Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 116/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 2 w zw. z art. 154 par.6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. [...] IV SAB/Po 116/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 01 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie prowadzenia postępowania po wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SAB/Po [...]

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. W. (dalej: "skarżąca"), wyrokiem z dnia 2 lipca 2014r., sygn. akt IV SA/Po [...] uchylił decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lutego 2014r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 27 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Sąd wskazał, że organy administracji wydadzą właściwą decyzję po uprzedni dokonaniu własnych ustaleń w zakresie zgodności przedmiotowego projektu budowlanego i jego wykonania z przepisami prawa budowlanego.

W. W. pismem z dnia 7 października 2016 r. wniosła do WWINB zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy przez PINB zakończonej wyrokiem z dnia 2 lipca 2014r.

Skarżąca w dniu 31 października 2016 r. wezwała PINB w W. do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niewykonaniu wyroku Sądu.

W. W. pismem z dnia 9 listopada 2016 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność PINB w W. i przewlekłość w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 396/14. Skarżąca wskazała, że w dniu 7 października 2016 r. wniosła do WWINB w P. zażalenie na niezałatwienie sprawy i bezczynność PINB w W. po ww. wyroku Sądu.

Skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2016 r. wniosła o zasądzenie od PINB-u w W. kwoty [...]zł kosztów wydruku i wysyłki dokumentów, które organ był zobowiązany przesłać do Sądu wraz ze skargą, a czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że w dniu 14 października 2016r. otrzymał odpis prawomocnego wyroku z dnia 2 lipca 2014r. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy i zawiadomieniu stron postępowania w dniu 10 listopada 2016r. została wydana decyzja nr [...] w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi.

Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art.3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Ustawodawca wprowadzając do polskiego prawa pojęcie przewlekłości postępowania nie dokonał jego zdefiniowania, ani też nie dał istotnych wskazówek, które pozwoliłyby różnicować owo pojęcie od znanego już terminu bezczynność organu. Ani przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ani ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia przewlekłości postępowania. Należy je interpretować zatem na podstawie ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy.

O przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu. O ile podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, iż ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, o tyle nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował czynności w sprawie. O przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Inaczej rzecz ujmując przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. (tak NSA w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12). A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Niewyczerpanie przepisanych środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż przedmiotowa skarga była dopuszczalna, albowiem zarzucana bezczynność i przewlekłość dotyczyła niewykonania przez PINB w W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014r., sygn. akt IV SA/Po 396/14.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca pismem z dnia 7 października 2016r. (przesłanym za pośrednictwem platformy ePUAP) wniosła do organu II instancji zażalenie na bezczynność PINB-u w W. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 396/14. Poza tym skarżąca pismem z dnia 31 października 2016 r. wezwała PINB do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niewykonaniu ww. wyroku. Oznacza to, iż strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłość wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., zgodnie z którym, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Sąd wskazuje, że w momencie, w którym skarga wpłynęła do PINBU w W., tj. w dniu 9 listopada 2016 r., postępowanie po wyroku z dnia 2 lipca 2014 r. nie zostało zakończone. Jednakże już po wniesieniu skargi PINB decyzją z dnia 10 listopada 2016r. nr [...] umorzył postepowanie administracyjne w sprawie zgodności z obowiązującymi przepisami budowy stacji transformatorowej SN/nn typu "Minibox" [...], linii energetycznych SN 15kV i nn 0,4kV na działkach nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. w całości.

Powyższe oznacza, że w dacie orzekania przez tutejszy Sąd nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy. W myśl bowiem art.286 § 1 p.p.s.a. po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 396/14, PINB w W. otrzymał w dniu 14.10.2016r. W dniu 10.11.2016r. wydał decyzję. Zatem organ zmieścił się w terminie miesięcznym zgodnie z art.35 kpa. Nie można zatem mówić o "niewykonaniu wyroku" i pozostawaniu przez organ w bezczynności.

Skoro organ nie pozostawał w bezczynności to na Sądzie nie spoczywał określony w art. 149 § 2 p.p.s.a. obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Również wniosek o wymierzenie organowi grzywny w tym wypadku był bezzasadny.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.