Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1342/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Tomasz Zbrojewski (spr.), Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 46/04 w sprawie ze skargi B. C. na uchwałę Rady Gminy w Zabierzowie z dnia 20 listopada 2003 r. Nr XXI/122/03 w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 września 2005r., sygn. akt II SA/Kr 46/04, oddalił skargę B. C. na uchwałę Rady Gminy w Zabierzowie z dnia 20 listopada 2003r., Nr XXI/122/03 w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów.

Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała jest wyrazem stanowiska organów Gminy, które wyraziły je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywiera skutków prawnych w obrębie samego planu. Na tym etapie postępowania mamy bowiem do czynienia tylko z projektem planu, a nie gotowym planem. Przede wszystkim, zawiera ona obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację strony skarżącej. Wytłumaczyły faktyczne i prawne powody, takiego, a nie innego projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Wyjaśniły dokładnie przesłanki, którymi kierowały się wprowadzając ograniczenia w zabudowie terenu obiektami kubaturowymi. Wzięto pod uwagę, iż obszar objęty zarzutem jest określony w projekcie planu jako teren lasów i zieleni chronionej (ZL) z zakazem zabudowy. Działka skarżącego położona jest w terenie otwartym, o niekorzystnym dla zabudowy ukształtowaniu, w sąsiedztwie obszarów cennych przyrodniczo i krajobrazowo, na których projekt planu przewiduje ochronę dotychczasowego charakteru zagospodarowania przestrzennego – zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy. Za odrzuceniem zarzutu przemawiały zatem wymogi ładu przestrzennego, względy ekologiczno – przyrodnicze oraz ochrona krajobrazu.

W skardze kasacyjnej od powyższego rozstrzygnięcia, B. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, powołując się na przepis art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a..

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i d w/w ustawy w związku z art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności uchwały o nieuwzględnieniu zarzutów skarżącego lub uchylenia uchwały Rady Gminy, z uwagi na to, iż postępowanie Rady Gminy było niezgodne z przepisami art. 10, 77 i 81 kpa. Organ przeprowadził bowiem oględziny nieruchomości skarżącego bez jego udziału i tym samym uniemożliwił wypowiedzenie się w kwestii przyjętych ustaleń, które nie odpowiadają rzeczywistości. Przeprowadzona wizja lokalna narusza zasadę równości stron postępowania w sprawach cywilnych, gwarantowaną w art. 6 EKPCZ, a takimi są niewątpliwie projekty planu, pozwolenia na budowę, koncesje, mimo, iż wydawane są trybie administracyjnym. Na gruncie kpa gwarancją zachowania tej zasady są przepisy art. 10, 77 i 81, które zostały naruszone przez analogię w procesie rozpoznawania zarzutów wobec projektu planu zagospodarowania. Półprawdą jest według autora skargi fakt, iż zakład przemysłowy znajdujący się w pobliżu działki B. C. był niewidoczny i nie naruszał walorów krajobrazu. Rzeczywiście zakład ten po spaleniu się kilka miesięcy przed wizją był mniej widoczny, ale na podstawie zgliszcz, można wnioskować, iż był bardzo widoczny w dacie uchwalania kwestionowanego w zarzutach projektu planu. Zabudowa działki skarżącego domem jednorodzinnym nie stanowiłaby, więc ingerencji w krajobraz, tym bardziej, że według poprzedniego planu teren ten przewidziany był do zabudowy. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej uchwały wskazuje, że działka skarżącego nie znajduje się na terenie krajobrazowo chronionym, a jedynie w jego sąsiedztwie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 u.p.s.a.. Mianowicie w rachubę może wchodzić zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też zarzut naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 176, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżalne w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Z powyższych regulacji wynika zatem, że to strona skarżąca ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Winna wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, które zostały naruszone przez sąd i uzasadnić na czym jej zdaniem polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Konstrukcja skargi kasacyjnej wymaga, aby była ona tak napisana, by nie było wątpliwości interpretacyjnych, co do treści zarzutów w niej podniesionych.. Oznacza to, że dla jej skuteczności konieczne jest wskazanie przepisu oznaczonego numerem artykułu łącznie z jego paragrafem bądź ustępem. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany wskazanymi w niej podstawami i wnioskami. Z urzędu może brać pod uwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie autor skargi zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i "d" w/w ustawy w związku z art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 20 listopada 2005 r. lub jej uchylenia, z uwagi na to, że postępowanie Rady Gminy w Zabierzowie było sprzeczne z przepisami art. 10, 77 i 81 kpa.

Zdaniem składu orzekającego podniesione zarzuty są nieuprawnione.

Po pierwsze, jedną z podstaw skargi kasacyjnej jest nieistniejący przepis art. 145 § 1 lit. "d" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut oparty na nieistniejącym w obrocie prawnym przepisie jest, więc nieskuteczny.

Po drugie, o ile przepis art. 145 § 1 lit "c" istnieje, to na podkreślenie zasługuje fakt, iż norma ta nie mogła być w rozpoznawanej sprawie zastosowana.

Stosownie do jej treści, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi w postępowaniu przed Sądem I instancji była nie decyzja lub postanowienie, ale akt administracyjny, jakim jest uchwała Rady Gminy w Zabierzowie z dnia 20 listopada 2003 r. Nr XXI/122/03 w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu B. C. do projektu planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę stosował przepis art. 151 ustawy. Natomiast, gdyby okoliczności sprawy obligowały Sąd do jej uwzględnienia, to podstawą wydania takiego rozstrzygnięcia byłby art. 147 § 1 ustawy. W oparciu o tą normę prawną, Sąd mógłby tylko i wyłącznie stwierdzić nieważność uchwały Rady Gminy w Zabierzowie w całości lub w części albo też stwierdzić, że została ona wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłączałby stwierdzenie jej nieważności. Z pewnością jednak żaden przepis obowiązującego prawa nie mógł stanowić podstawy do uchylenia uchwały organu stanowiącego gminy.

W tym miejscu na podkreślenie zasługuje fakt, iż podniesiony przez stronę zarzut naruszenia norm art. 10, 77 i 81 kpa mógłby stanowić przedmiot ewentualnej oceny w postępowaniu kasacyjnym, tylko wówczas, gdyby został podniesiony w powiązaniu z art. 147 § 1. Skoro jednak autor skargi artykułu tego nie wskazał, to Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę w granicach zakreślonych art. 183 § 1 ustawy nie mógł się do niego ustosunkować.

Zauważyć należy również, że zupełnie błędny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.

Przepis ten statuuje uprawnienia do jawnego, bezstronnego, publicznego i w rozsądnym terminie rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym a nie przed organami administracji. Postępowanie przed sądem I instancji dopowiadało tym warunkom, poza ostatnim. Trzeba jednak mieć na uwadze, iż sprawa przed tym sądem toczyła się dwukrotnie, bowiem wcześniejsza skarga strony została przez sąd uwzględniona i Rada Gminy Zabierzów ponownie zmuszona była rozpoznać zarzuty skarżącego.

Z przytoczonych wyżej powodów, uznając iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są nieuprawnione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 u.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.