Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SO/Bd 4/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 w zw. z art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. K. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny postanawia wymierzyć Burmistrzowi Miasta grzywnę w wysokości [...] zł (t[...] złotych).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. P. K. (skarżący), powołując się na art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej "p.p.s.a."), wniósł o wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia [...] maja 2020 roku na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Bd 124/16, w którym Sąd ten stwierdził przewlekłe, z rażącym naruszeniem prawa, prowadzenie przez Burmistrza Miasta postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i nakładającego na Burmistrza grzywnę w wysokości [...] zł.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ wniósł o jego oddalenie podnosząc, że nieprzekazanie skargi na niewykonanie ww. wyroku WSA w terminie przepisanym p.p.s.a. spowodowane było koniecznością przeanalizowania obszernych akt sprawy administracyjnej w celu odniesienia się do zarzutów skargi, a nadto niedostatkami kadrowymi urzędu miasta i gminy S., wzmożonym wpływem spraw i okresem urlopowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 2 zdanie 1 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a., stanowi z kolei, że w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] lutego 2020 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2019 roku i w drugim półroczu 2019 roku (M.P. 2020, poz. 195) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2019 roku wyniosło [...] zł, a w drugim półroczu 2019 roku wyniosło [...] zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem organu - Burmistrza Miasta – na "niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3021/17". W tym miejscu wskazać należy, że powyższy wyrok NSA, o ile oddalał skargę kasacyjną od wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26 lipca 2017 r., nie jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Skarga tyczyć powinna bowiem niewykonania "wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania", a więc w realiach niniejszej sprawy - wyroku sądu I instancji, prawomocnego i wiążącego organ. Treść uzasadnienia skargi oraz okoliczności sprawy nie budzą jednak wątpliwości, że skarga na niewykonanie wyroku dotyczy orzeczenia o sygn. II SAB/Bd 124/16, okoliczność tę potwierdził również sam skarżący – w aktach sprawy ze skargi na niewykonanie wyroku, prowadzonej przed tut. Sądem pod sygnaturą II SA/Bd 824/20, znajduje się stosowne doprecyzowanie w tym zakresie.

Powyższa skarga wpłynęła do organu 28 maja 2020 r. (okoliczność bezsporna, wynikająca z załączonego do skargi wydruku śledzenia przesyłek). Wobec tego, stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazanie skargi, akt i odpowiedzi na skargę powinno było nastąpić w terminie 30 dni od dnia otrzymania skargi. Nie jest też sporne, że w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi w oryginale i akt sprawy. Jak wynika z akt sprawy zarejestrowanej pod sygn. II SA/Bd 824/20 (z których Sąd, na podstawie 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadził dowód) – skarga na niewykonanie prawomocnego orzeczenia została przekazana do tut. Sądu osobiście przez pracownika organu w dniu [...] września 2020 r. (prezentata na odpowiedzi na ww. skargę – k. 56 akt sądowych sprawy II SA/Bd 824/20). Zwłoka w terminie przekazania skargi wyniosła więc ponad dwa miesiące.

W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd przyjęty w orzecznictwie, według którego grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie Sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Okoliczności przedmiotowej sprawy potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny Sąd uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ, biorąc nadto pod uwagę okoliczności wskazane w odpowiedzi na wniesioną skargę. Z jednej strony, mając na uwadze to, że przekazanie skargi stanowi czynność materialno-techniczną o nieskomplikowanym charakterze, Sąd ocenił zwłokę w jej dokonaniu wynoszącą ponad 2 miesiące (od 29 czerwca 2020 r. do 2 września 2020 r.) jako znaczną, wbrew twierdzeniom organu wykraczają poza kategorię "niedługiego czasu związanego z ostatecznym dostarczeniem odpowiedzi na skargę oraz samej skargi". Okoliczności wskazane w odpowiedzi na skargę rozpatrzoną niniejszym wyrokiem mają jednak – w ocenie Sądu – wpływ na ocenę, czy stwierdzone przekroczenie terminu ma charakter rażącego uchybienia, tj. wynikającego ze złej woli organu, jego zawinionej, jaskrawej opieszałości. Wskazane w odpowiedzi na skargę kwestie trudności w funkcjonowaniu urzędu spowodowane objęciem gminy S. programem postępowania naprawczego, brakami kadrowymi, stopnia skomplikowania spraw z zakresu warunków zabudowy (w którym to przedmiocie prowadzone jest postępowanie, którego przewlekłość tut. Sąd stwierdził wyrokiem II SAB/Bd 124/16), doprowadziły Sąd do wniosku, że w sprawie nie może być mowy o rażącym charakterze stwierdzonego naruszenia prawa.

Z tego też powodu nałożona grzywna została zmiarkowana do wysokości [...] złotych, co z jednej strony ma wywrzeć represywny wpływ na organ dopuszczający się naruszenia obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., z drugiej zaś – jako kwota stanowiąca mniej niż 2,5% maksymalnej możliwej – nie może być rozpatrywana jako zbyt dolegliwa w kontekście górnej granicy wysokości grzywny, którą może wymierzyć Sąd. Sąd doszedł do przekonania, że w realiach niniejszej sprawy będzie ona adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie administracji publicznej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.