzestania wypłacania równoważnika pieniężnego za brak lokalu z chwilą utraty przez skarżącego statusu policjanta w służbie czynnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ustawa p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W poddanej kontroli Sądu sprawie skarżona była bezczynność organu pierwszej instancji polegająca na niewypłacaniu skarżącemu, emerytowanemu policjantowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, od daty przejścia na emeryturę. Skarżący wywodził, że prawo do równoważnika pieniężnego wynika z decyzji przyznającej mu to prawo w czasie, gdy był czynnym policjantem; decyzja ta była bowiem bezterminowa i nie została w żadnym trybie usunięta z obrotu czy wygaszona, uprawnienie nie zostało tez cofnięte. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie dysponuje decyzją wprost przyznającą mu prawo do równoważnika pieniężnego w okresie przebywania na emeryturze i nigdy o wydanie takiej decyzji nie występował. Nie występował też do organu pierwszej instancji z żądaniem wypłaty ekwiwalentu w czasie przebywania na emeryturze. Uważa, że organ pierwszej instancji jest zobowiązany do dokonywania wypłaty z urzędu, ze względu na istniejącą w obrocie decyzję przyznającą równoważnik, wydaną w okresie służby czynnej skarżącego.

W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; por. także: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 roku o sygn. akt IV SAB/Wr 66/09; wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 roku o sygn. akt I SAB 60/99 – wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej.

Możliwość dokonania przez Sąd oceny czy w analizowanej sprawie doszło do bezczynności organu jest uzależniona od wcześniejszego stwierdzenia, że prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, w związku z wniesioną skargą, jest w świetle przepisów prawnych dopuszczalne. W badaniu dopuszczalności postępowania Sąd jest obowiązany uwzględnić regulację zawartą w art. 58 § 1 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawnym Sąd odrzuca skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Sąd stwierdza, że w analizowanej sprawie nie jest uprawniony do dokonania oceny, czy zaistniał podnoszony przez skarżącego stan bezczynności organu pierwszej instancji - z przyczyny określonej w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. (wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innej przyczyny niż przyczyny wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a ustawy p.p.s.a.). Tym samym Sąd jest obowiązany odrzucić skargę.

Tą inną przyczyną powodującą niedopuszczalność wniesienia skargi jest okoliczność, iż żądana wypłata równoważnika pieniężnego emerytowanemu policjantowi nie jest czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa; nie istnieje przepis prawa kreujący taki obowiązek. Tym samym nie jest dopuszczalne w świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy p.p.s.a. badanie istnienia stanu bezczynności w zakresie niedokonania czynności wypłaty.

Sąd stwierdza, że w systemie prawa brak przepisu nakazującego taką wypłatę, bowiem uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługuje jedynie czynnemu policjantowi.

Powyższe wynika z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przepis ten systemowo koreluje z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

Takich uprawnień ustawodawca nie przewidział dla emerytowanego policjanta, którego uprawnienia dotyczące zaspakajania potrzeb mieszkaniowych mają węższy charakter i nie obejmują równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Do wniosku tego prowadzi wykładnia systemowa zewnętrzna dokonana z uwzględnieniem przepisów szczególnych zawartych w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym. Zgodnie z jej unormowaniami do emerytowanych policjantów przepisy ustawy o Policji zastosowanie mają tylko odpowiednio oraz jedynie wówczas, gdy taką możliwość przewiduje właśnie ustawa emerytalna.

Stosownie do art. 2 pkt 2 lit. c ustawy emerytalnej w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie inne świadczenia i uprawnienia, w tym prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 powołanej ustawy, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Sąd podziela pogląd Trybunału Konstytucyjnego z wyroku z dnia 27 października 2008 r., U 4/08, że znaczenia tych przepisów nie da się ustalić nie wziąwszy pod uwagę unormowania zawartego w art. 30 ustawy emerytalnej. Zgodnie bowiem z tym przepisem prawnym emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.

Jedna z podstawowych reguł wykładni systemowej stanowi, że interpretator tak powinien ustalić znaczenie interpretowanej normy, żeby nie pociągało to za sobą istnienia sprzeczności technicznej między normą interpretowaną, a jakąkolwiek normą należącą do tego samego systemu prawa (por. J. Wróblewski (w:) W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1979, s. 402). Zatem prawidłowe jest rozumowanie, że treść art. 30 dowodzi, że poza uprawnieniem emeryta policyjnego do lokalu i jego uprawnieniem do pomocy na uzyskanie lokalu, ustawa emerytalna innych świadczeń tym podmiotom nie zapewniła. Jeżeli ustawowe prawo emerytów i rencistów do lokalu mieszkalnego miałoby obejmować także inne uprawnienia wymienione w rozdziale 8 ustawy o Policji, to zamieszczenie w ustawie emerytalnej art. 30 byłoby zbędne, gdyż uprawnienie to wynikałoby z odesłania zawartego w art. 29 ustawy emerytalnej. Innymi słowy mówiąc, przepisy te pozostawałyby z sobą w sprzeczności technicznej.

Wskazując na zaprezentowaną wyżej argumentację Sąd stwierdza, że przepisy prawne nie przewidują obowiązku dokonania przez organ pierwszej instancji czynności polegającej na wypłacie skarżącemu – emerytowanemu policjantowi, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Brak również podstaw do wywodzenia takiego obowiązku dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego z faktu istnienia w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] r. i obowiązku wykonywania decyzji ostatecznych. Decyzja ta jest bowiem bezprzedmiotowa z tego względu, że zmienił się status adresata tej decyzji. Decyzja przyznająca uprawnienie do równoważnika pieniężnego policjantowi w służbie czynnej nie kształtuje uprawnień emerytowanego policjanta. Zainicjowane wnioskiem skarżącego postępowanie w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego obejmowało szereg etapów składających się na proces stosowania prawa. Jednym z nich było ustalenie stanu faktycznego, a w jego ramach ustalenie okoliczności relewantnej prawnie, iż wnioskodawca był czynnym policjantem. Subsumcja ustaleń faktycznych pod obowiązująca normę prawną przywiodła organ do wydania decyzji stanowiącej zwieńczenie procesu stosowania prawa – przyznającej uprawnienie dla czynnego policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W sytuacji, gdy ta relewantna prawnie okoliczność - statusu czynnego policjanta - odpadła, sytuacja faktyczna skarżącego przestała odpowiadać sytuacji stanowiącej podstawę faktyczną decyzji. Tym samym decyzja z dnia [...] r. nie reguluje powinnego zachowania się organu w sytuacji faktycznej skarżącego, po zmianie jego statusu czynnego policjanta na status emeryta policyjnego.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że czynność wypłaty emerytowanemu policjantowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie stanowi czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy p.p.s.a., ponieważ nie jest czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Nie jest natomiast dopuszczalne merytoryczne rozpatrzenie skargi na bezczynność organu pierwszej instancji co do czynności innej niż wymieniona w tych przepisach. Powyższe czyni koniecznym odrzucenie skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.

Przyjdzie jeszcze wyjaśnić skarżącemu, że pouczenie zamieszczone w postanowieniu organu wyższego stopnia, niezależnie od oceny jego prawidłowości, nie stanowi podstawy do rozszerzenia kognicji Sądu. Zakres kontroli administracji publicznej, do której są uprawnione i zobowiązane sądy administracyjne wynika z przepisów prawnych. Sąd wyżej przytoczył w tym zakresie treść art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. i stwierdza, że nie ma przepisu szczególnego, który stanowiłby podstawę do rozszerzenia tego katalogu przypadków w sposób umożliwiający merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie żądanym przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., odrzucił skargę.

.