Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2259/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 249a; art.258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu opłat abonamentowych postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 11 października 2013 r. J. S. (zwany dalej: "skarżącym’) został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu tego zarządzenia.

Pismem z dnia 9 listopada 2013 r. skarżący wystąpił z zażaleniem na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GZ 763/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 11 października 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego.

Pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. skarżący wystąpił ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi.

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną.

Skarżący wystąpił z zażaleniem z dnia 3 lutego 2015 r. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r.

Na postanowienie o odrzuceniu zażalenia skarżący złożył zażalenie z dnia 14 lipca 2015 r., które zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. o sygn. akt II GZ 411/15.

Skarżący wystąpił następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pismem z dnia 23 listopada 2015 r., w którym zwrócił się o przyznanie adwokata.

Naczelny Sąd Administracyjny pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. przekazał wniosek skarżącego – zgodnie z właściwością – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jego postanowienie z dnia 14 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi, stało się prawomocne od dnia 5 lutego 2015 r.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Wskazać należy, iż postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zakończone postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi, które stało się prawomocne od dnia 5 lutego 2015 r.

Natomiast wniosek o prawo pomocy skarżący zawarł w piśmie z dnia 23 listopada 2015 r., które złożył za pośrednictwem poczty w tym samym dniu, zatem już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie.

Stosownie do treści art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Wobec tego, iż prawo pomocy nie może być udzielone stronie po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. art. 249a p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.