Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 215/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art.21 ust.2a
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz, Sędziowie WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant Małgorzata Antoniuk, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2003r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 215/04

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w B. z dnia (...) Nr (...) określającej spółce akcyjnej B. za miesiąc marzec 2003r.

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości (...),

- kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości (...)

oraz ustalającą kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości (...).

W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 24 kwietnia 2003r. spółka złożyła w (Urzędzie Skarbowym w B. deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc marzec 2003r. w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości (...), jako kwota do zwrotu na rachunek bankowy . W trakcie kontroli stwierdzono, iż spółka nie ujęła w deklaracji wartości sprzedaży zwolnionej w łącznej wysokości (...) dotyczącej maszyn i urządzeń wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1993r. W wyniku zaniżenia sprzedaży zwolnionej zmianie uległa kwota podatku naliczonego przysługującego do odliczenia od podatku należnego wyliczona zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) tj. proporcjonalnie do udziału sprzedaży opodatkowanej w ogólnej wartości sprzedaży. Spółka zatem zawyżyła kwotę podatku naliczonego do odliczenia o (...).

Ponadto przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazał, iż do dnia złożenia deklaracji VAT-7 za miesiąc marzec 2003r. uregulowano podatek wynikający z dokumentów celnych lub zapłacono faktury VAT, z których podatek naliczony stanowił łączną wartość (...) Mając na uwadze przepis prawny zawarty w art. 21 ust. 2a powołanej ustawy zgodnie z którym, kwota zwrotu różnicy podatku, o której mowa w ust. 2 nie może być wyższa od kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur, z których należności zostały w całości uregulowane, oraz dokumentów celnych, jeżeli podatek z nich wynikający został zapłacony, organ podatkowy uznał, że skarżącej przysługiwało prawo zwrotu na rachunek bankowy do kwoty (...) a pozostała część nadwyżki w wysokości (...) podlegała rozliczeniu w deklaracji VAT-7 za następny miesiąc.

Zajmując powyższe stanowisko organ podatkowy uznał, iż podatek naliczony w kwocie (...) zawarty w fakturze VAT MP Nr (...) z dnia (...) nie mógł stanowić podstawy do uznania tej faktury za zapłaconą i uwzględnienia jej przy obliczeniu limitu zwrotu, ponieważ należności z tej faktury nie zostały zapłacone. Fakt upływu terminu 90 dni od otrzymania towaru uprawniał spółkę wyłącznie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w tej fakturze.

Organ podatkowy pierwszej instancji uznał także, iż nie mogą zostać uwzględnione do ustalenia limitu zwrotu za miesiąc marzec 2003r. dokonane przez skarżącą przedpłaty za faktury VAT wystawione przez P. spółkę z o.o. z siedzibą w P. ponieważ podatek naliczony zawarty w fakturach VAT w łącznej kwocie (...) obniżał podatek należny dopiero w następnym okresie podatkowym tj. w miesiącu kwietniu 2003r.

Ponadto organ podatkowy uznał, iż fakt dokonania przez skarżącą zapłaty wekslem kwoty (...) w miesiącu marcu 2003r. za faktury VAT, które nie zostały ujęte do rozliczenia w deklaracji VAT-7 za miesiąc marzec 2003r., a które zostały ujęte i rozliczone w deklaracji VAT-7 w miesiącu styczniu 2003r., nie uprawniał do powiększenia o tę kwotę limitu zwrotu o którym mowa w art. 21 ust. 2a cyt. ustawy o podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r.

Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji przy ustaleniu poprawności wykazania kwoty do zwrotu na podstawie art. 21 ust. 2a ustawy o VAT, nie można brać pod uwagę zapłaty za faktury, które nie zostały rozliczone w deklaracji VAT-7 za kontrolowany miesiąc, czy to bezpośrednio czy też poprzez przeniesienie nadwyżki z poprzedniej (poprzednich) deklaracji.

Na podstawie powyższych ustaleń decyzją z dnia (...) Nr (...) Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w B. określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości (...) kwotę do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości (...) oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie (...).

Pismem z dnia 17 grudnia 2003r. spółka złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B., wnosząc o uchylenie decyzji. W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów: art. 21 ust. 2a i art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, przepisu § 40 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz przepisów art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. Zdaniem spółki w świetle art. 21 ust. 2a powołanej ustawy o podatku od towarów i usług, kwota zwrotu różnicy podatku z urzędu skarbowego musi mieć pokrycie w fakturach VAT uregulowanych do dnia złożenia deklaracji podatkowej VAT-7 za dany miesiąc. Do wyliczenia kwoty podlegającej zwrotowi uwzględnia się również faktury VAT otrzymane w poprzednich okresach , jeżeli należności z nich wynikające zostały uregulowane do dnia złożenia deklaracji za dany miesiąc. Wyżej wym. przepis nie zawiera zastrzeżenia, że w celu określenia kwoty zwrotu o której mowa w art. 21 ust. 2a ustawy o VAT należy przyjąć wyłącznie faktury przyjęte do odliczenia w danej deklaracji podatkowej. Na potwierdzenie swojego stanowiska spółka powołała dwie odpowiedzi udzielone przez urzędy skarbowe w indywidualnych sprawach w przedmiocie interpretacji art. 21 ust. 2a cyt. ustawy o VAT. W interpretacji podpisanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bielsku - Białe organ podatkowy stwierdził "... do wyliczenia kwoty zwrotu na podstawie art. 21 ust. 2a uwzględnia się również faktury VAT otrzymane w poprzednich okresach, jeżeli należności z nich wynikające zostały uregulowane w danym okresie rozliczeniowym – dotyczy sytuacji gdy podatnik w deklaracji VAT za okres rozliczeniowy wykazuje również kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z poprzedniego miesiąca, która zwiększa łączną kwotę podatku naliczonego obniżającą podatek należny w danym okresie. Nie uwzględnienie w kwocie zwrotu bezpośredniego przeniesienia z poprzedniej deklaracji spowodowałoby powstanie sytuacji, gdy pewna kwota podatku naliczonego nigdy nie podlegałaby zwrotowi i byłaby przenoszona z m-ca na m-c następny ...".

Ponadto spółka zarzuciła, iż zachowanie organu podatkowego pierwszej instancji w kwestii rozliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2003r. w stosunku do poprzednich okresów powoduje naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej. Zakwestionowane przez urząd skarbowy zasady rozliczenia zwrotu podatku VAT stosuje bowiem od listopada 2002r. Przeprowadzone kontrole nie kwestionowały poprawności takiego postępowania.

Dodatkowo spółka wskazała, iż występująca współzależność pomiędzy momentem powstania obowiązku podatkowego u wystawcy faktury VAT MP i momentem, w którym powstaje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w tej fakturze spowodowało, że jej postępowanie w przypadku uznania tej faktury VAT za zapłaconą było prawidłowe.

Do pozostałych ustaleń organu podatkowego dotyczących zawyżenia kwoty podatku naliczonego do odliczenia o kwotę (...) oraz nie uwzględnienia kwoty zapłaty w wysokości (...) za wystawione faktury proforma przez P. Spółkę z siedzibą w P. nie wniesiono zastrzeżeń.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w B. zgodził się ze stanowiskiem spółki, iż przepis art. 21 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług nie zawiera zastrzeżenia, iż w celu określenia zwrotu o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy należy przyjąć wyłącznie faktury przyjęte do rozliczenia w danej deklaracji podatkowej , dlatego też do kwoty o której w nim mowa wlicza się kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur i dokumentów celnych otrzymanych w poprzednich okresach, jeżeli należności z nich wynikające zostały uregulowane w całości do dnia złożenia deklaracji oraz po spełnieniu pozostałych warunków wynikających z art. 21 ustawy pozwalających na dokonanie zwrotu kwoty różnicy na rachunek podatnika. W związku z powyższym w limicie kwoty zwrotu bezpośredniego za dany miesiąc można uwzględnić , oprócz kwoty podatku naliczonego zawartego w zapłaconych fakturach VAT ujętych w złożonej deklaracji VAT- 7 za ten okres także uregulowany (zapłacony) podatek naliczony z poprzednich okresów rozliczeniowych (miesięcy) zawartych w kwocie nadwyżki z poprzedniego miesiąca . Dotyczy to podatku naliczonego z poprzednich miesięcy w takiej części w jakiej podatek ten nie został uwzględniony w zwrocie bezpośrednim w poprzednich okresach. W ocenie organu odwoławczego nie uwzględnienie w kwocie zwrotu bezpośredniego przeniesienia z poprzedniej deklaracji spowodowałoby powstanie sytuacji , gdy pewna kwota podatku naliczonego nigdy nie podlegałaby zwrotowi i byłaby przenoszona z miesiąca na miesiąc. Dyrektor Izby podkreślił, iż takie stanowisko organu podatkowego dotyczące interpretacji art. 21 ust. 2a cyt. ustawy o VAT jest zgodne ze stanowiskiem spółki zaprezentowanym w odwołaniu.

Jednocześnie wskazano, iż w deklaracji za miesiąc marzec 2003r. nie występuje kwota podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji , która obniżałaby podatek należny i generowała kwotę zwrotu różnicy podatku za ten okres. Zatem fakt zapłaty kwoty (...) za faktury VAT w których wyszczególniony podatek naliczony nie ostał ujęty w deklaracji VAT-7 za miesiąc marzec 2003r. nie uprawnia podatnika do powiększenia o tę kwotę limitu zwrotu za ten okres. Podatek naliczony zawarty w fakturach VAT za które zapłacono wekslem kwotę (...) ujęty został w złożonej deklaracji VAT -7 za miesiąc styczeń 2003r. i w tym okresie rozliczeniowym obniżył podatek należny a powstała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym określona w złożonej deklaracji za miesiąc styczeń 2003r. została zwrócona w całości na rachunek bankowy.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zarzut naruszenia art. 21 ust. 2a ustawy o VAT uznał za bezpodstawny. Również stanowisko zawarte w odwołaniu jakoby spółka w złożonym rozliczeniu za miesiąc marzec 2003r. uwzględniając kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT MP nr (...) z dnia (...) naruszyła przepis § 40 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. należy uznać za niezasadny. Zarzut taki nie został postawiony. W decyzji organu pierwszej instancji nie zostało zakwestionowane prawo do odliczenia podatku naliczonego z przedmiotowej faktury , lecz jedynie uwzględnienie jej jako zapłaconej w limicie zwrotu o którym mowa w art. 21 ust. 2 a ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdził naruszenia przepisu art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do zarzutu, że te same zasady zwrotu podatku stosuje od listopada 2003r. a kontrola nie kwestionowała ich poprawności , organ odwoławczy wskazał, iż w okresie obowiązywania przepisu art. 21 ust. 2a spółka w złożonych deklaracjach podatkowych za okres od grudnia 2002r do marca 2003r. wykazała kwoty do zwrotu na rachunek bankowy odpowiednio (...), (...) (...). Za miesiąc listopad 2002r. wykazane zostało zobowiązanie podatkowe w kwocie (...). Od chwili obowiązywania przepisu art.. 21 ust. 2a tj. od listopada 2002r. do marca 2003r. przeprowadzona została w spółce tylko jedna kontrola podatkowa za miesiąc luty 2003r. W wyniku tej kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w obliczeniu limitu zwrotu w oparciu o przepis art. 21 ust 2a ustawy o VAT.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. w części dotyczącej naruszenia przez skarżącą przepisów art. 21 ust. 2a oraz art. 27 ust. 6 powołanej ustawy o VAT.

Skarżąca na etapie skargi ponownie podniosła zarzuty przedstawione w odwołaniu dotyczące wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem postanowień art. 21 ust. 2a i art. 27 ust. 6 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów prawa proceduralnego zawartego w art. 121i 122 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżącej do wyliczenia kwoty podlegającej zwrotowi uwzględnia się również faktury otrzymane w poprzednich okresach, jeżeli należności z nich wynikające zostały uregulowane do dnia złożenia deklaracji VAT-7 za dany miesiąc. Przepis prawny zawarty w art. 21 ust. 2a ustawy o VAT nie zawiera zastrzeżenia, że w celu określenia kwoty zwrotu, o której mowa w/w artykule ustawy o VAT należy przyjąć wyłącznie faktury przyjęte do odliczenia w danej deklaracji podatkowej.

Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca powołała dokonane interpretacje przedmiotowego przepisu udzielone przez organy podatkowe w indywidualnych sprawach.

Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, iż przedstawiony na etapie odwołania argument, że w okresie od listopada 2002r. do marca 2003r. stosowała przedstawione przez siebie zasady zwrotu podatku, a kontrole podatkowe tego nie kwestionowały, został jedynie lakonicznie omówiony. Zachowanie organów podatkowych w tym zakresie narusza zasadę zaufania podatnika do organu podatkowego.

Skarżąca ponownie na etapie skargi przestawiła swoje stanowisko w kwestii uznania wystawionej faktury VAT MP nr (...) z dnia (...) za zapłaconą.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § l pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu między stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy licząc kwotę limitu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2003r. w oparciu o przepis art. 21 ust. 2a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) należało uwzględnić kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT za którą należność zapłacono w miesiącu marcu 2003r. ale podatek naliczony z tej faktury nie był ujęty w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc .

Zgodnie z art. 21 ust. 2a cyt. ustawy o podatku od towarów i usług kwota zwrotu różnicy podatku nie może być wyższa od kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur, z których należności zostały w całości uregulowane oraz z dokumentów celnych jeżeli podatek z nich wynikający został zapłacony. Z gramatycznego brzmienia powołanego artykułu nie wynika, iż określając kwotę zwrotu różnicy podatku o której mowa w art. 21 ust. 2 należy przyjąć wyłącznie faktury przyjęte do odliczenia w danej deklaracji podatkowej albowiem jedyny warunek wskazany w treści ust. 2a art. 21 to konieczność uregulowania należności wykazanej na fakturze w danym okresie rozliczeniowym tj. do dnia złożenia deklaracji podatkowej VAT-7 za dany miesiąc. Nie mniej dokonując analizy przepisu 21 ust. 2a należy mieć na uwadze zasady konstrukcyjne podatku od towarów i usług wyrażone w innych przepisach ustawy z dnia 8 stycznia 1993r.

Zgodnie z treścią art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług okresem rozliczeniowym podatku – poza importem towarów – jest okres miesiąca. Obliczenie i płacenie tego podatku następuje w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym powstał obowiązek zapłaty podatku. Dokonując rozliczenia podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną (art. 19 ust. 1 cyt. ustawy) przy czym obniżenie kwoty podatku należnego następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny (art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT). Z istoty przedmiotowego podatku wynika , iż na skutek rozliczenia miedzy podatkiem należnym a naliczonym, powstaje za dany (miesięczny okres) rozliczeniowy zobowiązanie podatkowe, względnie kwota do zwrotu lub kwota do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( z dnia 8 stycznia 1993r. ) w rozdziale drugim traktującym o opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w przepisie art. 21 ust. 1 stanowi , że w przypadku gdy kwota podatku naliczonego o której mowa w art. 19 ust. 2 ustawy jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę podatku należnego za następne okresy. A zatem zobowiązanie w podatku od towarów i usług stanowi dodatnią różnicę miedzy podatkiem należnym a naliczonym. Gdy zaś różnica ta jest ujemna to zasadą jest że podatnik przenosi ją do rozliczenia na następny miesiąc a wyjątkiem jest jej zwrot z urzędu skarbowego (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 1996 r. w sprawie sygn. akt S.A./Kr 2835/95, wyrok NSA z dnia 5 maja 2000r. w sprawie sygn. akt I S.A./KA 1719/98). Podkreślić zatem należy, iż podatnik ustalając kwotę zwrotu różnicy podatku o której mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o VAT uwzględnia podatek naliczony zawarty w fakturach VAT , który obniżał kwotę podatku należnego za miesiąc którego dotyczy rozliczenie oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzednich okresów – tj. kwotę wskazaną w poz. 39 deklaracji VAT-7. Skoro zaś zasady dotyczące wyliczenia limitu zwrotu określone w ust. 2a art. 21 odnoszą się do kwoty zwrotu różnicy podatku o której mowa w ust. 2 art. 21 to słusznie organy podatkowe uznały , iż przy ustaleniu limitu tego zwrotu winny obowiązywać takiego same zasady jak przy ustalaniu samej kwoty zwrotu różnicy podatku.

W tym miejscu mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, iż w celu określenia limitu kwoty zwrotu różnicy podatku o którym mowa w art. 21 ust 2a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U Nr 11, poz. 50 ze zm.) należy przyjąć kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur i dokumentów celnych otrzymanych także w poprzednich okresach jeżeli należności z nich wynikające zostały uregulowane w całości do dnia złożenia deklaracji za dany miesiąc i jednocześnie kwoty tego podatku wykazane zostały w deklaracji za ten miesiąc jako kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z poprzedniego miesiąca.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania w deklaracji złożonej przez skarżącą za miesiąc marzec 2003r. nie występowała kwota podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji która obniżałaby podatek należny. Podatek naliczony zawarty w fakturach VAT za które zapłacono wekslem kwotę (...) ujęty został w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2003r. i w tym okresie rozliczeniowym obniżył podatek należny a powstała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym została zwrócona w całości na rachunek bankowy skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż stanowisko organów podatkowych zgodnie z którym przy określeniu limitu zwrotu na podstawie art. 21 ust. 2a ustawy o VAT za miesiąc marzec 2003r. nie uwzględniono zapłaconej za faktury VAT kwoty 116.111,90 zł jest zasadne. W sprawie wbrew twierdzeniom skarżącej nie doszło również do naruszenia zasad postępowania podatkowego tj. art. 120, 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. W sytuacji bowiem gdy skarżąca zawyżyła kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej do zwrotu na rachunek bankowy za miesiąc marzec 2003r. organ podatkowy był zobligowany do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia.

W ocenie Sądu zgodne z obowiązującymi przepisami jest także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w kwestii odmowy uwzględnienia podatku naliczonego w kwocie (...) wyszczególnionego w fakturze VAT MP (...) z dnia (...) jako zapłaconej . Jak słusznie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji upływ terminu 90 dni (określonego w § 40 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Dz. U. Nr 27, poz. 268) uprawnia podatnika do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze VAT MP nie jest zaś równoznaczny z faktem uregulowania zapłaty za tą fakturę .

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd oddalił skargę.