Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1528/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. G. i A. G., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], pozytywnie opiniujące projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...], położonej w [...], pod względem zgodności proponowanego podziału przedmiotowych nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...] – osiedla [...]-[...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Burmistrz Miasta [...] postanowieniem [...] listopada 2014 r. pozytywnie zaopiniował projekt podziału opisanej wyżej nieruchomości pod względem zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podział przewiduje wydzielenie z działek nr [...] i [...] działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] przeznaczonych pod drogę publiczną klasy lokalnej ul. [...], oznaczoną w planie symbolem D 1/2.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, M. G. i A. G. wnieśli zażalenie, wskazując, że nie wyrażają zgody na planowane zmiany (wydzielenie działek drogowych).

Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ II instancji przywołał treść z art. 93 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i wyjaśnił, że postanowienie wydane w tym trybie ma charakter opinii, której celem jest ocena, czy zaproponowany podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stanowi on jeden z etapów podziału nieruchomości. Dopiero zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości następuje w drodze decyzji. Organ odwoławczy zauważył również, że teren objęty projektem podziału znajduje się na terenie przeznaczonym zgodnie planem zagospodarowania miejscowego na: a) drogę publiczną - ul. [...] – symbol D 1/2, b) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Projekt podziału przewiduje wydzielenie z działek nr [...] i [...] nowopowstałych działek o nr [...] i [...] przeznaczonych pod drogę publiczną klasy lokalnej ul. [...] - oznaczoną w planie symbolem D 1/2.

Oznacza to, że kwestionowane postanowienie organu I instancji jest prawidłowe. Projektowany podział działek nr [...] i [...] jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...] - osiedla [...]-[...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia1999 r. (Dz. Woj. Maz. z 1999 r. Nr [...], poz. [...]).

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. G.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego oraz jego słusznego interesu jako obywatela. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że od 1997 r. konsekwentnie nie wyraża zgodny, aby Burmistrz Miasta [...] dokonywał dalszego wywłaszczenia nieruchomości z przeznaczeniem pod drogę dojazdową. Burmistrz ignoruje przez wiele lat jego słuszny interes jako obywatela i forsuje budowę niepotrzebnej drogi. Skarżący wskazał, że Burmistrz Miasta [...] zlikwidował drogę gminną, która miała ok. 3 m szerokości, użytkowaną przez około 40 lat jako droga wyjazdowa i dojazdowa. Zmniejszono szerokość tej drogi przez postawienie betonowego słupka, co spowodowało utrudnienie w przejazdach, ale nie zlikwidowanie możliwości dojazdu i wyjazdu dla części mieszkańców ul. [...]. Skarżący podkreślił, że pierwotny teren dzielonych działek wynosił 750 m2. W wyniku działań Burmistrza Miasta [...] ma się zmniejszyć o 1/3, to jest o około 250 m2, na co skarżący nie wyraża zgody. Dlatego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

W niniejszej sprawie postępowanie o podział nieruchomości zostało wszczęte z urzędu na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2014 r. Dz. U. poz. 518, ze zm.), z uwagi na fakt, że podział ten jest niezbędny do realizacji celów publicznych. Podział przedmiotowej nieruchomości ma na celu wydzielenie części gruntów pod utworzenie drogi publicznej klasy lokalnej ul. [...], oznaczonej w planie symbolem D 1/2. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowi art. 93 ust 1, 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten ustala ogólną zasadę, zgodnie z którą podziału nieruchomości można dokonać, jeśli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a w razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta w formie postanowienia (art. 93 ust. 4 i 5). Postanowienie podejmowane w trybie art. 93 ust. 4 jest częścią postępowania o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 1998 r., sygn. SA/Rz 899/98, pub. OSP 1999, nr 5, poz. 106 oraz uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 1999 r., pub. OPK 1/99, ONSA 1999, nr 3, poz. 84). Należy podkreślić, że badanie zgodności projektu podziału z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych po podziale działek gruntu zgodnie z tym przeznaczeniem. Oznacza to, że przy opiniowaniu wstępnego projektu podziału organ obowiązany jest uwzględnić przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt podziału realizuje to przeznaczenie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że poza sporem w tej sprawie pozostaje fakt zgodności opiniowanego wstępnego projektu podziału przedmiotowej nieruchomości z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości organy obu instancji, a którą to ocenę skład orzekający w pełni podziela. Z akt niniejszej sprawy administracyjnej wynika bowiem, że dzielona nieruchomość położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...] – osiedla [...]-[...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. (Dz. Woj. Maz. z 1999 r. Nr [...], poz. [...]).

Zgodnie z ustaleniami tego planu działki objęte projektem podziału znajdują się na terenie przeznaczonym na drogę publiczną - ul. [...] – symbol D 1/2 oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. Wydzielone z działek nr [...] i [...] nowopowstałe działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] znajdują się na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną klasy lokalnej ul. [...], oznaczoną w planie symbolem D 1/2. Oznacza to, że zaopiniowany kwestionowanym postanowieniem wstępy projekt podziału przedmiotowej nieruchomości, mający na celu wydzielenie gruntów pod realizację drogi publicznej klasy lokalnej ul. [...] jest zgodny z przeznaczeniem tego terenu określonym w ustaleniach obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego brak jest podstaw do podważenia oceny organów administracyjnych w kwestii dopuszczalności podziału w zakresie objętym art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Ponieważ postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości podejmowane jest jedynie na podstawie ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, byt prawny takiego postanowienia opiniującego jest ściśle związany z mocą obowiązującą tego planu. Oznacza to, że jedynie w razie zmiany planu lub jego uchylenia, postanowienie opiniujące wydane na jego podstawie przestaje być aktualne, a co za tym idzie przestaje wiązać organ orzekający w sprawie o zatwierdzenie podziału nieruchomości.

Wyjaśnić również należy, że rozstrzygnięcie w sprawie zgodności wstępnego projektu podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego ma charakter związany, co oznacza, że organ opiniujący nie ma swobody w ocenie przesłanek, od których zależy stwierdzenie zgodności podziału z planem (brak uznania administracyjnego). W każdym zatem przypadku uznania proponowanego podziału za zgodny z planem miejscowym, organ obowiązany jest wydać pozytywną opinię w tym przedmiocie.

Podkreślić ponadto należy, że skutkiem ewentualnego zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości będzie wyłącznie ewidencyjne wydzielenie działek, w wyniku którego działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne nie stają się z mocy prawa własnością jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa, ale nadal pozostają własnością dotychczasowego właściciela. Jeżeli właściciel nieruchomości nie zgodzi się jej wyzbyć w drodze czynności prawnej (sprzedaży, zamiany itp.), konieczne będzie wywłaszczenie części tej nieruchomości za odszkodowaniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1024/99, niepubl.).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.