Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 52/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 52/18

UZASADNIENIE

Starosta O. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1332) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1257), zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i P. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę garażu na działce nr ew. [...] w O., przy ul. W.

W uzasadnieniu organ podał, że A. i P. K. wystąpili z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] w O. przy ul. [...], przedkładając stosowną dokumentację projektową.

Po przeanalizowaniu projektu zagospodarowania terenu organ stwierdził, iż projektowany budynek mieszkalny zlokalizowano bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...], dlatego działka ta została objęta obszarem oddziaływania obiektu. Do rozbiórki został przewidziany również budynek garażu zlokalizowany bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...]

W toku postępowania zastrzeżenia złożyła E. R. - współwłaścicielka działki nr ew. [...], sąsiadującej z projektowaną inwestycją. Wskazała, że nie wyraża zgody na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...], gdyż "wybudowanie następnego budynku znacznie obniży wartość jej działki, bo w dużej części granica południowa będzie zabudowana. Spowoduje to jeszcze większe zacienienie i obniży walory widokowe".

Organ architektoniczno-budowalny wskazał, że w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza m.in.:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Starosta [...] nałożył na A. i P. K. obowiązek usunięcia sprzeczności pomiędzy nazwą inwestycji określoną we wniosku o pozwolenie na budowę, a nazwą inwestycji określoną w projekcie budowlanym.

Inwestor P. K. złożył poprawiony projekt budowlany. Uczestniczka E. R. złożyła pismo, w którym wskazała na sprzeczności tj. "we wniosku Inwestor określił nazwę planowanej inwestycji jako budowa budynku mieszkalnego i rozbiórka budynku gospodarczego. Aby powstał planowany budynek trzeba dokonać rozbiórki garażu co zostało pominięte w nazwie planowanej inwestycji."

W ocenie organu z załączonego projektu wynika, że inwestorzy planują budowę budynku mieszkalnego z wykorzystaniem części podziemnej istniejącego na działce budynku gospodarczego (część nadziemna przewidziana jest do rozbiórki). Zaplanowano również rozbiórkę budynku garażu zlokalizowanego bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...], który koliduje z projektowaną budową budynku mieszkalnego.

Rozbiórka budynku gospodarczego zlokalizowanego w odległości ok. 5m od granicy z sąsiednią działką nie jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, a tym samym nie ma obowiązku ujęcia jej we wniosku. Inwestorzy wnieśli o zmianę nazwy inwestycji określonej we wniosku na - "rozbiórkę garażu po granicy z działką nr ew. [...]".

Zgodnie ze zmianami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta O., uchwalonymi przez Radę Miasta w O. uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r., projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne znajduje się częściowo w strefie ochrony konserwatorskiej "SOK1" i strefie ochrony archeologicznej "SOA1".

Wojewódzki Konserwator Zabytków (Kierownik Delegatury w O.) postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], uzgodnił budowę budynku mieszkalnego oraz rozbiórkę budynku garażowego.

Projektowany obiekt usytuowano w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nieruchomości w związku z czym projekt zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji wykonano na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych, która zawiera informację, iż mapa zgodna jest z przepisami § 79 ust. 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 9 listopada 2011r. (Dz.U. Nr 263, poz. 1572) i nadaje się do projektowania budynków w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nieruchomości.

Badając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu, Starosta stwierdził, iż działka nr ew. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), dla którego plan ustala:

- zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako przeznaczenie podstawowe,

- usługi do 30% powierzchni budynku przeznaczenia podstawowego, drogi wewnętrzne jako przeznaczenie dopuszczone,

- dla funkcji usługowej dozwolone są wyłącznie usługi nieuciążliwe.

Dla obszaru tego ustalono również maksymalną wysokość zabudowy do 12 m, a liczba kondygnacji nadziemnych zabudowy mieszkaniowej wynosi 3. Ponadto w § 10 ust. 2, plan dopuszcza lokalizowanie budynków na granicy z działka sąsiednią, zgodnie z zasadami współżycia społecznego.

Stosownie do § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422) - sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, dopuszcza się w odległości 1,50m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jednocześnie w myśl § 12 ust. 3 pkt. 1 w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się : sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną (...), na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16m.

Na podstawie § 272 ust. 3 ww. rozporządzenia - budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Projektowany budynek wymagania te spełnia.

Biorąc pod uwagę zarówno warunki techniczne jak i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ I instancji stwierdził, iż projektowana lokalizacja budynku w granicy działki jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

Lokalizacja przedmiotowej budowy nie narusza § 13 ww. rozporządzenia dotyczącego zacienienia i ograniczenia w dopływie światła słonecznego do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych zlokalizowanych na sąsiednich działkach.

Ponadto projekt budowlany jest kompletny, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.

Analizując zastrzeżenia wniesione przez współwłaścicielkę sąsiedniej działki, co do lokalizacji budynku w granicy, Starosta wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo do zabudowania nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia z przepisami.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych przepisami, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

E. R. wniosła odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017r.

W jego treści podniosła, że inwestorzy na początku przedstawili organowi projekt budowlany "Przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny oraz rozbiórkę garażu po granicy z działką nr [...]", co byłoby zgodne ze stanem faktycznym dotyczącym działki nr [...]. Natomiast po modyfikacji nazwy projektu, błędnie nazwali projekt - "Projekt budowlany budowy budynku jednorodzinnego oraz rozbiórka garażu po granicy z działką nr [...]".

Projekt ten nie powinien być projektem na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę garażu, a powinien być projektem na przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny oraz rozbiórkę garażu.

Ponadto zakwestionowała analizę przesłaniania działki (nr [...]), wskazując, że wnioski w niej zawarte zapisane na 1 kartce papieru wraz z naniesioną mapą, nie spełniają przepisów i standardów dotyczących sporządzania analiz przesłaniania.

W analizie przesłaniania - brak jest uwzględnia, iż odległość obiektu przesłaniającego wyznaczona między ramionami kąta 60 stopni w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego wynosi w rzeczywistości 4.30m. Co za tym idzie wysokość przesłaniania 4.37m zawarta w projekcie jest niezgodna z przepisami budowlanymi.

W parterze budynku przesłanianego w ścianie zwróconej oknem do granicy jest pokój mieszkalny z aneksem kuchennym. Wobec tego brak jest analizy nasłonecznienia.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i P. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę budynku garażu na działce nr ew. [...] w O.przy ul. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzja organu I instancji zgodna jest z obowiązującymi przepisami i brak jest podstaw do jej uchylenia.

W rozpatrywanej sprawie projekt budowlany jest kompletny, wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi, posiada odpowiednie pozwolenia, uzgodnienia i opinie właściwych organów, jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta O.z dnia [...] grudnia 2012 r., ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] z dnia [...] lipca 2013 r., poz. [...].

Zgodnie z ustaleniami ww. planu działka inwestycyjna położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), dla którego plan ustala: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako przeznaczenie podstawowe, usługi do 30% powierzchni budynku przeznaczenia podstawowego, drogi wewnętrzne jako przeznaczenie dopuszczone, dla funkcji usługowej dozwolone są wyłącznie usługi nieuciążliwe. Dla obszaru ustalono również maksymalną wysokość dopuszczonej zabudowy do 12 m, a liczba kondygnacji nadziemnych zabudowy mieszkaniowej wynosi 3.

Ponadto w § 10 ust. 2 ww. planu dopuszcza się lokalizowanie budynków na granicy z działką sąsiednią, zgodnie z zasadami współżycia społecznego.

W rozpatrywanej sprawie usytuowanie budynku w granicy działki sąsiedniej pozostaje w zgodności z zapisami obowiązującego dla tego terenu planu miejscowego.

Przepis § 11 ww. planu stanowi, że maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu stanowi nie więcej niż 90% wartości wskaźnika maksymalnej zabudowanej powierzchni działki, włącznie z nawierzchniami dojść i dojazdów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych wskaźników zawartych w ustaleniach szczegółowych dla terenów funkcjonalnych.

Z bilansu terenu działki inwestycyjnej wynika, że powierzchnia zieleni biologicznie czynnej wynosi 53,12%, a wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,44 - tym samym został spełniony warunek określony w powołanym przepisie planu.

Z projektu wynika, że inwestorzy planują budowę budynku mieszkalnego z wykorzystaniem części podziemnej istniejącego budynku gospodarczego (część nadziemna przewidziana jest do rozbiórki przed rozpoczęciem budowy budynku mieszkalnego - warunek zawarty w pkt 2 ppkt 1 zaskarżonej decyzji).

Zaplanowano również rozbiórkę budynku garażu zlokalizowanego bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...], który koliduje z projektowaną budową budynku mieszkalnego. Rozbiórka części budynku gospodarczego zlokalizowanego w odległości ok. 5 m od granicy z sąsiednią działką nie jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, a tym samym nie ma obowiązku ujęcia jej we wniosku.

Inwestorzy w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. wnieśli o zmianę nazwy inwestycji określonej we wniosku - zamiast rozbiórki budynku gospodarczego wnioskowali o rozbiórkę garażu znajdującego się w granicy z działką nr ew. [...].

Zgodnie z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, dopuszcza się w odległości 1,50 m od granicy, lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jednocześnie zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w z § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

W rozpatrywanej sprawie działka inwestora ma mniej niż 16 m, co wypełnia dyspozycję powołanego przepisu. Ponadto zgodnie z § 272 ust. 3 ww. rozporządzenia - budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki, powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 ww. rozporządzenia.

Ściana budynku usytuowana na granicy działki sąsiedniej została zaprojektowana, jako ściana oddzielenia p.poż., co pozostaje w zgodności z ww. przepisem.

Nie został naruszony także § 13 ww. rozporządzenia, dotyczący zacieniania pomieszczeń w budynku mieszkalnym istniejącym na działce sąsiedniej. Budowa budynku mieszkalnego w granicy działki sąsiedniej nie ograniczy w żaden sposób prawidłowej zabudowy działki skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w Uchwale z dnia 27 lutego 2017 r. Sygn. akt II OP 3/16 stwierdził, że w przypadku sytuowania budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie nie tylko warunków określonych w § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale również warunków określonych w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia.

W rozpatrywanej sprawie inwestor spełnił zarówno warunek określony w § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia, gdyż obowiązujący dla tego terenu plan miejscowy dopuszcza sytuowanie budynków w granicy działki sąsiedniej, jak i warunek określony w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia, gdyż działka inwestora ma mniej niż 16 m, co umożliwia usytuowanie budynku w granicy działki sąsiedniej.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdy inwestor spełni wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.

E. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2017r., Nr [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji gdy projekt zagospodarowania terenu sprzeczny jest z przepisami techniczno - budowlanymi, tj.:

- § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, brak zapewnienia naturalnego oświetlenia pokoju mieszkalnego zgodnie z § 60 rozporządzenia,

- § 266 ust. 4 ww. rozporządzenia w zakresie niezapewnienia odległości 6 m pomiędzy przewodami spalinowymi, a koroną drzewa.

2) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na rozbiórkę bez wskazania terminu rozbiórki garażu.

3) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji,

4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się przez organ drugiej instancji do zarzutów naruszenia przepisów dotyczących nasłonecznienia pokoju mieszkalnego.

Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...], a także poprzedzającej ją decyzji Starosty [...].

W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja jest niezgodna z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów i nie zapewnienia naturalnego oświetlenia pokoju mieszkalnego zgodnie z wymogami § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Organ przyjął zgodność projektu z tymi przepisami na podstawie analizy przesłaniania załączonej do projektu, w której stwierdzono, że "w parterze budynku przesłanianego w ścianie zwróconej oknem do granicy nie ma pokoju mieszkalnego, tym samym § 60 ww. rozporządzenia dotyczący nasłonecznienia nie ma zastosowania do projektowanego budynku."

Natomiast skarżąca podnosiła już w odwołaniu od decyzji Starosty, że w parterze budynku przesłanianego w ścianie zwróconej do granicy jest pokój mieszkalny z aneksem kuchennym i brak jest wymaganej przepisami "linijki słońca". Organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tej okoliczności, stwierdzając, że budowa budynku mieszkalnego w granicy działki sąsiedniej nie ograniczy w żaden sposób prawidłowej zabudowy działki skarżącej.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej był zobowiązany do dokonania oceny zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Miał wiedzę o oknie znajdującym się na parterze zacienianego budynku, co wynika z analizy przesłaniania, gdzie w pkt 1 wskazano, że "Poziom dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego na przylegającym terenem wynosi 1,05 m"

Skoro na parterze budynku jest okno, a odwołujący się podaje, że jest tam pokój dzienny, to organ nie może poprzestać na stwierdzeniu, że "budowa budynku mieszkalnego w granicy działki sąsiedniej nie ograniczy w żaden sposób prawidłowej zabudowy działki skarżącej".

Właściciel budynku zasłanianego nie jest związany dawnym usytuowaniem pokoi, jak też nie ma obowiązku powiadamiania projektanta o poczynionych zmianach. Zmiana taka nastąpiła zgodnie z potrzebami właściciela. Potwierdzeniem jest zdjęcie dołączone do skargi przedstawiające na pierwszym planie okno od strony południowej i od strony projektowanego budynku, na dalszym planie widać drugie okno, będące od strony północnej, które nie ma nasłonecznienia.

Ponadto w punkcie 1 analizy przesłaniania załączonej do projektu wskazano, że odległość obiektu przesłaniającego wyznaczona miedzy ramionami kąta 600 w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego wynosi 4,50 m. Wysokość przesłaniana mierzona od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej części obiektu przesłaniającego wynosi 4,37m. Wniosek wysokość budynku spełnia wymagania § 13 ww. rozporządzenia.

W ocenie skarżącej wadliwie wyliczono odległość 4,50 m, co było konsekwencją wadliwego wyznaczenia kąta 600.

Zacienienie bada się, rysując wycinek koła o kącie 600 z wierzchołkiem w wewnętrznym licu ściany na środku okna i promieniu równym wysokości przesłaniania, a następnie sprawdzając, czy nie znajduje się w nim element, który mógłby przesłaniać nieboskłon ponad kątem wynoszącym 450 od poziomu wyznaczonego dolną krawędzią sprawdzanego okna.

Natomiast w projekcie nie postąpiono zgodnie ze sztuką budowlaną. Wycinek koła o kącie 600 nie został umieszczony prostopadle do ściany budynku lecz "po skosie do ściany" czym nie zachowano kąta 450 do ściany, gdyż kąt do ściany jest większy i wynosi około 500-600, dzięki temu wydłuża się promień mierzonej odległości (w żargonie architektów doszło do ześlizgnięcia się z linii pomiaru).

W rzeczywistości przy zachowaniu prawidłowego sposobu mierzenia odległość pomiędzy oknem, a obiektem przesłaniającym nie wynosi 4,50 m lecz jest niższa, o ile jest niższa to może obliczyć architekt lub specjalista. Wysokość obiektu przesłaniającego to 4,37 m, a obliczona odległość w projekcie to 4,50, więc różnica to 13 cm, jeżeli zmaleje o 13 cm promień odległości wskutek prawidłowego pomiaru, to nie będą zachowane wymogi z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Na terenie nieruchomości inwestycyjnej znajduje się także drzewo liściaste, sięgające ponad dachy budynków.

Zgodnie z § 266 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury: "Między wylotem przewodu spalinowego i dymowego a najbliższym skrajem korony drzew dorosłych należy zapewnić zachowanie odległości co najmniej 6 m, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8". W projekcie ww. drzewo nie zostało oznaczone. Natomiast z kształtu działki i mapy wynika, że pomiędzy przewodami kominowymi projektowanego budynku, a koroną drzewa odległość jest z całą pewnością mniejsza niż 6 m.

Decyzja pozwala na budowę budynku mieszkalnego oraz zezwala na rozbiórkę garażu. Budynek garażu planowany do rozbiórki jest usytuowany w granicy. Przy udzieleniu zgody na rozbiórkę organ winien skontrolować również czy jest ona zgodna z przepisami w tym z przepisami techniczno - budowlanymi. W zaskarżonej decyzji, brak jest odniesienia się do tej prawidłowości.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania.

Z projektu budowlanego wynika, że planowana rozbudowa budynku (czy też budowa nowego budynku - co nie zostało dostatecznie wyjaśnione) ma być zlokalizowana na miejscu dwóch istniejących obiektów. Wykorzystane przy budowie budynku mają być częściowo fragmenty istniejącego budynku gospodarczego i garażu.

W sprawie zachodziła potrzeba określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę terminu rozbiórki garażu, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. a ww. ustawy, jednak decyzja organu I instancji nie zawierała tego elementu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Wojewody [...] z dnia [...]października 2017 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę garażu na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w O.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1332, ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu terenu; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organ I instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przedmiotowe zamierzenie budowlane wykonał prawidłowo wszystkie obowiązki nałożone na niego przepisami art. 35 ustawy Prawo budowlane.

W rozpatrywanej sprawie projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta O.z dnia [...] grudnia 2012 r., ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] z dnia [...] lipca 2013 r., poz. [...].

Działka inwestycyjna położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), dla którego plan ustala: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako przeznaczenie podstawowe, maksymalna wysokość zabudowy do 12 m, a liczba kondygnacji nadziemnych zabudowy mieszkaniowej wynosi 3.

Przepis § 10 ust. 2 ww. planu dopuszcza lokalizowanie budynków na granicy z działką sąsiednią, zgodnie z zasadami współżycia społecznego.

Przepis § 11 ww. planu stanowi, że maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu stanowi nie więcej niż 90% wartości wskaźnika maksymalnej zabudowanej powierzchni działki, włącznie z nawierzchniami dojść i dojazdów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych wskaźników zawartych w ustaleniach szczegółowych dla terenów funkcjonalnych.

Z bilansu terenu działki inwestycyjnej wynika, że powierzchnia zieleni biologicznie czynnej wynosi 53,12%, a wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,44 - tym samym został spełniony warunek określony w powołanym przepisie planu.

Z projektu wynikało, że inwestorzy planują budowę budynku mieszkalnego z wykorzystaniem części podziemnej istniejącego budynku gospodarczego (część nadziemna przewidziana jest do rozbiórki przed rozpoczęciem budowy budynku mieszkalnego - warunek z pkt 2 ppkt 1 zaskarżonej decyzji). Zaplanowano również rozbiórkę budynku garażu zlokalizowanego bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...], który koliduje z projektowanym budynkiem mieszkalnym.

Natomiast rozbiórka części budynku gospodarczego zlokalizowanego w odległości ok. 5 m od granicy z sąsiednią działką nie wymagała uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, a tym samym nie było obowiązku ujęcia jej we wniosku.

Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w z § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Zatem w rozpatrywanej sprawie usytuowanie budynku w granicy działki sąsiedniej pozostaje w zgodności z zapisami obowiązującego planu miejscowego oraz § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, gdyż działka inwestora ma mniej niż 16 m, co umożliwia usytuowanie budynku bezpośrednio w granicy działki sąsiedniej.

Ponadto zgodnie z § 272 ust. 3 ww. rozporządzenia - budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki, powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 ww. rozporządzenia. Ściana budynku usytuowana na granicy działki sąsiedniej została zaprojektowana, jako ściana oddzielenia p.poż., co pozostaje w zgodności z ww. przepisem.

W odniesieniu do zarzutów skarżącej związanych z nazewnictwem planowanej inwestycji, wskazać należy, iż nie ma wątpliwości co do zakresu robót budowlanych wynikających z przedłożonego projektu budowlanego, dlatego też modyfikacje związane z nazwą planowanej inwestycji (dokonane zresztą z inicjatywy organu) nie naruszają w niczym przepisów prawa, a zwłaszcza interesu skarżącej.

Nie został naruszony także § 13 ww. rozporządzenia, dotyczący zacieniania pomieszczeń w budynku mieszkalnym istniejącym na działce sąsiedniej. Rozstrzygnięcie organu zostało poprzedzone opinią specjalistów (w zakresie architektury i budownictwa) zawartą w projekcie. Taka analiza nie wymagała szczególnej formy, choć skarżąca kwestionowała ją w zakresie obszerności i rzetelności.

Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również kwestionowaną analizę dotyczącą § 13 i 60 ww. rozporządzenia, odpowiada projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, projektant, dołączył oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Organ architektoniczno-budowlany z istoty postępowania, musiał oceniać jeden z podstawnych rysunków projektu budowlanego, znajdujący się na str. 3.4 w zakresie spełnienia wymagań dotyczących "przesłaniania i zacieniania" wynikających z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Załączony rysunek wraz z jego opisem nie budzi wątpliwości merytorycznych i mógł posłużyć organowi do oceny zacienienia i nasłonecznienia budynku skarżącej.

Odpowiadając na podnoszone w skardze zarzuty należy wyjaśnić, że regulacja dotycząca nasłonecznienia pokoi mieszkalnych znajdująca się w § 60 ww. rozporządzenia stanowi, że pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy, tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°.

W ustępie 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do jednego pokoju. Budynek mieszkalny jednorodzinny jest traktowany jako mieszkanie wielopokojowe, co oznacza, że dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia tylko w jednym pokoju. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 414/15, LEX nr 1939311).

Dodatkowo wskazać należy, iż główne naświetlenie budynku skarżącej związane jest z oknami istniejącymi w elewacji frontowej od strony ulicy Wschodniej. W związku z powyższym słusznie projektant wskazał, że § 60 ww. rozporządzenia dotyczący nasłonecznienia nie ma zastosowania w tym przypadku, gdyż analizowane było (jako potencjalnie zacienione) jedno okno od strony południowej - nie należące do pokoju mieszkalnego, a cały obiekt zawiera więcej okien. W tym kontekście, normy doświetlenia dla całego budynku nie mogły być naruszone.

Oceniając natomiast spełnienie warunków w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o którym mowa w § 13 ww. rozporządzenia, organ trafnie wyjaśnił, że warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest spełniony, bowiem między ramionami kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania.

Kwestionowanie wymienionej analizy nie zostało poparte przedstawianiem kontrdowodu w formie opinii specjalisty posiadającego adekwatne uprawnienia, który potwierdziły merytoryczną wadliwość opinii uprawnionego projektanta.

Tymczasem z wykonanej przez projektanta analizy wynikało, że inwestycja nie zmienia istniejących obecnie warunków w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w zakresie określonym w § 13 ww. rozporządzenia. Taką analizę organ zaakceptował, nie mając podstaw faktycznych i prawnych do jej podważenia.

Słusznie organ wskazał, że pozwolenie na budowę na obszarach zurbanizowanych, uwzględnia sprzeczne interesy, z jednej strony - inwestora, a z drugiej - osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone.

O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy lub normy obowiązujące w budownictwie. Właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie może, nie wyrażając zgody na jej realizację, skutecznie przesądzić o negatywnym rozstrzygnięciu właściwego organu, w sytuacji gdy przepisy te nie zostały naruszone.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku określenia terminu rozbiórki garażu, należy wskazać, że rozbiórka dotyczy obszaru który koliduje z planowanym budynkiem mieszkalnym, a zatem wykonanie nowej substancji mieszkaniowej związane jest z wcześniejszą rozbiórką garażu, zatem termin ten określony jest przez sekwencję działań budowalnych.

Zarzut dotyczący naruszenia § 266 ust. 4 ww. rozporządzenia w zakresie braku zapewnienia odległości 6 m pomiędzy przewodami spalinowymi, a koroną drzewa nie może być skuteczny, skoro przepis ten miałby zastosowanie do zaprojektowanego budynku inwestorów, którzy mają uprawnienie do usunięcie kolidującego drzewa. Poza tym podnoszona niezgodność nie narusza interesu prawnego skarżącej.

Organ odwoławczy słusznie zaaprobował rozstrzygnięcie, utrzymując na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję organu I instancji w mocy.

W ocenie Sądu zasadnie organy uznały, że zatwierdzony projekt budowlany odpowiada prawu pod względem przepisów techniczno-budowlanych, a jego zatwierdzenie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Nie można było zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Jakkolwiek uzasadnienia decyzji wydanych przez organy obu instancji mogłyby zawierać obszerniejszą argumentacją, to jednak są na tyle poprawne, że pozwalają na stwierdzenie prawidłowości udzielonego pozwolenia budowlanego.

Biorąc powyższe pod uwagę nie było podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkuje jej oddaleniem, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.