Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt SA/Lu 131/94
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 1994-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatki inne
Działalność gospodarcza
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Teza: Korzystanie ze zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego od przychodów z prowadzonej działalności handlowej nie uprawnia do zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty targowej, o której mowa w art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

TEZY

Korzystanie ze zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego od przychodów z prowadzonej działalności handlowej nie uprawnia do zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty targowej, o której mowa w art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.


UZASADNIENIE

Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Prezydenta Miasta ustalającej opłatę targową od odwołującego w kwocie 18 mln zł z tytułu prowadzenia sprzedaży na targowisku - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W świetle ustaleń i wywodów zawartych w tej decyzji K. W. w miesiącach kwietniu, maju i czerwcu 1993 r. prowadził z przyczepy campingowej sprzedaż w zakresie małej gastronomii. Zgodnie z par. 2 ust. 3 i par. 3 uchwały Rady Miejskiej w sprawie wysokości dziennych stawek opłaty targowej wysokość dzienna tej opłaty wynosi 900.000 zł. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opłatę targową pobiera się m.in. od osób fizycznych dokonujących sprzedaży na targowiskach, a są nimi - zgodnie z ust. 2 tego przepisu - wszelkie miejsca, na których prowadzony jest handel z ręki, koszów, stoisk, przyczep, pojazdów samochodowych itp. Z przepisu tego nie wynika, by traktowanie oznaczonego terenu jako targowiska uzależnione było od jego tytułu prawnego. Miejsce prowadzenia sprzedaży nie ma znaczenia dla istnienia obowiązku uiszczania opłaty targowej, bez względu na to, czy za korzystanie z niego pobierany jest czynsz. Opłata targowa ma charakter samoistny i nie zwalnia od obowiązku jej spełniania fakt opłacania podatku dochodowego.

Przyczepa, z której odwołujący dokonuje sprzedaży, nie jest budynkiem w rozumieniu przepisów powołanej ustawy i nie zmienia jej charakteru dokonana przez odwołującego jej adaptacja na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Z tych samych powodów Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta.

W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. W. wniósł o jej uchylenie. Skarga zarzuca, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i z ustawą o działalności gospodarczej, która zwolniła skarżącego od opłacania podatków na okres 2 lat, a czego nie uwzględniła uchwała Rady Miasta dotycząca ustalenia wysokości dziennych stawek opłaty targowej. Żądanie tak wysokiej opłaty targowej od skarżącego zmusza go do zaprzestania prowadzenia przedmiotowej działalności.

Wskazana uchwała nadto - zdaniem skargi - odnosi się do targowisk - terenów komunalnych, zaś skarżący działalność handlową prowadzi na terenach PKP i za to świadczy czynsz dzierżawny. W związku z tym nie obciąża go obowiązek spełniania przedmiotowej opłaty.

Prowadzona działalność handlowa przez skarżącego dokonywana jest z przyczepy campingowej, która po jej adaptacji dla potrzeb tej działalności nie jest środkiem transportowym. Przyczepa ta spełnia wszystkie wymogi obiektu budowlanego i co najwyżej skarżący uiszczać winien podatek od nieruchomości, a nie opłatę targową.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje:

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek uiszczania opłaty targowej obciąża każdego dokonującego sprzedaży na targowiskach. Targowiskami zaś, w świetle ust. 2 powołanego przepisu, są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczepy, pojazdów samochodowych itp. W świetle orzecznictwa na tle tego przepisu targowiskiem są "wszelkie miejsca", w których prowadzony jest handel i odnosi się to zarówno do targowisk utworzonych na podstawie nadal obowiązującego dekretu z dnia 2 sierpnia 1961 r. o targach i targowiskach, jak też do każdego innego miejsca, na którym prowadzony jest handel, chociażby to miejsce znajdowało się na terenie nie będącym własnością komunalną /por. wyroki SN z dnia 18 września 1993 r., III ARN 68/93 i 9 grudnia 1993 r., III ARN 66/93 - Prawo Gospodarcze 1994 nr 2 str. 5 i nr 3 str. 4/. W świetle powyższego nie są zasadne zarzuty skargi co do tego, że skarżący nie może być obciążony przedmiotową opłatą dlatego, że wydzierżawia teren prowadzenia działalności handlowej od Dyrekcji Kolei Państwowych.

Poza tym okresowe zwolnienie skarżącego od podatków obrotowego i dochodowego od przychodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności handlowej nie powoduje uwolnienia od obowiązku świadczenia opłaty targowej, bowiem te dwa obowiązki są od siebie niezależne i żaden z przepisów prawnych nie stanowi, iż zwolnienie od wskazanego obowiązku podatkowego powoduje zwolnienie podatnika z wszelkich innych powinności fiskalnych, a w tym również od opłaty targowej. Zarzut skargi, że uchwała Rady Miasta w sprawie ustalenia opłaty targowej jest sprzeczna z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i ustawą o działalności gospodarczej, nie ma żadnego uzasadnienia w przepisach tych ustaw.

Nie jest zasadny również zarzut skargi, że przyczepa campingowa, w której skarżący prowadzi działalność handlową, jest budynkiem lub budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a przez to winien on opłacać podatek od nieruchomości i być zwolniony na podstawie art. 16 powołanej ustawy od opłaty targowej. Skarżący bowiem dotychczas od przedmiotowej przyczepy nie był obciążony podatkiem od nieruchomości i przez to, w świetle art. 16 ustawy - nie mógł być zwolniony od opłaty targowej. Przyczepa ta poza tym, mimo że jest unieruchomiona, nie jest budynkiem lub budowlą, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy. Taki pogląd wyraził sąd w wyroku z dnia 8 grudnia 1992 r. w sprawie SA/Lu 694/92 i pogląd ten podziela sąd w obecnym składzie orzekającym z zasad szczegółowo wskazanych w motywach powyższego wyroku.

W świetle powyższego zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a przez to skarga na nią, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa, podlega oddaleniu.