Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 710/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 53 ust. 4, art. 59, 60, 61, 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi " K" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80. poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o.. [...] w [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: przebudowa, rozbudowa i nadbudowa obiektu wraz ze zmianą sposobu użytkowania, w tym zmiana sposobu użytkowania piwnic na cele gastronomiczne, a pozostałych kondygnacji i poddasza na cele usługowo - hotelowo - mieszkalne, wraz z zagospodarowaniem terenu części nieruchomości na miejsca parkingowe oraz urządzenie parkingu podziemnego na działkach nr [...] , [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...],[...]obr. [...] przy ulicy [...] w [...]".

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania wystąpiono o uzgodnienia i opinie wymagane na podstawie art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 cytowanej ustawy oraz art. 106 §1 kpa. Organ podkreślił, że w sytuacjach, w których przepis prawa materialnego, w niniejszej sprawie - art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nakazuje wydać decyzję po uzgodnieniu, stanowisko powinno być pozytywne, wskazujące na zgodę organu współdziałającego na powzięcie rozstrzygnięcia określonej treści.

Ponieważ teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wystąpiono o uzgodnienie do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], który pismem z dnia [...] r. zaopiniował negatywnie znaczącą cześć przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu tej opinii wskazano, iż budynek przy ulicy [...] w [...] jest wpisany wraz z parkiem do rejestru zabytków nr [...] decyzją z [...] r. i podlega ochronie prawnej na mocy ustawy 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162. poz. 1568). W związku z powyższym zmiana sposobu użytkowania oraz wszelkie prace remontowe i budowlane wymagają uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zaopiniowano negatywnie proponowaną rozbudowę elewacji frontowej (od strony ulicy [...]) oraz podniesienie kalenicy i zmianę geometrii dachu budynku, ponieważ, zdaniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, ingerencja w zakresie przedstawionym we wniosku prowadzi do zatarcia cech stylowych budynku zabytkowego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] r., znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...].

W związku z brakiem uzgodnienia wymaganego zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie badając spełnienia pozostałych przesłanek wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy określonych w art. 61, organ I instancji odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy mimo spełnienia wymogów określonych w tym przepisie. Odwołująca się wskazała, że po uzgodnieniu ze strony konserwatora zabytków organ I instancji powinien ustalić warunki zabudowy z uwzględnieniem wskazań konserwatorskich zamiast odmawiać ustalenia warunków zabudowy. Ponadto odwołująca się podniosła naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa przez brak szczegółowej analizy materiału dowodowego oraz naruszenie art. 107 § 3 kpa przez brak uzasadnienia faktycznego decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 59 ust. 1 oraz 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że ponieważ teren przedmiotowej inwestycji znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, uzyskanie w niniejszej sprawie uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] było konieczne. Wojewódzki Konserwator Zabytków zaopiniował negatywnie znaczną część planowanej inwestycji, a następnie postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił przedłożony projekt decyzji nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Następnie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał to postanowienie w mocy. Zatem organ I instancji musiał wydać decyzję odmowną, gdyż stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] utrzymane w mocy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest wiążące dla organu I instancji. W sytuacji, gdyby organ I instancji wydał decyzję wbrew w/w stanowisku, nie można by było mówić o uzgodnieniu przewidzianym w art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], podnosząc zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz zarzut naruszenia art. 12 § 1 kpa poprzez niezastosowanie się przez organ do obowiązku wnikliwego i szybkiego załatwienia sprawy oraz załatwienia jej możliwie najprostszymi środkami. Skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru objętego ochroną konserwatorską na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.). Dlatego też przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zgodnie z art. 60 ust. 1 w zawiązku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ I instancji zobowiązany był do wystąpienia do wojewódzkiego konserwatora zabytków o dokonanie uzgodnienia.

Zarówno Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] jak rozpatrujący zażalenie na postanowienie Konserwatora Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sposób negatywny uzgodnili zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem. Postanowienia organów administracji w przedmiocie uzgodnienia zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r. oddalił skargę.

Skoro przepisy ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym nakazują wydanie decyzji "po uzgodnieniu" z wojewódzkim konserwatorem zabytków, należy przez to rozumieć, że decyzja ustalająca warunki zabudowy określone we wniosku może być wydana tylko w sytuacji, gdy wojewódzki konserwator zabytków uzna, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na walory obszaru objętego ochroną konserwatorską. Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2007 r. wydanego w sprawie II OSK 739/06, że "wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie ustalenia warunków zabudowy".

Ponadto należy podkreślić, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, które jest postępowaniem głównym, nie może sprawdzać, czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 kpa (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2005 r. w sprawie II OSK 69/05).

Zatem negatywna opinia konserwatorska wydana w przedmiotowej sprawie była wiążąca dla organów prowadzących postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i stanowiła przesłankę do odmowy ustalenia warunków zabudowy wnioskowanych przez skarżącą. Dlatego też nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa, ponieważ negatywne uzgodnienie wnioskowanych warunków zabudowy przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przesądza o odmowie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem strony, a zatem niecelowym byłoby prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy końcowe orzeczenie w sprawie zostało zdeterminowane przez treść uzgodnienia.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oparty na założeniu, że organy administracji prowadzące postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy są uprawnione do ustalenia w decyzji warunków zabudowy zmodyfikowanych w stosunku do treści wniosku. Organy są uprawnione jedynie do rozpatrzenia wniosku. Natomiast w sytuacji, w której organ uzna, że dla zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku nie może być wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy, zobowiązany jest do odmowy ustalenia takich warunków. Tylko wnioskodawca jako dysponent wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest uprawniony do zmodyfikowania zamierzenia inwestycyjnego, a rozpatrzenie zmienionego wniosku może nastąpić w innym postępowaniu.

Zarzut naruszenia art. 12 § 1 kpa także nie zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie, ponieważ organy prowadzące postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie mogły zakończyć tego postępowania przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 1999 r. w sprawie IV SA 1512/98, że takie postępowanie organu stanowiłoby naruszenie art. 106 § 1 kpa. Dążenie do przestrzegania zasady szybkości postępowania nie może bowiem prowadzić do naruszenia określonej w art. 7 kpa zasady praworządności.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania ani też obrazy prawa materialnego i uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.