Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 504/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Tytułem wykonawczym z dnia 11 czerwca 2019 r. nr [...] Wójt Gminy wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przeprowadzenie wobec M.D. egzekucji administracyjnej w związku z powstałą zaległością z tytułu wnoszenia rat opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, co dokonano decyzją Wójta Gminy z dnia 14 lipca 2004 r., w kwocie 2.689,80 zł oraz odsetek ustawowych w kwocie 1.541,40 zł.

Strona wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie, które przekazane zostały przez organ egzekucyjny do wierzyciela, celem zajęcia stanowiska co do ich treści.

Postanowieniem z dnia 1 października 2019 r. nr [...] wierzyciel Wójt Gminy oddalił zarzuty w przedmiocie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia, strona wniosła zarzut nieprawidłowego określenia w tytule wykonawczym podstawy prawnej obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym oraz zarzut uregulowania należności w całości. Zarzuty te nie mogły zostać w ocenie wierzyciela uwzględnione, ponieważ w tytule wykonawczym prawidłowo wskazano decyzję stanowiącą podstawę obowiązku. Ponadto, gmina jako wierzyciel podała niezapłaconą kwotę 2.689,80 zł jako należność główną oraz odsetki w kwocie 1.541,40. Ww. kwoty nie zostały dotychczas zapłacone.

Pismem z dnia 26 października 2019 r. strona wniosła zażalenie, które stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które swoim postanowieniem z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt [...] uchyliło postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Wierzyciel w ogóle nie uzasadnił swojego stanowiska, ograniczając się jedynie do wskazania, że w obrocie prawnym znajduje się decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podlegającego egzekucji. Organ ten tymczasem powinien odnieść się do okoliczności i twierdzeń wskazywanych w treści pism procesowych i zarzutów. Dopiero postanowienie spełniające ww. wymogi będzie mogło podlegać pełnej ocenie instancyjnej przez Kolegium.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ egzekucyjny pierwszej instancji wydał postanowienie z dnia 13 lipca 2020 r. nr [...] uznające wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Jak wskazał organ odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego określenia w tytule wykonawczym podstawy prawnej obowiązku - decyzji nr [...] z dnia 14 lipca 2004 r. o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej - działki nr [...] poł. w miejscowości K., na rzecz G.D., przedmiotowa wierzytelność przeniesiona została z G.D. na rzecz strony aktem notarialnym - umową darowizny z dnia 20 kwietnia 2011 r. rep. A nr [...] zawartym przed notariuszem E.D., w którym wprost wskazano, że księga wieczysta nieruchomość obciążona jest m.in. hipoteką przymusową zabezpieczającą wierzytelność gminy z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W rezultacie zarzut dotyczący wpisania ww. decyzji wydanej dla G.D. uznano za nieuzasadniony. Odnośnie zarzutu dotyczącego określenia "orzeczenia", jako podstawy prawnej obowiązku organ podkreślił, że podstawa obowiązku wynika z decyzji, która jest orzeczeniem organu administracji publicznej. Finalnie, w odniesieniu do zarzutu dotyczącego wygaśnięcia zobowiązania organ wskazał, że zasadność zapłaty zobowiązania oraz jego wysokość potwierdzone zostały wyrokami sądów powszechnych: wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt IX C 460/14, SR w S. z dnia 5 lutego 2016 r. sygn. akt IV Ca 19/16, SR w S. z dnia 26 lipca 2019 r. sygn. akt IX C 485/18. W wyrokach tych wskazano, że zobowiązanie ustalone zostało na podstawie opinii biegłej i że nie zostało zapłacone w całości.

Pismem z dnia 23 lipca 2020 r. strona wniosła zażalenie, w treści którego podniosła, że organ pierwszej instancji ponownie nie odniósł się do zarzutów i kwestii braku uzasadnienia prawnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało wniesione zażalenie i postanowieniem sygn. akt [...] orzekło o uchyleniu postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Ponownie Kolegium wskazało, że uzasadnienie organu pierwszej instancji zawiera braki, w związku z czym należy organ ten musi ponownie przeanalizować sprawę i dokładnie uzasadnić przyjęte stanowisko.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2020 r. nr [...] Wójt Gminy uznał podniesione zarzuty za nieuzasadnione. Jak wskazał organ w uzasadnieniu postanowienia, na podstawie decyzji Nr [...] Wójta Gminy z dnia 14 lipca 2004 r. doszło do odpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Opłata za przekształcenie składała się z rat rocznych i płatnych do dnia 31 marca każdego roku przez 10 lat, gdzie niespłacona część ceny podlegała oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej ustalanej przez Narodowy Bank Polski.

Na podstawie umowy darowizny z dnia 20 kwietnia 2011 r. G.D. przekazała prawo własności nieruchomości na rzecz M.D.. W umowie darowizny w § 1 G.D. oświadczyła, ze w księdze wieczystej w Dziale IV ustanowiona została na rzecz Gminy hipoteka przymusowa zwykła w kwocie 8.966,00 zł, zabezpieczająca należność za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Z dniem zawarcia aktu notarialnego - umowy darowizny obdarowanego przeszły wszelkie korzyści i ciężary związane z nabytą nieruchomością. W związku z powyższym zarzut nieprawidłowego wpisania decyzji w tytule wykonawczym wydanej na G.D., jest nieuzasadniony.

Organ podkreślił, że podstawa prawna obowiązku wynika z decyzji administracyjnej, która jest formą orzeczenia organu administracyjnego pierwszej instancji. W postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2016 r. Wójt Gminy na wniosek G.D. wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji. Od w/w postanowienia Wójta, G.D. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które wydało w dniu 21 grudnia 2016 r. postanowienie znak: [...] r. w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Od w/w postanowienia G.D. odwołała się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 190/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wyjaśniono także, że opłaty roczne z tytułu przekształcenia wynikały z decyzji. Obowiązek zapłaty odsetek redyskontowych wynikał wprost z decyzji Wójta Gminy z dnia 14 lipca 2004 r., która w pkt 2 zawierała zapis o treści niespłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Naliczenie odsetek ustawowych wynikało z art. 481 Kodeksu Cywilnego. Skarżący, pomimo trwającej ponad 15 lat polemiki z Gminą w sprawie zasadności zapłaty oraz prawidłowości jej naliczenia, nie doprowadzili do jej uchylenia. Zgodność z obowiązującymi przepisami prawa orzeczenia stanowiącego podstawę egzekucji oraz naliczenia opłat podlegały kontroli przez następujące Sady: Sąd Rejonowy w S. - wyrok sygn. akt IX C 460/14 z dnia 9 września 2015 roku w sprawie zasadności naliczenia opłaty wynikającej z w/w decyzji Wójta Gminy; Sad Okręgowy w S. - wyrok sygn. akt IV Ca 19/16 z dnia 5 lutego 2016 roku w sprawie ustalenia prawidłowości naliczenia opłat wynikających z w/w decyzji Wójta Gminy; Sąd Rejonowy w S. sygn. akt IX C 485/18 z dnia 26 lipca 2019 roku w sprawie ustalenia nieistnienia zobowiązania wynikającego z w/w decyzji Wójta Gminy. Sądy badały okoliczności faktyczne i prawne dotyczące wygaśnięcia zobowiązania M.D. z tytułu zapłaty należności wynikających z decyzji. Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego zarówno z dnia 9 września 2015 r. jak i z dnia 26 lipca 2019 r. wynika, że zobowiązanie skarżącego zostało dokładnie wyliczone, w oparciu o opinię biegłej i że nie zostało ono zapłacone w całości. Wyroki sądowe potwierdziły właściwe i zgodne z prawem naliczenie przez Gminę zobowiązania z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Decyzja będąca podstawą egzekucji jest prawomocna i ostateczna.

Wykonując zalecenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w postanowieniu znak: [...] z dnia 26 sierpnia 2020 r. dotyczące przedstawienia sposobu dokonywania zaliczeń wpłat na poczet rat opłaty i powstałych odsetek, wierzyciel załączył do niniejszego postanowienia "Rozliczenie należności za przekształcenie działki od dłużniczki G.D." jako załącznik nr 1, natomiast "Rozliczenie należności za przekształcenie działki od M.D." jako załącznik nr 2.

Rozliczenie należności za przekształcenie działki od dłużniczki G.D. jako pierwszego właściciela tj. opłat rocznych za przekształcenie, odsetek ustawowych i redyskontowych, wpłat za okres od dnia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego działki tj. od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. określa w/w załącznik, w którym: rubryka (naliczenia) wynosi 9.785,12 zł, kwota wpłat 9.446,19 zł, brakująca kwota w wysokości 338,93 zł jest to różnica w spłacie naliczonych odsetek redyskontowych i ustawowych, co do których Gmina podjęła decyzję o nie dochodzeniu spłaty.

Rozliczenie należności od dłużnika M.D. drugiego właściciela (syn - obdarowany na postawie umowy darowizny z dnia 21 kwiecień 2011 r.), tj. opłat rocznych, odsetek ustawowych i redyskontowych za okres od 21 kwiecień 2011 r. (od dnia nabycia nieruchomości do dnia 13 lutego 2018 r. do dnia wystawienia tytułu wykonawczego), określa tabela stanowiąca załącznik nr 2 do postanowienia. Do zapłaty pozostała kwota należności głównej w wysokości 2.689,80 zł oraz odsetek ustawowych i redyskontowych w kwocie 1.541.40 zł, co razem stanowi kwotę 4.231,20 zł.

Zdaniem organu brak jest podstaw do uznania, że przez niewłaściwe księgowanie wpłat należności zobowiązanie wygasło. Opłaty wynikające z decyzji, jak również zasady księgowania wpłat na właściwe konta były przedmiotem badania, na wniosek G.D., przez Regionalną Izbę Obrachunkową, która nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości odnośnie naliczania zarówno opłat rocznych jak i odsetek ustawowych i redyskontowych oraz ich księgowania.

Zarzut dotyczący przedawnienia należności nie znajduje uzasadnienia z uwagi na przerwanie okresów przedawnienia poprzez skierowanie sprawy do Sądu Administracyjnego, a następnie wniesienie do Sądu Rejonowego w S. pozwu z dnia 1 sierpnia 2014 r. (art. 123 § 1 Kodeksu Cywilnego).

Pismem z dnia 26 listopada 2020 r. M.D. wniósł zażalenie na postanowienie z 18 listopada 2020r. Jak wskazano w treści pisma wierzyciel nadal nie wskazał przepisów, które dawały mu prawo do dokonywania księgowań niezgodnych z treścią decyzji. Brak wskazania tych przepisów oraz brak dokumentu informującego o wysokości naliczenia oprocentowania z wyznaczonym terminem zapłaty czyni wykonanie decyzji, w sposób jak żąda tego wierzyciel niewykonalnym. W ocenie skarżącego, G.D. spłaciła oprocentowania według własnego wyliczenia na 2 lata przez terminem, więc nie może być mowy o niewykonywaniu postanowień decyzji. W związku ponadto z wcześniejszym uchyleniem postanowienia przez Kolegium z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, skarżący załączył wzór uzasadnienia, który jego zdaniem winien znaleźć zastosowanie w sprawie. Wydane postanowienie obejmuje wyłącznie własną interpretację organu, nie popartą żadnym przepisem prawnym. Przedstawia ono sposób zaksięgowania decyzji pierwotnej, co potwierdza, że błędnie zaksięgowano decyzję, a później dostosowano wyjaśnienie treści decyzji do swoich księgowań za zażaleniem. W ocenie skarżącego, powołanie się w uzasadnieniu na wyroki sądów powszechnych nie ma znaczenia przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, bowiem ustalają one tylko, że stosunek prawny między stronami nadal istnieje. Także rozstrzygnięcie Regionalnej Izby Obrachunkowej nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ nie badała ona prawidłowości sprawy pod względem formalnym i prawnym. Ponadto zdaniem strony, kolejny raz nie potrafiono wskazać, że obowiązek egzekucyjny wynika z orzeczenia sądowego, decyzji administracyjnej lub wprost z przepisów prawa. W przypadku decyzji, którą organ uważa za podstawę egzekucji figuruje kwota 8.966 zł, która została zapłacona dwa lata przed terminem. W decyzji nie wskazano kwoty oprocentowania i sposobu jej wyliczenia.

Dłużnicy nie otrzymali także dokumentów.

Różnice w wyliczeniu oprocentowania uległy przedawnieniu. Zobowiązanie powstało bowiem w momencie doręczenia decyzji, a raty miały zostać zapłacone do 13 lipca 2014 r..

Rozpoznając wniesiony środek odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 8 stycznia 2021 r. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia 18 listopada 2020 r.

Organ odwoławczy, po przytoczeniu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podzielił pogląd organu pierwszej instancji, co do wysokości obowiązku skarżącego, jak i co do braku jego przedawnienia.

Wskazano też na brak uchybień w prowadzonym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 8 stycznia 2021 r. skarżący wniósł o:

1) uchylenie postanowienia w całości,

2) umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wg tytułu wykonawczego wystawionego przez Wójta Gminy nr [...] z dnia 11 czerwca 2010 r. z uwagi na wykonanie obowiązku zapłaty przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego,

3) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów związanych z niniejszym postępowaniem.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że dwa poprzednie postanowienia Urzędu Gminy zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego . Postanowienie Urzędu Gminy nr [...] z dnia 18 listopada 2020 r. jest trzecim postanowieniem i Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało to postanowienie w mocy, jako prawidłowe. Niemniej jednak to postanowienie także nie ma uzasadnienia prawnego, co potwierdza Kolegium na ostatniej stronie uzasadnienia swojego postanowienia. Brak uzasadnienia prawnego czyni postanowienie wadliwym i winno zostać uchylone.

Ponadto błędnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że kwota zadłużenia w wysokości 2.689,80 zł oraz odsetki ustawowe w kwocie 1541,40 zł wynikają wprost z decyzji Urzędu Gminy, bowiem z decyzji tej wynika tylko należność główna w wysokości 8.966 zł i prawo do naliczenia oprocentowania od kwoty niespłaconej. To czy zadłużenie istnieje może wynikać tylko i wyłącznie z konta o nazwie "NALEŻNOŚCI", na którym po lewe stronie (Wn) księguje się naliczenia a po stronie prawej (Ma) wpłaty. Różnica między obu stronami stanowi "Saldo", które wskazuje czy istnieje zaległość, czy nadpłata na tym koncie.

Zgodnie z zasadami księgowości kwota zaksięgowana na koncie NALEŻNOŚCI w Urzędzie Gminy musi być taka sama jak kwota zaksięgowana na koncie ZOBOWIĄZANIA u dłużnika, bowiem musi być zaksięgowana na podstawie tych samych dokumentów.

Skarżący wskazał, że prawo do naliczenia oprocentowania nie jest równoznaczne z powstaniem zobowiązania.

Definicję "zobowiązania" określa art. 3 ust. 1 pkt 20 ustawy o rachunkowości, wg której zobowiązanie to wynikający z przeszłych zdarzeń obowiązek wykonania świadczeń o wiarygodnie określonej wartości, przy czym zobowiązanie powstaje wówczas, gdy zachodzi różnica pomiędzy momentem zaistnienia obowiązku zapłaty a momentem jego zrealizowania. Zobowiązanie wycenia się w kwocie wymagającej zapłaty.

Według Ordynacji podatkowej zobowiązania publicznoprawne - obejmują naliczone, lecz jeszcze niezapłacone podatki, składki itd. Natomiast art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej mówi, że zobowiązanie powstaje z dniem doręczenia decyzji organu ustalającej wysokość tego zobowiązania.

Zatem zgodnie z powyższymi przepisami konieczne było doręczenie wierzycielowi oryginału dokumentu z naliczoną kwotę oprocentowania oraz wyznaczonym terminem do zapłaty.

Wynika to także z art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości, która mówi, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczych. Takim dokumentem jest dowód zewnętrzny własny - przekazany w oryginale kontrahentom tj. faktury, noty księgowe, rachunki.

Takie dokumenty nie zostały sporządzone, pomimo wielokrotnych próśb jego mamy o ich doręczenie. Zatem Urząd Gminy nie miał prawa dokonać księgowań oprocentowania na kontach.

Brak dokumentów spowodował, że zobowiązanie nie zaistniało, a tym samym Urząd utracił prawo do ubiegania się o zapłatę oprocentowania. Także naliczone odsetki za nieterminowe wpłaty od nieistniejącego zobowiązania, są nienależne. W świetle powyższego na koncie Urzędu Gminy po stronie Wn (lewa strona) winna zostać zaksięgowana kwota wysokości 8.966 zł, a po stronie Ma (prawa strona) wpłaty w wysokości 10.698,45 zł, na co wskazują dokonane wpłaty oraz nadpłata z wieczystej dzierżawy w kwocie 972,26 zł.

Różnica między obu stronami konta stanowi nadpłatę w wysokości 1. 732,45 zł. Jest to kwota jaką jego mama wyliczyła i wpłaciła na poczet oprocentowania.

Skarżący stwierdził, że brak dokumentów spowodował, że zobowiązanie nie zaistniało, a tym samym Urząd utracił prawo do ubiegania się o zapłatę.

W zakresie naliczenia odsetek za nieterminowe wpłaty należności głównej stwierdził, że są nienależne. Przekroczenie terminów wynikło z błędnych księgowań Gminy, niezgodnych z ustaleniami decyzji oraz pouczeniem Kolegium w postanowieniu nr. [...] z dnia 30 września 2016 r., dotyczącym interpretacji decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia 14 lipca 2004 r. o przekształceniu odpłatnie prawa użytkowania wieczystego.

Skarżący wskazał, że powoływanie się na wyroki sądów cywilnych nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem egzekucja komornicza prowadzona jest w oparciu o decyzję administracyjną i Sądy te nie zasądzały na rzecz urzędu żadnych kwot ,a ustalenia biegłej sądowej nie mają mocy prawnej.

Obowiązkiem urzędu w postępowaniu egzekucyjnym było tylko przedłożenie dokumentów i wskazanie przepisów prawnych potwierdzających słuszność roszczenia, a urząd nie dokonał tego. Zatem egzekucja jest niesłuszna i winna zostać umorzona.

W odpowiedzi skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że stanowisko wyrażone w skardze nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazano, że rozstrzygając przedmiotową sprawę Kolegium w sposób szczegółowy odniosło się do wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz zastosowało obowiązujące przepisy prawa.

Na podstawie powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.

Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, skarżący w piśmie z 5 maja 2021r. wskazał, że Kolegium nie uzupełniło niedokończonego zdania w uzasadnieniu postanowienia, przez co postanowienie stało się wadliwe. Wskazane w postanowieniu przepisy prawa dotyczą wyłącznie prowadzonej egzekucji ,ale nie dają uzasadnienia faktycznego i prawnego, że zadłużenie istnieje. Takiego uzasadnienia nie dokonał Urząd Gminy, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło przepisów prawnych , które uzasadniałyby wysokość należności i istnienie zadłużenia.

Niedokończone zdanie wskazuje, że takich przepisów nie ma.

Skarżący wskazał, że art. 124 § 2 K.p.a. mówi, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, natomiast art. 107 § 3 K.p.a. w powiązaniu z art.126 K.p.a. mówi, że uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji i przytoczenie przepisów prawa.

W prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie badało, czy Urząd Gminy wystawił i doręczył dokumenty z naliczonym oprocentowaniem, które stanowiły podstawę do zaksięgowania. W skardze wykazał, że wystawienie takich dokumentów było konieczne na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości i Ordynacji podatkowej. Wspomniany art. 107 § 3 K.p.a. mówi, że uzasadnienie powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł. Tego w uzasadnieniu brak.

We wszystkich pismach sporządzonych w postępowaniu egzekucyjnym wykazał fakty i przepisy prawa wskazujące że dług nie istnieje. Zarówno Urząd Gminy , jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podważyło tych argumentów i nie wypowiedziało się na ten temat, pomimo ,że wspomniany art. 107 § 3 K.p.a. mówi, iż uzasadnienie powinno zawierać także podanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tego w uzasadnieniu także brak.

Zatem zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzja wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa jest nieważna.

Skarżący stwierdził, że niniejsza sprawa prowadzona jest przez okres 2 lat i zarówno Urząd Gminy, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazało brakujących elementów prawidłowego uzasadnienia (brak dokumentów i wskazania przepisów prawa na podstawie, których dokonują żądania). Obrona Urzędu Gminy skupiła się jedynie na podawaniu coraz to innych faktów, nie mających znaczenia dla przedmiotowej sprawy.

Wskazał, że urzędy te nie rokują prawidłowego rozpoznania tej sprawy, dlatego skarżący podtrzymał wniosek zawarty w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2062) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie obowiązku, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenie zobowiązanemu upomnienia, którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwe środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W przypadku zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje je po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w przypadku zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Na postanowienie wierzyciela oraz organu egzekucyjnego przysługuje zażalenie.

W niniejszej sprawie wierzycielem jest Wójt Gminy, natomiast organem egzekucyjnym - Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia w sprawie zarzutów przez organ egzekucyjny, wierzyciel jest zobowiązany do wyrażenia w odrębnym postanowieniu swojego stanowiska odnośnie zgłoszonych zarzutów.

Sąd oceniając je uznał, że jest prawidłowe, wydane bez naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, wierzytelność wskazana w tytule wykonawczym wynika ze znajdującej się w obrocie prawnym decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia 14 lipca 2004 r. o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej - działki nr [...] poł. w miejscowości K., na rzecz G.D.. Wierzytelność ta przeniesiona została na rzecz strony aktem notarialnym - umową darowizny z dnia 20 kwietnia 2011 r. rep. A nr [...], w którym wskazano, że księga wieczysta nieruchomości, obciążona jest m.in. hipoteką przymusową zabezpieczającą wierzytelność gminy z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zasadnie więc organ uznał, że egzekwowany obowiązek wynika z ostatecznej decyzji administracyjnej, która prawidłowo uznana została za podstawę egzekwowanego obowiązku, bowiem nie doszło do pełnego pokrycia wysokości opłaty wskazanej w jej treści. Powyższe wynika z załączonych do decyzji załączników. Słusznie organ uznał, że obowiązek ponoszenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności został w całości wniesiony przez G.D., w zakresie w jakim ciążył on na niej jako użytkowniczce wieczystej przedmiotowego gruntu. Pozostała część rat opłaty, w związku z przeniesieniem prawa użytkowania na rzecz skarżącego, stała się jego zobowiązaniem i to na nim ciążył obowiązek stanowiący przedmiot zobowiązania.

Z akt sprawy wynika bezspornie, że wierzytelność przedmiotową zabezpieczono hipoteką przymusową. Ustanowienie hipoteki przymusowej, przed upływem przedawnienia, rodzi skutek w postaci możliwości egzekwowania zobowiązania, które ta hipoteka zabezpiecza, nawet pomimo późniejszego upływu terminu przedawnienia (art. 77 ustawy o księgach wieczystych i hipotece).

Z uwagi na treść art. 77 zd. 2 u.k.w.h., zabezpieczenie rzeczowe na nieruchomości nie obejmuje roszczeń o świadczenia uboczne, to jest o odsetki, które przedawniają się na zasadach ogólnych. Słusznie organ uznał, że do roszczeń o odsetki w rozstrzyganej sprawie zastosować należało 3-letni termin przedawnienia. Bieg terminu przedawnienia został jednak przerwany toczącymi się postępowaniami sądowymi. Bieg ten, zgodnie z art. 124 § 1 k.c. po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie na nowo. Analiza stanu faktycznego sprawy prowadziła Kolegium do wniosku, że termin przedawnienia, w związku z jego wcześniejszym przerwaniem nie ubiegł, a więc roszczenie wskazane w tytule wykonawczym jest wykonalne w całości i może podlegać egzekucji administracyjnej. Sąd pogląd ten podzielił.

Sąd podobnie ocenił - jako prawidłowy- sposób wyliczenia oprocentowania należności wskazany w decyzji stanowiącej podstawę wniesionego tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę prowadzonej w niniejszej sprawie egzekucji. Znajduje on bowiem odzwierciedlenie w załącznikach do decyzji, które w sposób szczegółowy wskazują sposób uiszczania i obliczania wysokości zobowiązania, stanowiącego przedmiot prowadzonej egzekucji.

Reasumując Sąd uznał, że zgłoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące nieprawidłowego określenia podstawy prawnej i wysokości obowiązku objętego egzekucją administracyjną, są nieuzasadnione.

Oznacza to, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Odnosząc się do opisanych w skardze i piśmie procesowym zastrzeżeń do wydanego aktu, Sąd przypomina, że tylko takie wady, jak opisane w art. 145 p.p.s.a., mogą spowodować konieczność wyeliminowania tego aktu z obrotu. W niniejszej sprawie wadliwość tak rozumiana nie wystąpiła.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie i jego uzasadnienie spełnia ustawowe wymagania.

Organ przywołał okoliczności faktyczne sprawy i przywołał podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak też szczegółowo przeanalizował zebrane dokumenty i ocenił stanowisko strony.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skargę jako niezasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).