Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 334/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2020 r., nr: [...] w przedmiocie oddalenie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

K. R. zaskarżył do WSA w Krakowie postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] grudnia 2020 r., nr: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym egzekucji nieopłaconych składek za okres od października do lipca 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej "p.p.s.a." Powyższy przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sądy administracyjne nie są władne do rozpoznawania innych spraw niż opisane powyżej.

W rozpatrywanym przypadku brak jest podstaw do rozpoznania skargi, bowiem zaskarżone orzeczenie nie mieści się w katalogu zamkniętym wskazanym w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie oddalające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (§ 3 pkt 3); ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (§ 3 pkt 2).

Rozstrzygnięcia w sprawie postanowień dotyczących stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, jak w przedmiotowej sprawie, mają charakter incydentalny i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to znaczy postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Podsumowując, na podstawie przytoczonych argumentów, nie ma podstaw do uznania, że sądy administracyjne są właściwe w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.