Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 518/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogusław Wolas, Sędzia WSA Inga Gołowska, Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.), po rozpoznaniu 25 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 8 marca 2022 r., nr 466/OR06/21/22 w przedmiocie renty strukturalnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz K. W. kwotę 5.617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1.1. Decyzją z 30 stycznia 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. ustalił K.W. – nazywanemu dalej "Skarżącym", kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej.

1.2. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, decyzją z 23 marca 2019 r., Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w Krakowie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

1.3. Wyrokiem z 30 czerwca 2020 r. (sygn. akt I SA/Kr 783/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Jako podstawę prawną wyroku wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 stawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.").

W motywach wyroku Sąd stwierdził, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało zagadnienie, kiedy Skarżący został po raz pierwszy pierwszego powiadomiony o nieuzasadnionym charakterze płatności.

Zdaniem Sądu, okoliczność ta jest o tyle istotna, że warunkuje ona przedawnienie się roszczeń organu. Powyższe wynika z art. 73 ust. 1 oraz art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18). Zgodnie z art. 73 ust. 5 tego rozporządzenia obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działa w dobrej wierze, okres wskazany w akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat. Nie budziło przy tym wątpliwości Sądu że wypłata przyznanej Skarżącemu renty strukturalnej nie była wynikiem błędu czy też pomyłki organu ją przyznającego. Sąd przyjął również, że Skarżący działał w złej wierze.

W tym kontekście Sąd wskazał, że organ drugiej instancji przyjął, iż powiadomienie nastąpiło 25 sierpnia 2017 r. Wówczas bowiem doręczono Skarżącemu zawiadomienie z 22 sierpnia 2017 r. o wszczęciu postepowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności przyznanych z tytułu renty strukturalnej na mocy decyzji z 19 października 2006 r. Zdaniem organu drugiej instancji, doręczenie tego zawiadomienia jest prawidłowe, gdyż zostało ono skierowane do Skarżącego, na adres prawidłowo określony i znany organowi, a odebrał je dorosły domownik, t.j. E.W. Powyższe miało wynikać z potwierdzenia odbioru tego zawiadomienia.

Niemniej jednak ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca przedmiotowe zawiadomienie była awizowana 24 sierpnia 2017 r., a to wskazuje, że doręczyciel nie zastał adresata, a w związku z tym umieścił w jego skrzynce oddawczej awizo informujące o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Na druku potwierdzenia doręczyciel podkreślił pkt 2 o brzmieniu "Z powodu niemożności doręczenia, w sposób wskazany w punkcie 1 przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP K. w dniu 24-08-2017, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata", podczas gdy przesyłka, co wynika zarówno z adnotacji wydającego przesyłkę (podpis nieczytelny) jak i samego odbierającego E.W., została odebrana w dniu 25 sierpnia 2017 r. Oznacza to, że przesyłka została odebrana przez E.W. w placówce pocztowej Poczty Polskiej.

Dalej, wskazując na art. 43 oraz art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018 poz 2096 ze zm.; dalej jako "k.p.a."), jak również art. 37 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.), Sąd zwrócił uwagę, że przesyłka pocztowa może być wydana w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, po złożeniu na piśmie oświadczenia potwierdzającego fakt zamieszkiwania razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej.

Organy nie zbadały jednak czy zachodzą przesłanki skutecznego doręczenia przewidziane w Prawie pocztowym, t.j. czy przy doręczeniu zawiadomienia zachodzi przesłanka doręczenia awizowanej przesyłki domownikowi adresata w urzędzie pocztowym, jaką jest brak złożenia przez adresata w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego konkretnemu domownikowi i drugiej przesłanki skuteczności doręczenia przesyłki, jaką jest wymóg złożenia na piśmie, przez zgłaszającego się po odbiór przesyłki domownika, oświadczenia potwierdzającego fakt zamieszkiwania razem z adresatem. Było to szczególnie ważne w sytuacji, gdy pełnomocnik Skarżącego w odwołaniu kwestionował status E.W. jako domownika Skarżącego odbierającego pismo. W konsekwencji organy przedwcześnie uznały, że przesyłka zawierająca powiadomienie została skutecznie doręczona stronie.

1.4. Ponownie rozpoznając sprawę Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, decyzją z 31 sierpnia 2021 r., ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej.

Rozważając zagadnienie pierwszego powiadomienia beneficjenta o nieuzasadnionym charakterze płatności organ wskazał, że nastąpiło to 25 sierpnia 2017 r. Wówczas bowiem przesyłkę odebrał, upoważniony przez stronę do odbioru przesyłek pocztowych, E.W.

1.5. Decyzją z 8 marca 2022 r. (nr 466/OR06/21/22), Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W motywach decyzji Dyrektor stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia okoliczności doręczenia Skarżącemu zawiadomienia z 22 sierpnia 2017 r.

Zdaniem organu, strona udzieliła ogólnego pełnomocnictwa E.W. do reprezentowania siebie przed organami oraz odbioru korespondencji. Tym samym, jakkolwiek E.W. nie był domownikiem Skarżącego, skoro został upoważniony do odbioru pism, zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo pocztowe, należało przyjąć, że wspomniane pismo zostało skutecznie doręczone. Równocześnie E.W. nie zaprzecza, że je odebrał, jak również nie zaprzecza, że istniało wspomniane pełnomocnictwo.

2.1. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzuty naruszenia następujących przepisów:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 86 i art. 76 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy polegającego na zebraniu i rozważeniu wyczerpująco materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, niezbadanie a następnie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodów nie przeprowadził, a w konsekwencji brakiem wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj.:

- zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego bratu – E.W., a w konsekwencji momentu pierwszego zawiadomienia Skarżącego, o którym mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004;

- skutków posiadania przez skarżącego pełnomocnika w osobie syna, P.W., o ustanowieniu którego organ wiedział już od 8 maja 2014 r., a w konsekwencji momentu pierwszego zawiadomienia skarżącego, o którym mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004;

- nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania Skarżącego, w szczególności na okoliczność ustalenia jego dobrej lub złej wiary;

b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń z prawdą obiektywną oraz z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez:

- błędne uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym P.W. miał umocowanie do reprezentowania skarżącego dopiero od 22 sierpnia 2018 r., podczas, gdy ten był ustanowiony już od 8 maja 2014 r., co wpływa na ustalenie momentu pierwszego zawiadomienia skarżącego, o którym mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004;

- błędne uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym E.W. był umocowany do odbioru korespondencji kierowanej przez organ do skarżącego, podczas, gdy organ nie ustalił zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez mocodawcy swojemu bratu – E.W.;

c) art. 80 w zw. z art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny dowodów co doprowadziło do niezgodności poczynionych przez organ pierwszej instancji ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, w szczególności:

- niewynikające z akt sprawy ustalenie, że pełnomocnictwo dla E.W. miało charakter ogólny, a w konsekwencji mógł on odebrać korespondencję organu do skarżącego;

- błędne ustalenie złej wiary po stronie Skarżącego:

- błędne ustalenie, że organ został poinformowany o pełnomocnictwie w niniejszej sprawie dla P.W. dopiero 14 września 2017 r.

d) art. 6 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niedostatecznie wnikliwe rozpatrzenie sprawy;

e) art. 7a k.p.a poprzez:

- pominięcie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony w sytuacji, gdy organ w toku postępowania nie usunął wątpliwości dotyczących zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego bratu konsekwencji momentu pierwszego zawiadomienia Skarżącego, o którym mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004;

- pominięcie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony w sytuacji, gdy organ nie potrafi jednoznacznie ustalić, czy Skarżący składając wniosek o rentę strukturalną i pobierając tę rentę działał w dobrej, czy w złej wierze;

f) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez wydanie i doręczenie decyzji zawierającej istotne błędy w ustalonym stanie faktycznym sprawy, m.in. w zakresie występowania po stronie Skarżącego dobrej lub złej wiary podczas wnioskowania i pobierania renty strukturalnej oraz ustalenia momentu pierwszego zawiadomienia skarżącego, o którym mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004;

g) naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez pominięcie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie sformułowanych przez WSA w Krakowie w wyroku z 30 czerwca 2020 roku (sygn.. akt I SA/Kr 783/19)

h) art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (oparte na przyjęciu, że strona działała w złej wierze, a moment pierwszego powiadomienia strony, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ww. rozporządzenia nastąpił 25 sierpnia 2017 r.).

2.2. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie z jej zarzutów znalazły aprobatę Sądu.

3.2. Biorąc pod uwagę przedstawione w skardze zarzuty należy zauważyć, że spór w sprawie dotyczy zasadniczo trzech kwestii. Po pierwsze umocowania P.W. jako reprezentanta Skarżącego, o którym jest mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1853 ze zm.). Po drugie pozostawania przez Skarżącego w dobrej wierze w rozumieniu art. 73 rozporządzenia nr 796/2004. Po trzecie prawidłowości przyjęcia przez organy, że pierwsze powiadomienie beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności nastąpiło 25 sierpnia 2017 r., czyli w dacie, w której E.W. odebrał z placówki pocztowej zawiadomienie z 22 sierpnia 2017 r.

Ocena tych zarzutów wymaga przede wszystkim uwzględnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 czerwca 2020 r. (sygn. akt I SA/Kr 783/19), na skutek którego została wydana kontrolowana przez Sąd decyzja.

Tym samym zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zbadanie, czy zgodnie z art. 153 P.p.s.a. organ zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych we wspomnianym wyroku. Wyjaśnić przy tym należy, że przez "ocenę prawną", o której jest mowa w art. 153 P.p.s.a., rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego (np. braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego), wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i – wreszcie – jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem.

3.3. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, jako bezzasadne należy ocenić te zarzuty skargi, które dotyczyły błędnego przyjęcia przez organy daty, w której P.W. został umocowany do reprezentowania Skarżącego. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wprost stwierdził, że "jak wynika z akt sprawy wniosek o wpis do ewidencji siebie jako pełnomocnika P.W. złożył dopiero w dniu 14 września 2017 r. (karta nr 193-194 akt administracyjnych) i na podstawie tego wniosku Kierownik decyzją z dnia 15 września 2017 r. zaktualizował dane w ewidencji dotyczące Skarżącego i wpisał P.W. jako pełnomocnika Skarżącego (karta nr 189 akt administracyjnych). Decyzja weszła do obrotu w dniu 22 września 2017 r. i od tego dnia P.W. mógł reprezentować Skarżącego w postępowaniu w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconych płatności. Zatem Kierownik zasadnie skierował zawiadomienie wprost do Skarżącego.".

Mając na uwadze zasadę związania prawomocnym wyrokiem (art. 151 P.p.s.a.), Sąd przyjmuje powyższą ocenę. Tym samym, wbrew temu co wywodzi strona skarżąca, do 22 września 2017 r. organy nie miały podstawy, aby kierować pisma do P.W., a nie bezpośrednio do strony. Podkreślić w tym miejscu należy, że w tym zakresie argumentacja organu pozostaje w zgodzie z wyrażoną w przywołanym wyroku oceną prawną (por. s 15 decyzji).

Z tych samych przyczyn, jako bezzasadne należy ocenić zarzuty dotyczące oceny, czy Skarżący pozostawał w dobrej wierze w rozumieniu art. 73 rozporządzenia nr 796/2004. W przywołanym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie swoje rozważania dotyczące tego zagadnienia zakończył bowiem konstatacją, zgodnie z którą "nie można Skarżącemu przypisać działania w dobrej wierze, a zatem przyjęcie przez organ 10-letniego terminu przedawnienia zamiast postulowanego w skardze 4-letniego nie stanowi o naruszeniu prawa materialnego, tym samym wszystkie zarzuty skargi związane z przyjęciem 10 letniego okresu przedawnienia w szczególności opisane w pkt 1 i 2 Sąd uznał za niezasadne."

3.5. Sąd podzielił jednak tę część zarzutów skargi, które swoim zakresem obejmowały kwestię prawidłowości przyjęcia przez organy, że pierwsze powiadomienie nastąpiło wraz z odebraniem przesyłki przez E.W. 25 sierpnia 2017 r.

Zasadnicze zastrzeżenia, sformułowane we wspomnianym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dotyczyły podstaw przyjęcia przez organy, że E.W. był domownikiem Skarżącego.

W tym miejscu należy przypomnieć, że w wyroku tym stwierdzono, iż zgodnie z art. 43 k.p.a. doręczenie możne nastąpić nie tylko do rąk adresata, ale również w razie jego nieobecności innym osobom innym osobom, w tym dorosłemu domownikowi, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W sytuacji braku możliwości dokonania doręczenia bezpośrednio adresatowi, a w dalszej kolejności osobom, o których mowa w art. 43 K.p.a. znajduje zastosowanie art. 44 K.p.a., który przewiduje konieczność przechowania przesyłki w placówce pocztowej i zawiadomienia o tym adresata (§ 1 pkt 1 i § 2), konieczność powtórnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki (§ 3), a w razie nieskuteczności tych działań domniemanie doręczenia (§ 4).

Przy czym Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje szczegółowo trybu doręczania pism w przypadku ich awizowania przez operatora pocztowego. Regulacje takie znaleźć natomiast można w art. 37 ustawy Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b Prawa pocztowego, przesyłka pocztowa może być wydana w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, po złożeniu na piśmie oświadczenia potwierdzającego fakt zamieszkiwania razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. W art. 37 ust. 3 Prawa pocztowego ustawodawca wskazał, że przepisy art. 37 ust. 2 nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń. Ponieważ przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują zasad odbioru awizowanych przesyłek pocztowych wysyłanych za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (rejestrowanych) przyjąć należy, że znajdą tu zastosowanie zasady doręczania przesyłek pocztowych, o których mowa w przywołanym art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b Prawa pocztowego.

Tymczasem organy nie zbadały czy przy doręczeniu zawiadomienia zachodziła przesłanka doręczenia awizowanej przesyłki domownikowi adresata w urzędzie pocztowym, jaką jest brak złożenia przez adresata w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego konkretnemu domownikowi i drugiej przesłanki skuteczności doręczenia przesyłki, jaką jest wymóg złożenia na piśmie, przez zgłaszającego się po odbiór przesyłki domownika, oświadczenia potwierdzającego fakt zamieszkiwania razem z adresatem. Podczas gdy pełnomocnik Skarżącego w odwołaniu kwestionował status E.W., jako domownika Skarżącego odbierającego pismo.

Analiza akt administracyjny sprawy prowadzi do wniosku, że zgromadzone przez organy dowody nie dawały podstaw do przyjęcia, że E.W. odebrał wspomnianą przesyłkę, jako pełnomocnik Skarżącego. W celu wyjaśnienia tej okoliczności organ pierwszej instancji zwrócił się do Poczty Polskiej z pytaniem, na jakiej podstawie wydano przesyłkę E.W., skoro nie był on w tym czasie domownikiem jej adresata (pismo z 5 marca 2021 r., k. CCXV). W odpowiedzi Poczta Polska wyjaśniła, że z uwagi na brak dokumentacji nie jest w stanie przekazać żądanych informacji (k. CCXI). W związku z powyższym organ zwrócił się do E.W. o złożenie wyjaśnień, ten zaś wskazał, że "po 2010 roku prowadzone były sprawy spadkowe w następstwie śmierci naszych rodziców. Ja miałem wtedy pełnomocnictwo od brata do reprezentowania go przed wszelkimi instytucjami, urzędami, itp. Czy pełnomocnictwo uprawniało mnie również do pobierania korespondencji kierowanej do mojego brata, nie jestem w stanie stwierdzić jednoznacznie po tylu latach" (k. CCIII). W kolejnym piśmie Poczta Polska wyjaśniła, że zgodnie z przyjętymi przez nią procedurami "przesyłka polecona nadana w trybie k.p.a. może zostać wydana pełnomocnikowi upoważnionemu przez mocodawcę do odbioru korespondencji adresowanej do mocodawcy, w szczególności może być wydana na podstawie pełnomocnictwa pocztowego" (k. CXCVII).

Powyższe dowody, zdaniem Sądu, nie dają podstawy do przyjęcia, że sporna przesyłka została prawidłowo wydana E.W., jako pełnomocnikowi strony. Poczta Polska wpierw wyjaśniła, że nie posiada dokumentów mogących wyjaśnić, czy E.W. okazał jakiekolwiek pełnomocnictwo, podał przy odbiorze, że jest domownikiem, czy też wydanie przesyłki nastąpiło w wyniku błędu pracownika. W drugim piśmie Poczta Polska odniosła się jedynie do zasad wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tego rodzaju wypowiedz nie dotyczy zatem konkretnego zdarzenia. Wyjaśnienia E.W. również nie dowodzą, że działał on jako pełnomocnik strony. Na ich podstawie nie można bowiem ustalić, jaki był zakres wspomnianego przez niego pełnomocnictwa, tj. tego czy dotyczył on wyłącznie sprawy spadkowej, czy też miało ono charakter ogólny. Tym bardziej, że w odpowiedzi na pytanie organu wskazał on, że nie pamięta, czy był umocowany do odbierania korespondencji kierowanej do Skarżącego.

Tym samym, zdaniem Sądu, organ odwoławczy naruszył art. 80 k.p.a., w którym wyrażono swobodną zasadę oceny dowodów. Z wymienionych dowodów wywiódł bowiem wnioski, które nie znajdują w nich potwierdzenia i nie są ich logiczną konsekwencją. Oznacza to również, że organ nadal nie ustalił, kiedy nastąpiło pierwsze powiadomienie, czym naruszył również art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004. Równocześnie zaznaczyć należy, że organ nie rozważał szerzej zasad doręczania pism producentom, którzy nie przebywają pod adresem wskazanym w ewidencji, czy też doręczenia w drodze fikcji prawnej, a jedynie rozważał możliwość przyjęcia, że powiadomienie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony. Stąd też, jak trafnie zauważono w wyroku z 30 czerwca 2020 r., "nie jest rzeczą Sądu wskazywanie daty pierwszego powiadomienia, jest to kompetencja organów orzekających w sprawie nienależnie pobranych płatności. Rolą Sądu jest wyłącznie skontrolowanie, czy data została ustalona w sposób prawidłowy.".

3.6. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawioną przez Sąd ocenę prawną i ponownie rozważy, w którym momencie nastąpiło pierwsze powiadomienie beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, o którym jest mowa w art. 73 rozporządzenia nr 796/2004.

3.7. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.