Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 230/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 27 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. e.o.


UZASADNIENIE

P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla skarżącego i jego rodziny. Strona podniosła, że jej dochód za 2016 r. wyniósł 242.773,31 zł, na jeden miesiąc ok 20.200 zł. W 2015 r. dochód wyniósł 102.802,54 zł (miesięcznie około 8.500 zł), a w roku 2014 r. 118.939,59 zł. Skarżący przedłożył zeznania podatkowe za 2014, 2015 i 2016 r. Wyjaśnił, że utrzymuje dwójkę dzieci w wieku wczesnoszkolnym, a żona od połowy 2008 r. nie pracuje. Skarżący podniósł także, że spłaca raty leasingowe w wysokości 1558,28 zł miesięcznie oraz ma do zapłaty podatek od nieruchomości w kwocie 5.988 zł. Zaznaczył także, że w dniu 20 października 2014 r. zaciągnął kredyt inwestycyjny w wysokości 384.152 zł, a spłata rat kredytowych znacznie obciąża budżet rodzinny. Skarżący przedłożył kserokopię umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z przywołanym przepisem zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu.

Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę, lecz dla ich wykazania nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016r., sygn. akt II GZ 35/16, publ.: w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpatrując wniosek skarżącego w powyższym kontekście należy wskazać, że ryzyko utraty płynności finansowej nie tylko dla samego skarżącego, ale i dla jego rodziny może powodować stan, w którym wystąpi szkoda niemożliwa do zrekompensowania wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie dająca możliwości przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu.

Niemniej jednak ocena tego, czy wykonanie decyzji może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga dokładnej oceny okoliczności przedstawionych we wniosku. Powołanie się przez wnioskodawcę na ryzyko utraty płynności finansowej nie oznacza jeszcze, że sytuacja taka, w określonych okolicznościach sprawy, może zaistnieć.

Przywołany wyżej przepis wskazuje wyraźnie, że wstrzymanie wykonania aktu dopuszczalne jest, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że w okolicznościach konkretnej sprawy można, spodziewać się zaistnienia takiej sytuacji o jakiej mowa w przepisie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że ocena możliwości wystąpienia tego niebezpieczeństwa nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, odpowiednio potwierdzonych przez wnioskodawcę dowodami. Jeżeli bowiem wnioskodawca twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, to jego rzeczą jest wykazanie tego, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają możliwości płatnicze podatnika i doprowadzą np. do zaprzestania prowadzonej przez niego działalności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skarżący musi uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14; publ.: w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący jedynie wskazał, że jego dochód za rok 2016 wyniósł 242.773,31 zł, co daje miesięcznie kwotę 20.200 zł. Podał także dochód za rok 2015 i 2014, natomiast nie wskazał jaki dochód osiągnął w roku ubiegłym tj. 2017 r. W ocenie sądu skarżący nie wykazał zatem jak wygląda jego rzeczywista sytuacja majątkowa. Skarżący nie zobrazował swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazał konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, brak jest dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować sytuację majątkową i finansową skarżącego. Dopiero zestawienie danych wynikających z przedłożonych dokumentów z wysokością deklarowanych zobowiązań i kwot należnych z tytułu kar pieniężnych umożliwiałoby ocenę przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w tej sprawie. Odnosi się to również do możliwości utraty płynności finansowej przez skarżącego. Natomiast zestawienie wymierzonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł z wykazanym dochodem w 2016 r. nie powoduje ryzyka utraty płynności finansowej i wyrządzenia nieodwracalnej szkody. Na powyższe nie ma również wpływu, że skarżący zaciągnął zobowiązania cywilne, jak również musi uiścić podatek od nieruchomości w wysokości 5.988 zł

Dodatkowo należy zauważyć, że rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego, tj. uiszczenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącemu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.

e.o.