Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1790/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 14c,  14e
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek – sprawozdawca, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych: I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w L. (zwanej dalej Spółką, skarżącą lub stroną postępowania) jest indywidualna interpretacja Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. dotycząca przepisów ustawy z dn. 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.f. lub ustawa u.p.d.o.f.) w zakresie obowiązków płatnika. Interpretacja wydana została na wniosek Spółki złożony organowi 9 czerwca 2011 r.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest towarowy transport kolejowy. Spółka przewozi ładunki z konkretnych miejsc do miejsc docelowych w zależności od przyjętych zleceń i umów. W tym celu zawozi maszynistów i ich pomocników (drużyna trakcyjna) do miejsca rozpoczęcia transportu, tj. pociągu znajdującego na terenie sieci, skąd pracownicy dokonują transportu towarów do wyznaczonego miejsca. Jeżeli podczas realizacji przewozu zachodzi konieczność zapewnienia pracownikom odpowiedniego wypoczynku to wówczas Spółka finansuje korzystanie przez pracowników z hotelu oraz z przejazdu z miejsca zakończenia transportu do hotelu i następnego dnia przejazdu pracowników z hotelu do miejsca rozpoczęcia transportu. Jeżeli organizacja nie wymusza odpoczynku ale wymusza przemieszczenie się pracowników z miejsca zakończenia jednego przewozu do miejsca rozpoczęcia innego przewozu towarów Spółka pokrywa koszty przejazdu pracowników, które odbywają się taksówkami. Zarówno maszyniści jak i ich pomocnicy do końca marca 2011 r. mieli określone miejsce pracy jako poszczególne wydziały eksploatacji kolejowej znajdujące się w L. i G. i wykonując pracę na terenie sieci PKP PLK znajdowali się w podróży służbowej. W związku z tym świadczenia korzystały ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Obecnie pracodawca zmienił miejsce pracy na sieć PKP PLK i w związku z tym ww. pracownicy nie przebywają w podróży służbowej, a w dalszym ciągu korzystają z bezpłatnych świadczeń tj.:

Skarżąca zwróciła się z pytaniami:

1. Czy opłaty związane z przewiezieniem drużyny trakcyjnej z miejsca zamieszkania do konkretnej lokomotywy, (znajdującej się na terenie sieci) i w określonym czasie w celu prowadzenia konkretnego pociągu na konkretnej trasie, generują po stronie pracownika przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia?

2. Czy przewóz drużyny trakcyjnej z miejsca zakończenia trasy do następnego miejsca rozpoczęcia pracy oraz z miejsca zakończenia pracy do hotelu i z hotelu do miejsca rozpoczęcia pracy stanowi nieodpłatne świadczenie ?

3. Czy koszty noclegu w hotelu ponoszone przez Spółkę, gdy konieczność noclegu wynika z harmonogramu prac, stanowi dla pracownika nieodpłatne świadczenie i stanowi przychód pracownika ?

Zdaniem strony ponosi ona koszty z tytułu usług transportu osób wynikające z ilości przejechanych kilometrów razy stawka za kilometr. Pracownicy są dowożeni z miejsca zamieszkania do konkretnej lokomotywy znajdującej się na terenie sieci. Sieć przebiega przeważnie przez miejscowości, w których mieszkają maszyniści i pomocnicy maszynistów (drużyna trakcyjna), ale specyfika realizowanych usług transportu kolejowego powoduje konieczność przewożenia pracowników do lokomotywy znajdującej się nawet kilkaset kilometrów od jego miejsca zamieszkania. Dowiezienie pracowników do konkretnej lokomotywy w czasie wymuszonym przez termin realizacji przewozów kolejowych oraz rozkład jazdy stanowi według Spółki transport o charakterze technologicznym. Nie jest to nieodpłatne świadczenie dla pracownika ponieważ nie stanowi ono świadczenia na cele osobiste, ale mają one bezpośredni związek z wykonywaniem obowiązków służbowych wynikających z umowy o pracę. Jedynym celem takiej organizacji noclegów i przejazdów jest realizacja czasu wypoczynku pracowników tak, aby mogli oni podjąć w tym konkretnym miejscu swoje obowiązki kolejnego dnia zgodnie z przyjętym harmonogramem. Zatem noclegi i dojazdy nie mają służyć w żaden sposób pracownikom i ich celom osobistym, a jedynie zapewnić ciągłość pracy i wykonanie przez Spółkę zadań. Zdaniem strony nie można mówić o przychodzie z tytułu nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy przedmiot tego świadczenia nie może służyć celom osobistym otrzymującego świadczenie i nie może być wykorzystywany przez niego w sposób dowolny, dlatego tytuły ujęte w przedmiotowym wniosku nie stanowią przychodu pracownika.

Minister Finansów działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. (dalej: organ podatkowy) uznał stanowisko Spółki – za nieprawidłowe. Powołał się organ na przepis art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. i stwierdził, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku. Dalej wskazał na art. 10, art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. i stwierdził, że przychodem ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Uznał zatem organ, że w rozpatrywanej sprawie korzystanie przez pracowników, którzy nie przebywają w podróży służbowej z bezpłatnych przejazdów oraz noclegów zapewnionych im przez pracodawcę stanowi po stronie pracowników korzystających z przewozu – transportu i noclegów przychód.

Interpretacja indywidualna została skutecznie doręczona stronie 12 września 2011 r., która wystąpiła do organu o usunięcie naruszenia prawa pismem z dnia 22 września 2011 r. (wpływ pisma do organu 26 wrzesień 2011 r.) Organ podatkowy nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Strona pismem z dnia 24 listopada 2011 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Dnia 28 listopada skarga wpłynęła do organu podatkowego za pośrednictwem, którego była wnoszona. W skardze strona zarzuciła naruszenie: art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej O.p.) poprzez łączne odniesienie się do kilku zdarzeń o odmiennym stanie faktycznym, wymagających odrębnej analizy i interpretacji, art. 9 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez wadliwe zastosowanie w związku z przyjęciem, że w stanie faktycznym po stronie pracowników Spółki powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu u.p.d.o.f. Wniosła strona o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podtrzymała dotychczasowe stanowisko oraz podniosła, że interpretacja jest ogólnikowa i wszystkie świadczenia, o jakich stanowi wniosek traktuje jednakowo, mimo że są one odmienne i organ winien był odrębnie przeanalizować skutki prawnopodatkowe: 1) dowozu pracowników z domu do miejsca pracy, 2) transportu pomiędzy lokomotywami, 3) transportu pomiędzy lokomotywą a hotelem, 4) pokrycie kosztów noclegu w hotelu. Zarzuciła strona, że organ nie podjął próby uzasadnienia, że wszystkie otrzymane przez pracowników świadczenia mogłyby być przez nich wykorzystane na ich cele osobiste, co jest warunkiem zakwalifikowania danego świadczenia nieodpłatnego, jako rodzącego skutki w podatku dochodowym. Podniosła również strona, że twierdzenie, że zmiana określenia miejsca pracy drużyn trakcyjnych oznacza, że nie znajdują się oni w ogóle w podróży służbowej jest uproszczeniem. Skoro miejscem pracy jest sieć PKP PLK, to podróże odbywające się poza siecią (np. taksówką) w związku ze zleconymi obowiązkami (konieczność wypoczęcia, przejazd z jednej lokomotywy do drugiej w trakcie pracy) mają charakter służbowy. Podobnie noclegi należy traktować jako w trakcie podróży służbowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi lub umorzenie postępowania. Jako uzasadnienie dla odrzucenia skargi wskazał organ, że strona nie dochowała terminu do wniesienia skargi, ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane w placówce pocztowej 22 września 2011 r. (do organu wpłynęło 26 września 2011 r.), a organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, dlatego zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 – j.t., zwanej dalej p.p.s.a.) strona mogła wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania, tj. od dnia 22 września 2011 r. Termin upłynął zatem 21 listopada 2011 r. A strona skargę do Sądu wniosła dopiero 24 listopada 2011 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej), czyli po upływie terminu. Na wypadek nieuznania przez Sąd, że uchybiono terminowi do wniesienia skargi, podniósł organ, że postępowanie przed Sądem winno być umorzone z uwagi na to, że w dniu 21 listopada 2011 r. Minister Finansów działając na podstawie art. 14e § 1 O.p. zmienił z urzędu interpretację indywidualną z dnia [...]r. stwierdzając jej nieprawidłowość. Interpretacja zmieniająca nr [...] została stronie doręczona w dniu 28 listopada 2011 r.

Wobec powyższego w dniu nadania skargi na interpretację indywidualną z [...] r. (tj. 24 listopada 2011 r.) dokument ten nie obowiązywał już w obiegu prawnym.

Strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2012 r. nie zgodziła się z twierdzeniami organu, wskazała na skuteczność zaskarżenia i podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte. W dniu 19 marca 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe organu podatkowego, w którym organ potwierdził stanowisko odnośnie nie dochowania przez stronę terminu do wniesienia skargi wskazując, że jedyną znaną i pewną datą dla strony jest data nadania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a nie data wpływu wezwania do organu. Podtrzymał również organ zarzut bezprzedmiotowości i stwierdził, że w przypadku zmiany interpretacji z urzędu, podobnie jak przy wydawaniu interpretacji na wniosek decydujące znaczenie ma data wydania interpretacji, a nie data jej doręczenia stronie, co potwierdza uchwała NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II FPS 7/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Dodać też trzeba, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności - z uwagi na najdalej idące skutki - rozpatrzenia wymagają zawarte w odpowiedzi na skargę dwa wnioski organu, tj. pierwszy o odrzucenie skargi oraz drugi (jeżeli Sąd nie uwzględni pierwszego) o umorzenie postępowania przed Sądem jako bezprzedmiotowego.

Sąd nie stwierdza podstaw do odrzucenia skargi i stanowisko organu podatkowego w tym zakresie uznaje za bezpodstawne. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Dniem wniesienia wezwania do organu, od którego należy liczyć bieg sześćdziesięciodniowego terminu na wniesienie skargi jest dzień złożenia/wpływu pisma (wezwania) do danego organu. Nie podziela Sąd poglądu organu podatkowego, że za dzień wniesienia wezwania uznać należy dzień nadania pisma w placówce pocztowej. "Początkiem sześćdziesięciodniowego terminu jest dzień następny po dniu doręczenia wezwania organowi" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r. sygn.. akt II FSK 216/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Data nadania pisma w placówce pocztowej jest istotna dla stwierdzenia zachowania przez stronę terminu do dokonania danej czynności, w tym m.in. przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. terminu czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – na wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W sprawie wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu podatkowego 26 września 2011 r., a zatem termin sześćdziesięciu dni rozpoczął swój bieg 27 września 2011 r. i upływał w dniu 25 listopada 2011 r. Strona skargę do sądu nadała w placówce pocztowej dnia 24 listopada 2011 r., a zatem termin do wniesienia skargi został dochowany.

Odnośnie drugiego wniosku organu podatkowego, tj. umorzenia postępowania przed sądem z uwagi na jego bezprzedmiotowość, to Sąd uznaje ten wniosek i argumentację organu za bezzasadną. Według organu podatkowego w dacie nadania przez stronę skarżącą skargi do sądu, tj. 24 listopada 2011 r. w obrocie prawnym nie było już indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia [...] r., ponieważ w dniu 21 listopada 2011 r. Minister Finansów działając na podstawie art. 14e § 1 O.p. zmienił z urzędu ww. interpretację. Interpretacja zmieniająca z dnia [...] r. nr [...] została stronie doręczona w dniu 28 listopada 2011 r. Organ podatkowy twierdzi, że decydujące znaczenie ma wydanie przez Ministra Finansów interpretacji zmieniającej, a nie jej doręczenie, co ma potwierdzać uchwała NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II FPS 7/09.

Sąd stanowisko organu podatkowego ocenia jako błędne. Przede wszystkim skład orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1242/10 (dostępne: CBOSA), że w przypadku zaskarżenia przez zainteresowanego do sądu administracyjnego indywidualnej interpretacji prawa podatkowego Minister Finansów może zmienić ją z urzędu, na podstawie art. art. 14e § 1 O.p. wyłącznie w trybie prawnym przewidzianym w art. 54 § 3 lub w art. 117 § 1 p.p.s.a. Tezy i stwierdzenia zawarte w ww. wyroku Sąd wielokrotnie przywoła w niniejszym wyroku, jako szczególnie trafne.

W świetle powyższej tezy istotne znaczenie ma ustalenie kiedy została zaskarżona interpretacja oraz kiedy (w jakiej dacie) została zmieniona interpretacja.

Z akt sprawy wynika, że strona nadała skargę do sądu w polskim urzędzie pocztowym w dniu 24 listopada 2011 r., skarga została prawidłowo wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w P. ( zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a.) i wpłynęła ona do tego organu w dniu 28 listopada 2011 r. Dzień nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym, na co Sąd już wcześniej wskazywał, ma znaczenie dla stwierdzenia dochowania przez stronę terminu do wniesienia skargi, natomiast datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego akt zostaje zaskarżony. "Nie ulega bowiem wątpliwości, że datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II OSK 338/08, LEX nr 506003)." (za postanowieniem NSA z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 2336/10, LEX nr 783782).

Nie ma zatem racji organ podatkowy twierdząc, że strona zaskarżyła interpretację w dniu 24 listopada 2011 r. Postępowanie sądowe zostało wszczęte w dniu 28 listopada 2011 r. – w dacie wpływu skargi do Dyrektora Izby Skarbowej w P..

Nie ma również racji organ podatkowy uznając, że zmiana interpretacji przez Ministra Finansów nastąpiła w dniu [...] r., tj. w dacie wydania interpretacji zmieniającej. Decydujące znaczenie ma data doręczenia interpretacji wydanej przez Ministra Finansów w trybie art. 14e § 1 O.p., ponieważ w tej dacie interpretacja weszła do obrotu prawnego. Powoływanie się przez organ podatkowy na argumentację zawartą w uchwale NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II FPS 7/09 uważa Sąd za chybione. Uchwała dotyczy przepisu art. 14d O.p., który przewiduje termin dla organu podatkowego na wydanie interpretacji, natomiast art. 14e § 1 O.p. w ogóle nie reguluje kwestii terminu na zmianę interpretacji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Nie ma zatem podstaw, aby rozważania z uchwały odnosić do innego przepisu.

Interpretacja Ministra Finansów została doręczona stronie w dniu 28 listopada 2011 r. i w tym samym dniu zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że w sytuacji, kiedy dojdzie do takiego zbiegu czynności, jak w niniejszym postępowaniu, należy przyjąć stanowisko korzystne dla strony i przyznać pierwszeństwo skutecznemu zaskarżeniu interpretacji indywidualnej przed dokonaniem zmiany interpretacji przez Ministra Finansów, zwłaszcza kiedy strona swoją skargę podtrzymuje, tak jak ma to miejsce w sprawie.

Jednakże dla rozstrzygnięcia w sprawie nie powyższa kwestia będzie miała znaczenie, ale okoliczność, czy Minister Finansów prawidłowo doręczył wydaną przez siebie interpretację. Zdaniem Sądu, Minister Finansów wydaną w dniu [...] r. interpretację powinien był doręczyć pełnomocnikowi strony, a nie, jak to uczynił, stronie. Jeszcze raz odwoła się Sąd do wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., w którym sformułowano tezy, które skład orzekający podziela, że: 1. Jeżeli, zgodnie z art. 136 w związku z art. 14 h O.p. zainteresowany działa przez pełnomocnika, na podstawie art. 145 § 2 w związku z art. 14h O.p., indywidualną interpretację prawa podatkowego, w tym interpretację zmienioną, doręcza się pełnomocnikowi uprawnionemu do działania w określonym postępowaniu interpretacyjnym; 2. Jeżeli pełnomocnictwo udzielone przez zainteresowanego w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie obejmuje czynności Ministra Finansów dotyczących zmiany interpretacji, zmieniona interpretacja, na podstawie art. 14 e § 2 O.p., powinna być doręczona zainteresowanemu, nie zaś pełnomocnikowi ustanowionemu w innym postępowaniu. (dostępne: CBOSA).

Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca ustanowiła na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa pełnomocnika doradcę podatkowego K. J. M., którego umocowanie obejmuje występowanie w sprawie przedmiotowej interpretacji "przed wszelkimi organami administracji" (karta-15 akt administracyjnych), a zatem nie ograniczyła strona udziału pełnomocnika tylko do czynności wezwania do usunięcia naruszenia prawa i postępowania przed organem podatkowym – Dyrektorem Izby Skarbowej w P.. Oznacza to, że pełnomocnik winien być honorowany również w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Finansów prowadzonym z urzędu w trybie art. 14e O.p.

Reasumując stwierdza Sąd, że Minister Finansów nie dokonał skutecznej zmiany interpretacji w trybie art. 14e § 1 O.p. przed wniesieniem przez stronę skargi do Sądu, co czyni wnioski i zarzuty organu podatkowego o bezprzedmiotowości postępowania przed Sądem za bezzasadne.

Przechodząc do dalszej kontroli zaskarżonej interpretacji i zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że interpretacja narusza przepisy. Przede wszystkim organ podatkowy naruszył przepisy postępowania dotyczące wydawania interpretacji indywidualnych. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Uzasadnienie interpretacji jest szczególnie istotne i nie może ograniczać się jedynie do zacytowania treści przepisów.

Uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p. musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Innymi słowy, w uzasadnieniu prawnym organ winien m.in. wytłumaczyć wnioskodawcy z jakich przyczyn zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis. Dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy i stanowisko własne organu podatkowego składają się na interpretację, przy czym ocena z istoty swej musi, obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, zawierać "wyjaśnienie", dlaczego takie a nie inne stanowisko zostało zajęte. (za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 623/10, dostępne: CBOSA).

Odnosząc powyższe uwagi do zaskarżonej interpretacji uznał Sąd, że nie wyjaśnia ona w dostateczny sposób zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy jej wydawaniu. Organ przywołał przepisy, art. 9 ust. 1, art. 10, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., przedstawił stan faktyczny, w sposób bardzo lakoniczny wskazał jak rozumie pojęcie nieodpłatne świadczenie, nie analizując przy tym i nie ustosunkowując się do rozumienia tego pojęcia wskazywanego przez stronę we wniosku (zwłaszcza do argumentów o świadczeniu na cele osobiste) i stwierdził, że skoro pracownicy nie przebywają w podróży służbowej, to po ich stronie występuje przychód.

W opinii Sądu wywody organu podatkowego nie stanowią odpowiedzi na zadane pytanie, słuszne są zarzuty skargi, że stan faktyczny opisany we wniosku o interpretację nie był jednorodny i wymagał odrębnego przeanalizowania wszystkich opisanych okoliczności. W interpretacji zabrakło takiej wykładni przepisów ustawy o u.p.d.o.f., która uwzględni wszystkie zdarzenia z wniosku, tj.: dowóz pracowników z domu do miejsca zamieszkania, transport między lokomotywami, transport pomiędzy lokomotywą a hotelem, pokrycie kosztów hotelu. Ponadto organ podatkowy dla uzasadnienia swojego stanowiska używa argumentu o braku podróży służbowej, nie wyjaśniając jednak, dlaczego podróż służbowa ma jego zdaniem znaczenie, organ nie powołuje się bowiem na żaden przepis prawa. Można się tylko domyślić, że organ podatkowy ma na myśli zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. Jednocześnie jeżeli organ rozważał kwestię zwolnienia, to powinien przeanalizować ją w kontekście wszystkich przepisów, w tym m.in. art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f.

Podsumowując uwagi można powiedzieć, iż w zaskarżonej interpretacji zabrakło pogłębionej i precyzyjnej, bo o taką wnioskowała strona postępowania, wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, którą należy przeprowadzić w kontekście zapytania i okoliczności wskazanych przez podatnika.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej w P.) powinien prawidłowo uzasadnić sporządzoną pisemną indywidualną interpretację podatkową, a w szczególności ustosunkować się do całego stanu faktycznego przedstawionego przez stronę oraz uwzględnić wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżona interpretacja indywidualna narusza art. 14c § 1 i 2 O.p., co powoduje konieczność jej uchylenia na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe naruszenia natury procesowej, odnoszenie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd uznał za przedwczesne.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzoną od Ministra Finansów kwotę 440 zł stanowi: 1) uiszczony przez stronę wpis od skargi - 200 zł, którego wysokość została wyznaczona na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.); 2) koszty zastępstwa prawnego - 240 zł (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz. U. Nr 31, poz. 153 ze zm.).